ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் / ஸ்ரீ அடைய வளைந்தான் / ஸ்ரீ ஜீயர் அரும் பத உரை – -1-1-2..

யாதோ வா இமானி-ஸ்ருதி பிரகிர்யையாலே ‘எவனிடத்திலிருந்து இந்தப் பொருள்களெல்லாம் உண்டாகின்றனவோ,
எவனால் உண்டானவை பிழைக்கின்றனவோ, அழிவினை அடைந்து பிரளயத்தில் எவனை அடைகின்றனவோ அவனை அறிவாய்;
அவன்தான் பரம்பொருள்,’ –
கார்ய ஆகாரமான ஜகத்தைப் பிடித்து ஜகத் காரண வஸ்து உபாஸ்யம் என்னுதல்
அன்றிக்கே
ஸ்வ ரூபத்தை முற்படச் சொல்லி பின்னை விபூதியில் போருதல் செய்யாதே
முற்படக் குணங்களில் இழிவான் என் என்னில்
சர்வேஸ்வரன் தம்மை வசீகரித்தது குணங்களைக் காட்டியாகையாலே, தாம் அகப்பட்ட துறையிலே முற்பட இழிந்து பேசினார்;
அக் குணங்கள் தாம் ஸ்வரூபத்தைப் பற்றி அல்லது இராமையாலே அவற்றுக்கு ஆஸ்ரயமான ஸ்வரூபத்தை –
‘அவன்’- என்று பிரசங்கித்தார் முதல் பாட்டில் –
அங்கு ப்ரஸ்துதமான திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஹேய ப்ரத்ய நீகதையாலும்-கல்யாண குணைகதாநதையாலும்
சேதன அசேதன விலக்ஷணமாய் இருக்கும் என்று அந்த ஸ்வரூபத்தை அனுபவிக்கிறார் இப் பாட்டில் –

——-

ஸ்ரீ அடைய வளைந்தான் / ஸ்ரீ ஜீயர் அரும் பத உரை – –

யதேவா -இத்யாதி வாக்யம் -புத்த்ய ஆரோஹ க்ரமத்தைப் பற்ற–
அதாவது-இமாநி என்று பரி த்ருஸ்யமான ஜகத்தைப் பிடித்து இதுக்கு காரண பூதமான ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகை
புத்த்ய ஆரோஹ க்ரமம் என்றபடி
சதி தர்மிணி தர்மாஸ் சிந்த்யந்தே -இதி சாஸ்த்ர கிரமத்தை அவலம்ப்ய அருளிச் செய்கிறார் –
ஸ்வரூபத்தை முற்படச் சொல்லுகைக்கு பிரமாணம் -சதேவ -இத்யாதி-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக–இத்யாதி
ஆக பிருகு வல்லியில் விபூதியைச் சொல்லி ஸ்வரூபத்தை சொல்லி பின்பு இறே–
ஆனந்தோ ப்ரஹமேதி வ்யஜாநாத் என்றும்
ஆனந்த மயம் ஆத்மாநம் உபசங்கரம்ய-என்று குணத்தைச் சொல்லிற்று –

ஸ்ருத்யந்தரத்திலே-ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -என்று ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லி
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் ஆத்மந ஆகாச ஸம்பூத-என்று விபூதியைச் சொல்லி
அந்யோ அந்தர ஆத்மா ஆனந்த மய என்று குணத்தைச் சொல்லிற்று
இங்கு அப்படி அன்றிக்கே குணத்தை முற்படச் சொல்லுவான் என் என்றபடி –
குணங்கள் தம்மை வசீகரித்த படியால் முந்துற குணத்தைச் சொல்லிற்று என்றபடி –
இஸ் சங்கை உதிக்கைக்கு அடி ஏது என்னில் –
இரண்டாம் பாட்டிலே ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லி மூன்றாம் பாட்டுத் தொடங்கி விபூதியைச் சொல்லுகையாலே –
ஸ்ருதி சாயையாலே குணங்களை அனந்தரம் சொல்ல வேண்டாவோ என்று இரண்டாம் பாட்டிலே சங்கை யுத்திக்கும் இறே

தம்மை வசீகரித்தது குணங்களைக் காட்டி யாகையாலே -என்றதால் –
ஸ்வரூபத்தால் திருந்தின யோகிகள் வ்யாவ்ருத்தி தோற்றுகிறது –

ஹேய ப்ரத்ய நீகதையாலும்-என்றது -முழு நலம் என்று கல்யாண குணை கதாநதையாலும் சொன்ன போதே சித்தம் –
இப் பாட்டிலே ஏக பிராமண கம்யத்வ ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகையாலே
விலக்ஷணன் என்று சொல்லுகிறார் என்று அவதாரிகை ஆகவுமாம்-
யத்வா–மனன் உணர்வளவிலன் பொறி யுணர்வவை இலன்-என்று ஹேய அஸ்பர்ஸ பரம் என்று தாத்பர்யம் –
அன்றிக்கே -கீழ்ப் பாட்டிலே வஸ்துவை நீர்த்தேசித்து இப் பாட்டிலே லக்ஷணம் சொல்லுகிறார் என்னவுமாம் –
அன்றிக்கே ஏக பிராமண கம்யத்வமே ஹேயமாய் -இதுக்கு ப்ரத்ய நீகன் என்று யதாவஸ்திதமே அவதாரிகை ஆகவுமாம் –

——————————-

மனன்அகம் மலம்அற மலர்மிசை எழுதரும்
மனன்உணர் வளவிலன் பொறிஉணர் வவைஇலன்
இனன்உணர் முழுநலம் எதிர்நிகழ் கழிவினும்
இனன்இலன் என்னுயிர் மிகுநரை இலனே–1-1-2-

மனனகம் மலம்அற மலர்மிசை எழுதரும் மனன் உணர்வு அளவு இலன் –
இதனால்,ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தில் பகவத் ஸ்வரூபம் விலக்ஷணம் என்கிறார் –
‘ஆயின், ‘மனனகம் மலமற மலர்மிசை எழுதரும்’ என்று இத் துணை அடை மொழிகளைச் சேர்த்துக் கூறுங்கருத்து யாது?’ எனில்,
ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தை அனுபவிக்கிற இவருடைய பிரதிபத்தி கிரமம் இருக்கிறபடி –

—————

மனன் உணர்வு அளவிலன் என்னும் அளவுக்குத் தாத்பர்யமாகப் பத அவதாரிகை –
ஆனால் இத்யாதி -ஜீவ ஸ்வரூபத்தை மனனகம் -என்று தொடங்கி இத்தனை வர்ணிக்க வேணுமோ என்றபடி-

ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தை –என்றது -பர ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தை -என்றபடி –
பிரபத்தி க்ரமம் இருக்கிறபடி–பரி ஸூத்த மநோ க்ராஹ்யனான ஜீவாத்மாவின் காட்டிலும் விலக்ஷணம் என்றாயிற்று
இவர் பகவத் ஸ்வரூபத்தை பிரதிபத்தி பண்ணுவது –

பிரதிபத்தி க்ரமம் -அனுபவ பிரகார -யதா அனுபவ மவததிதி பாவ அனுபவ பிரகாரோ வா கிமர்த்தமேவ மா சீதிதி சேத்
வ்யர்த்ய கத அதிசயஸ்ய வ்யாவ்ருத்த வஸ்து ஸ்வரூப அதிசய பரத்வாத்
யதா ராவண அதிசய வர்ணநம் ராமாதிசய பரம் தத்வத் புத்தயா ஆரோஹ க்ரமம் சித்திக்கும் -என்றபடி –

————-

மனன் என்றது, மனம் என்றபடி
அகம் – உறுப்புகள் இல்லாத-நிர் அவயவமாய் இருக்கிற மனத்திற்கு ஓர் உள்ளும் புறம்பும் இல்லாமையாலே,
‘மனனகம்’ என்றது, மனத்திலே என்றபடி.
அன்றியே மனமானது -பராகர்த்த விஷயமாயும் ப்ரத்யகர்த்த விஷயமாயும் -(வெளிப் பொருள்களிலும் உட் பொருளிலும் )
போருகையாலே பராகர்த்தத்தைத் தவிர்ந்து ப்ரத்யகர்த்த விஷயமானத்தை -அகம் -என்கிறது ஆகவுமாம் -அகம் மனம் என்றபடி –

——————————-

மனன் என்றது மனம் என்றபடி -என்றது –
மனக்களுழறிவரும் -தொல் காப்பியம்-என்கிற சமாதியைப் பற்ற -உழறுகை -மாறாடுகை-
ஆனால் கீழே என் மனனே -என்கிற இடத்தில் இப்படி சிஷியாது ஒழிந்தது -என் என்னில் –
அங்கே மனஸ்ஸைச் சேதன சமாதி யாக்கி உபதேசிக்கிறது ஆகையாலே –
அவ்விடத்திலே மனம் என்று அசேதனவத் சொல்லப் போகாது –
இவ்விடத்தில் ஸ்வரூப கதனம் பண்ணுறது ஆகையாலே சொல்லுகிறார் -அகம் -உள்ளு
நம்முடைய தரிசனத்துக்கு இந்திரியங்கள் ச அவயவங்களாய் இருக்க மனஸ்ஸை நிரவயவம் என்றது
ஸுஷும்யத்தைப் பற்ற வாதல் -அன்றிக்கே தார்க்கிக்க மதத்தைப் பற்ற நிரவயவம் என்கிறார்
அகம் என்று சப்தம் யர்த்தம் சொல்லும் என்றதும் -கண் கால் புறம் அகம் உள் உழை கீழ் மேல் —
பின் சார் அயல்புடை தே வகையெனா அ –முன் இடை கடை தலை வளம் இடம் எனா அ -அன்ன பிறவும்
அதன் பாலவென்மனார்-என்று தொல்காப்பியத்தில் கண்டு கொள்வது
மனனகம் என்றது மனசின் இடத்திலே என்றபடியாய் சப்தம் அர்த்தம் அருளிச் செய்கிறார் -மனசிலே என்று
அன்றிக்கே அகம் என்று அஹம் என்றதாய் -அகம் -மனன்-என்று அன்வயித்து
அஹம் என்று ஆத்மாவைச் சொல்லி ஆத்மாவை விஷயீ கரிக்கிற மனசிலே என்று அருளிச் செய்கிறார் -அன்றியே இத்யாதியால்
அஹம் அர்த்த கிரஹண உன்முகமான மனஸ்ஸிலே என்று அர்த்தாந்தரம் இத்தால்

——————

மலம் அற –
மனனகத்தில் உள்ள மலம் உண்டு -அவித்யாதிகள் -அவை அற-
அவை யாவன -காம க்ரோதச்ச லோபச்ச ஹர்ஷ மாநமதா குணா விஷாதச்சாஷ்டம ப்ரோக்த இத்யேத மனசா மலா-
ஆத்மஸ்வரூபமும் நித்தியமாய் ஞானமும் நித்யம் ஆகையால் (உயிர்களும் அழிவற்றவை; ஞானமும் அழிவற்றது; ஆகையால்,)
இத்தோஷம் ஸ்வரூப கதமுமல்ல -ஞான கதமும் அல்ல –
ஆத்மாவினுடைய தர்மபூத ஞானத்துக்கு (தோற்றம் மறைவுகளை வழங்குவது-)உதய அஸ்தமய வியவஹாரம் பண்ணுகிறது
ஞானம் ப்ரஸ்ருதி த்வாரத்தைப் பற்ற வாயிற்று –
ஆக,ப்ரஸ்ருதி த்வாரமான மனத்தினைப் பற்றிக் கிடக்கின்ற தோஷமானது – யோக சாஸ்திரங்களில் சொல்லுகிற க்ரமத்திலே
பாஹ்ய விஷய ப்ரவணமான நெஞ்சை ப்ரத்யக் விஷயமாக்கி யமம் நியம மாதி க்ரமத்தாலே அனுசந்திக்கப் புக்கவாறே கழியக்கடவது –
அற -என்றது -அற வற என்றபடி
யமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாகாரம், தாரணை,தியானம், சமாதி என்பன. இவை

———–

அஹம் விஷயமான மனஸ் ஸூக்கு மலம் உண்டோ என்ன -அல்ப அனுவர்த்தியைப் பற்றச் சொல்லுகிறது என்று கருத்து-
அவித்யாதிகள் -ஆதி சப்தேந கர்ம வாசநா ருசயா உச்யந்தே
நனு -அவித்யையாவது -அனாத்மான ஆத்ம புத்திர்யா அஸ்வே ஸ்வமிதி யா மதி -இத்யாதிப்படியே
மதி விசேஷம் ஆகையாலே ஆத்ம கதமாயாதல்-ஸ்வோபாதாநா பூத தர்ம பூத ஞான கதமாயாதல் இருக்கும் –
கர்மமாவது -புண்ய பாபங்கள் ஆகையாலே அதுவும் ஆத்ம கதமாய் இருக்கும் -வாசனா ருசிகளும்
ஞான அவஸ்தா விசேஷங்கள் ஆகையாலே ஆத்ம கதங்களாயாதல்-ஞான கதங்களாயாதல் இருக்கும் –
இப்படி இருக்கிற இவைகளை மநோ கதங்கள் என்கிறது என் என்னில் -சம்பந்த ஆந்தரேண ஆத்ம கதங்களே யாகிலும்
அவித்யாதி தோஷேண துஷ்டம் மனஸ் ஆகையாலே தத் கதங்கள் -என்கிறது –
நனு -இவைகள் ஆத்ம தத் குணங்களுக்கு தோஷமாகத் தட்டு என் என்னில் -ஆத்ம தோஷமாகில்
ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு கைவல்யத்தைப் பண்ண வேணும் -ஞான தோஷமாகில் ஞான ஸ்வரூபத்துக்கு கைவல்யத்தைப் பண்ண வேணும் –
அது இரண்டும் கூடாது -உபயோர் அபி நித்யத்வாத்-ஆனால் மனஸ்ஸூ க்கு கைவல்யத்தைப் பண்ணுகிறதோ என்னில் இல்லை –
இதில் மநோ ஜன்ய பிரகாச பிரதிபந்த கத்வாத் மநோ தோஷம் என்கிறது –
தஸ்ய ஆத்ம ஞான உபய ப்ரகாசே பிரதிபந்தகத்வாத் ஆத்ம தோஷமாதல் -ஞான தோஷமாதல் ஆகாதோ என்னில் -ஆகாது –

ப்ரகாச பிரதிபந்தகஸ்ய கரண தோக்ஷத்வாத்
நனு அவித்யாதிகள் தூக்காதி ஜனகங்கள் ஆகையாலே ஆத்ம தோஷமாகத் தட்டு என் என்னில் –
அஸ்து துக்க ஜநகத் வாதி ஆகாரேண து மநோ தோஷா ஏவ அவித்யாதயா இதி
நனு ஒரு வஸ்து ஒன்றைக் குறித்து தோஷமாய் ஒன்றைக் குறித்து தோஷமாகாமல் இருக்குமோ என்னில் –
பீதஸ் சங்க-இதி பிரம ஜனக பைத்யம் ஸ்வ விஷய ஞானம் பிரதி குணமாய் இருக்கக் கானா நின்றோம் இறே -என்று
இது எல்லாம் திரு உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு அருளிச் செய்கிறார் -ஆத்ம ஸ்வரூபமும் நித்தியமாய் -இத்யாதி
ஸ்வரூப கதமுமல்ல -கத சப்தம் ப்ரயுக்தத்வ பர -மஹா பிரளயத்தில் மனஸ் ஸூ இல்லாமையால் –
பத்வா மனா ஸூ அவித்யாதி தோஷேண துஷ்டம் ஆகையாலே மநோ கதங்கள் என்கிறது –
ஆக மநோ ஜன்ய ப்ரகாச பிரதிபந்தக்காதவா ஆத்மநா தோஷம் என்கிறது
நனு -ஞானம் நித்யமாகில் மம ஞானம் நஷ்டம் மம ஞானம் உத்பன்னம் -இதி வ்யவஹாரம் கூடும்படி எங்கனே என்கிற சங்கைக்கு
உத்தரம் ஆத்மாவினுடைய இத்யாதி -இத்தால் ஞான பிரசுரஸ்ருத் யுத் பத்தி–ஞான யுதபத்தி வ்யவஹார விஷயம் –
ப்ரஸ்ருத ஞான சங்கோசம் -அஸ்தமய வ்யவஹார விஷயம் என்றபடி –
இத்தால் ஞானம் நித்யமானால் உதய அஸ்தமய வ்யவஹாரம் எப்படி என்ன என்பதற்கு இவ்வாறு அருளிச் செய்கிறார்
ஞான பிரஸ்ருதி துவாரத்தை -ஞான பிரஸ்ருதி முகத்தை -என்றபடி –
ஞான பிரஸ்ருதி த்வாரமான என்றது ஞான பிரஸ்ருதி காரணமான -என்றபடி

யம நியமாதி க்ரமத்தாலே -இத்யாதி –
அத்ர யம நியமாதீநாம் ஸ்வரூபம் ஸங்க்ரஹேனோச்யதே தத்ர யமாதீ நி சத்வார் யங்காநி ப்ரத்யாஹார தரணாதிந்
யாந்தராணி த்யான சரீர அந்தர்பவாத் தேஷாம் ஆந்தரத்வம் தத் உபகாரகத்வேந யமாதீநாம் பாஹ்யத்வம் –
தத்ர யமாஸ்ச நியமாஸ்ச பஞ்சேத் யுக்தம் பராசரேன
ப்ரஹ்மசர்யம் ம்ஹிம் சாஞ்ச சத்யாஸ்தேயா பரிக்ரஹான் -சேவேத யோகீ நிஷ்காமோ யோக்யதாம் ஸ்வமநோ நயன் –
ஸ்வாத்யாய ஸுஸா சந்தோஷ தபாம்சி நியதாத்மவான்-குர்வீத ப்ரஹ்மணி ததா பரஸ்மின் ப்ரவணம்
மந ஏதே யமாஸ் ச நியமா பஞ்ச பஞ்ச ச கீர்த்திதா-இதி ப்ரஹ்மசர்யம் -மைது நத்யாக
அஹிம்சா -பர பீடா வர்ஜனம் / சத்யம் -யதா த்ருஷ்டார்த்த விஷய ஹித ரூபா வாதம் –
அஸ்தேயம் -பரத்ரவ்ய அபஹரணா பாவ -நிஷித்த த்ரவ்யா நாதாநம் அபரிக்ரஹ –
ஸ்வாத்யாய -ஸ்வகீய சாகாத்யயனம்
ஸுசந்து த்விவிதம் -பாஹ்யமாப்யந்தரஞ்சேதி ம்ருஞ்ஜலாப்யாம் ஸூத்தி -பாஹ்யம் -பாவ ஸூத்திஸ்து ஆந்தரம்-
சந்தோஷ -யாத்ருச்சாலாபே ஸந்துஷ்டதா
தப -உபவாசாதி-ததா-ப்ரஹ்மணி ப்ராவண்யமேகா குண
ஆசனஞ்ச -ஸ்வஸ்தி காதி –
ஸ்வஸ்திகம் கோ முகம் பத்மம் வீரம் ஸிம்ஹாஸனம் ததா மாயூரம் குக்குடஞ்சைவ பத்ரம் கூர்மாசனம்
ததா முக்தாசனம் ததைதேஷாம் ப்ருதக் வஷ்யாமி லக்ஷணம் -இதி வசிஷ்ட வஸனாத்
ப்ராணாயாமஸ த்ரிவித-ரேசக பூரக கும்பக பேதாத்
பிராண ஸ்யாத் தேஹஜோ வாயு ஆயாமஸ்தன் நிரோதனம் -தத் ரேசகம் பூரகஞ்ச கும்பகஞ்ச திரிதோஸ்யதே -இதி வாயு வஸனாத்

நாசிகாபுடம் அங்குல்யா நிஷ்பீட்யைநம் பரேண து -ஓவ்தரம் ரேஸத் வாயும் ததா அசவ் ரேசகஸ் ஸ்ம்ருத –
பாஹ்யேந வாயுநா தேஹம் த்ருதிவத் பரிபூரயேத்
நாசா புடே நாபரேண பூரணாத் பூரகம் மதம் -ந முஞ்சதி ந க்ருஹ்ணாநி வாயுமந்தர் பஹிஸ்ஸ்திதம் –
பூர்ண கும்பகவத் திஷ்டேத் அசலஸ்ச து கும்பக -இதை ரேஸகாதீ நாம் லக்ஷணஞ்ச யுக்தம்-
விஷயேப்யோ விநிவர்த்ய சித்தானு காரித்வேந இந்த்ரியனாம் கரணம் -ப்ரத்யாஹார
சப்தாதிஷ்வ னுரக்தாநி நிக் குஹ்யாஷாணி யோகவத் -குர்யாச் சித்தானு காரிணி ப்ரத்யாஹார பாராயண
இதி ஏவம் பிராணாயாம ப்ரத்யாஹாராப்யாம் வாயுஷ் விந்தரியேஷூ ச வஸீக்ருதேஷூ–
ஸூபாஸ்ரய பூதே பகவதி புருஷோத்தமே மனசோ லக்னத்வேநா வஸ்தானம் -தாரணா
ஸூபே ஹ்யே கத்ர விஷயே சேதசோ யச்ச தாரணம் -நிஸ் ஸலத்வாச்சா சா சத்பிர் தாரணாத் யபிதீ யதே -இதி ஸுநக வஸனாத்

ஏவமுக்தைர் யம நியம ஆசன பிராணாயாம ப்ரத்யாஹாரை நிஷ் பாத்யா நிரந்தர ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபா சைவ த்யானம் இத் யுச்யதே
தத் ரூப ப்ரத்யயே சைகா ஸந்ததிஸ் சான்யநி ஸ்ப்ருஹா -தத் த்யானம் ப்ரதமை ரங்கைஷ ஷட்பிர் நிஷ் பாத்யதே ந்ருப -இதி பரசார வஸனாத் –
தச்ச த்யானம் பஞ்ச விதம் -அஸ்திர பூஷண விசிஷ்டமேகம் /-தத் ஸ்திதசவ் அஸ்திர ரஹிதம் த்விதீயா /
த்ருதீயம் அங்க ப்ரத்யங்க விசிஷ்ட விஷயம் -/ ப்ரத்யங்க விதுர பிரதாநாங்க விசிஷ்டா விஷயம் சதுர்த்தம் -/
பஞ்சமந்து கோமுகாகார-அவயவி மாத்ராவ லம்பனம் -ஏவம் ரூபேண த்யாயேந ச சமாதிர் பவதி-
சமாதிஸ் ச தத் ஸ்வரூப கிரஹணம் தச்சோக்தம் பாகவதர் பராசரேன
தஸ்யைவ கல்பாநா ஹீநம் ஸ்வரூப கிரஹணம் ஹி யத்-மனசா த்யான நிஷ் பாத்யம் சமாதிஸ் சோ அபி தீயதே –
இதி தஸ்யைவ விக்ரஹாதி விசிஷ்ட தயா த்யானஸ் யைவ -கல்பநா -ரூப-வர்ண -க்ஷய-வினாசாதய
அத்ர அஸ்திர பூஷணாதி ராஹித்யேன உத்தர உத்தர த்யான வசனம்

அந்யதா தஸ்யா ஸக்யத்வாத்
நனு த்யாஜ்ய த்வாத் தேஷாம்-அஸ்திர பூஷணாதி விசிஷ்ட தயைவ ப்ராப்யத்வாத்
தத் க்ரது நியாயேன தேஷாம் அபி த்யேயத்வ வசனாச் ச
ப்ரஹ்மசர்யம் இத்யாதி
யோகீ-நிஷ்காமஸ் சன் ஸ்வம் மன ப்ரவணம் குர்வீத அபரிக்ரஹ -நிஷித்த த்ரவ்யங்களைப் பரிக்ரஹியாது இருக்கை-
குலடா ஷண்ட பதிதவைரிப்ய காகணீமபி ததாம் அபி க்ருஹ்ணீயாத் நாபத்யபி கதாசன –
தேகத்தின் நின்றும் உண்டான வாயு பிராணனாகக் கடவது -அத்தை நிறுத்துகை –
ஆயாமமாவது -ஏகம் நாசிகா புடம் அங்கள்யா நிஷ்பீட்ய-அபரேன நாசிகா புடேந ஓவ்தாம் வாயும் ரேசயத்-
இந்த்ரியானாம் -என்றது கர்மணி ஷஷ்டியாய்-இந்திரியங்களை விஷயங்களின் நின்றும் மீட்டு சித்தத்தைப் பின் சென்றதாகப் பண்ணுகை –
சைவ தாரணா –த்யானம் -அந்த தாரணை தானே த்யானம் ஆவது -தாரணையினுடைய முற்றுதல் தானே த்யானம் என்றபடி –
தத் ரூப ப்ரத்யயே–அந்த திவ்ய மங்கள விக்ரஹ த்யானத்தில் -ஏகா -அன்ய நிஸ் ஸ்ப்ருஹா யா ஸந்ததிஸ் சிஷ்டா
தத் த்யானம் ஷட்பி-பிரதமை ரங்கைர் நிஷ்பாத்யதே
அங்கம் என்று திரு மேனி -ப்ரத்யங்கம் என்று அவயவங்கள் -அஸ்திர பூஷணாதி விசிஷ்டனாக த்யானம் பண்ணக் கடவன்-

அனந்தரம் அஸ்திர ரஹிதனாக த்யானம் பண்ணக் கடவன் -என்று விக்ரஹத்தை விட்டு ஸ்வரூபத்திலே போகச் சொல்லுகையாலே
விக்ரஹம் கால் பதிகம் -நெஞ்சிலே ஊன்றுகைக்காகச் சொன்னது அத்தனை –
கல்பநா ஹீனம் என்கிறதுக்கும் -இங்கன் கல்பிதமான விக்ரஹத்தை ஒழிந்த ஸ்வரூபத்தை என்று
அவன் பொருள் சொல்லுகிறதுக்குக் கருத்து என் -என்ன இத்தை விட்டு மேலே த்யானம் பண்ணினால் ஒழிய விக்ரஹத்தை
த்யானம் பண்ணிக் கொண்டே இருந்தால் ஸ்வரூப குணத்தில் நெஞ்சு செல்ல மாட்டாது எங்கைக்காக இத்தை விடச் சொல்லுகிறது
அத்தனை போக்கி அவைகள் இல்லை என்கிறது அல்ல வென்று பரிஹரிக்கிறார்-
அத்ர அஸ்திர பூஷணாதி ராஹித்யேன -என்று தொடங்கி

———————

அனந்தரம் மலர் —
விகஸிதமாய் மலர்ந்து, மிசை – மேல் நோக்கி, எழுதரும் – கொழுந்து விட்டு மேன்மேல் எனக் கிளரா நின்றுள்ள,
மனன் உணர்வு – மனஸ் ஞானம் – அறிவு; இப்படி விகஸிதமாய் – மலர்ந்து கொழுந்துவிட்டு மேன்மேல் எனக் கிளரா நின்றுள்ள
மன அறிவினால் அறியப்படுவதாக இருக்கும் ஆத்மா – அளவு இலன் – அதன் அளவுள்ள ஈஸ்வரன் –

——————–

அற வற
யோக சாஸ்திரத்தில் சொல்லுகிறபடியே க்ரமேன கழிய வேண்டுகையாலே அற -என்றது -அற வற-என்றாய் –
க்ரமத்திலே போகப்போக என்றபடி –
விகசிதமாய்–என்றது நிஷ்ப்ரத்யூஹம் விஷயாவகாஹ நோந்முகமாய் -என்றபடி
மேல் நோக்கி -என்றது -ஒரு கால் அவகாஹித்த பிரகாரத்தில் அழிந்து கிடவாமல் பிரகாராந்த அவகாஹன உன்முகம் என்றபடி –
அதாவது தத் பிரகார அவகாஹன பூர்வகம் புன பிரகாராந்தர அவகாஹன உன்முகமாகா நின்றுள்ள என்றபடி
மானஸ ஞான கம்யமாய் இருக்கும் ஆத்மா-உணர்வு என்று விஷய லஷகம் என்றபடி – அளவு என்கிறது பிரகாரத்தை –
ஏக இந்திரிய க்ராஹ்யத்வமும் ஒரு பிரகாரம் இ றே
யத்வா -மனன் உணர்வு மானஸ ஞானம் -பாத்தாலே அளவு -பரிச்சேதம் -அத்தை யுடையவன் ஜீவாத்மா –
அது இல்லாதவன் ஈஸ்வரன் என்றபடி
மனன் உணர்வு என்று ஞான கம்யாத்ம பர்யந்தம் விவஷிதம் -அளவு பிரகாரம் –
ஆக மலர் இத்யாதி விசேஷண த்ரயத்தாலும் ஆத்ம விஷயக ஞானத்தினுடைய உத்தர உத்தர பரிபாக விசேஷம் சொல்லுகிறது –

———————————–

மானஸ ஞான கம்யமாய் இருக்கும் ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் -பகவத் ஸ்வரூபம் அங்ஙனம் இராது,’ என்பதற்குக் கருத்து என்?’ என்னில்
ஏக இந்திரிய க்ராஹ்யத்வமும் இல்லை எங்ஙனம்?’ எனின்,
பொன்னும் கரியும் அத்யந்த வைஷம்யம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தே கிரஹிக்கைக்கு ஸாமக்ரி ஒன்றாய் இருக்கும் இறே ,
(இவ்விரண்டனையும் அறியுங் கருவியாகிய கண் ஒன்றாகவே இருக்கின்றது அன்றோ? )
அப்படியே ஏக பிராமண கம்யத்வ சாம்யமும் இல்லை -என்கை –
ஆனால் மனசா து விசுத்தேன,என்று பரிசுத்தமான அந்தக்கரணத்தாலே க்ரஹிக்கலாம் என்னா நின்றதே –
அத்தோடு விரோதியாதோ  என்னில்,-
நேதி நேதி என்று கிரஹிக்கலாம் அத்தனை ஒழிய (இவ்வளவு மாத்திரமும் அல்லன்; இப்படிப்பட்ட பொருள் வேறு இல்லை,)
என்று அறிந்தால் அறியலாமன்றி,)ஈத்ருக்தயா இயத்தயா (இப்படிப் பட்டது, இவ்வளவினையுடையது’)
என்று பரிச்சேதித்து கிரஹிக்கப் போகாது என்கை –
முதலிலே ஞான விஷயம் அன்று என்னில் துச்சத்வம் வருமிறே —
அணுத்துவத்தை கிரஹிக்குமா போலே -(எங்கும் பரந்து )விபுத்வத்தை கிரஹிக்கப் போகாது இறே

————————-

ஜீவாத்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்கு அநேக ஆகாரத்தாலே வைஷம்யம் உண்டாய் இருக்க –
அவ் வாகாரங்களாலே வைலக்ஷம்யம் சொல்லாதே மானஸ ஞான கோசரத்வ ரூபா வைலக்ஷண்யம்
சொல்ல வேணுமோ என்று சங்க அபிப்ராயம் –
லோகத்தில் அத்யந்த வைஷம்யம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் சில பதார்த்தங்களுக்கு ஏக பிராமண கமயத்தவ
சாம்யம் உண்டாய் இருக்கும் ஆகையாலே அவ்வாகாரத்தாலேயும் சாம்யம் இல்லை என்னும் அர்த்தமும்
சொல்ல வேண்டுகையாலே அத்தை அருளிச் செய்கிறார் -ஏக இந்திரிய க்ராஹ்யத்வமும் இல்லை என்கை -என்று –
ஏக இந்திரிய க்ராஹ்யத்வமும் என்றதும் ஏக பிராமண கம்யத்வ ரூப சாம்யமும் என்று கருத்து –
இத்தால் ஜீவ ஸ்வரூபத்தில் காட்டில் அத்யந்த விலக்ஷணம் ஈஸ்வர ஸ்வரூபம் என்றதாயிற்று –
பரஸ்பர வைஷண்யே சாதி ரூபரசயோர் இவ ஏக இந்திரிய க்ராஹ்யத்வா பாவோ அபி ஸ்வயமேவ
ந ஸித்த் யேத் கிம்-இத்யத்ராஹ–பொன்னுக்கும் இத்யாதி –ஸாமக்ரி -சஷூர் இந்திரியம்

வி ஸூத்த மநோ க்ராஹ்யத்வம் உண்டே -என்று சங்கித்துப் பரிக்ரஹிக்கிறார் மேல்
ந சஷூஷா க்நஹ்யதே நாபி வாசா –மனசா து வி ஸூத் தே ந -இதி ஸ்ருதி –
ஆத்மாவைக் காணும் போது அஷ்டாங்க யோகத்தாலே ஸம்ஸ்க்ருதமான மனஸ்ஸாலே காணலாம்

நேதி நேதி என்று ஈஸ்வரனைக் காணும் போது போராது-
விவேக விமோக -அப்யாஸ-க்ரியா -கல்யாண -அநவசாத -அநுத்தர் ஷேப்ய-என்கிற விவேகாதிகளோடே கூடின
பகவத் உபாசனத்தாலே நிர்மலமான மனஸ் ஸூ வேணும் என்று பரிஹாரம் அத்யாஹரித்துக் கொள்வது –
நேதி நேதி -ஏதாவன் மாத்ரம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் ந -ஏதாவன் மாத்ரம் ந -என்று பொருள் –
இரண்டாம் நேதி சப்தம் இப்படி இயத்தா ரஹிதமான வஸ்த்வந்தரம் இல்லை என்று சொல்லுகிறது என்கிற இவ்வர்த்தம்
அனந்தர வாக்யத்திலே சொல்லுகிறது – ந ஹ்யே தஸ்மாதி தி நேத் யன்யத் பரமஸ்தீதி -என்று –
இதி நேதி பிரகாரேண ஏதஸ்மாதா தேஸாத் அந்யத் பரம்–உத்க்ருஷ்டம் நாஸ்தீத்யர்த்த ஆதிஸ்யதே அநேநே த்யாதேச-என்று
கரண வ்யுத்பத்தியாய் ஈஸ்வரனைச் சொல்லுகிறது –
ஈத்ருக்தயா இயத்தயா-ஸ்வரூபத-ஸ்பாவத-
ப்ருஹதாரண்யகே–அதாத ஆதேசோ நேதி நேதி ந ஹ்யே தஸ்மாதி தி நேத் யன்யத் பரமஸ்தி-இதி அஸ்யார்த்த –
ஆதி ஸ்யேதே நேதி நேதி கரண வ்யுத்பத்த்யா ஆதேச நியாந்தா பரமாத்மா
இதிந நைதா வன்மாத்ரம் -அசவ் பரமாத்மா பூர்வம் யதா வர்ணித நைதா வன்மாத்ரமிதி பிரதம நேதி சப்தஸ் யார்த்த-
இதி ந இதி நேதி சித்தம் இயத்தராஹிதம் வஸ்த் வந்த்ரம்-ந -நாஸ் தீதி த்விதீய நேதி சப்தஸ்யார்த்த
இமமர்த்தம் அனந்தர வாக்யே ஸ்ருதிர் வததி -நஹ்யே தஸ்மாதிதி -ஏதஸ்மாத் ஆதேஸாத் இதி நேதி –
இதி நேதி பிரகாரேண அந்யத் பரம் -உத்க்ருஷ்டம் நாஸ்தீதி

மனன் உணர்வு அளவிலன் -இதயஸ்யானுகுணம்–மனசா து வி ஸூத்தே ந -இத்யத்ராபி து சப்தம் அபி சப்தார்த்தம்
க்ருத்வா காக்வபிப்ராயேன மநோ கமயத்வ அபாவமே சொல்லுகிறது என்ன ஒண்ணாதோ என்ன -ஸங்க்யைக்கு பரிஹாரம் –
நேதி நேதி என்கிற வாக்யம் பரிச்சேதித்து அறியப் போகாமைக்கு ப்ரமாணமாகக் காட்டி
உபபத்தியும் காட்டுகிறார் -அணு த்ரவ்யத்தை இத்யாதி –

————————

பொறி உணர்வு அவை இலன்-‘
பொறி’ -என்று ஸஷுராதி கரணங்கள் – அவற்றால் அறியப்படும் பொருள்களின் படி அல்லன்
யம் ஆத்மா ந வேத–யம் ப்ருதிவீ ந வேத -(‘எந்த இறைவனை உயிர் அறியாதோ, எந்த இறைவனைப் பூமி அறியாதோ’ )
என்கிறபடியே -இவ்வோபாதி ஜீவாத்மா ஸ்வரூபத்தில் விலக்ஷணன் என்றதுவும் என்கை –
ஜாத் யந்தன்( பிறவிக்குருடன் )பதார்த்த தர்சனம் பண்ணிற்று இலன் என்பதுக்கும்-
கண்ணில் வைசத்யம் கண்டிலேன் என்பதுக்கும் -காணாமை இருவருக்கும் ஒக்கும் இறே
அப்படியே அசித் விலக்ஷணன் என்றவோபாதி சித் விலக்ஷணன் என்றதுவும் -என்கைக்காகச் சொல்லுகிறது –

———————-

பொறி யுணர்வு அவையிலன் -என்று உணரப்படும் பதார்த்தங்களை சொல்லுகிறது –
படி அல்லன்-பொறி யுணர்வை அளவிலன் என்று அனுஷங்கித்து அன்வயம்-இங்கும் உணர்வு என்று விஷய லஷகம்-
யம் ஆத்மா ந வேத– யம் ப்ருதிவீ ந வேத -சித் விலக்ஷணம் என்றால் அசித் விஷயம் சித்திக்கும் என்பதற்கு த்ருஷ்டாந்தம் –
இத்தால் அவதாரிகையில் ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வ கல்யாண ஏகதா நத்வங்களாலே வைலக்ஷண்யமும்
இங்கே ஏக பிராமண கம்யத்வமும் இல்லை என்றும் தாத்பர்ய த்வயம்
என்பதும் -என்ற அனந்தரம் ஒக்கும் என்று அத்யாஹார்யம்-
இத்தால் சித் அசித்துக்களுக்கு பரஸ்பர வைலக்ஷண்யம் உண்டாய் இருந்தாலும் பகவத் ஸ்வரூபத்தை விசாரித்தால்
ஜீவ கத வைலக்ஷண்யம் வைலக்ஷண்யமாகத் தோன்றாது என்றபடி –

—————————————-

இப்படி உபய விலக்ஷணனனாய் இருக்குமாகில் அவனைப் பிரதிபத்தி பண்ணும் படி என் என்னில்
இனன் –
ஏவம்விதன் என்னும் அத்தனை –
உக்தத்தைச் சொல்லவுமாம் –
வஹ்யமாணத்தைச் சொல்லவுமாம் ‘‘எப்படிப்பட்டவன்?’ என்னில்
உணர் முழுநலம் –
உணர் என்று ஞானம்; நலம் – என்று ‘முழு’ என்பதனை இரண்டோடும் அன்வயித்து –
கட்டடங்க ஞானமுமாய், கட்டடங்க ஆனந்தமுமாய் இருக்கும்
இத்தால், ஸ்வரூபத்தில் அப்ரகாசமாயாதல் -அநநுகூலமாயாதல் இருக்கும் இடம் இல்லை என்கை –
அன்றிக்கே
ஆனந்தமாவதும் ஞானத்தின் விசேடம் ஆகையால், ஆனந்தத்தைக் கூறிய போதே ஞானத்தையுங் கூறியதாக முடியும்;
ஆதலால் –இனன் உணர் முழு நலம் என்பதற்கு, நேர் கொடு நேராகத் தன்னை அறிய முடியாமையாலே –
என்றும் ஓக்க இனனாலே – உபமானத்தால் அறியப்படுவதான முழுநலமாய் இருக்கும் – . இனன் – உபமானம்.என்றபடி
யதா சைந்தவ கன-என்கிறபடியே நிரதிசய ஆனந்தமாய் இருக்கும் –
ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம-என்றும் ஆனந்த மய -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே

————————-

ஏவம் விதன் என்றது யுக்த வஷ்யமானங்கள் இரண்டையும் சொல்லவுமாம் என்று கூட்டிக் கொள்வது –
நேர் கொடு நேர் -சாஷாத் -இரண்டாம் அர்த்தத்தில் இனன் என்று உபமானம் –
அத்தாலே உணர் -உணரப்படும் -முழு நலம் என்று அறியப்படும் என்கை –
உபமானத்தாலே அறியப்படும் வகை எப்படி என்னில் -யதா சைந்த வேத்யாதி

——————-

கடி சேர் நாற்றத்துள் ஆலை இன்பத்துன்பக் கழி நேர்மை, ஒடியா இன்பப் பெருமையோன்’ என்பது இவருடைய திருவாக்கு.
கடியும் நாற்றமும் இரண்டும் பரிமளம் -சர்வ கந்தத்துக்கும் உப லக்ஷணம் /ஆலை -மது -சர்வ ரசத்துக்கும் உப லக்ஷணம் /-
பூவில் கந்தத்தையும்-அவை தன்னிலும் அல்ப அஸ்திரத்தவாதி தோஷங்களைக் கழித்து
ஸ்திரமாக்கிச் சேர்த்துப் பார்த்தால் சிறிது ஒப்பாம் என்னுமா போலே சில ஓர் உபமானத்தாலே அறியில் அறியலாமத்தனை;
தன்னையே இழிந்து அறியப் போகாது என்றபடி. முதற்பொருளே சிறப்புடைத்து.-
முழு உணர்வாய் முழு நலமாய் இருக்கும் -கட்டடங்க ஞானமுமாய் கட்டடங்க ஆனந்தமுமாய் இருக்கும் –
அனுகூல ஞானமே யாகிலும் ஆனந்தமாவது பிரித்து விவஹரிக்கக் கடவதாயே இருக்கும் இறே

——————-

விலக்ஷணமான காந்தங்கள் எல்லாம் சேர்ந்த பரிமள சமுதாயத்தை அவகாஹித்து அனுபவித்த இன்பத்தினுடைய
அல்ப அஸ்திரத்வாதி நிபந்தமான துன்பத்தினுடைய கழிவை யுடைத்தான ஸூஷ்ம அம்சத்தினுடைய விச்சேத ரஹிதமாகையாலே
நித்தியமான ஆனந்தத்தினுடைய அபரிச்சேத்யதை யுடையனாய் -கந்த அனுபவ ஸூக த்ருஷ்டாந்தம் -பிரதிபந்தயர்த்தமாகச் சொல்லுகிறது
உபய லிங்க விசிஷ்டமாய் ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணமான ஞான ஆனந்த மஹாத்ம்யத்துக்கு
த்ருஷ்டாந்தம் இல்லாமையால் இதோரார்த்தம்
மது கந்தங்களைச் சொல்லுகையாலே ஆஸ்ரயத்வேன புஷ்பம் சித்திக்கும்
சகல லோகங்களிலும் உண்டான சகல கந்தங்களையும் சகல ரசங்களையும் திரட்டி அதில்
அல்ப அஸ்திரத்வாதி தோஷங்களைக் கழித்து ஸ்திரமாக்கி இப்படி நித்தியமாய் நிரதிசயமான கந்த ரசங்களை
அனுபவிக்கையாலே வந்த ஆனந்தம் சிறிது ஒப்பாம் என்னுமா போலே இருக்கிற நித்ய நிரதிசய ஆனந்தத்தை உடையவன் என்றபடி –
அத்ர ஸ்வ யத்நைர் துர் ஜேயத்வம்-பகவத் ப்ரஸாதாத் ஞாயமானத்வம்

—————————————-

எதிர் நிகழ் கழிவினும் இனன் இலன் – கால த்ரயத்திலும் இனன் உண்டு ஒப்பு -அது இல்லாதவன்
‘சித்து, அசித்து, ஈஸ்வரன்’ என்னும் தத்வ த்ரயமே யாயிற்று நம் தரிசனத்துக்கு உள்ளது
அதில் சித்த விலக்ஷணன் என்னும் இடம் முன்பே சொல்லிற்று -இங்குச் சொல்லுகிறது என் என்னில்
‘திரள ஒப்பு இல்லையாகில், ஒரு வகையாலேதான் ஒப்பு உண்டோ?’ என்னில்
அதுவும் இல்லை என்கிறார்,-என்று அருளிச் செய்வாரும் உளர்.
அவ்வாறு அன்றி, பட்டர் -‘சாதர்மிய திருஷ்டாந்தம் இல்லை என்றது முன்பு; இங்கு வைதர்ம்ய திருஷ்டாந்தம இல்லை
என்கிறது இங்கு என்று அருளிச் செய்வார். –
வைதர்மய த்ருஷ்டாந்ததுக்கு உதாஹரணம் -ந பரேஷு மஹவ்ஜச் சலாதப குர்வந்தி மலிம்னுசா இவ –
(சிறந்த போர் வீரர்கள் பகைவர்கள் விஷயத்தில் திருடர்களைப் போன்று
வஞ்சனையாகக் காரியங்களைச் செய்ய மாட்டார்கள்,) என்பது

——————–

முந்தின அர்த்தமே முக்கியம் என்று விவரிக்கிறார் -முழு உணர்வுமாய் இத்யாதி –
ஞானமே ஆனந்தம் ஆகையாலே இப்பூர்வ யோஜனை கூடினபடி எங்கனே என்ன –
கேவல பிரகாசத்தையும் ஆனு கூல்யத்தையும் பற்ற பேத வ்யவஹாரம் என்றபடி –
சாஸ்திரங்களில் இப்படி வ்யவஹரிக்கக் கடவதாய் இருக்கும் அன்றோ என்றபடி –
கால த்ரயத்திலும் அது இல்லாதவன் என்று அன்வயம்

ஈத்ருசாய ஸ்வாஹா கீத்ருசாய ஸ்வாஹா தாத்ருஸாய ஸ்வாஹா-விசத்ருசாய ஸ்வாஹா -ஸூ சத்ருசாய ஸ்வாஹா –
என்கிற ஸ்ருதி ப்ரக்ரியை தாத்பர்யம் -ஒன்றின் படியும் அல்லன் என்றபடி -உபமான ஸூந்யன்–கதிர் பொறுக்கி ஓர் ஓர் ஆகாரத்துக்கு உபமானம்
என்றும் ஒன்றாகி ஓத்தாரும் மிக்கார்களும் தன் தனக்கு இன்றி நின்றானை
அது போலே இருக்கும் இது -சா தர்ம்ய த்ருஷ்டாந்தம் -அது போலே அல்ல இது வை தர்ம்ய த்ருஷ்டாந்தம்
துஷ்ட சோரனுக்கு ஐஸ்வர்யம் உண்டானால் எப்படி பரஹிம்ஸை பண்ணுவானோ
அப்படி மஹா தேஜஸ்விகளுக்கு பலம் உண்டானால் பர ரக்ஷணம் பண்ணுவர்

————————

எனன் உயிர் –
இப்படியிருக்கின்றவன் எனக்குத் தாரகன்;
இனி, உபலக்ஷணத்தால், யஸ் ஆத்மா சரீரம் -‘என்கிறபடியே
இத்தைத் தனைக்கு சரீரமாய்க் கொண்டு தான் சரீரியாய் தாரகனாய் இருக்கும் என்னும் அர்த்தமும்
சொல்ல வேண்டுவைத்து ஓன்று இறே-

மிகுநரை இலன் –
மிக்காரை யுடையான் அல்லன்
தான் ஜீவாத்மாவை சரீரமாகக் கொண்டு -தாரகனாய் -நியாமகனாய் இருக்குமா போலே –
தன்னையும் நியமிக்கக் கடவதொரு வஸ்த்வந்தரம் உண்டோ என்னில் தனக்கு மேம்பட்டாரை யுடையன் அல்லன்.
ந தத் சமச்சாப்யதி கச்ச த்ருச்யதே -(‘இறைவனுக்கு ஒப்பானவனும் மேம்பட்டவனும் காணப்படுகின்றிலன்,’)
என்னுமா போலே இவரும் -‘இனன் இலன், மிகுநரை இலன்- என்று அருளிச்செய்கிறார்.

—————–

என்ன உயிர் என்றது -எனக்கு தாரகன் -அவன் -சுடர் அடி தொழுது எழு-என்றபடி -கீழில் பாட்டில் வினையோடே அன்வயம்-
இப்படிப் பத்துப் பாட்டிலும் அன்வயமாகக் கடவது என்று உறையினுடைய அன்வயம் -சகல ஆத்மாக்களுக்கு உப லக்ஷணம் -என்றுமாம் –
யா ஆத்ம நி திஷ்டன் ஆத்மநோ அந்த்ரோ யமாத்மா ந வேத –ஸ்வேதாஸ்வதரே
மிகு நரை -மிக்காரை ப்ரஸக்தஸ்ய ஹி ப்ரதிஷேத இத்யத்ராஹ-மிக்கார் இல்லாததாப் போலே சமருக்கு இல்லை என்றபடி –
இப்பாட்டால்
சோதக வாக்யமான சத்ய சப்தார்த்தமான சேதன அசேதன வைலக்ஷண்யமும்
ஞான சப்தார்த்தமான அசங்குசித ஞானாதி ரூபதையும்
அனந்த சப்தார்த்தமான காலாத்ய அபரிச்சேதய ரூப நித்ய சாமாப்யதிகரஹி தத்வமும் சொல்லிற்று ஆயிற்று

பொறி -இந்திரியம் முதல் இன்ன என்றது அப்படிப்பட்டவன் என்றபடி
யத்வா இனன்- உபமானம் அனந்தரம் இன்ன் இலன் என்றது ஓத்தார் இல்லாதவன் என்றபடி

——————

‘மனனகம் மலமற மலர்மிசை எழுதரும் மனன் உணர்வு அளவிலன், பொறியுணர்வு அவையிலன்,
எதிர் நிகழ் கழிவினும் இனன் இலன், மிகுநரை இலன், உணர் முழுநலம், இனன் எனன் உயிர்’ என்று அந்வயம்
அன்றிக்கே
‘எனன்’ உயிரானவன் துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே,’ என்று கீழ்ப் பாட்டோடு அந்வயம் –

—————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: