ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -13—ஸ்ரீ க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ விபாக யோகம்:

கீதா ஸூ கீதா கர்தவ்ய கிம் அந்யகி சாஸ்த்ர சங்க்ரஹி —
யா ஸ்வயம் பத்ம நாபஸ்ய முக பத்மத் வினிஸ்ரயா —
ஸ்ரீ கீதை இனிமை -ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் தானே சோதி வாய் திறந்து அருளிச் செய்தது –
இத்தை அறிந்தால் வேறே சாஸ்திரம் அறிவு வேண்டாமே –

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம்
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி பூர்வ சேஷோஅந்தி மோதித –4-

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம் -மூல பிரகிருதி ஜீவன் -பிரக்ருதியி இருந்து உண்டாகும்
மஹான் போன்றவை -சர்வேஸ்வரன் -பற்றியும் –
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி -பூர்வ சேஷோஅந்தி மோதித –கர்ம ஞான பக்தி யோகங்களில் எஞ்சி உள்ளவற்றையும்
முதல் மூன்றால் -தத்வ ஞானம் விசாரம் / அடுத்த மூன்றால் அனுஷ்டானம் பண்ணும் முறைகள் –
சொல்லி முடித்ததும் பெரிய சோகம் -அர்ஜுனனுக்கு -ஆராய்ந்து பார் -சரியானதை பண்ணு பொறுப்பை தலையில் போட்டான் –
கீழே ஒன்றும் அறியாத சோகம் அங்கு -இங்கு இவன் பெருமையை அறிந்த பின்பு வந்த சோகம் –
சரம ஸ்லோகம் சொல்லி -சோக நிவ்ருத்தி

தேஹ ஸ்வரூபம் ஆத்மாப்தி ஹேது ஆத்ம விசோதநம்
பந்த ஹேதுர் விவேகஸ்ஸ த்ரயோதச உதீர்யதே –17-

1-தேஹ ஸ்வரூபம் -தேகத்தின் இயற்க்கைத் தன்மை
2-ஆத்மாப்தி ஹேது -ஆத்மா அடையும் உபாயம் -20–ஆத்ம குணங்கள் விளக்கி –
3-ஆத்ம விசோதநம் -ஆத்ம விசாரம் -ஆராய்ச்சி
4-பந்த ஹேதுர் -ஆத்ம பந்த காரணம்
5-விவேகஸ்ஸ -பகுத்து அறிதல் –

——————————————

பூர்வஸ்மிந் ஷட்கே
பரம ப்ராப்யஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ பகவதோ வாஸூ தேவஸ்ய
ப்ராப்த் யுபாய பூத பக்தி ரூப பகவத் உபாசந அங்க பூதம் ப்ராப்துஸ் –
பிரத்யகாத்மநோ யாதாத்ம்ய தர்சனம் -ஞான யோக கர்ம யோக லக்ஷண நிஷ்டாத்வய சாத்யம் யுக்தம் –
மத்யமே
ச பரம ப்ராப்ய பூத பகவத் தத்துவ யாதாத்ம்ய தன் மாஹாத்ம்ய ஞான பூர்வக
ஐகாந்திக ஆத்யந்திக பக்தி யோக நிஷ்டா ப்ரதிபாதிதா-
அதிசய ஐஸ்வர்ய அபேக்ஷமாணாம் ஆத்ம கைவல்ய மாத்ர அபேக்ஷமாணாம் ச பக்தி யோகஸ்
தத்தத் அபேக்ஷித சாதனமிதி சோக்தம்-
இதா நீ முபரிதநே து ஷட்கே
ப்ரக்ருதி புருஷ தத் சம்சர்க்க ரூப பிரபஞ்சேஸ்வர தத் யாதாம்ய
கர்ம ஞான பக்தி ஸ்வரூப தத் உபாதான பிரகாரச்ச ஷட்கத்வ யோதிதா விசோத்யந்தே –என்று
ஸ்ரீ எம்பெருமானார் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் அருளிச் செய்கிறார் –

முதல் ஷட்கத்தில்
பர ப்ரஹ்மமாகவும் -அனைவராலும் அடையப்படும் பொருளாகவும் உள்ள வாஸூ தேவனை ஆராதிப்பதே
ஜீவனின் உண்மையான தன்மை எனப்பட்டது
இது ஞான யோகம் மற்றும் பக்தி யோகம் ஆகிய வழிகளில் அடையப்படும் எனப்பட்டது –
அடுத்து நடு ஷட்கத்தில்
பரம் பொருளான பகவானைப் பற்றி அறிதல்
அவனை முன்னிட்டு பலன் கருதாத பக்தி யோகத்தில் நிலைத்தல் ஆகியவை கூறப்பட்டன
மேலும் ஐஸ்வர்யம் மற்றும் கைவல்யம் விரும்பியவர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பலனை
அடைவிக்க வல்லது பக்தி யோகமே எனப்பட்டது
இறுதி ஷட்கத்தில்
கீழே கூறப்பட்ட பலவற்றையும் விவரித்து –
மூல ப்ரக்ருதி -ஜீவன் -இவை இரண்டும் கூடிய ஸ்தூல உலகம் -சர்வேஸ்வரன் –
இவர்களைப் பற்றிய ஞானம் -கர்ம யோகம் ஞான யோகம் பக்தி யோகம் இவற்றினுடைய ஸ்வரூபம் –
இவற்றைக் கிட்ட உதவும் உபாயங்கள் ஆகியவை விவரிக்கப் படுகின்றன

இதில் பூர்வ த்ரிகம் உத்தர த்ரிகம் -என்று பிரித்து -16-அத்யாய தொடக்கத்தில்
அதீதே நாத்யா யத்ரயேண ப்ரக்ருதி புருஷயோர் விவி பக்த்யோஸ் ஸம்ஸ்ருஷ்ட யோச்சி யாதாம்யம்
தத் சர்க்க வியோக யோச்ச
குண சங்க தத் விபர்யய ஹேது கரத்வம் –சர்வ பிரகாரேண அவஸ்திதயோ –
ப்ரக்ருதி புருஷயோர் பகவத் விபூதித்வம் விபூதி மதோ
பகவதோ விபூதி பூதாதசித்வஸ்துந–அசித் வஸ்து நச்ச பத்த முக்த உபாய
ரூபா தவ்ய யத்வ வ்யாபந பரண ஸ்வாம்யைரர்த் தாந்தரதயா
புருஷோத்த மத்வே நச யாதாம்யம் ச வர்ணிதம் —என்று அருளிச் செய்கிறார் எம்பெருமானார் –

அசித் என்ற பிரகிருதி -சித் என்ற ஜீவன் ஆகிய இரண்டும் -சேர்ந்துள்ள போதும் பிரிந்துள்ள போதும்
அவற்றின் தன்மைகள் என்ன என்று கூறப்பட்டது –
அவை இரண்டும் சேர்ந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் உண்டாகும் பற்றுதல் என்பதும்
பிரிந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் பற்று நீங்குவதின் மூலம் என்பதும் கூறப்பட்டது –
சித் மற்றும் அசித் ஆகியவை எந்த நிலையில் உள்ள போதிலும் அவை எம்பெருமானின் செல்வங்களே
என்று கூறப்பட்டது
பந்தப்பட்ட நிலை -முக்தி பெற்ற நிலை -ஆகிய நிலைகளில் உள்ள ஷர அஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும்
எம்பெருமான் உயர்ந்தவன் ஆவான்
அவன் அழியாமல் எங்கும் உள்ளவனாக அனைத்தையும் நியமித்த படி உள்ளதால் புருஷோத்தமன்
எனப்படுகிறான் என்று கூறப்பட்டது -என்பதாகும்

ஆக இந்த மூன்றாவது அத்தியாயத்தின் முதலில் உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
சித் அசித் ஈஸ்வரன் என்கிற தத்துவங்களை ஆராய்வதாகவும்
அடுத்து உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
கர்மயோகம் முதலானவற்றைச் செய்ய வேண்டிய முறைகளை ஆராய்வதில் நோக்கம் கொண்டவை
என்ற வேறுபாடு அறிய வேண்டும் –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-நான்காம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

கருமம் அறிவு அன்பு இவற்றின் கண்ணார் தெளிவில்
வரும் சித் அசித் இறையோன் மாட்சி -யருமை யற
என்னதான் அன்று அந்த எழில் கீதை வேதாந்தப்
பின்னாறு ஒது ஓதும் பெயர்ந்து –9-

—————

அர்ஜுந உவாச-
ப்ரக்ருதிம் புருஷம் சைவ க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞமேவ ச–
ஏதத் வேதிதுமிச்சாமி ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் ச கேஸவ—৷৷13.1৷৷

அர்ஜுந உவாச = அர்ஜுனன் சொல்கிறான்
ப்ரக்ருதிம் = பிரகிருதி
புருஷம் = புருஷம்
சைவ = மேலும்
க்ஷேத்ரம் = க்ஷேத்ரம்
க்ஷேத்ரஜ்ஞன் = க்ஷேத்ரஜ்ஞன் |
மேவ ச = அவற்றுடன்
ஏதத்³வேதி³தும் = இவற்றை அறிய
இச்சா²மி = இச்சை கொண்டுள்ளேன்
ஜ்ஞாநம் = ஞானம்
ஜ்ஞேயம்= ஞேயம்
ச கேஸ²வ = கேசவனே

ஸ்ரீ பகவாநுவாச
இதம் ஸரீரம் கௌந்தேய க்ஷேத்ரமித்யபிதீயதே–
ஏதத்யோ வேத்தி தம் ப்ராஹு க்ஷேத்ரஜ்ஞ இதி தத்வித—-৷৷13.2৷৷

குந்தியின் செல்வனான அர்ஜுனா -வெளியில் காணப்படும் இந்த உடல் க்ஷேத்ரம் என்று சொல்லப் பெறுகிறது –
இந்த சரீரத்தை எனது என்று எவன் அறிகிறானோ அவனை ஷேத்ரஞ்ஞன் என்று
ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்ந்தவர்கள் கூறுகின்றார்கள்
இதம் -சுட்டி காணும் பொருள் -வஸ்து நிர்தேசம் -ஆத்மாவை பார்த்து இதம் சொல்ல முடியாதே -இதுவே வாசி —
கண்ணால் பார்க்கும் பொருள்கள் அழியும் -அழியாத ஆத்மா நித்யம்
குந்தி புத்ரன் -ப்ருதா பிள்ளை பார்த்தா -க்ஷேத்ரம் -விளை நிலம் சரீரம் என்று சொல்லப் படுகிறது
தான் சொன்னேன் என்பதை விட- உபநிஷத் வேதம் ரிஷிகள் -சொல்வதை உயர்த்தி சொல்வான் –
பயிர் என்ன -கேள்வி வருமே -நல்ல குணங்களை வளர்க்கக் கொடுத்தேன் -நாமோ சரீரம் போகும் படி –
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழியில் உழல்வேன் –
போகத்துக்கு விளைச்சல் –இத்தை யார் க்ஷேத்ரம் என்று அறிந்து கொள்பவன் -ஷேத்திரஞ்ஞன்-ஆத்மாவுக்கு -பெயர்-உழவன் என்றபடி –
சரீரமே தான் இல்லை -தன்னுடைய சரீரம் என்று உணர வேண்டுமே -சாருவாக மதம் -வாய் பந்தல் போலே பேசி-ஜாபாலி வசனம் –
அநஹம் -அஹம் என்று மயங்குவது தேஹாத்ம பிரமம் -லோகாயத மதம் கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம் –
நீ பார்க்காதது எல்லாம் பொய்யாகாதே-ஆத்ம தத்வம் வேறு தான் சரீரம் வேறு தான் -பகுத்து அறிவு -தேஹம் ஆத்மா பகுத்து அறிவதே இது –
ஆத்ம ஷேமத்துக்கு என்ன செய்ய வேன்டும் -என்ற எண்ணம் வர வேண்டுமே –
வல்லப தேவன் -பெரியாழ்வார் பரத்வ நிர்ணயம் –
ஸூஷ்மமான வஸ்து தானே முக்கியமாக இருக்கும் –மூடர்கள் அறியாமல் இழக்கிறார்கள் -ஞான கண் தியானம் மூலமே அறியலாம் –
நெஞ்சமே நீள் நகராக இருக்கும் என் தஞ்சனே -அவகாசம் பார்த்து -உள்ளுவார் உள்ளத்து உடன் இருந்து –

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி மாம் வித்தி ஸர்வ க்ஷேத்ரேஷு பாரத–
க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞயோர் ஜ்ஞாநம் யத்தஜ் ஜ்ஞாநம் மதம் மம–৷৷13.3৷৷

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் = க்ஷேத்ரம் பற்றிய ஞானம்
சா = மேலும்
அபி = அது அன்றியும்
மாம் = நான்
வித்தி = அறிவாய்
ஸர்வ க்ஷேத்ரேஷு = அனைத்து க்ஷேத்ரங்களிலும்
பாரத = பரத வம்சத்தவனே
க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஓர் = க்ஷேத்ரம் மற்றும் அதை அறிபவனும்
ஜ்ஞாநம் = ஞானம்
யத் = அந்த
தஜ் = அது
ஜ்ஞாநம் = ஞானம்
மதம் = கொள்ளப்பட்டது
மம = என்னால்

அர்ஜுனா எல்லாச் சரீரங்களிலும் அறிபவனாக விளங்கும் ஜீவாத்மாவும் நானே என்பதை நீ தெரிந்து கொள்-
சரீரத்தையும் ஆத்மாவையும் உள்ளதை உள்ளவாறே அறிவதே அறிவாகும் என்பதே என் கருத்து என்கிறான் பகவான்
என்னுடைய மதம் -இதுவே ஞானம் -ஷேத்ரஞ்ஞானாகவும் என்னை அறிந்து கொள் –
உம்மை -என்றது சரீரமும் அவன் உடைமை -யானும் நீ என் உடைமையும் நீ -ச அபி மாம் வித்தி —
தத்வ த்ரய சம்ப்ரதாயம் -விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -விசிஷ்டாத்த்வைதம் –விசிஷ்டா அத்வைதம் -கூடி உள்ள ப்ரஹ்மம் ஒன்றே –
சித்துடனும் அசித்துடனும் கூடிய ப்ரஹ்மம் ஒன்றே இரண்டாவது இல்லை -இரண்டும் இவன் சொத்து —
நிலமாகவும் உள்ளவனாகவும் என்னை தெரிந்து கொள்
பரம சேதனன் -நிலத்துக்கு ஒன்றாக படிக்கலாமா -சரீரம் உடன் ஜீவாத்மா கூடி இருக்க சரீரத்தை சொல்வது ஆத்மா அளவும் போகுமே
சரீரத்துக்கு பெயர் தனது என்று தெரியாது -சரீரம் உடையவன் என்று ஆத்மா அறிகிறான் -அடை பற்ற தன்மை பத்தாத்மா -நீங்கி முக்தாத்மா
செயற்கை – வந்தேறி கழிந்து ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் -அப்ருதக் சித்தி –தனித்து இல்லாமை -கூடியே இருக்கும் –
சரீராத்மா பாவம் -இல்லத்துக்கு அல்லதும் அவன் உரு – ஐ ததாத்மம் இதம் சர்வம் -இதம் சர்வம் -இங்கும் சுட்டிக் காண்பிக்கிறான்

தத் க்ஷேத்ரம் யச்ச யாத்ருக்ச யத் விகாரி யதஸ்ச யத்–
ஸ ச யோ யத் ப்ரபாவஸ்ச தத் ஸமாஸேந மே ஸ்ருணு–৷৷13.4৷৷

தத் = அந்த
க்ஷேத்ரம் = க்ஷேத்ரம்
யச்ச = எது?
யாத்³ருக்ச = எந்த வகைப்பட்டது
யத்விகாரி = எவ்வித மாற்றங்களைக் கொண்டது
யதஸ்²ச யத் = எங்கிருந்து வந்தது
ஸ ச யோ = அவன் யார்
யத் ப்ரபாவஸ்ச = அவன் பிரபாவம் என்ன (பெருமை என்ன)
தத் = அவற்றை
ஸமாஸேந = சுருக்கமாக
மே = நான்
ஸ்ருணு = சொல்லக் கேள்

அந்த சரீரம் என்ன த்ரவ்யமோ -இவற்றுக்கு இருப்பிடமோ -என்ன விகாரங்களுக்குக் காரணமோ –
என்ன பலனுக்காக அமைந்து இருக்கிறதோ -எந்த த்ரவ்யங்களின் சேர்க்கையோ –
அந்த ஜீவனும் எப்படிப்பட்ட வஸ்துவோ -எந்த மாதிரியான பிரபாவம் உடையவனோ –
அதை எல்லாம் என்னிடம் இருந்து சுருக்கமாகக் கேள் –
க்ஷேத்ரம் பற்றியும் -எத்தனால் செய்யப்பட்டதோ எவற்றுக்கு இருப்பிடமோ ஏதுவாக பரிணாமம் -என்ன பிரயோஜனம் –
ஆத்மா சிறப்புக்களையும் சொல்கிறேன் கேள் –

ருஷிபிர் பஹுதா கீதம் சந்தோபிர் விவிதை ப்ருதக்–
ப்ரஹ்ம ஸூத்ர பதைஸ்சைவ ஹேதுமத் பிர்வி நிஸ்சதை—-৷৷13.5৷৷

ருஷிபிர் = ரிஷிகளால்
பஹுதா = பலவிதமாக
கீதம் = பாடப்பட்டது
சந்தோபிர் = வேதத்தில்
விவிதை = பலவேறாக
ப்ருத²க் = தனித் தனியாக
ப்ரஹ்ம ஸூத்ர பதை = ப்ரம்ம சூத்ரத்தில் விவரித்தபடி
ஸ = மேலும்
எவ =நிச்சயமாக
ஹேதுமத்பிர் = காரண காரியங்களை ஆராய்ந்து சொன்னவர்களால்
விநிஸ்²சிதை = நிச்சயமாக்கப் பட்டது

இந்த சரீர ஆத்ம விஷயம் பராசராதி முனிவர்களால் பலவகைப்பட கூறப்பட்டுள்ளது –
பல திறப்பட்டுத் தனித்தனியாகப் பிரிந்துள்ள நான்கு வேதங்களாலும் தனித்தனியாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது –
காரணங்களுடன் சேர்ந்தனவாய் -நன்கு உறுதி செய்யப்பட்டனவாய் -ப்ரஹ்மத்தை விளக்கும் ஸூத்ரங்கள் என்று
பெயரை யுடைய பதங்களாலும் வெகு விதங்களாக வகுத்து உரைக்கப் பட்டுள்ளது-
எனவே இவைகளை ஒட்டி நான் சுருக்கமாகவும் விளக்கமாகவும் உரைப்பனவற்றைக் கேள் –
கற்பனை இல்லை -ரிஷிகள் முன்பே சொல்லி -வேத வேதாந்தங்கள் -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -யுக்தி
போன்றவற்றால் பகுத்து சொல்லப் பட்டன –

மஹாபூதாந் யஹங்காரோ புத்தி ரவ்யக்த மேவ ச–
இந்த்ரியாணி தஸைகம் ச பஞ்ச சேந்த்ரிய கோசரா–৷৷13.6৷৷

மஹா = பெரிய அல்லது அடிப்படையான
பூதாந் = பூதங்கள் (elements )
அஹங்காரோ = “கர்” என்றால் சமஸ்க்ரிதத்தில் செய். கரோ செய்தல், செய்பவன்.
அஹங்காரோ செய்யும் நான். அல்லது, நான் என்ற எண்ணம்.
புத்தி = அறிவு
அவ்யக்தம் = தெரியாத, புலனாகத, வெளிப்படாத
ஏவ = நிச்சயமாக
ச = மேலும்
இந்த்ரியாணி = புலன்கள்
தஸ = பத்து
ஏகம் = ஒன்று
ச = மேலும்
பஞ்ச = ஐந்து
சே= மேலும்
இந்த்³ரியகோ³சரா: = இந்திரியங்கள் செயல் படும் இடம். கர் என்றால் செய்தல்.
கோகர செய்யும் இடம்.

இச்சா த்வேஷ ஸுகம் துக்கம் ஸங்காதஸ் சேதநாதரிதி–
ஏதத் க்ஷேத்ரம் ஸமாஸேந ஸவிகார முதாஹரிதம்—৷৷13.7৷৷

இச்சா = ஆசை, வேட்கை
த்வேஷ: = பகைமை
ஸுகம் = சுகம்
து:கம் = துக்கம்
ஸங்காத = உடல்
ஸ்சேதநா = நினைவு (Consciousness )
த்⁴ருதி: = மன உறுதி
ஏதத் = இவை
க்ஷேத்ரம் = க்ஷேத்ரம்
ஸமாஸேந = சுருக்கமாக
ஸ விகார = மாற்றம் அடையக் கூடிய
உதா ஹ்ருதம் = கூறினேன்

ஐம் பெரும் பூதங்கள் -அஹங்காரம் -மஹான் -அவ்யக்தம் என்னும் மூல ப்ரக்ருதி -ஞான இந்திரியங்கள் ஐந்து மனஸ்–
கர்ம இந்திரியங்கள் ஐந்து -இந்த்ரியங்களால் உணரத் தக்க ஐந்து குணங்கள் -இவை தான் சரீரத்தை அடைந்து இருப்பன –
இச்சை பகைமை இன்பம் துன்பம் -இவை சரீரத்தின் நின்றும் உண்டாகும் விகாரங்கள் -வேறுபாடுகள் –
ஜீவனுக்கு ஆதாரமாய் மஹதாதி பூதங்களின் சேர்க்கையாய் -இச்சரீரமானது பரிமாணங்களோடு சுருங்க உரைக்கப் பட்டது
எத்தால் -செய்யப்பட்டது -பிரகிருதி மஹான் அஹங்காரம் -சாத்விக/ ராஜஸ /தாமச -பஞ்ச பூதங்களும் தன்மாத்திரைகளும் -தாமசம் இருந்து –
பூதாதி -இந்திரியங்கள் கர்ம ஞான மனஸ் -தன்மாத்திரைகள் –சப்தாதிகள் ஸாத்வீகத்தில் இருந்து / பொங்கு ஐம் புலனும் இத்யாதி –
புத்தி என்றது மஹான் -அவ்யக்தம் -மூல பிரகிருதி என்றவாறு /தஸ்ய ஏகஞ்ச மனஸ் உயர்ந்தது என்பதால் –
இவை சேர்ந்ததால் படும் பாட்டை -விருப்பம் த்வேஷ சுகம் துக்கம் -பூதங்கள் கூட்டரவால் -அனுபவிக்க –
விகரித்து கொண்டே இருக்கும் -ஆத்மா மாறாதே –
சரீரம் கலப்படம் -என்பதால் பரிணாமம் -ஆகும் -அனுபவம் ஆத்மாவுக்கு தானே -சரீரத்துக்கு சொல்லுவான் என் –
ஆத்மா இருந்தால் தானே இவை அனுபவம் -இயற்கையில் ஆத்மாவுக்கு இல்லை -சரீரம் சம்பந்தம் இருப்பதால் தானே –
அதனால் சொல்லலாமே -தர்ம பூத ஞானத்தின் காரணம் தான் இவை –

அமாநித்வ மதம்பித்வ மஹிம்ஸா க்ஷாந்தி ரார்ஜவம்-
ஆசார்யோபாஸநம் ஸுவ்சம் ஸ்தைர்ய மாத்ம விநிக்ரஹ–৷৷13.8৷৷

அமாநித்வம் = கர்வமின்மை
அதம்பித்வம் = தற்பெருமை இன்மை
அஹிம்ஸா = துன்பம் செய்யாமை
க்ஷாந்தி = பொறுமை
அரார்ஜவம் = எளிமை, நேர்மை
ஆசார்யோபாஸநம் = ஆசாரியனை வழிபடுதல்
ஸௌசம் = தூய்மை
ஸ்தைர்யம் = உறுதி
ஆத்மவிநிக்³ரஹ = சுய கட்டுப்பாடு

இந்த்ரியார்தேஷு வைராக்ய மநஹங்கார ஏவ ச—
ஜந்ம ம்ருத்யு ஜரா வ்யாதி துக்க தோஷா நுதர்ஸநம்–৷৷13.9৷৷

இந்த்ரியார்தேஷு = புலன் இன்பங்களில்
வைராக்யம் = விருப்பம் இன்மை
அநஹங்கார = அஹங்காரம் இன்றி
ஏவ ச = மேலும் உறுதியாக
ஜந்ம = பிறப்பு
ம்ருத்யு = இறப்பு
ஜராவ்யாதி⁴ = நரை, மூப்பு
துக தோ ஷா = துக்கம் தோஷம்
நுதர்ஸநம் = இவற்றைப் பற்றிய தெளிந்த பார்வை , அல்லது இணைந்த பார்வை

அஸக்தர நபிஷ்வங்க புத்ர தார க்ருஹாதிஷு–
நித்யம் ச ஸமசித் தத்வமிஷ்டா நிஷ்டோப பத்திஷு–৷৷13.10৷৷

அஸக்தி = பற்று இல்லாமல்
அநபி⁴ஷ்வங்க³ = தன்னுடைது என்று கருதாமல்
புத்ர = புதல்வர்களையும்
தா³ர = மனைவியையும்
க்ருஹாதி³ஷு = வீட்டினையும்
நித்யம் = எப்போதும்
ச = மேலும்
ஸமசித்தத்ம் = சம சித்தத்துடன்
இஷ்டா = விரும்பியது
நிஷ்டோப = விரும்பாதது
பத்திஷு = அடையும்போது

மயி சாநந்ய யோகேந பக்தி ரவ்யபிசாரிணீ–
விவிக்த தேஸ ஸேவித்வ மரதிர் ஜநஸம் ஸதி–৷৷13.11৷৷

மயி = என்னில்
சா = மேலும்
அநந்ய யோகேந = வேறு எதிலும் செல்லாத யோகம்
பக்தி = பக்தியுடன்
அவ்யபி⁴சாரிணீ = அ விபசாரிணி
விவிக்ததேஸ = விவிக்த + தேச = தனி இடங்களை
ஸேவித் = நாடி
அரதி = இன்பம் கொள்ளாமல்
ஜந ஸம்ஸதி = மக்கள் கூட்டங்களில்

அத்யாத்மஜ்ஞாநநித்யத்வம் தத்த்வஜ்ஞாநார்ததர்ஷநம்–
ஏதஜ்ஜ்ஞாநமிதி ப்ரோக்தமஜ்ஞாநம் யததோந்யதா–৷৷13.12৷৷

அதி ஆத்மா என்றால் ஆத்மாவின் உயர்வு.
அதி ஆத்ம ஞானம் = ஆத்மாவின் உயர்வைப் பற்றிய ஞானம்
நித்ய த்வம் = எப்போதும் இருப்பது
தத்த்வஜ்ஞாநார்த²த³ர்ஸ²நம் = தத்வ + ஞான + அர்த + தர்சனம்
தத்துவம் என்றால் உண்மை.
ஞான = ஞானம். உண்மையான ஞானம்
அர்த்த = அர்த்தம், பொருள்
தர்சனம் = அறிவது
ஏதத் = இது
ஜ்ஞாநம் = ஞானம்
இதி = எனவே
ப்ரோக்தம் = சொல்லப் படுகிறது
அஜ்ஞாநம் = அஜ்ஞானம்
யத = எது
அதோ அந்யதா = இதற்கு அந்நியமானது எல்லாம்

கர்வமின்மை -டம்பமின்மை -ஹிம்சை செய்யாமை -பொறுமை -கபடமின்மை -ஆசார்யனை வழி படுதல் –
பரிசுத்தி -உறுதி உடைமை -மனவடக்கம் -இந்திரிய விஷயங்களில் வைராக்யம் -அதாவது வெறுப்பு –
உடலே ஆத்மா என்னும் அபிமானம் இல்லாமை -பிறப்பு இறப்பு நரை நோய் இவற்றால் உண்டாகும் தூக்கமாகும் தோஷங்கள் –
சரீரத்துடன் இருக்குந்தனையும் ஒழிக்க முடியாதது என்று அனுசந்தித்தல்
ஆத்மாவை ஒழிந்த வேறு பொருள்களில் பற்று இன்மை -தனயன் தாரம் வீடு இவைகளில் விருப்பு இல்லாமை –
இஷ்டம் பெறுவதால் மகிழ்ச்சியும் இஷ்டம் பெறாததால் அச்சமும் அடையாது இரண்டையும் ஒன்றாகப் பாவித்தல்
எல்லாவற்றுக்கும் ஈஸ்வரனான என் பால் ஒரே உறுதி கொண்டுள்ளமையின் திடமான பக்தியுடைமை –
ஜனங்கள் நடமாட்டம் இல்லாத இடங்களில் வசித்தல் –
ஜனக்கூட்டங்களை விரும்பாமை -அத்யாத்மம் எனப்படும் ஆத்ம ஞானத்தில் நிஷ்டை உடையவனாய் இருக்கை-
மெய்யுணர்வை விளைவிக்க வல்ல நினைவுடைமை –
இதுவே ஆத்ம ஞானம் என்று சொல்லப்படுகிறது –
இதுக்கு எது மாறாக உள்ளதோ அது அஞ்ஞானம் எனப்படுகிறது

ஐந்து ஸ்லோகங்களால் -20-குணங்கள் –
1-அமானித்வம் மரியாதை உடன் பெரியோர் இடம் -மானம் உடையவன் மாநி-
கிம் கரோ -பெருமாள் விசுவாமித்திரர் –வயோ வ்ருத்தர் திருவடிகளில் தலையை வைத்து
2-அடம்பித்தவம் தம்பம் இல்லாமை -எல்லாம் அவன் சொத்து தானே
3-அஹிம்சா -பூதங்கள் மேல் வாக்காலும் மனசாலும் கரணங்களாலும்-பிள்ளை பிள்ளை ஆழ்வான் -கூரத் தாழ்வான் சம்வாதம் –
மானஸ பாகவத அபசாரம்-யாருக்கும் தெரியாமல் -ராமானுஜர் இடம் சமர்ப்பித்தால் அடையலாம் –
4-ஷாந்தி-கலங்காமல் பொறுத்து –
5-ஆர்ஜவம்-முக்கரணங்கள் நேர்மை –
6-ஆச்சார்ய உபாசனம்-கைங்கர்யம்
7-க்ஷவ்சம் -சுத்தி முக்கரணங்களாலும்-வர்ணாசிரமம் விடாமல் –
8-ஸ்தைர்யம்–கலங்காமல் -உறுதியாக -அசஞ்சலமான பக்தி வேண்டுமே
9-ஆத்ம விநிக்ரஹம் -மனஸ் அடக்கம் –
10–இந்திரியங்கள் ஓடுவதை இழுத்து வைராக்யம் வளர்த்து -சப்தாதிகளில் வைராக்யம்–
11-அஹம் அல்லாத தேகத்தை அஹமாக நினைக்காமல் —
12-ஜன்மா இறப்பு மூப்பு வியாதி துக்க தோஷ தர்சனம்
13–அசக்தி -பற்று அற்ற தன்மை -ஆத்ம விஷயத்தை தவிர வேறு ஒன்றிலும் ஆசை இல்லாமை
14–புத்ரன் தாரம் வீடு இவற்றில் மிகுந்த ஆசை வைக்காமல்-இவை அநித்தியம் –
நித்தியமான உறவு -கண்ண நீர் பாய்ச்ச வேண்டாத தாய் தந்தை அவனே
ஆத்ம சிந்தனை பண்ணும் உறவினர்கள் இடமே பற்று வைத்து – கர்ணன் விபீஷணன் வாசி உண்டே –
15–நித்தியமாக சம சித்தம் இஷ்டங்கள் அநிஷ்டங்கள் -ஹர்ஷ கோபம் இல்லாமல்
16–அவன் இடமே அநந்ய அசையாத பக்தி செலுத்தி
17–தனிமையிலே இருக்கும் ஆசை கொண்டு சிந்தனைக்கு ஏற்ற
18–ஜனக் கூட்டங்கள் கண்டாலே ஓடி -பாம்பை கண்டால் போலே
19-ஆத்ம சிந்தனம் ஈடுபாடு
20— தத்வ ஞானம் தியானம் சிந்தனை –
இவையே ஞானம்-மற்றவை எல்லாம் அஞ்ஞானங்கள்

ஜ்ஞேயம் யத்தத் ப்ரவக்ஷ்யாமி யஜ்ஜ்ஞாத்வா ம்ருத மஸ்நுதே–
அநாதி மத் பரம் ப்ரஹ்ம ந ஸத்தந் நாஸதுச்யதே–৷৷13.13৷

ஜ்ஞேயம் = அறியப்பட வேண்டியது
யத் = எது
தத் = அதை
ப்ரவக்ஷ்யாமி = ப்ர + வாக் + ஷியாமி = உனக்கு சொல்கிறேன், விளக்குகிறேன்
யத் = எது
ஜ்ஞாத்வ = எதை அறிந்தால்
அம்ருதம் = அம்ருதத்தை, சாகாமல் இருக்கும் நிலையை
அஸ்நுதே = அடைவானோ
அநாதி = தொடக்கம் இல்லாதது
மத் பரம் ப்ரஹ்ம = பரம் என்றால் பழமையான. பரம்பரை, பரம சிவன், பரம பதம். பர ப்ரஹ்மம்.
ந ஸத் = இருப்பதும் இல்லை
தந் = அது
நாஸது = ந அசத் = இல்லாததும் இல்லை
உச்யதே = சொல்லப்பட்டது

அமானித்வம் என்னும் கர்வமின்மை முதலிய சாதனங்களால் எய்தலாகும் ஜீவாத்மாவின்
ஸ்வரூபத்தை விளக்கப் போகிறேன்
எதைத் தெரிந்த கொண்ட பின்பு பிறப்பு மூப்பு சாக்காடு என்னும் பிரகிருதி தர்மங்கள் அற்ற
அம்ருத ரூபமான ஜீவாத்மாவை அடைகின்றானோ –
எதற்கு ஆதியின்மையின் அநாதி எனப்படுகின்றதோ -என்னையே மேலோனாக யுடையதோ –
எது தர்ம பூத ஞானத்தால் எங்கும் பரவக்கூடியதோ
அது சத்து என்றாவது அசத்து என்றாவது கூறப்படுவது இல்லை
இது முதல் ஆத்ம ஸ்வரூபம் -விசாரம் -அத்தை அறிந்து கொண்டு சம்சாரம் தொலைத்து –
அம்ருதம் -ஆத்ம பிராப்தி -அந்த ஞானம் உபதேசிக்கிறேன்
ஆத்ம சாஷாத்காரம் பற்றியும் ஆத்மாவின் ஏற்றமும் -சொல்கிறேன் -அநாதி -பிறப்பு இறப்பு இல்லை
மத் பரம் -எனக்கு அடிமை -சேஷத்வம் தானே முதலில் அறிந்து கொள்ள வேன்டும்
ப்ரஹ்மம் -பெரியது என்றபடி -ஸூஷ்மம்-இருந்தாலும் ப்ரஹ்மம் சப்தம்
ஒரே வார்த்தை பல அர்த்தங்களில் வரும் -ஆத்மா ஆகாரம் ஸ்வரூபம் ரூபத்தால் பெரியது இல்லை –
தர்ம பூத ஞானத்தால் பரந்து இருக்குமே –
ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஞான மாயம் -ஞானத்தால் ஆனந்தத்தால் பண்ணப் பட்டு -இல்லாத வஸ்து தானே பண்ணப்படும்-
அதனால் இப்படிச் சொல்லக் கூடாது
நித்யம் -ஞான மயம் ஆனந்த மயம் -என்றவாறு -ஞான மயமான ஆத்மா ஞானம் உடையவனாயும் இருக்கும் –
இதுவே தர்ம பூத ஞானம் -என்னுடைய ஞானம் என்றபடி –
நான் என்று அறிவது தர்மிக் ஞானம்– தூங்கினாலும் நன்றாக தூங்கினேன் என்பது போலே –
ஞான குணகத்வம் ஞான மயம் இரண்டும் உண்டே
உடம்பு எங்கு வலித்தாலும் உணர்வது தர்ம பூத ஞானத்தால்
கார்ய தசையில் சத் இருக்கிறது என்றும் சொல்ல முடியாது –
காரண தசையில் இல்லை என்றும் சொல்ல முடியாதே -சத் அசத்-என்றும் சொல்ல முடியாது

ஸர்வத பாணி பாதம் தத் ஸர்வ தோக்ஷி ஸிரோமுகம்–
ஸர்வத ஸ்ருதி மல்லோகே ஸர்வ மாவ்ருத்ய திஷ்டதி–৷৷13.14৷৷

ஸர்வத:= அனைத்து பக்கங்களிலும்
பாணி = கைகள்
பாத³ம் = கால்கள்
தத் = அது
ஸர்வத் = அனைத்து பக்கங்களிலும்
அ க் ஷிஸிரோ முக ம் = கண்ககளும், தலையும், முகமும் கொண்டது
ஸர்வத: = அனைத்து பக்கங்களிலும்
ஸ்ருதி = செவி
லோகே = உலகில்
ஸர்வம் ஆவ்ருத்ய = எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து
திஷ்ட²தி = நிற்கிறது

அந்த சுத்தமான ஆத்ம வஸ்து எங்கும் கையும் காலும் இருந்தால் என்ன செய்யலாமோ அதைச் செய்ய வல்லது –
எங்கும் கண் தலை வாய் இவற்றின் காரியம் செய்யும் -எங்கும் செவியின் காரியத்தைச் செய்யும் –
யாவற்றையும் சூழ்ந்து உள்ளது
ஜகத் உள்ள பதார்த்தங்கள் எங்கும் ஞானத்தால் வியாபித்து இருக்கிறான் –
தர்ம பூத ஞானம் -எங்கும் பரவும் -சக்தி வளர்க்க உடம்பை விட்டு வெளியிலும் பரவும் –
ஞானம் வளர்த்தால் முக்த ஆத்மா ஆகிறான்
கையும் காலும் எத்தை செய்யுமோ அவை இல்லாமல் பண்ணுகிறான் –
கண்ணும் தலையும் முகமும் லோகத்தில் பண்ணுவதையும் இவை இல்லாமலே செய்கிறான்
சங்கல்ப சக்தியால் செய்வான் -இந்திரிய வஸ்யத்தை பத்தாத்மாவுக்கு தானே –
இத்தனை அடியாரானார்க்கு -சிறிய அளவு பக்திக்கு இரங்கும் அரங்கன் பித்தன் -அன்றோ –
பித்தனைப் பெற்றும் அன்றோ பிறவியில் பிணங்குமாறே-
லோகத்தில் காது கொண்ட கார்யம் -எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து உள்ள முக்தாத்ம ஸ்வரூபம் விளக்குகிறான்

ஸர்வேந்த்ரிய குணாபாஸம் ஸர்வேந்த்ரிய விவர்ஜிதம்–
அஸக்தம் ஸர்வ பரிச்சைவ நிர் குணம் குண போக்த்ரு ச–৷৷13.15৷৷

ஸர்வேந்த்ரிய = சர்வ + இந்திரிய = அனைத்து புலன்களின்
குணாபாஸம் = குண + அபாச = குணங்களை ஒளிரச் செய்வது
ஸர்வேந்த்ரிய = அனைத்து புலன்களையும்
விவர்ஜிதம் = விட்டு விலகி நிற்பது
அஸக்தம் = தனித்து நின்று
ஸர்வ = அனைத்து
ப்ருச் = நிர்வகிப்பது
ச = மேலும்
ஏவ = நிச்சயமாக
நிர்குணம் = குணம் ஏதும் இல்லாதது
குணபோக்த்ரு ச = குணங்களை அனுபவிப்பது

எல்லா இந்திரியங்களின் வியாபாரங்களால் வரும் ஞானத்துக்கும் ஆதாரமானது –
உண்மையில் இந்திரியங்களின் அபேக்ஷை அற்றது -தேஹாதிகளில் பற்று அற்றது –
இப்போது தேஹாதிகளைத் தாங்குவதுமேயாம் -சத்துவம் முதலிய குணங்கள் இல்லாதது –
குண கார்யங்களை அனுபவிக்கின்றது –
எல்லா இந்த்ரியங்களாலும் அறிய வேண்டியதை அறிந்து அனுபவிக்கிறான் –பத்த தசையில் இது —
துரந்து விலகி விட்டான்-ஸர்வேந்த்ரிய விவர்ஜிதம்– -முக்த தசையில் –
சங்கல்ப சக்தி ப்ரஹ்மம் போலே முக்தாத்மாவுக்கும் உண்டே -ஜகத் வியாபாரம் வர்ஜம் —
அடிப்படை ஞானம் சேஷ பூதன் இருக்கும் பொழுது செய்ய மாட்டானே –
அசக்தம் -தேவாதி சரீரங்களில் சேராமல் இருப்பான்-முக்த தசையில்
எல்லா சரீரங்களையும் தானே தங்குகிறான் பக்த தசையில்
நிர்குணம் -முக்த தசை – குணம் தாக்குதல் பத்த தசையில் -வேறுபாட்டை அறிந்து அதை அடைய ஆசை வருமே –
ச ஏகதா பார்வதி –சஹஸ்ரதா பவதி —காம ரூப்யன் சஞ்சரன் –
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழு விலா அடிமை செய்வான் –

பஹிரந்தஸ்ச பூதாநாமசரம் சரமேவ ச–
ஸூக்ஷ்மத் வாத்தத விஜ்ஞேயம் தூரஸ்தம் சாந்தி கேச தத்–৷৷13.16৷৷

பஹிரந்தஸ் = பஹி + அந்தஸ் = வெளியே உள்ளே
ச = மேலும்
பூதாநாம் = அனைத்து உயிர்களிலும்
அசரம் சரம் = சரம் என்றால் அசைவது; அசரம் என்றால் அசையாதது
ஏவ = நிச்சயமாக
ச = மேலும்
ஸூக்ஷ்மத்வாத் = நுண்ணிய (சூக்ஷுமம் = நுண்ணியது)
தத் = அது
அவிஜ்ஞேயம் = அறிய முடியாத
தூ³ரஸ்த²ம் = தூரத்தில் உள்ளது
சா = மேலும்
அந்திகே = அருகில் உள்ளது
ச = மேலும் அது

அந்த ஆத்ம ஸ்வரூபம் பஞ்ச பூதங்களுக்கு வெளியிலும் சிற்சில போது உள்ளேயும் இருப்பதும் நடப்பதும்
நடை அற்றதும் வெகு நுண்ணியதாகையாலே விசேஷமாக அறியப் படாததும் அமானித்வம் முதலான குணங்கள்
இல்லாதார்க்கு எட்டாததும் அதே அந்தக் குணம் உள்ளவர்களுக்கு சமீபத்தில் உள்ளது
வெளியில் உள்ளே பூதங்களுக்கு -வியாபித்து -அசையாதவனாயும் –
முக்த -தசை -அசைபவன் -பத்த தசை -ஓடி ஆடி வாழ வேன்டும் -முக்த தசையில் வேண்டாமே
ஸூஷ்மாக இருப்பதால் பகுத்து அறிவது துர்லபம் -வெகு தூரத்தில் -கிட்டத்தில் -அணியன் சேயன் போலே
அகலில் அகலும் -தள்ளிப் போனால் தள்ளிப் போவான் –
20-குணங்களை அப்யசித்தால் கிட்டே – இல்லை என்றால் தூரஸ்தன் -நான் -தள்ளி இருந்தால் என்று
உணர உணர குணங்களை வளர்ப்போம் –நீ நீயாக இருக்க அப்பியாசம் வேன்டும்

அவிபக்தம் ச பூதேஷு விபக்தமிவ ச ஸ்திதம்–
பூத பர்த்ரு ச தஜ்ஜ்ஞேயம் க்ர ஸிஷ்ணு ப்ரப விஷ்ணு ச–৷৷13.17৷৷

அவிபக்தம் = பிரியாத, பிளவு படாத
ச = மேலும்
பூதேஷு = அனைத்து உயிர்களிலும்
விப⁴க்தம் = பிரிந்து
இவ = இதே மாதிரி, இது போல
ச = மேலும்
ஸ்திதம் = இருந்து
பூத = உலகை
பர்த்ரு = தாங்கி
ச = மேலும்
தத் = அது
ஜ்ஞேயம் = அறிந்து கொள்
க்ரஸிஷ்ணு = உள்வாங்கிக் கொள்வது , கிரகித்துக் கொள்வது
ப்ர பவிஷ்ணு = உற்பத்தி செய்வது
ச = மேலும்

அந்த ஆத்ம ஸ்வரூபம் உடலில் இருக்கும் போதும் ஸ்வரூபம் ஒரே விதமாய் மாறாது –
விவேகம் இல்லாதோர் தேவன் மனிதன் என்று தன்னை பிரமிப்பதனால் பிரிந்தது போல் இருக்கும் –
பஞ்ச பூதங்களான உடலைத் தரிப்பதனால் அதைவிட வேறாக அறியத் தக்கது –
உடல் வளத்துக்காக அன்னத்தை உட் கொள்ள முயல்வது –
உட் கொண்டவை சப்த தாதுக்களாக மாறுவதற்குக் காரணமானது
பண்டிதர்கள் – நிஷ்க்ருஷ்ட வேஷம் பார்த்து சமமாக -ஞான மயன் ஆனந்த மயன் சேஷ பூதன்-என்றே பார்த்தால் சமம் தானே —
ரகு குணன் -ஜட பரதர் -சரித்திரம் பல்லக்கு -தூக்கி
ஆத்மாவுக்கு தண்டனை கொடுக்க முடியாதே -சரீரத்துக்கு தானே -ஆத்மா உன்னை தூக்க வில்லையே –
நீர் யார் -எங்கு இருந்து வந்தீர் எதற்க்காக வந்தீர் -கர்மா தொலைக்க தானே நீயும் நானும் –
கிருபா பலன் கொண்டே கர்மம் தொலைக்க முடியும் — அருள் என்னும் ஒள் வாள் வெருவியே தீர்க்க முடியும் –
வேறுபாடு -சரீர விசிஷ்டமாக இருக்கும் பொழுது -ஞான சஷூஸால் பார்த்தால் தானே ஒன்றாக தெரியும்
பூதங்கள் தாங்கி -அன்னம் புஜித்து -ரேதஸ் கர்ப்பம் இவற்றுக்கு காரணம் போலே தோன்றும் –
சரீர சம்பந்தம் தானே -இதற்கு காரணம் –

ஜ்யோதிஷாமபி தஜ் ஜ்யோதிஸ் தமஸ பரமுச்யதே–
ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் ஜ்ஞாந கம்யம் ஹ்ருதி ஸர்வஸ்ய விஷ்டிதம்–৷৷13.18৷৷

ஜ்யோதிஷம் = ஒளி வடிவானது, அனைத்து ஒளிகளுக்கும் மூலமானது
அபி = இருந்தும்
தத் = அது
ஜ்யோதிஸ் = ஒளி தருகிறது
தமஸ: = இருளிலும்
பரம் = உயர்ந்த
உச்யதே = கூறப்பட்டது
ஜ்ஞாநம் = அறிவு
ஜ்ஞேயம் = அறிதல்
ஜ்ஞாநக³ம்யம் = அறியப்படுவது
ஹ்ருதி³ = மனதில்
ஸர்வ = அனைத்திலும்
ஸ்யவிஷ்டிதம் = இருப்பது

அந்த ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஜோதிகளுக்கும் ஜோதி -ப்ரக்ருதிக்கும் மேற்பட்டதாகக் கூறப்படும்
ஞான ஸ்வரூபம் என்று அறியத் தக்கது –
அறிவதற்கு உபாயங்களான அமானித்வம் முதலியவற்றால் அறியத் தக்கது –
எல்லாப் பிராணிகளுடையவும் ஹ்ருதயத்தில் ஒரே மாதிரி இருப்பது
எல்லாருடைய ஹிருதயத்தில் நிலை நின்று -தர்ம பூத ஞானம் பிரகிருதி இருளை விட மேம்பட்டது –
ஜோதிஷ பதார்த்தங்கள் எல்லாம் இருள் போலே இதன் ஏற்றம் பார்த்தால்
விளக்கு எரிவதை நம் ஞானத்தால் அறிகிறோம் -அதே போலே ஸூரியன் ஒளியையும் நம் ஞானத்தால் தானே அறிகிறோம்
ஞானம் என்று அறிந்து ஜடத்தை விட வேறுபட்டவன் -சரீரம் வேறு ஆத்மா வேறு -சரீர சம்பந்தத்தால் தானே இந்த பாடு
மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி –20-சாதனங்களால் அறியப் படுகிறான் –

இதி க்ஷேத்ரம் ததா ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் சோக்தம் ஸமாஸத–
மத் பக்த ஏதத் விஜ்ஞாய மத் பாவா யோப பத்யதே–৷৷13.19৷৷

இதி = இதுவே
க்ஷேத்ரம் = க்ஷேத்ரம்
ததா = அதே போல
ஜ்ஞாநம் = அறிவு
ஜ்ஞேயம் = அறியப்படுவது
ச = மேலும்
உக்தம் = சொல்லப்படுவது
ஸமாஸத:= தொகுத்து கூறினேன்
மத் பக்த = என் பக்தன்
ஏதத் = இந்த
விஜ்ஞாய = அறிந்த பின்
மத்³பா⁴வாய = என் தன்மையை
உபபத்யதே = அடைகிறான்

இவ்வாறு- சரீரம் – அவ்விதமே அறிவதற்கு சாதனம் – அறியப் பெறும் ஷேத்ரஞ்ஞ தத்துவமும் –
சுருக்கமாக சொல்லப் பெற்றன –
என்னிடம் பக்தி உள்ளவன் இதை நன்றாக அறிந்து எனது தர்மத்தைப் பெறுதற்கு –
அதாவது சம்சாரி ஆகாமைக்கு -தகுதி பெறுகிறான் –
இது காறும் சொன்ன ஸ்லோகங்களால் -சொன்னதை தொகுத்து -பலனையும் அருளிச் செய்கிறான் –
சரீரம் பற்றியும் -ஆத்மா அடைய -20-குணங்களை பற்றியும்-ஆத்மாவை பற்றியும் –
சொல்லி மேலே என் பக்தன் இவற்றை அறிந்து என் நிலையை அடைகிறான் —
சம்சாரம் ஒட்டு அற்ற தன்மை -என்றவாறு -மத் பாவம் –

ப்ரக்ருதிம் புருஷம் சைவ வித்த்யநாதீ உபாவபி–
விகாராம்ஸ்ச குணாம்ஸ்சைவ வித்தி ப்ரக்ருதி ஸம்பவாந்–৷৷13.20৷৷

ப்ரக்ருதிம் = பிரக்ரிதி
புருஷம் = புருஷம்
ச = மேலும்
எவ = அதனால்
வித்தி = அறி
அநாதீ = ஆரம்பம் இல்லாதது
உபா = இரண்டும்
அபி = இப்போது
விகாராந்ஸ் = விகாரங்கள், வேறுபாடுகள்
ச = மேலும்
குணாந்ஸ் = குணங்கள்
ச எவ = மேலும்
வித்தி = அறி
ப்ரக்ருதி = பிரகிரதியில் இருந்து
ஸம்பவாந் = சம்பவிக்கிறது.

மூல பிரகிருதி புருஷன் ஆகிய இரண்டையும் ஆதி அற்றவை என்று அறிவாயாக
ராக துவேஷாதிகளையும் அவற்றைப் போக்கும் அமானித்வம் முதலிய குணங்களையும்
பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் ஏற்படுபவையாக அறிவாயாக
நான்கு ஸ்லோகங்களால் பிரக்ருதி ஆத்மா சேர்வதை பற்றி விளக்குகிறான் –
எதனால் பந்தம் எப்படி பந்தம் -விவேக ஞானம் வளர்க்க -அருளிச் செய்கிறான் –
மூல பிரகிருதி காரணமான சரீரம் -ஜீவன் -அநாதி காலமாக பந்தப் பட்டு உள்ளார்கள் என்று உணர்ந்து கொள் —
விகாரம் -சரீரத்தால் ஏற்படும் தீய குணங்கள் -நல்ல -20-குணங்கள் -பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் என்று உணர்ந்து கொள் –

கார்ய காரண கர்த்ருத்வே ஹேது ப்ரக்ருதி ருச்யதே–
புருஷ ஸுக துக்காநாம் போக்த்ருத்வே ஹேதுருச்யதே–৷৷13.21৷৷

சரீரம் இந்திரியங்கள் இவற்றின் செயல்கள் விஷயத்தில் அசேதனப் பிரக்ருதியானது
ஆதாரமாக இருப்பதனால் காரணம் எனப் பெறும் –
ஸூகம் துக்கம் என்றவற்றின் அனுபவ விஷயத்தில் ஜீவன் ஆதாரம் ஆகையால்
காரணம் எனப் பெறுகிறான்
சேர்க்கையால் -என்ன பயன் -கர்த்ருத்வம் -போக்த்ருத்வம் -செயல்பாடு சக்தி -அனுபவிக்கும் சக்தி –
செய்பவனும் அனுபவிப்பவனும் ஜீவாத்மா
விதைத்தவன் வினை அறுப்பான் கார்யம் -சரீரம் -கரணங்கள் இந்திரியங்கள் மனஸ் –இவற்றின் வியாபாரம் -காரணம் பிரகிருதி
சரீரம் -கர்த்ருத்வம் சரீரத்தின் தலையில் வைக்கிறான் -இயற்கையில் ஆத்மாவுக்கு குற்றம் இல்லையே -புருஷ ஜீவாத்மா போக்தாவாக
சுகம் துக்கம் -கர்ம பலன் அனுபவிக்கிறான் -இப்படி பிரித்து -ஆத்மாவால் தானே செய்ய முடியாதே -சரீரம் அனுபவிக்க முடியாதே –
ஜீவாத்மாவால் அதிஷ்டான சரீரத்துக்கு கர்த்ருத்வம் -சேர்க்கையின் பயனே இது தானே –

புருஷ ப்ரக்ருதிஸ்தோ ஹி புங்க்தே ப்ரக்ருதிஜாந் குணாந்–
காரணம் குண ஸங்கோஸ்ய ஸத ஸத்யோநி ஜந்மஸு–৷৷13.22৷৷

ஜீவன் பிரக்ருதியினிடம் தங்கி இருப்பதனால் பிரக்ருதியினிடம் உண்டான சத்வாதி குண மூலமான
ஸூகம் முதலிய பலன்களை அனுபவிக்கிறான் –
இது பிரசித்தம் அன்றோ -நல்லனவும் கெட்டனவுமான ஜாதிகளில் -அதாவது -பிறப்பிடங்களிலே –
பிறவி விஷயத்தில் முன்னைய வினை மூலமான அந்த அந்த விஷயப் பற்றே காரணம் ஆகிறது
ஜீவன் சரீரத்தில் இருந்து உண்ணுகிறான் -அனுபவிக்கிறான் –
பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் பிறந்த சத்வ ரஜஸ் தமஸ் குணங்களை அனுபவிக்கிறான் –
ஹி -ஆச்சர்யம் -இயற்கையில் இல்லையே -அனுபவிக்க தேவை இல்லாதவன் அன்றோ இப்படி படுகிறான்
சேரக் காரணம் –ஆசையே -இதனால் பிறந்து –பீஜாங்குர நியாயம் -விதை முளை – துக்க சுழலை
சத் -தேவாதி அசத் திர்யக்காதிகள்-பற்றுதல் காரணம் –
செத்தத்தின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தை தின்று எங்கே கிடக்கும் அத்தை தின்று அங்கே கிடக்கும் –
இதன் -அர்த்தமே பிரக்ருதியிலே கிடக்கும் –

உப த்ரஷ்டாநுமந்தா ச பர்தா போக்தா மஹேஸ்வர–
பரமாத்மேதி சாப்யுக்தோ தேஹேஸ்மிந்புருஷ பர—৷৷13.23৷৷

உபத்ரஷ்டா = திருஷ்டா என்றால் திருஷ்டி, பார்வை. பார்பதற்கு உதவுபவன். அல்லது, பார்ப்பவன்,
அநுமந்தா = அனுமதிப்பவன்
ச = மேலும்
பர்தா = தாங்கிப் பிடிப்பவன்
போக்தா = அனுபவிப்பவன்
மஹேஸ்²வர: = மகேஸ்வரன்
பரமாத்மா = பரமாத்மா
இதி = இதே
சா = மேலும்
அபி = அது அன்றியும்
யுக்தோ = கூறப் படுகிறான்
தே³ஹே = தேகத்தில்
அஸ்மிந் = இந்த
புருஷ: பர: = பர புருஷன்

இந்த உடலில் இதற்கு ஸ்வாமியான ஜீவன் உடம்பின் நிலைக்கு ஏற்ப சங்கல்பம் செய்பவனும் –
முனைத்த விஷயத்தில் சம்மதி அளிப்பவனும் -உடலைப் பரிக்கின்றவனும் -அனுபவிக்கிறவனுமாகி –
தன் உடல் இந்திரியங்கள் முதலியவற்றுக்குப் பெரிய ஈஸ்வரன் என்றும் சிறந்த ஆத்மா என்றும் சொல்லப் பெறுகிறான்
பார்க்கிறான் -அனுசந்திக்கிறான்- தரிக்கிறான் -அனுபவிக்கிறான் -தேக இந்திரியங்களை விட உயர்ந்து -நியமித்து –
இப்படி வாசி இருக்கும் பொழுது உழல்கின்றார்களே

ய ஏவம் வேத்தி புருஷம் ப்ரக்ருதிம் ச குணை ஸஹ–
ஸர்வதா வர்தமாநோபி ந ஸ பூயோபிஜாயதே–৷৷13.24৷৷

ய = எவன்
ஏவம் = இதனை
வேத்தி = அறிகிறானோ
புருஷம் = புருஷன்
ப்ரக்ருதிம் = பிரகிருதி
ச = மற்றும்
குணை: = குணங்களை
ஸஹ = சேர்ந்த
ஸர்வதா = முழுவதும்
வர்தமாந = சென்றாலும்
அபி = மேலும்
ந = இல்லை
ஸ = அவன்
பூயோ = மேலும்
அபிஜாயதே = பிறப்பது

எவன் கீழே கூறிய ஜீவாத்மாவையும் -முன் கூறிய பிரக்ருதியையும் -மேலே விவரிக்கப் பெறும்
சத்வாதிகளுடன் விசதமாக அறிந்து அதில் முதிர்ச்சி பெற்றானோ -அந்த பூர்ண உபாயன்
எந்த சரீரத்தில் எத்தகைய ஸ்ரமத்துடன் இருப்பானாகிலும் மீண்டும் சம்சாரியாகப் பிறப்பது இல்லை –
மேல் விவாக ஞானம் –பலத்தை சொல்லி அப்புறம் எப்படி -ஆசை இருக்க வேண்டுமே –
உயர்ந்த பலனை நினைக்க நினைக்க வேலைக்கு வருவோம் –34-ஸ்லோகத்தில் சொல்ல வேண்டியதை
விவேகித்து -உணர்ந்தவன் -புருஷன் பிரகிருதி -குணங்களை பிரித்து அறிபவன் -சரீரத்துக்கு உள்ளே இருந்தாலும்
மறு படியும் பிறப்பது இல்லை -பிறகு எடுக்க யோக்யதை இல்லாமல் ஆத்ம பிராப்தி அடைகிறான்
அற்றது பற்று எனில் உற்றது வீடு உயிர் -பற்று அற்றது -என்றால் -வாசி அறிந்து -வீடு உற்றது

த்யாநே நாத்மநி பஸ்யந்தி கேசிதாத்மா நமாத்மநா–
அந்யே ஸாம் க்யேந யோகேந கர்ம யோகேந சாபரே–৷৷13.25৷৷

மேல் படியில் ஏறினவர் தம் உடலில் தன்னை -ஜீவாத்மாவை சுத்தமான மனத்தால்
சிரஸ்ஸான யோகத்தால் காண்கின்றனர்
தியானம் செய்வதற்கான நிலையில் இல்லாதவர் ஞான யோகத்தைக் கொண்டும்
அதற்கும் சக்தி இல்லாதவர் கர்மா யோகத்தால் படிப்படியாக ஏறிப் பார்க்கின்றனர்
மூன்று ஸ்லோகங்களில் யோகம் -மேலே மேலே கொஞ்சம் கீழ் நிலைகள் -இதில் அசக்தனுக்கு அது –
யோகம் கை கூடிய நிலை -முதலில் சொல்லி -இதிலே -கர்ம ஞான யோகம் அனுஷ்டானம் செய்பவன்
ஆத்ம -சப்தம் -சரீரம் மனஸ் ஜீவாத்மா மூன்று -அர்த்தங்கள்
மனசால் சரீரம் ஸ்தானம் உள்ள ஆத்மா விஷயம் அறிந்து –
தியானத்தால் -ஆத்மாவை மனசு என்னும் கருவியால் பார்க்கிறான் -விவேகித்து அறிகிறான் என்றபடி
யாரோ சிலர் தான் இந்த நிலையில் இருப்பர் -அது முடியாதவர் -ஞான யோகத்தால் –
இன்னும் சிலர் கர்ம யோகத்தால் அறியப் பார்ப்பார்கள் –

அந்யே த்வேவமஜாநந்த ஸ்ருத்வாந்யேப்ய உபாஸதே–
தே அபி சாதி தரந்த்யேவ ம்ருத்யும் ஸ்ருதி பராயணா–৷৷13.26৷৷

அந்யே = மற்றவர்கள்
து = மேலும்
ஏவம் = அப்படியாக
அஜாநந்த:= அறியாமையில், அறியாமல்
ஸ்ருத்வ = கேட்டு
அந்யே ப்ய = மற்றவர்களிடம் இருந்து
உபாஸதே = உபாசித்து, ஸ்ரைத்தையாகக் கேட்டு
தே = அவர்கள்
பி = இருப்பினும்
சா = மேலும்
அதிதரந்தி = கடக்க முடியும்
யேவ = நிச்சயமாக
ம்ருத்யும் = இறப்பை , மரணத்தை
ஸ்ருதி பராயணா: = கேட்டு மனனம் செய்து

இவ்வாறு ஜீவாத்மா ஞானம் இல்லாத மற்றும் சிலரோ என்னில்-ஆச்சார்யர்கள் இடம் ஆத்மாவைப் பற்றி
கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு உபாசிக்கிறார்கள்
குருமுகமாகக் கேட்பதையே முக்கிய லஷ்யமாகக் கொண்ட அந்த பாக்ய சாலிகளும்
படிப்படியாக சம்சாரத்தை கடப்பரே யாவர்
மூன்றாம் நிலை இன்னும் சிலர் -உபதேசம் காது கொடுத்து -கேட்டு -உபாஸிக்க பார்க்கிறார்கள்
கர்ம யோகம் ஆரம்பிக்க வில்லை ஸ்ரத்தை உள்ளவர்கள்
இன்னும் சிலர் ஸ்ருதி பராயணர் -கேட்பதில் மட்டும் இச்சை கொண்டு –
தேஅபி -இவர்களும் கூட -சம்சாரம் கடலை தாண்டுகிறான் –
இவனே தாண்டினால் மற்றவர்கள் தாண்டுவார்கள் சொல்ல வேண்டாமே -சங்கை இல்லை -மிருத்யு -சம்சாரம்

யாவத் ஸஞ்ஜாயதே கிஞ்சித் ஸத்த்வம் ஸ்தாவர ஜங்கமம்–
க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஸம்யோகாத் தத் வித்தி பரதர்ஷப–৷৷13.27৷৷

யாவத் = எவ்வளவு பெரியதாய் , உயர்ந்ததாய் இருந்தாலும்
ஸஞ்ஜாயதே = ஒன்றாக உருவானது
கிஞ்சித் = எவ்வளவு சிறியதாய் இருந்தாலும் (கிம் = எது, எவ்வளவு; சித் = துகள்)
ஸத்த்வம் = இருப்பவை
ஸ்தாவர ஜங்க³மம் = நகர்பவை, நகராதவை
க்ஷேத்ர = அறியப் படுவது
க்ஷேத்ரஜ்ஞஸம் = அறிவது , அறியும் அறிவு
யோகாத் = இணைந்தது
தத் = அது
வித்தி =அறிந்து கொள்வாய்
பரத ர்ஷப =பாரத காளையே

பரத வம்ச திலகமே ஸ்தாவரமாகவோ ஜங்கமமாகவோ ஏதாவது ஒரு ஐந்து எவ்வளவு உண்டாகிறதோ-
அவ்வளவும் ப்ரக்ருதி ஜீவன் இவற்றின் சேர்க்கையால் ஏற்பட்டதே என்று அறிவாயாக
விவேகிக்கும் உபாயம் -பரத குலத்தில் மிக உயர்ந்தவன் -தாழ்ந்து இருந்தால் இந்த அர்த்தங்கள் அறிய முடியாதே —
ஜந்துக்கள் -யாவத் –தாவத் -ஓன்று விடாமல் எல்லாம் -ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள் மனுஷ்யர் தேவர்கள் – எல்லாம் –
பிரகிருதி ஜீவன் சம்பந்தமே காரணம் -என்று அறிந்து கொள் –கர்மம் வலிய கயிறு தானே கட்டுவிக்கும்

ஸமம் ஸர்வேஷு பூதேஷு திஷ்டந்தம் பரமேஸ்வரம்–
விநஸ்யத் ஸ்வ விநஸ்யந்தம் ய பஸ்யதி ஸ பஸ்யதி–৷৷13.28৷৷

ஸமம் = சமமாக
ஸர்வேஷு= அனைத்து
பூதேஷு = பூதங்களிலும்
திஷ்டந்தம் = காண்கிறானோ
பரமேஸ்வரம் = பரமேஸ்வரனை
விநஸ்யத்ஸ்வ = அழிகின்றவற்றில்
அவிநஸ்யந்தம் = அழியாததை
ய: = எவன்
பஸ்யதி = பார்கிறானோ
ஸ = அவனே
பஸ்யதி = காட்சி உடையவன் ஆவான்

வெவ்வேறு ஆகாரமான எல்லா தேஹங்களிலும் தனித்தனியே தேகம் முதலியவற்றுக்கு முழு ஈஸ்வரனாய் –
சேதனனாய் -சமமாக இருப்பவனும் -அந்த தேகங்கள் அளிக்கின்ற போது என்றும்
தான் அழியாமல் இருப்பவனுமாக எவன் காண்கிறானோ அவனே ஆத்ம தர்சனம் செய்பவன் –
வித்யாசம் இரண்டுக்கும் -பகுத்து அறிய —சமம் முதல் –ஜீவாத்மா -விஷமம் சரீரம் வாசிகள் உண்டே –
எல்லா பூதங்களிலும் ஆத்மா சமம் தானே-கங்கா தீர்த்தம் தங்க வெள்ளி மண் பாத்திரம் -தன்மை மாறாதது போலே
அடுத்து -பரமேஸ்வரன் நியமிப்பவன் ஆத்மா -சரீரம் நியமிக்கப் படும்
இயற்க்கைக்கு மாறாக சரீரம் சொல்லி ஆத்மா போவது துர்த்தசை
விநாசம் அடைவதற்குள்ளே விநாசம் அடையாமல் ஆத்மா இருக்கும் –

ஸமம் பஸ்யந் ஹி ஸர்வத்ர ஸமவஸ்தித மீஸ்வரம்–
ந ஹி நஸ்த் யாத்ம நாத்மாநம் ததோ யாதி பராம் கதிம்—৷৷13.29৷৷

ஸமம்= சமமாக
பஸ்யந்ஹி = பார்த்தல்
ஸர்வத்ர = எங்கும்
ஸமவஸ்தி = சம் + அவ + ஸ்தித = நிலைத்து இருக்கும்
ஈஸ்வரம் = ஈஸ்வரனை
ந = இல்லை
ஹி நஸ்தி = தன்னை துன்பப் படுத்துதல்
ஆத்மநாத்மாநம் = ஆத்மாவினால் ஆத்மாவை , தன்னைத் தானே
ததோ = அதனால்
யாதி = அடைகிறான்
பராம் கதிம் = பரம கதியை, உயர்ந்த பாதையை

உடல் முதலியவற்றைச் செயல் படுத்திக்க கொண்டு எல்லாச் சரீரங்களிலும் இருக்கும் ஆத்ம வஸ்துக்களை
ஒரே மாதிரி இருப்பவனாகக் காண்பவன் அன்றோ மனத்தைக் கொண்டு
தன் ஸ்வரூபத்தை ஹிம்சைக்கு உள்ளாக்குவது இல்லை –
அந்தத் தெளிவால் அடைய வேண்டிய ஆத்ம ஸ்வரூப நிலையைப் பெறுகிறான்
பலத்தை அருளிச் செய்கிறான் -எங்கும் சமமாக பார்ப்பவன் -எப்பொழுதும் -ஈஸ்வரனான ஆத்மா –
மனசால் வெட்டி விடுவது இல்லை –பிரிந்து அறியாமல் இருந்தால் ஆத்மாவுக்கு தீங்கு -என்றபடி

ப்ரக்ருத்யைவ ச கர்மாணி க்ரியமாணாநி ஸர்வஸ–
ய பஸ்யதி ததாத்மாநம் அகர்தாரம் ஸ பஸ்யதி–৷৷13.30৷৷

ப்ரக்ருத்ய = பிரக்ரிதி
ஏவ = நிச்சயமாக
ச = மேலும்
கர்மாணி = காரியங்களை
க்ரியமாணாநி = செய்கிறது
ஸர்வஸ = அனைத்து
ய: = எவன்
பஸ்யதி = இதை காண்கிறானோ
ததா = அப்படி
ஆத்மாநம் = ஆத்மா
அகர்தாரம் = செய்வது இல்லை (கர்த்தா = செய்பவன் , அ – கர்த்தா = செய்யாதவன் )
ஸ = அவனே
பஸ்யதி = காட்சி உடையவன்

நீட்டல் மடக்கல் போன்ற வெளிச் செயல்கள் எல்லாம் உடல் முதலியவற்றினாலேயே
செய்யப்படுகின்றனவாகவும்
ஜீவாத்மாவை அந்த வியாபாரங்களைச் செய்யாதவனாகவும் எவன் பார்க்கிறானோ
அவனே உண்மையைக் காண்பவன்
ஆத்மாவை கர்த்தா அல்லன் என்று அறிந்து உண்மை அறிவு பெற்று –
கிரியைகளுக்கு இருப்பிடம் சரீரம் என்று அறிந்து கொள் –

யதா பூத ப்ருதக் பாவமேகஸ்த மநுபஸ்யதி–
தத ஏவ ச விஸ்தாரம் ப்ரஹ்ம ஸம்பத்யதே ததா–৷৷13.31৷৷

யதா = எப்போது
பூத ப்ருதக் பாவ = பல்வேறு பூதங்கள்
ஏக ஸ்தம் = ஒன்றில் நிலை பெற்று இருக்கிறது
அ நுபஸ்யதி = என்பதைக் காண்பானோ
தத = அவன்
ஏவ = நிச்சயமாக
ச = மேலும்
விஸ்தாரம் = விரிந்த
ப்ரஹ்ம = பரந்து
ஸம்பத்³யதே= அடைகிறான்
ததா = அப்போது

உடலில் இளமை மூப்பு முதலான வேறுபாடுகளை க்ஷேத்ரம் ஷேத்ரஞ்ஞன் இவற்றின் சேர்க்கையில்
ஷேத்ரத்தில் மட்டும் இருப்பனவாகவும்
அந்த தேகத்தினின்றே மக்கள் முதலானவற்றின் விரிவையும் எப்பொழுதும் நன்றாகக் காண்கிறானோ
அப்பொழுதே ஜீவன் தன் நிலையைப் பெறுகிறான் –
தேவாதி சரீரங்கள் -ஆத்மா சரீரம் -சேர்ந்து கர்தவ்யம் -காரணம் பிரகிருதி தானே –
இயற்கையில் ஆத்மாவுக்கு இல்லை -சரீரம் பிரதான காரணம் –
பிரகிருதி விஸ்தாரத்தால் தானே பிள்ளை உறவுகள் இத்யாதி -என் பிள்ளை –
ஆத்மாவுக்கு பிள்ளை இல்லை -சரீரத்தின் விஸ்தாரம் தானே

அநாதி த்வாந் நிர் குணத்வாத் பரமாத்மாயமவ்யய–
ஸரீரஸ்தோபி கௌந்தேய ந கரோதி ந லிப்யதே–৷৷13.32৷৷

அநாதித்வாந் = தோற்றம் இல்லாமல்
நிர்குணத் வாத் = குணங்கள் இல்லாமல்
பரமாத்மா = பரமாத்மா
அயம் = அவன்
அவ்யய: = மாற்றமில்லாமல்
ஸரீர ஸ்த = சரீரத்தில் நிலை பெற்று இருந்தாலும்
அபி = மேலும்
கௌந்தேய = குந்தி மைந்தனே
ந கரோதி = அவன் செயல் படுவது இல்லை
ந லிப்யதே = பற்று கொள்வதும் இல்லை . அவன் மேல் கறை படிவதும் இல்லை

ஹே அர்ஜுனா உடல் இந்திரியம் இவற்றை விடச் சிறந்தவனான ஜீவன் உடலில் சேர்ந்தே இருப்பினும்
ஆதி அற்றவன் ஆகையால் -அதாவது பிறவாதவன் ஆகையால் -அழிவற்றவன் –
சத்வாதி குணங்கள் அற்றவன் ஆகையால் செய்வதில்லை -தோஷங்களைப் பெறுவதும் இல்லை
சரீரம் சம்பந்தம் இல்லாமல் -அழிவற்ற அநாதி ஆத்மா -அநாதியாய் இருப்பதால் அழிவற்றவன் -முக்குண சம்பந்தம் இல்லை
செயல்பாட்டுக்கு காரணம் இல்லை -தேகம் விட வேறு பட்டவன் பரமாத்மா -சப்தம் ஆத்மாவை குறிக்கும்

யதா ஸர்வ கதம் ஸௌக்ஷ்ம்யாதாகாஷம் நோபலிப்யதே–
ஸர்வத்ராவஸ்திதோ தேஹே ததாத்மா நோபலிப்யதே–৷৷13.33৷৷

யதா = அப்படி
ஸர்வகதம் = எங்கும் இருந்தாலும்
ஸௌக்ஷ்ம்யாத் = சூக்க்ஷுமமாய் இருப்பதால்
ஆ காஸம் = ஆகாசம்
ந பலிப்யதே = கரை படாமல் இருப்பது போல
ஸர்வத்ர = எங்கும்
ஆவஸ்தித = இருப்பினும்
தேஹே = தேகத்தில்
ததா = அதே போல
ஆத்மா = ஆத்மாவும்
ந பலிப்யதே = கரை படிவது இல்லை

ஆகாசமானது எங்கும் பரவி இருந்தாலும் வேறு ஓன்று தட்டாத தன்மையால் எப்படி
எந்த தோஷமும் ஒட்டிக் கெடுவது இல்லையோ
அவ்விதம் ஜீவன் தான் பிறக்கும் இடம் எல்லாம் எல்லாத் தேகத்திலும் இருப்பவன் ஆயினும்
உடலில் ஏற்படும் மாறுதல்களைப் பெறுவது இல்லை
உப்பு சாறு–கட்டை பாத்திரம் மாற்றும் என்று ஆக்ஷேபிக்க -ஆகாசத்துக்கு நாற்றம் தீண்டாது -ஸூஷ்மம்–
ஆத்மா ஆகாசம் விட ஸூஷ்மம் -தேகத்துக்கு உள்ளே இருந்தாலும் தீண்டாமல் இருக்கும் –

யதா ப்ரகாஸ யத்யேக க்ருத்ஸ்நம் லோகமிமம் ரவி–
க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரீ ததா க்ருத்ஸ்நம் ப்ரகாஷயதி பாரத–৷৷13.34৷৷

யதா = அப்படி
ப்ரகாஸயத் = பிரகாசத்தை தருகிறதோ
ஏக = ஒரு
க்ருத்ஸ்நம் = முழுவதும்
லோகம் = உலகம் முழுமைக்கும்
இமம் = இந்த
ரவி: = சூரியன்
க்ஷேத்ரம் = க்ஷேத்ரம்
க்ஷேத்ரீ =க்ஷேத்ரத்தை அறிபவன், கொண்டவன்
ததா = அதே போல
க்ருத்ஸ்நம் = முழுவதும்
ப்ரகாஸயதி = பிரக்கசிக்கச் செய்கிறான்
பா⁴ரத = பாரத குலத்தவனே

பரத வம்சத்தில் பிறந்தவனே -ஸூர்யன் ஒருவன் இந்த உலகம் முழுவதையும் எப்படித்
தன் ஒளியால் விளங்கச் செய்கிறானோ
அப்படியே ஜீவன் முழு உடலையும் தலையில் இருந்து கால் வரையில் தன் அறிவாகிய
ஒளியால் விளங்கச் செய்கிறான் –
சரீரத்துக்கு அவயவங்கள் பல -ஆத்மா அவயவம் இல்லாமல் -ஒளி கொடுக்க —
ஒரே ஸூர்யன் லோகத்துக்கு பிரகாசம் தருவது போலே –

க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞயோரேவம் அந்தரம் ஜ்ஞாந சக்ஷுஷா–
பூத ப்ரக்ருதி மோக்ஷம் ச யே விதுர்யாந்தி தே பரம்–৷৷13.35৷৷

க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞயோ = க்ஷேத்ரம் மாறும் க்ஷேத்ரன்ஞன்
எவம் = அப்படியாக
அந்தரம் = வேறுபாடுகளை
ஜ்ஞாந சக்ஷுஷா = ஞானக் கண்ணால் காண்பார்களோ
பூத ப்ரக்ருதி மோக்ஷம் = பிரக்ரிதியில் இருந்து மோக்ஷம் அடைகிறார்கள்
ச = மேலும்
யே = அவர்கள்
விது= அறிகிறார்கள்
யாந்தி = அடைகிறார்கள்
தே = அவர்கள்
பரம் = உயர் நிலையை

இவ்வாறு உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும்
உடலாகும் பிரகிருதியின் நின்று விடுபடுவதற்கான வழியையும்
எவர்கள் காண்கின்றனரோ அவர்கள் உயர்ந்த ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைப் பெறுகின்றனர்-
ஞான கண்களால் -சரீரம்- ஜீவாத்மா-இவற்றின் ஸ்வரூபங்களை அறிந்து –
விமுக்தனாக -20-குணங்களையும் அறிந்து முக்த ஆத்மா ஆகிறான் –

——————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: