பெரிய திருவந்தாதி –

முன் உறைத்த திரு விருத்தம் நூறு பாட்டும் -முறையில் வரும் ஆசிரியம் ஏழு பாட்டும் –
மன்னிய நற்பொருள் பெரிய திருவந்தாதி மறவாத படி எண்பத்து ஏழு பாட்டும்
தம் பேரும் ஊரும்-சொல்லாத பிரபந்தங்கள் திருவாசிரியமும் பெரிய திருவந்தாதியும் –
அர்ச்சா மூர்த்தி மங்களாசானமும் இவை இரண்டிலும் இல்லை
கல்லும் கனை கடலும் -கல் திருவேங்கடம் என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை காட்டி அருளினாலும்
-திருவேங்கடத்து மங்களாசாசன பாசுரங்கள் –202–கணக்கில் இது இல்லை என்பர்
உட்கண்ணால் காணும் உணர்வு -அந்தர்யாமித்வமே -பிரதானம் இதில் –
உய்த்து உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி -பேயாழ்வார் -94-என்றும்
-உணர்வு என்னும் பெரும் பதம் தெரிந்து -பெரிய திருமொழி -1 -1–1-
பெரிய திரு மடல் -பெரிய திருமொழி -பெரிய திருவந்தாதி
-மூன்று பிரபந்தங்கள் -பெரிய -விசேஷணம்

தம் திரு உள்ளத்துக்கு -36 –பாசுரங்களில் -இதில் -23–நேராகவும் -13 –மறைமுகமாகவும் அருளிச் செய்கிறார் –
பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும் காலாழும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் -34-யாம் என்று-ஏக கண்டம் கொண்ட ஆழ்வார்களை சேர்த்து அருளுகிறார் -உள் புகுந்து நீங்கான் அடியேனது உள்ளத்தகம்-68-  -73-
ஆழ்வார் -யாமும் என் உடைமையும் -நீ கொண்ட பின் பூரிக்க கேட்க வேண்டுமோ
திரு உள்ளத்துக்கு சொல்வது போலே நமக்கும் உபதேசித்து அருளுகிறார் –எங்குற்றாய் என்றவனை ஏத்தாது என் நெஞ்சமே -84-என்றும்
தொல் மாலைக் கேசவனை நாரணனை மாதவனைச் சொல் மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு -65-என்றும் -கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல் -67-

பரத்வ ஸுலப்யங்கள்-இரண்டும் உள்ளவன்-இவனே சர்வ ஸ்மாத் பரன்– என்பதை
உணரத் தனக்கு எளியவர் எவ்வளவர் அவ்வளவரானால் எனக்கு எளியவன் எம்பெருமான் இங்கு -29-என்றும்
தொல்லை மா வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு இல்லை காண் மற்றோர் இறை -60-என்றும்
மேலால் பிறப்பின்மை பெற்று அடிக் கீழ் குற்றேவல் அன்று மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு -58-என்றும்
இதே போலவே திருமழிசைப் பிரானும் -பரந்த சிந்தை ஒன்றி நின்று நின்ன பாத பங்கயம் நிரந்தரம்
நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டுமே –திருச்சந்த விருத்தம் -101-என்பர் –

Dark Energy -என்று சொல்வதையே -13-பாசுரங்களில் அருளிச் செய்கிறார் -4-14-21–26-34-46-49-63-68-72-73-85-86-
கூர் இருள் தான் -49-என்பர் –
நிகரில் இலகு கார் உருவா நின்னகத்தன்றே புகாரிலகு தாமரையின் பூ -72-என்றும் –கார் கலந்த மேனியான் -86-

திருக் குருகூரில் இன்றும் நம் பெரியவர் -என்றே நம்மாழ்வாரையும் –
அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்க்கு எல்லாம் அன்பன் -என்றும் நம்மாழ்வாரை சொல்லுவார்கள் –
ஆழ்வாருடைய மிகப்பெரிய அவா- த்வரையை– வெளிப்படுத்தியதால் -பெரிய திருவந்தாதி -என்றுமாம் –
த்வரை வளர்ந்து பரிபூர்ண அனுபவ பிரகாசத்துக்கு தயார் பண்ணும் திவ்ய பிரபந்தம் -என்றவாறு –

———————————————————————

தனியன் -எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தது –

முந்துற்ற நெஞ்சே முயற்றி தரித்து உரைத்து
வந்தித்து வாயார வாழ்த்திச் -சந்த
முருகூரும் சோலை சூழ் மொய்பூம் பொருநல்
குருகூரன் மாறன் பேர் கூறு –

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே -ஆழ்வார் பாசுரம் போலே எம்பெருமானாரும் -முந்துற்ற நெஞ்சே -முயற்றி -என்று அருளிச் செய்கிறார் –
என் நெஞ்சு என்னை நின்னிடையேன் அல்லேன் என்று நீங்கி நாண் மலர் பாதம் அடைந்தது –திருவாய்மொழி -7-3-10-என்றும்
என் நெஞ்சினாரும் அங்கே  ஒழிந்தார் –திருவாய்மொழி -7-3-10-என்றும்
என் நெஞ்சினாரைக் கண்டால் என்னைச் சொல்லி -திருவிருத்தம் -30-என்றும்
என் கார் உருவம் காண் தோறும் கண்ணனார் பேர் உரு என்று எம்மைப் பிரிந்து -பெரிய திருவந்தாதி -49-என்றும்
என் நெஞ்சினார் தாமே அணுக்கராய் சார்ந்து ஒழிந்தார் –பெரிய திருவந்தாதி -7-
முயற்றி –என்றது -முயல்கின்றேன் உன் தன் மொய் கழற்கு அன்பையே -போலே
தரித்து உரைத்து -என்றது -என் நிலைமை உரைத்து -திருவாய்மொழி -6–8-1-
வந்தித்து -என்றது –இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர்-திருவாய் -6-1-3-என்றும் –கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதாய் கண்டாய் வழக்கு —பெரிய திருவந்தாதி -12-
குருகூரன் மாறன் பேர் கூறு -என்றது எண் திசையும் அறிய இயம்புகேன் -போலே –

—————————————————

திருவிருத்தத்தில் –பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை -என்று தொடங்கி
அழுந்தார் பிறப்பாம் பொல்லா வருவினை மாய வன் சேற்று அள்ளல் பொய்ந்நிலத்தே -என்று நிகமத்தில்-
அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம் என்று தொடங்கி –மாறன் விண்ணப்பம் செய்த –என்று நிகமித்தார்
பாகவத நிஷ்டை -பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒரு காலும் பிரிகிலேன் -பெரிய திருமொழி -7-4-4-
மச்சித்தா மத்கத பிராணா போதயந்த பரஸ்பரம் -கதயன் தஸ்ய மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமேந்தி ச –ஸ்ரீ கீதை -10–9-

திருவாசிரியத்தில் அவன் தன் ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி சேஷ்டிதங்களைக் காட்டக் கண்டு அவற்றை அருளிச் செய்து மகிழ்கிறார் –

பெரிய திருவந்தாதி —முயற்றி சுமந்து -தொடங்கி —மொய் கழலே ஏத்த முயல் -என்று நிகமிக்கிறார் –

—————————————————-

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே
இயற்றுவாய் எம்மோடி நீ கூடி –நயப்புடைய
நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம் நற்பூவைப்
பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –1-

முயற்றி சுமந்து -இளைய பெருமாள் தண்டகாரண்யத்துக்கு பெருமாளுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய முந்துற்று விரைந்தது போலே
ஸுமித்ரிர் பூர்வஜஸ்ய அநு யாத்ரார்த்தே –பவாமஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரி சானுஷூரம்ஸ்யதே அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரத ஸ்பதஸ் ச தே —
ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம் வன வாசாய –அக்ரஸ்தே கமிஷ்யாமி ம்ருத் நதீ குச கண்டகான் —அடி சூடும் அரசு
நாவீன்–என்னால் தன்னைப் பதவிய இன் கவி பாடி
நற்பூவைப்-பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ்–பூவைப் பூவை சிஷிக்க வேண்டுமே –

—————————————————-

புகழ்வோம் பழிப்போம் புகழோம் பழியோம்
இகழ்வோம் மதிப்போம் மதியோம் -இகழோம் மற்று
எங்கள் மால் செங்கண் மால் சீறல் நீ தீ வினையோம்
எங்கள் மால் கண்டாய் இவை —2-

இத்தை ஒட்டியே ஆளவந்தார் –தத்வேன யஸ்ய மஹி மார்ணவ ஸீகராணு–சக்யோ ந மாதுமபி சர்வ பிதா மஹாத்யை
கர்த்தும் ததீய மஹி மஸ்துதி முத்யதாய மஹ்யம் நமோஸ்து கவயே நிரபத்ரயாய –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -7-

யஸ்ய மதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேதச -அவிஞ்ஞாதம் விஜானதாம் விஞாதம் அவிஜா நதாம்-கேனோ உபநிஷத் -2–3

அமதம் மதம் -மத மதா மதம் ஸ்துதம் பரி நிந்திதம் பவதி நிந்திதம ஸ்துதம் -இதி ரங்கராஜ முத ஜு குஷத் த்ரயீ
-ஸ்துமஹே வயம் கிமதி தம ந சக்நும–ரங்கராஜஸ்த்வம் -1-13-

எங்கள் மால் செங்கண் மால்-தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீக மேவ மஷிணீ-சாந்தோக்யம் -1-6-7–இரண்டு மால் ஸுலப்ய பரத்வங்கள்
சீறல் நீ தீ வினையோம்–சீறி அருளாதே -அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் சிறு பேர் அழைத்தனம் போலே
எங்கள் மால் கண்டாய் இவை -நீயே எங்கள் புகழ்வோம் புகழோம் கண்டு கொள் –

——————————————

இவை அன்றே நல்ல இவை அன்றே தீய
இவை என்று இவை அறிவனேலும் -இவை எல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணா நிறையவனே
என்னால் செயற்பாலது என் —3-

அடியேன் பரதந்த்ரன் அன்றோ
கர்மண்யே வாதிகாரஸ தே மா பலேஷூ கதாசந –ஸ்ரீ கீதை -2-47-
மன்மனாபவ மதபக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ் குரு மாமேவைஷ்யசி சத்யம் தே ப்ரதிஜா நே ப் ரியோ அஸி மே–ஸ்ரீ கீதை -18-65-

——————————————————–

என்னின் மிகு புகழார் யாவரே பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் –என்ன
கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும் சீலப்
பெருஞ்சோதிக் கென்னஞ்சாள் பெற்று –4-

என்னின் மிகு புகழார் யாவரே-என் தன் அளவன்றால் யானுடைய அன்பு -பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் -என்கிறார் -அவனை பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் -மேலும்
சீலமில்லா சிறியேனேலும் செய் வினையோ பெரிதால் -என்பர் -தம்மை பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் –
என்ன-கருஞ்சோதிக் கண்ணன்-அவனே காட்டக் கண்டவர் அன்றோ
கடல் புரையும் சீலப்-பெருஞ்சோதிக் -அவன் சீல குணத்துக்கு -கடல் கொஞ்சம் ஒப்புமை-
-அவனோ பெறும் சோதி -நாமோ நீசன் நிறை ஒன்றும் இல்லாதவன்
கென்னஞ்சாள் பெற்று-என் நெஞ்சு அன்றோ அவனுக்கு ஆட்பட்டது-
ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது தேசமோ திரு வேங்கடத்தானுக்கு -நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன்
-என் கண் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர் சோதிக்கே -திருவாய் -3-3-4-

————————————————————-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-5-

அஸந் நேவ ஸ பவதி அஸத் ப்ரஹ் மேதி வேத சேத்
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்த மேநம் ததோ விது -தைத்திரயம் ஆனந்த வல்லி -6-

மாதா பஸ்த் ரா பிது புத்ர –சரீரமேவ மாதாபிதரவ் ஜெநயத-ச ஹி வித்யாதஸ் தம ஜெநயதி தத் ஸ்ரேஷ்டம் ஜென்மம் –ஆபஸ்தம்ப ஸூ தரம் -1-1-6-
மற்றையார்-ஆச்சார்யர் என்றபடி / பேசில்எற்றேயோ-மாய-நீ செய்த உபகாரகங்கள் சொல்லி முடிக்கவோ –
அந்த மாயத்தில் ஒன்றை –மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த-அதே போலே என் பிரதிபந்தகங்கள்
-நைச்ய பாவம் போக்கி -பிரபந்தம் தொடர அருளினாய் –நீ யம்மா காட்டும் நெறி-

———————————————————————-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ நின்பால் கருமா
முறி மேனி காட்டுதியோ மேனாள் அறியோமை
என் செய்வான் எண்ணினாய் கண்ணனே ஈதுரையாய்
என் செய்தால் என்படோம் யாம் —6-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ-நளன் தமயந்திக்கு -ஏஷ பந்தா விதர்பாணாம் ஏஷ யாத ஹி கோசலான் -என்று
விதர்ப தேசம் கோசல தேசம் போக வழி காட்டினால் போலே

நாயாத்மா ப்ரவசனே லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந -யமேவைஷ வ்ருணேத தேந லப்ய-
தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணதே தநூம் ஸ்வாம் -கதோ உபநிஷத் -1-2-23-

கருமா-முறி மேனி -கதிர் பொருக்கி சிஷித்து -மாந்தளிர் -கருமை கூட்டி /
மேனாள் அறியோமை-அநாதியாக ஸ்வரூப ஞானம் சம்பந்தம் ஞானம் இல்லாமல்
அவிவேகக நாந்த திங்முகே பஹுதா சந்தத துக்க வர்ஷிணி–பகவன் பவதுர்த்தி நே பத ஸ்கலிதம் மாம் அவலோகயச்யுத–ஸ்தோத்ர ரத்னம் -49-

——————————————————————–

யாமே அருவினையோம் சேயோம் என் நெஞ்சினார்
தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார் -பூ மேய
செம்மாதை நின் மார்வில் சேர்வித்து -பாரிடந்த
அம்மா நின் பாதத்தருகு –7-

ஆழ்வார் தம் இச்சையை வெளியிட்ட அநந்தரம் –அவனே காட்டக் கண்டு ஆழ்வார் திரு உள்ளம் முந்துற்று அவனை அடைந்தது
-என் நெஞ்சினார்-தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார்
அணைக்கப் பெறாமல் –தம்மை -யாமே அருவினையோம் சேயோம்-
ஸ்ரீ தேவி அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருந்தாலும் – அதற்கு மேலே பூ தேவியும் இருக்க இழக்கவோ –

—————————————————————

அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் அன்பே
பெருகும் மிக இது என் பேசீர் -பருகலாம்
பண்புடையீர் பாரளந்தீர் பாவியேம் கண் காண்பரிய
நுண்புடையீர் நும்மை நுமக்கு –8-

பருகலாம்-பண்புடையீர்பண்பு -ஸுலப் யாதி கல்யாண குணங்கள்
-தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும்  அமுதும் ஓத்தே -திருவாய் -2-3–1-அன்றோ
திரு உலகு அளந்து அனைவரையும் தீண்டினீர் –பாரளந்தீர்
இருந்தாலும் ஸூ ஷ்மமாய்–பாவியேம் கண் காண்பரிய-நுண்புடையீர்
நும்மை அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் –நுமக்கு அன்பே-பெருகும் மிக இது என் பேசீர்-என்று
அன்வயித்து பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் நஞ்சீயருக்கு அருளிச் செய்தார் –

————————————————————————–

நுமக்கு அடியோம் என்று என்று நொந்து உரைத்தென் மாலார்
தமக்கு அவர் தாம் சார்வரியரானால் -எமக்கினி
யாதானும் ஆகிடு காண் நெஞ்சே அவர் திறத்தே
யாதானும் சிந்தித்து இரு –9-

நுமக்கு அடியோம் என்று என்று நொந்து உரைத்தென்
சேஷ பூதன்-சேஷி இடம் மீண்டும் மீண்டும் சம்பந்தம் உணர்த்துவது பிள்ளை அப்பா இடம் நான் உன் பிள்ளை என்று என்று சொல்வது போல் அன்றோ
மாலார்-வ்யாமோஹமே வடிவானவர் அன்றோ –
ஆர்த்தோ வா யதி வா திருப்த பரேஷாம் சரணாகத -அரி ப்ராணான் பரித்யஜ்ய ரஷிதவ்ய க்ருதாத்மநா-யுத்த -18–28-
தமக்கு அவர் தாம் சார்வரியரானால் –எமக்கினி-யாதானும் ஆகிடு காண் –
கொம்மை முலைகள் இடர் தீர கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என் -நாச் திரு -13–9-
ஈர்ஷ்யா ரோஷவ் பஹிஷ்க்ருத்ய புக்த சேஷ மிவோ தகம்–நய மாம் வீர விஸ் ரப்தே பாபம் மயி ந வித்யதே –அயோத்யா -27-8-
அவர் திறத்தே-யாதானும் சிந்தித்து இரு
-ப்ரஹ்மாத்மகமான வஸ்துவே இல்லையே -அவன் உபேக்ஷித்து நமக்கு அவனைக் காட்டாவிடிலும்–இத்தையே சிந்தித்து கால ஷேபம் பண்ணலாமே –
பாவி நீ என்று ஓன்று சொல்லாய் பாவியேன் காண வந்தே –திருவாய் -4-1-3-
ஒரு ஞான்று மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோக்கி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே –-நாச் திரு -13-9-

——————————————————————

இரு நால்வர் ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் எட்டோ
டொரு நால்வர் ஓர் இருவர் அல்லால் திரு மாற்கு
யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே
நாமா மிகவுடையோம் நாழ்–10-

ஏ பாவம்வள வேழ் உலகம் தலையெடுத்து அணுக ஒட்டாமல் பண்ணுவதே
எண்மர் பதினொருவர் ஈரருவர் ஓரிருவர் -முப்பத்து மூவர் –த்ரயஸ் த்ரிம் ஸத்வை தேவா —

—————————————————————-

நாழால் அமர் முயன்ற வல்லரக்கன் இன்னுயிரை
வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே -ஆழாத
பாரு நீ வானு நீ காலு நீ தீயு நீ
நீரும் நீயாய் நின்ற நீ—11-

ஜெகதாகாரன் -சர்வ நியாம்யன் –விரோதி நிரசன சீலன் -தன்னையும் மீள வைத்து பாட அருளினதில் வியப்பு இல்லையே –
இதை -பார்த்தால் – வல்லரக்கன் இன்னுயிரை-வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே –அது ஒரு விஷயமோ –

—————————————————————-

நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்
போ என்று சொல்லி என் போ நெஞ்சே -நீ என்றும்
காழ்ந்து உபதேசம் தரினும் கைக் கொள்ளாய் கண்ணன் தாள்
வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு–12-

நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்-வள வேழ் உலகம் நிலை உன்னால் அன்றோ என்ன
-நெஞ்சு -முந்துற்ற நெஞ்சே –யாமே சேயோம் என் நெஞ்சினார் சார்ந்து ஒழிந்தார் -என்றீரே -என்ன
-யார் குற்றம் என்று பார்க்க வேண்டாம் -மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் –கண்ணன் தாள்-வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு-

————————————————————————–

வழக்கொடு மாறுகொள் அன்று அடியார் வேண்ட
இழக்கவும் காண்டு இறைவ -இழப்புண்டே
எம்மாட் கொண்டாகிலும் யான் வேண்ட என் கண்கள்
தம்மாற் காட்டுன் மேனிச்சாய்–13-

ஓடு வழக்கு அன்று மாறுகொள் வழக்கு அன்று -நீ அவதரித்து அனுஷ்டித்துக் காட்டினாலும் சம்சாரிகள் திருந்த மாட்டார்கள்
-தங்கள் பழக்க வழக்கங்களை மாற்றி கொள்ளார்கள்-
அடியார் வேண்ட-இழக்கவும் காண்டு இறைவ -உன்னை அழிய மாறியும் அடியார்கள் அபேக்ஷித்ங்களை நிறைவேற்றி அருளுகிறாய் –
இறைவா -நீ ஸ்வாமி என்றவாறு -ஆகிலும் —யான் வேண்ட-எம்மை ஆட் கொண்டுஎன் கண்கள்-தம்மாற் உன் மேனிச்சாய்–காட்டாய் –
யதா தம் புருஷ வ்யாக்ரம் காத்ரை சோகாபி கர்சிதை ஸம்ஸ்ப்ருசேயம் சகாமாஹம் ததா குரு தயாம் மயி –சுந்தர -40-3-
கொம்மை முலைகள் இடர் தீர கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என் -நாச் திரு -13–9
இவ்வுலகில் இவ்வுடம்போடு இப்பொழுதே இவ்வுலக கைங்கர்யம் கொடுத்து அருள வேண்டும் என்கிறார் –

———————————————————————

சாயல் கரியானை உள்ளறியாராய் நெஞ்சே
பேயார் முலை கொடுத்தார் பேயராய் -நீ யார் போய்த்
தேம் பூண் சுவைத்த ஊன் அறிந்து அறிந்தும் தீ வினையாம்
பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி–14-

நீ யார் -பூதனை பேயாகி இருந்து செய்த செயலை விட மனுஷ்ய ஜென்மத்தில் இருந்து -அவன் நீல மேக ஸ்யாமளமான
வடிவைக் காட்ட -மீண்டும் வள வேழ் உலகு தடையெடுத்து விலகுவது -அவளிலும் கீழ்ப் பட்டவன் அன்றோ –
தேம் பூண் சுவைத்த ஊன் அறிந்து அறிந்தும் தீ வினையாம்பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி–சப்தாதி விஷயங்களை சுவைப்பார் போலே -இழக்கவோ –

———————————————————-

பார்த்தோர் எதிரிதா நெஞ்சே படு துயரம்
பேர்த்து ஓதப் பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை –ஆர்த்தோதம்
தம்மேனி தாள் தடவத் தாம் கிடந்து தம்முடைய
செம்மேனிக் கண் வளர்வார் சீர்–15-

உறங்குவான் போல் யோகம் செய்து அருளி –ஓதம் ஆர்த்து -தம் திரு மேனி தாள் தடவ -நாம் பாடுவதால் அவத்யம் வராதே –

—————————————————————

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது
பேர் வாமன் ஆக்காக்கால் பேராளா -மார்பாரப்
புல்கி நீ யுண்டு உமிழ்ந்த பூமி நீர் ஏற்பு அரிதே
சொல்லு நீ யாம் அறியச் சூழ்ந்து –16-

மஹதா தபஸா ராம மஹதா சாபி கர்மணா ராஜ்ஞ்ஞா தசரதே நாசி லப்தோ அம்ருதமிவாமரை -ஆரண்ய -66-3-போலே அல்லவே ஸ்ரீ வாமநவதாரம் –
தன்னை அழிய மாறி ரஷித்த ஸ்ரீ வராஹ ஸ்ரீ வாமன அவதாரம் அனுபவித்து- எத்திறம் -மோகித்து -தெளிந்து அவனையே சொல்லக் சொல்கிறார் –
ஜென்ம கர்ம ச மே திவ்யம் ஏவம் வேத்தி தத்வத-த்யக்த்வா தேஹம் புனர் ஜென்ம நைதி மாமேதி சோர் ஜு ந –ஸ்ரீ கீதா -4–9 –
அவனே திவ்யம் என்பான் -அவதார ரகஸ்யம் –அஜாய மாநோ பஹூ தா விஜாயதே தஸ்ய தீரா பாரிஜாநந்தி யோநிம்-புருஷ ஸூ க்தம்–27-

———————————————————

சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால் தோன்றாது விட்டாலும்
வாழ்ந்திடுவர் பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் -சூழ்ந்து எங்கும்
வாள்வரைகள் போலரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடிய
தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்–17-

சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால் தோன்றாது விட்டாலும்-வாழ்ந்திடுவர்--எதிர் சூழல் புக்கு -பல அவதாரங்கள் எடுத்து
வந்தாலும் அவஜாநந்தி மாம் மூடா -என்று சம்சாரிகள் அலட்சியம் செய்தாலும் -கவலைப்படாமல் முயன்றோம் என்றே இருப்பவன் அன்றோ
பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் –
ஸ்ரீ வசன பூஷனத்தில் மூன்றாம் பிரகரணத்தில்
பிராட்டி ராஷசிகள் குற்றம் பெருமாளுக்கும் திருவடிக்கும் அறிவியாதது போலே தனக்கு பிறர் செய்யும் குற்றங்களை
-பகவத் பாகவத் விஷயங்களில் அறிவிக்கக் கடவன் அல்லன் -என்று அருளிச் செய்த பின்-அறிவிக்க உரியவன் அகப்பட
வாய் திறவாதே-சர்வஜஞன்- விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்னா நின்றது இ றே -என்று அருளிச் செய்தது இப்பாசுரத்தைக் கொண்டேயாம்
மா முனிகள் வியாக்யானம்
எதிர் சூழல் புக்கு என்றபடியே-தன்னுடைய சீல சௌலப் யாதிகளைக் காட்டி
சம்சாரி சேதனர்களை தப்பாமல் அகப்படுத்திக் கொள்வதாக-வந்து அவதரித்து
தமக்கு அடியார் வேணும் என்று அபேஷித்தால்-இவர்கள் இப்படிச் செய்கிறார்கள்
நாம் இதற்க்கு உறுப்பாக பெற்றோமே இ றே என்று-அது தானே போக்யமாக விரும்புவர்
அதற்கு மேல்
அவர்கள் வைமுக்கியம் பண்ணினார்கள் என்று-அவர்கள் குற்றத்தை பிராட்டிமார்க்கும் தனி இருப்பிலே அருளிச் செய்யார் என்கிற
-சூழ்ந்து அடியார் -என்கிற பாட்டிலே-சேதனர் செய்த குற்றங்களை தன திரு உள்ளத்தில் உகந்தவர்களுடன் அறிவிக்கைக்கு
பிராப்தனான சர்வேஸ்வரனும் உட்பட-தன் திருப்பவளம் திறந்து அருளிச் செய்யாதே
தான் அருளிச் செய்யாது ஒழிந்தாலும் அறிய வல்ல சர்வஜ்ஞன் விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்று சொல்லா நின்றது இ றே-
அன்றிக்கே–
சூழ்ந்து எங்கும்-வாள்வரைகள் போலரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடிய-தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்-அடியார்-சூழ்ந்து
வேண்டினக்கால் தோன்றாது -விட்டாலும்-வாழ்ந்திடுவர்-அநந்ய பிரயோஜனர்கள் -பெருமாள் சேவை சாதிக்கா விடிலும்
-நாம் சொத்து -அவன் ஸ்வாமி -முறை உணர்ந்து அவன் ஆஜ்ஜை படியே வாழ்ந்திடுவார் -என்றவாறு –

———————————————————————-

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக
பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் -சோம்பாது இப்
பல்லுருவை எல்லாம் படர்வித்த வித்தா உன்
தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–18-

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக-பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் —யசோதை காட்டியதால் வந்த தழும்பு ஒன்றும் இல்லை என்னும் படி அன்றோ காளியன் படுத்திய பாடு
உன் தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–நானும் உனக்கு பழ வடிமை -சேஷி சேஷ -சம்பந்தம் அநாதி அன்றோ –

————————————————————————–

சொல்லில் குறையில்லை சூதறியா நெஞ்சமே
எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும் –தொல்லைக் கண்
மா தானைக்கு எல்லாம் ஓர் ஐவரையே மாறாக
காத்தானைக் காண்டு நீ காண் –19-

குழந்தை பருவ ரக்ஷணம் கீழே சொல்லி வளர்ந்த பின்பு பாண்டவ ரக்ஷணம் -ஸ்ரீ கீதை அருளும் பொழுது ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -64-வயசு என்பர்

————————————————————————–

காணப் புகில் அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம்
நாணப்படும் அன்றே நாம் பேசில் -மாணி
யுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான்
திருவாகம் தீண்டிற்றுச் சென்று–20-

நம்மில் அவன் அவா–குளப்படியும் கடல் போன்றதும் அன்றோ –நாணப்படும் அளவு அன்றோ –

————————————————————————–

சென்று அங்கு வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இன்று இங்கு யென்னெஞ்சால் இடுக்குண்ட -அன்று அங்குப்
பாருருவும் பார் வளைத்த நீருருவும் கண் புதைய
காருருவன் தான் நிமிர்த்த கால்–21-

வெந்நரகம் -சம்சாரம் / -வள வேழ் உலகு தலை எடுத்து கூடாமல் இருப்பதுவும் –

————————————————————————–

காலே பொதத்திரிந்து கத்துவராம் இன நாள்
மாலார் குடி புகுந்தார் என் மனத்தே -மேலால்
தருக்கும் இடம் பாட்டினொடும் வல்வினையார் தாம் வீற்று
இருக்குமிடம் காணாது இளைத்து –22-

மாலார் குடி புகுந்தார் என் மனத்தே-அரவத்தமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து

————————————————————————-

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி -இளைப்பெய்த
நாய் தந்து மோதாமல் நல்குவான் நல்காப்பான்
தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான் –23-

களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன் –

————————————————————————-

தானே தனித் தோன்றல் தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்
தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் -தானே
இளைக்கில் பார் கீழ் மேலாம் மீண்டு அமைப்பான் ஆனால்
அளக்கிற்பார் பாரின் மேலார்–24-

தானே தனித் தோன்றல் -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே -இச்சையால் பல அவதாரங்கள்
தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்-ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் –
தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் –ஏஷ தை ஆத்மா அந்தர்யாம் யம்ருத-ப்ருந்தாரண்யாகம் -5-7-

————————————————————————–

ஆரானும் ஆதானும் செய்ய அகலிடத்தை
ஆராய்ந்து அது திருத்தல் ஆவதே -சீரார்
மனத்தலை வன்துன்பத்தை மாற்றினேன் வானோர்
இனத்தலைவன் கண்ணனால் யான் —25-

வணங்கும் துறைகள் -நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பேனே–திருவிருத்தம் -96-
ஓ ஓ உலகீனது இயல்வே –திருவாசிரியம் -6-
நாம் தப்பித் பிழைத்தோம் -என்கிறார் இதில் –

————————————————————————–

யானும் என்நெஞ்சமும் இசைந்து ஒழிந்தோம் வல்வினையைக்
கானும் மலையும் புகக் கடிவான் தானோர்
இருளன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த
அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து —26-

இசைவே நம் கர்தவ்யம் -அவன் கிருபை அருள் –இரக்கமே உபாயம் –

————————————————————————–

அடியால் படிகடந்த முத்தோ -அது அன்றேல்
முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ -நெடியாய்
நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் சென்று உலகம் எல்லாம்
அறிகிலமால் நீ யளந்த யன்று —27-

இசைந்து ஒழிந்தோம் என்றதும் அருள் என்னும் தண்டால் பெற்ற அனுபவம் –உடைமையை பெற்ற ஸ்வாமி
– திருமுகம் தேஜஸ் கண்டு அருளிச் செய்கிறார் –அடியால் படி கடந்த முக்தன் –மாணிக் குறள்-முத்து என்றுமாம் –
செறி கழல் -நீண் முடி வெண் முத்த வாசிகைத்தாய் –திருவிருத்தம் -50-திருவடியில் திரு முடியிலும் முத்துக்கள்
உண்டே / சிலம்பும் செறி கழலும் –பேயார்-90-

————————————————————————–

அன்றே நம் கண் காணும் ஆழியான் காருருவம்
இன்றே நாம் காணாது இருப்பதுவும் -என்றேனும்
கட் கண்ணால் காணாத வவ் வுருவை நெஞ்சு என்னும்
உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –28-

பக்தி பரம பக்தியாக பரிணமித்தால் அன்றி ஆழியான் கார் உருவம் காண இயலாதே -மயில்கண் பீலி போலே தானே புறக்கண்-

————————————————————————–

உணர ஒருவர்க்கு எளியனே செவ்வே
இணரும் துழாய் அலங்கல் எந்தை -உணரத்
தனக்கு எளியர் எவ்வளவர் அவ்வளவர் ஆனால்
எனக்கு எளியன் எம்பெருமான் இங்கு –29-

நாறு இணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறுதுறக்கம் -பரிபாடல்
தேஷாம் ஜ்ஞ்ஞாநீ நித்ய யுக்த ஏக பக்திர் விசிஷ்யதே ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞானிநோ அத்யர்த்தம் அஹம் ச ச மம ப்ரிய -ஸ்ரீ கீதா -7-17-
தம்மை உகப்பாரைத் தாம் உகப்பார் –நாச் திரு -11-10-

————————————————————————–

இங்கு இல்லை பண்டு போல் வீற்று இருத்தல் என்னுடைய
செங்கண் மால் சீர்க்கும் சிறிது உள்ளம் -அங்கே
மடி யடக்கி நிற்பதனில் வல்வினையார் தாம் ஈண்டு
அடி எடுப்பதன்றோ அழகு–30-

————————————————————————–

அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம் சுழலக்
குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டாடி அன்று அத்
தடங்கடலை மேயார் தமக்கு–31-

————————————————————————–

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார் தாமோதரனார்
தமக்கு அடிமை செய் என்றால் செய்யாது எமக்கென்று
தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே தாழ்வுறுவர் நெஞ்சினார்
யாம் செய்வது இவ்விடத்து இங்கி யாது–32-

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார்–ஆச்ரித பாரதந்தர்யம் -காட்டுவானே-கைத்தது உகப்பார் -புளித்தது உகப்பார் என்னுமா போலே
-இத்தை அன்றோ தாமோதரன் வெளிப்படுத்தி அருளினான் –
இப்படி இருந்தும் -எமக்கென்று-தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே தாழ்வுறுவர்ஏவகாரம்-இவற்றையே என்றவாறு –

————————————————————————–

யாதானும் ஓன்று அறியில் தன் உகக்கில் என் கொலோ
யாதானும் நேர்ந்து அணுகா வாறு தான் -யாதானும்
தேறுமா செய்யா வசுரர்களை நேமியால்
பாறு பாறாக்கினான் பால்–33-

யாதானும் ஓன்று அறியில் -அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி அன்றோ –ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு
தன் உகக்கில் என் கொலோ –-தன்னை உகக்கில் அவன் நம்முள்ளும் இருப்பதால் அவனை உகப்பது ஆகும் அன்றோ
இப்படி இருந்தும் -யாதானும் நேர்ந்து அணுகா வாறு தான்-அனைத்தும் அவனதாக இருந்தும்
இப்படி யாதானும் அவனுக்கு என்று நேர்ந்தால் -போதுமே
தாள்களை எனக்கே தலைத் தலைச் சிறப்பத் தந்த பேர் உதவிக் கைம்மாறா தோள்களை ஆரத் தழுவி
என்னுயிரை அறவிலை செய்தனன் சோதீ –என்றதுமே
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க கண்கள் ஆயிரத்தாய் –-என்றாரே –

————————————————————————–

பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும்
காலாழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும் -நீலாழிச்
சோதியாய் ஆதியாய் தொல்வினை எம்பால் கடியும்
நீதியாய் நின் சார்ந்து நின்று —34-

கிடந்தோர் கிடக்கை -என்றே இறே ஆழங்கால் படுவார்கள் -/ காலாழும்கால் -கர்ம இந்திரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம் /
கண் சுழலும் -கண் ஞான இந்திரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம்
காலும் எழா கண்ணா நீரும் நில்லா உடல் சோர்ந்து நடுங்கிக் குரல் மேலும் எழா மயிர்க் கூச்சம் அறா என் தோள்களும் வீழ் ஒழியா
மால் உகளா நிற்கும் என் மனனே –பெரியாழ்வார் -5-3-5-
அரவணைத் துயிலுமா கண்டு உடல் எனக்கு உருகுமாலோ —திருமாலை -19-
கண்ணனைக் கண்ட கண்கள் பனி  யரும்புதிருமாலோ -திருமாலை -18-

————————————————————————-

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் திரி தந்தும்
ஒன்றுமோ வாற்றான் என்நெஞ்சு அகலான் -அன்று அம்கை
வன்புடையால் பொன் பெயரோன் வாய் தகர்த்து மார்விடந்தான்
ஆன்புடையன் அன்றே அவன்–35-

——————————————————————–

அவனாம் இவனாம் உவனாம் மற்று உம்பர்
அவனாம் அவன் என்று இராதே -அவனாம்
அவனே எனத் தெளிந்து கண்ணனுக்கே தீர்ந்தால்
அவனே எவனேலுமாம் —36-

பரதஸ்ய வச குர்வன் யாசமா நஸ்ய ராகவ ஆத்மாநம்நாதி வர்த்தேதா ஸத்ய தர்ம பராக்ரம–அயோத்யா -111-7-
யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தா ச ஸூ ஹ்ருசஸைவ ஜனார்த்தன -ஹரிஸ் த்ரை லோக்ய நாதஸ் ச கின்னு தஸ்ய ந நிர்ஜிதம்-வனபர்வம் -49–20-

————————————————————————–

ஆமாறு அறிவுடையார் ஆவது அரிதன்றே
நாமே யதுவுடையோம் நன்னெஞ்சே –பூ மேய
மதுகரமே தண் துழாய் மாலாரை வாழ்த்தாம்
அது கரமே அன்பால் அமை —37-

மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோக்ஷயோ -பந்தாய விஷய சங்கி முக்த்யை நிர்விஷயம் மன -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-28-
ஸ்திரமாக மங்களா சாசனம் பண்ணுவதே கர்த்தவ்யம் என்றவாறு –

————————————————————————–

அமைக்கும் பொழுது உண்டே ஆராயில் நெஞ்சே
இமைக்கும் பொழுதும் இடைச்சி குமைத் திறங்கள்
ஏசியே யாயினும் ஈன் துழாய் மாயனையே
பேசியே போக்காய் பிழை –38-

————————————————————————–

பிழைக்க முயன்றோமோ நெஞ்சமே பேசாய்
தழைக்கும் துழாய் மார்வன் தன்னை -அழைத்து ஒரு கால்
போய் யுபகாரம் பொலியக் கொள்ளாது அவன் புகழே
வாயுபகாரம் கொண்ட வாய்ப்பு –39–

————————————————————————–

வாய்ப்போ இது ஒப்ப மற்றில்லை வா நெஞ்சே
போய்ப் போய் வெந்நரகில் பூவியேல்-தீப்பால
பேய்த்தாய் உயிர் கலாய் பாலுண்டு அவள் உயிரை
மாய்த்தானை வாழ்த்தே வலி –40-

யஸ் த்வயா ஸஹ ஸ்வர்க்கோ நிரயோ யஸ் த்வயா விநா-இதி ஜானன் பராம் ப்ரீதிம் கச்ச ராம மயா ஸஹ –அயோத்யா -30-18-
வாழ்த்தே வலி-அவன் திருக் கல்யாண குணங்களை வாழ்த்துதலில் ஸ்திரமாக இரு –

————————————————————————–

வலியம் என நினைந்து வந்து எதிர்ந்த மல்லர்
வலிய முடியிடிய வாங்கி -வலிய நின்
பொன்னாழிக் கையால் புடைதிடுதி கீளாதே
பல் நாளும் நிற்குமிப்பார்–41-

வில் விழா -சாணூர முஷ்டிக மல்லர் நிரசனம் –
பூமவ் ஸ்திதஸ்ய ராமஸ்ய ரதஸ் தஸ்ய ச ராக்ஷஸ -ந சமம் யுத்தம் இத்யாஹூர் தேவ கந்தர்வ கின்னரா–யுத்த -102–5-

—————————————————————-

பாருண்டான் பாருமிழ்ந்தான் பாரிடந்தான் பாரளந்தான்
பாரிடம் முன் படைத்தான் என்பரால் -பாரிடம்
ஆவானும் தானானால் ஆரிடமே மற்று ஒருவர்க்கு
ஆவான் புகவாலவை–42-

ரஷ்ய ரக்ஷக பாவம் / கார்ய காரண பாவம் / சரீர சரீரீ பாவம் –
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலா நிதி சாந்த உபாஸீத –சாந்தோக்யம் -3-14–1-

——————————————————————-

அவயம் என நினைந்து வந்த சுரர்பாலே
நவையை நளிர்விப்பான் தன்னை -கவையில்
மனத்துயர வைத்திருந்து வாழ்த்தார்க்கு உண்டோ
மனத்துயரை மாய்க்கும் வகை–43-

யதாவத் கதிதோ தேவைர் ப்ரஹ்மா ப்ராஹா தத ஸூரான்-பரா வரேசம் சரணம் வ்ரஜத் வம ஸூ ரார்த்தனம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9–35-
அவயம் -அபயம் என்றவாறு / கவை -சங்கை / மனத்து உயர வைத்து இருந்து –அவனே ப்ராப்யம் -ப்ராபகம் -தாரகம் -போஷகம் -போக்யம்-
பரிபூர்ணமாகக் கொண்டு மங்களாசாசனம் பண்ணுகை –

——————————————————————–

வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம் நாவுடைய வாயும்
மிக வாய்ந்து வீழா வெனிலும்-மிக வாய்ந்து
மாலைத் தாம் வாழ்த்தாது இருப்பார் இதுவன்றே
மேலைத் தாம் செய்த வினை–44-

சத்வாத் சஞ்சாயதே ஞானம் ரஜஸோ லோப ஏவ ச -பிரமாத மோஹவ் தமஸோ பவதோ அஞ்ஞான மேவ ச –ஸ்ரீ கீதை -14-17-
மேலைத் தாம் செய்த வினை-முன் செய்த கர்மம் என்றும் -மேலே செய்யப் போகும் கர்மம் -பிரக்ருதியிலே இருப்பதால் -என்றுமாம் –

————————————————————————–

வினையார் தர முயலும் வெம்மையை அஞ்சி
தினையாம் சிறிது அளவும் செல்ல -நினையாது
வாசகத்தால் ஏத்தினேன் வானோர் தொழுது இறைஞ்சும்
நாயகத்தான் பொன்னடிகள் நான் –45-

வினையார் தர முயலும் வெம்மையை அஞ்சி-முன்னமே –இங்கு இல்லை -30-என்றும் வானோ மறி கடலே -54-
-இங்கே வினையார் முன் செய்த கர்ம வினைகள்
தொழுது -மனம் காயம் –இறைஞ்சி -வாக்கால் -/ பொன்னடிக்கள் -ப்ராப்யம் -ப்ராபகம் இரண்டும்

————————————————————————–

நான் கூறும் கூற்றாவது இத்தனையே நாள் நாளும்
தேங்கோத நீருருவம் செங்கண் மால் -நீங்காத
மாகதியாம் வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
நீ கதியாம் நெஞ்சே நினை –46-

————————————————————————–

நினைத்து இறைஞ்சி மானிடவர் ஓன்று இரப்பர் என்றே
நினைத்திடவும் வேண்டா நீ நேரே -நினைத்து இறைஞ்ச
எவ்வளவர் எவ்விடத்தோர் மாலே அது தானும்
எவ்வளவும் உண்டோ எமக்கு –47-

————————————————————————–

எமக்கி யாம் விண்ணாட்டுக்கு உச்சமதாம் வீட்டை
அமைத்து இருந்தோம் அஃது அன்றே யாம் ஆறு அமைப்பொலிந்த
மென்தோளி காரணமா வெம்கோடு ஏறு ஏழுடனே
கொன்றானையே மனத்துக் கொண்டு –48-

————————————————————————

கொண்டல் தான் மால்வரை தான் மா கடல் தான் கூரிருள் தான்
வண்டு அறாப் பூவை தான் மற்றுத்தான் -கண்ட நாள்
காருருவம் காண்டோரும் நெஞ்சோடும் கண்ணனார்
பேருரு என்று எம்மைப் பிரிந்து –49-

————————————————————————–

பிரிந்து ஓன்று நோக்காது தம்முடைய பின்னே
திரிந்து உழலும் சிந்தனையார் தம்மை புரிந்து ஒரு கால்
ஆவா வென இரங்கார் அந்தோ வலிதே கொல்
மாவாய் பிளந்தார் மனம்–50-

————————————————————————–

மனமாளும் ஓர் ஐவர் வன் குறும்பர் தம்மை
சினமாள்வித்து ஓர் இடத்தே சேர்த்து -புனமேய
தண் துழாயான் அடியைத் தான் காணும் அஃது அன்றே
வண்டு ழாஞ்சீரார்கு மாண்பு –51-

மனமாளும் ஓர் ஐவர் வன் குறும்பர்–ஆத்மா மனசை ஆண்டு இந்திரியங்களை ஆளாமல் –இவை மனசை ஆள -மனாஸ் ஆத்மாவை ஆளுவது போலே
இன்னதனை த்ரவ்யத்தை அரசு செய்வாரைக் கிடைக்கும் என்னும் வன்னியரைப் போலே -லஞ்சம் கொடுத்து ஆட்சியாளரை ஆளும் கயவர் போலே -என்றவாறு
த்யாயதோ விஷயான் பும்ஸஸ் சங்க ஸ் தேஷூ பஜாயதே -சங்காத் சஞ்சாயதே காம காமத் க்ரோதோ பிஜாயதே –ஸ்ரீ கீதை -2–62-
இன்னம் கெடுப்பாயோ –பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ –சிற்றின்பம்

————————————————————————

மாண் பாவித்து அந்நான்று மண்ணிரந்தான் மாயவள் நஞ்சு
ஊண் பாவித்துண்டானதோ ருருவம் காண்பான் நம்
கண்ணவா மற்று ஓன்று காணுறா சீர் பரவாது
உண்ண வாய் தானும் உறுமோ ஓன்று –52–

பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக உண்டான் -பொய்கையார் -11-

———————————————————————

ஓன்று உண்டு செங்கண் மால் யான் உரைப்பது உன் அடியார்க்கு
என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ நின் புகழில்
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்–53-

ஆரேனுமாகத் தெளிந்தார் கலங்கினார்க்குச் சொல்லக் கடவது இ றே –வ்யாமோஹத்தால் கலங்கின அவனுக்கு அறிவிக்கிறார்
கோவிந்தேதி யதா க்ரந்தத் கிருஷ்ணா மாம் தூர வாஸினம் -ருணம் ப்ரவர்த்தமிவ மே ஹ்ருதயான் நாப சர்ப்பதே-உத்யோக பர்வதம் -47-22–
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்-சித்தத்துக்கு இடை நிற்குமோ சாத்தியம் -என்றார்
காரார் புரவி யேழ் பூண்ட தனி யாழி தேரர் நிறை கதிரோன் மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு ஆராவமுதம் அங்கு எய்தி
அதின் நின்றும் வாராது ஒழிவது ஓன்று உண்டே -அது நிற்க – முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே –சிறிய திரு மடல்

————————————————————————

வானோ மறி கடலோ மாருதமோ தீயகமோ
கானோ ஒருங்கிற்றும் – கண்டிலமால் -ஆ ஈன்ற
கன்று உயரத் தாம் எறிந்து காய் உதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம்
வன் துயரை ஆ ஆ மருங்கு –54

வன் துயரை மருங்கும் கண்டிலமால் -உம்மை தொகை –ஒருங்கிற்றும்

————————————————————————–

மருங்கோத மோதும் மணி நாகணையார்
மருங்கே வர அரியரேலும் ஒருங்கே
எமக்கு அவரைக் காணலாம் எப்பொழுதும் உள்ளால்
மனக்கவலை தீர்ப்பார் வரவு –55

ப்ரஜாபதிஸ் த்வம் வேத ப்ரஜாபதிம் த்வோ வேதயம் ப்ரஜாபதிர் வேத ச புண்யோ பவதி —அவனாலே காட்டக் காண வேண்டுமே

————————————————————————–

வரவாறு ஓன்று இல்லையால் வாழ்வு இனிதால் எல்லே
ஒருவாறு ஒருவன் புகாவாறு -உருமாறும்
ஆயவர் தாம் சேயவர் தாம் அன்று உலகம் தாயவர் தாம்
மாயவர் தாம் காட்டும் வழி–56—

————————————————————————–

வழித்தங்கு வல்வினையை மாற்றானோ நெஞ்சே
தழீ இ க்கொண்டு பேராவுணன் தன்னை சுழித்து எங்கும்
தாழ்விடங்கள் பற்றி புலால் வெள்ளம் தானுகள
வாழ்வடங்க மார்விடந்த மால் –57-

வளை யுகிராளி மொய்ம்பின் மறவோனதாகம் மதியாது சென்று ஓர் உகிரால் பிளவெழ விட்ட குட்டமது
வையமூடு பெரு நீரின் மும்மை பெரிதே -கலியன் -11–4–4-

————————————————————————–

மாலே படிச் சோதி மாற்றேல் இனி உனது
பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் -மேலால்
பிறப்பின்மை பெற்று அடிக்கீழ் குற்றேவல் அன்று
மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு –58-

சாவித்ரி சத்யவான் விருத்தாந்தம் போலே –மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு -என்று கேட்க்கிறார்
உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் என்று இருப்பவருக்கு மறப்புத் தான் உண்டோ என்னில்
பிரகிருதி சம்பந்தம் உடையோருக்கு வருவது நமக்கும் வாராதோ என்று பயப்படுகிறார் -ஊரடைய வெந்து கொண்டு வாரா நின்றால்-
நம் அகம் ஒன்றும் பிழைக்கும் என்று பயம் கெட்டு இருப்பார் உண்டோ –

————————————————————————–

மாடே வரப் பெறுவாராம் என்றே வல்வினையார்
காடானும் ஆதானும் கைக் கொள்ளார் -ஊடே போய்
பேரோதம் சிந்து திரைக் கண் வளரும் பேராளன்
பேரோதச் சிந்திக்கப் பேர்ந்து –59-

———————————————————————–

பேர்ந்து ஓன்று நோக்காது பின்னிற்பாய் நில்லாப்பாய்
ஈன் துழாய் மாயனையே என்னெஞ்சே-பேர்ந்து எங்கும்
தொல்லை மா வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இல்லை காண் மற்றோர் இறை–60-

————————————————————————

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61-

சிறியாச்சான் நம்பிள்ளை இடம் -சப்தாதி விஷயங்களில் நின்றும் நாம் மீள மாட்டாதாப் போலே
ஆழ்வார்கள் பகவத் விஷயத்தில் நின்றும் மீள மாட்டார்கள் என்று பணித்தானாம் –

————————————————————————–

மீன் என்னும் கம்பில் வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
வான் என்னும் கேடிலா வான்குடைக்கு தானோர்
மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து மண்ணளந்தான் நாங்கள்
பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின் –62-

————————————————————————–

பின் துரக்கும் காற்று இலோந்த சூல் கொண்டல் பேர்ந்தும் போய்
வன்திரைக்கண் சந்து அணைக்கும் வாய்மைத்தே அன்று
திருச் செய்ய நேமியான் தீ அரக்கி மூக்கும்
பருச் செவியும் ஈர்ந்த பரன்–63-

வாய்மைத்து –என்பதை வாய்மையின் -என்றோ வாய்மைத்து படி என்றோ கொண்டு -பெருமாள் ராவண வத அநந்தரம்
திருப் பாற் கடல் சென்று சயனித்த படி -அன்றிக்கே இருந்த படி உபமேயம் சொல்லி உவமானம் பின்பு என்றுமாம் –

————————————————————————-

பரனாம் அவனாதல் பாவிப்பராகில்
உரனாய் ஒரு மூன்று போதும் மரம் ஏழு அன்று
எய்தானைப் புள்ளின் வாய் கீண்டானையே அமரர்
கை தான் தொழவே கலந்து–64-

————————————————————————–

கலந்து நலியும் கடும் துயரை நெஞ்சே
மலங்க வடித்து மடிப்பான் விலங்கல் போல்
தொல்மாலைக் கேசவனை நாரணனை மாதவனை
சொல்மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு–65-

———————————————————————–

சூட்டாய நேமியான் தொல்லரக்கன் இன்னுயிரை
மாட்டே துயர் இழைத்த மாயவனை -ஈட்ட
வெறி கொண்ட தண் துழாய் வேதியனை நெஞ்சே
அறி கண்டாய் சொன்னேன் அது–66-

ப்ரஹ்ம தண்ட ப்ரகாசானாம் வித்யுத் சத்ருச வர்ச்சஸாம் ஸ்மரன் ராகவ பாணானாம் விவ்யதே ராக்ஷஸேஸ்வர –யுத்த -60-3-

———————————————————————–

அதுவோ நன்று என்று அங்கு அமருலகோ வேண்டில்
அதுவோர் பொருள் இல்லை அன்றே அது ஒழிந்து
மண்ணின் நின்று ஆள்வேன் எனினும் கூடும் மட நெஞ்சே
கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல்–67-

——————————————————

கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவம் வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து நீங்கான்
அடியேனது உள்ளத்தகம்–68-

கல் திரு வேங்கடம் –தம் பாம்பு -நாச் திரு -10-3-ஆதி சேஷன் –
சவ்பரி   ஐம்பது பெண்களோடு கலந்து பொருந்த இடத்தில் தம் மக்களை தனித் தனியே உனக்கு குறை இல்லையே என்று கேட்க
என்னுடன் பிறந்தாரை ஒருத்தரையும் அறியாதே எப்போதும் என்னுடனே இருக்கும் இதுவே வெறுப்பு -வேறு ஒரு குறை இல்லை என்று சொன்னால் போலே –
ஆழ்வார் திரு உள்ளம் மற்று வேறு ஓன்று அறியாதாப் போலே ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக இருந்தான் –

————————————————————————

அகம் சிவந்த கண்ணினராய் வல்வினையாராவார்
முகம் சிதைவராம் அன்றே முக்கி மிகும் திரு மால்
சீர்க்கடலை யுள் பொதிந்த சிந்தனையேன் தன்னை
ஆர்க்கு அடலாம் செவ்வே யடர்த்து –69-

தாதூனாம் இவ சைலேந்தரோ குணா நாமா கரோ மஹான் –கிஷ்கிந்தா -15–21-தாரை பெருமாளை சொன்னால் போலே –

——————————————————————

அடர் பொன் முடியானை ஆயிரம் பேரானை
சுடர் கொள் சுடர்ஆழியானை இடர் கடியும்
மாதா பிதுவாக வைத்தேன் எனதுள்ளே
யாதாகில் யாதேயினி–70-

—————————————————————–

இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
தனி நின்ற சார்விலா மூர்த்தி -பனி நீர்
அகத்துலவு செஞ்சடையான் ஆகத்தான் நான்கு
முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்–71-

பதிம் விஸ்வஸ் யாத்மேஸ்வரம் சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம்-என்றும் –
ருத்ரம் ஸமாச்ரிதா தேவா ருத்ரோ ப்ராஹ்மணம் ஆஸ்ரித-ப்ரஹ்ம மம ஆஸ்ரிதோ ராஜன் -நாஹம் சஞ்சிது பாச்ரித-
வலத்தனன் த்ரி புரம் எரித்தனன் –

—————————————————————–

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –72-

த்ரி மூர்த்தி சாம்யவாதிகள் / த்ரி மூர்த்தி உத்தீர்ண வாதிகள் / த்ரி மூர்த்தி ஐக்கிய வாதிகள் /
ஓர் உருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ ஓன்று மா கடல் உருவம் ஒத்து நின்ற மூ உருவம் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி
முகில் உருவம் எம்மடிகள் உருவம் தானே -திரு நெடும் தாண்டகம் -2-
ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி அந்தகரணீம் ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மகம் ச சம்ஜ்ஞாம் யாதி பகவான் ஏக ஏவ ஜனார்த்தன –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-2-66-
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்த்ராஸ் தே சர்வே சம்ப்ரஸூயந்தே –
மத்யே விரிஞ்ச கிரிசம் பிரதமாவதார -தத் சாம்யத ஸ்தகயிதம் தவ சேத் ஸ்வரூபம் -கிம் தே பரத்வ பி ஸூ நைரிஹ ரங்க தாமன்
-சத்வ ப்ரவர்த்த நக்ருபா பரிபால நாத்யை -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்த்வம் -2–51-
த்ரயோ தேவாஸ் துலயா -த்ரி தயமித மத் வைதம் அதிகம் -த்ரி காதைஸ் மாத் தத்த்வம் பரமிதி விதர்க்கான் விகடயன்
விபோர் நாபீ பத்மோ விதி சிவ நிதானம் பகவத -ததன்யத் ப்ரூபங்கீ பரவதிதி சித்தான் தயதி ந –ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்த்வம்-1-16-

————————————————————————–

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் -பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-

————————————————————————–

என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –74-

அவருக்கு நீர்மை இல்லை என்னப் போகாது இ றே -அவர் நீர்மை ஏறிப் பாயாத தோர் இடம் தேடி எங்கே கிடந்தோம் –

————————————————————————–

புவியும் இருவிசும்பும் நின்னகத்த நீ என்
செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளே -அவிவின்றி
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு–75-

————————————————————–

உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் வினைப்படலம்
விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால் உள்ள
உலகளவும் யானும் உளனாவன் என்கொலோ
உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-

கீழே செவியின் வழி புகுந்து —ஸ்ரவணம்–இதில் அந்த ஞானம் சிந்தனை த்யானம் –
அவன் ஸ்வரூபமே விபு -ஆத்மாவின் தர்ம பூத ஞானம் தானே விபு

——————————————————————-

உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய் உரைப்பெல்லாம்
நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய் எனது உயிர்க்கு ஓர்
சொல் நன்றி யாகும் துணை–77-

————————————————————————–

துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத்
திணை நாளும் இன்புடைத்தா மேலும் -கணை நாணில்
ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன் தொல்சீரை நல் நெஞ்சே
ஓவாத ஊணாக வுண்–78

————————————————————————-

உண்ணாட்டுத் தேசன்றே ஊழ் வினையை யஞ்சுமே
விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-மண்ணாட்டில்
ஆராகி எவ்விழி விற்றானாலும் ஆழியங்கைப்
பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு –79-

பண்டை நாளில் பிறவி உண்ணாட்டுத் தேசு இ றே –ஆச்சார்ய ஹிருதயம் –சூர்ணிகை -81-இதற்கு மா முனிகள் வியாக்யானம்
ஆழியங்கைப்-பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு -உண்ணாட்டுத் தேசன்றே-என்கிறபடியே பகவத் விமுக பிரசுரமாகையாலே
புற நாடான லீலா விபூதி போல் அன்றிக்கே -பகவத் ஆநு கூல்ய ஏக போக ரசத்தில் நெருங்கி போக விபூதியாய் –
அவனுக்கு அந்தரங்கமாய் இருக்கிற பரமபதத்தில் வர்த்திக்கிற தேஜஸை யுடையது இ றே என்கை
பரம பதத்தில் பகவத் கைங்கர்ய அனுகுணமாக பரிக்ரஹிக்கும் தேஹத்தோபாதி
சேஷ வஸ்துவான ஆத்மாவுக்கு இதுவும் தேஜஸ் கரம் என்று கருத்து –
யத்தூரே மனசோ யதேவ தமச பாரேயதத் யத்புதம் -யத் காலாத் அபசேளிமம் ஸூ ரபுரீ யத் கச்சதோ துர்கதி ஸாயுஜ் யஸ்ய யதேவ
ஸூ திரதவா யத் துர்க்ரஹம் மத்கிராம்-தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் தவ க்ருதேமாத சமாம் நாசி ஷூ -ஸ்ரீ குண ரத்ன கோசம் -21-
ந தேவ லோகா க்ரமணம் நாமரத்வ மஹம் வ்ருணே ஐஸ்வர்யம் வா அபி லோகாநாம் காமயே ந த்வயா விநா–அயோத்யா -3-5-
வாஸூதேவ மநோ யஸ்ய ஜபஹோமார்ச்ச நாதி ஷூ தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய தேவேந்த்ரத்வாதிகம் பதலம்-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -2-6–41-

——————————————————————

பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும்
இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் -மறப்பெல்லாம்
ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்தான்
பாதமே ஏத்தாப் பகல்–80-

ஜரா மரண மோஷாயா –ஸ்ரீ கீதை -7-29-/ பிறவித் துயர் அற மரணம் தோற்றம் வான் பிணி மூப்பு என்று இவை மாயத்தோம் -திருவாய் -8-3-2-
குறுகா நீளா இறுதி கூடா எனையூழி சிறுகா பெருகா அளவில் இன்பம் சேர்ந்தாலும் -மறுகால் இன்றி மாயோன் உனக்கே யாளாகும்
சிறு காலத்தை யுறுமோ அந்தோ தெரியிலே –திருவாய் -6-9-10—கைவல்ய பரம் –

——————————————————————–

பகலிரா வென்பதுவும் பாவியாது எம்மை
இகல் செய்து இரு பொழுது மாள்வர்-தகவாத்
தொழும் பரிவர் சீர்க்கும் துணியில ரென்றேரார்
செழும் பரவைமே யார் தெரிந்து–81-

———————————————————————–

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால் தீ வினையேன் வாளா
இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம் கரந்த உருவின்
அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை
அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து–82-

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால்
சம்ஜ் ஞாயதே யேந ததஸ்த தோஷம் ஸூத்தம் பரம நிர்மல மேக ரூபம் சந்த்ருச்யதே வாயபதி கம்யதே வா
தத் ஞானம் அஞ்ஞானம் அதோ அந்நிய துக்கம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-5-87-
தத் கர்ம யன்ன பந்தாய சா வித்யா யா விமுகத்தயே ஆயாசாயா பரம் கர்ம வித்யா அந்நிய சில்பநை புணம்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9–41-
வாளா-இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம் –குனியாக் குறுணி பற்றும் காலம் எல்லாம் வியர்த்தமே இருந்தேன்
கரந்த உருவின்-அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை-அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து-அன்று மாயமானை பின் தொடர்ந்த
பெருமாளுக்கு -இளைய பெருமாளும் இல்லாமல் தனியான இருப்பில் கைங்கர்யம் செய்யாது ஒழிந்தேனே-
ஆழியங்கை -இது ஒன்றே கைகேயி வாங்காமல் இருந்த ஆபரணம் –
பெருமாள் மாய மானை எய்து மீண்டு எழுந்து அருளுகிற போது அடிக் கொதித்து நடக்க மாட்டாமை தளிர்களை முறித்திட்டு
அதின் மேலே எழுந்து அருளினார் என்று ஒருவன் கவி பாடவும் எம்பெருமானார் கேட்டு அருளி மாறியிடுகிற திருவடிகளில்
என் தலையை வைக்கப் பெற்றிலேன் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்தார் என்பர் –

———————————————————————

அயர்ப்பாய் அயயர்ப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
உயப்போம் நெறியிதுவே கண்டாய் -செயற்பால
வல்லவே செய்கிறுதி நெஞ்சமே யஞ்சினேன்
மல்லர் நாள் வல்வினனை வாழ்த்து –83-

———————————————————————

வாழ்த்தி யவனடியைப் பூ புனைந்து நின்தலையைத்
தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால்கூப்பாத -பாழ்த்த விதி
எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே
தங்க தான் ஆம் ஏலும்தங்கு–84-

வாழ்த்தி யவனடியைப் பூ புனைந்து நின்தலையைத்-தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால்  கூப்பாத–மநோ வாக் காயங்கள் -ஆகிய – முக்கரணங்களாலும்
எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே–எங்கு சென்றாகிலும் கண்டு -திருவாய் -6-8-5-/ பாழ்த்த விதி-அயோக்கியன் என்று அகலுகை-

——————————————————————

தங்கா முயற்றியவாய்த் தாழ் விசும்பின் மீது பாய்ந்து
எங்கே புக்கு எத்தவம் செய்திட்டன கொல் -பொங்கோதத்
தண்ணம்பால் வேலை வாய்க் கண் வளரும் என்னுடைய
கண்ணன் பால் நல் திறம் கொள் கார்–85-

மேகங்களோ உரையீர் -திருமால் திருமேனி ஒக்கும் யோகங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பெற்றீர் -திருவிருத்தம் -32-
உயிர் அளிப்பான் மாகங்கள்எல்லாம் திரிந்து நன்னீர்கள் சுமந்து நுந்தம் ஆகங்கள் நோவ வருந்தும் தவமாம் அருள் பெற்றதே –

—————————————————————–

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

கார் கலந்த மேனியான் சொல் -ஸ்ரீ மத் ராமாயணம் -மேஹா ஸ்யாமம் மஹா பாஹும்
கை கலந்த வாழியான் சொல் -ஸ்ரீ மஹாபாரதம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
பார் கலந்த  வல்வயிற்றான் சீர் கலந்த சொல் -புராணங்கள்
பாம்பணையான் -சீர் கலந்த சொல் -ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்கள் -முகில் வண்ணன் –
சொல் நினைந்து போக்காரேல்--திரு நாமங்களை

——————————————————————

இப்போதும் இன்னும் இனிச் சிறிது நின்றாலும்
எப்போதும் ஈதே சொல் என்நெஞ்சே -எப்போதும்
கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான்
மொய் கழலே ஏத்த முயல்–87-

திண்ணியதாக இருக்கும் திருவடிகள் என்றவாறு -ரக்ஷணத்திலே தீக்ஷை கொண்டு –

———————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: