திரு விருத்தம் -பாசுரங்கள்–11-20–திவ்யார்த்த தீபிகை -ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் –

அரியன யாமின்று காண்கின்றன கண்ணன் விண்ணனையாய்
பெரியன காதம் பொருட்கோ பிரிவென ஞாலம் எய்தற்
குரியன வொண் முத்தும் பைம் பொன்னுமேந்தி ஒரோ குடங்கைப்
பெரியன கெண்டைக் குலம் இவையோ வந்து பேர்கின்றவே —11-

பதவுரை

யாம் இன்று காண்கின்றன–நாம் இப்பொழுது பார்க்கின்றவை
அரியன–(உலகத்தில் வேறு எங்கும் பார்ப்பதற்கு) அருமையானவை;
கண்ணன் விண் அணையாய்–எம்பெருமானுடைய பரமபதம்போல அளவற்ற இன்பம் தருபவளே!
பெரியன காதம் பிரிவு–அதிக தூரங்களான பலகாங்களில் (அவரவர்கள்) பிரிந்து போவதானது
பொருட்கோ–பொருள் சம்பாதிப்பதற்காகவோ?’
என–என்று யான் (பொதுப்படையாக உலக நிகழ்ச்சியைப் பற்றிக் கேட்க
(அவ்வளவிலே)
ஞாலம் எய்தற்கு உரியன–எல்லாவுலகங்களையும் தம் வசப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடியவையாயும்
ஒரோ குடங்கைப் பெரியன–தனித்தனி ஒரு அகங்களையவ்வளவு பெரியவையாயுமுள்ள
கெண்டை குலம் இவை–கெண்டை மீன்களின் இனமான இக்கண்கள்
ஒள் முத்தும் பை பொன்னும் ஏந்தி–(பிரிவாற்றாமையால் வந்த கண்ணீர்த் துளிகளாகிய அழகிய முத்துக்களையும்
(பசலை நிறமாகிய) பசும் பொன்னையுங் கொண்டு
வந்து பேர்கின்ற–(என் முன்னே) வந்து உலாவுகின்றன;
ஓ–இது என்ன வியப்பு!.

நாயகன் பிரியாமல் உடனே இருக்கச் செய்தேயும் பிரிந்தானோ என்று அதிசங்கை பண்ணி விருத்தமாகா நிற்கும் நாயகி –
நிலையை தோழியை நோக்கியோ தம் நெஞ்சை நோக்கியோ அருளிச் செய்யும் வார்த்தைகள்
அரியன யாமின்று காண்கின்றன–இது ஒன்ற அதிசயம் முன்பு எங்கும் கண்டேன் இல்லையே -என்கிறான்
-மேல் முழுவதும் இந்த ஆச்சர்யத்தை விவரிக்கின்றான்-
கண்ணன் விண்ணனையாய்–பரமபதத்தை பிரிந்து வருவார் உண்டோ -உன்னை விட்டு பிரிவார் உண்டோ
-பெரியன காதம் பொருட்கோ பிரிவென-பொருள் சம்பாதிக்க லோகத்தார் த்வீபாந்தரங்களுக்கு செல்லுகின்றனர் அன்றோ
ஞாலம் எய்தற்குரியன –-உலகம் முழுவதும் விலை -உலகம் எல்லாம் ஆசைப்படும் –
வொண் முத்தும் பைம் பொன்னுமேந்தி–கண்ணீர் பெருக்கு முத்து -பசலை நிறம் பொன்–ஆகு பெயர் –
பசலை காதலர் தொடு வுழித் வுழி நீங்கு விடு உழி விடு உழிப் பரத்தலானே
கெண்டைக் குலம் இவையோ-கண்கள் சொல்லாமல் முற்று உவமை -நீ பொருட்களுக்கு பிரிந்து போக வேண்டுமோ
இந்த பொன்னும் முத்தும் உனக்காக இங்கே இருக்க –வொண் முத்தும் பைம் பொன்னுமேந்தி-என்று –
ஆழ்வாருடைய ஞான விசேஷத்தையே –அரியன யாமின்று காண்கின்றன-என்றும்
ஆழ்வாருடைய மகிமையும் பேரின்பமும் பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாமையும் –கண்ணன் விண்ணனையாய்-என்றும்
பரம் பொருளான எம்பெருமானை சேவிக்க நீண்ட தூரம் போவதை –பெரியன காதம் பொருட்கோ பிரிவென-என்றும்
அனைத்து  லோகார்த்தார் பெற வேண்டிய புருஷார்த்தங்களும் அனைவரையும் வசப்படுத்தும் திறமையும் ஆழ்வாருக்கு உண்டே -ஞாலம் எய்தற்
குரியன -என்றும்
எம்பருமான் உடைய சுத்த சத்வமயமும் ஒளிமயமான தேஜஸ் கொண்ட ஆழ்வார் –வொண் முத்தும் பைம் பொன்னுமேந்தி –
கைகளால் ஏந்தி பருகும் படி ஸுலப்யமும் இங்கே உண்டே -கைக்கு வசப்பட்டவர் – ஒரோ குடங்கைப் பெரியன
எம்பெருமானுடைய மத்ஸ்யாவதாரத்தில் ஈடுபட்டு தன்மயம் ஆனவர் –கெண்டைக் குலம் இவையோ-
ஆழ்வார் உடைய ஞான விசேஷங்கள் பரவி வந்து ஆசையை மூட்டுகின்றன –இவையோ வந்து-பேர்கின்றவேஓ இவை என்ன வியப்பு -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் பிரிவு தமக்கு ஏற்பட்டு விடுமோ என்று
அதிசங்கை பண்ணி ஆழ்வார் உடைய ஆற்றாமை விசேஷம் இருந்தவாறே –

————————————————————————

பேர்கின்றது மணியாமை பிறங்கி யள்ளல் பயலை
ஊர்கின்றது கங்குலூழிகளே இதெல்லா மினவே
ஈர்க்கின்ற சக்கரத் தெம்பெருமான் கண்ணன் தண்ணம் துழாய்
சார்கின்ற நன்னெஞ்சினார் தந்து போன தனி வளமே—12-

பதவுரை

மணி மாமை–(எனது) அழகிய நிறமானது
பேர்கின்றது–விகாரப் படா நின்றது;
பிறங்கி அள்ளல் பயலை–விளங்கி அடர்தலை யுடைய பயலை நிறமானது
ஊர்கின்றது–மேன் மேல் பரவா நின்றது;
கங்குல்–இராப் போது
ஊழிகளே–அனேக கற்பங்களாக நின்றது;
இது எல்லாம் இனவே–இத் தன்மையுள்ள இவை யெல்லாம்
ஈர்க்கின்ற சக்கரத்து–(கொடியோரை) அறத்திடுகிற திருவாழியை யுடைய
எம்பெருமான் கண்ணன்–எனது தலைவனான கண்ணபிரானது
தண் அம் துழாய்–குளிர்ந்த அழகிய திருத்துழாயிலே
சார்கின்ற–ஆசைப்பட்டுச் செல்கின்ற
நல் நெஞ்சினார்–(எனது) நல்ல மனம்
தந்து போன–(தான் செல்கிற போது எனக்குக்) கொடுத்து விட்டுச் சென்ற
தனி வளமே–ஒப்பற்ற செல்வங்களாம்.

கங்குலூழிகளே-நாயகன் உடன் கூடிய காலத்தில் ஒரு நொடிப் பொழுதாக கழியும் இரவு பிரிவு காலத்தில்
கல்ப கோடி காலமாக நீள்கின்றபடியைக் கூறியபடி –
இதெல்லா மினவே-அன்றில் தென்றல் திங்கள் கடல் குயில் முதலியவனா எல்லாம் வருத்துவன
ஈர்க்கின்ற சக்கரத் தெம்பெருமான் -அனுகூல பிரதிகூல விபாகம் இன்றியே ஈர்கின்றபடி-சேதன சமாதியாலே ஈர்கின்றது என்கிறார்
பிரதிகூலரைப் போய் ஈரும்-அனுகூலரை கையில் சேர்த்தியாலே ஈரும்-பிரதிகூலரை ஆண்மையாலே கொல்லும்-அனுகூலரை அழகாலே கொல்லும்
தண்ணம் துழாய்-சார்கின்ற நன்னெஞ்சினார் -அவன் சம்பந்தம் பெற்ற திருத் துழாய் சம்பந்தம் கிடைத்ததே பெரும் பேறு என்று ஈடுபட்டு
-கிடைக்குமோ கிடையாதோ என்று ஆராயாமல் மேல் விழுந்ததால் –சார்ந்தது –என்கிறார்
என்னை வருந்த விட்டு உடையவன் இடம் சென்ற மிக்க வேட்க்கையுடைய நல்ல நெஞ்சே -மகிழ்ந்து சிறப்பித்து
உயர் திணையாக நெஞ்சினார் -கோபத்தாலும் என்னவுமாம் –
தந்து போன தனி வளமே–மேனி நிறம் மாறப்பெற்றதும் -பசலை நிறம் படர பெற்றதும் இரவு நீடிக்கப் பெற்றதும்
நான் வருத்தப் பெற்றதும் பாக்கியமே –வளமே -எதிர்மறை லக்ஷணை என்றுமாம்
நெஞ்சு இழந்து வருந்தி ஆற்றாமையால் ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ –இழந்தது மாமை நிறமே -என்று வருந்தும்படி –

——————————————————————–

தனி வளர் செங்கோல் நடாவு தழல் வாயரசவிய
பனிவளர் செங்கோல் இருள் வீற்று இருந்தது பார் முழுதும்
துனி வளர் காதல் துளாயை துழாவு தண் வாடை தடிந்து
தினி வளை காப்பவர் ஆர் எனை வூழிகள் ஈர்வனனே-13-

பதவுரை

தனி வளர்–ஒப்பில்லாமல் வளருந்தன்மையுள்ள
செங்கோல்–(தனது ஒளியாகிய) அரசாட்சியை
ஈடாவு–(எங்கும் தடையின்றிச்) செலுத்துகிற
தழாய்வாய் அரசு–வெப்பம் வாய்ந்த ஸுர்யனாகிய அரசன்
அவிய–ஒழிய
பனி வளர் செங்கோல் இருள்–(ஜனங்களுக்கு) நடுக்கத்தைச் செய்கின்ற ஆட்சியையுடைய இருளாகிய சிற்றரசு
பார் முழுவதும்–பூமி முழுவதும்
வீற்றிந்தது–அரசு வீற்றிருந்தது;
இனி–இனி மேல்,
நுனி வளர் காதல்–துன்பத்தை அதிகப்படுத்துகிற என் ஆசைக்கு இலக்கான
துழாயை–(தலைவனது) திருத்துழாய் மாலையை
துழாவு–அளைந்து வருகிற
தண் வாடை–குளிர்ந்த காற்றை
தடிந்து–தண்டித்து (அழித்து)
வளை–(பிரிவாற்றாமையால் மெலிந்த எனது கைகளினின்று கழன்று விழத்தொடங்கின) வளைகளை
காப்பவர்–கழலவொட்டாது தடுத்துப் பாதுகாப்பவர்.
ஆர்–யாருளர்?
(எவருமில்லை.)
ஊழிகள்–(கற்பக வடிவங்கொண்ட இராத்திரிகள்
எனை–என்னை
ஈர்வன–விளக்குந்தன்மையுடையன.

பேரரசர் தலை சாய்ந்தால் சிற்று அரசர்கள் தலை விரித்து ஆடத் தொடங்குவார்கள் –தழல் வாய் -சூர்ய உஷ்ண கிரணமும்-அரசனுடைய பிரதாபமும் –
சூர்யன் மறைய என்னாமல் அவிய -என்றது -மீண்டும் உதயம் ஆகாமல் இரவே நீண்டதை சொல்லுமே
இருள் செங்கோல் நடத்துவது விபரீத லக்ஷணை – பார் முழுதும் வீற்று இருந்தது -நாடு எங்கும் பரவி விராய்களை நலியும்
இதற்கு மேலே துளாயை துழாவு தண் வாடை தடிந்தவிபரீத லக்ஷணை -வெவ்விய வாடை –
வளை காப்பவர் ஆர்-புணர்ச்சியை உண்டாக்கிக் தருவார் யார் –
தனி வளர் செங்கோல் நடாவு தழல் வாயரசவிய-மதாந்தரங்களை ஒழித்து -அதனால் பிரதாபம் மிக்கு
-எம்பெருமான் கட்டளையை தடை அற நடத்தி -அதனால் ஒப்பில்லாத விவேகமும் குலையும் படி –
பனிவளர் செங்கோல் இருள் வீற்று இருந்தது -வருத்தத்தை வளரச் செய்கிற பெருமையை யுடைய மோஹ அந்தகாரம் பரவி விட்டது -இனி மேல்
பார் முழுதும்-துனி வளர் காதல் துளாயை துழாவு தண் வாடை தடிந்து-அன்புக்கு விஷயமான எம்பெருமான் போக்யதை நினைப்பூட்டி -இவ்வுலகப் பொருளை விலக்கி
இனி வளை காப்பவர் –மறந்தும் புறம் தொழா அடிமைத் தனத்தை பாதுகாப்பார் யார் –வளை-அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
ஆர் எனை வூழிகள் ஈர்வனனே--கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ -கால விளம்பம் அஸஹ்யம் -என்றவாறு –

————————————————————————

ஈர்வன வேலும் அஞ்சேலும் உயிர் மேல் மிளிர்ந்து இவையோ
பேர்வனவோ அல்ல தைவ நல்ல வேள் கணை பேரொளியே
சோர்வன நீல சுடர் விடு மேனி அம்மான் விசும்பூர்
தேர்வன தைவம் அந் நீர கண்ணோ இச் செழும் கயலே -14-

பதவுரை

ஈர்வனவேலும்–(பகையைப்) பிளப்பனவான, வேல்கள் போலவும்
அம் சேலும்–அழகிய சேல்மீன்கள் போலவும் உள்ளனவான
இவை-இவை
உயிர்மேல் மிளிர்ந்து–(எனது) உயிரை வசப்படுத்தும் பொருட்டு அதன் மேற்பாய்ந்து
பேர்வனவோ அல்ல–(அதைவிட்டு) நீங்குவன அல்ல;
தெய்வம்–தெய்வத் தன்மையை யுடைய
நல்–அழகிய
வேள்–மன்மதனுடைய
கணை–அம்புகளினுடைய
பேர் ஒளிய–சிறந்த ஒளியையே
சோர்வன–தாம் வெளியிடுவன
நீலம்–நீலமணியினுடைய
சுடர்–ஒளியை
விடு–வீசுகின்ற
மேனி–திருமேனியை யுடையனான
அம்மான்–எம்பெருமானது
ஊர் விசும்பு–திருநாடாகிய பரமபத்தை
தேர்வன–(தனக்கு, ஒப்பாகத்) தேடுந் தன்மையுடையன;
இ செழு கயல்–கொழுதத் கயல் மீன்களென்று சொல்லத்தக்க இவை
தெய்வம் அன்னீர கண்ணோ–(மோஹினியென்னும்) பெண் தெய்வத்தையொத்த உமது
கண்ணோ–கண்களோ?

நாயகியின் கண் அழகில் ஈடுபட்டு -கூர்மையான நோக்கால் வருத்தும் என்பதால் –ஈர்வன வேலும் –
மீன் போலே மடப்பமும் பிறழ்ச்சியும் –அம் சேலும்
உயிரையும் அழியச் செய்யுமே
வேள் கணை பேரொளியே சோர்வன -மன்மதனுடைய பஞ்ச பானங்கள் செய்யும் தொழில்களைச் செய்யுமே
நீல சுடர் விடு மேனி அம்மான் விசும்பூர்-தேர்வன –மீளா ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை ஒத்தும் -பரமபதத்தை வசப்படுத்திக் கொள்ள தேடும்
-பரம பதத்தை தேடும் -என்றும் பரமபதத்தினால் தேடப்படுகின்றன -நித்ய முக்தரும் ஆசைப்படும் கண்கள் என்றவாறு –
தைவம் அந் நீர கண்ணோ-தெய்வங்களின்  ஸ்வ பாவங்களை யுடையனவாய் உள்ளன –தெய்வம் அன்னார் -இவர்கள் தங்களுக்கு பேராக்கி அப்ராக்ருத ஸ்வபாவைகளான உங்களுடைய என்னவாய் இருந்தன –
திவ்யம் என்று சொல்லப்பட்ட அப்படிப்பட்ட நீர்மை -தன்மை -என்றபடி

————————————————————————–

கயலோ நும் கண்கள் என்று களிறு வினவி நிற்றீர்
அயலோர் அறியிலும் ஈது என்ன வார்த்தை கடல் கவர்ந்த
புயலோடு உலாம் கொண்டல் வண்ணன் புன வேங்கடதெம்மாடும்
பயலோ இலீர் கொல்லை காக்கின்ற நாளும் பல பலவே–15-

பதவுரை

களிறு வினவி–யானை (இங்குவரக கண்டதுண்டோ? என்று) கேட்கத் தொடங்கி
கயலோ நும கண்கள் என்று நிற்றீர்;–‘உங்கள் கண்கள் கயல்மீன்கள் தாமோ?’ என்று (எங்கள் கண்களைக் கொண்டாடிக்) கால் பேராமல் நின்றீர்;
அயலோர் அறியிலும்–அயலார் அறிந்தாலும்
ஈது என்ன வார்த்தை–இது என்ன பொருந்தாத வார்த்தை;
கடல் கவர்ந்த–கடல்நீரை முழுதும் கொள்ளை கொண்டதும்
புயலோடு உலாம்–மழையோடு மந்தமாகச் சஞ்சரிப்பதுமான
கொண்டல்–காளமேகம் போன்ற
வண்ணன்–(குளிர்ந்த) திருநிறத்தை யுடையனனான எம்பெருமானது
புனம் வேங்கடத்து–(பல) கொல்லைகளையுடைய திருவேங்கட மலையிலே
கொல்லை காக்கின்ற நாளும் பல பல–(நாங்கள்) கொல்லை காத்து வருகிற மிகப்பல நாள்களிலொன்றிலும்
எம்மோடும் பயலோ இலீர்–எங்களோடு (நீர்) பாகமுடையீரல்லீர்.

வேட்டை கருதிச் சென்றானாக வினவ -காலை மான் வினாதல் -வழி வினாதல் -பெயர் வினாதல் -தீர்த்தம் கிடைக்குமா -சுண்ணாம்பு கிடைக்குமா –
அபேக்ஷைகளை வியாஜ்யமாகக் கொண்டு புகுந்து வார்த்தை சொல்லவும் கருத்தறிந்து கொள்ளவும் இடம் பெறுதல்
பேசத்  தொடங்கினாலும் நாயகியின் கண் அழகில் ஈடுபட்டு இவை கண்களோ கயல்களோ கேட்க
இவன் கருத்தை அறிந்த தோழி அவன் ஆசையை மறுப்பதாக பிறர் அறியவும் தலைவியின் ஆற்றாமையும்
அன்பையும் மிகுத்து இருப்பதையும் உணர்த்துகிறாள்
கயலோ நும் கண்கள் என்று களிறு வினவி நிற்றீர்-அயலோர் அறியிலும் ஈது என்ன வார்த்தை–அசங்கதமான இது என்ன வார்த்தை
-பேச்சை நிறுத்தும் மேல் எழுந்த அபிப்ராயம்
கண் அழகில் ஈடு பட்டீர்  ஸந்தோஷம்-களிறு வினவி நிற்பது தகுமோ -நும் அன்பை அயலார் அறியட்டும் — குடியா கெட்டுப் போகும்
அயலார் -என்றது நாங்கள் உமக்கு அறியோம் நீர் எங்களுக்கு உரியவர்
புன வேங்கடதெம்மாடும்-பயலோ இலீர் கொல்லை காக்கின்ற நாளும் பல பலவே–எங்களுக்கு உம்மோடு கூட்டுப் பயிர் இல்லையே
-நெடு நாள் கூட்டுப் பழக்கம் உடையவர் போலே நின்று பேசாதீர் மேல் எழுந்த அபிப்ராயம்
உம் வருகையை எதிர் பார்த்து கொல்லை காத்தோம் -இது ஒரு வியாஜ்யமே
பயலோ இலீர்-நெடு நாள் பழகினாலும் கண்டு அறியாதது போலே என்றும் புதியனவாய் உள்ள உமது அழகுடைமை முதலியன -என்றுமாம்
இங்கனம் தலைமைகளின் காதலைத் தலை மகனுக்குத் தெரிவித்தபடி –

————————————————————————-

பல பல ஊழி கள் ஆயிடும் அன்றியோர் நாழிகையை
பல பல கூறு இட்ட கூறாயிடும் கண்ணன் விண் அனையாய்
பல பல நாள் அன்பர் கூடிலும் நீங்கிலும் யாம் மெலிதும்
பல பல சூழல் உடைத்து அம்ம வாழி இப்பாய் இருளே–16-

பதவுரை

கண்ணன் விண் அனையாய்–எம்பெருமானுடைய பரமபதம் போல மிகப் பிரியமானவளே!
பல பல வழிகள் ஆயிரம்–(நாயகரைப் பிரிந்த நிலையில் இருட்பொழுது) மிகப்பல கற்பகங்களாக நிற்கும்;
அன்றி–அதுவல்லாமல்
(நாயகரோடு கூடியிருக்கும் நிலையில் இந்தப் பொழுதுதானே)
ஒரு நாழிகையை பலபல கூறு இட்ட கூறு ஆயிடும்-ஒரு நாழிகையைப் பலபல பகுப்புகளாக்கிய கூறுகளில் ஒரு கூறாக ஆகா நிற்கும்;
அன்பர்-நாயகர்
பல பல நாள் கூடினாலும்-பல பல நாள் கூடிநின்றாலும்
(காலம் மிகச் சுருங்குதலால்)
யாம் மெலிதும்-யாம் வருந்துகிறோம்; (ஆதலால்)
(அன்பர் பல பல நாள்) நீங்கினாலும்–(நாயகர் பலபல நாள்) நீங்க நின்றாலும்
(காலம் மிக வளர்தலால்)–
யாம் மெலிதும்–யாம் மிக வருந்துகிறோம்;
(ஆதலால்)
இ பாய் இருள்–இந்தப் பரந்த இருட்பொழுது
பல பல சூழல் உடைத்து–சிறுமைக்கும் பல உபாயமுடையதாய்ப் பெருமைக்கும் பல உபாயமுடையதாயிரா நின்றது.
பல பல சூழல் உடைத்து–அம்ம வாழி- எந்த நிலையிலும் வருத்துகின்ற இவ்விருட்பொழுது)
அந்தோ! வாழ்க.

அன்பர் நீங்கில் ஊழியாய் விடும் -கூடில் நாழிகை கூறாயிடும்
க்ஷணம் அணுவத் ஷிப்த பராதி காலயா -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -44-பிரமன் ஆயுள் காலம் பரம் -அதில் பாதி பரார்த்தம்
கோழி கூவும் என்னுமால் தோழி நான் செய்கேன் ஆழி வண்ணர் வரும் பொழுதாயிற்று கோழி கூவும் என்னுமால் -கலியன்
இப்பாய் இருளே பல பல சூழல் உடைத்து அம்ம வாழி-இராப் பொழுதின் சாமர்த்தியம் என்ன
– சூழல் -சூழ்ச்சி விரகு-நிந்திக்க வேண்டும் இடத்தில் வாழி -விபரீத லக்ஷணை -காலத்தின் தன்மையை வியந்து நொந்த படி
இப்பாய் இருளே-மோஹ அந்தகாரம் /
கண்ணன் விண் அனையாய்-கால பரிமாணம் அல்லாத பரம பதம் போலே–உள்ள நீங்கள் என்று கொண்டாடின படி –

————————————————————————–

இருள் விரிந்தால் அன்ன மா நீர் திரை கொண்டு வாழியரோ
இருள் பிரிந்தார் அன்பர் தேர் வழி தூறல் ,அரவணை மேல்
இருள் விரி நீல கரு நாயிறு சுடர் கால்வது போல்
இருள் விரி சோதி பெருமாள் உறையும் எறி கடலே–17-

பதவுரை

இருள விரி–இருளை வெளியுமிழ்கிற
நீலம்–நீலரத்தினம் போன்ற
கரு–கருமை நிறமுடைய
ஞாயிறு–ஸூர்யமண்டலமென்று
சுடர் கால்வது போல்–ஒளி வீசுவது போல,
இருள் விரி சோதி பொருள்–கருமை நிறம்
அரவணைமேல்–சேஷ சயனத்தின்மேல்
உறையும்–நித்யவாஸம் செய்யப்பெற்ற
எறி கடலே–அலை வீசுகிற கடலே!
வாழி–வாழ்வாயாக:
இருள் விரிந்தால் அன்ன–இருள் பரப்பினாற்போன்ற
மா நீர் திரை கொண்டு–கருத்த நீரையுடைய அலைகளால்
இருள் பிரிந்தார் அன்பர் தேர் வழி தூரல்–இருளிலே என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற நாயகருடைய தேர் போன வழியை அழியா தொழிவையாக

தேர் வழி நோக்கிகே கடலோடு கூரும் துறை -பிரிந்து இரங்கும் இடம் நெய்தல் –
-கடல் கரையில் தேர்க்கால் அடையாளம் கண்டு கொண்டு தரிக்க ஒட்டாமல் –
கடலின் அலை வந்து அழித்திடாமல் இருக்க வேண்டி அதனை வணங்கி வேண்டிக் கொள்ளுமது –
அபூத உவமையால் அவன் திருமேனியை -நீல ரத்னம் போன்று கரிய நிறமுடைய சூ ர்ய மண்டலம்
ஓர் கரு நாயிறு -அந்தமில்லாக் கதிர் பரப்பி வளர்ந்தது ஒக்கும் அம்மான் -திருவாய் -8 -5 -7 –
இருள் விரி -நீலம் -கரு -ஒரு பொருள் பன் மொழி -மிகவும் கரிய சூர்யன் –
திரை கொண்டு வாழியரோஇருள் பிரிந்தார் அன்பர் தேர் வழி தூறல்--நடுவில் வாழியரோ-என்று சரணம் புகுகிறாள்
பகல் பட போனார் ஆகில் ஆற்றாமையாலே கடக்க மாட்டாது ஒழிகிற படியும் அவர் முகத்தில் உண்டான குளிர்த்தியும் ஸ்மிதைதையும் கண்டு
தரித்து இருத்தல் ஆகாது –அவர் தாமும் பகல் போகில்-இவளை கண்டு வைத்து கால் நடை தாராது –என்னும் படியே போனார்
எங்கேனும் போனாரும் சேரும் காலத்திலேயே போனார் –பதார்த்த தரசனங்களாலே ஆறி இருக்க ஒண்ணாத
காலத்திலேயே போனார் -பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்
சம்சாரத்தை அலை வீசும் பெரும் கடல் -பாகவதர்கள் சம்ச்லேஷம் குலையாமல் இருக்க வேண்டி -மோஹ அந்தகார பெருக்கு -உண்டே
-அவற்றால் குலையாமல் இருக்க வேண்டி – கொள்கிறார் –

————————————————————————

கடல் கொண்டு எழுந்தது வானம் அவ் வானத்தை அன்றி சென்று
கடல் கொண்டு ஒழிந்த அதனால் இது கண்ணன் மண்ணும் விண்ணும்
கடல் கொண்டு எழுத்த அக் காலம் கொலோ புயல் காலம் கொலோ
கடல் கொண்ட கண்ணீர் அருவி செய்யா நிற்கும் காரிகையே –18-

பதவுரை

கடல்கொண்ட–கடலளவினதான
கண்நீர் அருவி–கண்ணீர் வெள்ளத்தை
செய்யா நிற்கும்–செரிந்து நிற்கிற
காரிகையே–அழகிய நங்காய்!
வானம்–ஆகாயமானது
கடல் கொண்டு எழுந்தது–கடலைக் கவர்ந்து கொண்டு கிளம்பியது;
கடல்–அக் கடல்தான்
அன்றி–(அங்ஙனம் தன்னைக் கொள்ளைகொண்ட ஆகாசத்தின் மீது கோபித்து
அ வானத்தை சென்று கொண்டு ஒழிந்த அதனால்–ஆகாயத்தைப் போய்க் கவர்ந்து கொண்டு விட்டதனால்
இது–இந்த நிலை, உண்டாயிற்று;
கண்ணன் மண்ணும் விண்ணும்–எம்பெருமானுடைய உடைமையான மண்ணுலகத்தையும் விண்ணுலகத்தையும்
கடல்கொண்டு எழுந்த அகாலம் சொல் ஓ–பிரளய சமுத்திரம் தன்னுள் ஆக்கிக்கொண்டு மேற்கிளர்ந்த அந்தக் கறபாந்த காலந்தானோ? (அன்றி)
புயல் காலம் கொல் ஓ–மழைக்காலந்தானோ? (அறியேன்.)

கலந்து பிரிந்த தலைமகன் கார் காலத்தைக் குறித்து போனானாய் -முக்காலமும் வந்து இவன் வாராது ஒழிய –
அத்தாலே ஆற்றாமை மீதூர்ந்து நோவு படுகிற பிராட்டியைக் கண்டு தோழியானவள் அவன் வரும் அளவும்
இவளை ஜீவிப்பைக்காக காலத்தை மயக்கி ஆசிவசிப்பிக்கிறாள் -நம்பிள்ளை
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் -இது காலம் தெளிந்த பாங்கி இரங்கி உரைத்த பாசுரம் என்பர்
மேகம் கடலைத் தரை அளவாகப் பருகி ஜல ஜந்துக்களைத் துடிக்க வைக்க கடலும் வானமும் போர் செய்யும்
காலம் இது கார் காலம் இல்லையோ -சங்கையில் தோழி சொல்வதாக –
பேறு வரும் வரை ஆறி இருக்க வேண்டும் -ஆழ்வாரை அன்பார் ஆற்றுதல் -உள்ளுறை பொருள் –

————————————————————————-

காரிகையார் நிறை காப்பவர் யார் என்று கார் கொண்டு இன்னே
மாரிகை ஏறி அறை இடும் காலத்தும் வாழியரோ
சாரிகை புள் ஆர்ந்து அம் தண் துழாய் இறை கூய் அருளார்
சேரிகை ஏறும் பழியாய் விளைந்தது என் சின் மொழிக்கே –19-

பதவுரை

காரிகையார் நிறைகாப்பவர் யார் என்று–‘ஸ்திரீகளுள் (எம்முன், அடக்கத்தை அழியாமற் பாதுகாத்துக்கொள்ள வல்லவர் யாவருள்ளார்?” என்று கருதிச்செருக்கி
மாரி–மேகங்கள்
கார் கொண்டு–கருமை நிறங்கொண்டு
இன்னே–இவ்வாறு
கை ஏறி–ஒழுங்காக (வானத்தின் மீது) ஏறி நின்று
அறையிடும் காலத்தும்–அறைகூவுகிற காலத்திலும்
சாரிகை புள்ளர்–விரைந்த நடையையுடைய கருடப் பறவையை வாஹநமாக வுடையரான இத்தலைவர்
அம் தண்ணம் துழாய்–அழகிய குளிர்ந்த (தமது) திருத்துழாயை
கூய் இறை அருளார்–(இவளை) அழைத்து (இவளக்கு)ச் சிறிதும் கொடுத்தருளுகிறாரில்லை;
(ஆகவே)
என் சில் மொழிக்கு–சில பேச்சுக்களையுடை என் மகளான இவளுக்கு
சேரி கை ஏறும்பழி ஆய் விளைந்தது–(அவர் பக்கல்கொண்ட காதல்தான்) இவ்வூர் முழுவதும் பரவும் பழியாய்ப் பலித்தது.
வாழியரோ–இவள் இத் துன்பம் நீங்கி வாழ்ந்திடுக.

தாய் வார்த்தை இதில் -வீர வாதம் செய்து மேகம் -என் முன் ஸ்த்ரீத்வம் காப்பார் யார்
-கார் மாரி கொண்டு கை ஏறி -படை அணி வகுத்து
சாரிகைப் புள்ளார்-விரைந்த நடையும் வட்டமிட்ட நடையும் –சாரிகை / தண் துழாய் — அருளார்-கலவி தந்து விடா விடிலும்
-சம்பந்தம் கொண்ட திருத் துழாயும் தருகிறாய் இல்லையே -உயிர் தரும் மூலிகை போலே அன்றோ திருத் துழாய் –
கூய் அருளார்-திருத் துழாய் தாரா விடிலும் அன்போடு அழைப்பதும் அரிதாய் இருந்ததே
என் சின் மொழிக்கே – சேரிகை ஏறும் பழியாய் விளைந்தது -இந்நிலையிலும் வந்திலனே என்று பல படியாக
தோன்றினவாறு எல்லாம் பேசுமே சேரி / சின் மொழி-இளம் பருவத்தள்-
ஆழ்வார் படும்பாட்டை அறிவுடையார் கூறுதல் –ஸ்வாபதேசம்
காரிகையார் நிறை காப்பவர் யார் என்று -பாரதந்த்ரமே ஸ்வரூபமான இவர் நிலையை அழியாது காப்பார் உண்டோ –
கார் கொண்டு இன்னே-மாரிகை ஏறி அறை இடும் காலத்தும் -எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபத்தையும் குண மழையையும்-நினைப்பூட்டிக் கொண்டு காலம் நேர்ந்து விரைவை யுண்டாக்கவும்
வாழியரோ-சாரிகை புள் ஆர்ந்து அம் தண் துழாய் இறை கூய் அருளார்-அழகிய வாஹனம் -தவறாத பிரமாணம்
-ஸ்ரீ கஜேந்த்ரனுக்கு அருள் செய்தால் போலே விரைய வந்து திரு மிடற்று ஓசையால் இவளை அழைத்து இவளுக்கு அருளுகின்றிலன்
என் சின் மொழிக்கே -சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைக்கும் சொல் அழகு உடையவர் -எங்கள் விருப்பத்துக்கு உரியரான இவர்க்கு
சேரிகை ஏறும் பழியாய் விளைந்தது -சாத்விக ஜனங்கள் எல்லாம் இரங்கி கை எடுத்துக் கூப்பிடும் படி -இப்போது இவர் பழி என்கிறது
பகவத் பிராவண்யத்தை இ றே-அத்தை பழி என்பான் என் என்னில்-அத்தலையால் வரக் கண்டு இருக்கும் அத்தனை ஒழிய
இத்தலையால் பெற ப்ரவர்த்திக்குமது பழியாய் இருக்கும் இ றே -ஆனபின்பு பழி என்னத் தட்டில் இ றே -நம்பிள்ளை ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்

————————————————————————–

சின்மொழி நோயோ கழி பெருந்தெய்வம் இன்ன-இந்நோய் இது என்று
இன்மொழி கேட்கும் இளந்தெய்வம் அன்று இது வேல! நில் நீ
என் மொழி கேண்மின் என்னம்மனை மீர் ! உலகு ஏழும் உண்டான்
சொல் மொழி மாலை யம் தண் யம் துழாய் கொண்டு சூட்டுமினே –20–

பதவுரை

சில் மொழி நோயோ–சில பேச்சுக்களே பேசவல்ல இவளுடைய நோயோவென்றால்
இ நோய் இனது என்று இல்மொழி கேட்கும் இன தெய்வம் அன்று இது–இந்த நோய் இப்படிப்பட்ட தென்று வரையறுத்து இல்லாத மொழிகளைப் படைத்துச்சொல்லக் கேட்கத்தக்க க்ஷுத்ரதெய்வத்தின் விஷயமாக வந்ததன்று இது;
வேல–வெறியாட்டாளனே!
நீ நில்–நீ விலகி நிற்பாயாக;
எம் அம்மனைமீர் எனது தாய்மார்களே–
என் மொழி கேண்மின்–(இவள் தன்மையை உண்மையாக அறிந்த) எனது வார்த்தையைக் கேளுங்கள்;
கழிபெருந் தெய்வம்– மிகப் பெரிய தெய்வமான எம்பெருமான் விஷயமாக உண்டானது.
ஏழு உலகும்–எல்லாவுலகங்களையும்
உண்டான்–(பிரளயங் கொள்ளாதபடி) திருவயிற்றிற்கொண்டு காத்தருளிய பெருமானது.
சொல் மொழிகொண்டு–திருநாமத்தைச் சொல்லுதலைச் செய்து கொண்டு
மாலை அம் தண்ணம் துழாய்–(அவனது) மாலையாகவுள்ள அழகிய குளிர்ந்த திருத்துழாயை
சூட்டுமின்–(இவளுக்குச்) சூட்டுங்கள்

திசைக்கின்றதே யிவள் நோய் இது மிக்க பெரும் தெய்வம்
இசைப்பின்றி நீர் அணங்காடும் இளந்தெய்வம் அன்றிது
திசைப்பின்றியே சங்கு சக்கரம் என்று இவள் கேட்க நீர்
இசைக்கிற்றிராகில் நன்றேயில் பெறுமிது காண்மினே-4–6-2–
இது காண் மின் அன்னைமீர் இக்கட்டுவிச்சி சொற்கொண்டு நீர்
எதுவானும் செய்து அங்கோர் கள்ளும் இறைச்சியும் தூவேன்மின்
மதுவார் துழாய் முடி மாயப்பிரான் கழல் வாழ்த்தினால்
அதுவே இவளுற்ற நோய்க்கும் அரு மருந்தாகுமே -4–6-3–
சின் மொழி -மித பாஷிணி -மழலைச் சொல் மிழற்றுபவள் -குளிர்ந்த மொழிகள்
-பிறர் நன்மைக்காக பேசுவது அன்றி ஸ்வ கார்யார்த்தமாக மிக்குப் பேச அறியாதவள் –
நோய் கழி பெரும் தெய்வம்
ஒருங்காகவே உலகு எழும் விழுங்கி உமிழ்ந்திட்ட பெரும் தேவன் பேர் சொல்ல கிற்கில் இவளை பெறுதிரே
திரு நாமமே தக்க மருந்தும் -திருத் துழாய் பசு மருந்தால் –சூட்டுமின் -சஞ்சீவி மூலிகை உட் கொள்வது அன்றிக்கே சிரஸா வகிக்க வேண்டுமே
உள் மருந்து -செவி வழிய திரு நாமம் -பூச்சு மருந்து திருத் துழாய் சூடிக் கொள்வது
மொழி -ஏவல் ஒருமை வினை முற்று– உலகு எழும் உண்டானுடைய சொற்களை -திரு நாமங்களை சொல்லு –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில்  கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: