Archive for September, 2016

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-2-

September 26, 2016

மாசறு சோதி தொடங்கி -வைகல் பூங்கழிவாய் அகப்பட -வியஸன பரம்பரையாலே மிகவும் நோவு பட்டு
-ஓர் ஆச்வாஸம் பெறாதே இருக்கிற இப்பிராட்டி
நெடு நாள் விஸ்லேஷித்து நோவு படுகையாலும் -களித்து சரணம் புகிலும் பொறுக்க மாட்டாத தன் திருவடிகளில் பெரிய ஆர்த்தியோடே
நாலு பிரயோகம் சரணம் புகுகையாலும்-மிகவும் ஆற்றாமை யோடே திரு வண் வண்டூரில் தூது ப்ரேஷணம் பண்ணுகையாலும்
-அவன் வரவை ஸூ சிப்பிக்கிற நன்னிமித்தங்களாலும் –அவன் தான் நமக்கு அநபிமதமாய் இருக்கப் போனாப் போலே
தன் வரவு அநிஷ்டமாய் இருக்க வருவான் ஒருவன் ஆகையாலும் -நம்முடைய பாக்ய வைகல்யத்தாலும் அவன் வரவு தப்பாது என்று நிச்சயித்து –
-இனி அவன் வரிலும் அவனோட்டை சம்ச்லேஷம் விஸ்லேஷ அந்தமாய் அல்லாது இராது
-இனி சம்ச்லேஷித்து மீளவும் விஸ்லேஷித்து துக்கம் பரம்பரைகளை அனுபவிப்பதில் காட்டிலும் ஸம்லேஸ்ஷியாது ஒழியவே முடிதும்
–முடியவே இந்த விஸ்லேஷ துக்கம் அனுபவித்து ஒழி யலாம் என்று ப்ராணய ரோஷத்தாலே துணிந்து -நிச்சயித்து
தங்களுடைய லீலா உத்யானத்தில் அதி மநோ ஹரமாய் இருபத்தொரு மண்டபத்தில் எம்பெருமானுக்கு தங்கள் பக்கல் வந்து அணுக ஒட்டாத படி
அநாதரமாகிற கல் மதிலை இட்டுக் கொண்டு -தன்னுடைய கிளி தொடக்கமான லீலா உபகரணங்களை யும் அவனுக்கு எட்டாதபடி பண்ணிக் கொண்டு
தோழிமாரும் தானும் கழகமாக இருந்து -அவன் வந்தாலும் அவனைக் கடாக்ஷித்தல் -அவனோடு சம்ச்லேஷித்தல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் –
-அவனோடே விஸ்லேஷித்து பட்ட வியஸனம் தீர அவன் எதிரே முடிய வேணும் என்னும் மநோ ரதத்தோடும் அந்நிய பரைகளைப் போலே இருக்க
-வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் -என்று கூப்பிட்ட பிராட்டியுடைய த்வனியைக் கேட்டு-
திரௌபதியை துச்சாசனாதிகள் சபையில் நலியா நிற்க -அவள் கோவிந்த என்று கூப்பிட்ட ஆர்த்த த்வனியைக் கேட்டால் போலேயும்
-ஆனையின் ஆர்த்த நாதம் செவிப்பட்ட போது போலேயும்
-சர தல்பகத்ரான ஸ்ரீ பீஷ்மர் தசையை அனுசந்தித்த போது போலேயும் மிகவும் கலங்கிய எம்பெருமான் –
நம்மைப் பிரிந்தவள் இங்கனே நோவு பட நாம் உதவாபி பெறாது ஒழிவதே-நமக்கு பும்ஸத்வம் ஆவது என் -என்று
லஜ்ஜா பயங்களினால் விஹவலனாய் மிகவும் கின்னனாய்க் கொண்டு -இவளோடு சம்ச்லேஷித்து அல்லது தரிக்க மாட்டாதானாய்
இவள் இருந்த இடத்துக்கு அதூர விப்ரக்ருஷ்டமாக வந்து இவள் பிரணய கோபத்தினால் அணுக ஒண்ணாத படி இருக்கிற இருப்பைக் கண்டு
-சாபராதரான நாம் அநபிமத தசையில் கண் காண நேரே சென்று இசைவின்றிக்கே மேல் விழில்-ம்ருது பிரகிருதி யாகையாலே மாந்தும் –
ஆனபின்பு இவளுடைய ஹிருதய காலுஷ்யத்தைப் போக்கி சம்ச்லேஷித்து இவளையும் தரிப்பித்து நாமும் உளவோமாம் விரகு ஏதோ என்று நிரூபித்து
-ச ப்ராதுச் சரணவ் காடம் -என்னும்படியாலே அனுவர்த்தித்து திருத்திக் கொள்கிறோம் என்று ஒருபடி நிலை நின்று
-தன் திருமேனியோடு விகல்ப்பிக்கலாம் படி இருபத்தொரு சோலையினுள் இட்டு அவளுக்கும் தோழிமாருக்கும் தெரியாத படி
பிரத்யா சன்னமாகச் சென்று -அவர்களைக் காணப் பெறாதே விடாய்த்த தன் திருக் கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்டு அருளி
-இப்பிராட்டி யுடையவும் தோழிமாருடையவும் ஆலோகாலாபாதிகளை பெறாமையாலும் -இவளுடைய லீலா உபகரணமான கிளி பூவைகளுடைய
-சம்ஸ்பர்ச மதுரா லாப ச்ரவணங்களைப் பெற்று ஆத்ம தாரணம் பண்ணப் பெறாமையாலும் -இப்பிராட்டி தன்னில் காட்டிலும்
தன் பக்கலிலே பரிவுடைத்தாகையாலே தனக்கு இவளோட்டை சம்ச்லேஷத்துக்கு புருஷகாரமாக நினைத்த தோழிமார் உள்ளிட்ட பரிஜனமும்
-இவள் தன்னில் காட்டிலும் -வைமுக்கயம் பண்ணி இருகையாலும் -ஷணே அபி தே யத் விரஹோ அதி துஸ் ஸஹ -என்னும் கணக்காலே
-க்ஷண காலமும் எம்பெருமான் தனக்கு இவளை ஒழிய தரிப்பு அரிதாய் செல்லா நிற்க -இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும்
சோபயன் தாண்ட காரண்யம்-என்னும் படியே அவனுடைய ஸுந்தர்ய தரங்கங்களாலே – தங்கள் இருந்த உத்யானம் எல்லாம்
மயில் கழுத்து சாயல் ஆகையாலும் -ஆலங்கட்டி போலேயும் வர்ஷா தாரை போலேயும் அவனுடைய கடாக்ஷங்கள் தங்கள் மேலே
நிரந்தரமாக பட்டதனாலே புளகித காத்ரைகள் ஆகையாலும் -அவனை பிரத்யா சன்னன் என்று அறிந்து -ப்ரணய கோபம் அற மிக்கு
-அவன் பக்கல் பராங்முகிகளாய் இருக்க -அவனும் தன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களையும் தன்னுடைய ஆற்றாமையையும் ஆவிஷ்கரித்து
ஊடல் தீர்த்து இப்பிராட்டியோடே சம்ச்லேஷித்து பொருந்தினானாய் இருக்கிறது –

——————————————————————-

இவர்கள் மறைக்க மறந்து -அசேதனம் ஆகையாலே இறாய்க்க அறியாத பந்தையும் கழலையும் எடுத்துக் கொண்டு -க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா -என்கிறபடியே இவற்றிலே பண்ணுகிற அத்யாதரத்தைக் கண்டு -இவனுடன் வார்த்தை சொல்லாதே இருக்கிறது என் -என்று -இவை நீ நினைக்கிறவர்கள் உடையனவை அன்று காண் -எங்களுடையவை காண் –இவற்றைத் தந்து அவர்கள் உன்னை உபேக்ஷியாமே அவர்கள் இருந்த இடத்தே போ என்கிறாள்-

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான தஞ்சுவன்
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன் இனியது கொண்டு செய்வதென்?
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–6-2-1-

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு
பந்திலும் கழலிலும் பண்ணுகிற அபி நிவேசத்தைக் கண்டு -இது நம் பக்கல் ப்ரேமத்தால் வந்ததாக மாட்டாது -வேறே சிலரோடு கலந்து பிரிந்து பிரிவாற்றாமையாலே கலங்கி -நம்மை அவர்களாக பிரமித்து -பந்தையும் கழலையும் அவர்களனவாகக் கொண்டு ஆஸ்வாசிக்கிறாள் என்று பார்த்து -உன்னை இப்படி கலங்கப் பண்ண வல்ல அழகையும் ஆத்மகுணத்தையும் உடையவர்கள் முன்பே இது என்ன கார்யம் செய்கிறாய் என்கிறாள்
மின்னிடை-தேக குணத்துக்கு உப லக்ஷணம் –
மடவார்கள் -நாண்-மடம் -அச்சம் -பயிர்ப்பு முதலானவை ஆத்ம குணங்களுக்கு உப லக்ஷணம் -தன்னோடு கலக்கிற போது -இது ஓர் அழகே இது ஓர் ஆத்ம குணமே -என்று கொண்டாடும் படியைக் கண்டு -இவன் புக்க இடம் எங்கும் சொல்லும்படி இது இ றே-என்று கல்பித்துச் சொல்லுகிறாள் -மடவார் என்கிற பஹு வசனத்தாலே ஒருவருக்கு உற்றானாய் இராத பரப்பரப்பைச் சொல்லுகிறாள் -இது என் -அவர்கள் யார் என்ன –
நின்னருள் சூடுவார் முன்பு
உன்னுடைய பிரசாத்துக்கு பாத்ர பூதைகள்-எங்களை அவர்களாக பிரமித்து முன்னாடி தோற்றாதபடி பண்ணினவர்கள் -அவர்கள் சந்நிதியில் இது என்ன கார்யம் செய்கிறாய் -இவர்கள் விழுகை யாவது தவிர்ந்து வார்த்தை சொல்லுமவளானால் மற்றுள்ளது பார்த்துக் கொள்ளுகிறோம் என்று அத்தை இசைந்து -அவர்கள் இங்கு உண்டோ -என்றான் -அவர்களோடு கலந்த படியை அஸந்நிஹிதையான நான் அறிந்த படி கண்டாயே -அப்படியே யவர்களும் காண் -உன்னைப் போலே அந்நிய பரைகளோ அவர்கள் -செய்யாது ஒழி யில் அத்தனை அல்லது செய்தது மறைக்க ஒண்ணாது காண் -அங்கனே யாகில் வருவது என் என்ன –
நான தஞ்சுவன்
அஞ்ச வேண்டுகிறது என் என்ன -பசு கிணற்றில் விழுந்தால் ஐயோ என்பார் இல்லையோ -அவர்கள் கடாக்ஷம் தாரகமாக இருக்கிற உன் பக்கலிலே வைமுக்கியத்தைப் பண்ணுவார்கள் –
அத்தால் வருவது என் என்ன -நீ துடுப்புதி-அது நான் காண மாட்டேன் –அவர்கள் பக்கல் முகம் பாராதே நிற்கும் தடுமாற்றத்தை -அது -என்கிறாள் –என்னோடு உறவு இல்லை யாகில் அஞ்சுகிறது என் என்ன -பர அநர்த்தம் பொறுக்க மாட்டாது ஒழி கைக்கு உறவு வேணுமோ -உன்னைப் போலே பர அநர்த்தமே போது போக்காக இருக்கிறவர்களோ நாங்கள் என்ன -இப்படி அதி சங்கை பண்ணுகிறது என் உன்னை ஒழிய வேறு சிலர் உண்டோ எனக்கு என்ன அது பொய் இ றே என்ன -நான் ஆர் திறத்திலே மெய் செய்தாய் என்ன
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
ஏக தார வ்ரதனாய் உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை யூடறுத்துச் சென்று ஒருத்திக்காக இலங்கையை அழித்தது பொய்யோ -என்ன -அதுவும் -சினத்தினால் தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்ற மனத்துக்கு இனியானை என்று இளிம்பராய் இருப்பார் அகப்படுகைக்காக செய்தாய் அத்தனை –
மன்னுடை இலங்கை -ராவண பாலிதையான இலங்கை -ஆரேனுக்கும் ரஷிக்கலாம் அரணுடைய ஊர் -வெளி நிலத்திலும் ரக்ஷிக்க வல்ல ராவணன் –
அரண்காய்ந்த மாயவனே!-அவ் வரணை அழித்து மூலையடியே வழி போம் படி பண்ணினவன் –
மாயவனே -க்ரித்ரிம சேஷ்டிதங்களை பண்ணினவன் -அது சிலரை அகப்படுத்துகைக்கு செய்தது ஆகில் உன்னை அகப்படுத்துகைக்கு ஆனாலோ என்ன
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன்
உன்னுடைய க்ரித்ரிம லீலை என்னுமிடம் நான் அறிவேன்
இனியது கொண்டு செய்வதென்?
நான் அறிந்த பின்பு அத்தை முன்னிட்டு என் பக்கல் பிரயோஜனம் இல்லை –அபூர்வை கள் பக்கலிலே போ என்ன -கைப் பட்டத்தை செய்யலாவது இல்லை இ றே என்று பந்தையும் கழலையும் கொண்டு போகிறோம் என்று போகப் புக்கான்
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–
இவை யாரதாக நினைத்துக் கொண்டு போகிறாய் -நீ நினைக்கிறவர்களவை இல்லை காண் -என்னுடைய பந்தும் கழலும் கிடாய் -ஸ்வரூபத்தை பார்த்தாலும் மமகாராம் த்யாஜ்யம் –த்வயஷ ரஸ்து பவேன் ம்ருத்யு என்கிறபடியே ப்ரணய தாரையில் வந்தாலும் -உன்னது என்னது -என்கைக்கு மேல் இல்லை உறவு அறுதிக்கு -தானே பொகட்டு போம் என்று –என்னுடைய -என்கிறாள் -அவனும் யஸ்யை தே தஸ்ய தத்த நம் அன்றோ -ஸ்வரூப ஞானம் உடைய உன்னுடைய மமகார விஷயம் அடங்கலும் என்னதன்றோ என்று போகாத தொடங்கினான் –
தந்து போகு நம்பீ!–-உயிரை வைத்துப் போ என்பாரைப் போலே -அவன் மாட்டான் என்று அறிந்து மர்மஜ்ஜை யாகையாலே தந்து போ என்கிறாள் -இவர்கள் தொட்டு அளைந்து என்று இ றே அவன் ஆதரிக்கிறது -இவளும் அவன் தொட்டு அளைந்ததைக் கொண்டு தரித்து கிடைக்காக தந்து போ என்கிறாள் –
நான் தருவேனோ -இவை ஒழிய எனக்குச் செல்லுமோ என்றான் –
நம்பீ -முதலிகள் அன்றோ -உமக்கு புக்க இடம் எங்கும் பந்தும் கழலும் அன்றோ -ஷோடச ஸ்த்ரீ சஹஸ்ராணி என்கிற படியே அபிமத விஷயங்கள் ஓன்று இரண்டா -நடக்கலாகாதோ –
சப்தத்துக்கு பொருள் சொல்லுகை அன்றிக்கே யுக்தி பிரதியுக்தியாலே நினைவைச் சொல்லுகிற இது வி றே இத் திருவாய் மொழிக்கு கருத்து -திருப் பாவைக்கு எல்லே இளங்கிளியே பாட்டுப் போலே இத் திருவாய் மொழியும் பாவ பிரதானம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது –

—————————————————————

தந்து போகு நம்பீ என்றாள்-அவனும் போவோம் என்று கிட்ட வர நின்றான் -ப்ரணய தாரையில் வியவஹாரமும் பிரதிபத்தியும் வ்யுத்பத்தி வேளையில் போலே அன்று இ றே -இயல் அறியுமவன் ஆகையாலே -வார்த்தை சொல்லாம் என்று இருந்தவள் -வார்த்தை சொல்லக் கடவளாய் போ என்கிறாள் ஆகில் இனிச் செய்வது என் என்று வர நின்றான்

போகு  நம்பீ! உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
தோகை மா மயிலார்கள் நின்னருள் சூடுவார் செவி ஓசை வைத்தெழ
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது போயிருந்தே.–6-2-2-

போகு நம்பீ!
நீர் பரப்பராய் -முதலிகளாய் -இருப்புதீர்-உறவு உடையாரைப் போலேதீண்டாதே போம் -எத்தனைபேரைத் தீண்டினீர் என்பதை அறியோம் -எங்கள் மேல் புடவை படாமே போம்
முற்பட போகு நம்பீ என்றவாறே வர நின்றான் -பின்பு போகு நம்பீ என்றவாறே தொட்டான் –
உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
இவளுடைய அம்ருத உபமானமான நிஷேத வசனம் கேட்ட வாறே ஓர் நீர்ச்சாவியிலே ஒரு பாட்டம் மழை விழுந்தால் போலே அவயவங்கள் விக்ருதமாயிற்றன-ச மஹாத்மா ஸூ துர்லப-என்று கிட்ட உபேக்ஷிக்க கிடையாத சம்சாரத்தில் இவ்வளவு அவகாஹித்து -பிரளய ரோஷத்தால் போ என்பாரைப் பெற்றால் விக்ருதனாகச் சொல்ல வேணுமோ –
தாமரை புரை கண்ணிணையும் –விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமளம் இவற்றை உடைத்தாகை-செவ்வாய் முறுவலும்-ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு அதரத்தில் பழுப்பு எறித்து தோற்ற ஸ்மிதம் பண்ணி நின்ற நிலை
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
இவளுடைய நிஷேத வசனத்தாலே அவனுக்குப் பிறந்த விகாரம் இவர்களுக்கு ஈடுபடுகைக்கு உறுப்பாயிற்று –
அவனுக்கு ஓன்று இரண்டு அவயவம் ஆயிற்று விக்ருதமாயிற்று -இவர்களுக்கு சர்வ அவயவங்களும் சிதிலமாயிற்று -அணு அழிக்குமா போல் அன்று இ றே விபு அழிக்குமது-போகு நம்பீ -என்று உறவற்ற வார்த்தைக்கும் -அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;-என்ற என்கிற இதுக்கும் ஒரு சேர்த்தி இல்லையீ என்ன
– நோற்றோமே யாம்;–உன் அழகைக் கண்டு ஈடுபட்டு சம்ச்லேஷிக்கும் உறவு உடையோர் அல்லோம் நாங்கள் -இங்கனே அழிந்து போம் படி பாபத்தை பண்ணினார் சிலர் காண் -அத்ரோபவிஸ்ய சா தேன கா அபி புஷ்பை ரலன்க்ருத-என்னுமவர்கள் அல்லோம் -ஸ்வ க்ருதம் ஹ்யுப புஜ்யதே-என்று முடிந்து போருமவர்கள் என்று தங்கள் அழிந்த படி நேராக அவன் அறியாத படி முகத்தை வைத்து திரிய நின்றார்கள் -அது தான் அவன் பாக்ய பலம் ஆயிற்று -பெருக்காற்றை எதிர் செறிப்பாரை போலே -கண்ணும் கண்ண நீரும் பேணாத வடிவும் கண்டால் இவன் ஆற்ற மாட்டானே -கிமர்த்தம் தவ நேத்ராப்யம்-என்று காண்டற்கு ஆற்ற ஒண்ணாத இருப்பை இவன் தானே கண்டால் பாடு ஆற்ற வல்லனோ
தோகை மா மயிலார்கள்
இது ஒரு மயிர்முடி இருக்கும் படியே -என்றான் -நீ போலி கண்டு பிரமிக்கும் படி மயிர் முடி யுடையார் ஆர் –அங்கனம் சிலர் உண்டோ ஏன் –
நின்னருள் சூடுவார்
உன்னோடே சம்ச்லேஷித்து பிரிவில் இப்படி பிச்சேறும் படி பண்ணினவர்கள் -அவர்களை பிரிந்து நோவு படாதே அவர்களோடே சம்ச்லேஷி என்ன – அவர்களைக் கிட்டும் அளவும் இங்கனே இருக்கிறேன் என்று திகைத்து இருந்தான் -அவர்களோடே கிட்டும் விரகு என்-என்று இருக்கிறாய் யாகில் -அவர்களை கிட்டும் விரகு சொல்லுகிறேன் கேள் என்ன -அது
செவி ஓசை வைத்தெழ-குழலூது
எங்களுக்கே ஒரு நாள் வந்து ஊத உன் குழல் இன்னிசை போதராதே என்று -குழல் ஊதுகை என்ன -பெண்களோட்டை கலவி என்ன -பர்யாயம் -அது ஈடு அன்று என்ன -அதுக்கு உபாயம் சொல்லுகிறோம் –
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது
பசுக்களை கை கழிய விட்டு குழல் ஊது-கண்டாருக்கு பசு மறிக்க குழல் ஊதுகிறாய் -அதுக்கு ஸ்வாபதேசம் -பெண்களை அழைக்கை யாக குழலூது -செவியோசை வைத்து எழுகை பலமாய் குழலூதுகை உபாயமாய் இருந்தது -அதுதான் அபிமத விஷயத்தை பற்றவன்றோ செய்வது -இங்கே இருந்து ஊதுகிறேன் -என்று குழலை வாங்கி ஊதினான் –
போயிருந்தே குழலூது -ஒன்றைச் சொல்ல ஒன்றைச் செய்கிறது என் -உனக்கு அபிமதைகள் திரளுகைக்கு நீர் வாய்ப்பான நிலங்களில் போயிருந்து ஊதாய்-

——————————————————————-

குழலூது போயிருந்து -என்று என்னை சொல்லுகிறது என் -சிலரை அழைக்கைக்காகவோ குழலூதுவது -ப்ராஹ்மணர்க்கு சந்த்யா வந்தனம் போலே ஜாதி உசித விருத்தி அன்றோ -என்ன இவ் வசங்கத பாஷணங்களை இங்கே இருந்து சொல்லாதே போ -என்கிறாள் –

போயிருந்து  நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை, நம்பீ! நின்செய்ய
வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
வேயிருந் தடந்தோளினார் இத் திருவருள்பெறுவார் எவர்கொல்,
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–6-2-3-

போயிருந்து நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை,
உன் பொய்யில் பழகின எங்கள் பக்கல் உன் பொய் விலை செல்லாது -இங்கு நின்றும் போய்-உன் பொய் அறியாதவர்கள் கோஷ்ட்டியில் இருந்து சொல்லு –நினைவு ஒன்றும் செலவு ஒன்றுமான உன்னை அறியாதே பிரமிக்கைக்கு பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் பெண்கள் உண்டே
நம்பீ!
நமக்கு அங்கனம் சிலர் உண்டோ -நான் உன்னை ஒழிய அறிவேனோ -என்ன -உமக்கு அநேகர் அன்றோ பூர்ணர் அல்லீரோ என்ன -தன்னைக் குறித்து இவள் சொல்லுகிற அமிர்த உபமானமான வார்த்தையை கேட்டு விக்ருதன் ஆனான் –
நின்செய்ய-வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
பக்குவ பலம் போல் போக்யமாய் சிவந்த அதரத்தையும்-ப்ரேமத்தால் குதறிச் சிவந்த திருக் கண்களையும் கொண்டு என்னை யாராகப் பிரமித்து ஹ்ருஷ்டனாகிறாய் -உன் புள்ளுவம் அறியாதார்க்கு உறை என்ற பிரசங்கத்தில் நீ இப்படி இருப்பதே -சிலர் –
விபரீதம் இந்நாள்
நாங்கள் முன்பு ஒரு நாளும் இச் செவ்வி கண்டு அறியோமே-என்ன -அவை கிடக்க-இது ஒரு தோள் அழகு இருந்த படி என் என்ன –
வேயிருந் தடந்தோளினார்
பசுமைக்கும் செவ்வாய்க்கும்-மூங்கில் போலேயாய் நீண்டு சுற்றுடைத்தாய் உன்னை இப்படி பிரமிக்கும் படி பண்ணின தோள் அழகை யுடையார் ஆரோ என்ன -எனக்கு அப்படி இருப்பார் ஆர் என்ன –
இத் திருவருள்பெறுவார்
ஸ்வ தஸ் சர்வஞ்ஞனான உனக்கு அந்யதா ஞானம் பிறக்கும் படி பண்ணினவர்கள் -செய்யவாயிருங் கனி-என்கிற இடம் அவன் பக்கல் இவர்களுக்கு உண்டான பாவ பந்தம் சொல்லுகிறது -வேயிருந் தடந்தோளினார்-என்கிற இடம் அவனுக்கு இவர்கள் பக்கல் உண்டான பாவ பந்தம் சொல்லுகிறது
எவர்கொல்,
உனக்கு இப்படி ஸ் ப்ருஹணீய தமைகளாய் இருப்பவர்கள் ஆரோ -இவன் பக்கல் பிரணய ரோஷத்தால் சொல்லுகிறார்கள் -தன்னைப் போக்கி இவனோடு கலந்தவர்களை தனக்கு உத்தேச்யர் என்று இ றே இவர் இருப்பது
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–
கடலைக் கடைந்து பிராட்டியை லபித்த போதும் கண்டிலோமீ இச் செவ்வி -அகாதமாய் பரந்த கடல் உன் கையில் பட்ட பாட்டை தங்கள் கையில் படும்படி பண்ணினார் ஆர் என்னவுமாம் -மந்தரம் நாட்டி அன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத் தோளுடைய உன்னை மறுக்கப் பண்ணின தோள் அழகை யுடையார் ஆரோ என்னவுமாம் –

————————————————————–

அரை க்ஷணம் தாழ்த்தோம் என்னா-அசங்கத பாஷணங்களை சொல்லுகிறது என் -நான் பரதந்த்ரன் அல்லனோ -மாதா பிதாக்கள் போய் பசுக்களை மேய் என்று நியமித்தால் உங்கள் பக்கல் வரப்போமோ -இது ஒழிய வேறு ஒரு  விளம்ப ஹேது இல்லை என்ன -அக்கடிதங்களை கடிப்பிக்கை நீ  வல்லது ஓன்று அன்றோ -என்கிறாள் –

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு அன்று நீ கிடந்தாய்; உன்மாயங்கள்
மேலை வானவரும் அறியார்; இனி எம்பரமே?
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
காலி மேய்க்க வல்லாய்! எம்மை நீ கழறேலே.–6-2-4-

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு-
சிறு வடிவைக் கொண்டு சகல லோகங்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ஒரு பவனான ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தாய்
நீளிலை -ஆலம் பேரிலை என்னுமா போலே விபரீத லக்ஷணையாய்-சிற்றிலை -என்றபடி
அன்று நீ கிடந்தாய்-
வெறும் பிரளயம் ஒழிய -பரிவரும் இன்றிக்கே இருந்த அன்று –இப்படி அகடிதகடங்களைச் செய்ய வல்ல உனக்கு -பசு மேய்க்க போனேன் -என்ற இவ் வஸத்யத்தை கேட்டார்க்கு சத்யம் என்னும் படி சொல்லுகை விஸ்மயமோ -நான் அரை க்ஷணம் தாழ்ந்த கோபத்தால் அஸத்யன் என்றி கோள் -எல்லாரும் அறியாரோ என் அசத்தியம் என்ன –
உன்மாயங்கள்-மேலை வானவரும் அறியார்-
உன்னுடைய கிரித்ருமங்கள் ஆக்கனான ப்ரஹ்மாதிகள் அன்றிக்கே -நித்ய ஸூ ரிகளும் அறியார்கள் -சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன ஏந்திக் கொடு நிற்கச் செய்தே ஈட்டிய வெண்ணெய் தொடு உன்னைப் போருமவன் அல்லையோ -பழையாரை விடுகை உனக்கு பழையதாய் போருவது ஓன்று அன்றோ –
; இனி எம்பரமே?
இப்படி ஒருத்தருக்கும் நிலம் அல்லாத கிரித்ருமத்தை அபலைகளான நாங்கள் அறியவோ -பழம் கிணறு கண் வாங்குகிறது என் -அது கிடக்கிடாய் -நான் பசு மேய்க்கப் போனமை அஸத்யமோ -என்ன –
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
பெண்கள் திரள இருக்கிற மணல் குன்றினிலேயோ உன்னைப் பசு மேய்க்கச் சொல்லிற்று -என்கிறாள் –
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார்-ஓரு ஆளும் ஒரு நோக்கும் நேரான கண் அழகை உடையவர்கள் -அவர்கள் நோக்கிலே அகப்பட்டு உன் உன் கண்ணுக்கு இரையிட்டாய் அத்தனை அன்றோ –
விளையாடு சூழலைச் -கண்ணுக்கு இட ஒரு -துரும்பு இல்லாத இடத்திலேயோ பசு மேய்ப்பது –
சூழவே நின்று-அவர்கள் கண் வட்டத்தை விடாதே நின்றோ பசு மேய்க்கச் சொல்லிற்றோ-இப்பொய்களை எங்களை ஒழிய சொல்லாய் என்கிறாள் –
காலி மேய்க்க வல்லாய்!
மணல் குன்றிலே பசுக்களை வயிறு நிரப்ப வல்லவன் -என்று வட தள சயனம் போலே இருப்பது ஓன்று ஓன்று இ றே இதுவும் -வல்லாய் என்று சாமர்த்தியம் தோற்ற வார்த்தை சொன்னவாறே மிகைத்து வார்த்தை சொன்னான் –
எம்மை நீ கழறேலே.-என்கிறாள் –
ஆற்றாமைக்கு உதவாத தத்துக்கு மேலே மிகை வார்த்தை சொல்லாதே கொள்
எம்மை -உன்னைப் பிரிந்த ஆற்றாமையால் நோவு படுகிற எங்களை
நீ -பிரிவில் நோவு இன்றிக்கே எங்களை நோவு படுத்துகிற நீ –கழறேலே.-மிக வார்த்தை சொல்லாதே கொள் -ஆற்றாமைக்கு உதவினார்க்கு அன்றோ வாயுள்ளது-

———————————————————–

அசங்கதங்களை செய்தேனே என்றும் -பொய்யை மெய்யாக உபபாதித்தேனே என்றும் -என்னை கிரித்ருமன் ஆக்குவதே -என்ன

கழறேல்  நம்பி! உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ; திண்சக்கர
நிழறு தொல்படையாய்! உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
மழறு மொழியார்கள் நின்னருள் சூடுவார் மனம் வாடி நிற்க எம்
குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–6-2-5-

கழறேல் நம்பி!
முதலிகள் என்னா -அபிபவித்து வார்த்தை சொல்லாதே கொள்ளும் -நெஞ்சில் மறமுடையார் சொல்லுமது வார்த்தை என்று -உங்களை ஒழிய சாக்ஷி உண்டோ –என்ன –
உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ;
உன் கிரித்திரிமம் உபய விபூதியும் நன்கு அறியும் – தானும் அவனுமானால் உபய விபூதியும் தன் பக்ஷத்தில் நிற்கும் என்று இருக்கிறாள் ஆதல் -வாயும் திரை யுகளில் படியே எல்லாரும் தன்னைப் போலே இழவாளர் என்று இருக்கிறாள் ஆதல் -இது எல்லாம் வேண்டா -நான் பொய்யன் என்னும் இடத்துக்கு ஒரு சாக்ஷி காட்டிக் காண் என்ன
திண்சக்கர-நிழறு தொல்படையாய்!
உன் பரிகரத்திலே காட்டுகிறேன் -ஜெயத்ரன் வதத்தின் அன்று பகலை இரவாக்க வேணும் -என்று கிறித்ரிமத்திலே துணிய -அதுக்கு பெரு நிலை நின்ற திரு வாழியைக் கேட்டுக் கொள் -திண்சக்கரம்-விஸ்லேஷிக்கப் போகாதவன் -உன்னிலும் களவில் திண்ணியன் என்றுமாம் -நிழறு -இவனுடைய களவுக்கு –நிழறு-செய்து கொடுக்குமவன் –
தொல்படையாய்! -நீ கை கழலா நேமி யான் அன்றோ –
உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
வார்த்தை மூட்டி நிருத்தரனாய் நின்றான் -இவனை உண்டாக்கி கார்யம் கொள்ள வேணும் என்று பார்த்து உனக்கு ஒரு ஹிதம் சொல்லக் கேள் –கலங்கின உன்னைத் தெளியும் படி வார்த்தை சொல்லக் கேள் என்ன -அவனும் -இது ஒரு பேச்சில் இனிமை இருந்த படி என் -என்றான் -இவள் சொல்லும் அர்த்தத்தில் தாத்பர்யம் இல்லையே அவனுக்கு
மழறு தேன் மொழியார்கள்-
போலி கண்டு இப்படி உன்னை பிச்சேற பண்ணினவர்கள் ஆரோ -மழறு தேன்-மழலைத் தேன் -கலங்கின தேன் போலே இருந்துள்ள பேச்சு அழகை யுடையவர்கள் -ஆரோ என்றவாறே நீங்களே என்றோ எங்கள் தங்கள் தலையிலே ஏறிடப் புகுகிறானோ என்று
நி ன்னருள் சூடுவார் -என்கிறார் –
மனம் வாடி நிற்க –
உன் உகப்புக்கு இலக்கானவர்கள் ஆஸ்ரயம் அழிந்த தளிர் போலே நெஞ்சு வாடி நிற்க –அதாவது -மாசறு சோதி தொடங்கி-நெடுக்கப் பிரிவாலே நோவு பட்டு முடியவும் பெறாதே -சம்ச்லேஷிக்கவும் பெறாதே இருக்கிற என்னைப் போல் அன்றியே அனிச்சம் பூ போலே இருக்கிறவர்கள் –நெஞ்சு உலர்ந்து நிற்க இங்கு இராதே போ என்று பேசாது இருந்தாள்-உன் பேச்சிலும் இவைகள் பேச்சு அன்றோ எனக்கு தாரகம் -என்று இவளுடைய பூவையையும் கிளியையும் கொண்டாடத் தொடங்கினான் -சிலரை ஆதரிக்கை யாவது -அவர்கள் உடைமையை ஆதரிக்கை இ றே
எம்-குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–
பாவி எங்களது காண் இவை நீ நினைக்கிற வவர்களவை அல்ல -குழறு பூவை-அ ந ஷர சரசமாகப் பேசுகையாலே -கலங்கின உனக்கு தெளிய வார்த்தை சொல்ல வல்லவையும் அன்று -அவற்றோடு
குழகேலே.–செறியாதே கொள்-

———————————————————————–

முன்பு  இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் அநபிபவநீயை களாய் இருக்கையாலே அணுக  கூசினவன்   -தன்னுடைய முக விகாரத்தாலும் ஸ்மித வீக்ஷணாதிகளாலும் பாவ கர்ப்பமான தாழ்ந்த பேச்சுக்களாலும் இவர்கள் மருந்தீடு பட்டால் போலே யாய் இவனை நிஷேதிக்க மாட்டாத தசையில் நிர்ப்பயனாய் சென்று அணுகி இவர்கள் பாடே இருந்த குழமணனை மேல் விழுந்து எடுத்துக் கொண்டான் –

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
பழகி யாம் இருப்போம் பரமே இத் திருவருள்கள்?
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
கழகம் ஏறேல், நம்பி! உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–6-2-6-

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு-
பாவீ இது ஆரதாக எடுத்தாய் -எங்களது காண் நீ நினைக்கிறவர்களது அன்று காண் -என்கிறாள் -எங்களது என்றவாறே பொகட்டுப் போம் என்று சொன்னாள்-அது தான் அவனுக்கு விருப்பத்துக்கு உடலாயிற்று –எங்கள் அனுமதி வேண்டாவோ உனக்கு என்ன –எனக்கு நிவாரகர் உண்டோ -நான் செய்தது செய்யலாம் அன்றோ என்ன –
கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
நிவாரகர் இல்லை என்னா -அடிக் கழிவான செயல்களை செய்தால் உனக்கு ஒரு கார்யம் இல்லை -நீ நினைக்கிறவர்களது அல்லாமையாலே உனக்கு ஒன்றும் வாயாது –எங்கள் அனுமதி இல்லாமையாலும் பிரயோஜனம் இல்லை –பிரயோஜனம் இல்லை யாவது என் -இது தானே பிரயோஜனம் -பிரயோஜனத்துக்கு பிரயோஜனம் உண்டோ என்ன
பழகி யாம் இருப்போம்
இப் பொய்களுக்கு பழையோம் அல்லோமோ
பரமே இத் திருவருள்கள்?
உங்களுடைய லீலா உபகரணங்கள் எனக்கு போக உபகரணங்கள் அன்றோ -இது ஒழிய வேறு ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ -என்று நீ சொல்லுகிற அபி நிவேசம் எல்லாம் எங்கள் அளவேயோ-இதுக்கு நாங்கள் விஷயமாகப் போருமோ-போலி கண்டு பிரமிக்கும் படி உன்னைப் பண்ணினவர்கள் பக்கலிலே போ -என்ன -அவர்கள் ஆர் -அங்கனேயும் சிலர் உண்டோ என்ன -அவர்களை சொல்லித் தருகிறோம் –
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் -த்ரை லோக்ய ராஜ்யம் சகலம் சீதயா நாப்னுயாத் கலாம் -என்று இருக்குமவர்கள் –
தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
உனக்கு பட்டத்துக்கு உரியவராய் இருக்குமவர்கள் -ராகவோ அர்ஹதி-என்று உனக்கு சத்ருசைகளாய் இருப்பவர்கள் -ஒருவர் இருவர் அல்லர் -ஓர் அடிபாடர் அல்லீரே -பரப்பரர் அன்றோ நீர் -அவர்கள் பக்கலிலே போம் என்ன -போவோம் என்று இவர்கள் திரளில் வந்து புகுரப் புக –
கழகம் ஏறேல்,
எங்கள் திரளில் ஏறாதே கொள் -என்ன -எனக்கு குற்றம் என் என்ன –
நம்பி!
சமதம யாதி ஆத்ம குணோபேதர் திரளில் அன்றோ நீர் புகுவது -அவர்கள் அன்றோ உம்மை கிட்ட உரியார்-சிறு பெண்கள் திரளில் புகுகை யீடன்று என்ன -ஆனால் நான் செய்ததுக்கு நிவாரகர் உண்டோ என்ன
உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–
தீமை செய்யும் சிரீதனான உனக்கும் இது பாலிச ப்ரவ்ருத்தி என்கிறாள் -சர்வேஸ்வரனாய் அவாப்த ஸமஸ்த காமனான அவனை சில பெண்கள் எங்கள் திரளில் புகுராதே கொள் என்ன -புக மாட்டாதே பேகணித்து நின்ற இந்த ஆஸ்ரித பாரதந்த்ரத்தை உத்கர்ஷம் சொல்லப் பொறாத சம்சாரத்திலே தங்களை ஒழிய ஆர் விஸ்வசிக்க
எழுதியிட்டு வைத்தார்கள் -என்று பட்டர் அருளிச் செய்தார் –

—————————————————————-

கழகம் ஏறேல்  நம்பீ -என்று தங்கள் திரளில் புகுர ஒட்டிற்று இலர்கள் -அவனும் செய்யலாவது  காணாமையாலே அவள் கையில் பாவையை கடாக்ஷித்தான் -ப்ரேஷி தஞ்ஜாஸ்து கோசலா -என்று நினைவு அறியுமவர்கள் ஆகையால் எல்லாரும் கூட அத்தைப் பற்ற இவன் அத்தை அவர்கள் கையில் நின்றும் பறிக்கப் புக்கான்

கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட
நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி; அது கேட்கில்என்னைமார்
தன்மம் பாவம் என்னார்; ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.–6-2-7-

கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது
எங்கள் கையில் பாவையை பறிப்பது கார்யம் அன்று -நீ நினைக்கிறவர்களது அல்லாமையாலே உனக்கு ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை –எங்கள் அனுமதி இல்லாமையால் பறிக்கப் போகாது –தன்னுடைய சக்தி கொண்டு அழிக்கலாவது எதிரிகள் ஆகில் இ றே-அபலைகள் கையில் அத்தை பறிக்க சக்தன் அல்லனே -ஒரு கலத்தில் உண்பாரை போலே அவர்கள் கையிலும் தன் கையிலும் இருக்குமாகில் இறே பிரயோஜனம் உள்ளது -பிரயோஜனம் இல்லாமையே அன்று -உனக்கு குண ஹானியாய் வரும் என்ன -பஹு குணனான எனக்கு ஒரு அல்ப தோஷம் தோற்றப் படுமோ என்ன
கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட-நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
நிர்ஹேதுகமாக பிரளய ஆபத்தில் ஜகத்தை திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்கினவனாய் -ஆகாச இவ நிர்மல-என்கிறபடியே ஹேயப்ரத்ய நீகனாய் -யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே-என்று அபரிச்சேதய மஹா குணனாய் இருந்த உனக்கு வந்ததாகிலும் பிழையானது பிழையே காண் -லோகத்துக்கு பிரகாசகனான சந்திரனுக்கு உண்டான மறுவும் லோக பிரசித்தம் அன்றோ -குணங்கள் புக்க இடம் எங்கும் குண ஹானியும் புகும் காண் -குணங்கள் உனக்கு நிறம் தருமா போலே இந்த ஷூத்ர ப்ரவ்ருத்தியும் உனக்கு அவத்யாவஹம் காண் மேல் சொல்லலாவது கண்டிலேன் –அவர்கள் செவியில் இன்னது சொன்னான் -என்று அநு பாஷிக்க ஒண்ணாதாய் இருப்பது ஒன்றை சொன்னான் -அதாவது பிரணய வேளையில் பணி மொழிகள்
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி;
நினைக்கவும் கூட கூச வேண்டும் நெஞ்சு அறிந்த வார்த்தையைச் சொல்லி எங்களோடு விளையாடுதீ -இவன் போக புத்தியால் நோக்கு அழிய சொன்ன வார்த்தையை தங்களோடு அவனுக்கு பாவ பந்தம் இல்லை என்று தோற்றுகைக்காக அஸத் சமமாகி விளையாடுதீ என்கிறாள் -எங்களோடு விளையாட முறை யுண்டோ –என்ன பஞ்ச லசஷம் குடியில் பெண்களிலும் எனக்கு விளையாட முறை இல்லார் உண்டோ என்ன
அது கேட்கில்என்னைமார்-தன்மம் பாவம் என்னார்;
என் பந்துக்கள் அத்தை கேட்க்கில் கூடும் கூடாது என்று நிரூபியார்கள்-என்னைமார் -தமையன்மார் -ஐம் மார் -ஆணுடன் பிறந்தார் வேலைப்பிடித்து என்னைமார்கள் ஓட்டில் என்ன விளையாட்டோ -என்ன கடவது இ றே -பந்துக்களுக்கு உப லக்ஷணம் -உன்னோடு பாவ பந்தம் இல்லை என்று அறியாதே உன்னுடைய சள பிரவ்ருத்தியை மெய் என்று சம்ச்லேஷம் வருத்தம் என்று மேலிடுவார்கள் -நிரூபித்து சொல்லுகை தர்மம் -நிரூபியாதே சொல்லுகை பாபம் என்னாதே கேட்ட மாத்திரத்திலே பொறாதார்கள்-அவர்கள் அறிய புகா நின்றார்களோ என்ன -பிறந்தது ஓன்று நாள் ஓட்டத்தில் அறியார்களோ என்ன -ஆனால் வருவது என் என்ன
ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.
ஒரு நாளாக உன்னோடே விவாதமாய் முடியும் என்கை -இடையர் பெரு மிடுக்கரை அளியச் செய்யும் போதும் தடியால் அழிக்கும் அத்தனை-

——————————————————————–

நாம் இங்கு இருக்கில் இ றே இவனுக்கு மர்மங்களை சொல்லி நலியலாவது -நாம் போவோம் என்று எல்லாரும் கூடப் போகப் புகார்கள் -இவர்கள் போகிற வழி ஓர் அடிப்பரப்பாய் ஒழுகப் போக வேண்டுகையாலே  வழியைக் கட்டி இரு விலங்காகக் கிடந்தான் -அவனைப் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுகிறார்கள்

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும் பேதியாதது ஓர்
கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உணக்கி, நீ வளைத்தால், என்சொல்லார் உகவாதவரே?–6-2-8-

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும்
சேதன அசேதனங்களை தேவாதி விபாகம் அற்று-தம ஏகி பவதி-என்று தன்னோடே அவி பக்தமாம் படி கலசி -ஸ்ருஷ்ட்டி காலத்தில் ஒருத்தன் கர்மம் வேறு ஒருத்தன் அனுபவியாத படி -பேதித்தும் -ஸ்ருஷ்ட்டித்தும் என்றபடி
பேதியாதது ஓர்கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
சம்ஹார காலத்தில் அசித்கதமான சூஷ்ம பரிணாகம் – சேதனகதமான அஞ்ஞானம் –ஸ்ருஷ்ட்டி காலத்தில் அசித் கதமான ஸ்வரூப அந்யதா பாவம் -சேதனகதமான ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவம் -ஆக இப்பேதங்கள் ஒன்றும் இன்றிக்கே ஏக ரூபமாய் ஏக ரூபமாய் அத்விதீயமாய் அனவதியான ஏக ரூபத்வம் ஆகிற கீர்த்தி சமுத்திரத்தை யுடையையாய் பிரபா ரூபமான சங்கல்ப ஞானத்துக்கு ஆஸ்ரயமானவனே-இத்தால் விஸ்லேஷ தசையில் கலக்கமும் சம்ச்லேஷ தசையில் போக ரூப விக்ருதியும் இன்றிக்கே ஏக ரூபன் என்கை
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உன்னோட்டை கலவி அபாயம் என்று அறியாதே எங்களை உன்னோடே சேர்த்து –இவ்வளவாக விளைத்தவர்களை சொல்லாதே உன்னைத் சொல்லுகிறது என்-பகவத் விஷயத்தில் வைஸத்யம் பிறந்தால் உபகாரகரை கொண்டாடும் என்னும் அர்த்தம் இ றே உள்ளோடுகிறது-நித்யம் யதீய சரனவ் சரணம் மதியம் -எம் தோழிமார் -சஜாதீயராய் இ றே இருப்பது
விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை-
கிருஷ்ணன் உண்டு என்று அறிந்தோம் ஆகில் வாரோம் –இவ்வகப்பாட்டை அறிந்து இருந்தோம் ஆகில் வாராது ஒழியல் யாயிற்று -அத்தால் வந்தது என் என்ன –
உணக்கி, நீ வளைத்தால்,
உணக்குகை யாவது -தரிக்க மாட்டாமே துவளும் படி பண்ணுகை -உன் முகம் பார்த்து அனுபவிக்க பெறாமையாலே தரிக்க மாட்டு கிறி லோம்
என்சொல்லார் உகவாதவரே?
நீயும் நாங்களுமாக இருக்கக் கண்டால் உகவாதவர் என் சொல்லார் -உங்கள் சந்நிதி மாத்திரமே யன்றோ உள்ளது -இதுக்கு சொல்லுகிறது எத்தை என்ன -யோக்யதையாலே சம்ச்லேஷம் வ்ருத்தம் -என்று உன்னுடைய மின்னிடை மடவார்கள் உபேக்ஷிப்பார்கள் –பிரிவாற்றாமையாலே கண்ணாஞ்சுழலை இடுகிறவர்கள் எத்தை சொல்லார் -உன் மேன்மையையும் குணவத்தா ப்ரதையையும் இழக்கக் கிடாய் புகுகிறாய் -ஆப்பான் -இவனை இவர்கள் கடந்து போனார்கள் ஆகில் செய்வது என் என்ன ஜீயர் -அது ஆர்க்கு அழகு -என்று அருளிச் செய்தார் -நின்றார்கள் ஆகில் நினைத்தது பெற்றான் ஆகிறான் -கடந்து போனார்கள் ஆகில் சம்ச்லேஷ அர்த்தமான க்ருஷி தலைக் கட்டிற்று ஆகிறது –

—————————————————————–

போக ஓட்டேன் என்றால் நினைத்த பரிமாற்றம் பெற்றால் அன்றோ இவனுக்கு பிரயோஜனம் உள்ளது -ஒரு தேச விசேஷத்திலே முக்தர் சம்சாரிகளோடு உறவு அற்று இருக்குமா போலே அந்நிய பரதை  பண்ணுவோம் -என்று சிற்றில் இழைக்க தொடங்கினார்கள் -இவர்களுடைய வீஷிதாதிகளை ஒழிய தனக்கு செல்லாமையாலே இவர்கள் கடாஷிக்கைக்காக சிற்றிலையும் சிறு சோற்றையும் தன திருவடிகளாலே அழித்தான்-அத்தாலே இவர்களுக்கு சீற்றம் பிறந்து தங்கள் சங்கல்பத்தை மறந்து அவன் முகத்தை பார்த்து சொல்லுகிறார்கள் –

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்
அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
தகவு செய்திலை; எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு,நின்
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே.–6-2-9-

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி
பிரிந்து நெஞ்சை புண் படுத்துகையால் வந்த உருகுதல் ஒழிய -எங்கள் உகவையால் நெஞ்சம் உள்ளுருகி
உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்-அகவலைப் படுப்பான் –
தாமரைத் தடாகம் போலே மநோ ஹரமான உன்னுடைய கண்ணிலே நோக்கு ஆகிற வலையுள்ளே அகப்படுத்துகைக்காக -த்ருஷ்ட்டி பந்தத்தாலே இ றே அநந்யார்ஹம் ஆக்குவது –
அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
உன் சிற்றில் அழிக்க வேண்டும் பரிகரம் அமையாதோ இதுக்கு -ஜகத் உபஸம்ஹாரம் பண்ணுவது சங்கல்பத்தாலே இ றே -சங்கல்பத்தாலே யாதல் -கையாலே யாதல் அழிக்கல் ஆகாதோ
தகவு செய்திலை;
நிர்த்தயர் செய்வதைச் செய்தாய் -பிரிந்த போதே பிரணயித்தவம் போயிற்று இ றே -நீர்மை யுடையார் செய்வதுவும் செய்திலை-நான் செய்த குறை என் என்ன –
எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு-நின்-முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே-
எங்கள் லீலைகளைக் கண்டு ப்ரீதனாய் -நின் முகத்தில் ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நிற்க -நாங்கள் சிற்றிலை தொட்டுக் கொண்டு இருந்து கடைக் கண்ணாலே உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க வைத்திலையே -முழுக்க பார்க்கில் எல்லோரையும் பாதி யுமாமே -பிரணயியைப் பார்ப்பது கடைக் கண்ணாலே இ றே -உன்னுடைய லீலை போலே என்று இருந்தாயோ எங்களுடைய லீலையை –கர்மா நிபந்தம் ஆகையால் த்யாஜ்யம் இ றே இது -உன்னோடே சம்ஸ்லேஷியன் என்று நான் பண்ணின சங்கல்பத்தை அழகாலே அழித்தாய்-லீலைகளைத் திருவடிகளாலே அழித்தாய் என்று இன்னாதாகிறாள்-

——————————————————————–

லீலையை திருவடிகளால் அழித்த சீற்றத்தாலே முன்புத்தவற்றை மறந்து அவ்வந்நியாயப் பாட்டை அறிவிப்பாரைப் போலே -இவனை முகம் பாரோம் என்ற சங்கல்பம் அழிந்து முகத்தைப் பார்த்தார்கள் -நெஞ்சில் மறம் எல்லாம் போய் -அந்தத் திருவடிகளே தொடங்கி திரு முடி அளவும் பார்க்க -அத்தாலே அவனுக்குப் பிறந்த விசேஷத்தை சொல்லுகிறாள் –

நின்றிலங்கு  முடியினாய்! இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட
வென்றி நீள் மழுவா? வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.–6-2-10-

நின்றிலங்கு முடியினாய்!
என்னைத் தோற்ப்பிக்கையாலே நிலை நின்று விளங்கா நின்றுள்ள திரு அபிஷேகத்தை யுடையவன் -அபிஷிக்த க்ஷத்ரியர் விஜய அபிஷேகம் பண்ணினால் போலே -எங்களை தோற்பித்த பின்பு முடியும் நல் தரித்து விளங்குவதும் செய்தது என்கை -இத்தலையில் சத்தை யுண்டாய் அத்தாலே ரக்ஷகத்வம் நிலை நின்ற படி –
இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட-வென்றி நீள் மழுவா?
உங்கள் அபிசந்தியைக் குலைத்து முகம் பார்க்கப் பண்ணினோம் இ றே -என்ன -உன்னோடு எதிர் இட்டாரில் உன்னை வென்றார் உண்டோ – இருபத்தொரு கால் ஷத்ரிய குலத்தை கோலி யறுத்த ஆண் பிள்ளை யல்லையோ -எதிரிகளை மழுவாலே அழித்தால் போலே அனுகூலரை அழகாலே அழிப்பு தீ -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரிணம் -என்று ஆண்களை அழிக்கக் கடவ நீ அபலைகளை அழிக்க சொல்ல வேணுமோ –
வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
பிரளயத்தில் உரு மாய்ந்து கிடந்த பூமியை உண்டாக்கினால் போலே ப்ரணய ரோஷத்தாலே அழிந்த எங்களை உண்டாக்கின படி -வியன் -விஸ்மயம்-பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே விரஹ பிரளயம் கொண்ட எங்களை எடுத்த படி -அங்கு விலக்குவார் இல்லாமையால் செய்யலாம் -நிஷேதிக்க செய்தே அன்றோ உண்டாக்கிற்று
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
இன்று இவ் விடைச் சாதி ச பரிகரமாக உஜ்ஜீவிக்கும் படி தோன்றினவன் –வீடுய்ய -ச பரிகரமாக உய்ய
கரு மாணிக்கச்சுடர்!
பிரணய ரோஷத்தாலே இறா ய் த்து இருக்கிற எங்களை மேல் விழுந்து உன் அழகை அனுபவிப்பித்தவனே
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.
இவ்வனுபவம் ஸ்வப்ன கல்பமாய் ஆற்றாமை இ றே எங்களுக்கு நிலை நின்று போருவது என்று தங்கள் பட்ட நோவை அறிவிக்கிறார்கள் என்னுதல்-ஜிதந்தே என்றும் தோற்றோமே மட நெஞ்சமே என்றும் தங்கள் தோற்ற படியை அவன் தனக்கு சொல்லுகிறார்கள் என்றுமாம் -இடக்கையும் வலக்கையும் அறியாத நாங்கள் –

——————————————————————

நிகமத்தில் இப்பத்தை சாதரமாகக் கற்குமவர்கள் நான் பட்ட கிலேசம் படார் என்கிறார் –

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டழு
கூத்த அப்பன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஏந்திய தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–6-2-11-

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்-
அன்னை என்று பொதுவில் சொன்னால் -தேவகி பிராட்டி பக்கலிலும் ஏறும் என்று -ஆய்ச்சியாகிய என்று விசேஷிக்கிறார் -முலை உண்டு வளர்ந்த இடத்திலே இ றே அச்சம் உள்ளது –
அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டு
வெண்ணெய் களவு போயிற்று என்கிற வார்த்தையிலே -இவனே செய்தான் -என்று தாயார் பொடிய பொடி யுண்டு கண்ணும் கண்ண நீருமாய் நின்றால் போலே யாயிற்று -இன்று இவர்கள் திரளில் புகுற வேண்டா என்ற போது நின்ற நிலை
அழு-கூத்த அப்பன்-அழுகிற தசையில் கால் மாறி இட்ட போது வல்லார் ஆடினால் போலே இருந்த படி
அப்பன் தன்னைக் -அந்நிலையைக் காட்டிச் சேர்த்துக் கொண்டு தம்மை உண்டாக்கின படி
குருகூர்ச் சடகோபன்-ஏந்திய தமிழ்மாலை –
பிரணய ரோஷம் போனவாறே -போகு நம்பீ என்றும் -புள்ளுவம் பேசாதே என்றும் சொன்னவை ஏத்திற்றாய் விட்டது
ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
அத்விதீயமான பத்து -ஆஸ்ரிதரோடு பாவ பந்தம் வெளியிட்ட பத்து
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–
வாக் மாத்திரத்தாலே சாதரமாகச் சொல்லுவார்க்கு -தூது விட்டு அவன் வரக் கொண்டு புகுர ஓட்டோம் என்று பட்ட கிலேசம் பட வேண்டா -சோறும் புடைவையும் கிடைக்கும் என்கிறது அன்று -பகவத் தாரித்ரியம் இல்லை என்கிறது -சென்று ஒன்றி நின்ற திரு -என்கிறபடியே அவன் தானே வந்து மேல் விழ-நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள் –


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-2-

September 26, 2016

மாசறு சோதி தொடங்கி -வைகல் பூங்கழிவாய் அகப்பட -வியஸன பரம்பரையாலே மிகவும் நோவு பட்டு
-ஓர் ஆச்வாஸம் பெறாதே இருக்கிற இப்பிராட்டி -இனி அவன் வரிலும் அவனோட்டை சம்ச்லேஷம் விஸ்லேஷ அந்தமாய் அல்லாது இராது
-இனி சம்ச்லேஷித்து மீளவும் விஸ்லேஷித்து துக்கம் பரம்பரைகளை அனுபவிப்பதில் காட்டிலும் ஸம்லேஸ்ஷியாது ஒழியவே முடிதும்
–முடியவே இந்த விஸ்லேஷ துக்கம் அனுபவித்து ஒழி யலாம் என்று ப்ராணய ரோஷத்தாலே துணிந்து –
நாம் இங்கனே இல்லை யகலப் படுக்க -அவன் தான் வாரா நின்றானோ என்று சிந்தித்து நான் தன்னை விஸ்லேஷித்து
நெடும் காலம் துக்கப் படுகையாலும்-களித்து சரணம் புகிலும் பொறுக்க மாட்டாத தன் திருவடிகளில் பெரிய ஆர்த்தியோடே
நாலு பிரயோகம் சரணம் புகுகையாலும் -மிகவும் ஆற்றாமை யோடே திரு வண் வண்டூரில் தூது ப்ரேஷணம் பண்ணுகையாலும்
-அவன் வரவை ஸூ சிப்பிக்கிற நன்னிமித்தங்களாலும் -அவன் தான் நமக்கு அநபிமதமாய் இருக்கப் போனாப் போலே
தன் வரவு அநிஷ்டமாய் இருக்க வருவான் ஒருவன் ஆகையாலும் -நம்முடைய பாக்ய வைகல்யத்தாலும் அவன் வரவு தப்பாது என்று பார்த்து
தங்களுடைய லீலா உத்யானத்தில் அதி மநோ ஹரமாய் இருபத்தொரு மண்டபத்தில் எம்பெருமானுக்கு தங்கள் பக்கல் வந்து அணுக ஒட்டாத படி
அநாதரமாகிற கல் மதிலை இட்டுக் கொண்டு -தன்னுடைய கிளி தொடக்கமான லீலா உபகரணங்களை யும் அவனுக்கு எட்டாதபடி பண்ணிக் கொண்டு
தோழிமாரும் தானும் கழகமாக இருந்து -அவன் வந்தாலும் அவனைக் கடாக்ஷித்தல் -அவனோடு சம்ச்லேஷித்தல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் –
-அவனோடே விஸ்லேஷித்து பட்ட வியஸனம் தீர அவன் எதிரே முடிய வேணும் என்னும் மநோ ரதத்தோடும் அந்நிய பரைகளைப் போலே இருக்க
-வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் -என்று கூப்பிட்ட பிராட்டியுடைய த்வனியைக் கேட்டு-
திரௌபதியை துச்சாசனாதிகள் சபையில் நலியா நிற்க -அவள் கோவிந்த என்று கூப்பிட்ட ஆர்த்த த்வனியைக் கேட்டால் போலேயும்
-சர தல்பகத்ரான ஸ்ரீ பீஷ்மர் தசையை அனுசந்தித்த போது போலேயும் மிகவும் கலங்கிய எம்பெருமான் –
நம்மைப் பிரிந்தவள் இங்கனே நோவு பட நாம் உதவாபி பெறாது ஒழிவதே-நமக்கு பும்ஸத்வம் ஆவது என் -என்று
லஜ்ஜா பயங்களினால் விஹவலனாய் மிகவும் கின்னனாய்க் கொண்டு -இவளோடு சம்ச்லேஷித்து அல்லது தரிக்க மாட்டாதானாய்
இவள் இருந்த இடத்துக்கு அதூர விப்ரக்ருஷ்டமாக வந்து இவள் பிரணய கோபத்தினால் அணுக ஒண்ணாத படி இருக்கிற இருப்பைக் கண்டு
-சாபராதரான நாம் அநபிமத தசையில் கண் காண நேரே சென்று இசைவின்றிக்கே மேல் விழில்-ம்ருது பிரகிருதி யாகையாலே மாந்தும் –
ஆனபின்பு இவளுடைய ஹிருதய காலுஷ்யத்தைப் போக்கி சம்ச்லேஷித்து இவளையும் தரிப்பித்து நாமும் உளவோமாம் விரகு ஏதோ என்று நிரூபித்து
-ச ப்ராதுச் சரணவ் காடம் -என்னும்படியாலே அனுவர்த்தித்து திருத்திக் கொள்கிறோம் என்று ஒருபடி நிலை நின்று
-தன் திருமேனியோடு விகல்ப்பிக்கலாம் படி இருபத்தொரு சோலையினுள் இட்டு அவளுக்கும் தோழிமாருக்கும் தெரியாத படி
பிரத்யா சன்னமாகச் சென்று -அவர்களைக் காணப் பெறாதே விடாய்த்த தன் திருக் கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்டு அருளி
-இப்பிராட்டி யுடையவும் தோழிமாருடையவும் ஆலோகாலாபாதிகளை பெறாமையாலும் -இவளுடைய லீலா உபகரணமான கிளி பூவைகளுடைய
-சம்ஸ்பர்ச மதுரா லாப ச்ரவணங்களைப் பெற்று ஆத்ம தாரணம் பண்ணப் பெறாமையாலும் -இப்பிராட்டி தன்னில் காட்டிலும்
தன் பக்கலிலே பரிவுடைத்தாகையாலே தனக்கு இவளோட்டை சம்ச்லேஷத்துக்கு புருஷகாரமாக நினைத்த தோழிமார் உள்ளிட்ட பரிஜனமும்
-இவள் தன்னில் காட்டிலும் -வைமுக்கயம் பண்ணி இருகையாலும் -ஷணே அபி தே யத் விரஹோ அதி துஸ் ஸஹ -என்னும் கணக்காலே
-க்ஷண காலமும் எம்பெருமான் தனக்கு இவளை ஒழிய தரிப்பு அரிதாய் செல்லா நிற்க -இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும்
சோபயன் தாண்ட காரண்யம்-என்னும் படியே அவனுடைய ஸுந்தர்ய தரங்கங்களாலே – தங்கள் இருந்த உத்யானம் எல்லாம்
மயில் கழுத்து சாயல் ஆகையாலும் -ஆலங்கட்டி போலேயும் வர்ஷா தாரை போலேயும் அவனுடைய கடாக்ஷங்கள் தங்கள் மேலே
நிரந்தரமாக பட்டதனாலே புளகித காத்ரைகள் ஆகையாலும் -அவனை பிரத்யா சன்னன் என்று அறிந்து -ப்ரணய கோபம் அற மிக்கு
-அவன் பக்கல் பராங்முகிகளாய் இருக்க -அவனும் தன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களையும் தன்னுடைய ஆற்றாமையையும் ஆவிஷ்கரித்து
ஊடல் தீர்த்து இப்பிராட்டியோடே சம்ச்லேஷித்து முடிக்கிறான் –

————————————————————————–

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான தஞ்சுவன்
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன் இனியது கொண்டு செய்வதென்?
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–6-2-1-

இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் வாங்க மறந்து -அசேதனம் ஆகையாலே தானாக இறாய்க்கவும் அறியாத பந்தையும் கழலையும் தன்னுடைய ஜீவனா த்ருஷ்டத்தாலே கண்டு எடுத்துக் கொண்டு -க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா-என்னும் படியால் திருக் கண்களாலே அவற்றை நிரந்தரமாக நோக்கி திரு உடம்பில்  எங்கும் படும் படி அணைத்துக்-கொண்டு  இப்பிராட்டியை ஸ்பர்சிக்கப் பெறாமையால் உள்ள வியஸனம் எல்லாம் தீர விளை நீர்  அடைத்துக் கொள்ளுகிற படியைக் கண்டு -இது நம்முடைய ஸ்நேஹத்தால் பிறந்ததாகில் -இத்தனை காலம் தாழ்த்தக் கூடாதாகை யாலே -மற்றும் சிலர் பக்கல் ஸ்நேஹத்தைப் பண்ணி -அவர்களோடே கலந்து பிரிந்து -பிரிவாற்றாமையாலே கலங்கி -நம்மை அவர்கள் என்று பிரமித்து -நம்முடைய பந்தையையும் கழலையும் அவர்களானவாகக் கொண்டு ஆசுவாசிக்கிறான் என்று நிரூபித்து -அவனை குறித்து -உன்னை இப்படி கலங்கப் பண்ண வல்ல நிரவாதிக ஸுந்தர்யத்தையும் ஆத்மகுணத்தையும் யுடையராய் -உன் அருள் சூடப் பிறந்தவர்கள் இத்தை அறியில்  செய்வது என் -என்ன -அவர்கள் அஸந்நிஹிதைகள் அன்றோ காணும்படி எங்கனே என்ன -அவர்களோடே நீ கலந்து பரிமாறின படியை அஸந்நிஹிதையாய் வைத்தே நான் எங்கனே அறிந்த படி -அப்படியே அவர்களும் அறிவர் -ஆகையால் அவர்கள் காணச் செய்கிற செயல் அன்றோ இது என்ன -அங்கனே யாகில் வருவது என் என்ன -தத் கடாக்ஷ ஏக தாரகனாய் இருக்கிற உன்னை அவர்கள் கடாஷியாது ஒழி வர் என்று அஞ்சா நின்றேன் என்ன -என்னோடு உனக்கு உறவு இல்லை யாகில் நீ அஞ்சுகிறது என் என்ன -சிலர் அநர்த்தப் படக் கண்டால் ஐயோ என்னும் போது உறவு வேணுமோ என்று இவர் அருளிச் செய்ய -இப்படி அதி சங்கை பண்ணுகிறது என் -எனக்கு வேறு ஒரு ஸ்ப்ருஹணீய விஷயம் உண்டோ -உன்னுடைய கடாக்ஷம் யன்றோ எனக்கு தாரகம் என்ன -அது பொய்யிறே-என்ன -என்னோடு பரிமாறுவார் திறத்தில் நான் பொய் செய்வது உண்டோ என்ன -நீ யார் திறத்தில் மெய் செய்தாய் என்ன -ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளுக்காக ஏக தார வ்ரதனாய் -உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை யூடறுத்துச் சென்று இலங்கையை அழித்தது பொய்யோ -என்ன -அதுவும் அவளுக்கு ஸ்நேஹித்து செய்தாய் அல்ல -ஒருத்திக்கு ஒரு மெய் செய்யவே எல்லாரும் மெய்யன் என்று உன்னை விஸ்வஸித்து உனக்கு அகப்படுவர் என்று செய்தாய் அத்தனை -என்ன -ஆகில் உன்னை அகப்படுத்துகைக்காக அச் செயல்களை செய்தாலோ என்ன-அத்தை இனி என் பக்கல் ஆவிஷ்கரித்து பிரயோஜனம் இல்லை -அபூர்வர்கள் பக்கலிலே போ என்ன -போகாதே பின்னையும் பந்தையும் கழலையும் இவன் விரும்பப் புக -என்னை உன் அருள் சூடப் பிறந்த மின்னிடை மடவார்களாக பிரமித்து -என்னுடைய லீலா உபகரணங்களையும்  அவர்களனவாக கருதி இவற்றைக் கொண்டு ஆஸ்வசிக்கிறாய்-இவை அவர்களுடையன அல்ல -என்னுடைய பந்தும் கழலும் இவை -இவற்றைத் தந்து அவர்கள் உன்னை உபேக்ஷியாமே அவர்கள் இருந்த இடத்து ஏற ஈண்டென போகு நம்பீ என்று எம்பெருமானை முகம் பாராதே இருந்து அருளிச் செய்கிறாள் –

——————————————————————–

போகு  நம்பீ! உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
தோகை மா மயிலார்கள் நின்னருள் சூடுவார் செவி ஓசை வைத்தெழ
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது போயிருந்தே.–6-2-2-

இப்பிராட்டி போகு நம்பீ என்று முதல் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டு அவனும் போவோம் என்று சிறிது கிட்ட வர -உறவு உடையாரைப் போலே எங்களைத் தீண்டாதே கடக்க நில்லும்  என்ன -தன்னைக் கிட்ட வேண்டா என்று இவள் நிஷேதித்த நிஷேத வசனத்தை கேட்டு -கமர் பிளந்த இடத்திலே ஒரு பாட்டம் விழுந்தால் போலே இவனுக்கு திருக் கண்களிலும் திருப் பவளத்திலும் பிறந்த புதுக் கணிப்பைக் கண்டு அவர்கள் ஈடுபட -அத்தைக்கு கண்டு ஈடுபடா நின்று வைத்து என்னோடு உறவில்லை என்கிறபடி எங்கனே -என்று அவன் அருளிச் செய்ய -நாங்கள் உன் அழகைக் கண்டால் ஈடுபட்டு ஸம்ஸலேஷிக்கும் உறவை உடையோம் அல்லோம் -உன் அழகைக் கண்டு ஈடுபட்டு சிதிலைகளாகப் போகப் பிறந்தோம் அத்தனை -என்று பராங்முகிகளாய் நிற்க -எம்பெருமானும் நீங்கள் ஆரானால் ஆகிறீர் இது ஒரு மயிர் முடி இருந்த படி என் என்ன போலியைக் கண்டு பிரமிக்கும் படி உன்னை இப்படி பிச்சேற்றும்  மயிர் முடியை உடையராய் -உனக்கு சத்ருசைகளாய் இருக்கும் அவர்களோடு போய் சம்ச்லேஷி-என்ன -அவர்களை சந்திக்க வல்ல விரகு பெரும் தனையும் இங்கனே இருக்கிறோம் என்ன -நீ உனக்கு அபிமதைகளாய் இருக்கிறவர்களை  விஸ்லேஷித்து நோவு பட்டு இராதே அவர்களோடே சம்ச்லேஷிக்கைக்கு உபாயம் சொல்லக் கேளாய் -என்ன -அது என் -என்னில் -குழலை ஊதி அக்குழல் ஓசை வழியே அவர்கள் அடைய மெய்க்காட்டு கொண்டு அவர்களோடே சம்ச்லேஷி என்ன -அவனும் பெண்களை அழைக்காக குழலூதுகிறான் என்பர் அது ஈடு அன்று என்ன -நீ மேய்க்கிற பசுக்களைக் கடக்க விட்டு அவற்றை அழைக்கிறாயாய் பெண்கள் எல்லாம் வந்து திரளுகைக்காக நீர் வாய்ப்பான நிலங்களில் போய் இருந்து குழலூதி அவ் வலியால் அவர்களை அழைத்து சம்ச்லேஷி என்கிறாள்-

————————————————————————–

போயிருந்து  நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை, நம்பீ! நின்செய்ய
வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
வேயிருந் தடந்தோளினார் இத் திருவருள்பெறுவார் எவர்கொல்,
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–6-2-3-

குழலூது போய் -என்று என்னைச் சொல்லுவான் என் -னான் ஜாதி உசிதமான வ்ருத்தி யாகையாலே குழலூதுகிறேன் இத்தனை போக்கி -வேறு சிலரை அழைக்கவோ குழலூதுவது -நான் உன்னை அல்லது அறிவேனோ -என்று அருளிச் செய்ய உன்னுடைய பொய் அறிவும் எங்கள் பக்கல் விலை செல்லாது -உன் பொய்யில் புதியது உண்டு அறியாத அபூர்வர்கள் கோஷ்ட்டியில் போய் இருந்து சொல்லு என்று பிராட்டி உபாலம்பிக்க-தன்னைக் குறித்து இவள் மேன்மேல் என சொல்லுகிற அம்ருத உபமான வார்த்தைகளை கேட்டதினாலே பிறந்த நிரவதிக ஹர்ஸஜிஹா பிரகர்ஷத்தாலே அத்யாச்சிரயமாம் படி -திருக் கண்களிலும் திருப்பவளத்திலும் பிறந்த அழகைக் கண்டு -எங்களை யாராகக் கருதி இப்படி ஹ்ருஷ்டன் ஆகிறாய் -என்ன -நீங்கள் ஆரானால் ஆகிறீர் இது ஒரு தோள் அழகு இருந்த படி என் என்ன -அல்ப சாத்ருஸ்யத்தைக் கண்டு இவன் இப்படி பிரமிக்கும் படியான தோள் அழகு உடையராய் அம்ருத மதன சமயத்திலே பெரிய பிராட்டியாரோடு சம்ச்லேஷித்த போதும் பிறவாத புஷ்கல்யத்தை இவனுக்கு பிறப்பித்து இப்படி இவனுக்கு ஸ் ப்ருஹணீய தமைகளாய்  இருக்கிறவர்கள் ஆரோ என்கிறாள் -அம்ருத மதனத்தில் தன் கையில் கடல் பட்டத்தை இவன் தன்னைப் படுத்தினார்கள் ஆரோ என்றுமாம் –

————————————————————

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு அன்று நீ கிடந்தாய்; உன்மாயங்கள்
மேலை வானவரும் அறியார்; இனி எம்பரமே?
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
காலி மேய்க்க வல்லாய்! எம்மை நீ கழறேலே.–6-2-4-

நாம் தாழ்க்கை இ றே இவள் இப்படி நினைக்கைக்கு ஹேது என்று பார்த்து -நான் எனக்கு உரியேனோ -பசுக்களின் பின்னே போக வேண்டாவோ -நினைத்தபடி வரலாய் இருக்குமோ –பசுக்களுடைய ரக்ஷண அர்த்தமாக போக வேண்டுகையாலே தாழ்த்தேன் இத்தனை -மற்ற விளம்ப ஹேது இல்லை என்று அவன் அருளிச் செய்ய -எல்லா லோகங்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து -வட தளத்திலே கண் வளர்ந்து அருளுகை யாகிற ஆச்சர்ய சேஷ்டிதத்தை யுடைய உனக்கு -பசு மேக்கப் போனேன் என்ற அசத்தியத்தை -கேட்டார்க்கு சத்யம் என்று தோற்றும்படி சொல்லுகை விஸ்மயமோ என்று இவள் அருளிச் செய்ய -நான் பசுக்களை மேய்க்கப் போனமை அசத்தியமோ என்று அவன் அருளிச் செய்ய -பெண்களுடைய நோக்கிலே அகப்பட்டு -அவர்களை விட்டுப் போக மாட்டாதே அவர்கள் விளையாடுகிற மணல் குன்றுகளில் நின்றோ பசு மேய்ப்பது -இப் பொய்களை எங்களை ஒழிய புறம்பே சொல் என்கிறாள் -பசுக்கள் மேய்க்கைக்கு சம்பாவனை இல்லாத வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடுகிற மணல் குன்றுகளில் நின்று பசுக்களை வயிறு நிரம்பும் படி பண்ண வல்லன் என்று வட தள சயனம் போலே இருப்பதோர் ஆச்சர்ய உதாஹரணம் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-

—————————————————————-

கழறேல்  நம்பி! உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ; திண்சக்கர
நிழறு தொல்படையாய்! உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
மழறு தேன் மொழியார்கள் நின்னருள் சூடுவார் மனம் வாடி நிற்க எம்
குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–6-2-5-

நான் சொன்னவை எல்லாம் -பொய்யை   மெய்யாக உபபாதித்தேனாக  என்னை க்ரித்ரிமன் ஆக்குவதே -என்று எம்பெருமானை அருளிச் செய்ய -பிராட்டியும் முதன்மை அடித்து -எங்களை அபிபவித்து வார்த்தை சொல்லாதே கொள்ளும் உம்முடைய க்ரித்திரிமம் சகல லோக பிரசித்தம் அன்றோ -என்ன அவனும் -நான் பொய்யன் என்னும் இடத்துக்கு ஒரு சாக்ஷி காட்டிக் காண் -என்ன -ஜெயத்ரன் வதத்தின் அன்று பகலை இரவாக்க வேணும் என்று நீர் ஒரு பொய்யிலே துணிய -அதுக்கு பெரு நிலை நின்று அத்தை முற்றத் தலைக் கட்ட வல்ல உம்முடைய கையிலே திரு வாழி யைக் கேட்டுக் கொள்ளும் என்ன -அவன் மேல் சொல்லலாவது காணாமையாலே நிருத்தரனாய் இருக்க -நீ இன்னாதே இராதே உனக்கு ஒரு ஹிதம் சொல்லக் கேள் -என்ன அவனும் -இது ஒரு பேச்சில் இனிமை இருக்கும் படியே -என்று கொண்டாட -போலியைக் கண்டு பிச்சேறும் படியான பேச்சு அழகை யுடையவர்கள் மனம் வாடாமே அங்கே போ என்று இவள் பேசாதே இருக்க -நீ பேசாதே இருந்தாயே யாகிலும் எனக்கு தாரகம் இவற்றின் பேச்சே அமையும் -என்று இவளுடைய பூவையையும்  கிளியையும் இவன் உபலா ளிக்க-இவள் -நீ நினைக்கிறவர்களின அல்ல -எங்களின-இவற்றோடு குழகாதே கொள் -என்கிறாள் –

————————————————————————

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
பழகி யாம் இருப்போம் பரமே இத் திருவருள்கள்?
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
கழகம் ஏறேல், நம்பி! உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–6-2-6-

முந்துற இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் அநபிபவநீயை களாய் இருக்கையாலே அணுக  கூசியிருந்த எம்பெருமான்  -தன் முக முத்ரையாலும் சவிநயமாக பாவ கர்ப்பமான பேச்சுக்களாலும் கலங்கி மருந்தீடுபட்டாரைப் போலே இவர்கள் நிஷேதிக்க மாட்டாதே இருக்க -அதுவே பற்றாசாகக் கொண்டு நிர்ப்பயனாய் சென்று அணுகி இவள் பாடே இருந்த குழமணனை எடுத்தருள -குழகி-எங்கள்  குழமணன் கொண்டு அடிக்கழிவு செய்தால் உனக்கு என்ன பிரயோஜனம் உண்டு –என்ன -அவனும் எனக்கு இனி இதுவே பிரயோஜனம் -பிரயோஜனத்துக்கு பிரயோஜனம் உண்டோ என்ன -நாங்கள் இப் பொய்களுக்கு பழையோம் அல்லோம் -உன்னுடைய நிரவதிகமான அபி நிவேசத்துக்கு நாங்கள் விஷயமாகப்  போருவுதுமோ-என்று பிராட்டி அருளிச் செய்ய -நீ யல்லது எனக்கு ஸ் ப்ருஹணீய விஷயம் உண்டோ -என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய -அழகியார் இவ்வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலர் உள்ளார் -அங்கே போ என்று இவர்கள் சொல்ல -அங்கே போவோம் என்று இவர்கள் இருந்த  கோஷ்ட்டிக்குள் நடுவே வந்து புகுரைப் புக-முதலிகளாய்  இருக்கும் உமக்கு சிறுப் பெண்கள் கழகத்திலே புகுருகை ஈடென்னப் போராது என்ன -எனக்கு முதலித் தனம் வேண்டா -நான் பயலியாகப் போகவே அமையும் என்று அவன் அருளிச் செய்ய -தீமை செய்யும் சிரீதரனான உனக்கும் இது பாலிசப்பிரவ்ருத்தி என்கிறாள் –


கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட
நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி; அது கேட்கில்என்னைமார்
தன்மம் பாவம் என்னார்; ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.–6-2-7-

இவர்கள் கழகத்தில் ஏறப் புக்கு -இவர்களால் நிவாரய மாணனாய் ஏறப் பெறாது ஒழிந்த எம்பெருமான் -செய்யலாவது காணாமையாலே -அவர்களுடைய லீலா உபகரணமான பாவையை சென்று எடுக்க கணிசிக்க -அத்தை இவன் தான் அவர்கள் கையில் நின்றும் பறிக்கப் புக -அவர்களும் எங்கள் கையில் பாவையைப் பறிப்பது உனக்கு போராது என்று சொல்ல -அவனும் பஹு குணனான எனக்கு அல்ப தோஷம் தோற்றப் படுமோ என்று அருளிச் செய்ய -அவர்களும் நிர்ஹேதுகமாக ஜகாத்தை பிரளய காலத்திலே திரு வயிற்றிலே வைத்து  பரிகரிக்கை தொடக்கமான அபரிச்சேதய மஹா குணங்களை உடையையாய் இருந்தாயே யாகிலும் -அக் குணங்களுக்கு நிறம் தருமா போலே இப் போராச் செயலும் உனக்கு அவித்யாவஹம் என்று அருளிச் செய்ய -அதுக்கு மேலே சில பணி மொழிகளை எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய -இப்படி பொறுக்க ஒண்ணாத வார்த்தைகளை சொல்லி எங்களோடு நீ விளையாடுதி-அது கேட்க்கில் எம்மனைமார் கூடும் கூடாது என்று நிரூபியாது ஒழிவர்கள் என்ன -ஆனால் வந்தது என் என்ன -ஒரு நாளாக அவர்களுக்கும் உனக்கும் விப்ரதிபத்தியாய் முடியும் என்கிறாள் -ஐ ம்மார் -ஆணுடன் பிறந்தார் –

——————————————————————–

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும் பேதியாதது ஓர்
கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உணக்கி, நீ வளைத்தால், என்சொல்லார் உகவாதவரே?–6-2-8-
நாம் இருக்கில் இ றே இங்கு இவனுக்கு நம்மை நலியலாவது -நாம் போவோம் என்று தானும் தோழிமாரும் போக உபக்ரமிக்க எம்பெருமானும் அவர்கள் போகிற வழியைக் கொண்டு அவர்களை போக ஒட்டாதே வளைக்க -அவர்களும் சேதன அசேதனங்களை -தேவ திர்யக் மனுஷ்யாதி விபாகங்களை ஒளிந்து ஒன்றாம் படி கலசி -அழித்தது ஸ்ருஷ்டித்தது என்று தெரியாத படி சம்ஹார காலத்துக்கு முன்பு இருந்த படிகளில் ஒரு வாசி படாத படி ஸ்ருஷ்டித்து -இதில் ஓர் ஆயாஸப் படாத படி மஹா ப்ரபாவமான வி லக்ஷண சங்கல்ப ரூப ஞானத்தை யுடைய -சர்வேஸ்வரனான நீ தோழிமார் தங்களோடு கூடிக் கொண்டு விளையாட்டுப் போருங்கோள் -என்ன அறியாதே போந்த எங்களை -உன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களாலே நெருக்கி எங்களை போக ஒட்டாது ஒழிந்தால் -இத்தை சஹியாத உன்னுடைய மின்னிடை மடவார் இம்மாத்திரத்தை கொண்டு யோக்யதையாலே சம்ச்லேஷம் வ்ருத்தம் என்று சொல்லி உன்னை உபேக்ஷிப்பார் என்கிறாள் –

—————————————————————

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்
அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
தகவு செய்திலை; எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு,நின்
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே.–6-2-9-

எம்பெருமான் தன்னை போக ஒட்டாது ஒழிய -அவனைக் கடைக் கணியாது இருந்து  தானும் தோழிமாரும் சிற்றில் இழைக்கை தொடக்கமான லீலா விநோத வியாஜத்தாலே-அந்நிய பரைகளாய் இருக்க  -இவளுடைய வீஷி தாதிகளை   ஒழிய தான் தரிக்க ஷமன் அல்லன் ஆகையால் -இவள் கடாஷிக்கைக்காக இவளுடைய சிற்றிலையும் சிறு சோற்றையும் தன திருவடிகளாலே சிதற -சிற்றில் அழித்த சீற்றத்தாலே-தன்னுடைய சங்கல்பத்தை மறந்து –அவன் முகத்தை பார்த்து -அவன் கண் அழகிலே ஈடுபட்ட பிராட்டி -நாங்கள் ப்ரீதி அதிசயத்தாலே  நெஞ்சு உருகி தாமரைத் தடாகம் போலே மநோ ஹரமான உன்னுடைய திருக் கண்களின் நோக்காகிற வலையுள்ளே அகப்படும்படி பண்ணுகைக்காக எங்களுடைய சிற்றிலையும் -நாங்கள் அடுகிற சிறு சோற்றையும்  உன் திருவடிகளாலே அழித்து அருளினாய் -எங்களுடைய லீலா விநோதங்களை கண்டு ப்ரீதனாய் உன்னுடைய முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து -நின்றிலை -இங்கனே செய்தவிடம் தக்கோர்மை செய்தாய் அல்ல என்று சொல்லி எம்பெருமானோடு சம்ச்லேஷியின் என்று தான் பண்ணின சங்கல்பத்தையும் அவன் தன்னுடைய ஸுந்தரியாதிகளாலே சிதிலம் ஆக்கின படியைச் சொல்லி அவனை இன்னாதாகிறாள் –

————————————————————————–

நின்றிலங்கு  முடியினாய்! இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட
வென்றி நீள் மழுவா? வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.–6-2-10-

அந்நிய பரைகளாய்-நேராகப் பாராதே இருந்த இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் நேராகப் பார்க்கைக்காக இழைக்கிற சிற்றிலை திருவடிகளாலே அழித்து அருள -அவ் வன்னியாயப் பாடு அறிவிப்பாரைப் போலே -அவனை திருவடிகளே தொடக்கி திரு முடி அளவும் நோக்குகையாலே -அவனுக்குப் பிறந்த அழகையும் மேன்மையையும் -தங்கள் இவனோடு சம்ச்லேஷிப்போம் அல்லோம் என்று அபிசந்தி பண்ணி இருக்க -அத்தை அழித்த பிரசங்கத்தாலே -இருபத்தொரு கால் ஷத்ரிய குலத்தை எல்லாம் கோலி யறுத்த ஆண் பிள்ளைத் தனத்தையும் -பண்டு பிரளய காலத்தில் அஸத் கல்பமான ஜகத்தை உண்டாக்கினால் போலே -இடைச் சாதி அடைய தலை எடுக்கும் படி வந்து திருவவதாரம் பண்ணி யருளின உபகாரத்தையும் பேசா நின்று கொண்டு -ஊடல்  தீர்ந்து -அவனோடே சம்ச்லேஷித்து-ஏவம்விதமான உன்னால் இதைப் பெண்களான நாங்கள் நலிவே படப் பிறந்தோமே என்று தங்களுடைய ஆர்த்தி எல்லாம் தீர தங்கள் பட்ட நோவை அறிவிக்கிறார்கள் –

————————————————————–

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டழு
கூத்த அப்பன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஏந்திய தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–6-2-11-

அதி ஸ்நேஹிதையான யசோதை பிராட்டி வெண்ணெய் களவு கண்டாய் என்று பொடிந்தது போலே -ஆழ்வார் தாம் பிரணய கோபத்தால் எம்பெருமானோடே கலப்பேன் அல்லேன் என்று அகல -அது பொறுக்க மாட்டாமை தளர்ந்த தளர்த்தியை அனுசந்தித்து இனியராய் -எம்பெருமானை ஏத்திய இத்திருவாய் மொழியை -இப்பாவ வ்ருத்தி இன்றிக்கே வாக் மாத்திரத்திலே சொன்னார்க்கும் எம்பெருமான் சந்நிஹிதனாய் இருக்கச் செய்தே பிறங்கி ஆழ்வார் தாம் பட்ட வியஸனம் பட வேண்டா என்கிறார் –

————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-1—

September 23, 2016

கீழே நோற்ற நோன்பு தொடங்கி நாலு பிரயோகம் சரணம் புக்க இடத்திலும் தம்முடைய அபேக்ஷிதம் பெற்றிலர்-பலத்தோடு அவ்யபிசாரியாய் அவிளம்ப்ய பல பிரதானமான யுபாயத்தை ஸ்வீகரிக்கச் செயதேயும் அபேக்ஷிதம் கிடையாதே ஒழிவான் என் என்னில்
-இவர் தம்முடைய ஹிதத்தோ பாதி ஜகத்தினுடைய ஹிதத்துக்கும் கடவ-அது பற்றாமையாலே ஆற்றாமை மீதூர்ந்து-கலந்து பிரிந்து பிரிவாற்றாமையாலே திரு வண் வண்டூரில் தூது விடுகிறாள் ஒரு பிராட்டி பேச்சாலே இவர் தம் தசையை யருளிச் செய்கிறார்-நாயகனானவன் -யசஸ் வீ ஞான சம்பன்ன -என்று நம் தசையை அறியுமவனுமாய் — ரிபூணாமபி வத்சலம்-என்று-சத்ருக்கள் பக்கலிலும்-இரங்கும் நீர்மையை யுடையவனுமாய் -சத்ரோ ப்ரக்க்யாத வீ ரஸ்ய ரஞ்ச நீயஸ்ய விக்ரமை –என்று-வரும் இடத்தில் -பிரபல பிரதிபந்தகங்களையும் தள்ளி வர வல்ல ஆண் பிள்ளையுமாய் இருக்க வாராமைக்கு அடி -திரு வண் வண்டூரில் போக்யதையாலே -நம் ஆற்றாமையை அறிவிக்க வரும் என்று பார்த்து தன் பரிகரங்களில் அவன் பக்கல்
போய் வர வல்லார் ஒருவரைக் காணாமையாலே -தன் ஆற்றாமை கை கொடுக்க
-பிரிந்தார் இரங்கும் நெய்தல் நிலத்தில் புறப்பட்டு கண்ணால் கண்ட பஷிகளை தூது விடுகிறாள் –

————————————————–

இப்பிராட்டி சில குருகுகளை நோக்கி திரு வண் வண்டூரில் சென்று என்னுடைய தசையை எம்பெருமானுக்கு  அறிவியுங்கோள் என்கிறாள்  –

வைகல்  பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.–6-1-1-

வைகல் பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
வைகல் -நாள் தோறும் -நாயக வ்யாவ்ருத்தி -காதா சித்கமாக கலந்து பொகட்டு போனவனை போல் அன்று இ றே நாள் தோறும் முகம் காட்டுகிற நீங்கள் —
தர்ச நீயமான கழி என்னுதல் -பூத்த கழி என்னுதல் –
கழிவாய்-கழி இடத்தே -கழியிலே -பிரிந்தவன் பாதகனாகை அன்றிக்கே இருந்த தேசமும் பாதகமாகை-இருவர் கூட அனுபவிக்கும் இடம் தனித்தால் ம்ருத்யுசமமாய் இ றே இருப்பது –
வந்து -வழி பறிக்கும் தேசத்தில் வந்து உதவினால் போலே இ றே நீங்கள் சந்நிதி பண்ணின படி -பம்பா தீரே ஹநுமதா சங்கத -ஆள் இட்டு அறிவிக்க வேண்டும் தசையிலே நீங்களே வந்து
வந்து மேயும் -நான் அபேக்ஷியாது இருக்க -க்ருஹே புக்தம சங்கிதம் -என்னுமா போலே இ றே நீங்கள் செய்தது -என் கார்யம் செய்த பின் இனி உங்கள் கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ -இவள் கார்யம் இங்கே வந்து மேய்கை
மேயும் குருகினங்காள் -உபவாச க்ருசையாய் இருக்க என் கார்யம் புஷ்கலமாய் இருக்கிற உங்களுக்கு செய்ய வேண்டாவோ -இரவு உண்டார்க்கு உண்ணாதார் கார்யம் செய்கை பரம் அன்றோ –
இளங்காள்-இருவராய் இருப்பார்க்கு தனியார் கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ -பெருமாள் தனிமையில் மஹா ராஜரும் பரிகரமும் தோற்றினால் போலே யாயிற்று தனிமையில் இவை வந்து முகம் காட்டின படி
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
வாராமல் கால் தாழப் பண்ணிற்று அவ் ஊரில் போக்யதை யாயிற்று -அவன் குற்றம் அன்று -மதுராம் ப்ராப்ய கோவிந்த
செய் கொள் செந்நெல்-ஒரு முதலே ஒரு செய் யைக் கொள்ளும்
உயர் -செய்க்கு வரம்பு என்று ஒரு மரியாதை உண்டு -அதுவும் இல்ல இ றே ஆகாசத்துக்கு -உயரா நிற்கும் அத்தனை
திரு வண்வண்டூர் -பரமபத வ்யாவ்ருத்தி
உறையும் -அவதார வ்யாவ்ருத்தி
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைக்கு அடங்கலும் தானே ஆபரணமாய் இருக்கும் என்னுதல் –கையிலே கொண்ட திரு ஆழி என்னுதல்
கனி வாய் -முறுவலை எனக்கு முற்றூட்டு ஆக்கியவன்
பெருமான் -திரு அதரத்தில் பழுப்புக்கும்-கையும் திரு வாழி யுமான சேர்த்திக்கும் ஆயிற்று இவள் எழுதிக் கொடுத்தது -ராஜ புத்திரர்கள் கையில் இடைச்செறி கடைச்செறிக்கு தோற்பாரை போலே
கண்டு -காட்சியில் எனக்கு முற்பாடராய் இரா நின்றி கோள் இ றே -இவளை பற்றினாருக்கு இவளிலும் ஏற்றம் உண்டு இ றே -ஏத்தி இருப்பாரை வெல்லுமே -ஏஷ சூடா மணி ஸ்ரீ மான் –
கைகள் கூப்பிச்
அவனுக்கு மறுக்க ஒண்ணாத அஞ்சலியைப் பண்ணுங்கோள் –
பலத்தோடு வியபிசரியாத செயலைச் செய்யுங்கோள் -என்று பூர்வர்கள் நிர்வஹிப்பர்கள்-பத்தாம் பாட்டிலே யாயிற்று இன்னாப்பு பிரசங்கிப்பது-பட்டர் பத்துப் பாட்டிலும் இன்னாப்பு தோற்ற நிர்வஹித்து அருளுவார்
முன்பு போலே என்று இராதே பெரிய முதலிகள் கும்பிடுங்கோள் -கும்பிட்ட வாறே முகம் பார்ப்பார் -பின்னை முகம் மாறுவதற்கு முன்னே என் தசையைச் சொல்லுங்கோள்
கைகளை கூப்பி -கைகளை கூப்புகையாவது -சிறகுகளை விரிக்கை –
சொல்லீர்-ஒரு மஹா பாரத்துக்கு போரும் இ றே
வினையாட்டியேன் காதன்மையே.-சொல்லீர்
பிரிந்தால் அவனைப் போல் அன்றியே தரிக்க மாட்டாத படி பாபம் பண்ணின என் காதன்மை சொல்லீர் -அவன் வேண்டேன் என்றாலும் விட மாட்ட தபடியான பாபம் -வந்த ஆளின் கையிலே வார்த்தை சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே திர்யக்குகளைக் குறித்து தூது விட வேண்டும்படியான பாபத்தை பண்ணினேன் –
காதன்மை என்றவாறே -தம்மளவு என்று இராமே -என்னுடைய காதன்மை -வன் நெஞ்சர் காதல் போல் அன்றி இ றே மெல்லியலார் காதல் -மெல்லியலார் காதல் அளவில்லாத என் காதன்மை சொல்லீர் -சொல்லின் தாழ்வே -வரவு தப்பாது என்று இருக்கிறாள் –

————————————————————-

ஆர்த்த ரக்ஷணத்தில் தீஷித்தவன் ஆனவனுக்கு   என் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில நாரைகளைக் குறித்து சொல்லுகிறாள் -யாம் கபீ நாம் சஹஸ்ராணி என்னும் விஷயம் இ றே –

காதல்  மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நாதன் ஞாலமெல்லாம் உண்ட நம்பெருமானைக் கண்டு
பாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே.–6-1-2-

காதல் மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
காதலே நிரூபகமாக யுடைத்தாய் -விரஹ சஹம் அல்லாத பேடை பிரியவும் பொறாதே கலக்கவும் பொறாதே இருக்கை –
உடன் மேயும் -பிரிந்தால் வருமது எல்லாம் அறிந்து பரிமாறா நின்றன -உணர்த்த டலு டுணர்ந்து இ றே –
அந்வயத்திலே-வ்யதிரேகத்தில் வருமது எல்லாம் அறிந்து பரிமாறா நின்றன -இரண்டுக்கும் வாய் அலகு ஒன்றால் பிறக்கும் கார்யம் பிறவா நின்றது -நான் உபவாச க்ருசையாய் இருக்க -இதம் மேத்யமிதம்ஸ்வாது-என்கிறபடி புஜிக்க உங்களுக்கு பிராப்தி யுண்டோ -நாட்டில் பிறந்து பொகட்டு போகாதாரும் சிலர் யுண்டாகாதே
கரு நாராய் -பிரிவுக்கு பிரசங்கம் இல்லாமையால் தன்நிறம் பெற்று இருக்கிற படி -பிரிந்தவன் வடிவுக்கு ஸ்மாரகமாய் இருக்கிறபடி
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
அவன் குறையால் அன்று -ஊரில் போக்யதையால் தாழ்த்தான் அத்தனை –வேத கோஷமும் யாகத்தில் சஸ்த்ராதி கோஷங்களும் சமுத்திர கோஷம் போலே இருக்கிற சிரமஹரமான ஊர்
திரு வண் வண்டூர் நாதன் –
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் என்றத்துக்கும் அவ்வருகே ஓன்று இ றே இது -எங்கனம் என்னில்
ஞாலமெல்லாம் உண்ட
தளர்ந்தார் தாவளம்-குணாகுனா நிரூபணம் பண்ணாதே ஆபத்தே கைம்முதலாக வயிற்றிலே வைக்கை-ஆபன்னராய் இருந்ததுக்கு மேற்பட்ட தூது விடுகை மிகையாய் இருக்குமவள்
நம்பெருமானைக் கண்டுபாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே
ஆபத்சகத்வத்தை காட்டி என்னை அநன்யார்ஹை ஆக்கினவன்
கண்டு-பாதம் கைதொழுது– கண்டவாறே விக்ருதராய் -கர்த்தவ்யத்தை மறவாதே திருவடிகளில் தண்டண்  இடுங்கோள்
தொழுகை போராது -முதலிகளாய் இருப்பர் கனக்க அனுவர்த்தியுங்கோள்
பணியீர் -எதிர்த்தலை திர்யக்குகள் ஆகவுமாம் -தான் ஜனக குலத்தில் பிறக்கவுமாம் -கடகரை கௌரவித்துச் சொல்லக் கடவது என்கை
அடியேன் திறமே-பிராட்டியான தசையிலும் வாசனையால் ஸ்வரூபத்தில் இங்கனம் அல்லது பிரதிபத்தி இல்லை இவர்க்கு -இவருடைய நான் இருக்கிற படி
திறமே -ஒரு மஹா பாரதம் இ றே -அவள் படி -என்னும் அத்தனை -சொல்லித் தலைக் கட்டப் போகாது-

———————————————————–

திறம் திறமாக திரளுகிற புள்ளினங்களைக் கண்டு தன் காரியத்துக்காக திரளுகிறனவாகக் கொண்டு திரு வண் வண்டூரில் இருக்கிற எம்பெருமானுக்கு என்னுடைய வியஸனத்தை அறிவியுங்கோள் என்கிறாள் –

திறங்களாகி எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.–6-1-3-

திறங்களாகி எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
திறம் திறமாகக் கொண்டு -பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம் -செய்களூடே சஞ்சரியா நின்றனவாயிற்று -இரை தேடித் திரிகின்றன என்று அறியாதே தன் காரியத்துக்காக திரண்டு சஞ்சரியா இருக்கின்றனவாக நினைத்து இருக்கிறாள் -பிராட்டியையும் பெருமாளையும் கூட்டுகைக்கு முதலிகள் திரள் திரளாக சஞ்சரித்தால் போலே தங்களைக் கூட்டுகைக்காக என்று இருக்கிறாள்
புள்ளினங்காள்!-பிரிந்து கூட்ட இராதே கூடி இருக்கப் பற்றது இ றே-ராமாவதாரத்துக்கு பின்பு பிரிந்தாரை கூட்டுவது திர்யக்குகள் என்று இருக்கிறாள்
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
உன் தசையை அறிந்து வந்து உதவாதவன் நாங்கள் சொன்னவாறே வர புகுகிறானோ என்ன -அவன் குறை அன்று -அவ் வூரில் ஐஸ்வர்யம் நினைக்க ஒட்டாது என்று இருக்கிறாள்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
பிரதிகூல நிரசன த்வரையாலே  சுழன்று வருகிற திரு வாழி யைக் கையிலே யுடையவன் –கறங்குகை -சுழலுகை
அகவாயில் ஹர்ஷம் தோற்ற ஸ்மிதம் பண்ணி அத்தாலே என்னை அநன்யார்ஹை யாக்கினவனைக் கண்டு –
அன்றிக்கே -இவளை வென்றோம் என்னும் ஹர்ஷத்தாலே கையிலே திரு வாழியை சுழற்றி ஸ்மிதம் பண்ணி முதன்மை தோற்ற இருக்கிற இருப்பு –என்று பட்டர் அருளிச் செய்வர் –
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.
தயை பிறக்கும் படி பஃன அபிமானராய்த் தொழுது நீர் கறங்கு சக்கரக் கை கனிவாய்ப் பெருமானாய் இருக்கிற இருப்புக்கு அசலாளாய் நோவு படக் கடவுளோ -என்னுங்கோள் -அன்றிக்கே –
ந சாஸ்யே துஷ்டவா கஸ்தி -என்கிறபடியே நெஞ்சு சோதித்து தரிக்கைக்கு பரிகரம் உடையவர் –பஃன அபிமானராய் விழுங்கோள் என்றுமாம் -நிக்ருத ப்ரணத ப்ரஹவ
பணியீர் -அவற்றின் பக்கல் கௌரவ அதிசயம் இருக்கிற படி
அடியேன் இடரே.–அத்தலைக்கு அடியேன் என்கிறாள் அன்று -சேர்த்தவர்களுக்கு அடியேன் என்கிறாள்
இடர் – தான் நினையாது இருக்கையாலே நான் படுகிற துக்கத்தை -கலவி இரண்டு தலைக்கும் ஒத்து இருக்க இவள் தசையை கேட்டு அறிய வேண்டும்படி இ றே அவர் அளவு –

—————————————————————–

திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எம்பெருமானைக் கண்டு சரீரம் கட்டு அழிந்து ஒருத்தி படும் பாடே -என்று சொல்லுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை குறித்து அருளிச் செய்கிறாள் –

இடரில் போகம் மூழ்கி இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–6-1-4-

இடரில் போகம் மூழ்கி-இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விஸ்லேஷ கந்தம் இல்லாத சம்ச்லேஷ ரசத்தில் அவகாஹித்து போகத்துக்கு ஏகாந்தமான வனத்திலே போந்து சம்போகம் செல்லா நிற்க -ராவணன் வந்து தோற்றினால் போலே இருக்கை யன்றிக்கே சம்போகத்துக்கு எல்லையில் செல்லப் பெற்றப் படி
இணைந்தாடும்-ஒரு தலை நோவு பட்டு தூது விட வராதே -இரண்டு தலையும் ஓக்க களிக்கப் பெறுவதே -ஒன்றுக்கு ஓன்று பவ்யமாகக் கொண்டு சஞ்சரிக்கை –
பேதைக்கு மார்த்த்வம் ஜென்ம சித்தம் -சேவலுக்கு கலவியால் அதின் படி யுண்டாயிற்று
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நிரந்தரமாக வேத கோஷம் கடல் கிளர்ந்தால் போலே இருக்கும் சிரமஹரமான ஊர் -கர்மணை வஹி சம்சித்தி மாஸ்த்திதா ஜநகாதாய -என்ன கடவ இவள் படை வீடு இ றே வேத கோஷம் மாறிக் கிடக்கிறது
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கடல் மேனி – கடல் போலே சிரமஹரமான வடிவை யுடையவன் –பிரான் -பக்தானாம் என்று அவ்வடிவை ஆஸ்ரிதற்கு உபகரிக்குமவன் -கண்ணன் -அவர்க்கு கையாளாய் யாயிற்று அனுபவிப்பது
-நெடுமால் -வ்யாமுக்தனானவனை –அன்றிக்கே -சிரமஹரமான வடிவை எனக்கு உபகரித்து -பவ்யனாய் -இன்று எட்டாதே இருக்கிறவனைக் கண்டு -இது பட்டர் நிர்வாஹம் –
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–
உடம்பு கட்டு அழிந்து சிதிலையாய் அகவாய் சிதிலமாய் இங்கிதம் கொண்டு அறிய வேண்டாதே உடம்பிலே வெளியிட்ட படி -மானசமாய் மறைந்து போரும் அளவு அன்றிக்கே இருக்கை –ஒருத்தி -காட்டிலே ஒரு மான் அம்பு பட்டு துடியா நின்றது -என்றால் எய்தவன் அறியும் இ றே
நீராகா நின்றாள் என்று -உருகப் பண்ணி மறைந்து இருக்கிறவருக்கு அறிவியுங்கோள்-

———————————————————————

சில அன்னங்களை குறித்து அவ்விடம் புக்காரை எல்லாம் மறப்பிக்கும் விஷயமாய் இருக்கும் -நீங்கள் அங்கு புக்கால் என்னையும் நினையுங்கோள்  என்கிறாள் –

உணர்த்தல் ஊடல் உணர்ந்து உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும் திருவண்வண்டூர்
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.–6-1-5-

உணர்த்தல் ஊடல் உணர்ந்து
ஊடுகையும் கிலாந்து இருக்கையுமாய் படும் துக்கத்தை அனுசந்தித்து -அபிமதை ஊடுகையாவது என் என்னில் -என்னைப் பாரா நிற்க பூவைப் பார்த்தாய் காண் -என்னுதல் -ஸ்நாதனானாய் என்னுதல் –உணர்த்துகை யாவது -அது தான் உனக்காக காண் என்று தெளிவிக்கை –
உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
பிரிவில் இ றே சூழ்த்துக் கொடுக்க வேண்டுவது என்று உடனே திரியா நின்றது -இப்படி தூரதர்சியாய் இருப்பார்க்கு அன்றோ விச்சேதியாமல் அனுபவிக்கலாவது
மேயும் -இதம் மேத்ய மிதம் ஸ்வாது -என்னா நின்றன -ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் -என்ற இம் மூன்றிலும் இவற்றுக்கு புணர்தலேயாய் சொல்லுகிறபடி –ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவை மூன்றும் காமத்தால் பெற்ற பயன் -என்று மூன்றையும் பிரயோஜனமாக சொன்னார்கள் தமிழர்
மட வன்னங்காள்-மடப்பம் -துவட்சி-சம்ச்லேஷம் அடங்க வடிவில் தொடை கொள்ளும் படி இருக்கை –துவட்சி பேடைக்கு ப்ரக்ருதி –சேவலுக்கு கலவியால் யுண்டாய் இருக்கிற படி -பரஸ்பரம் பவ்யதை யாகவுமாம் –
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும்
திணுங்கின வண்டல்களிலே சங்குகள் வந்து உறங்கா நிற்கும் -சேற்றுக்கு இறாய்க்கும் சங்குகள் நீர் உருத்தின வாறே கொழுத்த வண்டல்களிலே சேரா நிற்கும் –
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
தொடுக்கப் பட்டு தர்ச நீயமாய் சிரமஹரமான திருத் துழாயை திரு முடியில் யுடையனாய் அத்தாலே என்னை அநன்யார்ஹை யாக்கினவனைக் கண்டு –
நம் பாடு வருகைக்கு உறுப்பாக ஓப்பியா நிற்கும் -நீங்கள் அறிவிக்கும் அத்தனையே குறை -அன்றிக்கே பிரிவை ஒன்றாக நினையாதே வளையம் வைத்து ஒப்பித்து நமக்கு அபவ்யமாய் இருக்கிறவரை -என்றுமாம் –
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.
இப்போது முதலிகளாய் இருப்பர் -வழியே பிடித்து தொழுது கொடு சொல்லுங்கோள்
புணர்த்த கை -கூப்பின கை -கூட்டின கை –
அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.-அவ் ஊர் உங்களையும் விஸ்மரிப்பிக்கும் -உங்கள் பரிகரமான என்னையும் நினையுங்கோள் -அவனை மறக்கும் படி பண்ணின தேசம் அன்றோ -போற்றுகை யாவது கௌரவித்து சொல்லுகை -தொழுத கைகளும் நீங்களுமாய் எனக்காகவும் ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும்
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் -பாதம் கை தொழுது பணியீர் -என்று பிராட்டியான தசையிலும் இவர்க்கு ஸ்வரூபம் மாறாதே செல்லுகிற படி-

—————————————————————-

சில குயில்களைக் குறித்து அவனுக்கு என் தசையை அறிவித்து அங்கு நின்றும் ஒரு மறு மாற்றம்  கொண்டு அருளிச் செய்ய வேணும் என்கிறாள் –

போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.–6-1-6-

போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
புன்னையின் கீழே நின்று குயில்களுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறாள் -ஏகாந்தமாக அனுபவிக்கிற சேர்த்தி நித்தியமாக வேணும் -தன் ஆர்த்தி கண்டு இரங்குகைக்கு பாசுரம் இது என்று இருக்கிறாள் –
யான் இரந்தேன் -ஸீதாம் உவாஸ-என்கிறபடியே புருஷகாரத்வாரா -எல்லாராலும் இரக்கப் படும் நான் இரந்தேன் -நியமிக்கிறேன் அல்லேன் -இரக்கிறேன்-இரப்பார் கார்யம் செய்து தர வேணும் என்னும் நினைவாலே
புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
வைமா நிகரைப் போலே மனுஷ்ய கந்தம் தட்டாத படி உயர வர்த்திக்கை -இசை இ றே உயர்த்தியை காட்டுகிறது -நெய்தல் நிலத்தில் புன்னை படர்ந்து அன்றோ இருப்பது என்னில் –பணைத்து ஓங்கி இருக்கும் என்கிறது -வானார் வ ண் கமுகு என்றும் சேண் சினை ஓங்கு மரம் -என்றும் சொல்லுகையாலே -நெருப்பிலே சஞ்சரிப்பாரை போலே புன்னைப் பூவிலே வர்த்தியா நின்றன -அக்னி ஸ்தம்பனம் யுடையார்க்கு வர்த்திக்கலாம் இ றே
உறை -பூவின் மேலே நித்ய வாசம் பண்ணா நின்றன –நைஷா பஸ்யதி ராக்ஷஸ்யோ நே மான் புஷப பல த்ருமான் என்று ராக்ஷஸே தர்ச நத்தோபாதி நினைத்து இருக்கும் தன்னைப் போல் அன்றே
கலவியால் உள்ள புஷ்கல்யம் வடிவிலே தொடை கொள்ளலாம் படி இருக்கை –
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
நீர் உறுத்தினால் சேற்றிலே யாயிற்று வாளை கள் களித்து வர்த்திப்பது -அவ் ஊரில் பதார்த்தங்கள் பிரிந்து துடிக்கை அன்றிக்கே களித்து வர்த்தியா நிற்கும் –
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
கையும் திரு வாழி யுமான அழகை நித்ய ஸூ ரிகளை அனுபவிப்பித்துக் கொண்டு போது போக்காய் இருக்கிறவனைக் கண்டு -ஆற்றல் என்று வலியாய்-ஆர்த்த ரக்ஷணத்துக்கு வலியை யுடைய திரு வாழி என்னுதல் -ஆற்றலை யுடையனாய் பிரிவுக்கு சிளையாதவன் என்னுதல் -ஒரு நீர்ச் சாவியான நான் கிடைக்க நிரபேஷர் ஆனவர்களுக்கு காட்சி கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறவனை
ஆற்றல் -ஆஸ்ரிதர் விஷயத்தில் எல்லாம் செய்தாலும் ஒன்றும் செய்யாதவனாய் இருக்கும் என்றுமாம் ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மானை என்ன கடவது இ றே
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.
மறு மாற்றம் கொண்டு வந்து அருளிச் செய்ய வேணும் -எப்படிப் பட்ட மறுமாற்றம் என்னில் –
மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே-என்னுடைய கிலேசமும் மோஹமும் தீருவதொரு பிரகாரம் -ததா குரு தயாம் மதி -என்கிறபடியே என் பக்கல் தயையைப் பண்ணி அருள வேணும் –

———————————————————-

சில கிளிகளைக் குறித்து அவனுடைய அடையாளங்களை சொல்லி இவ்வடையாளப் படியே கண்டு எனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் –

ஒரு வண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
செரு ஒண் பூம்பொழில்சூழ் செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.–6-1-7-

ஒரு வண்ணம் சென்று புக்கு
வழியிலே நெஞ்சை அபஹரிக்கும் போக்யதையை யுடைத்து அதில் கால் தாழாதே ஒருபடி சென்று புக்கு -ச ததந்த புரத்வாரம் சமதீத்ய -என்னுமா போலே ஐஸ்வர்ய தரங்களாலே புகுகை அரிது வருந்தி புக்கு என்னவுமாம் –இப்போது முதலிகள் பிரம்பு வந்து விழும் அதுக்காக பிற்காலியாதே மேல் விழுங்கோள் என்கை
எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
நிவேதியத மாம் -என்கிறபடியே வடிவைக் காட்டுகிறாள் -அங்குத்தை வார்த்தை கேட்டால் அல்லது தரிக்க மாட்டாது எனக்கு -ஒரு நல் வார்த்தை சொல்லு –
சஹசரத்தோடே கூடி இருக்கையாலே அழகு பெற்று இருக்கிற கிளியே -மௌக்த்யமும் பேச்சும் வாயில் பழுப்பும் வடிவில் பசுமையும் அவனோடு போலியாய் இருக்கையாலே உன்னைக் கண்டு கொண்டு இருக்க அமைந்தது என்றுமாம் –
செரு ஒண் பூம்பொழில்-
செருவை ஒளிப்பதாய் தர்ச நீயமான பூம் பொழில் -சூழ் -என்னைப் பாராதே பூவைப் பார்த்தாய் -உன் உடம்பு பூ நாறிற்று வேற்று உடம்பு -என்று மிதுனங்களை சீறு பாறு என்னப் பண்ணும் என்னுதல் -சலம் கொண்டு மலம் சொரியும் என்று இசலி இசலி பூக்களை சொரியா நிற்கும் என்னுதல் –
செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
பொழில் உதிர்ந்த தாதுக்களாலே சிவந்த பர்யந்தங்களை யுடைத்து என்னுதல் -கடல் கரை யாகையாலே சிவந்த மணலீட்டை யுடைத்து என்னுதல் –
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
உனக்கு வழியில் விடாய் எல்லாம் கெடும்படி வர்ஷூக வலாஹகம் போலே இருக்கிற திரு நிறத்தையும் அதுக்கு பரபாகமாக தாமரைத் தடாகம் பரப்பு மாற பூத்தால் போலே இருக்கிற அவயவங்களையும் காண இ றே புகுகிறது -கலவியோடு பிரிவோடு வாசி அற ஒருபடிப் பட்டு இருக்கிறவரை
கண்டார்க்கு விடாய் கெடும் வடிவு -அவ்வடிவிலே இழிந்தவர்கள் துவக்கு உண்ணும் முறுவல் -அநந்யார்ஹம் ஆக்கும் கண் -அநந்யார்ஹம் ஆனாரை அணைக்கும் கை -ஸ்பர்சத்துக்கு தோற்று விழும் விழும் திருவடிகள் –
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.
அஸ்தானே பய சங்கை பண்ணி யுத்த உன்முகமான திவ்ய ஆயுதங்கள் -இன்னார் என்று அறியேன் என்று கிட்டினாரை மதி கெடுக்கும் திவ்யாயுதங்கள் -திவ்ய அவயவத்தோ பாதி திவ்ய ஆயுதங்களும் அசாதாரண சிஹ்னம் ஆகை -யானி ராமஸ்ய சிஹ்னானி லஷ்மணஸ்ய சயாநிவை
திருந்தக் கண்டே -என்னைப் போலே மாநஸமாக அன்றிக்கே வ்யக்தமாக கண்டு –

—————————————————————–

ஒரு பாவையை நோக்கி அந்தரங்கையான எனக்கு வந்து சொல்லலாம் படி கண்டு ஒரு மறு மாற்றம் கேட்டு வந்து சொல்லாய் என்கிறாள் –

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்
பெருந் தண் தாமரைக் கண் பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–6-1-8-

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
திருந்தக் கண்டு– பிறருக்கு சொல்லலாம் படி விசதமாகக் கண்டு
எனக்கு ஒன்றுரையாய்; -நீ வந்து சொல்லும் வார்த்தை கேட்டால் தரிக்க இருக்கிற எனக்கு -ஒரு வார்த்தை கேட்டு வந்து சொல்லாய்
ஒண் சிறு பூவாய!-அழ குக்கு ஒரு கிளி யோடு ஒத்து -பால்யமும் அத்தால் வந்த லாகவமும் இதுக்கு ஏற்றம் -போக விடுகை மிகை என்னும் படி கண்டு கொண்டு இருக்கும் அழகை யுடைத்தாய் -தூது போகைக்கு கார்ய காலத்தில் வடிவை சிறுக்க வேண்டாத படி -ஏற்கவே சிரமம் செய்து இருக்கிற லாகவத்தையும் யுடைத்தாகை –
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்-பெருந் தண் தாமரைக் கண்
அவனுடைய போக்யத்தையே அன்றிக்கே போக ஸ்தானமே அமைந்து இருக்கை -போக்தாக்கள் அளவன்றிக்கே பெருத்து சிரமஹரமாய விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி இவற்றையும் யுடைத்தான திருக் கண்கள் –
பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
நித்ய ஸித்தமான உபய விபூதிக்கும் கவித்த முடி -திரு வண் வண்டூர்க்கு நிர்வாஹகன் என்று சூடின முடி என்றுமாம் -யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா அப்ரமேயம் ஹி தத்தேஜ-என்கிறபடியே இவள் தன்னை தோற்பித்து சூடின முடி என்னுதல் –
கற்பக தரு பணைத்தால் போலே நாலாய் சுற்று உடைத்தான் தோள்-சிரமஹரமான நிறத்தை யுடைத்தாய் ஸ்த்திரமாய் அபரிச்சின்னமான மேகம் போலே இருக்கும் வடிவு -நிறமேயாய் அகவாய் திண்ணியதாய் இருக்கிறபடி என்றுமாம் –
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–
அவ்வடிவைக் கண்டால் சர்வ நிர்வாஹகன் என்று தோற்றி இருக்கை -அகவாயில் நீர்மை இன்றிக்கே முதலிகளாய் இருக்கிறவரை என்றுமாம் –

———————————————————————

சில அன்னங்களை குறித்து -நீங்கள் சென்றால் ஏகாந்தத்திலே ந கச்சின் ந அபராத்யதி -என்றார் முன்னாக என்னிடையாட்டத்தை அறிவியுங்கோள் -என்கிறாள் –

அடிகள் கைதொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.–6-1-9-

அடிகள் கைதொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
திருவடிகளை கையாலே தொழுது -அவனுக்கு மறுக்க ஒண்ணாதே இரங்க வேண்டும் செயல்களை செய்து –
சம்ச்லேஷத்தாலே பூவிலே அசையா நின்றுள்ள அன்னங்காள் –அன்னங்கள் செருக்கு இருக்கிறபடி -என் காலும் ஒரு பூவில் பொருத்தப் பண்ணினால் அன்று உங்களுக்கு இது ஏற்றமாவது -அக்னியில் கால் வைப்பாரைப் போலே என் கால் பூவில் என் கால் பூவிலே பொருந்துகிறது இல்லை
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
விடிவுகள் தோறும் ப்ரபாத சமயங்கள் தோறும் சங்க த்வநியாய செல்லா நிற்கும் -ஆசையுடையாரைக் காண சங்க த்வனியாலே அழைக்கிறாப் போலே இருக்கை -அவ்வோ காலங்களுக்கு அடைத்தவை எல்லாம் மாறிக் கிடக்கிறதே இங்கு -விடியாத ஊரிலே என்னை வைத்து -விடியும் ஊரிலே இருக்கிறவன்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
துரியோதனாதிகளை அழிய செய்யும் இடத்தில் கடியனாய் -பாண்டவர்களுக்காக பகலை இரவாக்குகை முதலான ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை பண்ணுமவனை -அவர்களுக்கு கையாளாய் நிற்குமவனை -அவ்வளவிலும் பர்யாப்த்தன் அன்றிக்கே இருக்கிற வ்யாமுக்தனாய் -அன்றிக்கே பிறர் நோவு அறியானாய் கலக்கிற போது பிரியேன் என்று வைத்து பிரிய வல்லவனை கலக்கும் போது தாழ நின்று பரிமாறி பின்னை எட்டாதவனை என்றுமாம்
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.-
அவன் உபேக்ஷித்தாலும் விட மாட்டாத மஹா பாபத்தை யுடையேன் -நாட்டார்க்கு ஆச்வாஸ ஹேதுவான பகவத் ப்ரத்யாசக்தி பாதகமாம் படியான பாபத்தை பண்ணினேன் -பாவனமான விஷயம் எனக்கு பாப ஹேது வாவதே -மேரு மந்த்ர மாத்ரோ அபி -யான் நாம சங்கீர்த்தன தோ மஹா பயாத் விமோஷ மாப் நோதி ச சம்சய யன்னர-என்கிற விஷயம் இவளுக்கு பய ஹேதுவாய் இரா நின்றது
திறம் கூறுமின்; -ஒரு மஹா பாரதம் இ றே
வேறு கொண்டே –கூறுமினே –ஓலக்கத்தில் அன்றிக்கே ஏகாந்தத்திலே ந கச்சின் ந அபராத்யதி -என்பார் கூட இருக்க அறிவியுங்கோள் -ஏவ முக்தஸ்து ராமேணச லஷ்மணஸ் சமய தாஞ்சலி ஸீதா சமஷம் காகுத்ஸத்தமித்தம் வசன மப்ரவீத் –

—————————————————————–

சில வண்டுகளைக் குறித்து அவர் இத்தலையில் சத்தையும் இல்லை என்று இருப்பர் -அவளும் உளள் என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் என்று அருளிச் செய்வார் -ஆளவந்தார்
இத்தலை இல்லை யாகில் அத்தலை யுண்டாக கடவது -பெண் பிறந்தார் கார்யம் எல்லாம் செய் தோம் என்று ஸ்மரித்து இருக்கிறவர்க்கு -ரஷ்ய வர்க்கத்தில் நானும் ஒருத்தி யுண்டு என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் -என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வார்-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.–6-1-10-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
அல்லாதாராபாதி என்று இராதே விசேஷித்து என் காரியங்களும் உங்களுக்கே பரம் என்று இருந்தேன் -தன் பெருமையை பார்த்து இலள்-இவற்றின் சிறுமையை பார்த்து இலள் -செல்லாமையை பார்த்து இரக்கிறாள்-
விசேஷண்து ஸூக்ரீவோ ஹா நு மத்யர்த்த முக்தவான் –
வெறி வண்டினங்காள்!– பரிமளம் ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே இருக்கை -உங்கள் வடிவில் பரிமளமே பாதேயம் போன்று இருந்ததீ -என் உடம்பையும் இப்படி ஆக்கினால் அன்றோ உங்கள் உடம்பால் பிரயோஜனம் பெற்றி கோளாவது
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
என்னைப் போல் கலங்கி இருக்கும் இங்குத்தை பதார்த்தங்கள் ஒழிய தெளிந்த பதார்த்தங்களை காண் கிறி கோள் இ றே -வைடூர்ய விமலோதகா-என்கிறபடியே தெளிந்து இ றே அங்குத்தை பதார்த்தங்கள் இருப்பது -உபதத்தோ தகா நத்ய-என்று இ றே இங்குத்தவை இருப்பது
வட பார்ஸ்வத்திலே -கடலுக்கு தென்பால் இருக்கிற பிராட்டியை போல் யாயிற்று இவள் இருக்கிற இருப்பு
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
எதிர் இல்லாத போரை ராவணனையும் அவன் அரணாக இட்ட மதிலையும் துகளாகச் செற்று –
ருஷிகள் குடியிறுப்பு பெற்றோம் -பிராட்டி உடன் கூடப் பெற்றோம் இலங்கை விபீஷண விஷயமாகப் பெற்றோம் என்று உகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.
எங்கும் மேற்பட்ட ஆண் பிள்ளை தனத்தை யுடையவர்க்கு -ரஞ்ச நீ யஸ்ய விக்ரமை -என்று எதிரிகள் மேலிட்ட வீரம் -ரதசர்யா ஸூ சம்மத -என்று வீரர்கள் கொண்டாடின வீரம் –
உம்முடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தில் இன்னும் ஒருத்தி நோவுபடா நின்றாள் என்னுங்கோள் –

—————————————————————-

நிகமத்தில் இப்பத்தும் வல்லவர்கள் காமினிகளுக்கு காமுகர் போக்யராமா போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு ஸ்ப்ருஹ விஷயமாவார்  என்கிறார் –

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–6-1-11-

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
மின்னை வென்று ஸ்யாமமான திரு மேனிக்கு பரபாகமான சேர்த்தியை யுடைத்தான திரு யஜ்ஜோபவீதத்தை யுடைய ஸ்ரீ வாமனனாய் –
வி நீதமாய் ஆகர்ஷகமான வடிவைக் காட்டி இசைவித்து -பூமிப் பரப்பை தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
தன் உடைமை அவனதாக்கி அவன் தந்தானாம் படி பண்ணின பண்ணின மஹா வஞ்சகன் திருவடிகளில் –
ஸ்ரீ வாமன வ்ருத்தாந்த கதனம் மின்னிடை மடவாருக்கு தோற்றுகிற தோற்றரவுக்கு ஸூ சகம் -இதில் பிறந்த பிரணய ரோஷம் மின்னிடை மடவாராக்கைக்கு ஸ்ரீ வாமனனாய் வந்து தோன்ற கிழக்கு வெளுத்த படி -மஹா பலியை அர்த்தியாய்ச் சென்று வஞ்சித்து பூமிப் பரப்பு அடைய தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்டால் போலே யாயிற்று பிரணய கோபத்தால் -அல்லோம் -என்றவர்களை திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்ட படி
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
ஈழம் பிரம்பு கொண்டது என்னுமா போலே பண் மிகுந்து இருக்கை -பாட்ட் யே கே யேச மதுரம் -என்கிறபடியே இயலும் இசையும் இனிதாய் இருக்கை
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–
இத்தை அப்யஸிக்க வல்லார்கள் -மின்னிடையவர்க்கு மதனர் ஸ் ப்ருஹ விஷயமாமா போலே -இவர் தூது விடுகிற விஷயத்துக்கு போக்யராவார் -அற்ப சராசரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்று ஒழிந்தேன் -தூராக் குழி தூர்த்து எனை நாள் அகன்று இருப்பன் -என்று விஷய ப்ராவண்யம் விநாச பர்யாயம் என்னுமவர் -இத்தை உத்தேச்யமாக சொல்லார் இ றே -ஸர்வதா சாம்யம் உள்ள இடத்திலே அது தன்னையே சொல்லக் கடவது –


கந்தாடை    அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

 

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-1-

September 23, 2016

கீழே நோற்ற நோன்பு தொடங்கி நாலு பிரயோகம் சரணம் புக்க இடத்திலும் அவன் வாராமையாலே-குணவானாய் சர்வஞ்ஞனாய் சர்வ சக்தியாகையாலே சர்வ நிர்வாஹ ஷமனாய் இருக்கிற எம்பெருமானைத் திரு வண் வண்டூரில்-ஸம்ருத்தி தம்மை நினையாதபடி பண்ணுகையாலே நம் தசை அறியாமையால் வாராது ஒழிந்தான்-அறிவிக்க வரும் என்று பார்த்து-தம் பரிஜனங்களில் அவன் பக்கல் போய் வர வல்லார் ஒருவரைக் காணாமையாலே -தன் ஆற்றாமை கை கொடுக்க கழிக்கரையிலே சென்று
-அங்கே வர்த்திக்கின்றன சில பஷிகளை அத்யாதரம் பண்ணி இருந்து திரு வண் வண்டூரில் தூது விடுகிறாள் –

——————————————————————-

இப்பிராட்டி சில குருகுகளை நோக்கி திரு வண் வண்டூரில் சென்று என்னுடைய தசையை எம்பெருமானுக்கு  அறிவியுங்கோள் என்கிறாள்  –

வைகல்  பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.–6-1-1-

வைகல் பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
நாள் தோறும் அழகிய கழியிலே வந்து மேய்க்கிற குருகினங்காள்-இத்தால் தன்னுடைய அபேக்ஷிதங்களை செய்து முடிக்க வேண்டும் படி தன்னோடு அவற்றுக்கு உள்ள கண் அணைவு சொல்லிற்று –
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்-கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
ஒரோ முதலே செய்யை விழுங்கும் படியான செந்நெல் உயர்ந்த திரு வண் வண்டூரில் உறைவதும் செய்து கையும் திரு வாழி யுமான அழகையும் முறுவலையும் காட்டி என்னை தோற்பித்து இருக்கிறவனைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.
இங்கு நின்றும் போனோம் என்று வேண்டல்பாடு அடியாதே-உசித விநயங்களைப் பண்ணி பிரிந்தால் தன்னைப் போல் அன்றிக்கே தரியாத படியான பாபத்தை பண்ணின என் காதன்மை சொல்லுங்கோள்-கைகள் கூப்புகை -சிறகு விரிக்கை -காதன்மை -ஆசைப்பாடு-

—————————————————————

பரம காருணிகனான திரு வண் வண்டூர் நாதனுக்கு என் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில நாரைகளைக் குறித்து சொல்லுகிறாள் –

காதல்  மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நாதன் ஞாலமெல்லாம் உண்ட நம்பெருமானைக் கண்டு
பாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே.–6-1-2-

விரஹ வியஸன ஸஹம் அல்லாத படி ஸ்நே ஹத்தை யுடைத்தாய் -அதுக்கு மேலே விஸ்லேஷிக்கில் முடியும்படியான மார்த்வத்தை யுடைத்தான பேடையை இழவாமைக்காக அத்தோடு பிரியாதே மேய்கிற கரு நாராய்
வேத கோஷங்களும் வைதிகமான யாகங்களிலும் யுண்டான ப்ரேஷாதி கோஷங்களும் மிக்கு இருந்துள்ள திரு வண் வண்டூருக்கு நாதனாய் பிரளயம் கொள்ளுகிற ஜகத்தை எல்லாம் திரு வயிற்றிலே வைத்து உபகரித்து அருளின செயலாலே நம்மை அடிமை கொண்டு இருக்கிறவனைக் கண்டு
கை தொழுகை போராது -முதலிகளாய் இருப்பர் தீர்க்க பிராணாமத்தை பண்ணி -எம்பெருமான் பக்கலிலே போகிறன சிலவாகையாலே –அடியேன் -என்கிறாள் –

———————————————————————

திறம் திறமாக திரளுகிற புள்ளினங்களைக் கண்டு தன் காரியத்துக்காக திரளுகிறனவாகக் கொண்டு திரு வண் வண்டூரில் இருக்கிற எம்பெருமானுக்கு என்னுடைய வியஸனத்தை அறிவியுங்கோள் என்கிறாள் –

திறங்களாகி  எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.–6-1-3-

திறம் –திரள் /உழலுகை –சஞ்சரிக்கை –
விலக்ஷணமான சம்பத்து பெருகா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் நிரந்தர வாசம் பண்ணா நிற்பதும் செய்து பிரதிகூல நிரசன த்வரையாலே சுழலா நின்றுள்ள திரு வாழியோடே கூடின திருக் கையையும் -தர்ச நீயமான திருப் பவளத்தையும் யுடையனாய் -அத்தாலே மிகவும் வேண்டற்பாடு யுடையனாய் இருக்கிறவனைக் கண்டு அவனுக்கு தயை பிறக்கும் படி நீங்கள் அபிமான ரஹிதராய் கொண்டு தொழுது -தான் நினையாது இருக்கையாலே நான் படுகிற மநோ துக்கத்தை அவனுக்கு பணியுங்கோள் என்கிறாள் –பணியீர்-அவற்றின் பக்கல் தனக்கு யுண்டான கௌரவ அதிசயத்தாலே பணியீர் என்கிறாள் –

————————————————————-

திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எம்பெருமானைக் கண்டு சரீரம் கட்டு அழிந்து ஒருத்தி படும் பாடே -என்று சொல்லுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை குறித்து அருளிச் செய்கிறாள் –

இடரில்  போகம் மூழ்கி இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–6-1-4-

விஸ்லேஷ கந்தம் இல்லாத சம்ச்லேஷ ஸூ கத்திலே முழுகி பிரிய மாட்டாதே ஒன்றுக்கு ஓன்று பவ்யமாகக் கொண்டு சஞ்சரிக்கிற அன்னங்காள்-
நிரந்தரமாக வேத கோஷம் மிக்கு இருந்துள்ள திரு வண் வண்டூரில் தன் வடிவு அழகைக் காட்டி என்னை அனுபவிப்பித்து ஸூ லபனாய் இப்போது எட்டாது இருக்கிறவனைக் கண்டு-

—————————————————————–

சில அன்னங்களை குறித்து அவ்விடம் புக்காரை எல்லாம் மறப்பிக்கும் விஷயமாய் இருக்கும் -நீங்கள் அங்கு புக்கால் என்னையும் நினையுங்கோள்  என்கிறாள் –

உணர்த்தல்  ஊடல் உணர்ந்து உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும் திருவண்வண்டூர்
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.–6-1-5-

கிலாக்கையையும் கிலாய்த்து இருத்துகைக்கு அகப்படும் துக்கத்தையும் அனுசந்தித்து இனியூட சம்பாவனை இல்லாத படி பிரியாதே மேய்வதும் செய்து பரஸ்பரம் பவ்யமான அன்னங்காள் -கொழுத்த வண்டல்கள் மேலே சங்குகள் உறங்கா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் நம்மை விஸ்லேஷித்ததையும் மறந்து தான் ஒப்பித்து போது போக்கி நமக்கு அ பவ்யனாய் இருக்கிறவனைக் கண்டு
புக்க வாறே அங்குத்தை ஐஸ்வர்யங்கள் உங்களை மறக்கப் பண்ணும் -அங்கனம் செய்யாதே கூப்பின கைகளும் நீங்களுமாய் எனக்காகவும் ஒரு வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்ய வேணும் –

—————————————————————-

சில குயில்களைக் குறித்து திரு வண் வண்டூரில் சென்று எம்பெருமானைக் கண்டு உள்ள தசையை அறிவித்து அத்தலையில் நின்றும் ஒரு மாற்றம் கொண்டு வந்து என் மையல் தீருவதொரு வண்ணம் அருளிச் செய்ய வேணும் என்கிறாள் –

போற்றி  யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.–6-1-6-

மனுஷ்ய கந்தம் தட்டாதே புன்னை மேலே குறைவதும் செய்து அன்யோன்ய சம்ச்லேஷத்தாலே மநோ ஹரமான வடிவை யுடைய குயில்கள் -உங்களை ஏத்தி இரந்தேன்-நீரில் காட்டிலும் ஸூ கமாய் இருக்கையாலே சேற்றிலே வாளைகள் உகளித்து துள்ளா நின்று இருந்துள்ள திரு வண்  வண்டூரில் நான் நோவு படா நிற்கத் தான் தேறி தனக்கு நல்லாரான அயர்வறும் அமரர்களுக்கு கையும் திரு வாழி யுமான அழகைக் காட்டி அவர்களும் தானும் போது போக்கி இருக்கிறவனைக் கண்டு -ஆற்றல் ஆழி -வலியுடைய திருவாழி என்னவுமாம் –

—————————————————————

நாங்கள் அவனை அறியும் படி எங்கனே என்று கேட்ட கிளிகளைக் குறித்து அவனுடைய அடையாளங்களை சொல்லி இவ்வடையாளங்களின் படியே அவனை அழகிதாகக் கண்டு எனக்காக அவனுக்கு ஒரு வார்த்தை அருவியுங்கோள் என்கிறாள் –

ஒரு  வண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
செரு ஒண் பூம்பொழில்சூழ் செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.–6-1-7-

ஐஸ்வர்ய தரங்களாலே புகுகை அரிது -ஆகிலும் வருந்தி ஒரு படி சென்று புக்கு -அவ் ஊரில் போக்யதையாலே அவ்வளவும் சென்று புகுகை அரிது -ஆகிலும் ஓரு படி சென்று புக்கு என்றுமாம் –
உன்னுடைய சஹசரத்தோடு கலக்கையாலே அழகு பெற்று இருக்கிற கிளியே -எனக்காக அவனுக்கு ஒரு வார்த்தை அறிவிக்க வேணும் –
இசலி பூக்கும் பொழிலை யுடைத்தாய் அப் பொழிலில் உதிர்ந்த தாதுக்களால் சிவந்த பர்யந்தங்களை யுடைய திரு வண் வண்டூரில் –
என்னை விஸ்லேஷித்துக்காக வாட்டமில்லாத திவ்ய அவயவங்களை யுடையனாய் யுத்தத்தில் உஜ்ஜவலமான திரு வாழி யையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் தனக்கு திவ்ய சிஹ்னமாக யுடையவனாய் இருந்தவனை வ்யக்தமாகக் கொண்டு-

——————————————————————

நான் அவனுடைய அழகுகளைக் கேட்டால் மறுத்து எனக்கு சொல்லலாம் படி திருந்தக் கண்டு எனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும் என்று பூவையை நோக்கிச் சொல்லுகிறாள் –

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்
பெருந் தண் தாமரைக் கண் பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–6-1-8-

ஒண் சிறு பூவாய!-அங்கே போக விடுகைக்கு ஈடான வடிவு அழகையும் வடிவில் லாகவத்தையும் யுடையான பூவாய்
பெருத்து குளிர்ந்து இருந்துள்ள தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்களையும் அவ் ஊருக்கு ராஜாவாக்கைக்கு தகுதியான திரு அபிஷேகத்தையும் -பெருத்த நாலு திருத் தோள்களையும் -கறுத்து திண்ணிதான மஹா மேகம் போலே இருக்கிற திருமேனியை யுடையனுமாய் இவ் வடிவு அழகாயேய் உள்ளே ஒரு நீர்மை இன்றிக்கே முதலியாய் இருக்கிறவனை –

—————————————————————-

நீங்கள் திரு வண் வண்டூரில் சென்று அவனைக் கண்டக்கால் ஓலக்கத்திலே விண்ணப்பம் செய்யாதே ஏகாந்தத்திலே அடியேன் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை  குறித்துச் சொல்லுகிறாள் –

அடிகள் கை தொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.–6-1-9-

பூக்களிலே சம்ச்லேஷத்தாலே அசைகிற அன்னங்காள் -திருப் பள்ளி எழுச்சி சங்கங்கள் இங்கே கேட்க்கும்படி த்வனியா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருப்பதும் செய்து தன்னைப் பிரிந்தார் நோவு அறிய கடவன் அன்றிக்கே வஞ்சகனாய் ஒருவருக்கும் கிட்டாமையே ஸ்வரூபமான கிருஷ்ணனைக் கண்டு திருவடிகளை கையாலே தொழுது
விடிவை சங்கு-என்று தித்ருஷூக்களை யாஹ்வானாம் பண்ணுகிற சங்கத்வனியை யுடைய ப்ரபாதசமயம் என்றுமாம்
கொடிய வல்வினையேன்-அவன் உபேக்ஷிக்கிலும் அவனால் அல்லது செல்லாத மஹா பாபத்தை யுடையேன் –

—————————————————————–

சில வண்டுகளைக் குறித்து -எல்லோரோபாதியும் நம்மையும் சொல்லுகிறாள் என்று இராதே என் காரியமும் உங்களுக்கே பாரமாகக் கொண்டு -பிரதிகூல நிரசனங்கள் எல்லாம் பண்ணி அனுகூல பரித்ராணமும் பண்ணி பரிபூர்ண மநோ ரதனாய் இருந்தவனுக்கு தனக்கு ரக்ஷணீயை நானும் ஒருத்தி உளேன் என்று சொல்லுங்கோள் -என்று அவன் மறந்து இருந்தான் என்னும் இன்னாப்பாலே சொல்லுகிறாள் –

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.–6-1-10-

வெறி வண்டினங்காள்!-பரிமளத்தை யுடைய வண்டினங்காள்
என்னைப் போலே கலங்கி இராதே தெளிந்த நீரை யுடைய பம்பை வாச பார்ஸ்வத்திலே
மாறில் போர்-எதிர் இல்லாத போர் / ஏறு சேவகனார்க்கு-எங்கும் மேற்பட்ட ஆண் பிள்ளைத்தனத்தை யுடையராய் இருக்கிறவர்க்கு –

————————————————————————

நிகமத்தில் இப்பத்தும் வல்லவர்கள் காமினிகளுக்கு காமுகர் போக்யராமா போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு போக்யராவார் என்கிறார் –

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–6-1-11-

மின்னை வென்று திரு மார்வுக்கு சேர்ந்து இருந்துள்ள திரு யஜ்ஜோபவீதத்தை யுடைய ஸ்ரீ வாமனனாய் இம் மஹா பிருதிவ்யை எல்லாம் அளந்து கொண்ட மஹா வஞ்சகன் திருவடிகளில் -வாமன வ்ருத்தாந்த கதனத்தாலே மின்னிடை மடவாருக்காக தோற்றுகிற தோற்றரவை ஸூசிப்பிக்கிறது –இன் கொள் பாடல்-இனிய பாடல் –

———————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -5-10–

September 22, 2016

திரு வல்ல வாழிலே புக வேணும் பரிமாற வேணும் என்று மநோ ரதித்து-அப்படிப் பெறாதே மிகவும் அவசன்னராய் -நின்றார் கீழே
இத் திருவாய் மொழியில் அவனுடைய குண சேஷ்டிதாதிகளை அனுசந்திக்கப் புக்கு சிதிலரானவர் -இச் ஸைதில்யத்தை போக்கி அருளி
தரித்து நின்று அனுபவிக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்று சரணம் புகுகிறார்
-திருவடி ராமாவதாரத்தில் சக்தனாய் இருக்குமா போலே -இவர் எல்லா அவதாரத்தில் யுண்டான குண சேஷ்டிதாதிகள்
எல்லா வற்றிலும் ஆழம்கால் பட வல்லராய் இருப்பர்
மண்ணை முன் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்து கடந்து இடந்து மணந்த மாயங்கள்-என்றார் இ றே
திருவடியைப் போல் அன்றியே பகவத் பிரசாதம் அடியாக வந்த ஞானாதிக்யத்தை யுடையவர் ஆகையாலே திருவடியைக் காட்டில் வி லக்ஷணர் இவர் –
அர்ச்சாவதாரத்தில் தம் அபேக்ஷிதம் பெற நினைத்தவர் அங்கு கிடையாமையாலே அவதாரங்களிலே போகிறார்
-விபவங்களிலும் இழந்தாருக்கும் இழவு தீர்க்க இடமாய் இருக்க அவதாரங்களில் போருகை யாவது என் –
அர்ச்சாவதாரத்தில் அதீந்த்ரியனான தன்னை சம்சாரிகள் கண்களுக்கு விஷயம் ஆக்குகையும் -சர்வ அபேக்ஷிதங்களையும் கொடுக்கையும் ஒழிய
குளிர நோக்குதல் வினவுதல் செய்யக் கடவது அன்றாக சங்கல்பித்து இருக்கையினாலே -சத்ய சங்கல்பனுடைய சங்கல்பம் குலையும் படி
அதி நிர்பந்தம் பண்ணைக் கடவோம் அல்லோம் என்று -ஸம்ஸ்ப்ரூ க்ருஷ்யச ப்ரீதியா –ஸூ காடம் பரிஷஸ்வஜே -என்று
கிருஷ்ணாவதாரத்தில் போந்தார் ப்ரத்யாசத்தியாலே -அதுவும் தீர்த்தம் பிரசாதிக்கையாலே
-பல்லில் பட்டுத் தெறித்தது -என்று கூப்பிடுகிறார் -இது ஆழ்வான் நிர்வாஹம் –
உன்னைப் பிரிந்து நோவு படுகிற சமயத்தில் உன்னுடைய குண சேஷ்டிதாதிகள் ஸ்ம்ருதி விஷயமாய் நலியா நின்றது
-இவ் வவசாதம் தீரும் படி உன் திருவடிகளில் வந்து சேர்வது என்று என்கிறார் என்று பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் அருளிட்டார் நிர்வாஹம் –

———————————————————————

உன்னுடைய அவதாராதிகள் என்னை மர்மத்திலே நலியா நின்றன – தரித்து நின்று உன்னை அனுபவிப்பது என்று என்று -இத் திருவாய் மொழியில் அர்த்தத்தை சங்க்ரஹேண அருளிச் செய்கிறார் –

பிறந்த  வாறும் வளர்ந்த வாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும்
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்று நின்று ருக்கி உண்கின்ற இச்
சிறந்த வான் சுடரே! உனை என்று கொல் சேர்வதுவே?–5-10-1-

பிறந்த வாறும்
இவருக்கு மூன்று அவசாதம் உண்டு -எத்திறம் -என்றும் -பிறந்தவாறும் என்றும் -கண்கள் சிவந்தும் -என்றும் -மூன்றிலும் அவ்வாறு மாசம் மோஹித்துக் கிடந்தார் -என்று பிரசித்தம் -ஆவிர்ப்பூதம் மஹாத்மநா -என்று தோஷ ஸ்பர்சத்தைப் பற்ற ருஷி சொன்னான் -ஆஸ்ரிதற்காக கர்ப்ப வாசம் பண்ணினான் என்கிற இம் மஹா குணத்தை இழக்க ஒண்ணாது என்று இவர் பிறந்தவாறும் என்கிறார் -அகர்ம வஸ்யனாய் இருந்து வைத்து -ஆஸ்ரித அனுக்ரஹமே ஹேதுவாகப் பிறந்த படி -அப்ராக்ருத சமஸ்தானத்தை இதர சஜாதீயம் ஆக்கின படி -அஜஹத் ஸ்வ பாவனாய் -வந்து பிறந்த படி -அவதாரங்களில் ஈடுபடுவார் அளவுடையர்கள் இ றே -தஸ்ய தீரா பரிஜா நந்தி யோ நிம்–பிறந்த வாறு என்றால் -வளர்ந்த வாறு என்ன மாட்டாதே -அது தன்னையே ஆவர்த்தித்து ஈடு படுக்கை -பரிஜா நந்தி -இ றே சம்சாரிகளுக்கு பிறக்க பிறக்க ஒளி மழுங்குமா போலே -அவனுக்கே இ றே ஒளி விஞ்சி வருவது -ச உ ஸ்ரேயான் பவதி-ஜாயமான-ஜென்ம கர்மச மே திவ்யம் -என்று அவன் தானும் மதித்து இ றே இருப்பது –
வளர்ந்த வாறும்
பூத நாதி பிரதிபக்ஷம் மாயவும்-நவநீத ஸுர்ய சேஷ்டியாதிகளாலே அனுகூலர் வாழவும் இ றே வளர்ந்தது -பூத நாதிகள் உயிர் மாளவும்-யசோதாதிகள் வெண்ணெய் மாளவும் இ றே வளர்ந்தது -பிரதி கூலர் உயிரும் அனுகூல ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யமே தாரகமாம் படி வளர்த்த படி –
பெரிய பாரதம்
பால்யத்தில் தன்னை நோக்கினான் -பக்வனான பின்பு ஆஸ்ரிதரை நோக்கித் திரிவான்-பிறந்து வளர்ந்து பெரிய பாரதம் கை செய்தான் என்னாது ஒழிந்தது தனித் தனியே ஆழம்கால் படும் படி தோற்றுகைக்காக-பெரிய பாரதம் -மஹா பாரதம் -என்கிறார் –
கை செய்து-
அபரிச்சேதயமான பாரத சேனையை கையும் அணியும் வகுத்து யுத்தம் பண்ணுவித்த படி
ஐவர்க்குத்-திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் –
ஆயுதம் எடேன் என்று ஆயுதம் எடுத்தும் -பகலை இரவாக்கியும் -எதிரிகள் மர்மத்தைக் காட்டிக் கொடுத்தும் -தூத்ய சாரத்யாதிகளைப் பண்ணியும் -ஆஸ்ரித பக்கல் நீ பண்ணி இருக்கும் ஓரங்களை வெளியிட்டும் –
செய்து போன மாயங்களும்-
உகவாதார் மண் உண்ணும் படியாகவும் -உக்காந்தார் உன் படிகளை அனுபவித்து வாழும் படியாகவும் பண்ணி -உன் சீர்மையை அறியாதே சஜாதீய புத்தி பண்ணும் துர்த்தேசத்தில் இராதே போன ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களும் –
அவதரித்தவோ பாதி பிரியம் போரும் இவருக்கு எழுந்து அருளினதுவும் -க்ருத்வா பாராவதரணம் ப்ருதிவ்யா ப்ருது லோசன-மோஹயித்வா ஜகத் சர்வம் கதஸ் ஸ்வம் ஸ்தானம் உத்தமம் –
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்று நின்று
தோல் புரையே போகாதே மர்மத்திலே புக்கு –துர்யோதனாதிகள் நசித்துப் போனார்கள் -பாண்டவர்கள் ராஜ்ஜியம் பெற்றுப் போனார்கள் -இவரை அந்த குண சேஷ்டிதங்கள் மர்மத்திலே நலியா நின்றது –
விரஹத்தாலே அவசன்னமான என் ஆத்மாவை –எல்லாரும் மஹா பாரதத்தில் கேட்டு தயாரிக்கிறது இ றே
இடை விடாதே நின்று நின்று
உருக்கி உண்கின்ற-சிதிலமாகி முடிகின்ற –முடியவும் மாட்டாதே ஜீவிக்கவும் ஒட்டாதே நலிந்த படி
இச்-சிறந்த வான் சுடரே!
நாட்டுக்கு பரமபதம் ஏறப் போனான் என்ற பேராய் -இவருள்ளே புகுந்தான் –தகுதியாய் அபரிச்சேதயமான அழகை உடையவனே
உனை என்று கொல் சேர்வதுவே?–
உன் குண சேஷ்டிதாதிகளாலே அழிகிற என்னை -நினைத்து தரிக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்னுதல் -பிரியாத படி கிட்டுவது என்று என்னுதல் –
பிறந்தவாறு என்று தொடங்கி -எனதாவியை உருக்கி உண்கின்ற -என்று நிர்வஹித்து போருவது-
ஒரு தமிழன் -பிறந்த வாற்றாலும் என்று தொடங்கி –செய்து போன மாயங்களாலும்–உருக்கி உண்கின்ற இச் சிறந்த வான் சுடரே -என்று அவன் பக்கலிலே யாக்கி நிர்வஹித்தான்-

————————————————————-

த்வயி கிஞ்சித் சமாபன்னே கிம் கார்யம் சீதயா மம -என்கிற வாசனையால் -ஐவருக்கு திறங்கள் காட்டியிட்டு -என்று ஆஸ்ரிதற்கு உதவின படி சொல்லிற்று கீழ் -இங்கே பிராட்டிமார் திறத்தே செய்த செயல்களை சொல்லி அவை என்னை சிதிலம் ஆக்கா நின்றன -நான் உன்னைத் தரித்து நின்று அனுபவிக்க  வல்லேனாம் படி பண்ண வேணும் என்கிறார் –

வதுவை  வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும் மாய மாவினை வாய் பிளந்தும்
மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்
அது இது உது என்ன லாவன அல்ல என்னைஉன் செய்கை நைவிக்கும்
முதுவைய முதல்வா! உனைஎன்று தலைப்பெய்வனே?–5-10-2-

வதுவை வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும்
வதுவை -விவாஹம் -வார்த்தையில் -எருதுகள் ஏழையும் நிரசித்தார்க்கு இவளைக் கொடுக்கக் கடவோம் என்று பிறந்த பிரசித்தி –
ஏறு பாய்ந்ததும்-எருதுகள் மேலே விழுந்த படி -இவருக்கு ம்ருத்யுவின் வாயிலே விழுந்தால் போலே யாயிற்று இருக்கிறது -பொய்கையில் பாய்ந்தது போலே இறை நின்றது அவனுக்கு -கருமாரி பாய்ந்தால் ஆகாதோ என்னும் படி இ றே இவளுடைய போக்யத்தை –
மாய மாவினை வாய் பிளந்தும்
கம்ச ப்ரேரிதமாய்-க்ரித்ரிம வேஷத்தை கொண்டு வந்து -சீற்றத்தால் அங்காந்தது-சிறு பிள்ளைகள் துவாரம் கண்டால் கை நீட்டும் வாசனையால் கையை நீட்டினான் –அபூர்வ தர்சனத்தாலே விம்மிற்று -பூரித்தவாறே இரண்டு கூறாய் விழுந்தான் -ஸ்ரீ நாரத பகவான் ஜகத் அஸ்தமிதம்-என்று வந்து விழுந்தால் போலே யாயிற்று இவருக்கு இருக்கிறது -வ்யாதி தாஸ்யோ மஹா ரௌத்ரஸ் சோ அ ஸூ ர கிருஷ்ண பாஹு நா நிபபாதத் விதா பூதோ வைத்யு தேன யதாத்ரும-இத்தால் ஸ்ரீ ப்ருந்தாவனத்துக்கு வழியிசங்கும் படி பெண்களுக்கு வன்னியம் யறுத்துக் கொடுத்த படி
மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்
மதுஸ் யந்தியான குழலை யுடையவர்கள் -குரவைக் கூத்திலே அவர்களோடு தன்னையும் ஒருவனாக கோத்த படி -மதுவார் குழலார் என்ன அமைந்து இருக்கச் செய்தே-மதுவைவார் குழலார் என்றது -கண்ணை யுண்ணீர் மல்க என்றால் போலே
குழகும்-அவர்களுக்கு பிரிந்தால் தரிக்க ஒண்ணாத படி கலந்த கலப்பு -தன் மேன்மை பாராதே தாழ்வு சொல்லி கீழ்மை செய்து கலக்கை
அது இது உது என்ன லாவன அல்ல என்னைஉன் செய்கை நைவிக்கும்
அந்தச் செயல் -இந்தச் செயல் -அந்தச் செயல் என்று விசேஷிக்க ஒண்ணாது -நானாகையும் உன்னுடைய சேஷ்டிதங்கள் ஆகையும் அமையும் என்னை நோவு படுத்த -அதுவே பிரயோஜனம் –
இப்பாட்டில் சொன்ன விரோதி நிரசனத்தையும் -ஆஸ்ரித சம்ரக்ஷணத்தையும் -சாமான்ய ரக்ஷணத்தையும் -அது இது உது-என்று சொல்லுகிறது -என்று பிள்ளான் –
முதுவைய முதல்வா! உனைஎன்று தலைப்பெய்வனே?
பிரவாஹா ரூபேண நித்தியமாய் -பிரளய காலத்தில் அழிந்த ஜகத்தை உண்டாக்கினவனே -அழிந்த வஸ்துவை உண்டாக்கின அருமை -உண்டோ உள்ள வஸ்துவை தரிப்பிக்கைக்கு –அழிந்த வஸ்துவை உண்டாக்கினால் போலே சிதிலனான என்னை தரித்து நின்று அனுபவிக்க வல்லேனாம் படி பண்ண வேணும் –உன்னை என்று கிட்டுவது -என்றுமாம் –

———————————————————————

உன்னுடைய பால சேஷ்டிதங்கள் என்னை மிகவும் நலியா நின்றன என்கிறார் -பிரதிகூலருடைய பிராணனும் ஆஸ்ரிதர் ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யமுமே தாரகமாக வளர்ந்தான் என்று -வளர்ந்தவாறு என்று சொன்ன இடத்தை விவரிக்கிறது இங்கு –

பெய்யும்  பூங்குழல் பேய் முலை யுண்ட பிள்ளைத் தேற்றமும் பேர்ந்தொர் சாடிறச்
செய்ய பாதமொன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும்
நெய் யுண் வார்த்தை யுள் அன்னை கோல் கொள நீயுன் தாமரைக் கண்கள் நீர்மல்கப்
பையவே நிலையும்வந்து என்நெஞ்சை உருக்குங்களே.–5-10-3-

பெய்யும் பூங்குழல் பேய் முலை யுண்ட
பேயின் முலையுண்ட –பெய்யும் பூங்குழல் பிள்ளை என்னுதல் -பெய்யும் பூங்குழல் பேய் என்னுதல் -திரு மஞ்சனம் பண்ணி ஒப்பித்து முலை கொடுத்து வளர்த்தி வைத்த பிள்ளை என்னுதல் -தன்னை அறிய ஒண்ணாத படி இவன் சோம்பாத படி எப்போதும் ஒப்பித்து இருக்கும் யசோதை பிராட்டி போலே ஒப்பித்து வந்த பூதனை என்னுதல்
பிள்ளைத் தேற்றமும்
ஐசுவரமான ஞானம் இன்றிக்கே -தாய் முலை யன்று வேற்று முலை என்று அறியும் தெளிவு -அத்யந்த சைவத்திலும் பிள்ளைகள் முலை வாசி அறிவார்கள் இ றே -பிள்ளைத் தனத்தின் மெய்ப்பாட்டினாலே வரும் ரஸ ஞானமும் –பாதகர் என்று அறியவுமாம் -அறியாது ஒழியவுமாம்-சத்ருக்கள் கிட்டினால் முடியக் கடவதான வஸ்து ஸ்வ பாவத்தால் முடித்தாள் அத்தனை –
பேர்ந்தொர் சாடிறச்-செய்ய பாதமொன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும்
பேர்ந்து-அதுக்கு மேலே என்னுதல் -ஓர் சாடிற பேர்ந்து என்று -அவன் தன்னோடே யாதல் -அஸூரா வேசத்தாலே உயிர் பெற்று ஊருகிற சகடம் தூக்கலாம் படி பேர்ந்து –
செய்ய பாதம் -சிறந்த திருவடிகள் -என்னுடைய ஜீவனத்தை கொண்டு கிடீர் விரோதியைப் போக்கிற்று –
ஒன்றால் -கறுவிச் செய்கை அன்றிக்கே அநாதரம் இருக்கிற படி -சிறுமையில் யுண்டான ஆண் பிள்ளைத் தனமும் -ராமாவதாரத்தில் சிறுச் சேவகம் ஆயுத சிரமம் பண்ணியும் விச்வாமித்திராதிகளோடே மந்த்ர ஸ்ரவணம் பண்ணியும் இ றே -அதில் காட்டிலும் வ்யாவர்த்தமாய் இருக்கிற படி
நெய் யுண் வார்த்தை யுள் அன்னை கோல் கொள நீயுன் தாமரைக் கண்கள் நீர்மல்கப்
நெய் யைக் களவு கண்டான் என்னும் வார்த்தா பிரஸ்தாவத்திலே ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே தாயார் கையில் கோலை எடுத்தாள்-எதிரிகள் அஞ்சும் படி கோல் கொள்ளுமவன் கிடீர் இவள் கையில் கோலுக்கு அஞ்சுகிறான் -சத்ருக்களை அஞ்சப் பண்ணும் -ஆஸ்ரிதற்கு தான் அஞ்சும் -தாய் எடுத்த சிறு கோலுக்கு -என்ன கடவது இ றே
நீ -வெறும் புறத்தில் ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் அழகை யுடைய நீ -சர்வ சக்தியான நீ என்றுமாம்
உனக்குத் தகுதியான கண்கள் –கண்ணில் பரப்பு அடங்க நீரிலே நிறையும் படி
பையவே நிலையும்வந்து என்நெஞ்சை உருக்குங்களே.
அஞ்சி முகத்தை பாரா நிற்க செய்தே-தெரியாத படி பின்னே கால் வாங்கி நிற்கும் என்னுதல் -பேகணித்து நின்ற நிலை என்னுதல்
பூத காலத்தில் செய்து போனது என்று இருக்க ஒண்ணாத படி புக்க இடம் புக்கு என்நெஞ்சை நீராக்கா நின்றன-

———————————————————-

புத்த அவதார வ்ருத்தாந்தம் என்னை மிகவும் நலியா நின்றது என்கிறார் -அனுகூல விஷயத்தில் களவு சொல்லிற்று -இனி பிரதிகூல விஷயத்தில் தன்னை களவு கண்டபடி சொல்லுகிறது

கள்ள  வேடத்தைக் கொண்டு போய்ப் புரம் புக்க வாறும் கலந்த சுரரை
உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிருண்ட உபாயங்களும்
வெள்ள நீர்ச் சடையானும் நின்னிடை வேறலாமை விளங்க நின்றதும்
உள்ளமுள் குடைந்து என் உயிரை உருக்கி உண்ணுமே.–5-10-4-

கள்ள வேடத்தைக் கொண்டு போய்ப் புரம் புக்க வாறும்
யதா ஹி சோரஸ் சததா ஹி புத்த -என்கிறபடியே க்ரித்ரிம வேஷத்தை கொண்டு – வேதைஸ் ச சர்வை ரஹமேவ வேத்ய-என்று வேதார்த்த தத்வ ஞானனானவன் வேத அபிராமாணிக வாதிகள் வேஷத்தை கொள்ளுகை-பாகத்தாலும் அழகிய சந்நிவேசத்தாலும் சென்று புக்க போதே ஆப்தன் என்று விஸ்வஸிக்கும் படி புக்க படியும்
வைதிக ஹிம்சையையும் சாமான்ய ஹிம்சையோபாதி யாக்கப் புகுகிறவன் ஆகையாலே -பசும் புல்லுச் சாவ மிதியாதே கூசி யடியிட்டுப் புக்க படி
கலந்த சுரரை உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிருண்ட உபாயங்களும்
அஸூரர்களோடு சேர்ந்து வைதிக சிரத்தை போம்படி புத்திகளை பேதித்து அவர்களை பிராண ஹானி பண்ணி பிணமாக்கி -இன்னார் கொன்றார் என்று விருது பிடிக்கும் படி நின்ற விரகுகளும்
வெள்ள நீர்ச் சடையானும் நின்னிடை வேறலாமை விளங்க நின்றதும்
கங்கையினுடைய நீர் வெள்ளத்தை ஜடையிலே தரித்த ப்ரபாவத்தை யுடைய ருத்ரனும் விஷ்ணுராத்மா என்கிறபடியே சரீரவத் பரதந்த்ரன் என்னும் இடம் ப்ரஸித்தமாம்படி நின்றதுவும் -ருத்ரனையும் தன்னையும் சமமாக சொல்லலாம் படி திரிமூர்த்தி மத்திய ஸ் தியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம் –
உள்ளமுள் குடைந்து என் உயிரை உருக்கி உண்ணுமே.–
ஞான பிரசரண த்வாரமான மனசிலே புகுந்து அச்சேத்யோயம் அதாஹ்யோயம் என்கிற ஆத்மாவை நீராக்கி முடியா நின்றன –

—————————————————————–

ஆஸ்ரித விஷயமாகவும் சர்வ விஷயமாகவும் பண்ணின சேஷ்டிதங்களை அநுஸந்திக்கும் தோறும் என் மனஸ் ஸூ அழியா நிற்கும் என்கிறார் –

உண்ண வானவர்  கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த அடிசில் உண்டதும்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும்
மண்ணை முன்படைத் துண்டுமிழ்ந்து கடந்திடந்து மணந்த மாயங்கள்
எண்ணுந் தோறு மென்னெஞ்சு எரி வாய் மெழுகொக்கும் நின்றே.–5-10-5-

உண்ண வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த அடிசில் உண்டதும்
சபரிகரனான இந்திரனுக்கு ருஜுக்களான கோபர் சமைத்த வடிசிலை -கோவர்த்தனோ அஸ்மி என்று அமுது செய்ததும் -முன்னிருந்து முற்றத்தான் துற்றிய தெற்றெனவும் -மஹிஷியை பிறருக்கு கொடுத்தால் போலே யாயிற்று ஆஸ்ரித ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யத்துக்கு தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் -இந்திரன் க்ருத்தனாய் வர்ஷித்தான் -அனுகூலனுக்கு காதா சித்தகமாக வந்தது ஆகையாலே ராவணாதிகளை போலே அழியச் செய்திலன்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும்
தாதுக்களாலே நாநா வர்ணமான பெரிய மலை–இவர் தாம் அதிலே ஈடுபடுகிறார் -பசிக்ரஹத்தாலே வர்ஷித்தான் ஆகில் -தானே விடுகிறான் -என்று ஆன்ரு சம்சயத்தாலே மலையை எடுத்து ரஷ்ய வர்க்கம் நோவுபடாமல் காத்ததும்
மண்ணை முன்படைத் துண்டுமிழ்ந்து கடந்திடந்து மணந்த மாயங்கள்
வேண்டா என்றாலும் தேவதாந்த்ர ஸ்பரிசமும் தவிர அறியாதவர்கள் விஷயத்தில் செய்யுமவை சொல்லுகிறது -அர்த்தித்வாதி நிரபேஷமாக ஜகத்தை பிரதமத்திலே ஸ்ருஷ்டித்து -பிரளய ஆபத்து வந்தவாறே எடுத்து திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்கி -வெளி நாடு காண உமிழ்ந்து -மஹாபலி அபகரிக்க எல்லை நடந்து மீட்டுக் கொண்டு -பின்பு அவாந்தர பிரளயம் கொண்ட பூமியை மஹா வராஹமாய் எடுத்து -அது எல்லாம் பூமிக்கு அபிமானியான பிராட்டிக்கு ஆகையாலே அவன் விரும்பி அணைக்க அவளோடு சம்ச்லேஷித்து -இப்படி செய்து அருளின ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை
எண்ணுந் தோறு மென்னெஞ்சு எரி வாய் மெழுகொக்கும் நின்றே.
எண்ணப் புகுவது -முடிய அனுசந்திக்க மாட்டாது ஒழிவதான பரிவ்ருத்தி தோறும் -நாட்டார் இது அடங்க அனுசந்தித்து உண்டு உடுத்து திரிய -நினைத்தவாறே சிதிலமான நெஞ்சானது அக்னியை அணைந்த மெழுகு போலே நின்று உருகா நின்றும் -முடிவதும் செய்யாதே தரிப்பதும் செய்யாதே நிற்கை -எண்ணுகைக்கு அவசானம் இல்லாமையால் வருகைக்கும் அவசானம் இல்லை –

—————————————————————–

உன்னுடைய சகல சேஷ்டிதங்களும் காண பெறாத நான் அவற்றை நினைக்கவும் ஷமன் ஆகிறிலன்-பிரளய ஆபத்தில் ஜகத்தை ரஷித்தால் போலே  அனுசந்திக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்கிறார் –

நின்றவாறு  மிருந்தவாறும் கிடந்தவாறும் நினைப்பரியன
ஒன்றலா உருவாய் அருவாய நின் மாயங்கள்
நின்று நின்று நினைகின்றேன் உனை எங்ஙனம் நினைகிற்பன்? பாவியேற்கு
ஒன்று நன்குரையாய் உலகமுண்ட ஒண்சுடரே!–5-10-6-

நின்றவாறு மிருந்தவாறும் கிடந்தவாறும் நினைப்பரியன
அவஷ்டப் யஷ திஷ்டந்தம்–உடஜே ராமமாசீநம் –பாஹும் புஜக போகாபம் -என்று திருக் குரவையிலும் நின்றும் -பெண்களோடு கழகம் இருந்தும் -அவர்கள் மடியிலே சாய்ந்தும் -அர்ச்சாவதாரத்திலும் நின்றது எந்தை நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் உண்டான சேஷ்டிதங்களையும் அவன் நிலையை அனுசந்தித்த போது -நிலையார நின்றான் என்பார்கள் -இருப்பை அனுசந்தித்த போது பிரான் இருந்தமை காட்டினீர் -என்பார்கள் -கிடையை அனுசந்தித்த -கிடந்ததோர் கிடக்கை என்பார்கள் –
நினைப்பரியன-உபக்ரமத்திலே சைத்தில்யா ஹேது வாகையாலே நினைக்க அரியனவாய்
ஒன்றலா உருவாய் அருவாய நின் மாயங்கள்
அநேகமான பிராகாரங்களாய் -எனக்கு தோன்றாது இருக்கிற உன்னுடைய ஆச்சர்யமான சேஷ்டிதங்களையும்
நின்று நின்று நினைகின்றேன் உனை எங்ஙனம் நினைகிற்பன்?
உபக்ரமத்திலே சிதிலனாய் வருந்தி வருந்தி நினைக்கிற நான் உன்னை எங்கனே நினைத்து தலைக் கட்டும் படி -நினைக்கும் படியை நின்று நின்று ஆராயா நின்றேன் –உன்னை எங்கனம் நினைகிற்பன் என்றுமாம் நினையாது இருக்க மாட்டார் விஷய வை லக்ஷண்யத்தாலே -நினைக்க மாட்டார் ஸைதில்யத்தாலே
பாவியேற்கு-ஒன்று நன்குரையாய்
உன் குண பிரசங்கத்தில் சிதிலனாம் படி பாபத்தை பண்ணின எனக்கு தரித்து நின்று அனுபவிக்கைக்கு ஒரு நல் விரகு சொல்லாய் -நினைக்கவும் வல்லதாய் அத்தாலே அபிமதங்களையும் பெறா நின்றது இ றே நாடாக
உலகமுண்ட ஒண்சுடரே!
அபேக்ஷையும் இன்றிக்கே -உபகார ஸ்ம்ருதியும் இன்றிக்கே இருக்கிற பூமியை ரக்ஷித்து -அது உன் பேறாக உகந்த உகப்பாலே உஜ்ஜவலன் ஆனவனே –

——————————————————————

மானஸ அனுசந்தானமேயாய் சிதிலனாய் போகாமே கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி பண்ண வேணும் என்கிறார் –

ஒண்  சுடரோ டிருளுமாய் நின்றவாறும் உண்மை யோடின்மையாய் வந்து என்
கண் கொளா வகை நீ கரந்து எனைச் செய்கின்றன
எண் கொள் சிந்தையுள் நைகின்றேன் என் கரிய மாணிக்கமே! என் கண் கட்குத்
திண் கொள ஒருநாள் அருளாய் உன் திருவுருவே.–5-10-7-

ஒண் சுடரோ டிருளுமாய் நின்றவாறும் உண்மை யோடின்மையாய் வந்து –
உண்மை யோடின்மையாய் வந்து- ஒண் சுடரோ டிருளுமாய் நின்றவாறும்
எனக்கு உண்மையோடு ஒண் சுடராய் இருக்கும் ஹார்த்தமாக -இன்மையோடே இருளாய் இருக்கும் பாஹ்ய அபேக்ஷையில் –
அன்றிக்கே -ஆஸ்ரிதற்கு உண்மையோடு ஒண் சுடராய் இருக்கும் அநாஸ்ரிதற்க்கு இன்மையோடே இருளாய் இருக்கும்
என்-கண் கொளா வகை நீ கரந்து எனைச் செய்கின்றன
தன் திறத்தில் சொன்ன இரண்டையும் சொல்கிறது -என் கண்ணுக்கு அவிஷயமாய்-மறக்க ஒண்ணாத படி நெஞ்சிலே விசதமாக நின்று என்னை நீ செய்கிறவற்றுக்கு அவதி இல்லை –
எண் கொள் சிந்தையுள் நைகின்றேன்
நினைக்க மநோ ரதிக்கிற அளவிலே சிதிலனாகா நின்றேன்
என் கரிய மாணிக்கமே!
ஸைதில்யத்தை பார்த்து மீள ஒண்ணாத வடிவு அழகு -அவ்வடிவை எனக்கு முற்றூட்டு ஆக்கினவனே
என் கண் கட்குத்
தமக்கு முன்னே என்று கொல் கண்கள் காண்பது என்னும்படி விடாய்க்கும் கண்கள்
திண் கொள ஒருநாள் அருளாய் உன் திருவுருவே.
த்ருடமாக காணலாம் படி -ஸ்வப்ன தர்சனம் போலே மானஸ அனுபவம் மாத்திரம் அன்றிக்கே ஸூ த்ருட ப்ரத்யக்ஷமாம் படி -விடாயான் ஒரு கால் நாக்கு நனைக்க வேணும் என்னுமா போலே -அப்ராப்த விஷயத்தையோ நான் ஆசைப்படுகிறது -பக்தா நாம் என்கிற வடிவை அன்றோ-

——————————————————————

உன் குண சேஷ்டிதாதிகளை கேட்க்கும் தோறும் சிதிலனாகா நின்றேன் -என் செய்கேன் என்கிறார்

திருவுருவு கிடந்தவாறும் கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் திசைமுகன்
கருவுள் வீற்றிருந்து படைத்திட்ட கருமங்களும்
பொருவிலுன் தனி நாயக மவை கேட்குந்தோறும் என்நெஞ்சம் நின்று நெக்கு
அருவி சோருங் கண்ணீர் என்செய்கேன் அடியேனே.–5-10-8-

திருவுருவு கிடந்தவாறும்
அழகிய வடிவோடே ஏகார்ணவத்திலே காண் வளர்ந்து அருளின படியும் -கிடந்ததோர் கிடக்கை -என்னும் அத்தனை போக்கி பாசுரம் இட்டுப் பேச முடியாது -அல்லாதார்க்கு உறங்கும் போது அழகு அழிந்து இருக்கும் -ஸூ க ஸூ ப்த பரந்தப என்று கண் வளர்ந்து அருளும் போது யாயிற்று அழகு உறைத்து இருப்பது
கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் திசைமுகன் கருவுள்-
திரு நாபி கமலத்தில் சதுர்முகன் ஆகிற அதிஷ்டானத்துக்கு உள்ளே -ஸ்ருஷ்டிம் தாத்தா கரிஷ்யாமி த்வாமாவிஸ்ய ப்ரஜாபதே-என்கிறபடியே சதுர்முகன் ஆசன பத்மத்தோ பாதியாய் இருக்கை
வீற்றிருந்து
அவனுக்கு அந்தராத்மாவாய் -சர்வ நியந்தரு த்வத்தால் வந்த வேறுபாடு தோன்ற இருந்து
படைத்திட்ட கருமங்களும்
ஸ்ருஷ்டித்த வியாபாரங்களும் -ப்ரஹ்ம ஸ்ருஷ்ட்டி அடைய அவனே செய்கிறான் என்னும் படி இருந்த படி
பொருவிலுன் தனி நாயக மவை கேட்குந்தோறும்
உவமானம் இன்றிக்கே அத்விதீயமாய் ஐஸ்வர்ய பிரகாசமான குண சேஷ்டிதங்கள் கேட்க்கும் தோறும்
என்நெஞ்சம் நின்று நெக்கு-அருவி சோருங் கண்ணீர்
திண்ணிதான என் நெஞ்சு மலை நெகிழ்தல் போலே நெகிழ்ந்து கண்ண நீர் அருவியாய் ப்ரவஹியா நின்றது –
என்செய்கேன் அடியேனே.
ப்ராப்தியை உணர்ந்த வாறே விட்டுத் தரிக்கப் போகிறது இல்லை –பரதந்த்ர வஸ்து யாகையாலே பேற்றுக்கு யத்னம் பண்ணப் போகிறது இல்லை —

————————————————————-

த்ரைவிக்ரம வ்ருத்தாந்த அனுசந்தானத்தாலே மிகவும் சிதிலனாகா நின்றேன் -நான் தரிப்புடையேனாய் உன்னை அனுபவிப்பது என்று என்கிறார் –

அடியை  மூன்றை இரந்தவாறும் அங்கே நின்றாழ்கடலும் மண்ணும் விண்ணும்
முடிய ஈரடியால் முடித்துக் கொண்ட முக்கியமும்
நொடியு மாறவை கேட்குந்தோறும் என் நெஞ்சம் நின்தனக்கே கரைந்துகும்
கொடிய வல் வினையேன் உனை என்று கொல் கூடுவதே.–5-10-9-

அடியை மூன்றை இரந்தவாறும்
இந்திரன் இழந்தது த்ரை லோக்யம் இ றே -த்ரை லோக்யத்தையும் தா என்றால் இசையால் -அடி என்றால் உதாரன் ஆகையாலே இசையக் கூடும் என்று அடியை இரந்தான்-ஓர் அடிக்கு சிறையிட்டு வைக்க நினைக்கிறான் ஆகையாலே மூன்றை இரந்தான் –
இரந்தவாறும்- தன்னதை அவனதாக்கி-தான் அர்த்தி யான படியும்
அங்கே நின்று
நீர் ஏற்ற இடம் தன்னிலே நின்று -போய்ப் புகுரில் அக்காலும் வடிவும் அன்று என்று வழக்குப் பேசுவார்கள் இ றே
ஆழ்கடலும் மண்ணும் விண்ணும்-முடிய ஈரடியால் முடித்துக் கொண்ட முக்கியமும்
அபரிச்சேதயமான கடல்களையும் பஞ்சாசத் கோடி விஸ்தீரணையான பூமியையும் ப்ரஹ்ம லோக பர்யந்தமான ஆகாச லோகங்களையும் இரண்டு அடியாலே முடியும்படியாக தலைக் கட்டிக் கொண்ட வேண்டற்பாடும் -முக்கியம் -பிரதானமான செயல் -ஸ்வ வ்யதிரிக்தங்களையும் திருவடிகளின் கீழே அகப்படுத்துகையாலே வந்த ப்ராதான்யம் தோற்ற நின்ற படி
நொடியு மாறவை கேட்குந்தோறும் என் நெஞ்சம்
அவை நொடியுமாறு கேட்க்கும் தோறும்-நொடிதல் -சொல்லுதல் -நான் சொல்ல வேண்டா -குணகதனம் பண்ணுவார் பாசுரங்கள் கேட்க்கும் தோறும்
என் நெஞ்சம் நின் தனக்கே கரைந்துகும்
அவாப்த ஸமஸ்த காமனான நீ ஆஸ்ரித அர்த்தமாக அர்த்தியான நீர்மையை அனுசந்தித்து -என் மனஸ் ஸூ இது என்ன நீர்மையே என்று த்ரவித்து சிதிலமாகா நின்றது
கொடிய வல் வினையேன் உனை என்று கொல் கூடுவதே.
பிராயச்சித்த சாத்தியம் அன்று -அனுபவ விநாஸ்யம் அன்று -சைத்திலய ஹேதுவான பிரமத்தை இ றே பாபம் என்கிறது யான் நாம சங்கீர்த்தன தோ மஹ பயத்விமோ ஷமாப் நோதி -என்கிற இது இ றே இவர்க்கு பய ஸ்தானம் யாயிற்று -உன்னை தரித்து அனுபவிப்பது என்றோ-

——————————————————————

உன்னுடைய சமுத்திர மதன வைசித்யர்த்தை அனுசந்தித்து சிதிலன் ஆகா நின்றேன் -தரித்து நின்று உன்னை அனுபவிக்கும் விரகு சொல்ல வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்

கூடி  நீரைக் கடைந்தவாறும் அமுதம் தேவர் உண்ண அசுரரை
வீடும் வண்ணங்களே செய்து போன வித்தகமும்
ஊடு புக்கென தாவியை உருக்கி உண்டிடுகின்ற நின் தனை
நாடும் வண்ணம் சொல்லாய் நச்சு நாகணையானே!–5-10-10-

கூடி நீரைக் கடைந்தவாறும்
பலம் ஓக்க கொள்ளக் கடவோம் என்று அஸூரர்களோடே கூடி -தேவாசுரர்களுக்கு விரோதமே போக்கி ஸுஹார்த்தம் இல்லை இ றே -சந்தா நம ஸூ ரை க்ருத்வா
ஷீராக்தியை இ றே கடைந்து
அமுதம் தேவர் உண்ண அசுரரை-வீடும் வண்ணங்களே
பல வேளையில் தேவர்கள் அம்ருதத்தை புஜிக்க அஸூரர்கள் அம்ருதத்தை விட்டுப் போம் படி செய்து
செய்து போன வித்தகமும்
ஒரு ஸ்த்ரீ வேஷத்தை கொண்டு அவர்கள் தொடர போன விஸ்மய நீயமான செயலும் -அம்ருதத்தை நாய்க்கு இடாய் என்று பின் தொடரும்படியான வடிவை யாயிற்று கொண்டது -மாயயா மோஹயித்வா தான் விஷ்ணுஸ் ஸ்த்ரீ ரூப மாஸ்த்தித –
ஊடு புக்கென தாவியை உருக்கி உண்டிடுகின்ற நின் தனை
தோல் புரையே போகாதே மர்மத்திலே புக்கு -அச்சேத்யயோயம் அயமதாஹ்யோயம் என்கிற ஆத்மவஸ்துவை -த்ரவ்ய த்ரவ்யமாக்கி முடித்து விடாதே ஒழிகிற யுன்னை -புருஷோத்தமன் இப்படி செய்வதே என்கிற குண பிரசங்கத்தில் சிதிலன் ஆகா நின்றேன்
நாடும் வண்ணம் சொல்லாய் நச்சு நாகணையானே!–
தரித்து அனுபவிக்கும் படி ஒரு நல் விரகு சொல்ல வேணும் -நித்ய அனுபவம் பண்ணுகிற திரு வனந்த ஆழ்வானை போலே தரித்து நின்று அனுபவிக்கும் படி பண்ணி அருள வேணும்-

—————————————————————–

நிகமத்தில் இப்பத்தும் கற்றார் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் போய் எம்பெருமானை நித்ய அனுபவம் பண்ண பெறுவார் என்கிறார் –

நாகணை  மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று நாடொறும்
ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்
ஆக நூற்ற அந்தாதி ஆயிரத்துள் இவையுமொர் பத்தும் வல்லார்
மாக வைகுந்தத்து மகிழ் வெய்துவர் வைகலுமே.–5-10-11-

நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று –
அனந்த சாயித்தவம் சர்வாதிக வஸ்துவுக்கு லக்ஷணம் ஆகையாலே -சர்வாதிகனே சரண்யன் என்கிறது -திரு வனந்த ஆழ்வானுடைய புருஷகார பாவம் சொல்லுகிறது என்றுமாம் –படுக்கையைச் சொல்ல படுக்கை யுடையாரைச் சொல்லிற்றாம் இ றே
நம்பிரான் -ஆஸ்ரித விஷயத்தில் உபகார சீலனானவன் –
சரணே சரண் நமக்கு என்று -நமக்கு திருவடிகளே உபாயம் என்று –அவதாரணத்தாலே உபாய நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது -சம்சாரிக ஸ்வ பாவங்கள் மேலிட்டு விபரீதமே பலியா நின்றாலும் இது தவிர வேறு ஒன்றில் கால் தாழாது ஒழி கை -மஹா விச்வாஸம் ஆகிறது –
நாடொறும் ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்-ஆக நூற்ற
நாள் தோறும் இதுவே மநோ ரதமான ஆழ்வார் -பகவத் குண பிரேரிதராய் தாம் உள்ராகைக்காக
அந்தாதி ஆயிரத்துள் இவையுமொர் பத்தும் வல்லார்
அருளிச் செய்த ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார்
மாக வைகுந்தத்து மகிழ் வெய்துவர் வைகலுமே.–
மாகம் – பரமாகாசம் என்ன கடவது இ றே -குணங்களை நினைத்து சிதிலன் ஆகும் என்னைப் போல் அன்றியே தரித்து அங்கே நின்று நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெற்று பரமபதத்தில் ஆனந்த நிரபரராய் ஆகக்கடவர்கள் –


கந்தாடை    அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -5-10-

September 22, 2016

திரு வல்ல வாழிலே எம்பெருமானோடு பரிமாற வேண்டி இருக்கிற படிகளை நெடும் போதும் மநோ ரதித்து-அப்படிப் பெறாதே
மிகவும் அவசன்னராய் -திருவடி ராமாவதாரத்தில் சக்தனாய் இருக்குமா போலே பகவத் குண சேஷ்டிதாதிகள் எல்லா வற்றிலும்
தனித் தனியே சக்தராகையாலே ஸ்நேகத்தில் திருவடியில் காட்டில் விலக்ஷணரான ஆழ்வார் -ஆஸ்ரிதர் வாழும் படியும் –
அவர்களுக்கு விரோதிகள் மண் உண்ணும் படியான கிருஷ்ணாவதாரத்தையும் -மற்றும் எம்பெருமானுடைய திவ்ய அவதார சேஷ்டிதங்களையும்
-ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளையும் அனுசந்திக்க வென்று புக்கு மிகவும் சிதிலராய் -அந்த ஸைதில்யத்தை போக்கி யருளி தரித்து நின்று
தேவரீரை அனுசந்திக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி யருள வேணும் என்று எம்பெருமானை சரணமாகப் பற்றி முடிக்கிறார் –
ஆழ்வார் தாம் எம்பெருமானை விஸ்லேஷித்து இருக்கிற தசையில் கிருஷ்ணாவதார குண சேஷ்டிதாதிகளும்-மற்றும் உண்டான
எம்பெருமானுடைய குண சேஷ்டிதாதிகளும் புத்திஸ்த்தமாய்க் கொண்டு மிகவும் நலிய -அவற்றால் மிகவும் அவசன்னராய்
-இவ்வவசாதம் தீரும்படி உன் திருவடிகளில் சேர்வது என்று என்று எம்பெருமானைக் குறித்து கூப்பிடுகிறார் என்றுமாம் –

——————————————————————-

உன்னுடைய அவதாராதிகள் என்னை மர்மத்திலே தொட்டு சிதிலம் ஆக்கா நின்றன -இச் ஸைதில்யம் நீங்கி தரித்து நின்று உன்னை அனுபவிப்பது என்று என்று -இத் திருவாய் மொழியிலே பிரதி பாதிக்கிற அர்த்தத்தை சங்க்ரஹேண அருளிச் செய்கிறார்

பிறந்த  வாறும் வளர்ந்த வாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டி யிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும்
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்று நின்று ருக்கி உண்கின்ற இச்
சிறந்த வான் சுடரே! உனை என்று கொல் சேர்வதுவே?–5-10-1-

அகர்ம வஸ்யனாய் இருந்து வைத்து ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ அர்த்தமாக அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தோடே கூடி வந்து திருவவதாரம் பண்ணின படியாலும் -பூத நாதி பிரதிபக்ஷம் மாய்ந்து போகும் படியாகவும் -நவநீத ஸுர்யாதி திவ்ய சேஷ்டிதாதிகளாலே அனுகூலர் வாழும் படியாகவும் -வளர்ந்து அருளின படியாலும் -பாண்டவர்களுக்காக அபரிச்சேதயமான பாரத சேனையை அணி வகுத்து -ஆயுதம் எடேன் -என்று வைத்து ஆயுதம் எடுத்தும் பகலை இரவாக்கியும் -தூத்ய சாரத்யாதிகளைப் பண்ணியும் -இவ் வழிகளாலே-ஆஸ்ரிதர் பக்கல் நீ இருக்கும் படிகளைக் காட்டி இப்படிச் செய்து உன் சீர்மை அறியாத துர்த்தேசத்தில் இராதே எழுந்து அருளின ஆச்சர்யங்களாலும் –
விரஹ வியசனத்தாலே அற அவசன்னமான என்னுடைய ஆத்மாவை மர்மத்திலே புக்கு விடாதே நின்று சிதிலமாகி முடியா நிற்பதும் செய்து அபரிச்சேத்யமாய் சிறந்து இருந்துள்ள இவ் வழகை யுடையவனே
பிரியாது கிட்டுவது என்று என்கிறார் -என்றுமாம் –

———————————————————————–

ஏறு பாய்கை தொடக்கமான சகல சேஷ்டிதங்களும் என்னை சிதிலன் ஆக்கா நின்றன -நான் உன்னைத் தரித்து நின்று அனுபவிக்க வல்லேனாம் படி பண்ண வேணும் என்கிறார் –

வதுவை  வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும் மாய மாவினை வாய் பிளந்தும்
மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்
அது இது உது என்ன லாவன அல்ல என்னைஉன் செய்கை நைவிக்கும்
முதுவைய முதல்வா! உனைஎன்று தலைப்பெய்வனே?–5-10-2-

விவாஹ பிரசங்கத்தில் எருதுகளிலே பாய்ந்த படியும் -வஞ்சகமாய் வந்த குதிரை வாய் பிளந்த படியும் -மதுஸ்யந்தியான குழலை உடையவர்களுடைய மாலையிலே அவர்களுக்கு பிரிந்தால் தரிக்க ஒண்ணாத படி கலந்த கலப்பும் –
உன் செயலாகையாலே எல்லா சேஷ்டிதங்களும் உன் குண பிரசங்கத்தில் நையும் பிரக்ருதியான என்னை மிகவும் சிதிலம் ஆக்கா நின்றன –
பிரளய காலத்தில் அழிந்த ஜகத்தை உண்டாக்கினால் போலே -தரித்து உன்னை அனுபவிக்க வல்லேனாம் படி பண்ண வேணும் என்று கருத்து –

—————————————————————–

உன்னுடைய பால சேஷ்டிதங்கள் என்னை மிகவும் நலியா நின்றன என்கிறார் –

பெய்யும்  பூங்குழல் பேய் முலை யுண்ட பிள்ளைத் தேற்றமும் பேர்ந்தொர் சாடிறச்
செய்ய பாதமொன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும்
நெய் யுண் வார்த்தை யுள் அன்னை கோல் கொள நீயுன் தாமரைக் கண்கள் நீர்மல்கப்
பையவே நிலையும்வந்து என்நெஞ்சை உருக்குங்களே.–5-10-3-

தன்னை அறிய ஒண்ணாத படி யசோதை பிராட்டி போலே ஒப்பித்து வந்த பூதனையுடைய முலையுண்ட பிள்ளைத் தனத்திலே உண்டாய் இருக்கிற ரஸ ஞானமும் –பூ பெய்த குழலையுடைய பிள்ளை என்றுமாம் –
அதுக்கு மேலே அஸூரா வேசத்தாலே உயிர் பெற்று ஊருகிற தொரு சக டத்தை திருவடி ஒன்றாலே உதைத்த சிறுமையில் உண்டான ஆண் பிள்ளைத் தனமும் -நெய் யைக் களவு கண்டான் என்னும் இவ்வார்த்தா பிரஸ்தாவத்திலே ஸ்நேஹிநியான தாயார் கையிலே ஒரு துரும்பைக் கொள்ள அத்யந்த ஸூ ந்தரனான நீ உனக்குத் தகுதியாய் தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற கண்கள் அச்சத்தினால் நீர் மலக்கும்படி -அடி படுகிறது -என்று பேகணித்து நின்ற நிலையும் வந்து என் நெஞ்சை நீராக்கா நின்றன –

—————————————————————–

புத்த அவதார வ்ருத்தாந்தம் என்னை மிகவும் நலியா நின்றது என்கிறார்-

கள்ள  வேடத்தைக் கொண்டு போய்ப் புரம் புக்க வாறும் கலந்த சுரரை
உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிருண்ட உபாயங்களும்
வெள்ள நீர்ச் சடையானும் நின்னிடை வேறலாமை விளங்க நின்றதும்
உள்ளமுள் குடைந்து என் உயிரை உருக்கி உண்ணுமே.–5-10-4-

கண்டாருடைய நெஞ்சை அபஹரிக்கும் படியான அழகிய வேஷத்தை கொண்டு த்ரிபுரத்திலே புக்க படியும் -அஸூரரோடே சேர்ந்து வைதிக ஸ்ரத்தைகளைப் போக்கி அவர்களை பிராண ஹானி பண்ணின விரகுகளும்
கங்கையினுடைய நீர் வெள்ளத்தை ஜடையிலே தரித்த பிரபாவத்தை யுடைய ருத்ரனும் விஷ்ணுராத்மா -இத்யாதி பிரகிரியையாலே த்வத் அதீனம் என்னும் இடமும் ப்ரஸித்தமாம்படி நின்றதுவும்
அந்தக்கரணத்தை உள்ளே புக்கு குடைந்து என் ஆத்மாவை நீராக்கி முடியா நின்றன –

—————————————————————

ஆஸ்ரித விஷயமாக செய்த சேஷ்டிதங்களும் அநுஸந்திக்கும் தோறும் என் மனஸ் ஸூ அற வழியா நின்றது என்கிறார் –

உண்ண  வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த அடிசில் உண்டதும்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும்
மண்ணை முன்படைத் துண்டுமிழ்ந்து கடந்திடந்து மணந்த மாயங்கள்
எண்ணுந் தோறு மென்னெஞ்சு எரி வாய் மெழுகொக்கும் நின்றே.–5-10-5-

ஒருப்படுத்த -சமைத்த
இந்திரன் க்ருத்தனாய் வர்ஷிக்க நாநா வர்ணமான பெரிய மலையை எடுத்து மழை அவர்கள் மேல் படாமே காத்ததும் –
ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளை பண்ணுவதும் செய்து ஜகத் அபிமானியான பிராட்டியோடு சம்ச்லேஷித்து இப்படி செய்து அருளின ஆச்சர்யங்களை அநுஸந்திக்கும் தோறும் என்னுடைய மனஸ் ஸூ நெருப்பிலே புக்க மெழுகு போலே ஒரு காலே முடியாதே நின்று உருகா நின்றது –

—————————————————————–

உன்னுடைய சகல சேஷ்டிதங்களும் காண பெறாத நான் அவற்றை நினைக்கவும் ஷமன் ஆகிறிலன்-தரித்து நின்று அனுசந்திக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்கிறார் –

நின்றவாறு  மிருந்தவாறும் கிடந்தவாறும் நினைப்பரியன
ஒன்றலா உருவாய் அருவாய நின் மாயங்கள்
நின்று நின்று நினைகின்றேன் உனை எங்ஙனம் நினைகிற்பன்? பாவியேற்கு
ஒன்று நன்குரையாய் உலகமுண்ட ஒண்சுடரே!–5-10-6-

நின்றவாறு மிருந்தவாறும் கிடந்தவாறும் நினைப்பரியன-ஒன்றலா உருவாய் அருவாய நின் மாயங்கள்
ராம கிருஷ்ண அவதாரங்களிலும் உகந்து அருளின கோயில்களிலும் நின்று அருளுகை தொடக்கமாக உண்டான சேஷ்டிதங்களையும் மற்றும் நினைப்பார்க்கு சைத்தில்ய ஹேது வாகையாலே நினைக்க அரியவாய்-அநேக பிரகாரமாய் எனக்கு தோற்றாது இருக்கிற உன்னுடைய ஆச்சர்யமான சேஷ்டிதங்களையும்
நின்று நின்று நினைகின்றேன் உனை எங்ஙனம் நினைகிற்பன்?-
வருந்தி உன்னை நினைக்கப் புகுவன் -நினைக்க மாட்டுகிறிலேன் -உன்னை நினைக்கும் படி நின்று நின்று ஆராயா நின்றேன் -உன்னை எங்கனம் நினைப்பேன் என்றுமாம் –
பாவியேற்கு-ஒன்று நன்குரையாய் உலகமுண்ட ஒண்சுடரே
பிரளய ஆர்ணவத்திலே இஜ் ஜகத்தை எல்லாம் திரு வயிற்றிலே வைத்து பரிஹரித்து அருளி -இது செய்யப் பெற்றோம் என்னும் ஹர்ஷ பிரகர்ஷத்தாலே உஜ்ஜவலனான நீ ஜகத்துக்கு வந்த ஆபத்தை நீக்கினால் போலே உன்னுடைய குண பிரசங்கத்தில் சிதிலன் ஆகைக்கு ஈடான பாபத்தை பண்ணின என்னுடைய ஸைதில்யம் போய் நான் தரிப்பதொரு நல் விரகு அருளிச் செய்ய வேணும் –

————————————————————————-

கண்ணாலே காணப் பெறாதே -ஆந்தர அனுசந்தானமேயாய் சிதிலனாய் போகாதே கண்ணாலே கண்டு தரித்து அனுபவிக்க வல்லேனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்கிறார் –

ஒண் சுடரோ  டிருளுமாய் நின்றவாறும் உண்மை யோடின்மையாய் வந்து என்
கண் கொளா வகை நீ கரந்து எனைச் செய்கின்றன
எண் கொள் சிந்தையுள் நைகின்றேன் என் கரிய மாணிக்கமே! என் கண் கட்குத்
திண் கொள ஒருநாள் அருளாய் உன் திருவுருவே.–5-10-7-

ஆஸ்ரிதற்கு மெய்யானாயத் தோற்றியும்-அநாஸ்ரிதற்கு பொய்யனாய் கை வராதே இருக்கிற படியையும் -ஹ்ருதயத்தில் சந்நிஹிதனாய் வைத்தே என் கண்ணுக்கு காண ஒண்ணாத படி மறைந்து என்னை நலிந்த நலிவுகளையும்-
மநோ ரதிக்கிற மநோ ரதத்திலே சிதிலனாகா நின்றேன் -உன் வடிவு அழகை எனக்கு புஜிக்கத் தந்தவனே -த்ருடமாக காணலாம் படி என்னுடைய கண்களுக்கு உன்னுடைய திரு உருவை ஒரு நாள் அருள வேணும் –

—————————————————————-

உன் குண சேஷ்டிதாதிகளை கேட்க்கும் தோறும் சிதிலனாகா நின்றேன் -என் செய்கேன் என்கிறார் –

திருவுருவு கிடந்தவாறும் கொப்பூழ்ச் செந்தாமரை மேல் திசைமுகன்
கருவுள் வீற்றிருந்து படைத்திட்ட கருமங்களும்
பொருவிலுன் தனி நாயக மவை கேட்குந்தோறும் என்நெஞ்சம் நின்று நெக்கு
அருவி சோருங் கண்ணீர் என்செய்கேன் அடியேனே.–5-10-8-

அழகிய உருவோடே ஏகார்ணவத்திலே காண் வளர்ந்து அருளின படியும் -திரு நாபி கமலத்தில் சதுர்முகனாகிற அதிஷ்டானத்தின் உள்ளே வீற்று இருந்து ஸ்ருஷ்டித்த செயல்களும்
ஒப்பு இன்றிக்கே விசஜாதீயமான உன்னுடைய குண சேஷ்டிதங்களை கேட்க்கும் தோறும் என் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்து நிற்பதும் செய்து கண்ண நீர் அருவி போலே சோரா நின்றது –

—————————————————–

த்ரைவிக்ரம வ்ருத்தாந்த அனுசந்தானத்தாலே மிகவும் சிதிலனாகா நின்றேன் -நான் தரிப்புடையேனாய் உன்னை அனுபவிப்பது என்று என்கிறார் –

அடியை  மூன்றை இரந்தவாறும் அங்கே நின்றாழ்கடலும் மண்ணும் விண்ணும்
முடிய ஈரடியால் முடித்துக் கொண்ட முக்கியமும்
நொடியு மாறவை கேட்குந்தோறும் என் நெஞ்சம் நின்தனக்கே கரைந்துகும்
கொடிய வல் வினையேன் உனை என்று கொல் கூடுவதே.–5-10-9-

மஹா பலியை மூன்று படியை இரந்த படியும் -அந்நிலையில் நின்றே இரண்டு அடியாலே த்ரை லோக்யத்தை அகப்படுத்திக் கொண்டு நீ நினைத்ததை முடித்துக் கொண்ட வேண்டப்பாடும்
அவற்றைச் சொல்லக் கேட்க்கும் தோறும் என்னுடைய அந்தக்கரணம் உன்னுடைய பிரஸ்தாவ மாத்திரத்திலே கரைந்து உகும்-உன்னை அனுசந்தித்தால் சிதிலன் ஆகைக்கு ஈடான மஹா பாபத்தை பண்ணின நான் உன்னை என்று தரித்து அனுபவிப்பது –

———————————————————————

உன்னுடைய சமுத்திர மதன வைசித்யர்த்தை அனுசந்தித்து சிதிலன் ஆகா நின்றேன் -தரித்து நின்று உன்னை அனுபவிக்கும் விரகு சொல்ல வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்

கூடி  நீரைக் கடைந்தவாறும் அமுதம் தேவர் உண்ண அசுரரை
வீடும் வண்ணங்களே செய்து போன வித்தகமும்
ஊடு புக்கென தாவியை உருக்கி உண்டிடுகின்ற நின் தனை
நாடும் வண்ணம் சொல்லாய் நச்சு நாகணையானே!–5-10-10-

அஸூரர்களோடே கூடி நின்று கடலைக் கடைந்து அருளினபடியும் பல ரூபமான அமிருதத்தை தேவர்கள் புஜிக்க அஸூரர்கள் அந்த அம்ருதத்தை விடும்படியாக அவர்கள் எதிரே ஒரு ஸ்த்ரீ வேஷத்தை கொண்டு அவர்கள் தொடர போன விஸ்மயமும்
உள்ளே புக்கு என் ஆத்மாவை உருக்கி முடிக்கிற உன்னை திரு வனந்த ஆழ்வான் உன்னோடு நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணுமா போலே பூர்ணமாக தரித்து நின்று அனுபவிக்கும் விரகு சொல்லாய் –

———————————————————————

நிகமத்தில் இப்பத்தும் கற்றார் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் போய் எம்பெருமானை நித்ய அனுபவம் பண்ண பெறுவார் என்கிறார் –

நாகணை  மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று நாடொறும்
ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்
ஆக நூற்ற அந்தாதி ஆயிரத்துள் இவையுமொர் பத்தும் வல்லார்
மாக வைகுந்தத்து மகிழ் வெய்துவர் வைகலுமே.–5-10-11-

சரணம் புகாரை எம்பெருமான் உபேக்ஷிக்க நினைக்கிலும் உபேக்ஷிக்க ஒட்டாதே விஷயீ கரிக்கப் பண்ணும் ஸ்வ பாவனான திரு வனந்த ஆழ்வான் மேல் கண் வளர்வதும் செய்து -ஆஸ்ரித விஷயத்தில் உபகார சீலனாய் இருந்துள்ள எம்பெருமானுடைய திருவடிகளே நமக்கு சரணம் என்று
நாள் தோறும் இதொரு மநோ ரதமே யுடையரான ஆழ்வார் தாம் உளராக்கைக்காக பகவத் குண பிரேரிதராய்க் கொண்டு சொன்ன ஆயிரம் திருவாய்மொழியிலும்

———————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -5-9–

September 21, 2016

திருக் குடந்தையில் புக்க இடத்திலும் தம்முடைய அபேக்ஷிதம் கிடையாமையாலே மிகவும் அவசன்னராய் -இத்தசைக்கும்
எம்பெருமான் திருவடிகளே உபாயம் -என்று அத்யவசித்து சிறிது தரித்து -உகந்து அருளின நிலங்களில் வந்து இருக்கிற இருப்பு
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக என்று இருகையாலும் -தமக்குப் பேறு உகந்து அருளின நிலங்களே என்று இருகையாலும்
திரு வல்ல வாழிலே போய்ப் புக்கு -தம்முடைய மநோ ரதங்கள் பூரிக்கும் என்று அங்கே புக்கு -பல ஹானியாலே முட்டப் போக மாட்டாமையாலே
நடுவே நோவு படுகிற தம்முடைய தசையை -அந்யாபதேசத்தாலே பேசுகிறார் –
எம்பெருமானோடே கலந்து பிரிந்தாள் ஒரு பிராட்டி தன் ஆற்றாமையால் புறப்பட்டு -திருவல்ல வாழுக்கு அணித்ததாகச் சென்று
கால் நடை தாராதே நோவு படுகிறவளை -தோழி -அவன் தானே வரக் காணும் அது ஒழிய நீ பதறுகை ஸ்வரூபம் அன்று என்று விலக்க
அவ் ஊரில்- திருச் சோலையும் அங்குத்தை பரிமளத்தையும் கொண்டு புறப்படுகிற தென்றலும் -அங்குத்தை திருச் சோலைகளில்
மதுபான மத்தமான வண்டுகளுடைய இனிதான மிடற்று ஓசைகளும் -வைதிக க்ரியா கோலா ஹலங்களும் -ஹோம தூமங்களும்
-மற்றும் யுண்டான நகர சம்ரப்ங்களும் எல்லாம் -அங்கே ஆகர்ஷிக்க
ஏக தத்விதத்ரிதர்கள் ஸ்வேத தீபவாசிகள் அனுபவிக்கிற ஆரவாரத்தைக் கேட்டு தங்கள் அனுபவிக்கப் பெறாமையால் நோவு பட்டால் போலே நோவுபட்டு
நிஷேதிக்கிற தோழி மார்களுக்கு -தன் ஆர்த்தியை ஆவிஷ் கரித்து அவர்களை அனுவர்த்தியா நின்று கொண்டு
-திரு வல்ல வாழிலே புக்கு நினைத்த படியே பரிமாற வல்லனே -என்று அவர்களைக் குறித்துச் சொல்லுகிறாள் –

————————————————————–

தோழி மாரைக் குறித்து திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளினவனுடைய திருவடிகளில் சென்று கிட்டுவது என்றோ என்கிறாள் –

மானேய்  நோக்கு நல்லீர்! வைகலும் வினையேன் மெலிய
வானார் வண் கமுகும் மது மல்லிகை கமழும்
தேனார் சோலைகள் சூழ் திரு வல்லவாழ் உறையும்
கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலோ?–5-9-1-

மானேய் நோக்கு நல்லீர்! –
மான் ஏய்ந்த நோக்கையும் என் பக்கல் பரிவையும் யுடையவர்களே
நல்லீர் -ரூப வை லக்ஷண்யம் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
காரிய பாட்டாலே விலக்குகிற தங்கள் படியையும் -அவ் ஊரில் போக்யதை யிலே ப்ரவணை யாய் -மீளாத படியான இவள் படியையும் கண்டு -என்னாகப் புகுகிறதோ என்று காதரேஷணைகளாய்-இறுக்கியபடி
நான் அவ் ஊரிலே புகும் படி கண்ணாலே குளிர நோக்க வேணும் என்கிறாள் என்று பிள்ளான் நிர்வஹிக்கும்
வைகலும் வினையேன் மெலிய-
தன்னை விஸ்லேஷிக்கும் படி மஹா பாபத்தை பண்ணின நான் நாள் தோறும் வியஸன பரம்பரையாலே அவசன்னையாய்-ஒரு நாள் மெலிய பொறுக்க மாட்டாத ம்ருது ப்ரக்ருதியானவள் கிடீர் நெடு நாள் நோவு படுகிறாள் -இமா மஸீதா கே சாந்தம் சதபத்ர நிபேஷனாம்-ஸூ கார்ஹாம் -தூக்கிதாம் -த்ருஷ்ட்வா மமாபி வ்யதி தம்மன -என்று ஒரு ராத்திரியில் வியஸனம் திருவடி பொறுக்க மாட்டிற்று இலன் இ றே-வி லக்ஷண விஷயத்தை பிரிந்தால்-ஜீவிக்கவும் ஒண்ணாது முடியவும் ஒண்ணாது
வானார் வண் கமுகும் மது மல்லிகை கமழும்–தேனார் சோலைகள் சூழ் திரு வல்லவாழ் உறையும்
ஆகாச அவகாசம் அடையும்படி வளருகை –
மெலிய –வானார் வண் கமுகும்—மெலிய -திரு வல்லவாழ் உறையும்-என்னுதல் -அவ் ஊரில் பரம சேதனனோடு அசித் கல்பமான ஸ் தாவரங்களோடு வாசி இல்லை -மெலிவே நீராக பல்குகை –இவள் மெலிய மெலிய -அவை மேலே மேலே பனையா நிற்கை -இவள் இருந்த சோலை -அபிவ்ருஷா -அவன் வர்த்திக்கிற சோலை -அகாலபலினோ வ்ருஷா –
தர்ச நீயமான கமுகு –அன்றிக்கே உதாரமான கமுகு -குலையார்ந்த பழுக்காயும் பசுங்காயும் பாளை முத்தும் தலையார்ந்த இளம் கமுகு இ றே -தன்னோடே சேர்ந்த கொடிக்கு தன்னைக் கொடுத்துக் கொடு நிற்கை -கமுகு இறாய்த்தல் -கொடி தொடர்ந்து கிட்ட வேண்டும் படி இருத்தல் செய்யாது இருக்கை –கொடி அடங்க பரப்பு மாறப்பூத்து தேன் வெள்ளம் இடுகை –
அதன் பரிமளம் இவள் இருந்த இடத்தே வந்து அலை எறியா நிற்கை
தேன் வெள்ளம் இடுகின்ற சோலைகள் –நித்ய போக்யமான சோலைகள் -அவ் ஊரில் நிற்கிறவனோ பாதியும் உத்தேசியமாய் இருக்கை அவ் ஊரில் ஸ்தாவரங்களும்
பரம பதத்தை விட்டு ஆஸ்ரிதர் உகந்த த்ரவ்யத்தை அதிஷ்ட்டித்து இங்கே வந்து அவதரிக்கையாலே -அங்குள்ளாரும் இவனுக்கு அனுரூபமாக ஸ்தாவர சரீரமாக வர்த்திக்கிறார்கள் என்று இ றே இவர்கள் நினைத்து இருப்பது -உகந்து அருளின நிலங்களை விட மாட்டாதே அடியார் குழாங்களும் அவனுக்கு ஈடாக அங்கே வர்த்திக்கிற படி -இவை கால் வாங்காதே நிற்கிற போதே அங்குத்தை நசபுநராவர்த்ததே-என்கிற ஆகாரமும் ஜீவிக்கிற படி –
வினையேன் மெலிய –திரு வல்லவாழ் உறையும்
கோனாரை-என்னை ஒழிய போகத்துக்கு ஏகாந்த ஸ்தலத்தில் சோலையிலே ரசம் அனுபவிக்கிறவரை -போகத்துக்கு ஏகாந்த ஸ்தலத்தில் தனியே இருப்பதே –
உறையும் -அங்குத்தை போக்யதையாலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிறவரை -சோகத்தால் வந்த பல ஹானியாலே நான் செல்ல மாட்டாது இருக்க -ப்ரீதியாலே அவர் வர மாட்டாது இருக்கிறார் இ றே
கோனாரை –அடியேன் -திரோதாத்த நாயகர் அவர் -அவர் பெருமையில் தைரிய பங்கம் பிறந்தவள் நான் -கோனாரை என்று நாராயண சப்தம் –அடியேன் என்று பிராணவார்த்தம் –பிராட்டியான தசையோடு தாமான தசையோடு வாசி யற இவர்க்கு சேஷத்வம் ஒருபடிப் பட்டு இருக்கிற படி
அடி கூடுவது என்று கொலோ?
அணைக்க வேணும் என்னும் ஸ்தானத்தில் அடி கூடுவது என்கிறார் இ றே -பிண்டாத்ய வஸ்தைகளில் ம்ருத் த்ரவ்ய அனுவ்ருத்தி போலே இவருடைய பாவ விருத்திகள் எல்லா வற்றிலும் இவருக்கு சேஷத்வம் ஒருபடிப் பட்டு இருக்கும் -தேஹீ நித்ய மாவத்யோயம் தே ஹே ஸர்வஸ்ய பாரத -என்று தேவாதி சரீர பிரவேசம் பண்ணா நிற்க தேஹீ யானவன் ஒருபடிப் பட்டு இருக்குமா போலே யாயிற்று இவரும் ஆணான போதோடு-பெண்ணான போதோடு வாசி அற சேஷ பூதராய் இருக்கிற படி
என்று கொலோ -பதினாலாண்டு என்று அவதி பெற்ற பின்பும் ஆணுமாய் பிதாவுமான சக்கரவர்த்தி ஜீவித்து இலன் -பிரணியிநியும் அபலையுமான நான் எங்கனே ஜீவிக்கக் கட வேன் –அடி கூடுவது என்கிறது சதுர்த்த்யர்த்தம் –என்று கொலோ என்கிறது ப்ராப்ய த்வரையாலே வாக்ய சேஷத்தால் வந்த பிரார்த்தனை –

—————————————————————–

அதி ப்ராவண்யம்  ஆகாது என்று தன்னை நிஷேதிக்கிற தோழிமார் தங்களையே அவன் பாத ரேணுவை நான் சூடுவது என்றோ  என்கிறாள் –

என்று கொல் தோழி மீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ!
பொன் திகழ் புன்னை மகிழ் புது மாதவி மீதணவித்
தென்றல் மணங் கமழும் திருவல்ல வாழ் நகருள்
நின்ற பிரான் அடி நீறு அடியோம் கொண்டு சூடுவதே.–5-9-2-

என்று கொல் தோழி மீர்காள்!
அதி மாத்ர ப்ராவண்யம் ஆகாது -என்று நிஷேதிக்கிறவர்களையே தன் பேற்றுக்கு அவதி இட்டுத் தருவார்களாக கேட்க்கிறாள் இ றே -அவர்கள் லோக அபவாதத்தை பற்றி நிஷேதிக்கிறார்கள் -இவள் தன் பேறு தங்கள் பேறாக நினைத்து இருக்கும் ஐக கண்ட் யத்தாலே கேட்க்கிறாள் –
எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ!
அவ் ஊரில் புக்கு அல்லது தரிக்க மாட்டாத என்னை -எனக்கு பிரியம் செய்து போந்த நீங்கள் -நலிந்து என்ன ப்ரவ்ருத்தி பண்ணு கிறி கோளே-உங்கள் ஸ்வரூபத்துக்கு சேர செய் கிறி கோளே -என் ஸ்வரூபத்துக்கு சேர செய் கிறி கோளே
பொன் திகழ் புன்னை மகிழ் புது மாதவி மீதணவித்
பொன் போலே திகழா நின்றுள்ள புண்ணை என்ன -அதின் படியை யுடைத்தான மகிழ் என்ன -அப்போதே அலர்ந்த செவ்விக் குருக்கத்தி என்ன –இவற்றின் மேல் அணைந்து -தென்றல் மணங் கமழும் திருவல்ல வாழ் நகருள்
பரிமளத்தை கொய்து கொண்டு தென்றலானது சஞ்சரியா நிற்கை -அவ் ஊரில் தென்றல் அங்கே ஆகர்ஷியா நின்றது -நீங்கள் மீட்கப் பாரா நின்றி கோள் -தென்றலுக்கு ஆவேனோ -உங்களுக்கு ஆவேனோ –
எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ!
அவ் ஊரில் தென்றலை நலிய மாட்டி கோளே –
பொன் திகழ் புன்னை மகிழ் -என்று சஷூர் இந்த்ரியத்துக்கு ஆகர்ஷகமாய் இருக்கிற படி
தென்றல் மனம் கமழும் -ஸ்பர்ஸ இந்த்ரியத்துக்கும் க்ராண இந்த்ரியத்துக்கும் ஆகர்ஷகமாய் இருக்கிற படி
என்னுடைய சர்வ இந்திரியங்களும் அங்கே அபஹ்ருதம் என்கை -பத்ம ஸு காந்திகவஹம்
திருவல்ல வாழ் நகருள் நின்ற பிரான்
கலங்கா பெரு நகரத்தை விட்டு நமக்கு முகம் காட்டுகைக்காக அணித்தாக வந்து நித்ய வாசம் பண்ணுகிற மஹா உபகாரகன்
அடி நீறு அடியோம் கொண்டு சூடுவதே.–
திருவடித் தாமரைகளில் தாதை யுதிர்த்து அத்தை சிரஸா வஹிப்பது என்றோ என்றால் போலே இருக்கிறதாயிற்று இவர்க்கு -இப்போது நிஷேதிக்கிறவர்களை –அடியோம் என்று -அனுபவத்தில் கூட்டிக் கொள்ளுகிறாள் –சூடுவது என்கையாலே பூச்சூட மயிர் கழுவி இருப்பாரைப் போலே போக்யதையைச் சொல்லுகிறது –

————————————————————–

தோழிமாரைப் பார்த்து நாம் அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவது என்றோ என்கிறாள்

சூடு  மலர்க் குழலீர்! துயராட்டியேனை மெலியப்
பாடு நல் வேத ஒலி பரவைத் திரை போல் முழங்க
மாடுயர்ந் தோமப் புகை கமழும் தண் திரு வல்லவாழ்
நீடுறை கின்ற பிரான் கழல் காண்டுங் கொல் நிச்சலுமே.–5-9-3-

சூடு மலர்க் குழலீர்! துயராட்டியேனை மெலியப்
நீங்கள் மயிர் முடியும் மாலையாய் இருக்க காண வல்லனே -என்று பிள்ளான் –தங்கள் நோவு பட்டு காட்டில் இவள் மிகவும் நோவு படும் என்று தரிப்பு தோற்ற இருக்கிற படி என்கை -முன்பு அவன் விரும்பின போது சூடினபடியே கழித்துக் கொடுப்பது அவர்களுக்காயிற்று -அது ஸ்மாரகமாய் நலியா நின்றது என்கிறாள் என்றவுமாம்
பாடு நல் வேத ஒலி
ஈஸ்வரனைப் பாடுகிற பழம் புணர்ப்பான வேதம் என்னுதல்-கானத்தை யுடைய சாம வேதம் என்னுதல் -உளன் சுடர் மிகு சுருதியுள்-என்று பிரமாணங்களில் உத்கர்ஷம் ஆதல் -வேதா நாம் சாம வேதோ அஸ்மி -என்னும் உத்கர்ஷம் ஆதல்
துயராட்டியேனை மெலியப்-பாடு நல் வேத ஒலி -பரவைத் திரை போல் முழங்க
பண்டே கிலேசப்படுகிற என்னை மெலியும் படி பாடா நின்றுள்ள சாம வேத த்வனி -கடலிலே திரை போலே முழங்க
மாடுயர்ந் தோமப் புகை கமழும் தண் திரு வல்லவாழ்
அவ் ஊரில் ப்ராஹ்மணர் ஸ்த்ரீ காதுகரோ -அதீத வேதரானவர்கள் இப்போது பாராயணம் பண்ணுகிறது தன்னை நலிகைக்கு என்று இருக்கிறாள்
பார்ஸ்வங்களிலே உயர எழா நின்றுள்ள ஹோம தூமங்கள் கமழா நின்றது -வேத பாராயணம் பண்ணுவாரும் வேத்யாநுஷ்டாதாக்களுமாய் இருக்கும்
நீடுறை கின்ற பிரான் கழல் காண்டுங் கொல் நிச்சலுமே.
அவதாரம் போலே தீர்த்தம் பிரஸா தியாதே பிற்பாடார்க்கும் உதவும்படி -சிரமஹராமான திரு வல்ல வாழிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற மஹா உபாகாரகன் -அவன் நித்ய வாசம் பண்ணா நின்ற பின்பு நாமும் நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெற வல்லோமோ-

——————————————————————

இங்கனம் மநோ ரதிக்கை யீடன்று -என்று நிஷேதிக்கிற தோழிமாரை-குறித்து என்னுடைய நற்சீவன் அவன் பக்கலது உங்களுடைய ஜல்பம் வ்யர்த்தம் என்கிறாள் –

நிச்சலும் தோழிமீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ?
பச்சிலை நீள் கமுகும் பலவும் தெங்கும் வாழைகளும்
மச்சணி மாடங்கள் மீதணவும் தண் திரு வல்ல வாழ்
நச்சரவின் அணை மேல் நம்பிரானது நன்னலமே.–5-9-4-

நிச்சலும் தோழிமீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ?
கழல் காண்டும் கொல் நிச்சலும் -என்று எனக்கு நித்ய கைங்கர்யத்தில் உள்ள ருசி போரும் உங்களுக்கு என்னை மீட்க்கையில் உண்டான ருசி -உங்களை யாராக நினைத்து தான் நிஷேதிக்கிறி கோள்-தாய்மார் செய்யக் கட வதை தோழிமாரான நீங்கள் செய்யக் கட வி கோளோ
எம்மை -உங்கள் சொல் கேளாத என்னை
நீர் -உங்கள் சொல் ஜீவியாது இருக்கிற நீங்கள்
நலிந்தென் செய்தீரோ?-அத்தலைக்கு என்ன பிரயோஜனம் கொள்ளு கிறி கோளே -செய்து தலைக் கட்டலாவதில் அன்றோ பிரவர்த்திப்பது
மாசறு சோதியில் தொடங்கி விலக்கிப் போருகிறி கோள் -என்ன பிரயோஜனம் பெற்றி கோள் -என்று பிள்ளான் –
பச்சிலை நீள் கமுகும் பலவும் தெங்கும் வாழைகளும்
பசுமை அறாத இலைகளை யுடைத்தாய் ஓங்கி இருந்துள்ள கமுகுகளும்-அவன் சந்நிதியில் வர்த்திப்பார்க்கு பசுமையும் ஒக்கமும் மாறாது இருக்கும் என்கை -தனக்கு வைவர்ணயமும் உறாவுதலுமாய் இ றே இருக்கிறது -பலவு -பலா
மச்சணி மாடங்கள் மீதணவும் தண் திரு வல்ல வாழ்-நச்சரவின் அணை மேல் நம்பிரானது நன்னலமே-
பல நிலமான மாடங்களின் மேலே அணவா நிற்க்க கடவதாய்-மாளிகைக்கு நிழல் செய்தால் போலே இருக்கை -சிரமஹரமான வவூர் -பிரதி கூலருக்கு கிட்ட ஒண்ணாத படி அரண் யுண்டாய் இருக்கை
–தீ முகத்து நாகணை-என்று கிலாய்க்கிறாள் ஆகவுமாம் –
.திரு வனந்த ஆழ்வான் மேலே என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கியவன் என்றுமாம் –அவன் பக்கலிலே நற்சீவனாய் இருக்க கேவல சரீரத்துக்கு ஹிதம் சொல்லுகிற இத்தால் பிரயோஜனம் என் –அவன் பக்கலிலே சென்று ஹிதம் சொல்லுங்கோள்-

——————————————————————

நான் செய்த படி செய்ய -என்னுடைய கண்கள் விடாய் தீரக் காணப் பெறுவது என்று என்கிறாள் –

நன்னலத்  தோழிமீர்காள்! நல்ல அந்தணர் வேள்விப் புகை
மைந்நலங் கொண்டுயர் விண் மறைக்கும் தண் திருவல்ல வாழ்
கன்னலங் கட்டி தன்னைக் கனியை இன்னமுதந் தன்னை
என்னலங் கொள் சுடரை என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே.–5-9-5-

நன்னலத் தோழிமீர்காள்! நல்ல அந்தணர் வேள்விப் புகை
என் அபிமத சித்திக்கு என்னில் காட்டில் அபி நிவேசித்து தலைக் கட்டுமவர்கள் அன்றோ நீங்கள் –
அநந்ய பிரயோஜனரான ப்ராஹ்மணருடைய யாகங்களில் ஹோம தூமமானது -வெளிறு கழிந்தால் போலே இருக்கிற நிறத்தை யுடைத்தாய் –
மைந்நலங் கொண்டுயர் விண் மறைக்கும்-
அந்தரிக்ஷத்து அளவு அன்றிக்கே ஸ்வர்க்கத்து அளவும் செல்ல மறைக்கும் -அநந்ய பிரயோஜனருடைய ஹோம தூமங்கள் ஆகையாலே பிரயோஜனாந்த பரர் அப்சரஸ் ஸூ க்களும் தங்களுமாய் முகம் பார்க்க ஒண்ணாத படி மறைக்கை
தண் திருவல்ல வாழ்-கன்னலங் கட்டி
சிறு மலையன் என்னுமா போலே -அழகிய கன்னல் கட்டி –
தன்னைக் கனியை இன்னமுதந் தன்னை
கண்ட போதே நுகரலாம் படி இருக்கை -ரசத்துக்கு மேலே போன உயிரை மீட்க வற்றாய் இருக்கை -என்னை சர்வ ஸ்வபஹாரம் பண்ணி -அத்தாலே உஜ்ஜவலனாய் இருக்கிறவனை –என்னை எழுதிக் கொண்ட அழகை யுடையவனை என்றுமாம் –
என்னலங் கொள் சுடரை என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே.–
நான் பட்டது பட -பிரஜை ஜீவிப்பது காண் என்பாரைப் போலே என் கண்களின் விடாய் தீருவது என்றோ என்கிறாள் -முடியானேயில் கரணங்கள் இ றே -காண விரும்பும் என் கண்களே என்று கண்களும் தாமும் தனித்தனியே விடாய்க்கும் படி இ றே இவருடைய விடாய்
என்னலம் கொள் சுடரை என் கண்களின் விடாய் கெட காணப் பெறுவது என்றோ –

—————————————————————-

திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளுகிற ஸ்ரீ வாமனனுடைய மிகவும் ஸ்ப்ருஹணீயமான -போக்யமான திருவடிகளை நான் காண்பது என்றோ என்கிறாள் –

காண்ப தெஞ்ஞான்று கொலோ? வினையேன் கனிவாய் மடவீர்!
பாண் குரல் வண்டினொடு பசுந் தென்றலுமாகி எங்கும்
சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங்கானல் திரு வல்லவாழ்
மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே.–5-9-6-

காண்ப தெஞ்ஞான்று கொலோ? வினையேன் கனிவாய் மடவீர்!
பிறருக்கும் ஐயோ என்னும் திசையோ இது –கண்கள் செய்த படி செய்ய -நான் காணப் பெறுவது என்றோ என்கிறாள் –கன்று வேறு தாய் வேறாகும் விஷயம் இ றே -பிரஜை பட்டது படுகிறது -நான் பசி தீரும் வழி என் -என்பாரைப் போலே
வினையேன்- கண்கள் விடாய்க்கு அன்றிக்கே என் விடாய்க்கு அன்றிக்கே அலமாக்கும் படியான பாபத்தைப் பண்ணினேன் –
கனிவாய் மடவீர்!-
இப்போதை உறாவுதல் தீர்ந்து பண்டு போலே உங்களை காண வல்லனே என்று கருத்து -வண்ணம் திரிவு மனம் குழையும்-என்று இவள் துவண்டு இருக்க தத் காலீந விசேஷணமாகக் கூடாது இ றே
பாண் குரல் வண்டினொடு பசுந் தென்றலுமாகி எங்கும்
பாண் -பாட்டு -மதுபான மத்தகம் ஆகையாலே நல்ல மிடற்றோசையை யுடைய வண்டோடே-இயலைக் கற்று இசையோடு கூட்டுகை அன்றிக்கே பாட்டாய் இருக்கை –
சோலை எங்கும் இளம் தென்றல் சஞ்சரிக்கை -பசும் தென்றல் -கலப்பற்ற தென்றல் என்றுமாம் -பத்ம கேஸர ஸம்ஸ்ருஷ்டோ வ்ருஷாந்தர வி நிஸ் ஸ்ருத நிச்வாஸ இவ ஸீதாயா வாதி வாயுர் மநோ ஹர
சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங்கானல் திரு வல்லவாழ்
மழையால் மரங்கள் பணைக்குமா போலே -தென்றலாலே உயர்ந்த பணை களை யுடையவாய் கொண்டு வளரா நின்றுள்ள மரங்களை யுடைத்தாகை -பணை க்கு ஒக்கம் -சுற்றியே வளருகை -மரத்துக்கு ஒக்கம் மேலே வளருகை –
தர்ச நீயமான கானல் –கானல் என்று கடல் சோலை யாதல் -நெய்தல் நிலம் ஆதல் –
மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே.
தன்னுடைமை பெறுகைக்கு தான் அர்த்தியாய் -வடிவை குறுக விட்டு மிக்க அழகை யுடையவனாய் -ஸுலப்யத்தையும் அழகையும் திரு வல்ல வாழிலே ஆஸ்ரிதரை அனுபவிப்பித்துக் கொண்டு நிற்கிறவனுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை காண்பது எஞ்ஞான்று கொலோ-மலர்த்தாமரை -அப்போது அலர்ந்த தாமரை –

——————————————————————–

திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளின எம்பெருமான் திருவடிகளில் நித்தியமாய் பூவை யணிந்து தொழ வல்லோமே என்கிறாள் –

பாதங்கள் மேலணி பூந்தொழக் கூடுங்கொல்? பாவை நல்லீர்!
ஓத நெடுந் தடத்துள் உயர் தாமரை செங்கழுநீர்
மாதர்கள் வாண் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும் திருவல்லவாழ்
நாதன் இஞ்ஞால முண்ட நம்பிரான் தன்னை நாடொறுமே.–5-9-7-

பாதங்கள் மேலணி பூந்தொழக் கூடுங்கொல்? பாவை நல்லீர்!
பாதங்கள் மேல் நித்தியமாய் பூவை யணிந்து தொழக் கூட வற்றே -என்று நிர்வஹிப்பர் ஜீயர் – / அணி -அணிந்து / –பூ -பூவை -பாதங்களை பூ மறைத்தலில் அப்பூவை யாகிலும் தொழ வற்றே -என்று ஒரு தமிழன் –
ஸ்வாபாவிகமான அழகுக்கு மேலே அழகிதாக அலங்க்ருதமான திருவடிகளைக் கூட வற்றே -என்று அருளிச் செய்வார் பிள்ளை / –பூ – அழகு  /அணி – அலங்காரம்  /-மேலே பூ அணி பாதங்களை –
பாவை நல்லீர்!– இவர் தசையைக் கண்டு விதி நிஷேத ஷமைகள் அன்றிக்கே ஸ்திமிதைகளாய் இருந்த படி -நிஷேதி யாமையாலே யுகந்து சம்போதிக்கிறாள் என்றுமாம் –
ஓத நெடுந் தடத்துள் உயர் தாமரை செங்கழுநீர்-மாதர்கள் வாண் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும்
கடல் போலே பெருத்த பொய்கை களிலே யடி உயரத்தால் உயர்ந்த தாமரைகளும் செங்கழு நீரும் -ஸ்த்ரீகளுடைய ஒளியை யுடைத்தான முகத்தையும் கண்ணையும்
ஏந்தும் -பிரகாசிப்பியா நின்றது என்னுதல் -தோற்பிக்கும் என்னுதல்
திருவல்லவாழ்-நாதன் இஞ்ஞால முண்ட நம்பிரான் தன்னை நாடொறுமே.–
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனில் ஏற்றம் -ஒருவர் கூறை எழுவர் உடுக்கிற தேசத்திலே தரிசற இருக்கிற இடம் இ றே இங்கு -குறை வற்றவர்களுக்கு சந்நிதி பண்ணின மாத்திரம் இ றே அங்கு
தன் மேன்மை பாராதே ஆபத்துக்களில் தளர்ந்தார் தாவனம்
நம்மை சம்சார ஆர்ணவம் கொள்ளாமல் எடுக்குமவன்
நம்பிரான் தன்னை நாடொறும் பாதங்கள் மேலணி பூ தொழக் கூடும் கொல்-

———————————————————-

சர்வ ஸூ லபனானவன்  திருவடிகளில்  சர்வ காலமும் இடைவிடாதே அடிமை செய்யக் கூட வற்றோ என்கிறாள் –

நாடொறும்  வீடின்றியே தொழக் கூடுங்கொல் நன்னுதலீர்!
ஆடுறு தீங் கரும்பும் விளை செந் நெலுமாகி எங்கும்
மாடுறு பூந்தடஞ் சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ்
நீடுறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள்கழலே.–5-9-8-

நாடொறும் வீடின்றியே தொழக் கூடுங்கொல் –
நாடொறும் என்று தர்ச பூர்ண மாசாதிகளை வ்யாவர்த்திக்கிறது – வீடின்றியே-என்று நித்ய அக்னி ஹோத்ரத்தை வ்யாவர்த்திக்கிறது
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி என்று இ றே இவர் பிரார்த்திப்பது –ஆச்சார்ய உபதேசத்தை விஸ்வஸித்து அபேக்ஷிக்கிற நம்மை போல் அன்றியிலே-தாஸ்யம் ரசித்து ராகத்தாலே அபேக்ஷிக்கிறார் இ றே
நன்னுதலீர்!
அவன் வந்த யுபகாரத்துக்கு அவன் திருவடிகளில் விழுந்து பிராணாமபாம் ஸூ லலார்த்ய லலாடைகளான உங்களைக் காண வல்லேனே -நுதல் -நெற்றி -இவர்களுக்கு கைங்கர்யத்தில் உகப்பு போலே -இவள் பேறே தங்களுக்கு உகப்பாய் இருக்குமவர்கள் இ றே -நீங்களும் உங்கள் ஸ்வரூபம் பெற்று நானும் என் ஸ்வரூபம் பெறுவது என்றோ
ஆடுறு தீங் கரும்பும் விளை செந் நெலுமாகி எங்கும்
கரும்புகளும் ஆட ப்ராப்தமாய் இருக்கும் –தீ -தித்திப்பு -செந்நெலும் அறுக்க ப்ராப்தமாய் இருக்கும் -அவ் ஊரில் பதார்த்தங்கள் எப்போதும் பக்குவ பலமாய் இருக்கும் என்கை –
மாடுறு பூந்தடஞ் சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ்-நீடுறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள்கழலே
மாடு -பர்யந்தம் -பர்யந்தத்திலே கிட்டின பூத்த தடாகங்களும் -அத்தோடு சேர்ந்த வயலை யுடைத்தாய் சிரமஹரமான திருவல்ல வா ழி யிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற மஹா உபகாரகன் -பரமபதத்தில் போலே சம்சாரிகளுக்கு அடிமையிலே அபேக்ஷை பிறந்த போது அனுபவிக்கைக்கு நித்ய வாசம் பண்ணுகிற தேசம் -குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே சேஷ பூதர் இருந்த இடமே எல்லையாக வளரும் திருவடிகளை நாடொறும் வீடின்றி தொழ க் கூடும் கொல்-

—————————————————————–

நம்முடைய கழலுகிற வளைகள் பூர்ணமாம் படி-பூரிக்க – அவனைக் கண்டு தொழலாம் படி அவன் அருள் கூட வற்றே என்கிறாள் –

கழல் வளை  பூரிப்ப நாம் கண்டு கை தொழக் கூடுங் கொலோ?
குழல் என யாழும் என்னக் குளிர் சோலை யுள் தேனருந்தி
மழலை வரி வண்டுகள் இசை பாடும் திருவல்லவாழ்
சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல்லருளே.–5-9-9-

கழல் வளை பூரிப்ப நாம் கண்டு கை தொழக் கூடுங் கொலோ?
கையில் தொங்காதே கழலுவது இடுவது ஆகிறவளை-அவன் வந்த ஹர்ஷத்தாலே பூர்ணமாம் படி விடாய் பட்ட நாம் கண்டு தொழும் படி அவன் இரங்க கூடவற்றோ -விஸ்லேஷத்திலே வளை கழலுவது தனக்கே யானாலும் காட்சி எல்லாருக்கும் ஒத்து இருக்கும் இ றே
குழல் என யாழும் என்னக் குளிர் சோலை யுள் தேனருந்தி
குழல் என்னவும் யாழ் என்னவுமாய் இருக்கை -விஷ்ணு நா சத்ருசோ வீர்ய -என்றால் போல் ஸர்வதா சத்ருசம் இல்லாமையால் -கதிர் பொறுக்குகிறாள் -நாட்டில் இனியவை எல்லாம் சேரக் கேட்டால் போலே இருக்கும் –
குளிர் சோலையிலே குளிருக்கு பரிஹாரமாக மது பானம் பண்ணி -அருந்தல் -உண்டல்
மழலை வரி வண்டுகள் இசை பாடும் திருவல்லவாழ்
முக்தமாய் தர்ச நீயமான வண்டுகள் ப்ரீதிக்கு போக்கு விட்டு பாடா நின்றுள்ள திரு வல்ல வாழ் -கூட்டும் சொலவும் இன்றிக்கே இசையைப் பாடும்
சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல்லருளே.
விரோதி நிரசன த்வரையாலே மிகவும் சுழன்று வருகிற திரு வாழி யை கையிலே யுடைய சர்வேஸ்வரனுடைய -சுழல்வது போலே விளங்கா நின்றுள்ள சக்கரம் என்றுமாம் -ஸ்வாபாவிகமான அவன் பிரசாதத்தாலே –
கழல் வளை பூரிப்ப –யாம் கண்டு கை தொழ க் கூடும் கொலோ
அவ்வண்டுகள் போலே களித்து அனுபவிக்க வல்லோமோ –

————————————————————————-

எம்பெருமானுடைய ஸ் வா பாவிகமான கிருபையால் – திரு நாமங்களை சொல்லக் கூட வற்றோ -என்கிறாள் –

தொல்லருள் நல் வினையால் சொலக் கூடுங்கொல்? தோழிமீர்காள்?
தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம்
நல்லருள் ஆயிரவர் நலனேந்தும் திருவல்லவாழ்
நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே.–5-9-10-

தொல்லருள் நல் வினையால் சொலக் கூடுங்கொல்? தோழிமீர்காள்?
ஸ்வாபாவிக கிருபையால் யுண்டான ஸூ க்ருதத்தாலே அவனைக் கண்டு திரு நாமங்களை சொல்லக் கூட வற்றோ என்னுதல் -ஸ்வாபாவிக கிருபையால் அவனைக் காணப் பெற்று ப்ரீதியாலே யுகந்து கொண்டு திரு நாமத்தை சொல்லக் கூட வற்றோ என்னுதல் -நல்வினை -உகப்பு –
தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம்-
தன்னுடைய ஸ்வாபாவிகமான நீர்மையை உபய விபூதியும் அனுபவிக்கும் படி பழையதாக விரும்பி வர்த்திக்கும் தேசம் –நித்ய ஸூ ரிகளும் சம்சாரிகளுக்கு முகம் கொடுத்து நிற்கிற சீலவத்யையை இங்கே வந்து அனுபவிப்பர்கள்
நல்லருள் ஆயிரவர் நலனேந்தும் திருவல்லவாழ்
லஷ்மணஸ்ய தீமத -என்கிறபடியே பிரஜா ரக்ஷணத்தில் அவன் தன்னைக் காட்டிலும் அனுக்ரஹ சீலராய் இருக்குமவர்கள் -அவனுடைய கல்யாண குணத்தை கொண்டாடி வர்த்திக்குமூர் என்னுதல் -ப்ரேமத்தால் மங்களா சாசனம் பண்ணி வர்த்திக்குமூர் என்னுதல்
நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே.
நல்ல அருளை யுடையவனாய் நமக்கு ஸ்வாமியுமாய் இருக்குமவன் -நல்லருள் ஆகிறது -வாத்சல்யமம் -வாத்சல்யமும் ஸ்வாமித்வமும் நாராயண சப் தார்த்தம் –அர்த்தத்தை அருளிச் செய்து பின்னை சப் தத்தை அருளிச் செய்கிறார்
நாராயணன் நாமங்களே.–நாராயண சப்தம் தர்மி நிர்த்தேசம் -இஸ் ஸ்வபாவங்களால் நிரூபித்த வஸ்துவுக்கு யுண்டான குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகம் அல்லாத திரு நாமங்கள் –

———————————————————

இப்பத்தும் வல்லார் சம்சாரத்திலே இருந்து வைத்தே  பகவத் குண அனுபவத்தால் எல்லாரிலும் சிறந்தவர் என்கிறார் –

நாமங்  களாயிர முடைய நம் பெருமானடி மேல்
சேமங் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்துரைத்த
நாமங்களாயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவல்லவாழ்
சேமங்கொள் தென்னகர் மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே.–5-9-11-

நாமங் களாயிர முடைய நம் பெருமானடி மேல்
தேவோ நாம சஹஸ்ரவான் என்கிறபடியே குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களை யுடையவன் ஆகையாலே சர்வேஸ்வரனாக பிரசித்தனானவன்
சேமங் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்துரைத்த-நாமங்களாயிரத்துள் இவை பத்தும்
அவனைப் பெறாதே நோவு பட நோவு பட அவன் திருவடிகளே ரக்ஷகமாகப் பற்றும் ஆழ்வார்
பிராட்டி ஆற்றாமை மிக்க இடத்திலும் ராவணனை சபிய்யாதே பெருமாள் வரவை பார்த்து இருந்தால் போலே
அவனுக்கு திரு நாமங்கள் போலே குண சேஷ்டிதங்களுக்கு ப்ரதிபாதகமான ஆயிரத்திலும்-ஆராய்ந்து உரைத்த இப்பத்தையும்
திருவல்லவாழ்-சேமங்கொள் தென்னகர் மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே.
திரு வல்ல வாழ் யாகிற சேமமுடைத்தான தென்னகரிலே கூட்டிச் சொல்லுவார்
தென்னகர் ராஜாவை இட்டு தென்னகர் என்னுதல் -தெற்குத் திக்கில் நகர் என்னுதல் சிறந்தார் பிறந்தே-
ஒருவனுக்கு பிறக்கை போக்கி தாழ்வு இன்றிக்கே இருக்க பகவத் அனுபவம் பண்ணப் பெறுகையாலே இவர்கள் சீரியர்கள் –சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியரே -அவனுக்கு உறுப்பாகை யாலே முக்த சரீரத்திலும் ஸ்லாக்யம்-ஆஸ்ரித அர்த்தமான பகவத் அவதாரம் போலே ஸ்லாக்யம் என்கை –


கந்தாடை     அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -5-9-

September 21, 2016

திருக் குடந்தையில் புக்க இடத்திலும் தம்முடைய அபேக்ஷிதம் கிடையாமையாலே மிகவும் அவசன்னராய் -இத்தசைக்கும்
எம்பெருமான் திருவடிகளே சரணம் -என்று பற்றி சிறிது தரித்து -திரு வல்ல வாழிலே செல்ல தம்முடைய மநோ ரதங்கள் பூரிக்கும் என்று
அங்கே புக்கு -பல ஹானியாலே முட்டப் போக மாட்டாதே மிகவும் அவசன்னரான ஆழ்வார் தம்முடைய தசையை அந்யாபதேசத்தாலே பேசுகிறார்
-எம்பெருமானோடே விஸ்லேஷித்து திரு வல்ல வாழுக்கு அணித்தாக இருக்கிறாள் ஒரு பிராட்டி ஏக தத்விதத்ரிதர்கள் ஸ்வேத தீபத்தில்
செல்லப் பெறாத அங்குத்தைக்கு அணித்தாக இருந்து -அங்குள்ளார் எம்பெருமானைக் கண்டு படுகிற சம்ரப்ங்களை செவியால் கேட்டு
-கண்ணால் காணப் பெறாதே துடிக்குமா போலே –
திருவல்ல வாழில் திருச் சோலையும் அங்குத்தை பரிமளத்தையும் கொண்டு புறப்படுகிற தென்றலும் -அங்குத்தை திருச் சோலைகளில்
மதுபான மத்தமான வண்டுகளுடைய இனிதான மிடற்று ஓசைகளும் -வைதிக க்ரியா கோலா ஹலங்களும் -ஹோம தூமங்களும்
-மற்றும் யுண்டான நகர சம்ரப்ங்களும் எல்லாம் -உள் புகப் பெறாதே இருக்கிற தன்னை மிகவும் நலிய
-அத்தாலும் மிகவும் நோவு பட்டு திருவல்ல வாழிலே புக்கு தான் பரிமாற ஆசைப்பட்ட படியைக் கண்டு -நீ நினைக்கிற இது ஈடு அல்ல -என்று
தோழி மார் நிரோதியா நிற்க தன் ஆர்த்தியை அவர்களுக்கு ஆவிஷ் கரித்து அவர்களை அனுநயியா நின்று கொண்டு
திரு வல்ல வாழிலே நான் நினைத்த படியே புக்கு பரிமாற வல்லனே -என்று அவர்களைக் குறித்துச் சொல்லுகிறாள் –

———————————————————–

இப்பிராட்டி தன்னுடைய அவசாதத்தைக் கண்டு மிகவும் காதரேஷணைகளாய்-உன் ஹிருதயத்தில் ஓடுகிறது என் -என்று கேளா நின்று இருந்துள்ள தோழி மாரைக் குறித்து திரு வல்ல வாழில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எம்பெருமானுடைய திருவடிகளில் அடியேன் போய்ப் புகுவது என்றோ என்கிறாள் –

மானேய்  நோக்கு நல்லீர்! வைகலும் வினையேன் மெலிய
வானார் வண் கமுகும் மது மல்லிகை கமழும்
தேனார் சோலைகள் சூழ் திரு வல்லவாழ் உறையும்
கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலோ?–5-9-1-

அழகிய நோக்கை யுடையார் – தன்னைப் பெறாதே துக்கப் படும் படி மஹா பாபத்தைப் பண்ணின நான் நாள் தோறும் வியஸன பரம்பரைகளினால் மிகவும் அவசன்னையாக-ஆகாசம் எல்லாம் பூர்ணமாம் படி வளர்ந்து கண்ணுக்கு இனிதான கமுகில் பூம்பாளையும் -மதுவை யுடைத்தான மல்லிகையும் கமழ்வதும் செய்து தேன் மிக்கு இருந்துள்ள திருச் சோலைகளாலே சூழப் பட்ட திரு வல்ல வாழிலே நிரந்தர வாசம் பண்ணுகிற ஸ்வாமியை –
குணஜிதையாய் –அடியேன் என்கிறாள் –

—————————————————————–

தன்னுடைய உத்தியோகத்தை இசையாதே இருக்கிற தோழி மாரை அ நு நயித்து நான் திரு வல்ல வாழிலே புக்கு அவன் பாத ரேணுவைச் சூடுவது என்று என்கிறாள்-

என்று கொல் தோழி மீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ!
பொன் திகழ் புன்னை மகிழ் புது மாதவி மீதணவித்
தென்றல் மணங் கமழும் திருவல்ல வாழ் நகருள்
நின்ற பிரான் அடி நீறு அடியோம் கொண்டு சூடுவதே.–5-9-2-

என் பிரக்ருதியை அறிந்து இருக்கிற நீங்கள் என்னை ஆசிவசிப்பியாதே நலிந்து என்ன பிரவ்ருத்தி பண்ணுகிறிகோள்
புது மாதவி– புதிதாக அலர்ந்த குருக்கத்தி / மீதணவி-மேலே அணைந்து / மணங் கமழும்-நறு நாற்றம் நாறுகிற
நின்ற பிரான்-இவ்வார்த்திக்கு அணித்தாக வந்து நின்று அருளின மஹா உபகாரகன் –

தோழிமாரைக் குறித்து -திரு வல்ல வா ழி லே நின்று அருளின எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை என்று காண வல்லோமோ என்கிறாள் –


தோழிமாரைப் பார்த்து  திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளின எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை என்று காண வல்லோமோ  என்கிறாள் –

சூடு  மலர்க் குழலீர்! துயராட்டியேனை மெலியப்
பாடு நல் வேத ஒலி பரவைத் திரை போல் முழங்க
மாடுயர்ந் தோமப் புகை கமழும் தண் திரு வல்லவாழ்
நீடுறை கின்ற பிரான் கழல் காண்டுங் கொல் நிச்சலுமே.–5-9-3-

தங்கள் நோவு பட்டுக் காட்டில் பிராட்டி மிகவும் நோவு படும் என்று தங்கள் தரிப்பு தோற்ற ஒப்பித்து இருக்கிறவர்களை கண்டு உங்களை போலே தரித்து இருக்க வல்லேனே-என்கிறாள் -எம்பெருமான் சாத்தின படியே தந்து அருளின மலர்களை குழல்களிலே சூடி இருக்கிற உங்கள் சந்நிதியும் என்னை நலியா நின்றது என்றும் சொல்லுவர்
பண்டே துக்கப்படுகிற நான் மெலியும்படி பாடா நின்றுள்ள சாம வேத த்வனி -கடலிலே திரை முழங்குமா போலே முழங்க பார்ஸ்வங்களிலே-யாகங்களில் உண்டாய் உயர எழா நின்றுள்ள ஹோம தூமம் நாறுவதுவும் செய்து நிரதிசய போக்யமான திரு வல்ல வா ழி லே எத்தனையேனும் பிற்பட்டார்க்கும் அனுபவிக்கலாம் படி காலம் உள்ள தனையும் வர்த்திக்கிற மஹா உபாகாரகனுடைய திருவடிகளை –

———————————————————————-

இங்கனம் மநோ ரதிக்கை யீடன்று -என்று நிஷேதிக்கிற தோழிமாரை-குறித்து என்னுடைய நற்சீவன் அவன் பக்கலது உங்களுடைய ஜல்பம் வ்யர்த்தம் என்கிறாள் –

நிச்சலும் தோழிமீர்காள்! எம்மை நீர் நலிந்தென் செய்தீரோ?
பச்சிலை நீள் கமுகும் பலவும் தெங்கும் வாழைகளும்
மச்சணி மாடங்கள் மீதணவும் தண் திரு வல்ல வாழ்
நச்சரவின் அணை மேல் நம்பிரானது நன்னலமே.–5-9-4-

விபரீதமே பலித்து வாரா நிற்க -தோழிமாரான நீங்கள் நித்தியமாக என்னை அலைத்து என்ன பிரவ்ருத்தி பண்ணு கிறி கோள்
பலவு -பலா
பல நிலமாக அழகிய மாடங்களின் மேலே அணவா நின்ற சிரமஹரமான திரு வல்லவாழிலே நின்று அருளி திரு வனந்த ஆழ்வானை போலே என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கிக் கொண்டவனதாயிற்று-

————————————————————————

நன்னலத்  தோழிமீர்காள்! நல்ல அந்தணர் வேள்விப் புகை
மைந்நலங் கொண்டுயர் விண் மறைக்கும் தண் திருவல்ல வாழ்
கன்னலங் கட்டி தன்னைக் கனியை இன்னமுதந் தன்னை
என்னலங் கொள் சுடரை என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே.–5-9-5-

நான் ஒன்றை ஆசைப்பட்டால் அத்தை முடிக்கும் ஸ்வ பாவம் அன்றோ உங்களது -அநந்ய பிரயோஜனரான ப்ராஹ்மணருடைய யாகங்களில் கறு த்து  எழுகிற ஹோம தூமங்கள் ஆகாச அவகாசங்கள் எல்லாம் மறைக்கும் படியான திரு வல்ல வா ழி லே இருப்பதும் செய்து நிரதிசய போக்யனுமாய் என்னை சர்வ ஸ்வகரணம் பண்ணின அழகை யுடையவனை –

———————————————————————-

திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளுகிற ஸ்ரீ வாமனனுடைய மிகவும் ஸ்ப்ருஹணீயமான திருவடிகளை நான் காண்பது என்றோ என்கிறாள் –

காண்ப தெஞ்ஞான்று கொலோ? வினையேன் கனிவாய் மடவீர்!
பாண் குரல் வண்டினொடு பசுந் தென்றலுமாகி எங்கும்
சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங்கானல் திரு வல்லவாழ்
மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே.–5-9-6-

இப்போதை உறாவுதல் தீர்ந்து பண்டு போலே நீங்கள் புஷ்டைகளாய் இருக்கக் காண வல்லனே என்று கருத்து –
மதுபான மத்தமாகையாலே நல்ல மிடற்றோசையோடே கூடின வண்டுகளோடே கூட எங்கும் இளம் தென்றல் யுண்டாய் அத்தாலே அற உயர்ந்த பணை களை யுடைத்தாய் கொண்டு வளரா நின்றுள்ள அழகிய சோலையுடைய திரு வல்ல வாழிலே –

—————————————————————-

திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளின எம்பெருமான் திருவடிகளில் நித்தியமாய் பூவை யணிந்து தொழ வல்லோமே என்கிறாள் –

பாதங்கள் மேலணி பூந்தொழக் கூடுங்கொல்? பாவை நல்லீர்!
ஓத நெடுந் தடத்துள் உயர் தாமரை செங்கழுநீர்
மாதர்கள் வாண் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும் திருவல்லவாழ்
நாதன் இஞ்ஞால முண்ட நம்பிரான் தன்னை நாடொறுமே.–5-9-7-

தன் மநோ ரதத்தை நிஷேதியாமையாலே தோழி மாரை உகந்து சம்போதிக்கிறாள் -கடல் போலே பெருத்து இருந்துள்ள பொய்கைகளிலே வளர்ந்த -தாமரைப் பூவும் செங்கழு நீர் பூவும் ஸ்த்ரீகளுடைய அழகிய முகங்களோடும் கண்களோடும் ஒக்கும்  படியான திரு வல்ல வாழுக்கு நாத்தனாய் ஜகத்தை எல்லாம் -பிரளய காலத்தில் தன் திரு வயிற்றிலே வைத்து பரிஹரித்து அருளினவன் -அவ்வளவு அன்றிக்கே ஆஸ்ரிதற்கு மிகவும் உபகாரகன் ஆனவனை-

————————————————————-

சர்வ காலமும் இடைவிடாதே அடிமை செய்யக் கூட வற்றோ என்கிறாள் –

நாடொறும்  வீடின்றியே தொழக் கூடுங்கொல் நன்னுதலீர்!
ஆடுறு தீங் கரும்பும் விளை செந் நெலுமாகி எங்கும்
மாடுறு பூந்தடஞ் சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ்
நீடுறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள்கழலே.–5-9-8-

நன்னுதலீர்!-
ப்ரணாமபாம் ஸூ லபார்த்த்ய லலாடைகளாக உங்களைக் காண்பது என்றோ –
ஆடுறு தீங் கரும்பும் விளை செந் நெலுமாகி -எப்போதும் பக்வபலமாய் இருக்கை
மாடுறு பூந்தடஞ் சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ்-நீடுறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள்கழலே
அருகே கிட்டி இருக்கிற பூத்த பொய்கை களோடு சேர்ந்த வயல் சூழ்ந்து சிரமஹரமான திருவல்ல வா ழி லே அனுக்ரஹ சீலனாய்க் கொண்டு நிரந்தர வாசம் பண்ணி அருளுகிறவனுடைய குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே எல்லாரையும் அங்கீ கரிக்கக் கடவதாய் ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடத்தே செல்லும் திருவடிகளை-

——————————————————————-

நம்முடைய கழலுகிற வளைகள் பூர்ணமாம் படி-பூரிக்க – அவனைக் கண்டு தொழலாம் படி அவன் அருள் கூட வற்றே என்கிறாள் –

கழல்  வளை பூரிப்ப நாம் கண்டு கை தொழக் கூடுங் கொலோ?
குழல் என யாழும் என்னக் குளிர் சோலை யுள் தேனருந்தி
மழலை வரி வண்டுகள் இசை பாடும் திருவல்லவாழ்
சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல்லருளே.–5-9-9-

குளிர்ந்த சோலைகளில் புக்கு மது பானத்தை பண்ணி குழல் ஓசை என்னவும் யாழோசை என்னவுமாம் படி முக்தமாய் கண்ணுக்கு அழகியவான வண்டுகள் ப்ரீத்யதிசயத்தாலே இசை பாடா நின்றுள்ள திரு வல்ல வாழிலே நின்று அருளுவதும் செய்து -பிரதிகூல நிரசன த்வரையாலே மிகவும் சுழன்று வாரா நின்று இருந்துள்ள திரு வாழியை யுடைய சர்வேஸ்வரனுடைய
சுழலின் மலி சக்கரம் -சுழலுவது போலே துளங்கா நின்றுள்ள சக்கரம் என்னவுமாம்
தொல்லருள்-ஸ்வாபாவிகமான அருள் –

—————————————————————–

எம்பெருமானுடைய ஸ் வா பாவிகமான கிருபையால் -அவன் தன்னைக் காணப் பெற்று -ப்ரீதியாலே இனிதாய்க் கொண்டு திரு நாமங்களை சொல்லக் கூட வற்றோ -என்கிறாள் –

தொல்லருள் நல் வினையால் சொலக் கூடுங்கொல்? தோழிமீர்காள்?
தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம்
நல்லருள் ஆயிரவர் நலனேந்தும் திருவல்லவாழ்
நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே.–5-9-10-

தன்னுடைய கண்ணழிவு அற்ற கிருபையை சம்சாரமும் திரு நாடும் ஓக்க அனுபவிக்கலாம் படியான திரு நகரியாய் உள்ளது –
எம்பெருமான் தன்னில் காட்டிலும் அனுக்ரஹ சீலனான ஆயிரவர் தன்னுடைய கல்யாண குணத்தை கொண்டாடும்படியான திரு வல்ல வா ழி லே நின்று அருளி நல்ல அருளை யுடையனாய்க் கொண்டு நமக்கு ஸ்வாமி யான நாராயணனுடைய திரு நாமங்களை-

———————————————————————-

இப்பத்தும் வல்லார் சம்சாரத்திலே இருந்து வைத்தே  எல்லாரிலும் சிறந்தவர் என்கிறார்

நாமங்  களாயிர முடைய நம் பெருமானடி மேல்
சேமங் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்துரைத்த
நாமங்களாயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவல்லவாழ்
சேமங்கொள் தென்னகர் மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே.–5-9-11-

நாமங்கள் ஆயிரத்தையும் யுடையனாய் சர்வேஸ்வரத்வேன ப்ரசித்தனானவன் திருவடிகளில் தமக்கு ரக்ஷை பார்த்துக் கொண்ட ஆழ்வார் ஆராய்ந்து அருளிச் செய்த –
எம்பெருமானுக்கு திரு நாமங்கள் போலே குண சேஷ்டிதாதிகளுக்கு ப்ரதிபாதகமான ஆயிரம் திருவாய் மொழியிலும் இது திருவாய் மொழி யைத் திரு வல்ல வாழ் ஆகிற சேமமுடைத்தான தென்னகரிலே கூட்டிச் சொல்ல வல்லவர் –

—————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -5-8-

September 21, 2016

இப்படி ஸ்ரீ வானமாமலை திருவடிகளில் சரணம் புக்க இடத்திலும் ஸ்வ அபிமதம் பெறாமையாலே அவசன்னரானவர்
-எத்தசையிலும் அவனே உபாயம் என்னும் ஞானத்தை பெற்றோமே என்று ப்ரீதராய் தரித்தார் -அத்தாலும் பிராபித்தார் ஆகாமையாலே
அத்தரிப்பு செல்ல நடத்த திருக் குடந்தையில் சென்று -பரமபதம் கலவிருக்கையாய் இருக்க இங்கே வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறது
குறைவாளர் குறை தீர்க்கைக்கு ஆனபின்பு நம் அபேக்ஷிதம் செய்யாது ஒழியக் கூடாது என்று தம்முடைய அபேக்ஷிதங்கள் எல்லாம்
மநோ ரதித்துக் கொண்டு ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தம் ஆர்த்தி எல்லாம் பெருமாள் திருவடிகளில் செல்லத் தீரும் என்று மநோ ரதித்திக் கொண்டு
சென்றால் போலே ஆராவமுத ஆழ்வார் திருவடிகளில் செல்ல
-மாமக்ரூரேதி வஷ்யதி -என்கிறபடியே வினவுதல் -குளிர நோக்குதல் அணைத்தல் செய்யாமையாலே –
ஸ்தநந்த்ய பிரஜை முலையை நினைத்து விடாய்த்து தாய் பக்கலிலே செல்ல அவன் முகம் பெறாதே தடுமாறுமா போலே
-திருவடிகளில் சம்பந்தத்தையும் -சந்நிதி யுண்டாய் இருக்கிற படியையும்-கிடையா விடில் விட ஒண்ணாத போக்யதையையும் சொல்லி
-கேட்டார் அடைய நீராம் படி கூப்பிடுகிறார் -ஒரு கால் பண்ணின பிரபத்தி பலித்தது இல்லை என்னா தவிருமவர் அல்லர்
-மேன்மேல் என சரணம் புகும் அத்தனை -அப்படி இருக்கை யாயிற்று -மஹா விச்வாஸம் ஆகிறது –
அங்கு ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானுக்கு பெருமாள் முகம் காட்டா விட்டது தம் பிரதிஞ்ஜை தலைக் கட்டுகைக்காக
-இங்கு ஆழ்வாருக்கு முகம் காட்டாது ஒழிந்தது -பிரபந்தம் தலைக் கட்டுகைக்காகவும் -விடாயைப் பிறப்பித்து முகம் காட்டுகைக்காகவும்-

————————————————————

உன் அழகாலே என்னை நீராக்கா நின்றுள்ள உன்னைக் கண் வளரக் கண்டேன் -உணர்ந்து குளிர நோக்குதல் அணைத்தல் செய்யக் காண்கிறிலேன் என்கிறார்-

ஆரா  அமுதே! அடியேன் உடலம் நின்பால் அன்பாயே
நீராய் அலைந்து கரைய உருக்கு கின்ற நெடுமாலே!
சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் செழுநீர்த் திருக்குடந்தை
ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே–5-8-1-

ஆரா அமுதே! அடியேன் உடலம் நின்பால் அன்பாயே
கிடைத்தது இல்லை என்று ஆறி இருக்கலாம் படியோ உன் வடிவு அழகு -இத்திரு வாய் மொழியில் இவருடைய விடாய்க்கு எல்லாம் நிதானம் இது -அனுபவியா நின்றாலும் பர்யாப்தி பிறவாத படி நிரதிசய போக்யமான விஷயத்தை இழந்து இருக்கவோ -நாள் செல்ல நாள் செல்ல விடாயைப் பிறப்பிக்கும் விஷயம் என்கை -அப்பொழுதைக்கு அப் பொழுது என் ஆரா வமுதமே -தானே தன்னை அனுபவிக்கப் பார்த்தாலும் துணை கொண்டு இழிய வேண்டி இ றே இருப்பது -ஸஹ பத்நயா விசாலாஷ்யா-சர்வாதிகாரமாய் சதா ஸேவ்யமாய் பந்த நிவர்த்தகமாய் இ றே இவ்வம்ருதம் இருப்பது -லோக சாரங்க மஹா முனிகளை இத்தேசத்திலே அழைப்பித்த சொல் இ றே
அடியேன் என்கிறது யஸ்யாஸ்மி என்ற வசனத்தால் அன்று -போக்யதைக்கு தோற்று சொல்லுகிறார்
அடியேன் உடலம் -ஞான குணகமான ஆத்மவஸ்து அழியும் அளவன்றிக்கே அசேதனமான சரீரத்து அளவும் செல்லக் கரைகை -ஆத்மவஸ்து உத்தேசியத்தில் ஈடுபட்டு அழியாமைக்கு கட்டின கரை யாயிற்று சரீரம் அதுவும் அழிந்தது என்கை
நின்பால் அன்பாய் நீராய் அலைந்து கரைய உருக்கு கின்ற
நின்பால் – சேதன அசேதன விபாகம் அற அழிக்க வல்ல உன் பக்கலிலே -அபி வ்ருஷாபரிம்லாநா–உபதப்தோ தகா நத்ய
அன்பாய் -அசித் த்ரவ்யம் அன்றியே -பிரமத்தை இட்டுச் செய்தது என்னலாம் படி இருக்கை -அன்னமயமாய் இருக்கை அன்றிக்கே ப்ரேமமயமாய் இருக்கை -காதல் குருகூர் சடகோபன் இ றே
சரீரமானது கட்டுக் குலைந்து-அன்பாய் –அதுதான் போய் -நீராய் -அலைந்து கரையும் படி யுருக்கிற்று
உருக்குகின்ற -இத்தலை அழியா நிற்க அத்தலை முதலடி இட்டதில்லையாய் இருக்கை
நெடுமாலே!
சர்வேஸ்வரன் என்னுதல் -போக்யதையின் மிகுதியைச் சொல்லுதல் -வ்யோமோஹ அதிசயத்தை சொல்லுதல் -இப்படி ஸைதில்யத்தை பிறப்பியா நின்று வைத்து எட்டாது இருக்கிறவன் என்னுதல் –தன் போக்யத்தையாலே ஸைதில்யத்தை பிறப்பியா நிற்கை என்னுதல் -தன் வ்யோமோஹ அதிசயத்தை காட்டி ஸைதில்யத்தை பிறப்பியா நிற்கிறவன் என்னுதல்
சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் செழுநீர்த் திருக்குடந்தை
மிகவும் கனக்கையாலே அசைந்து வருகிற செந்நெற் கதிர்கள் கவரி வீசினால் போலே இருக்கை -கண் வளருகின்ற இடத்தில் பரிசர்யை பண்ணுகிறாப் போலே இருக்கை -சேஷ வஸ்துவின் வியாபாரத்தை உடையவன் சேஷ விருத்தியாக நினைக்கிற படி
செழு நீர் -ஜல ஸம்ருத்தியை சொல்லுதல் -அழகிய நீர் என்னுதல் -கண் வளருகிறவருடைய ஸுகுமாரியத்துக்கு சேரும் ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைத்தாகை
ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே–
அழகு மிக்க ஒப்பனை -இப் ஒப்பனை அழகு நிறம் பெறும்படி யாயிற்று கண் வளர்ந்து அருளிற்று -அல்லாதார்க்கு கிடந்த போது வைரூப்யம் உறைத்து இருக்கும் -இங்கு அழகு உறைத்து இருக்கும் -ச மயா போதித ஸ்ரீ மான் –
கிடந்தாய் கண்டேன் -கண் வளர்ந்து அருளுகிற படி கண்டேன் –உணர்ந்து குளிர நோக்குதல் -அணைத்தல் -இந்த சொல்லுச் சொல்லுதல் -செய்யப் பெற்றிலேன் -கண்ணாலே காணப் பெற்றேன் -நினைத்த பரிமாற்றம் பெற்றிலேன் -பரி மாற்றம் பெறா விட்டால் ஆறி இருக்கலாம் -பிராப்தி இல்லை யாகில் -வடிவு அழகோ பாதி சம்பந்தமும் நலியா நின்றதே -ஸ்தநந்த்ய பிரஜை தாய் அறிந்தால் முலை முலை என்னுமா போலே சம்பந்த ஞானம் அன்றோ கூப்பிடப் பண்ணுகிறது –

—————————————————————-

கண் வளரக்  கண்டேன் -கண்களாலே குளிர நோக்கக் காண் கிறி லேன் -என்று முன்பு பண்ணின உபகாரங்களை சொல்லிக் கூப்பிடுகிறார் –

எம்மானே!  என் வெள்ளை மூர்த்தி! என்னை ஆள்வானே
எம்மா உருவும் வேண்டு மாற்றால் ஆவாய்! எழிலேறே!
செம்மா கமலம் செழுநீர் மிசைக் கண் மலரும் திருக் குடந்தை
அம்மா மலர்க் கண் வளர்கின்றானே! என் நான் செய்கேனே?–5-8-2-

எம்மானே!
நீ நினைத்த படி செய்யும் இத்தனை போக்கி என்னுடைய ஹிதத்துக்கு நான் கடவேனோ -உடையவன் நினைத்த படி யன்றோ உடைமை –
என் வெள்ளை மூர்த்தி!
பிரயோஜன நிரபேஷமாக என்னை விஷயீ கரித்தவனே -வெளுப்பாலே சுத்தியை நினைக்கிறது -மூர்த்தி ரூபமாய் ஸ்வ பாவத்தை நினைக்கிறது –சுத்த ஸ்வ பாவன்-எனக்கு தன் பேறாக உபகரித்தவன் –
என்னை ஆள்வானே
உன்னை பிரிந்து முடியும் தசைகளில் குண ஞானத்தால் ஜீவிப்பித்து போந்தவனே
எம்மா உருவும் வேண்டு மாற்றால் ஆவாய்! –
எ உரு /மா உரு –எவ்வுரு கொண்டால் ஆர்த்த ரக்ஷணம் தலைக் கட்டும்-அவ்வுருவைக் கொள்ளும் -அது தான் அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானமாய் இருக்கை
இச்சையால் என்னுதல் -ஆஸ்ரிதற்கு ஈடாக என்னுதல்
எழிலேறே!
நித்ய ஸூ ரிகள் நடு இருப்பில் காட்டில் ஆஸ்ரித கார்யம் செய்யப் பெறுகையாலே நிரதிசய தீப்தி உக்தனாய் மேனாணித்து இருக்கை –பல் பிறப்பாய் ஓளி வரு முழு நலம் -செம்மா கமலம் செழுநீர் மிசைக் கண் மலரும் திருக் குடந்தை
சிவந்து பெருத்த கமலம் -செழு நீர் -ஜல ஸம்ருத்தியை சொல்லுதல் -தர்ச நீயம் என்னுதல் –
அம்மா மலர்க் கண் வளர்கின்றானே! என் நான் செய்கேனே?–
அழகிய தாமரைப் போலே இருக்கிற இருக்கிற திருக் கண்கள் அலரக் காண் கிறி லேன் -என்றுமாம் -தன் பக்கல் விசேஷ கடாக்ஷம் பண்ணுகை -இவை மலருகை யாவது என்று இருக்கிறார்
அம்மா மலர் -அவனோடே சஜாதீயம் ஆயிற்றன இரண்டு பூ அலரக் காண்கின்றிலேன் என்றுமாம்
என் நான் செய்கேனே?–இவை இரண்டும் மலர்ந்தால் அல்லது தரியாத நான் என் செய்கேன் -இவ் ஊரில் புஷபங்கள் அடைய மலர்ந்து வண்டுகள் மது பானம் பண்ணி களிக்கச் செய்தெயும் -இவை இரண்டும் மலர்ந்தால் அத்தேனை பருக இருக்கிற நான் பட்டினி விட்டே போம் எத்தனையோ-

—————————————————————-

இப்படி கூப்பிட்ட இடத்திலும் அபிமதம் பெறாமையாலே தானே சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி வருகிறான் என்று கை விட்டு இருந்தான் என்று நினைத்து என் அபேக்ஷிதம் செய்து அருள வேணும் என்கிறார் –

என்னான்  செய்கேன் யாரே களை கண் என்னை என் செய்கின்றாய்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்
கன்னார் மதிள் சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய் அடியேன் அருவாணாள்
செந்நாள் எந்நாள் அந்நாள் உன தாள் பிடித்தே செலக் காணே.–5-8-3-

என்னான் செய்கேன் –
உன் திருவடிகளை பெறுகைக்கு என்னால் செய்யலாவது இல்லை -எனக்கும் செயலுக்கும் என்ன சேர்த்தி யுண்டு -ஒரு துர்ப்பலன் தலையிலே மலையை எடுத்தால் போலே இருக்கை இ றே -என்னை சாதன அனுஷ்டானத்திலே மூட்டுகை யாவது -ஒரு சர்வ சக்தி நிர்வஹிக்குமத்தை நான் செய்யவோ -நீர் துர்பலரானால் வேறே சிலர் நிர்வாஹகர் ஆனாலோ என்னில்
யாரே களை கண் –
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தரானவர்கள் எனக்கு ரக்ஷகர் ஆகவோ -அமிழ்ந்துவார் அமிழ்ந்துவரை எடுக்கவோ -என்னளவும் புகுரா நில்லாதவர்கள் எனக்கு ரக்ஷகர் ஆகவோ
என்னை என் செய்கின்றாய்-
நீ உன்னைத் தரப் பார்த்தாயா -உபாயாந்தரங்களைக் காட்டி அகற்றப் பார்த்தாயா -நெறி காட்டி நீக்குதியோ –
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்
நானும் எனக்கு கடவனாய் -பிறரும் சக்தர் ஆனவன்றும் -உன்னால் வரும் நீ ஒழிய -என்னால் வரும் நீயும் வேண்டா -பிறரால் வரும் நீயும் வேண்டா என்கை -த்வம் ஏவ உபாயம் போதோ மே பாவ –
கன்னார் மதிள் சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய்
செம்பால் செய்த மதிள் என்னுதல் -கன் என்று தொழிலாய் தொழில் மிக்கு இருந்துள்ள மதிள் என்னுதல் -என் புகுகிறதோ என்று ஆஸ்ரிதற்கு அஞ்ச வேண்டாது இருக்கை -அவன் சக்தியை அனுசந்தித்து தமக்கு அவன் மதிளாக நினைத்து இருப்பர் -அவன் ஸுகுமார்யத்தை பார்த்தால் மங்களா சாசனம் பண்ணும் அத்தனை இ றே -மதிளுக்கு மதிள் இடுகிறார் -உபாயம் சந்நிஹிதமாய்-ஸூ ரஷிதமானால் கொள்ளப் புகுகிற கார்யம் என் என்னில்
அடியேன் அருவாணாள்-செந்நாள் எந்நாள் அந்நாள் உன தாள் பிடித்தே செலக் காணே.–
என் ஆத்மா யுண்டாய் செல்லும் நாள் எத்தனை நாள் யுண்டு -அத்தனை நாளும் உன் திருவடிகளையே பெற்றுச் செல்லும் படி பார்த்து அருள வேணும்
அடியேன் அரு-உனக்கு அநந்யார்ஹ சேஷமான ஆத்மவஸ்து
தான் நினைத்த பரிமாற்றம் கிட்டாமையாலே -அதுக்கடியான அத்யாவசாயம் குலைகிறதோ என்று அஞ்சி அது குலையாதபடி பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் என்றுமாம்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன் -என்கிறபடி குலையாத படி பார்த்து அருள வேணும்
அத்யாவசாயம் இது -ருசியில் வந்தால் பரமபக்தி யுக்தர்-விளம்பத்துக்கு அடி என் என்னில் -பக்தி விபாகத்துக்காகவும் இவருடைய ப்ரேமம் வழிந்த சொல்லாலே நாட்டைத் திருத்துகைக்கும் –

———————————————————————

சர்வேஸ்வரனாய் வைத்து ஆஸ்ரிதற்காக  திருக் குடந்தையில் சந்நிஹிதனாய் இருக்க நினைத்த பரிமாற்றம் பெறாமையாலே நோவு படா நின்றேன் என்கிறார் –

செலக் காண்கிற்பார் காணு மளவும் செல்லும் கீர்த்தியாய்!
உலப்பிலானே! எல்லா உலகு முடைய ஒருமூர்த்தி!
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! உன்னைக் காண்பான் நான்
அலப்பாய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே.–5-8-4-

செலக் காண்கிற்பார் காணு மளவும் செல்லும் கீர்த்தியாய்!
அவ்வருகு பட காண வல்லவர்கள் -எத்தனையேனும் அளவுடையார் காணிலும்-அவர்கட்க்கு அவ்வளவேயாய் தான் அபரிச்சேதயமாய் இருக்கும் குணவத்தா பிரதையை யுடையவனே -மதி ஷயான் நிவர்த்தந்தே
உலப்பிலானே!
இப்படிப்பட்ட குண விபூதியாதிகளுக்கு தொகை இல்லாதவனே
எல்லா உலகு முடைய ஒருமூர்த்தி!
ஸமஸ்த லோகங்களையும் சேஷமாகவுடைய அத்விதீயனான சர்வேஸ்வரனே -சர்வாத்மாக்களையும் எழுதிக் கொள்ள வல்ல அத்விதீய விக்கிரஹத்தை யுடையவனே என்றுமாம் –
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! உன்னைக் காண்பான் நான்
க்ரம பிராப்தி பற்றாதபடி ஸ்நேஹித்து இருக்குமவர்கள் -அவர்களதான திருக் குடந்தையில் அவர்களை பிரிய மாட்டாமையாலே உடம்போடு கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே
ஆஸ்ரித வத்சலனான உன்னை காண் கைக்காக -அத்தலை இத்தலையாய் நீ என்னை காண பட்ட அளவன்று-நான் உன்னை காண் கைக்கு பட்டது
அலப்பாய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே
அலமந்து -விஷயம் சந்நிஹிதமாய் இருக்கச் செய்தே-ஆகாசத்தை பார்க்கிறது -நினைத்த பரிமாற்றம் பெறாமையாலே ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு உதவ வந்து தோற்றினால் போலே -தம் தசையைப் பார்த்து தோற்றுகிறானோ என்று பார்த்து -என்னுடைய நிராலம்பநதையைப் பார்த்து என்னுமாம் ஆண்டான்
வரக் காணா மையாலே ஸ்நே ஹிதிகள் செய்வதும் செய்யா நின்றேன் -க்ருபணர் செய்வதும் செய்யா நின்றேன் -சபலர் செய்வதும் செய்யா நின்றேன் -விரக்தர் செய்வதும் செய்யா நின்றேன் –

——————————————————————-

சாபலத்தாலே தய நீய ப்ரவ்ருத்திகளை பண்ணின இடத்திலும் காணப் பெறுகிறிலேன் -உன் திருவடிகளை நான் பெறும்படி பார்க்க வேணும் என்கிறார் –

அழுவன்  தொழுவன் ஆடிக் காண்பான் பாடி அலற்றுவன்
தழுவல் வினையால் பக்கம் நோக்கி நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்
செழு வொண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய்! செந்தாமரைக் கண்ணா!
தொழுவனேனை உனதாள் சேரும் வகையே சூழ்கண்டாய்.–5-7-5-

அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பான் பாடி அலற்றுவன்
பாலர் செய்வதுவும் செய்யா நின்றேன் -அறிவுடையார் செய்வதுவும் செய்யா நின்றேன் -என் செய்தால் அபிமதம் கிடைக்கும் என்று அறியாமையால் ஆடிப் பார்ப்பன்
வாய் விடாத காம்பீர்யம் குலைந்து கூப்பிடா நின்றேன் –ப்ரேமம் வழிந்த சொல் -பாட்டு -அது தான் அடைவு கெடக் கூப்பிடுகை -அலற்றுவன்
தழுவல் வினையால் பக்கம் நோக்கி நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்
உடன் வந்தியாய்-ஒருத்தரால் போக்க ஒண்ணாத ப்ரேமத்தால் கிட்டாது என்றாலும் விடாதே இருக்கிற அதி மாத்ர ப்ராவண்யம் என்கை -பக்தியை பாபம் என்கிறது -இக்கிலேசத்துக்கு எல்லாம் அடி யாகையாலே -அநிஷ்டாவஹம் இ றே பாபம் –
ஆர்த்தியே செப்பேடாக வர சம்பாவனை உள்ள திக்கை பார்ப்பேன் -வரக் காணா மையாலே ஆசைக்கு பலம் அழகிதாய் இருந்தது என்று லஜ்ஜித்து கவிழ்ந்து இருப்பன் –ஆசைப் பட்டார்க்கு அழகிதாக உதவினான் என்று நாட்டார் சொல்லும் அவத்யத்துக்கும் லஜ்ஜித்து கவிழ்ந்து இருப்பன்
செழு வொண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய்!
பெருத்து தர்ச நீயமான நீர் நிலங்கள்
ஆசைப் பட்டார்க்கு நெடுங்கை நீட்டாக ஒண்ணாது என்று காண் கைக்கு அண்ணிதாக கண் வளர்ந்து அருளுகை
செந்தாமரைக் கண்ணா!
சந்நிதியே இன்றிக்கே ரக்ஷண பரிகரமும் உடையவனே -என் ஆர்த்தி தீர நோக்குகைக்கு யோக்யதை யுண்டாய் இருக்க இழக்கவோ-அழகிய திருக் கண்களால் நோக்கி அருள வேணும் என்கை -அவலோக நதா நே ந
தொழுவனேனை உனதாள் சேரும் வகையே சூழ்கண்டாய்.–
க்ருபணன் என்னுதல் -ஹேயன் என்னுதல் -புறம்பு புகல் அற்று உன்னால் அல்லது செல்லாத படியான க்ருபனான என்னை -பாஹ்யங்களிலே ப்ரவணனாய் ஹே யனான என்னை என்றுமாம் -உன் திருவடிகளில் சேரும்படி விரகு பார்த்து அருள வேணும் -உன் திருவடிகளை பெற வேணும் -அது நான் அறியாத படி நீயே ஒரு நல் விரகு பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் –

———————————————————————–

உன்னுடைய போக்யத்தையிலே அந்வயித்த  எனக்கு விச்சேதம் பிறவாத படி   பிரதி பந்தகங்களையும் போக்கி உன்னை பெறுவதொரு  பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் –

சூழ்  கண்டாய் என் தொல்லை வினையை அறுத்துன்னடி சேறும்
ஊழ் கண்டிருந்தே தூராக் குழி தூர்த்து எனை நாளகன்றிருப்பன்
வாழ் தொல் புகழார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! வானோர் கோமானே!
யாழி னிசையே! அமுதே! அறிவின் பயனே! அரிஏறே!–5-8-6-

சூழ் கண்டாய் என் தொல்லை வினையை அறுத்து
என்னுடைய பிராரப்த கர்மங்களை அறுத்து உன் திருவடிகளைக் கிட்டுவதொரு விரகு பார்த்து அருள வேணும் -க்ரமத்திலே செய்கிறோம் என்ன அதுக்கு அவதி என் என்கிறார்
உன்னடி சேறும் ஊழ் கண்டிருந்தே தூராக் குழி தூர்த்து எனை நாளகன்றிருப்பன்
உன் திருவடிகளை சேரும் முறைமை கண்டு வைத்தே துஷ்பூரமான இந்திரியங்களுக்கு இரை தேடியிட்டு எத்தனை நாள் அகன்று இருக்கக் கட வேன் –
இப்படி ஆறி இருக்கப் பார்த்தால் முறையை அறிவித்தது என் –மயர்வற மதி நலம் அருளிற்றிலை யாகில் நானும் ஆறி இருக்கலாயிறே-பூர்ணே சதுர்த்தசே-வர்ஷே -என்று ஓர் அவதி பெறினும் பெற்றதோடு ஒக்கும்
வாழ் தொல் புகழார் குடந்தைக் கிடந்தாய்!
விஸ்லேஷ கந்தம் இல்லாத படி உன்னை அனுபவிக்கை யாகிற சிலாக்யமான புகழை யுடையவர்களதான -திருக் குடந்தை -பழையதான புகழ் என்றுமாம் -எனை நாள் அகன்று இருப்பன் என்ன வேண்டாதவர்கள் -விஷய சந்நிதி தனக்கும் அவர்களுக்கும் ஒத்து இருக்க அவர்கள் வாழுகிற படி எங்கனே என்னில் -தம்மைப் போலே கூப்பிடாமையாலே நினைத்த பரிமாற்றம் பெற்றார்கள் என்று இருக்கிறார்
வானோர் கோமானே!
விஸ்லேஷ யோக்கியதையும் இல்லாதவர்களை சொல்லுகிறது –அவர்களை நித்ய அனுபவம் பண்ணுவிக்கிறவன் க்கிடீர் இங்கே வந்து ஸூ லபனாய் இருக்கிறான்
யாழி னிசையே!
அனுபவிப்பாருடைய சர்வ இந்திரியங்களுக்கும் போக்யமாய் இருக்கிற படி -மிடற்றோசை கர்ம அனுகுணமாக போது செய்யும் -அத்தை வ்யாவர்த்திக்கிறது
அமுதே!
ரசனைக்கு போக்யமாய் இருக்கிற படி
அறிவின் பயனே!
ஞானத்துக்கு பிரயோஜனமான விஷயம் -மனஸூக்கு போக்யமாய் இருக்கிற படி
அரிஏறே!
கண்ணுக்கு முகக்கொள்ள ஒண்ணாத போக்யதையை யுடையவனே
இங்குள்ளாருக்கும் அங்குள்ளாருக்கும் உன்னை அனுபவிக்கக் கொடுத்து நிரதிசய போக்ய பூதனாய் இருக்க -நான் இந்திரியங்களுக்கு இரையிட்டு எத்தனை காலம் அகன்று இருக்கக் கட வேன் –

——————————————————————

உன் கிருபையால் உன் வை லக்ஷண்யத்தைக் காட்டி அடிமையால் அல்லது செல்லாத படி யானபின்பு திருவடிகளைத் தந்து பின்னை சம்சாரத்தை அறுக்க வேணும் என்கிறார்

அரியேறே! என்னம் பொற் சுடரே! செங்கட் கருமுகிலே!
எரியேய் பவளக்குன்றே! நால்தோள் எந்தாய்! உனதருளே
பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய்! குடந்தைத் திருமாலே!
தரியேன் இனி உன் சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாயே.–5-8-7-

அரியேறே!
ஸ்வ வ்யதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்துக்களும் சேஷியாகையாலே மேனாணித்து இருக்கிற படி –இத்தலைக்கு வணக்கம் ஸ்வரூபமாய் இருக்கும் போலே இ றே அவனுக்கும் இறுமாப்பு ஸ்வரூபமாய் இருக்கிற படி -அந்த இறுமாப்பில் அல்லாதாருடைய சேஷத்வமும் தோற்றி இ றே இருப்பது –
என்னம் பொற் சுடரே!
வி லக்ஷணமான பொன் போலே ஸ்ப்ருஹணீயமான ஒளியை யுடையவனே -வடிவில் வாசியை எனக்கு அறிவித்தவனே -அம மேனாணிப்போ பாதி இவ்வடிவும் சர்வாதிகான் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது -ருக்மாபம்
செங்கட் கருமுகிலே!
வாத்சல்ய அம்ருத வர்ஷியான திருக் கண்களை யுடையவனே –
கரு முகிலே –
-கண்ட போதே சகல தாபங்களும் கெடும் படி யாயிற்று வடிவு இருப்பது
எரியேய் பவளக்குன்றே!
எரி ஏய்ந்த பவளக் குன்றே -உகவாதற்கு அநபிபவநீயனாய் -அனுகூலர்க்கு உஜ்ஜ்வல்யத்தாலே ஸ்ப்ருஹா விஷயமாய் இருக்கை -குன்றே -அபரிச்சேத்யன் ஆனவனே –
நால்தோள் எந்தாய்!
திருவடி அகப்பட்ட துறையில் யாயிற்று இவரும் அகப்பட்டது -ஆயத்தாச்சா -போக்யமுமாய் ஆபாஸ்ரயமுமாய் இருக்கிற தோள்களைக் காட்டி என்னை எழுதிக் கொண்டவனே
உனதருளே-பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய்! குடந்தைத் திருமாலே!
அருளாலே என்னுதல் –அருள் ஏய்ந்த -அருளோடு கூடின என்னுதல் –நிர்ஹேதுக கிருபையால் என்னை ஆத்மாந்த தாஸ்யத்திலே ஸ் வீகரித்தாய் -கைங்கர்யம் கொள்ளும் போதும் கிருபை முன்னாக வேண்டி இருக்கையாலே அத்தோடு கூடின அடிமை என்றுமாம் –அடிமை கொள்ளுகைக்காக பிராட்டியோடே கூட திருக் குடந்தையில் வந்து காண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே -ஒரு தேச விசேஷத்தில் என்ன வேண்டாத படி -தேசத்தில் குறை இல்லை -ஸ்ரீ யபதி யாகையாலே ப்ராப்யத்தில் குறையில்லை -பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா -என்ற இளைய பெருமாளை போலே பற்றுகிறார் –
தரியேன் இனி
மாதா பிதாக்கள் சந்நிஹிதரான பின்பு -மாதா பிதாக்கள் அசந்நிதியில் பசி பொறுக்கலாம்-சந்நிதி யுண்டானாலும் பசி பொறுக்கப் போகாது இ றே -தறியாமை எவ்வளவு போரும் என்ன
உன் சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாயே.-
ஜென்ம சம்பந்தம் அற்று உன் திருவடிகளை பெறப் பற்றாது -முலையைக் கொடுத்து சிகித்சிப்பாரை போலே திருவடிகளைத் தந்து விரோதிகளை போக்க வேணும் –

——————————————————-

தரியேன் என்ற பின்பும் முகம் கிடையாமையாலே கலங்கி அனுபவம் பெற்றிலனேயாகிலும் -உன் திருவடிகளே தஞ்சம் -என்று பிறந்த விச்வாஸம் குலைகிறதோ என்று அஞ்சா நின்றேன் -இது குலையாத படி பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் –

களைவாய் துன்பம் களையா தொழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
வளைவாய் நேமிப் படையாய்! குடந்தைக் கிடந்தாய்! மாமாயா!
தளரா உடலம் என தாவி சரிந்து போம் போது
இளையா துன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே.–5-8-8-

களைவாய் துன்பம் களையா தொழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
உன்னைப் பிரிந்து படுகிற துக்கத்தை போக்கிலும் போக்கு -தவிரிலும் தவிரு -வேறு ரக்ஷகரை யுடையேன் அல்லேன் -நீ உன் கார்யம் செய்யிலும் செய் -தவிரிலும் தவிரு என் தலையில் குறை இல்லை -த்வம் ஏவ உபாய பூதோ மே பவ-என்கிற அம்சத்தில் குறை இல்லை –சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி என்கிற உன் கூறு செய்யிலும் செய் -தவிரிலும் தவிரு -துக்க நிவ்ருத்தி உம்ம தான பின்பு கிருஷியும் உம்மை தாக வேண்டாவோ என்ன-துக்கி யாகைக்கு கிருஷி பண்ணின நான் நிவர்த்தகன் ஆகவோ -ஒரு சக்தி கிருத்யத்தை நான் செய்யவோ
வளைவாய் நேமிப் படையாய்! குடந்தைக் கிடந்தாய்! மாமாயா!
பார்த்த இடம் எல்லாம் வாயான திரு ஆழியை ஆயுதமாக யுடையவனே -கை கழலா நேமியானாக இருக்கிறது என்னுடைய துக்க நிவ்ருத்திக்கு அன்றோ -அதுக்கும் மேலே திருக் குடந்தையில் வந்து ஆச்சர்யமான அழகோடு கண் வளர்ந்து அருளுகிறது எனக்கு அணித்தாக வாக வன்றோ
சக்தி வைகல்யம் சொல்ல ஒண்ணாது -ஸூ லபன் அன்று என்ன ஒண்ணாது -ருசியுதபாதகன் அன்று என்ன ஒண்ணாது
தளரா உடலம் என தாவி சரிந்து போம் போது
சரீரமானது கட்டுக் குலையா என் பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் பேரக் கடவ போதாயிற்று இப்போது -அங்கணம் அன்றியே அந்திம ஸ்ம்ருதியை அபேக்ஷிக்கிறார் ஆனாலோ என்னில் -அந்திம ஸ்ம்ருதி ஒழிய சித்தி இல்லாத அதிகாரி அல்லாமையாலே அத்தை சொல்லுகிறது அன்று -இவன் பக்கல் இது இல்லாத போது அவன் அஹம் ஸ்மராமி என்கையாலே விஸ்லேஷ வியசனத்தால் சரீரமும் தளர்ந்து பிராணனும் சரீரத்தை விட்டுப் போம் தசையாயிற்று இப்போது என்கை
இளையா துன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே.–
அபேக்ஷிதம் பெற்றிலனே யாகிலும் என் அபேக்ஷித்துக்கு உன் திருவடிகளை பற்றின பற்று நெகிழாமல் பண்ணி அருள வேணும் -அனுபவம் பெறாமையாலே அதுக்கு அடியானை உபாய அத்யாவசாயம் குலைகிறதோ என்று அஞ்சி இது குலையாத படி பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் -ஒருங்க -ஒருபடிப்பட –

—————————————————————-

சர்வேஸ்வரனாய் வைத்து -சர்வ ஸமாச்ரயணீயன் ஆகைக்காக-சந்நிஹிதனாய் -என்னை அடிமையால் அல்லது செல்லாத படி பண்ணின நீ கண்ணாலே காணலாம் படி வர வேணும் என்கிறார் –

இசைவித் தென்னை உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே!
அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா! ஆதிப் பெரு மூர்த்தி!
திசைவில் வீசும் செழுமா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை
அசைவில் உலகம் பரவக் கிடந்தாய்! காண வாராயே.–5-8-9-

இசைவித் தென்னை உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே!
நெடுநாள் விமுகனான என்னையும் அடிமையிலே இசைவித்து -என் இசைவுக்கு எதிர் சூழல் புக்குத் திரிந்த உனக்கு அபேக்ஷிதம் செய்யக் குறை என் -நான் அர்த்தியாதே இருக்க என் கார்யம் செய்த நீ இன்று இரக்கச் செய்தே விளம்பிக்கிறது ஏன்
உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே!
பரகு பரகு என்று திரியாத படி உன் திருவடிகளே விஷயமாம் படி பண்ணுமவனே -என்கை -நிழலும் அடி தாறுமானோம் என்கிறபடியே மிதியடியாம் படி ஸ்ரீ சடகோபனாக்கி -பெறும் காற்றில் பூளை போலே யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரோதமாய் இ றே முன்பு வர்த்தித்தது
அம்மானே -இசைவே தொடங்கி இவர் கார்யம் தானே செய்ய வேண்டும் பிராப்தி
அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா! ஆதிப் பெரு மூர்த்தி!
இவரை இசைவித்தாகிலும் அறுதல் பிணைக்க தான் குறைவாளன் அல்லன் கிடீர்-வ்ருத்தி ஹ்ராசாதிகள் இன்றிக்கே இருக்கிற நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு தலைவரான சேனை முதலியார் போல்வாருக்கு தலைவன் ஆனவனே -ஜகத் காரண பூதனான சர்வாதிகனே -காரணந்து த்யேயா-என்று உபாசகருக்கு சுபாஸ்ரயன் ஆனவன் என்கை –அங்குள்ளாருக்கு போக ஹேதுவாய் இங்குள்ளாருக்கு சத்தா ஹேதுவாய் இருக்கை
திசைவில் வீசும் செழுமா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை
நித்ய ஸூ ரிகளோபாதி சம்சாரிகளும் அனுபவிக்கலாம் படி சந்நிஹிதனாய் இருக்கிற படி -திக்குகளில் செல்ல ஓளி பரம்பா நிற்பதாய் -சிலாக்யமான பெரு விலையனான ரத்தினங்கள் சேரும் திருக் குடந்தை -ஆராமுத ஆழ்வார் ஆதல் -திரு மழிசைப் பிரான் போல்வார் ஆதல் -புருஷ ரத்தினங்கள் சேருமூர் யாயிற்று
அசைவில் உலகம் பரவக் கிடந்தாய்! காண வாராயே.–
வருத்தம் இன்றிக்கே லோகமானது ஆஸ்ரயிக்க என்னுதல் -நித்ய ஸூ ரிகள் நீர்மைக்குத் தோற்று ஏத்தும் படி என்னுதல் -இடம் வலம் கொண்ட போது எல்லாம் திருத்திரை எடுத்தால் போலே லோகம் அடங்க ஏத்தக் கிடந்தாய் என்னுதல் –
கிடந்தாய்! காண வாராயே.–-கண் வளர்ந்து அருளுகிற அழகை அனுபவித்தால்-நடை அழகை அனுபவிக்க வேண்டாவோ -அதீந்திரியமான வடிவை கண்ணுக்கு இலக்காக்கின அருமை யுண்டோ நடக்கையில் –

——————————————————————-

திருக் குடந்தையில் செல்ல நம் மநோ ரதங்கள் எல்லாம் சித்திக்கும் என்று புக-அப்படி பெறாமையாலே இன்னமும் எத்தனை இடம் தட்டித் திரியக் கட வேன் என்கிறார் –

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்!
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்! திருக்குடந்தை
ஊராய்! உனக் காட்பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–5-8-10-

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா!
புறம்பு கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வராதே -மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாத படி அகவாயிலே அருவாய்க் கொண்டு பிரகாசிக்கிற ஆச்சர்ய பூதனே –
அன்றிக்கே –
பாஹ்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணுகைக்கு வராதே அரூபியாய் வர்த்திக்கும் ஆச்சர்ய பூதனே என்றுமாம் -அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய் என்று மேலே யுண்டாகையாலே முற்பட்டதுவே நிர்வாஹம் -அநாஸ்ரித்தற்கு அனுபவிக்க ஒண்ணாதே ஆஸ்ரிதற்கு அனுபவிக்க லாய் இருக்கும் என்றுமாம் –
மாயா மூர்த்தியாய்!-
சதைக ரூப ரூபாய -என்கிற நித்ய மங்கள விக்கிரஹத்தை யுடையையாய் நாட் செல்ல நாட் செல்ல பர்யாப்தி பிறவாத போக்யதா ப்ரகர்ஷத்தை யுடையையாய்
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
உனக்கு ஸ்வம்மான என் நெஞ்சின் உள்ளே உன் போக்யதையை ஆவிஷ் கரித்து அனுபவிப்பித்தவனே
தீரா வினைகள் தீர
அனுபவ வி நாஸ்யமாய் -உன்னை ஒழிய ஒருவரால் போக்க ஒண்ணாத -த்வத் அனுபவ விரோதியான கர்மங்கள் தீர
என்னை ஆண்டாய்!
அந்த கர்மங்களை போக்கி -அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!-என்னும் படி புகுர நிறுத்தினவனே
திருக்குடந்தை-ஊராய்!
என்னை அடிமை கொள்ளுகைக்காக திருக் குடந்தையில் வந்து சந்நிஹிதன் ஆனவனே -பர வ்யூஹ விபவங்களை-வ்யாவர்த்திக்கிறது –
ஊராய்!
அவ்வூரைத் தனக்கு நத்தமாக நினைத்து இருக்கை –
உனக் காட்பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–
சம்சாரிகளை அனுபவிக்க வந்து கிடக்கிற உனக்கு ஆட்பட்டும் -பரமபதத்தில் இருப்பிலே யாதல் -அவதாரங்களிலே யாதல் -ஆசைப் பட்டேனோ –
அடியேன்
ஆருடைய வஸ்து இங்கனம் அலமந்து திரிகிறது -இன்னமும் எத்தனை திருப்பதிகள் தட்டித் திரியக் கட வேன்-

——————————————————————-

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி பத்தும் பழுது அறக் கற்க வல்லார் காமினிகளுக்கு காமுகரைப் போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு போக்யராவார் என்கிறார் –

உழலை  என்பில் பேய்ச்சி முலை யூடு அவளை உயிர் உண்டான்
கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன்
குழலின் மலியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்
மழலை தீர வல்லார் காமர் மானேய் நோக்கியர்க்கே.–5-8-11-

உழலை என்பில் பேய்ச்சி முலை யூடு அவளை உயிர் உண்டான்
உழலை கோத்தால் போலே இருக்கிற எலும்பை யுடையளான பூதனையுடைய முலை வழியே பிராணனை வாங்கினவன் –அகவாயில் நீர்மை அற்று இருக்குமா போலே யாயிற்று வடிவிலும் பசை அற்று இருக்கும் படி
கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன்
விரோதி நிரசன சீலனுடைய திருவடிகளே இஷ்ட சித்திக்கு உபாயம் என்று அத்யவசித்த ஆழ்வார் –
விரோதியைப் போக்குவானும் தன்னைத் தருவானும் அவனே என்கை -அவதாரணத்தாலே சஹகாரி நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது -த்வம் ஏவ உபாய பூதோ மே –மாம் ஏகம் –
குழலின் மலியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்-
திருக் குழலின் ஓசையிலும் காட்டிலும் இனிதாக -இவர் பேச்சைக் கேட்டால் பகையரும் இரங்க வேண்டும் படி இருக்கை -ஆனால் அவன் இரங்கி முகம் கொடாது ஒழிவான் என் என்னில் -ச மஹாத்மா ஸூ துர்லப-என்று கை விட்ட சம்சாரத்திலே தன்னை ஆசைப்பட்டு கூப்பிடுகிற இது அவனுக்கு ஆகர்ஷகமாய் இருக்கையாலே
மழலை தீர வல்லார் காமர் மானேய் நோக்கியர்க்கே.
அழுவன் தொழுவன் -என்ற இவருடைய பாவ விருத்தியோடே கற்க வல்லார்கள் -மானேய் நோக்கியர்க்கு காமுகரைப் போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு போக்யராவார் -த்ருஷ்டாந்தம் அல்லாத போது -அற்ப சாரங்கள் -தூராக் குழி தூர்த்து -என்று முன்பு சொன்னதுக்கும் -பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ -கிறி செய்து என்னை புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ -என்று மேல் சொல்லப்படுகிற இவர் படிக்கும் சேராது -த்ருஷ்டாந்தமாக சொல்லாது ஒழிந்தது ஸர்வதா சத்ருசம் ஆகையாலே


கந்தாடை      அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -5-8-

September 21, 2016

இப்படி சிரீவர மங்கல நகரிலே புக்கு ஸ்வ அபிலஷி தத்தை-பெறாமையாலே -மிகவும் அவசன்னரான ஆழ்வார்
-தமக்கு ஏதேனும் தசை வந்தாலும் எம்பெருமான் திருவடிகளே சரணம் என்னும் இஜ் ஞானத்தை பெற்றோம் என்னும் ப்ரீதியாலே தரித்து
-ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் தனக்கு பெருமாளை பிரிகையாலே வந்த வியசனமும் -பெருமாள் திரு முடி சூடி அருள பெறாமையாலே வந்த வியசனமும்
-இதுக்கு நிமித்த பூதன் நான் என்று உண்டான லோக அபவாதத்தாலே வந்த வியசனமும் -எல்லாம் பெருமாள் திருவடிகளில் செல்லத் தீரும் என்று
மநோ ரதித்தால் போலே
-திருக் குடந்தையில் செல்ல நம் மநோ ரதங்கள் எல்லாம் பூர்ணமாம் என்று ஆராவமுத ஆழ்வார் திருவடிகளில்
வந்து புகுர -அவரும் திரு வாயைத் திறந்து தம்முடைய ஆர்த்தி தீர ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்தல் திருக் கண்களாலே நோக்குதல் அக்ரூரனை அழைத்து தழுவினால் போலே அழைத்து தழுவி அருளுதல் செய்யாமையாலும் -தம்மை ஸம்ஸாரஸ்த்தராக அனுசந்திக்கையாலும் மிகவும் அவசன்னராய் -எப்போதும் புஜியா நின்றாலும் பர்யாப்தி பிறவாத அவனுடைய ஸுந்தரியாதிகளை மிகவும் அநுஸந்தியா நின்று கொண்டு ஸ்தநந்த்ய பிரஜை ஸ்தந்யார்த்தியாய் நோவு பட்டு தாய் கால் கீழே செல்ல -அவள் அங்கீ கரியாதே உபேக்ஷித்தால் பிரஜை கதறுமா போலே தம்முடைய அபேக்ஷிதம் பெறாமையாலே கூப்பிடுகிறார்-

————————————————————-

உன்னுடைய ஸுந்தரியாதிகளாலே-என்னை நீராக்கா நின்றுள்ள உன்னைக் கண் வளரக் கண்டேன் இத்தனை -என்னைக் குறித்து ஆலோ காலாபாதிகள் பண்ணி யருளக் காண்கிறிலேன் -என்கிறார் –

ஆரா  அமுதே! அடியேன் உடலம் நின்பால் அன்பாயே
நீராய் அலைந்து கரைய உருக்கு கின்ற நெடுமாலே!
சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் செழுநீர்த் திருக்குடந்தை
ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே–5-8-1-

எப்போதும் அனுபவியா நின்றாலும் திருப்தி பிறவாத படி நிரதிசய போக்யனானவனே –
உன் பக்கல் யுண்டான ஸ்நேஹாதிசயத்தாலே அசேதனமான என்னுடைய சரீரமும் கூட அத்யந்த சிதிலமாம் படி பண்ணுகிற அபி நிவேச ப்ரகர்ஷத்தை யுடையவனே-
இப்படி ஸைதில்யத்தை எனக்கு பிறப்பியா நின்று வைத்து எட்டாது இருக்கிறவன் என்றுமாம்
மிகவும் கனக்கையாலேஅசைந்து வருகிற செந்நெல் கதிர்கள் கவரி வீசினால் போலேயாய் பெரு நீரை யுடைய திருக் குடந்தையில் என் நாதனான நீ -அழகு சமைந்த ஒப்பனை நிறம் பெறும்படி கிடந்தது அருளினாய் -அது காண்பதும் செய்தேன் –செழு நீர் -என்று அழகிய நீர் என்றுமாம் –

———————————————————————

தன் திறத்தில் செய்து அருளின உபகாரத்தையும் ஆஸ்ரித விஷயத்தில் செய்து அருளும் உபகாரங்களையும் எம்பெருமானுக்கு அறிவித்து -ஏவம் பூதனான நீ என் அபேக்ஷிதம் செய்து அருளுகிறிலை என்று அவசன்னராய் கிம்கர்த்த வ்யதாமூடராய் கூப்பிடுகிறார் –

எம்மானே!  என் வெள்ளை மூர்த்தி! என்னை ஆள்வானே
எம்மா உருவும் வேண்டு மாற்றால் ஆவாய்! எழிலேறே!
செம்மா கமலம் செழுநீர் மிசைக் கண் மலரும் திருக் குடந்தை
அம்மா மலர்க் கண் வளர்கின்றானே! என் நான் செய்கேனே?–5-8-2-

எனக்கு நாதனுமாய் என்னோட்டை சம்ச்லேஷ கதாரகஸ்வரூபனாய் விஸ்லேஷ தசையிலும் நான் அவசன்னனாகாத படி உன் குணங்களால் என்னை நிர்வஹிப்பதும் செய்து ஆஸ்ரிதற்கு ஈடாக தேவ மனுஷ்யாதி சஜாதீயமாய் அதிசிலாக்யமான எல்லா வடிவையும் யுடையையாக வல்லையுமாய்-ஆஸ்ரித பரித்ராணாம் பண்ணப் பெற்றதால் நிரதிசய தீப்தி உக்தனுமாய் மேனாணித்து இருப்பவனே
சிவந்து பெருத்து இருந்துள்ள தாமரைப் பூக்கள் பெரு நீர் மேலே மலரா நின்றுள்ள திருக் குடந்தையில் அழகிய தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்கள் அலரக் காண் கிறி லேன் -நான் செய்வது என் –

——————————————————————

இப்படி கூப்பிட்ட இடத்திலும் -ஸ்வ அபிலஷிதம் பெறாமையாலே நம்முடைய நிர்வாஹம் நாமே செய்து கொள்வோம் என்று பார்த்து அருளினானாகாதே-என்று நினைத்து என்னுடைய அபேக்ஷிதங்கள் நீயே செய்து அருள வேணும் என்கிறார் –

என்னான்  செய்கேன் யாரே களை கண் என்னை என் செய்கின்றாய்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்
கன்னார் மதிள் சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய் அடியேன் அருவாணாள்
செந்நாள் எந்நாள் அந்நாள் உன தாள் பிடித்தே செலக் காணே.–5-8-3-

உன் திருவடிகளை பெறுகைக்கு என்னால் செய்யலாவது ஒரு பிரவ்ருத்தி இல்லை -உன்னை ஒழிய வேறு ஒரு நிர்வாஹகர் யுண்டாக சம்பாவனை இல்லை -என்னை நீயே விஷயீ கரிக்கப் பார்த்து அருளினாயோ -தானே யத்னம் பண்ணி வருகிறான் என்று விடப் பார்த்து அருளினாயோ –
நானே எத்தனம் பண்ணி உன்னைப் பெற அமையும் என்று இருக்கிறாய் யாகில் -என்னுடைய பந்தத்தால் யாதல் – ஹேத்வந்தரங்களாலே யாதல் வரும் ஒன்றால் தரிக்கும் பிரகிருதி அல்லேன் -ஸ்நேஹிகளுக்கு என் புகுகிறதோ என்று அஞ்ச வேண்டாத படி செம்பால் செய்த திரு மதிள் சூழ்ந்த திருக் குடந்தையில் கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே -என்னுடைய ஆத்மா உண்டாயச் செல்லும் நாள் எத்தனை நாள் உண்டு -அத்தனை நாளும் உன் திருவடிகளை பெற்றுச் செல்லும் படி பார்த்து அருள வேணும் –

————————————————————–

சர்வேஸ்வரனாய் இருந்து வைத்து ஆஸ்ரிதற்காக திருக் குடந்தையில் வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிற உன்னை -காண வேணும் என்று அலமந்து காணப் பெறாமையாலே நோவு படா நின்றேன் என்கிறார் –

செலக் காண்கிற்பார் காணு மளவும் செல்லும் கீர்த்தியாய்!
உலப்பிலானே! எல்லா உலகு முடைய ஒருமூர்த்தி!
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! உன்னைக் காண்பான் நான்
அலப்பாய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே.–5-8-4-

செலக் காண்கிற்பார் காணு மளவும் செல்லும் கீர்த்தியாய்! உலப்பிலானே!
எத்தையேனும் அளவுடையார்க்கும் முட்டப் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத படி இருந்துள்ள குண பிரதையை- யுடையையாய் அவ்வளவும் அன்றிக்கே உன் குண விபூதியாதிகளுக்கும் முடிவு இல்லாதவனே
எல்லா உலகு முடைய ஒருமூர்த்தி!
ஸமஸ்த லோகங்களையும் சேஷமாக வுடைய அத்விதீயனான சர்வேஸ்வரனே-சர்வாத்மாக்களையும் தன் அழகாலே தோற்பித்து அடிமை யாக்கிக் கொள்ள வல்ல வி லக்ஷணமான திரு உடம்பை யுடையவனே என்றும் சொல்லுவர்
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! உன்னைக் காண்பான் நான்
உன் திருவடிகளுக்கு மிகவும் ஸ் நே ஹிகள் ஆனவர்களை பிரிய மாட்டாமை-அவர்களதான திருக் குடந்தையில் கண் வளர்ந்து அருளினவனே –
நிரதிசய போக்யனான உன்னை நினைத்த படி அனுபவிக்கப் பெறாதே அத்யந்தம் அவசன்னனான நான் காண வேணும் என்று
அலப்பாய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே.–
அலமந்து -இவ்வார்த்திக்கு வந்து தோற்றி அருளாது ஒழி யான் என்று பார்த்து வர சம்பாவனை யுள்ள ஆகாசத்தை நோக்கி எங்கும் காணாமையாலே அதி ஸ்நேஹிதிகளை போலே அழுவதும் செய்வன்-க்ருபணரை போல் தொழுவதும் செய்வன்-

———————————————————–

உன்னைக் காண வேணும் என்னும் சாபலத்தாலே தய நீய ப்ரவ்ருத்திகள் பலவும் பண்ணியும் காணப் பெறுகிறிலேன்  -நீயே உன் திருவடிகளை நான் பெறும் வழி பார்க்க வேணும் என்கிறார் –

அழுவன்  தொழுவன் ஆடிக் காண்பான் பாடி அலற்றுவன்
தழுவல் வினையால் பக்கம் நோக்கி நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்
செழு வொண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய்! செந்தாமரைக் கண்ணா!
தொழுவனேனை உனதாள் சேரும் வகையே சூழ்கண்டாய்.–5-7-5-

அதி பாலரைப் போலே அழுவதும் செய்வன்-பேர் அறிவாளரைப் போலே தொழுவதும் செய்வன் -சாபலத்தின் மிகுதியால் என் செய்தால் கிடைக்கும் என்று அறியாதே கூத்தாடிப் பார்ப்பன் -பரவசனாய் பாடுவதும் செய்து அவ்வளவும் அன்றிக்கே கூப்பிடுவதும் செய்வன் -நீ வாராது ஒழிந்தாலும் என்னை விடாதே இருக்கிற அதிமாத்ர ஸ்நேஹத்தாலே வர சம்பாவனை யுள்ள தேசத்தை பார்த்து வரக் காணா மையாலே என் செய்தமானோம் என்று லஜ்ஜித்து கவிழ்ந்து இருப்பன்-பக்தியை வினை என்பான் என் என்னில் -அநிஷ்டவாஹம் ஆகையாலே –
பெருத்து அழகிதான் நீர் நிலத்தை யுடைய திருக் குடந்தையில் கண் வளர்ந்து அருளினவனே -அழகிய கண்களாலே நோக்கி ஹேயனான என்னை உன் திருவடிகளில் சேரும்படி பார்த்து அருள வேணும்
செந்தாமரைக் கண்ணா -என்றது கண்களாலே நோக்க வேணும் என்னும் கருத்தால்-

————————————————————————-

உன்னுடைய போக்யத்தையிலே அகப்பட்டு இருந்துள்ள எனக்கு இதர விஷயங்களோடு சேருகிறது இல்லையான பின்பு -நீயே பிராப்தி பிரதி பந்தகங்களையும் போக்கி உன்னை பெறுவதொரு விரகு அறி யில் அத்தை தப்பிலும் நான் அறியாத படி பார்த்து அருள வேணும் என்கிறார் –

சூழ்  கண்டாய் என் தொல்லை வினையை அறுத்துன்னடி சேறும்
ஊழ் கண்டிருந்தே தூராக் குழி தூர்த்து எனை நாளகன்றிருப்பன்
வாழ் தொல் புகழார் குடந்தைக் கிடந்தாய்! வானோர் கோமானே!
யாழி னிசையே! அமுதே! அறிவின் பயனே! அரிஏறே!–5-8-6-

உன் திருவடிகளில் தாஸ்ய ரசம் முறை என்னும் இடம் அறிந்து வைத்து துஷ்பூரமான இந்திரியங்களுக்கு இரை தேடியிட்டு இன்னம் எத்தனை நாள் அகன்று இருக்கக் கட வேன்-
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்து வைத்து ஒரு நாளும் விஸ்லேஷ கந்தம் இன்றிக்கே என்னை உன்னை புஜிக்க பெற்றார்கள் என்னும் இந்த சிலாக்கியமான புகழை யுடையவர்களதான திருக் குடந்தையில் கண் வளர்வதும் செய்து அனுபவிப்பார்க்கு ஒரு நாளும் விட ஒண்ணாத படி நிரதிசய போக்யனுமாய் அறிவினுடைய பிரயோஜன ரூபனுமாய் முகக்கொள்ள ஒண்ணாத படி இருக்குமவனே –

————————————————————-

வெறும் உன் கிருபையால் உன்னுடைய ஸுந்தரியாதிகளைக் காட்டி என்னை ஆத்மாந்தமான அடிமையால் அல்லது செல்லாதபடி பண்ணி யருளினாய் -இனி உன் திருவடிகளை ஒழிய செல்லாத்தான பின்பு திருவடிகளைத் தந்து பின்னை சம்சாரத்தை அறுக்க வேணும் என்கிறார் –

அரியேறே! என்னம் பொற் சுடரே! செங்கட் கருமுகிலே!
எரியேய் பவளக்குன்றே! நால்தோள் எந்தாய்! உனதருளே
பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய்! குடந்தைத் திருமாலே!
தரியேன் இனி உன் சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாயே.–5-8-7-

அழகிய பொன் போலே ஸ்ப்ருஹணீயமான ஒளியை யுடையையாய் -ஸ்ப்ருஹணீயமான திருக் கண்களையும் சிரமஹரமான வடிவையும் யுடையையாய் எரியேய்ந்த பவளக் குன்று போலே உஜ்ஜவலனுமாய் -நாலு திருத் தோள்களையும் காட்டி என்னை உனக்கு ஆக்கிக் கொள்ளுவதும் செய்து -உன் கிருபையால் என்னை ஆத்மாந்தகமாக அடிமை கொள்ளுவதும் செய்து -அதுக்கடியாக பிராட்டியோடும் கூடத் திருக் குடந்தையில் வந்து காண் வளர்ந்து அருளுகிறவனே –

—————————————————————

தரியேன் என்ற பின்பும் எம்பெருமான் வந்து விஷயீ கரியா விட்டவாறே அவனை அனுசந்திக்க ஒண்ணாத படி கலங்கின ஆழ்வார் -ரக்ஷிக்கிலும் ரக்ஷிக்கிறாய் -தவிரிலும் தவிருகிறாய் -அது நிற்க -என்னை உன் திருவடிகளை நினைக்க வல்லனாம் படி பண்ணி யருள வேணும் -இதுவே எனக்கு இப்போது வேண்டுவது என்கிறார் –

களைவாய் துன்பம் களையா தொழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
வளைவாய் நேமிப் படையாய்! குடந்தைக் கிடந்தாய்! மாமாயா!
தளரா உடலம் என தாவி சரிந்து போம் போது
இளையா துன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே.–5-8-8-

உன்னை விஸ்லேஷித்து படுகிற துக்கத்தை போக்கிலும் போக்கு -தவிரிலும் தவிரு-வேறு ரக்ஷகரை யுடையேன் அல்லேன்
வளைந்து இருந்துள்ள வாயையுடைய திரு வாழி யாகிற திவ்ய யாயுதத்தை ஏந்திற்று ஆஸ்ரிதருடைய ஆபன் நிவாரண அர்த்தமாக வன்றோ
அதுக்கும் மேலே அத்யாச்சர்யமான அழகோடு கூட திருக் குடந்தையில் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது ஆஸ்ரிதற்கு அணித்தாக வாக அன்றோ
விரஹ வியசனத்தின் மிகுதியால் சரீரம் தளர்ந்து பிராணனும் சிதிலமாய் போகிற இப்போது தரித்து ஏகாக்ரனாய் உன் திருவடிகளை அனுசந்திக்க வல்லனாம் படி நீயே பண்ணி யருள வேணும்-

——————————————————————

சர்வேஸ்வரனாய் இருந்து வைத்து சர்வ ஸமாச்ரயணீயன் ஆகைக்காகத் திருக் குடந்தையில் வந்து கண் வளர்ந்து அருளி -என்னை அடிமையிலே இசைவித்து -அத்தால் அல்லது செல்லாத படி பண்ணி யருளின நீ உன்னைக் கண்ணாலே காணலாம் படி வர வேணும் என்கிறார்

இசைவித் தென்னை உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே!
அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா! ஆதிப் பெரு மூர்த்தி!
திசைவில் வீசும் செழுமா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை
அசைவில் உலகம் பரவக் கிடந்தாய்! காண வாராயே.–5-8-9-

அம்மானே -பெரியோனே
அயர்வறும் அமரர்களுக்கு தலைவனான ஸ்ரீ சேனாபதி யாழ்வானுக்கு தலைவனாய் -சகல ஜகத்துக்கும் காரண பூதனான சர்வேஸ்வரனுமாய் திக்குகளில் செல்ல ஓளி விடா நின்றுள்ள சிலாக்கியமான ரத்தினங்கள் சேரும் திருக் குடந்தையில் வருத்தம் இன்றிக்கே லோகம் எல்லாம் ஆஸ்ரயிக்கும் படி கிடந்தவன் –

—————————————————————–

திருக் குடந்தையில் புகவே நம்முடைய சகல துக்கங்களும் போய் -அசேஷ மநோ ரதங்களும் பெறலாம் என்று புக்க ஆழ்வார் அப்படி பெறாமையாலே -இன்னம் எத்தனை இடம் தட்டித் திரியக் கட வேன் என்கிறார் –

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்!
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்! திருக்குடந்தை
ஊராய்! உனக் காட்பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–5-8-10-

எனக்கு புறம்பு தோற்றாதே உள்ளே அனுபவிக்கலாம் படி இருக்கிற ஆச்சர்ய பூதனே-எனக்கு புறம்பு அனுபவிக்க ஒண்ணாத படி யான அருவாய்க் கொண்டு வருமவனே -என்றுமாம்
நித்ய ஸித்தமான வடிவை யுடையையாய் நிரதிசய போக்யனாய்க் கொண்டு என் ஹிருதயத்திலே தித்திக்குமவனே
உன்னை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியுமாய் ஒருவராலும் தீர்க்க ஒண்ணாதே இருக்கிற வினைகளைத் தவிர்த்து என்னை ஆளுவதும் செய்து என்னை விஷயீ கரிக்கைக்காக திருக் குடந்தையில் வந்து புகுந்து அருளினவனே –

—————————————————————

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி பத்தும் பழுது அறக் கற்க வல்லார் காமினிகளுக்கு காமுகரைப் போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு போக்யராவார் என்கிறார் –

உழலை  என்பில் பேய்ச்சி முலை யூடு அவளை உயிர் உண்டான்
கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன்
குழலின் மலியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்
மழலை தீர வல்லார் காமர் மானேய் நோக்கியர்க்கே.–5-8-11-

உழலை போலே இருக்கிற எலும்பை யுடைய பூதனையுடைய முலை வழியே அவளுடைய பிராணனை வாங்கின அவன் திருவடிகளே தம்முடைய இஷ்டங்கள் பூரிக்கைக்கு உபாயம் என்று அத்யவசித்த ஆழ்வார் -தமக்கு தத் பிராப்தி விரோதி நிரசனம் பண்ணுவானும் அவனே என்று கருத்து –
குழலின் மலிய– திருக் குழல் ஓசையைக் காட்டிலும் இனிதாக என்றபடி –

———————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-