திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -5-5-

இப்படி ராத்திரியில் அத்யந்தம் அவசன்னை யான பிராட்டி விடிந்தவாறே செல்லுகிற வியசனம் சிறிது நீங்கி -முன்பு அநு பூதமான
நம்பியுடைய ஸுந்தரியாதிகளை ஸ்மரிக்கையாலே சிறிது தரிப்போடே கூட -இப்போது காணப் பெறாத வியசனத்தாலே நோவு படுகிற இவளை
-தோழிமாரும் தாய்மாரும் மற்றும் உண்டான உறவுமுறையாரும் நீ இப்படி வியசனப்படுகை ஸ்த்ரீத்வத்துக்கும் ஆபீஜாத்யத்துக்கும் போராது என்று
பொடிய-நம்பியுடைய அழகிலே நான் அகப்பட்டபடி அறியாமை இ றே என்னைப் பொடிகிறது என்னை – நாங்களும் நம்பியைக் கண்டு வருகிறோம்
-எங்களுக்கு இப்படி அவசானம் பிறவாதே ஸூ கிகளாய் இரா நின்றோம் -நீ இங்கனம் படுவான் என் என்ன-என்று அவர்கள் கேட்க
-ஸ்நேஹஹீனரான உங்களுக்கு நம்பியுடைய அழகும் ஒப்பனையும் திவ்ய அவயவங்கள் அழகும் தன்னில் சேர்த்தியும் தோற்றமோ –
-அப்படி அறிக்கைக்கு ஈடான அறிவையும் ஸ்நேஹத்தையும் அவன் எனக்குத் தந்து அருளுகையாலே நான் அறிந்தேன் -என்று
அவர்களுக்கு சொல்லி -இப்படிப்பட்ட நம்பியுடைய அழகிலும் வேண்டற்பாட்டிலும் தான் மிகவும் அவஹாஹித்து -எத்தனையேனும்
அளவுடையரே யாகிலும் அவன் பக்கல் பரிவு இல்லாதவர்க்கு அறிய முடியாது இருக்கப் பெற்றோமே -என்று ப்ரீதையாய் முடிக்கிறாள் –

———————————————————————-

ஆழ்வார்களோடே சேர்ந்த திரு முகத்தில் அழகை அனுசந்தித்து என் அந்தக்கரணம் அங்கே மிகவும் பிரவணம் ஆகா நின்றது -என்கிறாள் –

எங்ஙனேயோ அன்னை மீர்காள்! என்னை முனிவது நீர்!
நங்கள் கோலத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
சங்கி னோடும் நேமி யோடும் தாமரைக் கண்களோடும்
செங்கனி வாய் ஒன்றினோடும் செல்கின்றது என்நெஞ்சமே.–5-5-1-

என்னுடைய ப்ரக்ருதி அறிந்து இருக்கிற தாய்மாரான நீங்கள் என்னுடைய அவசாதத்துக்கு அடியான நம்பியுடைய அழகை இன்னாதாகாதே என்னை முனிகிற படி எங்கனே –
நமக்காக நிரதிசய போக்ய ஸுந்தரியத்தோடே திருக் குறுங்குடியிலே நின்று அருளின நம்பியை –
பாட்டுத் தோறும் –நான் -என்கிறது -சாபல அதிசயத்தாலே  / –நேமி -திரு வாழி –
சிவந்த கனி போலே இருக்கிற திருப்பவளம் ஒன்றோடும் மிகவும் பூணா நின்றது என்னுடைய அந்தக்கரணம் –

————————————————————–

நம்பியுடைய திரு மார்பிலும் திருத் தோளிலும் யுண்டான ஸ்வா பாவிகமான அழகும் திரு அணிகலன்களும் அழகும் சுற்றும் வந்து நின்று என்னை நெருக்கா நின்றன என்கிறாள்

என்  நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர் என்னை முனியாதே
தென்னன் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
மின்னு நூலும் குண்டலமும் மார்பில் திருமறுவும்
மன்னு பூணும் நான்கு தோளும் வந்தெங்கும் நின்றிடுமே.–5-5-2-

நம்பி திரு அழகை நாங்கள் அனுபவித்தோம் அல்லோமோ -நாங்கள் பேசாது இருக்க நீ இங்கனம் படுகிறது என் -என்று அவர்கள் பொடிய -என்னை நீங்கள் பொடியாதே உங்களுக்கு காண வேனுமாகில் என்னைப் போலே ஸ்நேஹ யுக்தமான நெஞ்சை யுடையீராகக் கொண்டு அனுசந்தித்து அறியுங்கோள்
தென்னாட்டு சோலை சூழ்ந்த திருக் குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
மின்னு நூல் -மின்னா நின்றுள்ள திரு யஜ்ஜோபவீதம்
மன்னு பூண் -திரு உடம்போடு பொருந்தின திரு அணி கலன்கள்-

————————————————————————–

நம்பியுடைய ஸ்ரீ சார்ங்கம் தொடக்கமான திவ்யாயுத வர்க்கம் புறம்பும் உள்ளும் ஓக்க நிரந்தரமாக தோற்றா நின்றன -என்கிறாள்

நின்றிடும்  திசைக்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும் சக்கரமும் சங்கமும்
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுளும் நீங்காவே.–5-5-3-

நம்பியுடைய  ஸுர்யாதிகளிலே அகப்பட்டமை அறிந்த தாய்மாரான நீங்களும் ஸ்த்தையாகா நின்றாள் -அறிவு கெடா நின்றாள் -சிதிலையாகா நின்றாள் -என்று பொடியா நின்றி கோள் -வென்றி வில்-வென்றியைக் கொடுக்கும் வில் –

————————————————————–

திருத் தோள் மாலை திருப் பரி வட்டம் முதலானவை எல்லாம் என் பார்ஸ்வத்திலே நின்று என்னை நலியா நின்றன -என்கிறாள் –

நீங்க  நில்லா கண்ண நீர்கள் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தேன் கொள் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
பூந்தண் மாலைத் தண் துழாயும் பொன் முடியும் வடிவும்
பாங்கு தோன்றும் பட்டும் நாணும் பாவியேன் பக்கத்தவே.–5-5-4-

நம்பியை பிரிந்தால் தரிக்க மாட்டாள் என்று அறிந்த தாய்மாரான நீங்களும் கண்ண நீர் மாறுகிறது இல்லை என்று பொடியா நின்றி கோள்
-வடிவு -திரு உடம்பு / பாங்கு தோன்றும் பட்டும்— திருவரைக்குத் தகுதியாய் தோற்றுகிற பட்டு -/ நாண்-விடு நாண் –
கண்டு வைத்து அனுபவிக்கப் பெறாத இன்னாப்பாலே பாவியேன் என்கிறாள் –

——————————————————————

திருக் குறுங்குடி நம்பிக்கு கீர்த்தி தகுதியானால் போலே -ஒன்றுக்கு ஓன்று தகுதியாய் இருக்கிற திருப் பவளம் முதலான திரு முகத்தில் அழகுகள் ஆனவை என் உயிர்  நிலையில் நலியா நின்றன -என்கிறாள் –

பக்கம்  நோக்கி நிற்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும் நீண்ட புருவங்களும்
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன் ஆவியின் மேலனவே.–5-5-5-

தன் தசையை அனுசந்தித்து -சர்வதா அருகே வரக் கூடும் -என்று வர சம்பாவனை உள்ள பார்ஸ்வத்திலே பார்த்து நில்லா நின்றாள் -பின்னை அங்கனம் நிற்க மாட்டாதே சிதிலை யாகா நின்றாள் என்று என்னோடே பழகி இருக்கிற தாய்மாரான நீங்களும் பொடியா நின்றி கோள் –
தொக்க சோதித் தொண்டை வாய் -திரண்ட சோதியை யுடைத்தாய் சிவந்து இருக்கிற வாயும்
-தொண்டை – ஆ தொண்டை பழம்
தக்க தாமரைக் கண்ணும்-புருவத்துக்கு தகுதியாய் தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்களும்
பாவியேன்-அவன் அழகை நினைத்தால் நோவு படுக்கைக்கு ஈடான பாபத்தை பண்ணினேன் –

————————————————————-

திவ்ய அவயவங்களினுடைய அழகுகள் என் நெஞ்சு நிறைய புகுந்து நலியா நின்றன என்கிறாள் –

மேலும்  வன்பழி நங்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்
சோலை சூழ் தண் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
கோல நீள்கொடி மூக்கும் தாமரைக் கண்ணும் கனிவாயும்
நீல மேனியும் நான்கு தோளும் என் நெஞ்சம் நிறைந்தனவே.–5-5-6-

இப்போது அன்றிக்கே மேலும் நம் குடிக்கு நிலை நிற்கும் பழியை விளைக்கும் இவள் என்று தாயார் நமக்கு நம்பியைக் காண இடம் கொடாதே நோக்கா நின்றாள் –
கோல நீள்கொடி மூக்கு-
கோலம் கொழுந்து விட்ட தொரு கோடி போலே இருக்கிற திரு மூக்கு

—————————————————————-

நம்பியுடைய திருமேனி அழகு வெள்ளம் என்னுடைய நெஞ்சில் வேர் விழுந்தது என்கிறாள்-

நிறைந்த வன்பழி நம்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியொடும்
நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் நேமி அம் கை உளதே.–5-5-7-

ஒருவராலும் போக்க ஒண்ணாத பழி –
பாக்யத்தை மிக்கு விலக்ஷணமான திரு மேனி
அல்லாத அழகில் காட்டில் கையும் திரு வாழி யுமான அழகே ஹிருதயத்தை வருத்தா நின்றது என்று கருத்து-

—————————————————————-

அழகிய குழல் தாழ்ந்த தோள்களோடே கூடின மற்றும் உண்டான திவ்ய அவயவங்களிலே அழகுகள் என் முன்னே நின்று நலியா நின்றன என்கிறாள் –

கையுள்  நன்முகம் வைக்கும் நையும்என்று அன்னையரும் முனிதிர்
மைகொள் மாடத் திருக்கு றுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
செய்ய தாமரைக் கண்ணும் அல்குலும் சிற்றிடையும் வடிவும்
மொய்ய நீள்குழல் தாழ்ந்த தோள்களும் பாவியேன் முன்னிற்குமே.–5-5-8-

கை தொடப் பெறாத ஸூ குமாரமான முகத்தை விஷணையாய் கையிலே வைக்கும் -மிகவும் அவசன்னையாம் என்று அன்னியரைப் போலே தாய்மாறான நீங்களும் பொடியா நின்றி கோள்
மைகொள் மாடம்-நம்பியுடைய திருமேனியில் நீலமான தேஜஸ் சாலே கறுத்த மாடம் -பழமையாலே கறுத்த மாடம் என்றுமாம்
பாவியேன் -இவ் வழகை வனுபவித்து பிரிகைக்கு ஈடான பாபத்தை பண்ணினேன் –

—————————————————–

அழகு எல்லாவற்றோடும் கூட நம்பி வந்து என் நெஞ்சிலே புகுந்து எனக்கு மறக்க ஒண்ணாத படி ஒரு க்ஷணமும் என் நெஞ்சை விட்டு போகிறிலன் என்கிறாள்

முன்னின்றாய்  என்று தோழிமார்களும் அன்னையரும் முனிதிர்
மன்னு மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
சென்னி நீண்முடி ஆதியாய உலப்பில் அணி கலத்தன்
கன்னல் போல் அமுதாகி வந்து என் நெஞ்சம் கழியானே.–5-5-9-

ஒருவராலும் காண ஒண்ணாத படி வர்த்திக்கும் ஸ்த்ரீத்வத்தை யுடையையான நீ கண் காண வந்து நிற்பதே -என்று தோழிமாரும் தாய் மாறும் திரள நின்று நலியா நின்றி கோள் –மன்னுகை-கால் உள்ளதனையும் செல்லுகை –உலப்பிலாமை -முடிவில்லாமை
இப் பூஷண பூஜ்யங்களுடைய சேர்த்தியாலே கண்ட சக்கரையும் பாலும் கலந்தால் போலே நிரதிசய போக்யனாய் என் ஹிருதயத்தை விட்டு போகிறிலன்

—————————————————————-

நம்பியுடைய திருமேனி என் நெஞ்சில் பிரகாசிக்கிற படி ஒருவருக்கும் கோசாரம் அன்று என்கிறாள் –

கழிய  மிக்கதோர் காதலள் இவள் என்று அன்னை காணக்கொடாள்
வழுவில் கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கைத்தொழச் சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே
எழுவதோர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே.–5-5-10-

லோகத்தில் தங்களுக்கு அபிமதரைப் பிரிந்தால் நாள் செல்ல நாள் செல்ல ஸ்நேஹம் குறையக் கடவதாய் இருக்க -இவளுக்கு வர்த்தியா நின்றது என்று தாயாரானவள் நம்பியை அனுசந்திக்க ஒட்டு கிறிலள்
வழுவில் கீர்த்தி-பூரணமான கீர்த்தி
அயர்வறும் அமரர்களுடைய சமூகங்கள் திரண்டு அனுபவிக்க அழகு வெள்ளத்தின் நடுவே உஜ்ஜவலமாய் தோற்றுகிற வி லக்ஷணமான திரு வடிவு என்னுடைய ஹிருதயத்தில் விகசியா நின்றது
ஓ ர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே-அது கிட்டின வாறு இன்னார் என்று அறியேன் என்னுமா போலே கலங்கி நிலையிட ஒண்ணாமை-

————————————————————–

நிகமத்தில் இத்திருவாய் மொழி அப்யசித்தவர்கள் சம்சாரத்தில் இருந்து வைத்தே வைஷ்ணவர்கள் என்கிறார் –

அறிவரிய  பிரானை ஆழி அம் கையனையே அலற்றி
நறிய நன்மலர் நாடி நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
குறி கொள் ஆயிரத்துளிவை பத்தும் திருக்குறுங்குடி யதன்மேல்
அறியக் கற்று வல்லார் வைட்ணவர் ஆழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே.–5-5-11-

கையும் திரு வாழியுமாய் இருக்கிற தன்னுடைய திரு அழகு ஒருவருக்கும் தெரியாத படி இருக்கிற மஹா உபகாரகனை அவ்வுபகார ஜெனித ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே பரவசராய் அலற்றி
மிகவும் பரிமளத்தை யுடைய செவ்விப் பூவாகக் கொண்டு நம்பியுடைய திரு அழகை முட்டக் காண்கைக்கு ஈடான ப்ரபாவத்தை யுடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த அவனுடைய திவ்ய லாஞ்சனங்களை ஆயிரம் திருவாய் மொழியிலும் ஸுந்தர்ய சீலாதிகளால் -திரு நாட்டிலும் -அவதாராதிகளிலும் பரத்வம் உள்ளது நம்பி பக்கலிலே என்று உபபாதித்த இத்திருவாய் மொழியை வியக்தமாக கற்று இருக்குமவர்கள் –


கந்தாடை         அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: