திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -5-5-

அஞ்சுடர வெய்யோன் அணி நெடும் தேர் தோன்றாதால் -என்று வெறுத்த ஆதித்யனும் உதித்து -ராத்திரி வியசனமும் அந்த ஆதித்ய
உதயத்தால் சிறிது நீங்கி -அன்னையரும் தோழியரும் நீர் என்னே என்னாதே -என்று சொன்ன ஹிதம் சொல்லுகிற அன்னையும் தோழியரும் உணர்ந்து
-ஹிதம் சொல்வாரும் அசாத் துணை யாவாரும் உண்டாகையாலும் -ஒன்றை ஸ்மரித்து தரிக்கைக்கு -நீயும் பாங்கு அல்ல காண் நெஞ்சமே -என்கிற
நெஞ்சமும் பாங்காய் முன்பு அனுபூதமான நம்பியுடைய ஸுந்தரியாதிகளை ஸ்மரிக்கை யாலும் சிறிது தரிப்பு உண்டாய் –
அப்போது காணப் பெறாத வியசனத்தாலே விஷாதம் உண்டாகையாலே -ப்ரீதி அப்ரீதி சமமாக செல்லுகிறது —
திருவடி வார்த்தை சொன்ன அநந்தரம்-பிராட்டி -அம்ருதம் விஷ ஸம்ஸ்ருஷ்டம் த்வயா வாநபராஷிதம்-என்று பெருமாள்
தன்னை யல்லது அறியாதே இருந்தார் என்ற வார்த்தையால் ப்ரீதியும்-அவர் தளர்ந்தார் என்ற வார்த்தையால் அப்ரீதியுமாய் இருந்தால் போலே
-பகவத் ஸுந்தரியாதிகள் ஸ்ம்ருதி விஷயமாகையாலே ப்ராப்ய ருசி நலிகிற படியைக் கண்டு பந்துக்கள் -இத்தனை அதி ப்ராவண்யம் ஆகாது
-இது உன்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்துக்கும் ஆபீஜாத்யத்வத்துக்கும் அவன் தலைமைக்கும் போராது -என்று ஹிதம் சொல்லி மீட்கப் பார்க்க –
உங்களுக்கு அபி நிவேசம் போராமையாலும்-நம்பி படிகள் தோற்றாமையாலும் மீட்கப் பார்க்கிறிகோள் அத்தனை –
நான் மயர்வற மதி நலம் அருள பெறுகையாலே நம்பியுடைய ஒப்பனை அழகிலும் வடிவு அழகிலும் திரு ஆபரண சேர்த்தி அழகிலும்
வேண்டற்பாட்டிலும் அகப்பட்டேன் -உங்கள் ஹித வசனத்தால் மீட்க ஒண்ணாது என்று தன் படிகளை சொல்லி –
எத்தனையேனும் அளவுடையரே யாகிலும் பரிவு இல்லாதார்க்கு அறிய முடியாது இருக்க பெற்றோமே என்று ப்ரீதியோடே தலைக் கட்டுகிறது-
மாசறு சோதியில் -ப்ராப்ய த்வரையால் உபாய அத்யவசாயம் கலங்கின படி
-ஊர் எல்லாம் துஞ்சியில் – த்வரையும் கூடக் கலங்கி முடிவு தேட்டமான படி
-இதில் ரக்ஷகன் அவனே என்னும் துணிவு செல்லா நிற்க ப்ராப்ய ருசி நலிகிறது
-ஏழையர் யாவியும்-உரு வெளிப்பாடாய் இரா நிற்கச் செய்தே-இவ்வளவு அன்றியே பாதகத்வம் முறுகி இருக்கும் –

————————————————————————-

திருக்கையில் ஆழ்வார்களோடே சேர்ந்த திரு முகத்தில் அழகை அனுசந்தித்து என் நெஞ்சு மிகவும் பிரவணம் ஆகா நின்றது -என்கிறாள் –

எங்ஙனேயோ அன்னை மீர்காள்! என்னை முனிவது நீர்!
நங்கள் கோலத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
சங்கி னோடும் நேமி யோடும் தாமரைக் கண்களோடும்
செங்கனி வாய் ஒன்றினோடும் செல்கின்றது என்நெஞ்சமே.–5-5-1-

எங்ஙனேயோ அன்னை மீர்காள்! என்னை முனிவது நீர்!
இஸ் ஸுந்தர்யத்திலே மூட்டின நீங்களே மீட்கப் பார்க்கிற படி எங்கனேயோ –நீங்கள் கற்பித்தது பலிக்கப் பூக்கவாறே பொடியும் இத்தனையோ –
நீர் -என் பிரகிருதி அறியும் நீங்கள் –
என்னை முனிவது-என்னுடைய பிராவண்யத்துக்கு அடியான நம்பியுடைய வடிவு அழகை அன்றோ இன்னாதாவது -உங்களையும் மறந்து -என் ப்ரக்ருதியையும் மறந்தால் விஷயத்தையும் மறக்க வேணுமோ
முனிவது–எங்ஙனேயோ-கொண்டாட வேண்டும் தசையில் போடுவது எங்கனேயோ
நங்கள் கோலத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
இக்குடிக்காக முற்றூட்டான நிரதிசய ஸுந்தரியத்தோடே திருக் குறுங்குடியிலே நின்று அருளின நம்பியை -உடைய நங்கையார் நம்பியை ஆஸ்ரயித்து யாயிற்று ஆழ்வாரைப் பெற்றது – அநந்த வ்ரதம் அனுஷ்ட்டித்து அன்று இ றே பெற்றது –நெடும் காலமும் கண்ணன் நீண் மலர்ப்பாதம் பரவிப் பெற்ற-
நகரீ லக்ஷணங்களை உடைத்து என்று ஊரோடே கூட்டவுமாம் -நம்பியை -கல்யாண குண பூர்ணணை -குணங்களால் பூர்ணமான விஷயத்தே யன்றோ நான் அகப்பட்டது –திருக் குறுங்குடியிலே புகுந்த பின்பு யாயிற்று பூர்ணன் யாயிற்று
நான் -சாபல்யத்தாலே பூர்ணையான நான் –கண்ட பின் -மீட்கப் பார்க்கில் ஒக்கவே துடக்க வேண்டாவோ
சங்கி னோடும் நேமி யோடும் தாமரைக் கண்களோடும்
ஒரு கலத்தில் உண்பாரைப் போலே வாகாம்ருத சாரஸ்யத்தை அறியும் ஸ்ரீ பாஞ்ச கண்ட பின் -மீட்கப் பார்க்கில் ஒக்கவே துடக்க வேண்டாவோ
சங்கி னோடும் நேமி யோடும் தாமரைக் கண்களோடும்ஜன்யத்தோடு சாம்யம் உண்டே -ஸ்யாமளமான வடிவுக்கு பரபாகமான ஆழ்வார்களோடே யுண்டான சேர்த்தியோடும் -இரண்டிலும் வந்து அலை எறிகிற திருக் கண்களோடும் -விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி நாற்றம் என்கிற இவை யுண்டாய் இருக்கை
செங்கனி வாய் ஒன்றினோடும் செல்கின்றது என்நெஞ்சமே.
சிவந்த கனி போலே இருந்த முறுவல் ஒன்றினோடும் -விசேஷ கடாக்ஷத்தால் பத்த பாவரானால் அது தன் பேறாகம் முகம் கொடுக்கும் முறுவல் -வேறு ஒரு அழகை நினைக்க வேண்டாத முறுவல் –
ஜாதி வியக்தி தோறும் பரிசமாப்ய வர்த்திக்குமா போலே நெஞ்சு அழகு தோறும் செல்லா நின்றது –
செல்கின்றது -இன்னமும் தறை கண்டது இல்லை –
நாங்களும் அவ்வழகை அனுபவித்து அன்றோ இருக்கிறது என்ன –என் நெஞ்சமே –அவன் தானே காட்டக் கண்டு அனுபவித்த என் நெஞ்சு -உங்கள் வார்த்தை கேட்க்கைக்கு நெஞ்சுடையாரை யன்றோ ஹிதம் சொல்லி மீட்பது –

—————————————————————

நம்பியுடைய தோள் அழகும் ஆபரண ஸ்ரீ யும் சர்வோதிக்கமாக நலியா நின்றன என்கிறாள் –

என்  நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர் என்னை முனியாதே
தென்னன் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
மின்னு நூலும் குண்டலமும் மார்பில் திருமறுவும்
மன்னு பூணும் நான்கு தோளும் வந்தெங்கும் நின்றிடுமே.–5-5-2-

என் நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர் என்னை முனியாதே
நாங்களும் நம்பியை அனுபவித்தே ஸ்த்ரீத்வம் கெடாமல் இருக்கிறி லோமோ -எங்களுடைய ஹித வசனம் கேளாதே மாரு மாற்றம் சொல்லுகை போராது காண் என்ன -ஏன் நெஞ்சு போலேஅதி பிரவணமான நெஞ்சை யுடையீராய் அனுபவித்து அறியுங்கோள்-
என்னை பொடியாதே -என் நெஞ்சை யுடையீராய் காணப் பெறுமன்று-பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே-என்று உங்களை நீங்களே பொடிவுதி கோள்-என் நெஞ்சை இரவலாக வாங்கிக் காண மாட்டி கோளோ-என்னை பொடியாதே -மாயாம் ந சேவே
தென்னன் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தெற்குத் திக்கிலேயாய் -நன்றான சோலை என்னுதல்-தென்னன் கொண்டாடும் சோலை என்னுதல் –நம்பி அழகுக்கு முன்னே சோலை அழகு வந்து வடும்பிடுகிற படி
சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை- நம்பிக்கு ஆபரணம் போலே யாயிற்று ஊருக்கு சோலை
நான் கண்ட பின் -சோலையிலும் ஒப்பனையிலும் ஆழம் கால் படும் நான் –
மின்னு நூலும் குண்டலமும் மார்பில் திருமறுவும்
மேகத்திலே மின்னினால் போலே இருக்கிற திரு யஜ்ஜோ பவீதமும்-பரந்த மின் திரள் சுழித்தால் போல் இருக்கிற திரு மகர குண்டலமும் -வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் திரு மார்பிலே கழற்றிச் சாத்த வேண்டாத படியான ஸ்ரீ வத்ஸமும் -நாய்ச்சிமாரோடு கலக்கும் போதும் கழற்ற வேண்டாத ஆபரணங்களும்
மன்னு பூணும் நான்கு தோளும் வந்தெங்கும் நின்றிடுமே.
திரு உடம்போடு பொருந்தின திரு அணி கலன்கள் -கற்பக தரு பணைத்தால் போலே யாய் -சர்வ பூஷண பூஷார் ஹங்களான-திருத் தோள்களும்
வந்தெங்கும் நின்றிடுமே.-உங்கள் ஹித வசனங்களைக் கேட்டு அகல நினைத்தாலும் அங்கேயங்கே நில்லா நின்றது -வ்ருஷே வ்ருஷே ச பச்யாமி -என்கிறது உகப்பார்க்கும் ஒத்தது-

————————————————————

நம்பியுடைய திவ்யாயுத வர்க்கம் உள்ளும் புறமும் ஓக்கத் தோற்றா நின்றது என்கிறாள் –

நின்றிடும்  திசைக்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும் சக்கரமும் சங்கமும்
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுளும் நீங்காவே.–5-5-3-

நின்றிடும் திசைக்கும் நையும் என்று –
சின்னம் பின்னம் சரைர் தக்தம் -என்று ராம சரங்களால் யுகாவாதார் படுமத்தை முக பேதத்தாலே திவ்யாயுதங்கள் படுத்தா நின்றது -ஸ்தப்தையாக்குவது -அறிவு கெடுப்பது -ஸைதில்யத்தை விளைப்பது ஆகா நின்றது -ஸ்தப் தையாகா நின்றாள் அறிவு கெடா நின்றாள் சிதிலை யாகா நின்றாள் என்று குற்றமாகா நினைத்து பொடியா நின்றி கோள் -சில ஸ்தம்பநத்தை பண்ணும் -சில உள்ளறிவை போக்கும் -சில அறிவு கொடுத்து ஸைதில்யத்தை விலைக்கும்
அன்னையரும் முனிதிர்-
இந்த சைத்திலயத்துக்கு அடியான நீங்களும் பொடியா நின்றி கோள் -இந்த அழகில் உங்களுக்கு அந்வயம் இல்லையாய் பொடி கிறி கோளோ -ஊராய்த் தான் சொல்லு கிறி கோளோ -இக்குடிக்காக உள்ள ப்ராவண்யம் என்னளவில் வந்தவாறே குறையுமோ
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின்-
மலைகளை சேர வைத்தால் போலே இருக்கிற மாடங்களை யுடைய திருக் குறுங்குடி நம்பியை
நான் -திவ்ய ஆயுத சேர்த்தியில் ஆழம் கால் படும் நான் –வீர பத்னிகள் தோற்கும் அது இ றே
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும் சக்கரமும் சங்கமும்
ஆயுத கோடியிலும்-ஆபரண கோடியிலும் -முதல் உடலாய் இ றே இருப்பது -வென்றி கொள்ளும் வில்லும் -அல்லாதவற்றுக்கும் வென்றி என்கிறது உப லக்ஷணம் -உகப்பாரோடு உகவாதாரோடு வாசி இல்லை வெற்றி கொள்ளுகைக்கு -அனுகூலரை ஆபரணமாய் அழிக்கும்-பிரதிகூலரை ஆயுதமாய் அழிக்கும் -ஆகார த்வயத்தாலும் வெற்றியே ஸ்வ பாவமாய் இருக்கை-சக்ர சாப நிபே சாபே க்ருஹீத்வா சத்ரு நாசநே
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுளும் நீங்காவே.–
மறக்க ஒண்ணாத படி இடைவிடாதே ப்ரத்யஷித்து என் கண் வட்டத்தை விடுகிறனவில்லை –
நெஞ்சுளும்-நீங்கா வே –
கண் முகப்பே நின்று நலிய புக்க வாறே கண்ணை புதைத்தாள் -அகவாயிலும் வந்து பிரகாசிக்கப் புக்கது -உபய ஆகாரத்தாலும் அனுபவிக்க வல்லவள் காணும் இவள் –

—————————————————-

ரக்ஷணத்துக்கு கவித்த முடியும் -தனி மாலையும் -பரிவட்டப் பண்பும் முதலானவை பார்ஸ்வத்திலே நின்று என்னை நலியா நின்றன வென்கிறாள்

நீங்க  நில்லா கண்ண நீர்கள் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தேன் கொள் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
பூந்தண் மாலைத் தண் துழாயும் பொன் முடியும் வடிவும்
பாங்கு தோன்றும் பட்டும் நாணும் பாவியேன் பக்கத்தவே.–5-5-4-

நீங்க நில்லா கண்ண நீர்கள்-
அவன் நீங்க -கண்ண நீர்கள் நீங்கு கின்றன இல்லை என்னுதல் -பேர நிற்கிறது இல்லை என்னுதல் -மாற்ற நில்லா என்னுதல் –அப்போது நீக்க வென்று வல் ஒற்றாக கடவது –
என்று அன்னையரும் முனிதிர்
இவ்விஷயத்தில் இல்லை யானால் ஆனந்தாஸ்ருவும் இல்லையோ –
தேன் கொள் சோலைத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தேன் மாறாத சோலை -அச் சோலையில் தேனை மாற்ற வல்லி கோளோ -என் கண்ண நீரை மாற்றுகைக்கு -இவள் கண்ண நீர்க்கு ஸஹ்யம் போக்யத்தை யாயிற்று
நான் -ஸ்வாபாவிகமான மேன்மையில் ஈடுபட்ட நான் –
பூந்தண் மாலைத் தண் துழாயும் பொன் முடியும் வடிவும்
தர்ச நீயமாய் குளிர்ந்த திரு மாலையும் -உபய விபூதி ரக்ஷணத்துக்கு முதலி என்று தோன்றும் படி இட்ட தனி மாலையும் -ஸ் ப்ருஹணீயமான திரு அபிஷேகமும் -உபய விபூதி நாதன் என்று கோட் சொல்லுகிற முடி என்கை
வடிவும் -அந்த முடிக்கு தகுதியான விக்ரஹமும்
பாங்கு தோன்றும் பட்டும் நாணும் பாவியேன் பக்கத்தவே.–
திருவரைக்கு தகுதியான பட்டும் –நாண்-விடு நாண்
பாவியேன் -உரு வெளிப்பாடாய் செல்லா நிற்க அனுபவிக்கப் பெறாத பாபத்தை பண்ணினேன் -அனுபவத்துக்கு விஷயமாகாது ஒழிந்தால் -உள்ளு -பெரிய திருநாளாக செல்ல வேணுமோ –
பக்கத்தவே.-ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான முடியும் தனி மாலையும் -இவை தான் மிகை என்னும் வடிவும் -அதற்குத் தகுதியான திருப் பீதாம்பரமும் பக்கம் விட்டுப் போகிறது இல்லை -அணைக்க எட்டுகிறதும் இல்லை -என்கை –

————————————————————–

ஒன்றுக்கு ஓன்று தகுதியான நம்பி திரு முகத்தில் அழகுகள் என்னை உயிர் நிலையில் நலியா நின்றன என்கிறாள்

பக்கம்  நோக்கி நிற்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும் நீண்ட புருவங்களும்
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன் ஆவியின் மேலனவே.–5-5-5-

பக்கம் நோக்கி நிற்கும் –
தன் தசையே செப்பேடாக வர சம்பாவனை ஒழிய பார்ஸ்வத்தையே பார்த்து நில்லா நின்றாள் -நை ஷா பஸ்யதி ராக்ஷஸ்யோ நே மான் புஷ்ப்ப பல த்ருமான் – ஏகஸ்த்தஹ்ருதயா நூநம் ராம மேவா நு பஸ்யதி
நையும்
வரக் காணாமையாலே அங்கனம் இருக்க மாட்டாதே சிதிலை யாகா நிற்கும் –
என்று அன்னையரும் முனிதிர்
அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து வைத்த படியை அறிந்து வைத்த நீங்களும் பொடியா நின்றி கோள்-பால்யாத் ப்ரவ்ருத்தி ஸூ ஸ் நிக்த-என்னும்படி இ றே இருப்பது
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
சொன்ன சொன்ன ஏற்றம் எல்லாம் தகும்படியான கீர்த்தியை யுடைய -அந்த கீர்த்தியே தாரகமாய் இருக்கிற நான்
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும் நீண்ட புருவங்களும்
திரண்ட சோதி –ஆ தொண்டை பழம்-உபமானத்தை சிஷித்துக் கொண்டு இழிய வேண்டும்படியான திருவதரம்-தேஜஸ் தத்துவங்களை திரட்டினால் போலே இருக்கிற ஆ தொண்டை பழம் இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தமாம் அத்தனை -உபமான ரஹிதமாய் நீண்ட புருவங்களும் –
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன் ஆவியின் மேலனவே
அப்புருவத்துக்குத் தகுதியாக தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்களும்
பாவியேன் -அவன் அழகை அனுசந்தித்தால் பிரியப்படுகை யன்றிக்கே நோவு படும் படியான பாபத்தை பண்ணினேன்
ஆவியின் மேலனவே-தோல் புரையிலே போகை யன்றிக்கே -உயிர் நிலையிலே நின்று நலியா நின்றது -உள்ளு வெளிச்சு இருக்கிறாப் போலே புறம்பும் ஆகப் -பெற்றோம் ஆகிறிலோம்-

————————————————————

நம்பியினுடைய திரு முகத்தில் அவயவ சோபைகள் என் நெஞ்சு நிறைய புகுந்து நலியா நின்றன என்கிறாள் –

மேலும்  வன்பழி நங்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்
சோலை சூழ் தண் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
கோல நீள்கொடி மூக்கும் தாமரைக் கண்ணும் கனிவாயும்
நீல மேனியும் நான்கு தோளும் என் நெஞ்சம் நிறைந்தனவே.–5-5-6-

மேலும் வன்பழி நங்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்-
இப்போது அன்றிக்கே -இக்குடி உள்ள அளவும் பிரபலமான பழி-
நங்குடி-தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -என்று இருக்கும் நம் குடிக்கு –
இவள் -வன் பழி -பழியை விளைப்பிக்குமவள்
தாயார் நம்பியைக் காண இடம் கொடாதே நோக்கா நின்றாள் -நாட்டார் செய்யுமத்தை நோன்பு நோற்று பெற்ற தான் செய்யா நின்றாள்
சோலை சூழ் தண் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்-
ஸ்ரமஹரமான சோலை சூழ்ந்த திருக் குறுங்குடி நம்பியை
நான் -பழி புகழாம் படி அவகாஹித்த நான் –
கோல நீள்கொடி மூக்கும் தாமரைக் கண்ணும் கனிவாயும்-
அழகு மிக்க கொடி போலே இருக்கிற மூக்கும் -அழகு கொழுந்து விட்ட தொரு கொடி போலே இருக்கை-
அக் கொடி பூத்தால் போலே யாய் -தாமரைப் பூப் போலே இருக்கிற திருக் கண்களும் -அது ஒரு பலத்தை உண்டாக்கினால் போலே கனி போலே இருக்கிற திருவதரமும்
நீல மேனியும் நான்கு தோளும் என் நெஞ்சம் நிறைந்தனவே.–
இவற்றுக்கு பரபாகமாய் -தாமரை இலை போலே இருக்கிற திரு மேனியும் –
கற்பக தரு பணைத்தால் போலே மநோ ஹரமாய்-அவ் வழகைக் காத்தூட்ட கடவ தோள்களும்
என் நெஞ்சம் நிறைந்தனவே.–ஹித வசனம் கேட்க்கைக்கு நெஞ்சில் இடம் இல்லை –

————————————————————————

நம்பியுடைய திருமேனி அழகு வெள்ளம் என்னுடைய நெஞ்சில் வேர் விழுந்தது என்கிறாள்

நிறைந்த  வன்பழி நம்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியொடும்
நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் நேமி அம் கை உளதே.–5-5-7-

நிறைந்த வன்பழி நம்குடிக்கு இவள் என்று அன்னை காணக் கொடாள்-
அதி மாத்ரமாய் -ஒருத்தரால் மீட்கப் போகாத பகவத் ப்ராவண்யத்தை சொல்கிறது -வகுத்த விஷயமே யாகிலும் நாம் மேல் விழுந்து பெறுகை அவத்யம் என்று இருக்கும் குடி -இங்கு தாயார் வார்த்தையும் -மக்கள் வார்த்தையும் -இரண்டும் இவ்வாழ்வார் வார்த்தை இ றே -பழி -என்று பரிஹரிக்கிறவள் -உபாயத்தில் கொத்தை யறுக்கிறாள்-பழி பாராதே மேல் விழுகிறவள்-உபேயத்தில் கொத்தை யறுக்கிறாள் -தாயார் பூர்வார்த்தத்தை நிஷ்கர்ஷிக்கிறாள் -உபேய ருசியால் செய்கிறவற்றை உபாய புத்தி பண்ணித் தவிருகை அர்த்தம் அன்று -அவற்றில் கர்த்தவ்ய புத்தி பண்ணி யனுஷ்டிக்கையும் அர்த்தம் அன்று -ப்ராப்ய ருசி யடியாய்த் தவிரலாவது ஓன்று இல்லை -உபாய புத்தயா த்ருணச்சேதமும் மிகை -பிள்ளைகள் விவாஹ அர்த்தமாக ஆழ்வான் பிரதிபத்தியை யநுசந்திப்பது –
த்ருஷ்டத்தோடு அத்ருஷ்டத்தோடு வாசி என்
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்-
நம்பிக்கு அதிசயத்தை பண்ணும் கீர்த்தி
நான் -அந்த கீர்த்தி யோபாதி அவனுக்கு சிறந்த நான் –யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா –அப்ரமேயம் ஹி தத்தேஜ
நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியொடும்-
அபரிச்சின்னமான தேஜஸ்ஸினுள்ளே உன்நேயமாம் படி யாயிற்று திரு மேனி இருப்பது -இது தேஜஸ்ஸினுள்ளே வடிவு தான் அபரிச்சேதயமான போக்யதையை யுடையதாய் நித்ய ஸ்ப்ருஹா விஷயமாய் இருக்கை –
நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான் நேமி அம் கை உளதே.–
இந்த விக்ரஹத்தோடே நெஞ்சு நிறையும்படி நின்றான் -அவன் நிறைவைக் குறைக்கில் அன்றோ என் பழியைக் குறைப்பது –
நேமி அம் கை உளதே.–-அல்லாத அழகுகள் எல்லா வற்றிலும் மிகுதியாய் யாயிற்று கையும் திரு வாழி யும் இருப்பது -வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் படியான திருக் கையிலே திரு வாழி யானால் மீட்கப் போமோ –

————————————————————–

சார்வத்ரிகமான அங்க சோபை என் முன்னே நின்று நலியா நின்றது என்கிறாள்

கையுள்  நன்முகம் வைக்கும் நையும்என்று அன்னையரும் முனிதிர்
மைகொள் மாடத் திருக்கு றுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
செய்ய தாமரைக் கண்ணும் அல்குலும் சிற்றிடையும் வடிவும்
மொய்ய நீள்குழல் தாழ்ந்த தோள்களும் பாவியேன் முன்னிற்குமே.–5-5-8-

கையுள் நன்முகம் வைக்கும் நையும்என்று அன்னையரும் முனிதிர்-
கை தொடப் பொறாத ஸூ குமாரமான முகத்தை ஆற்றாமையால் கை உள்ளே வைக்கும் –தன் கை பட்ட நோவு பொறாமை நோவு பட்டு நையும்-
தாய்மாரான நீங்கள் இப்படி செய்யா ஊரவர் கவ்வையை நாம் இன்னாதாகிறது என் -காந்தக்கர ஸ்பர்சம் ஒழிய தன் கை பாடவும் பொறாது முகம் -இத்தால் தன்னோடு தனக்கு அந்வயம் அல்லாத பாரதந்தர்யத்தை சொல்கிறது
நையும் -அவ்வளவும் அன்றிக்கே மிகவும் அவசன்னையாம்
மைகொள் மாடத் திருக்கு றுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்-
பழைமையாலே கறுத்த மாடம் –என்னுதல் -நம்பியோட்டை நிழலீட்டாலே கறுத்த மாடம் என்னுதல் -சோபயன் தண்டகாரண்யம் –
நான் -மாடத்தில் பழமை போலே நைவுக்கு பழைமையான நான் -நைவாய வெம்மே போல் -என்ன கடவது இ றே
செய்ய தாமரைக் கண்ணும் அல்குலும் சிற்றிடையும் வடிவும்-
அநந்யார்ஹம் ஆக்கும் கண்ணும் -அதுக்குத் தோற்றார் இளைப்பாறும் அல்குலும் -கீழையும் மேலையும் கொண்டு எறி யும் படி உன்நேயமான இடையும் -இவற்றுக்கு ஆச்ரயமான வடிவும்
மொய்ய நீள்குழல் தாழ்ந்த தோள்களும் பாவியேன் முன்னிற்குமே.–
தர்ச நீயமாக கண்டால் மறக்கப் போகாத குழல்கள் வந்து அலை எறியா நிற்பதாய் அணைக்கப் பாங்கான தோளும்-மொய் -அழகு
பாவியேன் -முன்னே நில்லா நிற்க அனுபவ யோக்யம் அல்லாத பாபத்தை பண்ணினேன் -கண் வட்டத்தில் தோற்றா நிற்க அணைக்க எட்டாது இருக்கிறதே –

———————————————————-

நம்பி போக்யத்தை எல்லா வற்றோடும் கூட என் நெஞ்சிலே புகுந்து விடுகிறிலன் என்கிறாள் –

முன்னின்றாய்  என்று தோழிமார்களும் அன்னையரும் முனிதிர்
மன்னு மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
சென்னி நீண்முடி ஆதியாய உலப்பில் அணி கலத்தன்
கன்னல் போல் அமுதாகி வந்து என் நெஞ்சம் கழியானே.–5-5-9-

முன்னின்றாய் என்று தோழிமார்களும் அன்னையரும் முனிதிர்-
ஒருவராலும் காண ஒண்ணாதபடி வர்த்திக்கும் ஸ்த்ரீத்வத்தை யுடையவள் யாயிற்று இவள் -யா நசக்யா புராத்ரஷ்டும் பூதைராகாசனகாபி -என்னும்படி இருக்குமவள் இ றே -துணையாவாரோடு பொடிவாரோடு வாசி அற பொடியத் தொடங்கிற்று
மன்னு மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்-
பிரளயாந்தஸ்திரமான மாடம் என்று தோற்றும் படி இருக்கை -ந ப்லாவ்யதி சாகர -நான் -லஜ்ஜையைக் கை விட்ட நான் –
சென்னி நீண்முடி ஆதியாய உலப்பில் அணி கலத்தன்-
சென்னியில் ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திரு அபிஷேகம் தொடக்கமான அசங்க்யாத திவ்ய ஆபரணத்தை யுடையவன்
கன்னல் போல் அமுதாகி வந்து என் நெஞ்சம் கழியானே.–
பூஷண பூஜ்யங்களுடைய சேர்த்தியால் கண்ட சக்கரையும் சேலப் பாலும் கலந்தால் போலேயாய்
வந்து என் நெஞ்சம் கழியானே.–வந்து என் நெஞ்சிலும் நின்றும் போகிறிலன் -முன் நிறுத்தினாரை தவிர்க்க மாட்டாதே முன்னே நின்றேன் என்று என்னையும் பொடியும் அத்தனையோ-எனக்கு மறைக்கை தேட்டம் -முடியாமை இருக்கிறேன் அத்தனை –

——————————————————————–

நம்பியுடைய திருமேனி என் நெஞ்சில் பிரகாசிக்கிற படி ஒருவருக்கும் கோசாரம் அன்று என்கிறாள் –

கழிய  மிக்கதோர்  காதலள் இவள் என்று அன்னை காணக்கொடாள்
வழுவில் கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கைத்தொழச் சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே
எழுவதோர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே.–5-5-10-

கழிய மிக்கதோர் காதலள் இவள் என்று அன்னை காணக்கொடாள்
அலைவு அற விஞ்சின காதல் என்னுதல் -நாள் கழிய கழிய விஞ்சின காதல் என்னுதல் -சோகச்சகில காலேந கச்ச தாஹ்யபக்கச்சதி -மம்ஸாபச்யதிச் காந்தா மஹான் யஹனி வர்த்ததே –
தாயார் நம்பியை நினைக்கவும் விட்டுக் கொடாள்-ஒரு விஷயத்தில் பிரவணையாக காண வல்லனே என்று இருந்தவள் -நெஞ்சையும் காவலிடா நின்றாள் -கிருஷி பண்ணினவள் தானே நிஷேதிக்கிறது -தர்மி லோபம் வரும் அளவாகையாலே
வழுவில் கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
குறைவற்ற கீர்த்தி -கீர்த்தி போலே ப்ருதக் ஸ்திதி இல்லாத நான் –
குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கைத்தொழச் சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே
நித்ய ஸூ ரிகளுடைய சமூகங்கள் திரண்டு அனுபவிக்க கிண்ணகத்தில் இழிவாரை போலே திரள் திரளாக வாயிற்று இழிவது
அழகு வெள்ளத்தின் நடுவே
எழுவதோர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே
உஜ்ஜவலமாய் தோற்றுகிற அத்விதீயமான விக்ரஹம்
இன்னார் என்று அறியேன் என்கிறபடியே நித்ய அபூர்வமாய் இருக்கும் வடிவு -தேஜஸாம் ராசி மூர்ஜ்ஜிதம்
என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் அறிவரிதே
அத்திரளோடே அவ்வடிவு என் நெஞ்சில் பிரகாசியா நின்றது -அது நாங்கள் காண்கிறி லோமே என்ன -சிவ யத்னத்தாலே காண்பார்க்கும் அறிய ஒண்ணாது -த்வரை இல்லார்க்கு அறிய ஒண்ணாது -எனக்கு மறக்க ஒண்ணா தாப் போலே பிறர்க்கு நினைக்க ஒண்ணாது –

———————————————————–

நிகமத்தில் இத்திருவாய் மொழி அப்யசித்தவர்கள் சம்சாரத்தில் இருந்து வைத்தே வைஷ்ணவர்கள் என்கிறார் –

அறிவரிய  பிரானை ஆழி அம் கையனையே அலற்றி
நறிய நன்மலர் நாடி நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
குறி கொள் ஆயிரத்துளிவை பத்தும் திருக்குறுங்குடி யதன்மேல்
அறியக் கற்று வல்லார் வைட்ணவர் ஆழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே.–5-5-11-

அறிவரிய பிரானை –
ஸ்வ யத்னத்தாலே அறியுமவர்களால் அறிய ஒண்ணாது ஒழிய பெற்றோமே என்கிறார் -இக்குடியில் உள்ளார் ஸ்வ யத்னத்தாலே அறியுமவர்களோ என்னில்-இவளால் மீளலாம் என்று மீட்கப் பார்த்த போதே -தம் தம்மாலே பெறவுமாம் -என்று இருந்தார்களாம் இ றே
ஆழி அம் கையனையே அலற்றி
கையும் திரு வாழி யுமான அழகையே சொல்லியாயிற்று இதில் கூப்பிட்டது -முதலிலே சங்கினொடும் நேமியோடும் -என்னா-வில்லும் தாண்டும் வாளும் சக்கரமும் -என்னா -நேமியங்கை யுளதே என்னாதே-இதுவே யாயிற்று எல்லா வற்றோடும் சேர்த்து அனுபவித்தது
நறிய நன்மலர் நாடி –
பரிமளிதமான செவ்விப் பூவாக பாட்டுக்களைத் தேடிக் கொண்டு -சொல் மாலைகள் என்றும் -அடி சூட்டலாகும் அந்தாமமே -என்றும் சொல்லக் கடவது இ றே
நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
இவ் ஊரில் ஜென்மமாயிற்று இவர்க்கு இப் பிராவண்யத்தை விளைத்தது -நம்பி யுடைய அழகை முற்றூட்டாக காண வல்ல ஆழ்வார் என்றுமாம்
அழகை மெய்க் காட்டுக் கொண்ட இப்பத்து என்னுதல்-திவ்ய லாஞ்சனங்களை சொன்ன இப்பத்து என்னுதல் –
திருக்குறுங்குடி யதன்மேல்-அறியக் கற்று வல்லார் வைட்ணவர் ஆழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே-
பரம பதத்திலும் அவதாரங்களிலும் திருக்குறுங்குடி நிலையிலே அழகாலும் சீலத்தாலும் உண்டான ஏற்றம் அறிந்து கற்க வல்லவர்கள் -குணாதிக்யம் இ றே வஸ்துவுக்கு ஏற்றம் -வியக்தமாக கற்க வல்லார்கள் என்றுமாம்
ஆழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே-வைட்டணவர்-
மரு பூமியான சம்சாரத்திலே -உகந்து அருளினை ஏற்றம் அறியுமவர்கள் நித்ய ஸூ ரிகளோடு ஒப்பார்கள்


கந்தாடை       அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: