திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-6–

கீழ் பகவத் குணங்களில் அவிகிருதராய்-தம்மால் நிந்திதரராய் இருந்து உள்ளவர்களை பார்த்து இவர்களுக்கும்
ஈஸ்வரனோடு சம்பந்தம் ஒத்து இருக்க இங்கண் அவிகிருதரராய் ஆகைக்கு அடி -பகவத் குண ஞானம் இல்லாமை -என்று பார்த்து
பத்துடை அடியவரில் பிறந்த ஸுலப்யம் முதல் திருவாய்மொழியில் பரத்வத்தோடு ஒக்கும்படியான அர்ச்சாவதார பர்யந்தமான ஸுலப்ய காஷ் டையை உபதேசிக்கிறார்
அர்ச்சாவதார ஸுலப்யத்துக்கு ஏற்றம் என் என்னில் -அர்ச்சயஸ் சர்வ ஸஹிஷ்ணுர் அர்ச்சக பராதீன அகிலாத்ம ஸ்திதிதி-என்று
சேதனர் பண்ணும் அபசாரங்களை தன் பொறைக்கு விஷயமாக்க்க கடவனாய் இருக்கும்
அவதாரமாவது அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தை இதர சஜாதீயம் ஆக்குகை –
இங்கு ஆஸ்ரிதன் உகந்ததொரு த்ரவ்யத்தை திருமேனியாக நினைத்தால் -அத்தை அசாதாரணமான திவ்ய விக்கிரகத்தோ பாதி அபிமானித்து இருக்கும் –
ஸ்வ வ்யதிரிக்தங்கள் உடைய ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் ஸ்வ அதீனமாக நடத்தக் கடவதான தன் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் அர்ச்சக அதீனமாம் படியாய் இருக்கும் –
இவன் அநு கூலித்த போது அவ்விருப்பிலே போக மோக்ஷங்கள் கொடுக்கக் கடவனாய் இருக்கும்
ஒரு தேச விசேஷத்திலே விலக்ஷண சரீரத்தை பெற்று பண்ணும் அடிமையை ஹேய விஷயங்களுக்கு பணி செய்து போந்த சரீரத்தை கொண்டு
கொள்ளக் கடவனாய் இருக்கும் -இப்படிப்பட்ட ஸுலப்ய காஷ் டையை உபதேசிக்கிறார்

————————————————————————————————————–

ஜகத் ஸ்ருஷ்டித்வாதி குணகனான எம்பெருமானை உத்தேசித்து அவனுக்கு புண்டரீகாக்ஷத் வாதிகளை
விதியா நின்று கொண்டு ஸமாச்ரயணீயனான புருஷன் இன்னான் என்கிறார் –
ஸுலப்யம் ஆகில் இங்குச் சொல்கிறது பரத்வம் சொல்லுகிறது என் என்னில் –
சர்வாதிகன் தாழ நின்றான் என்னில் இ றே குணம் ஆவது -எளியவன் தாழ நின்றான் ஸ்வரூபமாம் அத்தனை இறே –

செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய் உலகு
ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர்
வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம்
மற்று மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய்
செய்ய சூழ் சுடர் ஞானமாய் வெளிப்
பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும்
மொய்கொள் சோதியோடு ஆயினான் ஒரு
மூவர் ஆகிய மூர்த்தியே.–3-6-1-

செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய் உலகு-ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர்-
தஸ்ய யதா கப்யாஸம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ-என்றும்
யஞ்ஜேசோ யஞ்ஞ புருஷ புண்டரீகாக்ஷ சம்ஞ்சித -என்றும் ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிகளில் சொல்லுகிறபடியே
செவ்வியை உடைத்தாய் சிவந்த தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற கண் அழகை உடையனாய்
பிரளய ஆர்ணவத்திலே அந்தர படாத படி ஜகத்தை திரு வயிற்றில் வைத்தவன் கிடீர் –
வடிவு அழகில் புண்டரீகாக்ஷத்வம் போலே குணங்களில் பிரளய ஆபத் ஸகத்வமும்
வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம்-
பூமியும் மேல் உள்ள லோகங்களும் அவற்றில் வர்த்திக்கக் கடவ மனுஷ்யரும் தேவதைகளும் –
மற்று மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய்–
திர்யக் ஸ்தாவரங்களும் -ஜகத் ஆரம்பகமான மஹா பூதங்களும் -மஹதாதிகளும்-முற்றுமாக இவை எல்லாம் –
செய்ய சூழ் சுடர் ஞானமாய் வெளிப்-பட்டு இவை படைத்தான்
வெளிப்பட்டவை என்கிறது பிரமாண பிரதி பன்னமான இவை என்கை –
செய்ய -ஞானத்துக்கு செவ்வை யாவது -வருத்தம் அற்று இருக்கை –
சூழ் -கார்ய ஜாதத்தை எல்லாம் வியாபிக்க வற்றாய் இருக்கை
சுடர் -விசத தமமாய் இருக்கை
ஞானமாய் -இப்படிப் பட்ட சங்கல்ப ஞானத்தால் படைத்தான் என்னுதல் –
முற்றவும் உண்டாக்குகைக்காக -செய்ய சூழ் சுடர் ஞானமாய் -என்னுதல் -அப்போது -வெளிப்பட்டு -என்றது -ஸ்ருஷ்ட்டி உன்முகனாய் என்றபடி –
பின்னும்-மொய்கொள் சோதியோடு ஆயினான்-
லீலா விபூதி உக்தனானதுக்கு மேலே -அத்யர்க்காநல தீப்தம் தத் ஸ்தானம் -என்கிற நித்ய விபூதி உக்தனாய்
மெய் கொள் சோதி -செறிந்த தேஜஸ் ஸூ –
தேஜ ப்ரப்ருதி கல்யாண குணங்களை உடையவன் என்னவுமாம்
தேஜஸ் ஸூ குணங்களுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்
ஒரு-மூவர் ஆகிய மூர்த்தியே.-
ப்ரஹ்ம ருத்ரர்களுக்கு அந்தர்யாமியாய் ஸ்ருஷ்ட்டி சம்ஹாரங்களைப் பண்ணி ஸ்வேந ரூபேண பாலனத்தைப் பண்ணும் சர்வேஸ்வரன்
ப்ரஹ்ம ருத்ர இந்த்ரர்களை சொல்லிற்று ஆகவுமாம் –
மூவராகிய மூர்த்தி –செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய் -உலகம் ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர் -என்று அந்வயம் –

——————————————————————————————————-

இப்படி சர்வேஸ்வரனாய் இருக்கிற இவனைக் கிட்டப் போமோ -என்னில் -ஆச்ரயண அர்த்தமாக சஜாதீயனாய் வந்து
அவதரித்த சக்கரவர்த்தி திருமகனை ஆஸ்ரயிங்கோள் -என்கிறார்

மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல்
மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னைச்
சாவம் உள்ளன நீக்குவானைத்
தடங் கடற் கிடந்தான் தன்னைத்
தேவ தேவனைத் தென்னிலங்கை
எரி எழச்செற்ற வில்லியைப்
பாவ நாசனைப் பங்கயத் தடங்
கண்ணனைப் பரவுமினோ.–3-6-2-

மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை- முதல்-மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னைச்-
ப்ரஸ்துதமான சாமாநாதி கரண்ய நிபந்தம் சொல்லுகைக்காக கீழ்ச சொன்ன சாமாநாதி கரண்யத்தை அநு பாஷிக்கிறது –
ஜகத்துக்கு பிரதானரான ப்ரஹ்ம ருத்ர இந்த்ராதிகளுக்கு காரணம் ஆனவனை
இஸ் சாமாநாதி கரண்யம் கார்ய காரண பாவ நிபந்தம் என்கிறது –
சாவம் உள்ளன நீக்குவானைத்-
வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாதிகளால் இவர்களுக்கு வரும் ஆபத்துக்களை போக்குமவனை
சாவம் உள்ளன-
அவன் கிருபைக்கு இவர்கள் பண்ணும் அபராதம் போராது என்கை
தடங் கடற் கிடந்தான் தன்னைத்
இன்னம் இவர்களுக்கு இடர் வந்த போது தூரஸ்தன் ஆக ஒண்ணாது என்று ஷீராபதியிலே கண் வளர்ந்து அருளின படி –
தேவ தேவனைத் –
அங்கே கிடக்கிறது ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ஆஸ்ரயணீயன் ஆகைக்காக -அவர்கள் அபேக்ஷிக்க வந்து அவதரித்த படி -சபலம் -இத்யாதி –
தென்னிலங்கை-எரி எழச்செற்ற வில்லியைப்-
அக்னி புகப் பயப்படும் ஊரிலே நினைத்த படி புக்கு வியாபிக்க பண்ண வல்ல வில் வலியை உடையவனை
தென்னிலங்கை எரி எழச் செற்ற வில்லியை தேவ தேவனை -என்று மனுஷ்யத்வே பரத்வத்தை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
நித்ய ஸூ ரிகள் ஏத்துகிறவனை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்றுமாம்
பாவ நாசனைப்
ஹேய பிரதிபடனை -கையும் வில்லுமாய் இருக்கிற படியை காண சர்வருடைய பாபங்களும் போம்
பாவ நஸ் சர்வ லோகா நாம் த்வமேவ ரகு நந்தன
பங்கயத் தடங்-கண்ணனைப் –
பாபத்தை உண்டாக்கிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகை உடையவனை -ராம கமல பத்ராஷ
பரவுமினோ.–
ஜிதந்தே புண்டரீகாஷ – என்று அக்ரமாக புகழுங்கோள் –

——————————————————————————————————–

கீழ்ச சொன்ன ராமாவதாரம் பரதசை என்னும்படியான கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஆஸ்ரயிங்கோள் -என்கிறார் –

பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற
பரமனைப் பரஞ்சோதியைக்
குரவை கோத்த குழகனை மணி
வண்ணனைக் குடக்கூத்தனை
அரவம் ஏறி அலைகடல் அம
ருந் துயில் கொண்ட அண்ணலை
இரவும் நன் பகலும் விடாது என்றும்
ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ.–3-6-3-

பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற-பரமனைப்
நித்ய ஸூரிகள் அக்ரமமாக ஏத்த அத்தாலே சமாதிக ரஹிதனாய் நின்றவனை –
நித்ய ஸூ ரிகள் ஏத்தினாலும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத அவ்வருகாய் நின்றவனை -என்றுமாம்
பரஞ்சோதியைக்
அவர்கள் ஏத்த அத்தாலே உஜ்ஜவலனாய் இருக்கிறவனை
விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்சஸ் சமிந்ததே -என்று அவர்கள் ஏத்துகை தன் பேறாக நினைத்து அது வடிவிலே தோற்ற இருக்கிறபடி
பரஞ்சோதி ரூப சம்பந்த்ய -சேஷிக்கு அதிசயத்தை பண்ணுகை சேஷ பூதனுக்கு ஸ்வரூபம் இ றே
குரவை கோத்த குழகனை-
இப்படி வி லஷணனாய் இருந்து வைத்து நித்ய ஸூ ரிகளோடே இடைப் பெண்களோடு பரிமாற்றத்தில் வாசி அற கலக்க வல்லவனை
மணிவண்ணனைக்
அவர்களை அநன்யார்ஹைகள் ஆக்க வல்ல வடிவு அழகு உடையவனை
குடக்கூத்தனை
இப்பெண்களின் தாழ்ந்தார் இழந்து போகை அன்றிக்கே -திருக் குரவையில் தப்பினார் இழவாத படி மன்றிலே நின்று குடக் கூத்தாடி
அவ் வடிவு அழகை சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணினவனை
அரவம் ஏறி -அலைகடல் அமருந் துயில் கொண்ட அண்ணலை-
குடக் கூத்தாடின சிரமம் தீர ஷீராப்தியிலே சாய்ந்த படி
அலைகடல்
தன் சந்நிதியால் கிளர்த்தியை உடைத்தாய் இருக்கை
அமருந் துயில் கொண்ட
நாய்ச்சிமாராலும் உணர்த்த ஒண்ணாது இருக்கை –
அண்ணலை
சாய்ந்து கிடக்கிற போது சர்வாதிகன் என்று தோற்ற இருக்கை –
சமயாபோதித-ஸ்ரீ மான் -ஸூ க ஸூ ப்த பரந்தப-என்ன கடவது இ றே
இரவும் நன் பகலும் விடாது
ஏத்துகைக்கு உறுப்பான காலம் ஆகையால் நல்ல இரவும் நல்ல பகலும்
காலம் நடையாடாத தேசத்திலே சென்று அனுபவிக்க வேண்டிய விஷயத்தை காலம் நடையாடும் தேசத்திலே இருந்தே அனுபவிக்கலாம் என்கை –
என்றும்-ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ.-
எப்போதும் ஏத்துகையிலே மனசை வைக்க அமையும் -தானே கொண்டு முழுகும் -பின்னை உபதேசிக்க வேண்டா –

————————————————————————————————————-

அபிமான பிரசுரரான ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் தடை இன்றிக்கே புக்கு ஆஸ்ரயிக்கலாய் இருக்கிற சீலவத்யையைப் பேசுகிறார் –

வைம்மின் நும் மனத்து என்று யான் உரைக்
கின்ற மாயவன் சீர்மையை
எம்மனோர்கள் உரைப்பது என்? அது
நிற்க; நாடொறும் வானவர்
தம்மை ஆளுமவனும் நான்முக
னும் சடைமுடி அண்ணலும்
செம்மையால் அவன் பாத பங்கயம்
சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே.–3-6-4-

வைம்மின் நும் மனத்து என்று யான் உரைக்கின்ற மாயவன் சீர்மையை
உங்களுடைய ஹ்ருதயத்தில் வையுங்கோள் என்று நான் சொல்லுகிற ஆச்சர்யமான ஸுந்தர்யாதி
குண சேஷ்டிதங்களை உடையனான அவனுடைய சீலவத்யையை
எம்மனோர்கள் உரைப்பது என்? அதுநிற்க;
ஸ்நேகிகளான என் போல்வார் சொல்லுமது என் -அது கிடக்க கிடீர்
நாடொறும் வானவர்-தம்மை ஆளுமவனும் நான்முக
னும் சடைமுடி அண்ணலும்
சர்வ காலமும் தேவர்களுடைய நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து அவர்களுக்கு சேஷியான இந்திரனும் சதுரத்தசப்புவன சிரேஷ்டாவான
ப்ரஹ்மாவும் -சாதக வேஷத்தோடே ஈஸ்வர அபிமானியான ருத்ரனும் –
செம்மையால் அவன் பாத பங்கயம்-சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே.–
அநந்ய பிரயோஜநரோபாதி தடை இன்றிக்கே புக்கு நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை நினைத்தும்
அது உள்ளடங்காமே புகழ்ந்தும் அது தானே யாத்ரையாய் சஞ்சரிப்பர்கள்-நாடொறும் செம்மையால் என்னவுமாம் –

————————————————————————————————————-

வாத்சல்யத்தாலே எப்போதும் விபூதியோடே கூட அவன் தோற்றரவு இருப்பது என்கிறார் –
அதவா பூதானாம் ஈஸ்வரோ அபிசன் -என்னும் படியால் ஐஸ்வர்யாதிகளோடே கூடி வந்து அவதரிக்கும் என்னுதல் –

திரியும் காற்றோடு அகல் விசும்பு திணிந்த மண் கிடந்த கடல்
எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம் மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய்
கரிய மேனியன் செய்ய தாமரைக் கண்ணன் கண்ணன் விண்ணோர் இறை
சுரியும் பல் கருங்குறிஞ்சி எங்கள் சுடர் முடி யண்ணல் தோற்றமே –3-6-5-

திரியும் காற்றோடு அகல் விசும்பு திணிந்த மண் கி டந்த கடல்- எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம் மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய்
-சதகதியான கதி-
ஸ்வ இதர சமஸ்தத்துக்கும் அவகாச பிரதானம் பண்ணும் ஆகாசம்
கடின ஸ்வை பாவையான பூமி
கரையை அதிக்ரமிக்க மாட்டாத கிடக்கிற கடல் –
ஊர்த்வ ஜ்வலனமான அக்னி
ப்ரகாசகரான சந்த்ர ஸூ ர்யர்கள்
தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவரங்கள்
ஆய் -தத் சரீரியாய் -ஆக ஜெகதாகாரத்வம் சொல்லிற்று –
கரிய மேனியன்
அசாதாரண விக்கிரஹத்தை சொல்லுகிறது
செய்ய தாமரைக் கண்ணன்
வாத்சல்ய ஸூ சகமான கண் அழகை உடையவன்
கண்ணன்
சர்வ ஸமாச்ரயணீயன் ஆகைக்காக ஸூ லபன் ஆனவன்
விண்ணோர் இறை
அந்நிலையில் நித்ய ஸூ ரிகளும் வந்து ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி பரத்வத்தை உடையவன்
சுரியும் பல் கருங்குறிஞ்சி
சுழன்று அலகலகாக எண்ணிக் கொள்ளலாம் சிரமஹரமான மயிர் முடியை உடையனாய்
எங்கள் சுடர் முடி யண்ணல் தோற்றமே –
அநந்ய பிரயோஜனர்க்கு அநுபாவ்யமாய் ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமாய் ஒளியை உடைத்தான திரு அபிஷேகத்தை உடைய சர்வேஸ்வரனுடைய
தோற்றம் -பிரகாசம் -என்னுதல் -அவதாரம் என்னுதல்

—————————————————————————————————-

இவர்களை போலே கேட்க இராதே உபதேச நிரபேஷமாக நிரதிசய போக்யமான நரசிம்ஹத்தை ஒழிய
வேறு ஒரு தாரகம் இல்லையாகப் பெற்றேன் இ றே -என்கிறார் –

தோற்றக் கேடு அவை இல்லவன் உடையான் அவன் ஒரு மூர்த்தியாய்ச்
சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன் அடிக்கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண்மால்
நாற்றம் தோற்றம் சுவை ஒலி உறல்ஆகி நின்ற எம்வானவர்
ஏற்றையே அன்றி மற்றொருவரை யான் இலேன் எழுமைக்குமே.–3-6-6-

தோற்றக் கேடு அவை இல்லவன்
உத்பத்தி விநாசாதி ஷட் பாவ விகாரங்கள் இல்லாதவன்
உடையான்
ஜென்மாதி தோஷ யுக்தமான சகல பதார்த்தங்களும் நிர்வாஹகனானவன்
அவன்
கர்மம் அடியாக ஜென்மம் இல்லாதவன்
ஒரு மூர்த்தியாய்ச்
அத்விதீயமான அத்யந்த வி லக்ஷணமான நரசிம்ஹமமாய்
சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன்
ஹிரண்யன் பக்கல் சீற்றம் செல்லா நிற்கச் செய்தே பிரசாதத்துக்கு பாத்திர பூதனானவன்
ஹேது இன்றிக்கே இருக்க பிறந்தாப் போலே இருப்பது ஓன்று இ றே -கோபமும் பிரசாதமும் –
அடிக்கீழ்ப் புக நின்ற
திருவடிகளில் கிட்டலாம் படி நின்ற -சீற்றத்தோடே இருக்க கிட்டலாம் படி எங்கனே என்னில் இவன் பக்கல்
வாத்சல்ய கார்யம் ஆகையால் அச் சீற்றம் இவனுக்கு கிட்டத் தட்டதல்ல
செங்கண்மால்
ஹிரண்யன் பக்கல் சீற்றத்தாலும் ப்ரஹ்லாதன் பக்கல் வாத்சல்யத்தாலும் சிவந்த திருக் கண்களையும்
மால்
ஹிரண்யனுக்கு கிட்ட ஒண்ணாத பெருமையையும் -ப்ரஹ்லாதனுக்கு கிட்டலாம் படியான வ்யாமோஹத்தையும் உடையவன்
நாற்றம் -கந்தம் / தோற்றம் -ரூபம் /சுவை -ரசம் /ஒலி-சப்தம் /உறல் -ஸ்பர்சம் –
ஆகி நின்ற
சப் தாதி கள் எல்லாம் எனக்கு தானே யாகி நின்ற -என் போலே என்னில்
எம்வானவர்ஏற்றையே
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு எல்லா போக்யமும் தானே யாய் இருக்குமா போலே
அன்றி மற்றொருவரை யான் இலேன் எழுமைக்குமே.–
கால தத்வம் உள்ள தனையும் வேறே சிலரை உத்தேச்யமாக உடையேன் அல்லேன் –

—————————————————————————————————-

இப்படி ஸூ லபனான பின்பு அவன் பக்கல் துர்லபத்வ சங்கையை தவிர்ந்து அவனை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்கிறார்-

எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்அமுதத்தினை எனது ஆருயிர்
கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணிவண்ணனைக் குடக் கூத்தனை
விழுமிய அமரர் முனிவர் விழுங்கும் கன்னற் கனியினைத்
தொழுமின் தூய மனத்தராய்;இறையும் நில்லா துயரங்களே.–3-6-7-

எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்அமுதத்தினை
கால தத்வம் உள்ளதனையும் தன் சுவடு அறியாதே இதர விஷய ப்ரவணமான என் நெஞ்சுக்கு பரம போக்யனானவனை
எனது ஆருயிர்-கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை
அநாதியாக சம்சரித்துப் போந்த என் ஆத்மாவோடு கலந்து அத்தாலே உஜ்ஜவலனானவனை
தம்மை கிட்டுகை அங்குத்தைக்கு நிறக்கேடு என்று இருந்தார்
மற்றைப் படியே தம்மைச் செறிய செறிய தீப்தனாய் இருந்தான் அவன்
மணிவண்ணனைக் குடக் கூத்தனை
இத்தலையில் இசைவு பாராதே மேல் விழுந்து அகப்படுத்திக் கொள்ளுகைக்காக ஹேதுக்கள் இருந்த படி
வடிவு அழகையும் மநோ ஹாரியான சேஷ்டிதங்களையும் உடையவனை
நீல மணி போலே முடிந்து ஆளலாம் படி இருக்கிறவன் என்றுமாம்
விழுமிய அமரர் முனிவர் விழுங்கும்
ஆக்கரான தேவதைகள் அன்றிக்கே சீரியரான வைகுந்தத்து அமரர்க்கும் முனிவருக்கும்
கன்னற் கனியினைத்
கன்னல் போலேயும் கனி போலேயும் நிரதிசய போக்யன் ஆனவனை -சர்வ ரஸ என்ன கடவது இ றே
கன்னற் கனியினைத் தொழுமின்
இது வன்றோ உங்களை நான் குடிக்கச் சொல்லுகிற வேப்பங்குடி நீர்
பாலை குடிக்கைக்கு இ றே காலைப் பிடிக்கிறது
ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக தொழுங்கோள்
தூய மனத்தராய்;இறையும் நில்லா துயரங்களே.–-
துர்லபனோ ஸூ லபனோ-என்று சம்சய க்ராந்தர் ஆகாதே
சாம்சாரிகமான துக்கங்கள் நிஸ் சேஷமாகப் போம்

——————————————————————————————————-

அல்லாதார்க்கும் ருசி பிறக்கைக்காக நான் சக்கரவர்த்தி திருமகனை அல்லது ஆபத்தனமாக பற்றி இரேன்
என்று ஸ்வ சித்தாந்தத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

துயரமே தரு துன்ப இன்ப வினைகளாய் அவை அல்லனாய்
உயர நின்றது ஓர் சோதியாய் உலகு ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்தான் தனை
அயர வாங்கும் நமன் தமர்க்கு அரு நஞ்சினை அச்சுதன் தனைத்
தயரதற்கு மகன் தனையன்றி மற்றிலேன் தஞ்சமாகவே.–3-6-8-

துயரமே தரு துன்ப இன்ப வினைகளாய்-
துக்க ஏக ஹேது வான புண்ய பாப ரூப கர்மங்களுக்கு நியாமகனாய்
அவை அல்லனாய்
தான் அகர்ம வஸ்யனாய்
உயர நின்றது ஓர் சோதியாய்
தமஸ பரஸ்தாத் வர்த்தமான பரம பதத்தை உடையனாய்
உலகு ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்தான் தனை
இப்படி புஷ்கலனான தான் விபூதி ஏக தேசமான சம்சாரத்துக்கு பிரளய ஆபத்து வந்தால் அத்தை வயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
ஸ்ருஷ்ட்டி காலத்திலே வெளி நாடு காண உமிழுமவனை
அயர வாங்கும் நமன் தமர்க்கு அரு நஞ்சினை
தன்னை ஆச்ரயித்தாரை அறிவு கெடும் படி சரீர விஸ்லேஷத்தை பண்ணும் யமைப்பதற்கு காற்ற ஒண்ணாத நஞ்சு ஆனவனே –
அச்சுதன் தனைத்
அவர்களை நழுவ விடாதே நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணுமவனை -எங்கே கண்டோம் என்னில்
தயரதற்கு மகன் தனையன்றி
ராவண வைத்த சமனந்தரத்திலே முதலிகளிலே சிலரை காணாது ஒழிய தேவதைகளைக் கொண்டு மீட்டும்
ஒரு பாலனுக்கு அகால ம்ருத்யு வர அம்பாலே மீட்டுக் கொடுத்தும் செய்த சக்கரவர்த்தி திருமகனை அன்றி –
ததவ் கௌசிக புத்ராய -என்று ராஜ்யத்தை தந்தேன் என்னா அத்தை தவிர்ந்து காடு ஏறப் போம் என்னா ஒரு சம்சாரிக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹன் ஆனவனை –
பவான் நாராயணோ தேவ -என்று ஈஸ்வர அபிமானிகள் தங்கள் வந்து சொன்னால் ஆத்மா நம் மானுஷம் மன்யே என்னுமவன் –
மற்றிலேன் தஞ்சமாகவே.-
மற்று என்று பகவத் வியக்த்ரந்தரங்களை நினைக்கிறார் –தஞ்சம் -ஆபத் தனம் –

———————————————————————————————————-

பரத்வம் எங்களுக்கு கோசாரம் அன்று -அவதாரத்துக்கு பிற்பாடார் ஆனோம் -நாங்கள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி என் என்ன
நீங்கள் உகந்தபடியே உகந்து அருள பண்ண அதிலே அப்ராக்ருத சமஸ்தானத்தோடே ஓக்க விரும்பும் அர்ச்சாவதாரத்தில் ஆஸ்ரயிங்கோள் என்கிறார் –
இது திருவாய் மொழிக்கு நிதானமான பாட்டாயிற்று இது –

தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு தானுமாய் அவை அல்லனாய்
எஞ்சல் இல் அமரர் குல முதல் மூவர் தம்முளும் ஆதியை
அஞ்சி நீர் உலகத்துள்ளீர்கள் அவன் இவன் என்று கூழேன்மின்;
நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன்?அவன் ஆகும் நீள்கடல் வண்ணனே.–3-6-9-

தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு
ஷாம காலம் வந்தால் தூற்றடியிலே வைத்துப் போதல் -விற்று உண்ணுதல் செய்யுமவர்களைப் போல் அன்றிக்கே அழிய மாறி நோக்கும் தாயும் தந்தையாய்
அவ்யய பிதா -தந்தை யானவன் தாய் ஆக மாட்டான் –ஸர்வேஷாமேவ லோகா நாம் பிதா மாதாச மாதவ –
தங்களை
தஞ்சமாகிய தானுமாய் –
வயிறு நொந்த போதாக கழுத்திலே கயிற்றை இட்டு கொள்ளும் தானும் அன்ரியிலே இருக்கை
அவை அல்லனாய்-
தந்தை தாய் தான் என்னும் இவ்வளவு அன்றியே அல்லாத பந்து வர்க்கமுமாய்
எஞ்சல் இல் அமரர் குல முதல்
எஞ்சல் ஆகிறது -சுருங்குதல் -பகவத் அனுபவத்தில் சங்கோசம் இல்லாத நித்ய ஸூ ரிகள் குலம் உண்டு -திரள் -அதுக்கு நிர்வாஹகனை –
அவர்களுக்கு ஜீவன ஹேது வானவனை என்றுமாம் –
மூவர் தம்முளும் ஆதியை
ப்ருஹ்ம ருத்ர இந்த்ராதிகளுக்கு அந்தர்யாமியாய் நிர்வாஹகனுமானவனை-
மூவரில் வைத்துக் கொண்டு ப்ரதானன் ஆனவனை என்றுமாம் –
அஞ்சி நீர் உலகத்துள்ளீர்கள் –
சர்வாதிகனை ஆச்ரயிக்கப் போமோ -என்று அஞ்சி -உலகத்தில் உள்ளீர்களான நீங்கள் கலங்கி
அவன் இவன் என்று கூழேன்மின்;
அவன் ஆகிறான் வி லக்ஷண தேசத்தில் அசாதாரண விக்ரஹ விசிஷ்டானாய் இருப்பான் ஒருவன்
இங்கு நாம் உகந்ததொரு த்ரவ்யத்தை திரு மேனியாக விரும்பும் அளவாய் இருக்கையாலே இவ்விடம் பரிச்சின்னம் -அவ்விடம் அபரிச்சின்னம் என்று ஸம்ஸியாதே
நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன்?
மனசாலே யாது ஒன்றை ஸ்வரூபமாக நினைத்தி கோள்
அவன் ஆகும் நீள்கடல் வண்ணனே.–
அபரிச்சேதய மஹிமானான சர்வேஸ்வரன் அத்தையே தனக்கு அசாதாரண மாக விரும்பும்
ப்ரதிமாஸ் வபரப்புத்தா நாம் -என்னும் ருஷிகளைப் போலே தம் வாயால் சொல்ல மாட்டாமையாலே -அவன் இவன் என்கிறார் –
நீள்கடல் வண்ணனே.–-
அங்குத்தைக்கு உகந்து அருளினை இடத்தை விபூதியாக நினையாதே இங்குத்தைக்கு அவ்விடத்தை விபூதியாக நினையுங்கோள்-என்று நிர்வகிக்கும் ஆண்டான்
குணாதிக்யம் இங்கே யாகையாலும் குணாதிக்யத்தாலே வஸ்துவுக்கு ஏற்றம் சொல்லுகையாலும் –

——————————————————————————————————–

தான் உபதேசிக்கத் தொடங்கின ஸுலப்ய காஷ் டையை உபதேசித்து சமைந்து கீழ் ப்ரஸ்துதமான -தாம் அகப்பட்ட துறையான –
கிருஷ்ணாவதாரத்தை அனுபவிக்க ஆசைப்படுகிறார் –
திருவடி போகிற இடம் விலக்ஷணம் என்று அறியா நிற்கச் செய்தே-பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -என்று அவ்வருக்கு போக மாட்டாதாப் போலே
இவரும் அர்ச்சாவதார ஸுலப்யம் அறிந்து இருக்கச் செய்தே எத்திறம் -என்று மோஹிக்கப் பண்ணும் கிருஷ்ணாவதாரத்துக்கு இவ்வருகே போக மாட்டாது இருக்கிறார்

கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர் கருமாணிக்கம் எனது ஆர்உயிர்
பட அரவின் அணைக் கிடந்தபரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர்
அடவரும் படை மங்க ஐவர்கட்கு ஆகி வெஞ்சமத்து அன்று தேர்
கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே?–3-6-10-

கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர் கருமாணிக்கம் எனது ஆர்உயிர்-பட அரவின் அணைக் கிடந்த
விண்ணவர் கரு மாணிக்கம் -பட அரவின் அணைக் கிடந்த-பரஞ்சுடர் -கடல் வண்ணன் கண்ணன்-எனது ஆர்உயிர்-
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு போக்யமானவன் கலங்கா பெரு நகரை விட்டு ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ஆஸ்ரயணீயன் ஆகைக்காக
ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை உடையனாய் -அரவு என்கையாலே மென்மை குளிர்த்தி நாற்றங்களை உடைய
திரு வனந்த ஆழ்வான் மேலே ஷீராப்தியிலே கண் வளர்ந்து அருளினவனாய்
பரஞ்சுடர்
திருவனந்த ஆழ்வான் மேலே சாய்ந்த படியால் தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம் போலே புகர் மிக்கு இருந்தபடி என்னுதல்
சர்வாதிகன் என்று தோற்றும்படி இருக்கும் என்னுதல்
கடல் வண்ணன் கண்ணன்
அபரிச்சேத்ய மஹீனனான கிருஷ்ணன் என்னுதல்
சிரமஹரமான வடிவை உடைய கிருஷ்ணனை என்னுதல்
எனது ஆர்உயிர்-
எனக்கு தாரகாதிகள் எல்லாம் தானே யானவன்
பண்டு நூற்றுவர்-அடவரும் படை மங்க –
முன்பு ஒரு நாளிலே துர்வர்க்கமாய் பிரதானரான நூற்றுவரோடே முடிக்க வந்த சேனை நசிக்கும் படி –
சாரதீ சாரதீ-என்று வாய் பாறி வந்த சேனை இ றே
ஐவர்கட்கு ஆகி
கிருஷ்ணாச்ரய கிருஷ்ண பலா என்று தான் அல்லது தஞ்சம் அல்லாத பாண்டவர்கட்க்காக
வெஞ்சமத்து அன்று தேர்-கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே?–
யுத்தத்திலே அன்று தேரிலே ரதியாய் அன்றிக்கே கையாளாய் சாரத்யம் பண்ணினவனுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை
காண்பது எஞ்ஞான்று கொலோ என்கிறபடியே பட்டினியாய்க் கிடக்கிற கண்கள் காண்பது
சேனா தூளியும் உழவு கோலும் சிறு வாய்க் கயிறுமான வடிவைக் காண்பது என்றோ –
கனைக்கை-த்வநிக்கை-என்னுதல் – செறிகை-என்னுதல் –

————————————————————————————————————

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழியை அப்யஸிக்க பகவத் ப்ரேமம் உண்டாம் -இத்தை அப்யசிங்கோள் என்கிறார் –

கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய்
மண்கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கெலாம் அருள்செய்யும் வானவர் ஈசனைப்
பண்கொள் சோலை வழுதி வளநாடன் குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல்
பண்கொள் ஆயிரத்து இப் பத்தால் பத்தராகக் கூடும் பயிலுமினே.–3-6-11-

கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய்
கண்ணுக்கு விஷயம் அன்றிக்கே அகவாயிலே மிகவும் பிரகாசிக்கிற படி –
இவருக்கு எங்கும் இதுவே சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷன்களுக்கு பிரயோஜம்
சம்ச்லேஷம் ஆகிறது -மானஸ அனுபவம் -விஸ்லேஷம் ஆகிறது -பாஹ்ய சம்ச்லேஷ அபேக்ஷையாலே மானஸ அனுபவத்துக்கு வரும் குலைதல்
மண்கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கெலாம் அருள்செய்யும் வானவர் ஈசனைப்
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு ஸூ லபன் ஆனால் போலே-சம்சாரிகள் என்று வாசி வையாதே அர்ச்சாவதார முகத்தால் வந்து ஸூ லபனானவனை
பண்கொள் சோலை வழுதி வளநாடன் குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல்
வண்டுகளின் மிடற்று ஓசை யாலே பண் மிக்கு இருந்துள்ள சோலை
திரு வழுதி வள நாட்டுக்கும் திரு நகரிக்கும் நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த
பண்கொள் ஆயிரத்து இப் பத்தால்
வண்டுகளின் நினைவை ஒழிய அவற்றின் மிடற்று ஓசை பண்ணாய் விழுந்தால் போலே பகவத் குண அனுபவம் வழிந்த
பேச்சுக்கள் விழுக் காட்டாலே பண்ணோடு கூடி இருந்த படி
பத்தராகக் கூடும் –
எல்லாம் கிடைக்கிலும் கிடையாதாயிற்று பகவத் பக்தி -அதுவே நிரூபகமாகை நிச்சிதம்
பயிலுமினே.-
அர்ச்சாவதார பர்யந்தமான ஸுலப்யத்தை சொல்லுகிற இது திரு வாய்மொழியை அப்யசியுங்கோள்-

—————————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: