திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -1-9-

விபூதி ஸ்ரவணத்தாலே-சஞ்சாத பக்திகனாய் -தன்னை -காண வேணும் -என்ற
அர்ஜுனனுக்கு – திவ்ய சஷூஸ் ஸைக் கொடுத்து -வைஸ்வ ரூப்பியத்தைக் காட்டி
அனுபவிப்பித்து அருளினால் போலே
சர்வேஸ்வரனாய் –
ஸ்ரீ யபதியாய்-
பரம ரசிகனாய் –
கீழ் சொன்ன ஆர்ஜவ குண அனுசந்தானத்தாலே பெரு விடாய்ப் பட்ட ஆழ்வார் பக்தியில் துவக்குண்டு
அவரோடு ஏக ரசனானவன்
மஹிஷீ பரிஜா நாதி ரூபத்தாலே பல வகைகளாலும் தனக்கு போக்தாக்கள் ஆனவர்களுக்கு நிரதிசய போக்யன் ஆனால் போலே
அநாதிகாலம் இவர் இழந்த இழவு எல்லாம் தீரும் படியும் -ஸாத்மிக்கும் படியாக -சர்வ இந்த்ரியங்களாலும் -சர்வ காத்ரங்களாலும் சம்ச்லேஷிக்க
அத்தை அனுபவித்து ப்ரீதர் ஆகிறார்

——————————————————————————————-

ஜகத் காரண பூதனனாய் -சர்வ அந்தராத்மாவாய் -ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்துள்ள கிருஷ்ணனானவன் –
என்னுடைய பர்யந்தத்தை விட்டு போக மாட்டாத படியானான் -என்கிறார் –

இவையும் அவையும் உவையும் இவரும் அவரும் உவரும்
எவையும் யவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் கண்ண பிரான் என்னமுதம்
சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழல் உளானே –1-9-1-

இவையும் அவையும் உவையும் இவரும் அவரும் உவரும் -எவையும் யவரும் –
முதல் திருவாய் மொழியில் நாம் அவன் என்கிற பாட்டில் சொன்ன சேதன அசேதனங்களை மூன்று வகையாலே சொல்லுகிறார்
முதல் திருவாய் மொழிக்கு பின்பு தமக்குப் பிறந்த வைஸத்யத்தால் பாசுர பரப்பு அற சொல்லுகிறார்
இவையும் அவையும் உவையும் இவரும் அவரும் உவரும் –
பார்ஸ்வஸ்தமாயும் -தூரஸ்த்தமாயும் – அதூர விப்ரக்ருஷ்டமாயும் -உள்ள சேதன அசேதனங்களை சொல்லுகிறது
எவையும் யவரும் –
இப்படி களாலே திரட்டப்பட்ட சேதன அசேதனங்களையும்
தன்னுள்ளே ஆகியும் –
சதேவ -என்கிறபடியே -தான் -என்கிற சொல்லுக்கு உள்ளே யாம்படி இவற்றை சம்ஹரித்தும்
ஆக்கியும் –
தன்னுடைய தயையாலே அவற்றை ஸ்ருஷ்ட்டித்தும்
காக்கும் –
ஸ்ருஷ்டமான அவற்றை ரக்ஷித்து அருளும்
அவையுள் தனி முதல்-
அவற்றின் பக்கலில் அந்தராத்மாவாய் –
தான் ஒருவனே நிர்வாஹகானாய் -நிற்கும்
எம்மான்-
தன் விபூதி விஷயமாக உண்டான ஓரத்தைக் காட்டி என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கினவன்-
கண்ண பிரான் –
இப்படிப் பட்டவன் முகம் தோற்றாத படி மறைய நிற்கை அன்றிக்கே கண்ணுக்கு விஷயமாக வந்து நிற்கும் உபகாரத்தைச் சொல்கிறது
என்னமுதம் –
தேவர்கள் அதிகாரிகளான அம்ருதத்தில் காட்டில் வியாவ்ருத்தி
சுவையன் –
ரசிகன் -அவ்வமுதத்தில் காட்டில் வியாவ்ருத்தி -அதுக்கு போக்த்ருத்வம் இல்லையே
திருவின் மணாளன் –
இவருடைய அமிர்தம் ஒரு மிதுனம் ஆயிற்று
என்னுடைச் சூழல் உளானே –
பிராட்டி அகலகில்லேன் -என்னுமவன் என் பர்யந்தத்திலே வர்த்திக்குமது தன் பேறாக இரா நின்றான் –
திருவின் மணாளன் –
ரசிகத்வத்துக்கு-சிரமம் செய்த இடம் என்னுதல் –ரசிகத்வத்துக்கு விஷயம் அவள் என்னுதல் –
என்னுடைச் சூழல் உளானே –
என்னுடைய பர்யந்தத்திலே வர்த்திகைக்கு அடி -பிராட்டி -என்னவுமாம்
யஸ்ய ப்ரஸாதே சததம் ப்ரஸீ தேயு ரிமா பிரஜா -ச ராமோ வான ரேந்த்ரஸ்ய பிரசாத நபி காங்ஷதே -என்கிறபடியே –

————————————————————————————

பர்யந்தத்திலே வந்து நின்ற நிலை சாத்மித்தவாறே என் அருகே வந்து நின்றான் என்கிறார் –

சூழல் பல பல வல்லான் தொல்லை யங்காலத்து வகை
கேழல் ஒன்றாகி இடந்த கேசவன் என்னுடை யம்மான்
வேழ மருப்பை ஓசித்தான் விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்
ஆழ நெடுங்கடல் சேர்ந்தான் அவன் என் அருகிலானே–1-9-2-

சூழல் பல பல வல்லான் –
சூழல் என்று அவதாரம் -அத்தை சூழல் என்கிறது சேதனரைத் தப்பாமல் அகப்படுத்திக் கொள்ளுகையாலே
பல பல -ஜாதி பேதமும் -அவாந்தர பேதமும் –
வல்லான் -அஹேதுகமாக பிறக்க வல்லான்
தான் அகப்பட்ட தொரு சூழலைச் சொல்லுகிறார் மேல்
தொல்லை யங்காலத்து வகை
தொல்லை -பழைமை -வராஹ கல்பாதியிலே -அம் காலம் -தன் வடிவை கண்ணுக்கு இலக்காக்கின காலம் –
உலகை -விமுகமான ஜகத்தைப் பற்றக் கிடீர் தன்னை அழிய மாறிற்று
கேழல் ஒன்றாகி-
அத்விதீயமான வராஹமாய் -பின்பு தானே இவ்வடிவு கொள்ள வேணும் என்றாலும் கொள்ள ஒண்ணாத படி அத்விதீயமாய் இருக்கை –
இடந்த-
ஜாதி உசிதமான செருக்கு -பூர்வ அவஸ்தையும் ஸ்ரீ யபதியே இ றே
கேசவன் –
தத் காலத்திலே நனைந்த உளை மயிரும் தானுமாய் இருந்த படி -அதி ஸூ ந்தரமான கேச பாசத்தை உடையனாய் இருக்கை –
என்னுடை யம்மான்-
லோகம் அடங்க ரக்ஷண தர்மத்துக்கு கர்மீ பவித்தது அத்தனை –
இவர் ஒருவருமே அச்செயலுக்குத் தோற்று எழுத்து வாங்கினார்
பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே சம்சார ஆர்ணவம் கொண்ட என்னை எடுத்தவன் –
வேழ மருப்பை ஓசித்தான் –
குவலயா பீடத்தின் கொம்பை அநாயாசேன முறித்தால் போலே என் விரோதியைப் போக்கின படி –
இப்படி தனித்தனியே குவலயா பீடத்தின் கையிலே அகப்பட்டு இருக்கிறவன் தான் ஆர் என்னில்
விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்-
ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய வாங்மனஸ் ஸூக்களுக்கு எட்டாதவன்
ஆழ நெடுங்கடல் சேர்ந்தான் –
ப்ரஹ்மாதிகள் ஆபன் நிவ்ருத்திக்காக ஷீரார்ணவத்திலே கண் வளர்ந்தவன்
ஆழம் -உறுத்தாமைக்காக
நெடுமை -தாளும் தோளும் முடிகளும் -என்கிறபடியே கண் வளர இடம் போந்து இருக்கை
அவன் என் அருகிலானே–
அத்தேவர்களுக்கு போலே அதூர விப்ரக்ருஷ்டன் அன்றிக்கே என் அருகே வந்து நின்றான் –

———————————————————————————————————-

மஹிஷீ ப்ரப்ருதிகளோடு ஒரோ வகையில் இறே பரிமாறுவது-அங்கண் ஓர் அளவிலே தலைக்கட்டுகிறிலன் என் பக்கலில் என்கிறார் –

அருகலிலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்
கருகிய நீல நன்மேனி வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்
பொருசிறைப் புள்ளுவந்தேறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –1-9-3-

அருகலிலாய பெரும் சீர்
ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாண மஹா குணன்-அருகல் -ஷயம் -அதாகிறது குற்றம் –இல் இல்லாத –
அருகல்-கேடு -துர்பிக்ஷம் என்னவுமாம் –ஆய -ஆன -அருகலிலான -நன்றான
பெரும் சீர் -நிஸ் ஸீமமாய்-நிஸ் சங்க்யமாய் இருக்கை
அமரர்கள் ஆதி முதல்வன் –
அக் குண அனுபவமே யாத்ரையான நித்ய ஸூ ரிகளுடைய சத்தாதிகளுக்கும் தாரகாதிகளுக்கும் ஹேது வானவன்
கருகிய நீல நன்மேனி வண்ணன் –
அவர்கள் சதா தர்சனம் பண்ணுகிற வடிவு இருக்கிற படி
கறுகி நெய்த்து நன்றான திரு மேனியின் நிறத்தை உடையவன்
செந்தாமரைக் கண்ணன் –
அகவாயில் தண்ணளிக்கு பிரகாசகமாய் இருக்கும் திருக் கண்களை உடையவன் –
பொருசிறைப் புள் –
ஸ்வ விஷயீ காரத்தால் பிறந்த ஹர்ஷ ப்ரகரஷத்தாலே பதறா நின்றுள்ள திருச் சிறகை யுடையவன்
உவந்தேறும்-
ஒரு வினைக்காக அன்றியிலே-ஸ்வயம் பிரயோஜனமாய் இருக்கை –
உவந்து ஏறும்
அவனுக்கு உள்ள பிரியம் அன்று ஈஸ்வரனுக்கு உள்ளது –
பூ மகளார் –
பரிமளம் ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே இருக்கும் படியான பாக்யத்தை யுடையவள்
தனிக் கேள்வன் –
அத்விதீய நாயகன் -என்னும் வை லக்ஷண்யத்தை யுடையவன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் –
ஒரு வகைப் பட்ட ரசத்தை அனுபவிப்பித்து விடுகிறிலன் –
நித்ய ஸூ ரிகள் எல்லார் பக்கலிலும் பண்ணும் ஓரத்தை என் பக்கலிலே பண்ணா நின்றான்
என்னோடு உடனே-
நித்ய விபூதி நிர்வஹணமும் இங்கே இருந்து -என்னும் படி என்னை விடுகிறிலன் –

————————————————————————————————————–

சர்வாதிகனாய் அகடிதகடநா சமர்த்தனாய் இருக்கிற கிருஷ்ணன் என் மருங்கிலே இருக்கை தன் பேறாக நினைத்து இரா நின்றான் என்கிறார் –

உடன் அமர் காதல் மகளிர் திருமகள் மண் மகள் ஆயர்
மடமகள் என்று இவர் மூவர் ஆளும் உலகமும் மூன்றே
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி யாலிலைச் சேர்ந்தவன் எம்மான்
கடல் மலி மாயப் பெருமான் கண்ணன் என் ஒக்கலையானே-1-9-4-

உடன் அமர் காதல் மகளிர்-
உடனே அமர வேண்டும்படியான காதல் உடைய பிராட்டிமார் -அகலகில்லேன் இறையும்-என்று இ றே இருப்பது -அவர்கள் யார் என்னில் –
திருமகள் –
பிரதான மஹிஷியான -ந கச்சின் ந அபராத்யதி -என்னுமவள்
மண் மகள் –
முதலிலே குற்றம் காணக் கடவதோ-என்று அவள் பொறை விளையும் தரை
ஆயர் மடமகள் –
தன் வடிவாலே துவக்கி அவன் திரு உள்ளத்திலே குற்றம் படாதபடி இருக்கும் நப்பின்னை பிராட்டி
என்று இவர் மூவர் –
மேன்மைக்கும் புருஷகாரத்துக்கும் தனித் தனியே அமைந்து இருக்கை
ஆளும் உலகமும் மூன்றே –
த்ரிவித சேதன வர்க்கம் ஆதல் -மேலும் கீழும் நடுவும் ஆதல் –
கீழ் உடன் சேர -படுக்கைப் பற்று -என்பர் பட்டர்
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி –
ஒரு காலே எல்லா வற்றையும் விழுங்கி உபய விபூதியும் சொன்ன போது -சம்ஹாரம் சேரும்படி என் என்னில்
ரக்ஷணத்தில் ஒத்து இருக்கையாலே சொல்லிற்று அங்கு
இங்கு அவை என்று யோக்யத்திலே யாகக் கடவது
யாலிலைச் சேர்ந்தவன் –
லோகத்தை அடங்க விழுங்கி -ஒரு பவனான ஆலம் தளிரின் மேலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற அகடிதகடநா சாமர்த்தியம்
எம்மான் –
அதுக்கு மேலே ஒரு அகடிதகடநம் -இ றே இது
ந நமேயம் என்று இருந்தவனை அநந்யார்ஹன் ஆக்கின படி
பத்ர ஆலம்பனம் பண்ணிக் கி டீர்-என்னை எழுதிக் கொண்டது –
கடல் மலி மாயப் பெருமான்-
கடலில் மிக்கு இருந்துள்ள ஆச்சர்யமான குண சேஷ்டிதங்களை உடைய சர்வேஸ்வரன்
ஷீராப்தியிலே வந்து குறைவற வர்த்திக்குமவனாய் ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை உடைய சர்வேஸ்வரன் என்றுமாம்
கண்ணன் –
இவ்வாச்சர்யங்கள் எல்லாம் தன் பக்கலிலே காணலாம் படி இருக்கிற கிருஷ்ணன்
என் ஒக்கலையானே-
யசோதை பிராட்டி ஓக்கலையிலே இருக்குமா போலெ என் ஓக்கலையிலே இருந்தான் –

———————————————————————————————————————–

ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ஜனகன் ஆனவன் என் பிரதி பந்தகங்களைப் போக்கி என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்தான் என்கிறார்

ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உண் என்று தந்திட வாங்கி
செக்கஞ்ச்செக வென்று அவள் பாலுயிர் செகவுண்ட பெருமான்
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக
ஓக்கவும் தோற்றிய வீசன் மாயன் என் நெஞ்சின் உளானே –1-9-5-

ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உண் என்று –
தாய்மார் பிள்ளைகளை ஒசழக்காக எடுக்குமா போலே பூதனை பிராப்தி தோற்ற எடுத்து ஓக்கலையிலே வைத்து
முலைப் பால் உண் என்று பரிவு தோற்ற உறுக்கிக் கொடுத்த படி –
தந்திட –
கொடுக்க –
அன்றிக்கே -அந்நஞ்சு தமக்குத் தந்ததாக நினைத்து இருக்கும் புத்தியாலே யாகவுமாம் –
அஸ்மான் ஹந்தும் -என்னுமா போலே
வாங்கி –
அவளுடைய ஆதரம் தனக்கு உண்டாய் இருக்கை –
செக்கஞ்ச்செக –
செக்கம் என்று மரணமாய் -அவள் நினைத்த மரணம் அவளோடு போம்படி -என்னுதல்
இலங்கை செந்தீ உண்ணச் சிவந்து -என்று சிவப்பை சீற்றமாக பிரயோகித்தது இறே
செக்கஞ்ச்செக -மிகவும் சிவக்கும் படி
அதாகிறது தாய் முகம் பார்த்து முலை உண்ணுமா போலே திருப்பவளம் மிகச் சிவக்கும் படி பூதனையைப் பார்த்து ஸ்மிதம் பண்ணி
அன்று அவள் பாலுயிர் செகவுண்ட-
அவள் பக்கல் பிராணன் முடியும் படி உண்டான்
பெருமான் –
ஸ்தன்யந்தத் விஷ சம்மிச்சரம் ரஸ்ய மாஸீ ஜ் ஜகத் குரோ -என்கிறபடியே -அவளை முடித்து ஜகத்துக்கு ஒரு சேஷியைத் தந்தான்
பெருமான் -என்று சர்வாதிகத்வத்தைச் சொல்கிறது
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக
நக்கன் -நக்நன் -பிரான் -என்று ஸ்வ கோஷ்டீ பிரசித்தி -அயனும் -அஜனும் –அவனுக்கு ஜனகனான ப்ரஹ்மாவும்
இந்திரனும் -ஷேத்ரஞ்ஞனாக சம்பிரதிபன்னன் மாணவனை ஒக்கச் சொல்லிற்று -ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளும் அவனோபாதி என்கைக்காக-
ஓக்கவும் தோற்றிய வீசன்-
ஒரு காலே ஸ்ருஷ்டித்த -சர்வேஸ்வரன் -தோற்றிய என்றது பஹுஸ்யாம் என்றால் போலே
மாயன் –
ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்திலே அநு பிரவேசம் முதலான ஆச்சர்யத்தை உடையவன்
என் நெஞ்சின் உளானே-
என் சரீரத்தில் ஏக தேசத்திலே வர்த்தியா நின்றான்
நெஞ்சு என்று -ஹிருதயம் ஆதல் -மார்வு ஆதல் –

————————————————————————————————————————

சர்வ அந்தராத்மாவாய் அநாஸ்ரிதர்க்கு அரியனாய் ஆஸ்ரிதற்கு எளியனானவன் என் தோளை பற்றி விடுகிறிலன் என்கிறார் –

மாயன் என் நெஞ்சினுள்ளான் மற்றும் யவர்க்குமதுவே
காயமும் சீவனும் தானே காலும் எரியும் அவனே
சேயன் அணியன் யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்
தூயன் துயக்கன் மயக்கன் என்னுடைத் தோளிணை யானே –1-9-6-

மாயன் என் நெஞ்சினுள்ளான்-
இது என்ன பெறாப் பேறு -ஆச்சர்ய பூதனானவன் என் நெஞ்சைப் பற்றி வர்த்திக்கை யாகிற இது என்ன சேராச் சேர்த்தி
மற்றும் யவர்க்குமதுவே-
புறம்பு யாரேனும் இது பெற்றார் உண்டோ –
நீர் பெற்ற பேறு என் என்னில்
காயமும் சீவனும் தானே –
தேவாதி சரீர பேதமும் -தத் அந்தர்வர்த்தியான ஆத்மாவும் அவன் இட்ட வழக்கு ஆயிற்று
காலும் எரியும் அவனே –
மற்ற மூன்றுக்கும் உப லக்ஷணம்
சேயன் அணியன்
அநாஸ்ரிதர்க்கு துர்லபன்-ஆஸ்ரிதற்கு ஸூ லபன்
யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன் –
அநாஸ் ரிதர்க்கு தூரஸ்தனாம் அதுக்கு எல்லை சொல்லுகிறது
அதிக ஞானரே யாகிலும் மநோ ரதத்துக்கும் அவிஷயமாய் இருக்கும் –
தூயன் –
யசோதாதிகளுக்கும் தன்னைப் பரிச்சேதிக்கலாம் படி எளியனாய் இருக்கும்
துயக்கன் மயக்கன்-
துரைக்கு -மனம் திரிவு -மயக்கு -கூடலும்
கலத்தலும் அநாஸ்ரிதர்க்கு அகோசரனாம் அளவன்றிக்கே சம்சய விபர்யய ஞானத்துக்கு ஹேதுவாய் இருக்கும்
என்னுடைத் தோளிணை யானே –
சம்சய விபர்யய ரஹிதமாக என் தோளிலே வர்த்தியா நின்றான்
பெரிய திருவடி தோளில் இருப்பை மாறி என் தோளிலே இரா நின்றான் –

———————————————————————————————————————-

நான் உகந்தபடியே அலங்கரித்துக் கொண்டு என்நாவில் வந்து புகுந்தான் -என்கிறார் –

தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாய் யுடை யம்மான்
கேளிணை ஒன்றும் இலாதான் கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் என்னுடை நாவில் உளானே–1-9-7-

தோளிணை-இத்யாதி
அபிமத விஷயத்தை அணைவார் புழுகு நெய் ஒட்டிக் கொண்டு போமா போலே தாம் உகந்த படியே
திருத் துழாயாலே திருமேனியை எல்லாம் அலங்கரித்து வந்தபடி –
தோளிணை மேலும் –
ஸூ காடம் பரிஷஸ் வஜே -என்கிறபடியே அணைக்கும் தோள்களிலும்
நன் மார்பின் மேலும்-
அவன் அப்படி அணைக்கைக்கு பற்றாசான பிராட்டி இருக்கிற திரு மார்பிலும்
சுடர் முடி மேலும் –
இவ்வணைக்கை தான் வகுத்த விஷயம் ஆகில் இ றே புருஷார்த்தம் ஆவது –
அந்த சேஷித்வ பிரகாசகமான சர்வாதிகாத்தவ லக்ஷணமான திரு அபிஷேகத்திலும் –
தாளிணை மேலும்-
அந்த சேஷித்வத்துக்கு தோற்று விழும் திருவடிகளிலும்
புனைந்த தண்ணம் துழாய் யுடை யம்மான் –
சாத்தின திருத் துழாயை உடைய சர்வேஸ்வரன் -இது தான் சர்வாதிக லக்ஷணம் இ றே
கேளிணை ஒன்றும் இலாதான் –
கே ழ் -என்று அழகும் நிறமும் ஒளியும்
கேள் என்றத்தை -கேழ் ஆக்கி அத்தால் ஒப்பாய் / இணை என்றும் ஒப்பைச் சொல்லுகிறதாய் -திரளவும் ஒப்பு இல்லை
-ஒரு வகையாலும் ஒப்பைச் சொல்லப் போகாது என்பார்கள்
கேளென்று -உறவாய் இணை என்று சேர்த்தியாய் -ஸர்வதா சாத்ருஸ்யம் சொல்லலாவது ஒன்றும் இல்லை -என்பர் பட்டர்
கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி –
சுடர் என்றும் ஓளி என்றும் பர்யாயம் -மிக்க ஓளி என்றபடி -ஒப்பனை மிகையான வடிவை உடையவன்
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் –
நாள் தோறும் அணைந்து ஒரு காலும் அகலுகிறிலன்
என்னுடை நாவில் உளானே-
எனக்கு ஸ்துதி விஷயம் -என்னுதல்
என்னுடைய நாக்கினுள்ளே நின்றான் என்னுதல்

————————————————————————————————————————————–

அது சாத்மித்தவாறே என் கண்ணுக்கு விஷயமானான் என்கிறார் –

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –1-9-8-

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஜிஹ்வாக்ரத்திலே விகசியா நின்றுள்ள வித்யாஸ் தலங்களுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே
ஆவி என்று ஆத்மா -ஆக்கை என்று சரீரம் -அர்த்தத்தையும் சப்தத்தையும் சொல்லுகிறது
ஆக சப் தார்த்த சம்பந்த நியமம் அவன் இட்ட வழக்கு என்றது
அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
வித்யைகளைப் பிரவர்த்திப்பித்து அழியாமல் காக்கை அளிப்பதாவது
அழிக்கை யாகிறது -லேகக தோஷாதிகளால் ஸ்வரூபம் அந்யதாபிவித்தால் அவற்றை சம்ஹரிக்கை-
பூவியில் நால் தடம் தோளன் –
பூவை இயல்வாக உடைத்தாய் -நாலாய்-சுற்று உடைத்தான தோளை உடையவனை
பூவியல் -பூவாலே அலங்க்ருதமான தோள் என்னுதல்
பூவை ஒளியச் செல்லாத ஸுகுமார்யத்தை சொல்லுதல்
பொரு படை யாழி சங்கேந்தும் –
பணைத்த கல்ப தரு பரப்பு மாறப் பூத்தால் போலே யாயிற்று திவ்ய ஆயுதங்கள் இருப்பது
பொரு படை -யுத்த சாதனங்கள் ஆனவை
காவி நன் மேனிக் –
காவி -நெய்தல் -காவி உபமானமாகப் போராத படியான நன்றான திரு மேனி
கமலக் கண்ணன் –
புண்டரீகாக்ஷனான சர்வேஸ்வரன்
என் கண்ணினுள் உளானே-
என் கண்ணுக்கு உள்ளே புகுந்தான் -என்னுதல்
கண்ணுக்கு விஷயமானான் என்னுதல் –

————————————————————————————————————————-

ஸ்வ சங்கல்ப ஏக தேசத்தில் சர்வத்தையும் உண்டாக்கினவன்-என்னுடைய சரீர ஏக தேசத்தைப் பற்றி
தான் உளனாக நினையா நின்றான் என்கிறார் –

கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் காண்பன் அவன் கண்களாலே
அமலங்களாக விழிக்கும் ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி
கமலத்தயன் நம்பி தன்னைக் கண்ணுத லானொடும் தோற்றி
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி என் நெற்றி உளானே –1-9-9-

கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் –
புண்டரீகாக்ஷனான சர்வேஸ்வரன் என் கண்ணுக்கு விஷயம் ஆனான் –
ந மாம்ஸ சஷூர் அபி வீக்ஷ தேதம் ந சஷூஷா பஸ்யதி-என்கிற மரியாதை குலைந்தது
காண்பன் –
நானும் அவனைக் காணா நின்றேன்
காண்பன் -என்கிற இடம் வர்த்தமானம்
நீர் காண வல்லீர் யாயிற்று -எத்தாலே என்னில்
அவன் கண்களாலே -அமலங்களாக விழிக்கும் –
அவன் திருக் கண்களால் நிர் தோஷனாம் படியும் -காண வல்லேனாம் படியும் விசேஷ கடாக்ஷத்தைப் பண்ணினான்
விஷய பிரவணமான இந்திரியங்கள் செய்வது என் என்னில்
ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி –
அவையும் அவன் அழகைக் கண்டு அவனுக்கு சரீரவத் விதேயம் ஆயிற்றின
அவனைக் காண்பதற்கு முன்பு அவிதேயமானவை அவனைக் கண்டவாறே விதேயம் ஆயிற்றன
கமலத்தயன் நம்பி தன்னைக் கண்ணுத லானொடும் தோற்றி –
கமல உத்பன்னன் ஆகையால் அஜனாய் -ஞானாதி பரி பூர்ணனாய் பிரதானன் ஆனவனை-லலாட நேத்ரனோடே கூடத் தோற்றுவித்து
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி-
சத்வ பிரசுரரான தேவர்களோடு சர்வ லோகங்களையும் உண்டாக்கும் ஸ்வ பாவன்
என் நெற்றி உளானே-
தன்னை ஒழிந்த சகல ஆத்மாக்களும் தன்னைப் பற்றி உண்டாம்படி இருக்கிறவன் என் சரீரத்தில் ஏக தேசத்தைப் பற்றி வர்த்தியா நின்றான் –

———————————————————————————————————————-

ப்ரஹ்மாதிகள் தன் பக்கலிலே மேல் விழா நிற்க அவர்களை அநாதரித்து என் பக்கலிலே தான் மேல் விழா நின்றான் என்கிறார் –

நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் நிரை மலர்ப்பாதங்கள் சூடி
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ண பிரானைத் தொழுவார்
ஒற்றைப் பிறை யணிந்தானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்
மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து என் உச்சி உளானே –1-9-10-

நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் –
என் நெற்றியிலே நின்று என்னை ஆளுகிற
நிரை மலர்ப்பாதங்கள்-
மலர் ஒழுங்கு போலே இருக்கிற திருவடிகளை –
சூடி –
சிரஸா வஹித்து
கற்றைத் துழாய் –
திருக் குழலின் ஸ்பர்சத்தாலே தழையா நிற்கிற திருத் துழாய்
முடிக் கோலம் –
கோலம் -அழகு -ஒப்பனை அழகை உடைய திருமுடி
கண்ண பிரானைத் –
உபகார சீலனான கிருஷ்ணனை
தொழுவார் –
சர்வேஸ்வரன் ஆழ்வாரை அல்லது அறியானாய் இருக்கையாலே -நெற்றியுள் நின்று திருமுடிக்குப் போம் போது-நடுவே யாயிற்று ப்ரஹ்மாதிகள் தொழுவது –
ராஜாக்கள் அந்தப்புரத்தில் ஒரு கட்டில் நின்றும் ஒரு கட்டுக்கு போம் போது நடுவே வந்து காரியத்துக்கு கடவார் முகம் காட்டுமாப் போலே –
ஒற்றைப் பிறை யணிந்தானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும் -மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து என் உச்சி உளானே –
ஒரு கலா மாத்ரமான சந்திரனை ஒப்பனையாக உடைய ருத்ரனும் சதுர்முகனும் இந்திரனும் மற்றும் உண்டான சர்வ தேவதைகளும்
அவர்கள் தங்கள் செல்லாமையாலே தொழா நிற்க -அவர்களை அநாதரித்து
தான் என்னை ஒழி யச் செல்லாதவனாய்-வந்து என் உச்சியிலே புகுந்தான் –

———————————————————————————————————————

நிகமத்தில் இது திரு வாய்மொழியை விண்ணப்பம் செய்ய எம்பெருமான் திருவடிகள் அவன் தலையிலே நாள் தோறும் சேரும் என்கிறார் –

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்கு கண்ண பிராற்கு
இச்சையுள் செல்ல யுணர்த்தி வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
இச்சொன்ன வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து எம்பிராற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே –1-9-11-

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்கு-
அமரர் சென்னிப் பூவினை -என்கிறபடியே தேவர்களுக்கு சிரோ பூஷணமாய் வைத்து -இனி ஒரு கந்தவ்ய பூமி இல்லை என்று என் உச்சியுள்ளே வர்த்தியா நின்றான் –
என் உச்சியுள்ளே நிற்கையாலே அயர்வரும் அமரர்கள் அதிபதி ஆனான் என்றுமாம்
கண்ண பிராற்கு –
எனக்கு கிருஷ்ணனாய் வந்து உபகரித்தவனுக்கு
இச்சையுள் செல்ல யுணர்த்தி –
தன் பக்கலிலே அவன் பண்ணின அபி நிவேசத்தை தான் அறிந்தபடியை திரு உள்ளத்திலே பட அறிவித்து
வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
இச்சொன்ன வாயிரத்துள் –
இப்பாவ விருத்தியோடே சொன்ன ஆயிரம்
இவையுமோர் பத்து எம்பிராற்கு –
இப்படி சாத்மிக்க சாத் மிக்கவும் இழவு மறக்கவும் அனுபவிப்பித்த உபகாரகற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே
ஒரு கால் விண்ணப்பம் செய்ய -என்றும் ஓக்க திருவடிகள் தலையிலே சேரும்
நீள் கழல் -ஆசா லேஸம் உடையார் இருந்த இடம் எல்லையாக வளரும் திருவடிகள்
பொரு வென்று ஒப்பாய் -சேரும் என்றபடி
உச்சியுள்ளே நிற்கும் என்று இவர் பெற்றதுவே பேறாகக் கடவது –

————————————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: