Archive for May, 2016

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -87- திருவாய்மொழி – -4-1–6….4-1–11–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 28, 2016

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது மாமழை மொக்குளின் மாய்ந்து மாய்ந்து
ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால், அன்று முதல் இன்று அறுதியா
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை ; நிற்குறில்
ஆழ்ந்தார் கடற் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ.–4-1-6-

நிலை நின்ற ஜீவனம் இல்லை -ஸ்திர ஜீவனம் -ஷீரார்ணவ சாயிக்கு சேஷி ஆகுமின் –
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது மாமழை மொக்குளின் மாய்ந்து மாய்ந்து-நீர் குமிழி போலே அஸ்தரம் -மா மழை-அதபதித்தார்
ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால், அன்று முதல் இன்று அறுதியா-இறுதியா -பாட பேதம் –
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை ; நிற்குறில்-ஏக ரூபமாக ஜீவித்தே இருப்பார் -என்பது இல்லை
-அப்படி நிற்க ஆசைப் பட்டால் -அஸ்திர அநித்திய மண்டலத்தில் கிட்டாதே
ஆழ்ந்தார் கடற் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ-பகவத் ஏக தாஸ்யர் ஆகுமின் -சர்வ சுவாமிக்கு அடியார் –
ஆர்தல் = இடம் உடைத்த பாற் கடல்
சேஷத்வம் ஒன்றே நிலை நிற்கும் –பணிந்தான் வாழ்ந்தான் -தொழுதான் வாழ்ந்தான் –

‘வாழ்ந்திருந்தவர்கள் வாழ்ந்தது பெரிய மழை நீரிலே தோன்றுகிற குமிழி போன்று அழிந்து
நரகத்திலே விழுந்து அழுந்தினார்கள் என்பதே;
அது அல்லாமல், அன்று முதல் இன்று வரையிலும் வாழ்ந்தவர்கள் ஒரே தன்மையாக வாழ்ந்தே இருந்தார்கள் என்பது இல்லை;
ஆதலால், நிலை பெற்ற பேற்றினைப் பெறவேண்டும் என்று இருந்தீர்களாகில், ஆழ்ந்து
நிறைந்திருக்கின்ற கடலைப் படுக்கையாகவுடைய
இறைவனுக்கு அடியவர் ஆகுங்கோள்,’ என்கிறார்.
‘வாழ்ந்தது மொக்குளின் மாய்ந்துமாய்ந்து ஆழ்ந்தார் என்பதே; அது அல்லால்,
வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது அன்று முதல் இன்று அறுதியா இல்லை ;
ஆதலால், நிற்குறில், அண்ணல் அடியவர் ஆமின்,’ என்க.
‘நிற்குறில்’ என்பது, நிற்க உறில் என்பதன் விகாரம்.

‘மருத்துவர்கள் பிழைத்தாரை எண்ணுமாறு போன்று இறந்தவர்களை எண்ணுகிறது என்?
வாழ்ந்தவர்களும் சிலர் இலரோ?’ என்ன,
‘அது இருந்தபடி கேட்கலாகாதோ பின்னை?’ என்கிறார்.

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது
வாழ்ந்தாராய் இருக்கிறவர்கள் வாழ்ந்தது எல்லாம். அவர்கள் வாழ்ந்தார்களாக நினைத்திருக்கிறார்கள்;
இவர் -வி நாசம்-‘கேடு’ என்று இருக்கிறார்.
அவர்கள் வாழ்வாக நினைத்திருக்கிற இதனை அன்றோ,-இன்னம் கெடுப்பாயோ?’ என்று -உபாசகர்களையும்-
கேடாகவே நினைத்திருக்கிறது இவர்?
மா மழை மொக்குளின் –
பெருமழைக் குமிழி போலே. ‘தண்ணீரில் தோன்றுகிற குமிழிக்குச் சமம்’ என்றார் பிறரும்.
‘பின் விழுந்த துளியோடே நசிக்கும்,’ என்பார், ‘மாமழை’ என்கிறார்.
மாய்ந்து மாய்ந்து –
அழிந்து அழிந்து.-நசித்து நசித்து
ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால் –
உயிர் வாழ்கின்ற நாள்களில் செய்த பாபத்தாலே கீழான கதியில் வீழ்ந்து தறைபடுமது ஒழிய.
அன்று முதல் இன்று அறுதியா வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை –
படைப்புக்காலம் தொடங்கி இற்றை அளவும் அவர்கள்
வாழ்ந்தவர்கள் ஒருபடிப்பட வாழ்ந்தே போந்தார்கள் என்னும் இந்தத் தன்மை தானும் முதலில் இல்லை.

நிற்க உறில் –
நிலை நின்ற பேற்றினைப் பெற வேண்டி இருந்தீர்களே யாகில்
ஆழ்ந்து ஆர் கடல் பள்ளி அண்ணல் –
ஆழ்ந்து பரந்த கடலைப் படுக்கையாக வுடைய சர்வேஸ்வரன். திருமேனியின் சௌகுமார்யத்துக்குத் தகுதியாக உறுத்தாதபடியான
ஆழத்தையுடைத்தாய், திவ்ய அவயவங்களைப் பரப்பிக் கொண்டு கண் வளர்கைக்குத் தகுதியான
பரப்பையுடைத்தாய் இருக்கின்றமையைத் தெரிவிப்பார்,
‘ஆழ்ந்து ஆர்’ என்கிறார். ‘திருப்பாற்கடலிலே வந்து கண் வளர்ந்தருளுகிறது கர்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவனாய் அல்லவே?
நம்மால் பற்றப்படுமவன் ஆகைக்காக அன்றோ? ஆன பின்னர், அவன் நினைவோடே சேரச் சொரூபத்திற்குத்
தகுதியான பேற்றினைப் பற்றுங்கோள்,’ என்பார், ‘கடற்பள்ளி அண்ணல்’ என்கிறார்.
சர்வ சமாஸ்ரயணீயனாக ஆவதற்கே -இங்கே கிடக்கிறான் –
அடியவர் ஆமினோ –
அவன் தலைவனாயிற்ற பின்பு நீங்கள் உங்கள் அடிமையை இசையப் பாருங்கோள்.
அன்றிக்கே,
தாச பூதர் -இயற்கையிலே
அடிமை அல்லாதது ஒரு பொருளை இன்று அடிமை ஆக்கிக் கொடுத்ததாக நினைத்திருக்கும்
பகவானுடைய அபிப்பிராயத்தாலே சொல்லுகிறார் ஆகவுமாம்.

————————————————————————————

ஆமின் சுவை அவை ஆறோடு அடிசில் உண்டு ஆர்ந்த பின்
தூமென் மொழி மடவார் இரக்கப் பின்னும் துற்றுவர்,
‘ஈமின் எமக்கு ஒரு துற்று’என்று இடறுவர் ; ஆதலின்,
கோமின் துழாய்முடி ஆதி அம் சோதி குணங்களே.–4-1-7-

தேக போஷண ஹேதுவான அன்ன பாநாதிகளும் -போகமும் அநித்தியம் –சர்வ காரணமான சர்வ ஸ்மாத் பரனான
குணங்களை அனுசந்தியுங்கோள்
ஆமின் சுவை அவை ஆறோடு அடிசில் உண்டு ஆர்ந்த பின்-பிரசித்த அரு சுவை -விலஷண அன்னம்
-உண்டு -பூரணரான பின்பு கழுத்தே கட்டளையாக உண்ட பின்பு
தூமென் மொழி மடவார் இரக்கப் பின்னும் துற்றுவர்,-தூய மென்மை இனிமையான -பரிவால் பேசும் சுத்தம்
பாஷனம் -அடக்கம் மடப்பம் உள்ள ஸ்திரீகள் அபேஷிக்க -மறுக்க முடியாமல் மீண்டும் உண்ண
‘ஈமின் எமக்கு ஒரு துற்று’என்று இடறுவர் ; ஆதலின்,-சம்பத்து நசித்த பின்பு -நீங்கள் ஒருபிடி சோறு இட அபேஷிக்க –
வாசல் தோறும் தட்டி திரிவர்
கோமின் துழாய் முடி ஆதி அம் சோதி குணங்களே.-நிரதிசய போக்யன்-இவனே கோமின் -பற்றுங்கோள்
சர்வான் காமன் அஸ்நுதே என்று சேர்ந்து -குணங்களை சேர்ந்து அனுபவித்தால் -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதம்
சேர்ந்து அனுபவிக்க கோமின் -கோத்தல் -சேர்த்தல்-
எமக்கு -பிச்சைக்கு வந்தாலும் பூஜ்ய வாச்யம்-அவ் வவஸ்தையிலும் ஸூபஹூமானம்

‘பொருந்திய இனிய அந்த அறுசுவையோடு கூடின உணவை உண்டு வயிறு நிறைந்த பின், தூய்மை பொருந்திய மெல்லிய
சொற்களைப் பேசுகின்ற பெண்கள் இரந்து கூறப் பின்னரும் உண்பார்கள் ; அவ்வாறு உண்டவர்கள், அந்நிலை கெட்டு,
‘எமக்கு ஒரு பிடி அன்னம் கொடுமின்,’ என்று தட்டித் திரிவார்கள் ; ஆதலின், திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த திருமுடியையுடைய
ஆதி அம் சோதியான இறைவனுடைய கல்யாண குணங்களை அனுபவிக்கப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.
‘ஆம் இன் அவை ஆறு சுவையோடு அடிசில் உண்டு’ எனப் பிரித்துக்கூட்டுக. தூ – பரிசுத்தம். துற்றல் – உண்டல். துற்றுவர் – பெயர்.
‘துற்றுவர் இடறுவர்’ என முடிக்க. இடறுவர் – முற்று. கோமின் – தொகுத்துச் சொல்லுமின். ‘குணங்கள் கோமின்’ என மாறுக.

‘ஐஸ்வர்யத்துக்கு நீர் சொல்லுகிற குற்றம் உண்டே ஆகிலும், சோறு முதலானவைகட்கு, தரித்திருப்பதற்குக் காரணமுமாய்
இனியவையுமாய் இருக்கிற தன்மை உண்டே?’ என்ன, ‘அவையும் நிலை நில்லா,’ என்கிறார்.

ஆம் இன் சுவை
– ஆன இனிய சுவை ; நன்றான நல்ல சுவை.
அவை ஆறோடு – ‘அறுசுவை’ என்று பிரசித்தமானவற்றோடே கூட.
அடிசில் உண்டு –முன்பு இரந்து உண்டு திரிந்தவன், நாழி அரிசி பெற்று வாழப்புக்கவாறே ஒரு வெள்ளாட்டியையும் சம்பாதித்து
‘முதலியார்’ என்னவும் பண்ணி, ‘அடிசில் உண்ணாநின்றார்’ என்னவும் பண்ணும்.
ஆர்ந்த பின் –
கண்டது அடைய இட்டு வயிற்றினை நிரப்பி, உதிரம் குடித்து வாய்விட்ட அட்டை போலே பெயரவும் திரியவும் மாட்டாதே
கிடந்து புரளாநிற்குமே? அவ்வளவிலே இவனிடத்தில் அன்புடையார்களாய் இருப்பார் பெண்டுகள் சிலர் வந்து,
‘உடம்பு பதர் போலே இருந்தது ; இது கொண்டு எங்ஙனம் காக்கப்படுமவர்களான எங்களை நோக்கப் பார்க்கிறது?’ என்பர்கள் ;
அதனைக் கேளா ‘நாம் உண்டிலேமோ!’ என்று இவன் தானும் மயங்கும். முன்பு இவர்கள் விரும்பிக் கூறினால் மறுக்குமே?
ஒரு திரளையைத் திரட்டி ‘இது என் பிடி’ என்பர்கள்; பின்பு உண்ணாது ஒழியமாட்டானே?
அப்பேச்சின் இனிமையிலே துவக்குண்டு பின்னரும் உண்ணா நிற்கும்.
எமக்கு ஒரு துற்று ஈமின் என்று –
இவர்களை இக்கட்டளையிலே வேறே ஒருவன் கைக்கொள்ளுமே ;
அவனையும் முன்புத்தையவனைப் போலே இரந்து உண்பிப்பார்களே இவர்கள்;
அங்கே, தன் வயிறு வாழாமல் சென்று, ‘நீங்கள் எல்லாருமாக எனக்கு ஒரு பிடி தரவேண்டும்,’ என்னும்.
பண்டு நல்லது கண்டால் தன் வாயில் இடாதே இவர்களுக்குக் கொடுத்துப் போந்தவன், தன் செல்லாமையாலே இப்பொழுது
‘எனக்கு’ என்கிறான் அன்றோ?
இடறுவர் –
அப் போதையவனுக்குப் பிரியமாக அவர்கள் இவன் முகம் பாரார்களே? பின்னையும் தட்டித் திரிவர்கள்.
கொசித் தாரா -கொசித் பிந்து -கொசித் பாத்திர நிஷேதனம் -கொசித் கண கணா சப்த -கொசித் தத் அபி துர்லபம்
ஆதலின் – ஆன பின்பு
‘வாழ்வின் நிலையாமை இதுவான பின்பு’ என்றபடி.
ஆதி அம் சோதி குணங்கள் கோமின் –
எல்லா ஐஸ்வர்யத்திற்கும் அறிகுறியான திருத்துழாய் மாலையைத் திருமுடியிலே உடையனாய்,
உலக காரணனாய்,
எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமான விக்கிரஹத்தை யுடையவனாய்
இருந்துள்ளவனுடைய குணங்களைச் சேர்த்து அனுபவியுங்கோள்
-ஆதி-சொரூபத்தைப் பற்றியதாயும்–அம் சோதி- விக்கிரஹத்தைப் பற்றியதாயும் உள்ள கல்யாண குணங்கள்’ என்பார்,
‘ஆதி அம் சோதி குணங்கள்’ என்கிறார்.
ஸ்வரூப -விக்ரஹ கல்யாண குணங்களை -அஹம் அந்நாத– ஸோஸ்னுதே
‘நான் பரமாத்துமாவாகிய இனிய பொருளை அனுபவிக்கிறவன்,’ என்றும்,
‘அவன் எல்லாக் கல்யாண குணங்களையும் பரமாத்துமாவோடு அனுபவிக்கிறான்,’ என்றும்,
-கோமின் -சாயுஜ்யம் பெற்று சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் -என்கிறபடியே
‘ஓவாத் தொழிற் சார்ங்கன் தொல்சீரை நன்னெஞ்சே, ஓவாத ஊணாக உண்’ என்றும்
சொல்லப்படுகின்றவாறே’ அனுபவியுங்கோள்’ என்றவாறு.

துணைநாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத் திணைநாளும் இன்புடைத்தா மேலும் – கணைநாணில்
ஓவாத் தொழிற்சார்ங்கன் தொல்சீரை நல்நெஞ்சே! ஓவாத ஊணாக உண்.’– பெரிய திருவந்தாதி, 78.

—————————————————

குணங்கொள் நிறை புகழ் மன்னர் கொடைக்கடன் பூண்டிருந்து
இணங்கி உலகு உடன் ஆக்கிலும், ஆங்கு அவனை இல்லார்
மணங்கொண்ட போகத்து மன்னியும் மீள்வர்கள்; மீள்வு இல்லை;
பணங்கொள் அரவணையான் திரு நாமம் படிமினோ.–4-1-8-

பகவத் பிரசாதம் இல்லாத போது-லப்தமான ராஜ்யமும் நில்லாதே
குணங்கொள் நிறை புகழ் மன்னர் கொடைக்கடன் பூண்டிருந்து சீலாதி குணங்கள் -பூரணமான குணங்கள்
அபிஷிக்த ஷத்ரிய புத்ரர்கள் -பிராப்தர் -ஔதார்யம் கடமையாக கொண்டவர்கள்
இணங்கி உலகு உடன் ஆக்கிலும், ஆங்கு அவனை இல்லார்
பிரதிஷ்டிதையாக இருந்து -ரஷித்து போக்கிலும்
பகவத் ஆஸ்ரயம் இல்லாமல் இருந்தால் -ஐஸ்வர்ய ப்ரதன் அவனே அன்றோ
மணங்கொண்ட போகத்து மன்னியும் மீள்வர்கள்; மீள்வு இல்லை;-
நன்றாக அனுபவித்து நிலை நின்றார்களே ஆகிலும் நிவ்ருத்த ஐஸ்வர்யம் ஆவார்கள்
துர்வாசர் சாபத்தால் இந்த்ரன் இழந்தானே –
பணங்கொள் அரவணையான் திரு நாமம் படிமினோ.-பர்யங்க வித்யை-அனுபவிக்க –
புநரா வருத்தி இல்லாத புருஷார்த்தம்
-ஸ்ரீ வைகுண்ட -பகவத் அநுபவ ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம் -ஆஸ்ரிதரை அணைக்க
விரிந்த பணங்கள் -திருநாமங்கள் சொல்லி பெறுவீர்

‘நல்ல குணங்கள் பொருந்திய நிறைந்த புகழையுடைய மன்னர்கள் தர்மம் செய்தலாகிய கடமையை மேற்கொண்டு உலகத்தாரோடு
பொருந்தி இருந்து உலகத்தை எல்லாம் தமக்கே உரியதாகச் செய்து அரசாண்டாலும், அந்த அரசச் செல்வமானது இறைவன்
திருவருளால் வந்தது என்று நினையாதவர்கள், செவ்வையையுடைத்தான இன்பத்திலே நிலைபெற்று இருப்பவர்களாயினும்,
அந்த இன்பத்தினின்றும் நீங்குவார்கள்; ஆதலால், படத்தைக்கொண்ட பாம்பினைப் படுக்கையாகவுடைய இறைவனது
திருநாமத்தைப் படியுங்கோள் ; அங்ஙனம் கூறினால், பின்னர் மீண்டு வருதல் இல்லை ;
அந்தமில் இன்பத்து அழிவில் வீட்டினை அடையலாம்,’ என்கிறார்.
‘மன்னர் கொடைக்கடன் பூண்டு இணங்கி இருந்து உலகு ஆக்கிலும்’ எனக் கூட்டுக. ‘திருநாமம் படிமின் ; மீள்வில்லை,’ என்க.
படித்தல் – கற்றல். அன்றிக்கே, ‘திருநாமம் படிமின் – கல்யாண குணங்களாகிய கடலில் மூழ்குங்கோள்’ என்னலுமாம்.
‘நற்குணக்கடல் ஆடுதல் நன்றரோ,’ என்றார் கம்பநாட்டாழ்வார்.

‘இராச்சிய இலக்குமி நிலை நில்லாது ஒழிவது, நாட்டாரோடு பொருந்தி வாழாது ஒழியில் அன்றோ?
அவர்களோடு பொருந்தி வாழவே அது நிலை நிற்குமே?’ என்ன,
1-‘பொருந்தி வாழ்ந்தாலும், எம் பெருமானை அடையாவிடில் கிடையாது;
2-அவனை அடைந்து பெற்றாலும், அதன் தன்மையாலும் நிலை நில்லாது;
3-ஆன பின்பு, அவன் தன்னையே பிரயோஜனமாக அடையுங்கோள்,’ என்கிறார்.

குணம் கொள் –
குணங்களைக் கொண்டிருப்பாராய்; குணங்களால் மிக்கு இருப்பாராய். என்றது,
‘நிறைந்த குணப் பிரசித்தியை யுடையவர்கள்’ என்றபடி.
நிறை புகழ் –
நிறைந்த புகழையுடையராய். இப்படி இருந்தார்களே ஆகிலும், அடையத்தக்கவர் அல்லராகில் உபேக்ஷிப்பர்கள்;
ஆதலின்,
‘மன்னர்’ என்கிறார். என்றது,
‘முடி சூடிய அரச வமிசத்தில் பிறந்த அரசர்கள்’ என்றபடி.
அடையத்தக்கவராகிலும் உலோபிகளாய் இருப்பர்களே ஆகில் கிட்டுவார் இலரே? ஆதலின்,
‘கொடைக்கடன் பூண்டு இருந்து’ என்கிறார். என்றது,
‘கொடுக்கையே இயற்கையாக உள்ளவர்கள்’ என்றபடி.
தர்மம் செய்தலையே இயற்கையாய் உள்ளவர்களாகிலும், தங்களது
மேன்மையை நினைத்து இருப்பவர்களாயின், அவர்களைக் கிட்டுவோர் இலர் அன்றே?
ஆதலின், ‘இணங்கி’ என்கிறார். என்றது,
பிரதாபர் -பரந்தப -தபிக்கும் படி தோள் வலிமை கொண்டவர் –
‘எளியனாய் எல்லாரோடும் பொருந்தியிருப்பவர்களாய்’ என்றபடி.
உலகு உடன் ஆக்கிலும் –
உலகத்தைத் தங்களோடே சேர்த்துக்கொண்டார்களே ஆகிலும். என்றது,
‘ஸ்ரீராமபிரான் இராச்சியத்தை எல்லாரையும் அநுசரித்துக்கொண்டு ஆண்டார்,’ என்கிறபடியே,
-ராம பூதம் ஜகத் பூதம் -ராமாத்வைதம் ஆனதே
அப்படி அனைவரையும் -சேர்த்துக்கொண்டு அரசு ஆண்டார்களே யாகிலும்’ என்றபடி.
ஆங்கு அவனை இல்லார் –
அந்த இராச்சியத்தில் அவன் திருவருள் இல்லையாகில், அந்த இராச்சிய இலக்குமிதான் கிடையாது.
மணம் கொண்ட போகத்து மன்னியும் –
பகவானுடைய திருவருளால் அந்த இராச்சியத்தை அடைந்தாலும். செவ்வையை உடைத்தான செல்வம் ஆதலின்,
‘மணம் கொண்ட போகம்’ என்கிறார்.
மீள்வர்கள் –
அந்த ஐஸ்வரியம் கிட்டினாலும் அதனுடைய இயற்கையாலே மீளுவர்கள்.-சாலில் எடுத்த நீர் போலே –

மீள்வு இல்லை –
‘பின்னர் மீண்டு வருகிறான் இல்லை’ என்கிற பேற்றைப் பெற அமையும். ‘எத்தால்?’ என்னில்,
பணம் கொள் அரவு அணையான் திருநாமம் படிமின் –
தன்னுடைய பரிசத்தாலே விரிந்த படங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வானை நிரூபகமாக வுடையவனுடைய
திருநாமங்களிலே மூழ்குங்கோள்
‘திருநாமத்திலே மூழ்கினவர்களைத் திருவனந்தாழ்வானைப் போன்று விடான்’ என்பார்.–
‘அரவணையான் திருநாமம் படிமின்’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘இவ்விதமாக அறிந்தவர்கள் பாதங்களால் ஏறுகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே, துகைத்து ஏறலாம்படியான
படுக்கையையுடையவன்–பஞ்ச சயனத்தின் மேல் ஏறி கோட்டுக் கால் கட்டில் மேல் ஏறி -என்பார்,
‘அரவணையான் திருநாமம் படிமின்’ என்று அருளிச்செய்கிறார் என்னுதல்.

இனி, ‘பலத்தில் நோக்கம் இல்லாதவனாய்த் தான தர்மங்களைச்செய்து எம்பெருமானையே பலமாகப் பற்றாமல்,
பலத்தில் நோக்கம் உள்ளவனாய்த் தான தர்மங்களைச் செய்து சுவர்க்கம் முதலான
உலகங்களை விரும்பினால் அவை நிலை நில்லா,’
என்று இத்திருப்பாசுரத்திற்குப் பொருள் கூறலுமாம்

யோக ஷேமம் வஹாம் அஹம் -கிடைக்காதது கிட்டும் -கிடைத்தது நிற்கும் அவனைப் பற்றினால் என்றபடி –

————————————————————————-

படி மன்னும் பல்கலன் பற்றோடு அறுத்து,ஐம் புலன் வென்று,
செடி மன்னு காயம் செற்றார்களும், ஆங்கு அவனை இல்லார்
குடி மன்னும் இன் சுவர்க்கம் எய்தியும் மீள்வர்கள்; மீள்வு இல்லை;
கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ. –4-1-9-

ஐஸ்வர்யம் த்யாஜ்யம் 9 பாசுரங்கள் -கைவல்யம் 10 பாசுரம்
ஸ்வர்க்காதி சுகமும் நிலை இல்லையே -என்கிறார்
மயர்வற மதி நலம் அருளி அனைத்தையும் காட்டி அருளினான் -கொடு நரகம் காட்டேல் என்றேன்
நிலை நின்ற புருஷார்த்தத்தை கொடி கட்டிக் கொடுக்கும் –
படி மன்னும் பல்கலன் பற்றோடு அறுத்து,ஐம் புலன்வென்று,-
ஷேத்ரத்தையும் -ஆபரணங்கள் -நடமாடும் தேர் போலே -சங்கத்துடன் அறுத்து –
சரீரத்திலே மன்னும் பல் கலன் என்றுமாம்
படி -தலை முறை தலை முறையாக வந்த ஆபரணங்கள் என்றுமாம் –
இந்த்ரியங்களையும் ஸூவசமமாம் படி
செடி மன்னு காயம் செற்றார்களும், ஆங்கு அவனை இல்லார்-தூறு மண்டிய சரீரம் -போகும் படி உபவாசாம் பண்ணி
தபஸ் -பலமாக -கல்பம் -பிரம்மா பகல் வரைக்கும் மன்னுமே 1000 சதுர யுகம் நிற்குமே
பெற்றார்களே ஆகிலும் -இத்தை பெறவும் அவனை ஆசரிக்க வேண்டுமே -அவனே பல ப்ரதன்
குடி மன்னும் இன் சுவர்க்கம் எய்தியும் மீள்வர்கள்; மீள்வு இல்லை;-நிவ்ருத்தி இல்லா பலம் பெற –
ஒரே வரியில் சுலபமாக அவனை பெறலாம்
நித்ய சந்நிதி பண்ணும் சர்வேஸ்வரன் -திருவடியை நெருங்க
கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ.

பூமியையும் பொருந்திய பல ஆபரணங்களையும் அவற்றிலுள்ள வாசனையோடு நீக்கி, ஐந்து இந்திரியங்களையும் வென்று,
தூறு மண்டும்படி இச்சரீரத்தை ஒறுத்துத் தவம் செய்தவர்களும், அவ்விஷயத்தில் அவனுடைய திருவருள் இல்லாதவர்கள் குடிகள் பொருந்தி
இருக்கின்ற இனிமையையுடைய சுவர்க்கலோகத்தை அடையினும் மீண்டு வருவார்கள்; ஆதலால், நிலைபெற்ற கொடியிலே
கருடப்பறவையையுடைய சர்வேசுவரனுடைய திருவடிகளைச் சேருங்கோள்;
சேர்ந்தால், மீண்டு வருதல் இல்லாத தன்மையையுடைய உலகத்தைப் பெறலாம்.
அறுத்து வென்று செற்றார்களும் அவனை இல்லார் எய்தியும் மீள்வர்கள்,’ என்க. ‘அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமின்; மீள்வு இல்லை,’ எனக் கூட்டுக

மேல் எட்டுப் பாசுரங்களால் ‘இவ்வுலக இன்பம் நிலை அற்றது,’ என்றார்;
இப்பாசுரத்தில். ‘உடலை வருத்தும் தன்மையையுடைய தவத்தைச் செய்து அந்தத் தவத்தின் பலம் சுவர்க்கமாகக் கொண்டு
சுவர்க்கத்தை அடையும்போது பகவானுடைய திருவருள் வேண்டும்; அவனுடைய திருவருளால் சுவர்க்கத்தை அடைந்தாலும்,
அதனுடைய இயற்கையாலே நிலை நில்லாது,’ என்கிறார்.

இவன் தவத்தைச் செய்தற்குத் தொடங்கும் போது விடுமவை சொல்லப்படுகின்றன மேல் :
படி – பூமி. மன்னு பல்கலன் –
முறையாக வந்த பல வகைப்பட்ட ஆபரணங்களின் கூட்டம்.
அன்றிக்கே,
‘படி மன்னு பல்கலன்’ என்பதற்குத் ‘தன் குலத்திலுள்ளார் பரம்பரையாகப் பூண்டு போருகிற
பல வகைப்பட்ட ஆபரணங்கள்’ என்னுதல்.
பற்றோடு அறுத்து –
அவற்றை நீக்கி விட்டு வாழ்தல் அன்றிக்கே அவற்றில் வாசனையும் போகை.
ஐம்புலன் வென்று –
அவற்றில் ருசிக்குக் காரணமான ஐம்பொறிகளும் விஷயங்களிற் போகாதபடி வென்று.
‘உன்னால் முன்பு இந்திரியங்கள் வெல்லப்பட்டு மூன்று உலகங்களும் வெல்லப்பட்டன,’ என்றாள் மண்டோதரி
இந்த்ரியாணி புரா ஜித்வா -முன்நாள் இன்று அவற்றால் தோற்றாய் என்றாள் மண்டோதரி –
செடி மன்னு காயம் செற்றார்களும் –
தவத்திற்காகப் பல காலம் ஒரோ ஆசனங்களிலே இருந்தால் சலியாமையாலே உடம்பிலே தூறு மண்டும்படி
சரீரத்தை ஒறுத்துத் தவத்தைச் செய்தவர்களும்;
‘நெறியார் குழற்கற்றை முன்னின்று பின் தாழ்ந்து அறியாது இளங்கிரி என்று எண்ணிப்-பிறியாது,
பூங்கொடிக்கள் வைகும்’ என்னக் கடவது அன்றோ?
சரீரத்திலே தூறு மண்டும்படி தவம் செய்தலுக்கு மேற்கோள்,
‘நெறியார்’என்று தொடங்கும் பாசுரம் – இரண்டாந்திருவந். 53.

அங்கு அவனை இல்லார் –
அவன் திருவருள் இல்லையாகில் தானே சித்தியாது.
அவன் திருவருளால் பெற்றதாகில், குடி மன்னும் இன்சுவர்க்கம் எய்தியும் – ‘இதற்கும் ஆள் பற்றுவதே!’ என்பர் பட்டர்.
குடிகளினது நெருக்கத்தையுடைத்தாய்; நரகத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதான இனிமையையுடைத்தான சுவர்க்கத்தை அடைந்தாலும்.
மீள்வர்கள் – மீளுவார்கள்; புண்ணியம் குறைந்தவாறே ‘த்வம்ச’ என்று தள்ளுவார்கள் அன்றோ?

மீள்வு இல்லை –
அங்ஙனம் ஒரு மீட்சி இல்லை. என்றது, ‘அப்படி அவனுடைய புண்ணியத்திற்குக் குறைவு இல்லையே’ என்றபடி.
கிருஷ்ணன் தர்மம் சநாதனம் -உன் தன்னை –புண்ணியம் யாம் உடையோம் –
அனந்தன் மேல் கிடந்த புண்ணியன் அன்றோ –
வாயினால் நமோ நாரணா வென்று மத்தகத்திடைக் கைகளைக் கூப்பி போயினால் பின்னை இத்திசைக்கு என்றும்
‘புணை கொடுக்கிலும் போக ஒட்டாரே’ என்பர் பட்டர் பிரான்.- பெரியாழ்வார் திருமொழி, 4-5 -2.

கொடி மன்னு புள்
-கொடியாய் மன்னா நின்றுள்ள பறவை. என்றது, தன்னை அடைந்த அடியாரையும் தனக்கு வேறுபடுத்தும்
விசேஷணமாகக் கொள்ளுமவன் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ‘அல்லாதாரைக் காட்டிலும் அவனை வேறுபடுத்தும்
விசேஷணமாகக் கொள்ள வேண்டுவான் என்?’ என்னில், அவனுடைய மூக்கு வலியும் அவன் பக்கல் பக்ஷபாதமும் அதற்கு அடி.
புள்ளுடை அண்ணல் –
‘திருமகள் கேள்வன்’ என்னுமாறு போலே ஈசுவரனுக்கு நிரூபகமே யன்றோ அவன்? அண்ணல் – தலைவன்.
கழல்கள் குறுகுமின் –
உங்கள் பிறவி கழல அவன் கழல்களைக் குறுகுங்கோள்.
‘திருநாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ’ என்றார் முதற்பாசுரத்தில்.
இங்கே, ‘புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ’என்கிறார் காணும்,
அவளோபாதி இவனும் அங்குத்தைக்கு நிரூபக தர்மம் என்று.

——————————————————————————

குறுக மிக உணர்வத்தொடு நோக்கி எல்லாம் விட்ட
இறுகல் இறப்பெனும் ஞானிக்கும் அப்பயன் இல்லையேல்,
சிறுக நினைவது ஓர் பாசம் உண்டாம்; பின்னும் வீடு இல்லை,
மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில், வீடு அஃதே.–4-1-10-

4 நாயிகா பாவம் -நான்காம் பத்து / 4-2–4-4-தாய் பாசுரம் / 4-6- தோழி /4-8 மகள் –
கதி த்ரய மூலம் -மூன்றுக்கும் இவனே உபாயம் -இதற்காகவாவது நம்மிடம் வந்தால்
அழகு குணம் கண்டு ருசி பிறந்து நம்மையே கேட்டுப் போவானே –
ஸ்திரமான கைவல்யமும் -இதுவும் முக்தி -பரம புருஷார்த்தம் பற்ற இதுவும் அல்பம் -தானே -பசை அற்று இருக்குமே
நியந்தாவான சர்வேஸ்வரனை அடைவதே -ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் தானே வீடு
குறுக மிக உணர்வத்தொடு நோக்கி -பிரத்யக் விஷயத்தில் ஆசன்னமாய் –பரந்து விரிய பார்க்காமல் –
தனக்கு தோன்றும் ஜீவாத்மா -பிரத்யக் -பராக் -அசேதனம் –
ஞான ஸ்வரூபன் -ஞானத்தாலே நிரூபணம் ஆத்மா
மிக நோக்கி -தர்சன சமா நாதிகாரம் போலே -ப்ரத்யஷ சமா நாதி கார சாஷாத் காரம் –
எல்லாம் விட்ட-ஐஸ்வர்ய ஆசை விட்டு -சரீரம் விட்டு -ஈஸ்வரனையும் கூட விட்டானே இவன் –
இறுகல் இறப்பெனும் -கைவல்ய மோஷம் -அடைய விரும்பும்
ஞானிக்கும் அப்பயன் இல்லையேல்,-இவனும் அவனையே பற்ற வேண்டும்
குறுகல் -நுண்ணிய -பகவான் விபு பெறுகல் –
ஆத்ம மாதரத்தில் பர்யவசித்த மோஷம்
ஸ்வயம் பிரயோஜனமான அவனைப் பற்றா விட்டால் -அப்பயன் -என்று சொல்லி அவ்வுபாயம் இல்லையேல் சொல்லாமல்
கடைசி முயற்சி உபதேசம் கைவல்ய நிஷ்டருக்கு –
மூன்று எழுத்து உடைய பேரால் போலே -ஆசை உடன் எந்த மூன்று கேட்பானே
அப்பயன் -ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக இருப்பவனை -என்றவாறு –
உபாயமாக பற்றாவிடில் -கருமுகைப் பூவை சும்மாட்டு ஆக்கி
சிறுக நினைவது ஓர் பாசம் உண்டாம்;-அல்ப புருஷார்த்தம் -நீ விட்ட ஐஸ்வர்ய பாசம் -சங்கம் உண்டாகுமே
பின்னும் வீடு இல்லை,-மேலும் நீ நினைக்கும் கைவல்யமும் கிட்டாதே
வியதிரேகத்தில் சொல்லி -அவனை பகவல் லாபார்த்தி யாக்க முயலுகிறார்
மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில், வீடு அஃதே-ஆனபின்பு -ஸ்வாபம் பேதாதி –உண்டே –
ஸ்வரூபத்தால் ஆத்மாவுக்கு மாறுதல் இல்லையே
அழுக்கு பட்ட மாணிக்கம் -அப்படி இல்லாத மறுகல் இல் ஈசனை
ஸ்வா பாவிக-நியமன சாமர்த்தியம் -ஈசிதவ்யன் -அணு -ஆத்மா –
பிராப்யத்வேனவும் பிராபகத்வேனும் பற்றி
விடா விடில் -பிராப்யாந்தரங்களை வாங்கி -எழுந்து போகாமலும் – -விடை கொள்ளாமல் -அதுவே பரம புருஷார்த்தம் –
இவன் தூ மா மணி ஆத்மா துவளில் மா மணி

‘(மனமானது) தன்னைச் சார (தன் வசப்பட்ட அம்மனத்தினை) ஞான சொரூபமாக உள்ள ஆத்துமாவோடு சேர்த்து நன்றாகப் பார்த்து
எல்லாப் பற்றுகளையும் அடியோடே விட்ட, குறுகிய ஆத்தும அனுபவத்தையே மோக்ஷமாக நினைத்திருக்கும் ஞானிகளுக்கும் பகவானை
உபாயமாகப் பற்றுதல் இல்லையாகில் சிறிய பேறுகளை நினைப்பதற்குக் காரணமான ஒரு பற்று உண்டாகும்;
அதற்குமேல், அம்மோக்ஷமும் இல்லை; ஆன பின் ஒரு விதக் குற்றமும் இல்லாத இறைவனை அடைந்து அகலாதொழிவானேயானால்,
அதுவே பரமபுருஷார்த்தமான மோக்ஷமாகும். ஆதலால், மேற்பாசுரத்தில் கூறிய
‘அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ’ என்ற அதுவே மோக்ஷமாகும் என்றபடி‘அஃதே வீடு’ என மாறுக.
‘குறுக நோக்கி விட்ட ஞானி’ என்க. உணர்வு – ஞானம்; ஆத்துமா. இறுகல் – இறுகப்பிடித்தல்.
இறப்பு – மோக்ஷம். பாசம் – பற்று.
மறுகல் – குற்றம். ‘பற்றி விடாவிடில் பின்னும் வீடு இல்லை’ எனக் கூட்டுக.
இங்கே, ‘வீடு’ என்றது, கைவல்யத்தை.

‘பூமியில் ஐஸ்வர்யம், சுவர்க்க அனுபவம் இவை நிலை நில்லா,’ என்றார் மேல்;
‘இவைபோல் அன்றிக்கே, ஆத்தும அனுபவம் நிலை நின்ற புருஷார்த்தமே அன்றோ?’ என்னில்,’
‘மேலே கூறியவற்றை நோக்கும்போது இதற்கு ஒரு நன்மை உண்டேயாகிலும், பகவானுடைய ஆனந்தத்தைப் பார்க்கும்போது
இது மிகச் சிறியதாய் இருக்கையாலே இதுவும் தண்ணிது; ஆன பின்பு, அவனைப் பற்றப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.

குறுக உணர்வத்தொடு மிக நோக்கி –
பல காலம் புறம்பே உள்ள விஷயங்களில் பண்ணிப் போந்த வாசனை அடைய ஆத்துமாவிலே யாம்படி
‘விசத தமமாகத் தியானம் செய்து’ என்றது,
‘புறம்பேயுள்ள விஷயங்களிலே தூரப் போய்ப் பற்றுகின்ற மனத்தினை
ஆத்துமாவின் பக்கலிலே சேர்த்து’ என்றபடி. இது கண்ணை இட்டுக் கண்ணைப் பார்த்தாற்போலே
இருப்பது ஒன்று ஆதலின், ‘குறுக’ என்கிறார்.
இதனால், முதல் தன்னிலே ஆத்துமாவின் பக்கலிலே சேர்த்திய மனத்தினை யுடையவனுக்கே
ஆத்தும அனுபவத்தில் அதிகாரம் உள்ளது
என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
எல்லாம் விட்ட –
திருமகள் கேள்வன் பெரிய திருவடி திருத்தோளிலே தோளும் தோள் மாலையுமாய் வந்து நின்றாலும்,
சாணகச் சாற்றைப் போன்று-சாணகச்சாறு – பஞ்ச கவ்யம்.– சுத்தி மாத்திரத்தையே பற்றிக்கொண்டு,
இனிமையிலே நெஞ்சு செல்லாதபடி அதனையும் விடுவது.

இறுகல் இறப்பு என்னும் ஞானிக்கும் –
சங்கோசத்தை மோக்ஷம் என்று சொல்லுகிற ஆத்தும ஞானிக்கும்.இவ்வருகு உள்ளனவற்றை
நோக்கும்போது ‘விரிந்தது, மேலானது’ என்று
இருந்தானே ஆகிலும், அவ்வருகும் கண்டவர் ஆகையாலே மோக்ஷ உலகத்தை.
‘ஒண்டொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்பக்,
கண்ட சதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே,’ என்பது இவருடைய திருவாக்கு.-(திருவாய்மொழி,4.9:10)
‘இறுகல்’ என்று இருக்கிறார் இவர். இறப்பு – மோக்ஷம்.
அப்பயன் இல்லையேல் –
அந்தப் பகவானுடைய உபாசனம் இல்லையாகில் ஆத்துமாவைத் தியானம் செய்ய ஒண்ணாது, உபாசனமானது
இன்ப ரூபமாயிருக்கையாலே அதனைப் ‘பயன்’ என்கிறார். அவனுடைய சாதனம் இவருக்குப் பலமாய் இருக்கிறது.
சிறுக நினைவது ஓர் பாசம் உண்டாம் –
தன்னை முன்புத்தையிற் காட்டில் மிகச் சிறியனாக நினைக்கும்படி தளைகளான
அவித்தை முதலானவைகள் நூறு கிளைகளாகக் கிளைக்கும்
‘தேவோஹம் – நான் தேவன், மனுஷ்யோகம் – நான் மனிதன்’ என்கைக்கு அடியான தளை ஆதலின்,
‘சிறுக நினைவது ஓர் பாசம்’ என்கிறார்.

மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில் பின்னும் வீடு இல்லை –
மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி -அந்திம ஸ்மிருதி பண்ணி சரீரத்தை-விடாவிடில் பின்னும் வீடு இல்லை –
இந்திரிய நியமனம் முதலானவைகள் உண்டாய், பின்பு பகவானை வழிபட்டுக்
கர்மங்களை எல்லாம் அழித்து, ஆத்துமாவைக் காண
வேண்டும் என்று இருக்கின்ற அன்றும், சர்வேசுவரன் பக்கல் அந்திம ஸ்மிருதி பண்ணி
இச்சரீரத்தை விடுவதற்குப் பாரானாகில்,
அந்த மோக்ஷந்தான் இல்லை.
எதோ உபாசனம் ததோ பலம் -விருப்பம் இல்லாதவனுக்கு கொடுக்கக் கூடாதே –
அண்டாதிபதே -சொல்லி ஐஸ்வர்யம் பெற்று போவான் –
அசுத்த சரீரம் -கர்மா தீனம் இல்லாமல் -சுத்தன் என்றே உபாசித்து -கைவல்யம் பெற்று போவான் –
அவன் அழகை அனுசந்தித்து -பகவத் ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் பெற்று போவோம் –
உபாசனம் ஆபிராணாத்- இதற்கு சாஸ்திரம் அந்திம ஸ்ம்ருதி -விதிக்கிறதே –
மறுகல் இல் ஈசனை – குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான சர்வேசுவரனை,
அன்றிக்கே,
‘மறுகலில் –-சப்தமி -ஏழாம் வேற்றுமை – மறுகுகிற சமயத்தில்;
உயிர் நீங்குங் காலத்தில் வருகின்ற கலக்கத்தில்’ என்னுதல்.
ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில் – பற்றாமல் இருந்தாயாகில் என்றபடி –
அந்திம ஸ்மிருதி இல்லையாகில் ஆதி பரதனைப்போலே மான் ஆதல், மரை ஆதல் ஆமித்தனை.
அஃதே வீடு –
‘திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ’ என்று நான் சொல்லுகிற அதுவே புருஷார்த்தம்.
பன்னீராயிரப்படி மட்டும் -அவனைப் பற்றி பிரயோஜ நாந்தரம் பெற்று விடா விடில் -அஃதே வீடு –

——————————————————————————————

அஃதே உய்யப் புகும் ஆறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல்
கொய் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்
செய்கோலத்து ஆயிரம் சீர்த்தொடைப் பாடல் இவை பத்தும்
அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ் துயர் போய் உய்யற் பாலரே.–4-1-11-

துக்க நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக உஜ்ஜீவனம் பெறுவோம் -உபாயம் அதுவே -4/5/6 பதிகங்கள் உபாய பரம்
அஃதே உய்யப் புகும் ஆறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல்-திரு நாரணன் தாள்
கொய் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்-குற்றேவல்கள் -உரை பாடம் அந்தரங்க கைங்கர்யங்கள்
செய்கோலத்து ஆயிரம் சீர்த்தொடைப் பாடல் இவை பத்தும்-வாசிக கைங்கர்யம் –
அலங்கார பூரணமான –எழுத்து சீர் தொடை
அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ் துயர் போய் உய்யற் பாலரே.-நழுவாமல் கற்பவர் -ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம்
ஆழ்ந்த துயர் போகும் -பகவத் பக்தி -ஆத்ம உஜ்ஜீவனம் அடைவார்கள்

‘உய்வதற்கு உரிய வழி மேலே கூறிய அதுவே என்று கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளின்மேலே, பறிக்கப்படுகின்ற பூக்கள் நிறைந்த
சோலையாற் சூழப்பட்ட திருக்குருகூரிலே அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபரால் அந்தரங்கக் கைங்கரிய ரூபமாகச் செய்யப்பட்ட அழகிய ஆயிரம்
திருப்பாசுரங்களுள் இறைவனுடைய கல்யாண குணங்களைத் தொடுத்துப் பாடிய இந்தப் பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும்
குறைவில்லாதவாறு கற்பவர்கள், ஆழ்ந்துள்ள துன்பங்கள் நீங்கி நற்கதி பெறுவார்கள்,’ என்றவாறு.
‘உய்யப் புகுமாறு அஃதே என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல் சடகோபன் குற்றேவல் பாடல்
இவை பத்தும் கற்றவர் துயர் போய் உய்யற்பாலர்,’ என்க.

முடிவில், ‘இத்திருவாய்மொழி பத்துப் பாசுரங்களையும் கற்றவர்கள் ஐஸ்வரியம் கைவல்யம் எனப்படுகின்ற சிறிய
புருஷார்த்தங்களைத் தவிர்ந்து, பகவானுடைய கைங்கரியத்தையே புருஷார்த்தமாகப் பெற்றவர் ஆவர்,’ என்கிறார்.

உய்யப் புகுமாறு அஃதே என்று –
‘திருநாரணன்தாள்’ என்று நான் சொன்ன அதுவே உய்வதற்கு உரிய வழியும் பலமும் என்று.
உபாயாந்தரம் வேறே இல்லை -பிரயோஜ நாந்தரம் இல்லை -அதுவே உய்வு -அதுவே ஆறு -அதுவே உய்யப் புகும் ஆறு –
கண்ணன் கழல்கள் மேல் –
‘கண்ணனைத் தாள் பற்றி’ என்று தாமும் சொல்லி, கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ’ என்று பிறர்க்கும் உபதேசித்து நின்றாரே?
அது தன்னையே அருளிச்செய்கிறார். ‘இப்படி அடியுடையார் புறம்பு இல்லை’ என்றே அன்றோ இவ்வடிகளைத் தாம் பற்றியது?
‘துயர் அறு சுடர்அடி தொழுது எழு’ என்று தம் திருவுள்ளத்திற்கு அருளிச்செய்தார்;
‘வண் புகழ் நாரணன் திண்கழல் சேரே’ என்று பரோபதேசம் செய்தார் அங்கு.
இங்கு, ‘கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலனே,’ என்றார்;
‘கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ,’ என்று பரோபதேசம் செய்தார்.
இது என்ன அடிப்பாடுதான்! ‘கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண்,’
என்றே அன்றோ பரோபதேசம் முடிக்கிறதும்?
திருவடியில் என்ன ப்ராவண்யம் –
விரோதி ஸ்வரூபம் சொல்ல வந்ததில் -கொண்ட பெண்டிரில் நிகமிக்கறார் –
கண்ணன் கழல் இணை நண்ணும் மனம் -சாமான்யதயா பர உபதேசம் –

கொய்பூம்பொழில் சூழ்குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல் –
எப்பொழுதும் பூவும் தளிருமாய் இருக்கின்ற திருச்சோலை சூழ்ந்த திருநகரிக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்,
சர்வேசுவரன் திருவடிகளில் அந்தரங்கக் கைங்கரியம் செய்தவை இவைதாம்.
செய்கோலத்து ஆயிரம் –
கவிக்குச் சொல்லுகிற அலங்காரத்தால் குறைவற்ற ஆயிரம். செய் – செய்த கவி என்னுதல்;
‘குற்றேவல் செய்’ என்று மேலே கூட்டி, ‘வாசிகமான அடிமை’ என்னுதல்.
சீர்த்தொடைப் பாடல் இவை பத்தும் அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ்துயர் போய் உய்யற்பாலர் –
அவன் குணங்களைத் தொடுத்துப் பாடின இவற்றில் ஒன்றும் குறையாமல் கற்றவர்கள் பகவானுக்கு வேறுபட்ட பலன்களான
ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களாகிற கேடுகள் நீங்கி உய்யும் தன்மையர் ஆவர்.
அஃகல் – சுருங்கல். ‘உய்தலே தன்மையாக உடையர் ஆவர்,’ என்பார், ‘உய்யற்பாலர்’ என்கிறார்.
‘காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ’ என்று தாம் சொன்னபடியே உடையவர் ஆவர் என்றபடி.

————————————————————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் சங்கதி -ஸ்ரீ வாதி அழகிய மணவாள ஜீயர் –

ஆத்யே சதுர்த்த சதகே சடாரி துஷ்ட –
பரஹிதம் தயயா-விவர்மண்-
ராஜ்ய ஆத்ம போக பரி போக
அல்ப பாவம் –
சல பாவம் –
அஸ்திர பாவம்
சமயக் பிரசாத்ய
ஹரியே புருஷார்த்தம் -புமர்த்தம்

சந்தோஷமாக பர உபதேசம்-

—————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி -ஸ்ரீ தேசிகன் –

நிரவதிக –ஐஸ்வர்ய சீமா
ஸ்வாம் அனுகுண மகுட –
வீர தாமாங்க மௌலி –
துர்தாந்தராதி ஹந்தா-
அத்புத நியமததம –
கல்ப பாத அதிதம –
விச்வாத்யாத ஜ்யோதி –
உர்வீதர பணி சயன –
வேத ரூபஸ் ஸூவ ஹேது –
நிர்தூத அசேஷ தோஷ –

1-நிரவதிக –ஐஸ்வர்ய சீமா–திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித் துய்ம்மினோ

2-ஸ்வாம் அனுகுண மகுட –செம்மின் முடித் திரு மாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ-

3-வீர தாமாங்க மௌலி -கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ-

4-துர்தாந்தராதி ஹந்தா-பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ.

5-அத்புத நியமததம -மணி மின்னு மேனி நம் மாயவன் பேர் சொல்லி வாழ்மினோ

6-கல்ப பாத அதிதம –ஆழ்ந்தார் கடற் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ-

7-விச்வாத்யாத ஜ்யோதி –கோமின் துழாய்முடி ஆதி அம் சோதி குணங்களே-

8-உர்வீதர பணி சயன –பணங்கொள் அரவணையான் திரு நாமம் படிமினோ-

9-வேத ரூபஸ் ஸூவ ஹேது -கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ

10–நிர்தூத அசேஷ தோஷ -மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில், வீடு அஃதே

இவை பத்தும் அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ் துயர் போய் உய்யற் பாலரே-என்று நிகமிக்கிறார்

————

ஸ்ரீ த்ரமிட உபநிஷத் சாரம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் –

இதில் கீழ்ப் பத்துக்களோடே மேல் பத்துக்கு சங்கதி அருளிச் செய்கிறார் –

ஸ்ரீய காந்தா அநந்தஸ் ஸூப தனு விசிஷ்ட பலமசவ்
பலா வாப்தேர் ஹேது ஸ்வயமிதி ச நிர்த்தார்ய சதகை
இதாநீம் புத்திஸ் தக்ரமத இஹ உக்த்யா முனி வர
பலத்தவம் தஸ்ய இவ த்ரடயதி ததன்யேஷு விமுக—-9—

ஸ்ரீ யபத்யே–ப்ராப்யம் என்று முதல் பத்திலும் –
உபேயம் பரம போக்யம் என்று இரண்டாம் பத்திலும்
ஸூ பாஸ்ரய திவ்ய மங்கள விசிஷ்டன்- என்று மூன்றாம் பத்திலும்-
அருளிச் செய்த அனந்தரம் –
ஸ்ரீ யபதியே காந்தன்–அனந்தன் -சுப தனு விசிஷ்டன் -பல அவாப்த்தி ஹேது -பரம புருஷார்த்தம் என்று
நிர்த்தாரணம் பண்ணி அருளுகிறார் நான்காம் பத்தால் –

யமேவைஷ -இத்யாதிப்படியே
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாண குண கணனான ஸ்ரீ யபதி
ஸ்வ ப்ராப்தே -ஸ்வயம் ஏவ -சாதன பூதன் என்கிற அர்த்தத்தை அகண்டமான இத்திருவாய் மொழியிலே
உபபாதிப்பதாகக் கோலி
அதில் முதல் பத்தில் அவனுடைய உபாயத்வே உபயுக்தமான ஸேவ்யத்வத்தையும்
இரண்டாம் பத்தில் உபேயத்வே உப யுக்தமான போக்யத்வத்தையும்
மூன்றாம் பத்திலே இவ்வுபாயத்வ ப்ராப்யத்வங்கள் இரண்டும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹனுக்கே உள்ளது என்று கொண்டு
அவனுடைய ஸூப ஸூப விக்ரஹத்வத்தையும் உப பாதித்து அருளி
மேல்
இரண்டாம் பத்தில் சொன்ன போக்யத்வம் புத்திஸ்தமானது கொண்டு பல த்வா பர பர்யாயமான
நிரதிசய போக்யத்வத்தை தத் அந்ய வைமுக்ய பூர்வகமாக த்ருடீ கரித்து அருளுகிறார் என்கிறார் –

முதல் பத்தில் சொன்ன உபாயத்வத்தை த்ருடீ கரியாமே
இரண்டாம் பத்தில் சொன்ன பலத்வத்தை த்ருடீ கரிக்கும் படி எங்கனே என்னில்
பிரதம ஸதக ப்ரதிபாத்ய உபாயத்வ அபேக்ஷையா இரண்டாம் பத்து ஸந்நிஹிதமாய் –
தத் ப்ரதிபாத்ய பலத்வமே புத்திஸ்தம் ஆகையாலே முந்துற பலத்வத்தை ஸ்த்ரீ கரித்து
ஐந்தாம் பத்து முதலாக மேல் உபாயத்வத்தை ஸ்த்ரீ கரித்து அருளுகையாலே
விரோத கந்தம் இல்லை என்று திரு உள்ளம் —

——————————————————-

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -பாசுரம் 31-பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்–

ஒரு நாயகமாய் யுலகுக்கு வானோர்
இரு நாட்டில் ஏறி யுய்க்கும் இன்பம் -திறமாகா
மன்னுயிர்ப் போகம் தீது மாலடிமையே யினிதாம்
பன்னியிவை மாறன் உரைப்பால் —-31-

மாறன் உரைப்பால் போம் –உயற்பாலவே கிரியை வரவழைத்துக் கொள்ள வேண்டும் -அறியப்பட்டன என்றுமாம்

—————————————————————-

அவதாரிகை –

இதில்
ஐஸ்வர்யாதிகளின் அல்ப அஸ்திரத்வாதி தோஷங்களை
பேசின பாசுரத்தை
அனுவதித்து அருளிச் செய்கிறார் –
அது எங்கனே என்னில்
சீர் பரவப் பெற்ற நான் -என்று
கீழ்
பகவத் அனுபவத்தாலே ஹ்ருஷ்டரான ஆழ்வார்
அந்த ஹர்ஷத்தாலே
இவ் விஷயத்தை ஒழிய
ஐஸ்வர்யாதிகளிலே மண்டி இருக்கிறவர்களைக் குறித்து
மீளவும்
இவற்றின் யுடைய அல்ப அஸ்திரத்வாதிகளாகிற தோஷங்களை அறியாதே
இவற்றிலே மண்டி இருக்கிறார்கள் என்று
இவற்றின் தோஷங்களைப் பரக்க பேசா நின்று கொண்டு
பரம புருஷார்த்த பூதனான
ஸ்ரீயபதியின் திருவடிகளை ஆஸ்ரயுங்கோள் என்று
பிறருக்கு உபதேசித்துச் செல்லுகிற
ஒரு நாயகத்தின் அர்த்தத்தை சங்க்ரஹித்து
ஒரு நாயகமாய் -இத்யாதியால் அருளிச் செய்கிறார் -என்கை –

————————————————————————

வியாக்யானம்–

ஒரு நாயகமாய் -என்று துடங்கி
யுலகுக்கு -ஒரு நாயகமாய் –
யுய்க்கும் இன்பமும்
வானோர்
இரு நாட்டில் ஏறி யுய்க்கும் இன்பமும் –
திறமாகாது –
என்கிறார் –
ஒரு நாயகமாய் ஓட வுலகு உடன் ஆண்டவர் –
என்றத்தை நினைக்கிறது –
சார்வ பௌமராய்
பாண்டரச்யாதா பத்ரச்ய – என்று
ஏகாத பத்திரமாக நாட்டை நடத்துகிற வத்தால் வருகிற ஸூகமும்
எனைத்தோர் யுகங்களும் இவ் வுலகாண்டு கழிந்தவர் –என்றும்
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பார் எனபது இல்லை -என்றும்
சொல்லுகையாலே
அஸ்த்ரமாய் இருக்கும் –

வானோர் இரு நாட்டில் ஏறி யுய்க்கும் இன்பமும் -ஆவது
தேவர்களுக்கு வாசஸ் ஸ்தானமாய்
ஐஹிக போக விலஷணமான ஸ்வர்க்காதி அனுபவம்
அதுவும் திறமாகாது-
புக்த்வாஸ் ஸ்வர்க்க லோகம் விசாலம் ஷீணே புண்யே மர்த்த்ய லோகம் விசந்தி –
என்கிறபடியே அஸ்திரமாய் இருக்கும்
குடிமன்னு மின் ஸ்வர்க்கமும் எய்தியும் மீள்வர்கள் -என்றத்தைப் பின் சென்றபடி –

இரு நாட்டில் ஏறி யுய்க்கும் இன்பமும் -ஆவது-
ஸூக்ருத விசேஷத்தாலே ப்ராபித்தாலும்
ஸ்திரமாகாது
இது ஆ ப்ரஹ்மபவனம் புனராவ்ருத்தி-என்பதுக்கும் உப லஷணம்-

மன்னுயிர்ப் போகம் தீது-
இறுகல் இறப்பு -என்று
சங்கோச ரூப மோஷம் ஆகையாலே
அதுவும் தோஷ யுக்தமாய் இருக்கும் –

மன்னுயிர்ப் போகம்-என்கையாலே
நித்தியமான ஆத்மா அனுபவம்
கீழில் அவை போல் அஸ்தரம் போகம் ஆகை அன்றிக்கே
நித்ய போகமாய் இருந்ததே யாகிலும்
பர ப்ரஹ்ம அனுபவத்தைக் குறித்து
சிற்றின்பமாய் இருக்கும்
ஆகையாலே -தீது -என்றது –

மாலடிமையே யினிதாம் -பன்னியிவை மாறன் உரைப்பால் –
பன்னியிவை மாறன் உரைப்பால் -மாலடிமையே யினிதாம்-
இவற்றின் அல்ப அஸ்த்ர த்வாதி தோஷங்களை ஆராய்ந்து
ஆழ்வார் அருளிச் செய்கையாலே
ஸ்ரீ யபதியான சர்வேஸ்வரன் உடைய தாச்யமே சரசமாய் இருக்கும்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்மினோ என்றும்
செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ -என்றும்
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ -என்றும்
பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ -என்றும்
மணி மின்னு மேனி நம் மாயவன் பேர் சொல்லி வாழ்மினோ -என்றும்
ஆழ்ந்தார் கடல் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ -என்றும்
பணம் கொள் அரவணையான் திரு நாமம் படிமினோ -என்றும்
கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ -என்றும்
மறுகலில் ஈசனைப் பற்றி விடா விடில் வீடு அக்தே -என்றும்
அக்தே உய்யப் புகும் ஆறு -என்றும்
அருளிச் செய்தவை எல்லாவற்றையும் நினைத்து
மால் அடிமையே இனிதாம் -என்று அருளிச் செய்தது –

————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -86- திருவாய்மொழி – -4-1-1….4-1-5–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 27, 2016

முதற்பத்தால், பகவத் கைங்கர்யம் புருஷார்த்தம் என்று அறுதியிட்டார்;
இரண்டாம் பத்தால், அந்தக் கைங்கர்யத்தில் களை அறுத்தார்;
மூன்றாம் பத்தால், களை அறுக்கப்பட்ட அந்தக் கைங்கர்யமானது பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தமான பகவத் கைங்கர்யம் என்றார்;
இப்படிப்பட்ட கைங்கர்யத்திற்கு விரோதிகள் ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் என்கிறார் இந்த நான்காம் பத்தால்.

முதல் மூன்று பத்துகளாலும் துவயத்தில் பின் வாக்கியத்தின் பொருளை அருளிச்செய்தார்;
இனி, மேல் வருகின்ற மூன்று பத்துகளாலே அதில் முன் வாக்கியத்தின் பொருளை அருளிச் செய்கிறார்.

மேல் வருகின்ற மூன்று பத்துகளாலே’ என்றது, 4-ஆம் பத்து, 5-ஆம்பத்து, 6-ஆம் பத்துகளைக் குறித்தபடி.
இம்மூன்று பத்துகளாலே ‘ஸ்ரீமந்நாராயண சரணௌ சரணம் பிரபத்யே’ என்ற முன் வாக்கியத்தின் பொருளை அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி.
பெரிய பிராட்டியார் புருஷகாரமாக, வாத்சல்யம் ஸ்வாமித்வம் சௌசீல்யம் சௌலப்யம் ஞானம் சத்திகளாகிய குணங்களையுடைய
எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை உபாயமாகப் பற்றுகிறேன்,’ என்பது இவ்வாக்கியத்தின் பொருள்.
இப்பொருள்தன்னையே 4,5,6-ஆம் பத்துகளில் அருளிச்செய்கிறார் என்பதனைத் தெரிவிக்கின்றார்.
(முதல் பத்து அவதாரிகை – ‘திருமகள்
கேள்வன் இரண்டு’ காண்க.)
“இதில் (துவயத்தில்) முற்கூற்றால், பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு ஈசுவரன் திருவடிகளை உபாயமாகப் பற்றுகிறது;
பிற்கூற்றால், அச்சேர்த்தியிலே அடிமை இரக்கிறது,” என்பது ஸ்ரீபிள்ளைலோகாசார்யர் ஸ்ரீசூக்தி.
அக்ரமாக அருளிச் செய்தது -அனுஷ்டான பரம் த்வயம் –சரணாகதி பண்ணினால் பலம் கிடைக்கும் -இங்கு உபதேசம் பலத்தை முதலில் சொல்லி
-பின்பு உபாயம் சொல்ல வேண்டுமே -பிரயோஜனம் இல்லாமல் மந்த மதிகளும் கார்யம் செய்ய மாட்டார்களே –
ஸ்வர்க்க காம-பலம் சொல்லி -ஜ்யோதிஷ்ட ஹோமம் யஜெத -செய்யச் சொல்லிற்றே
பஹூச்யாம் -பிரஜா யேய-சங்கல்பம் -பலத்தை -வியஷ்டி சிருஷ்டி முதலில் சொல்லி -சமஷ்டி சிருஷ்டி பின்பு சொன்னால் போலே

முதல் மூன்று பத்துகளாலும் சொன்ன புருஷார்த்தத்துக்கு உரிய உபாயத்தை அடியிலே அறுதியிடுகிறார்.
‘அடியிலே’ என்றது, சிலேடை : முதல் திருவாய்மொழியிலே என்பதும், திருவடிகளிலே என்பதும் பொருள்.
திருவடிகளிலே என்று பொருள் கொள்ளும்போது ‘உபாயத்தை’ என்பதற்கு உபாயத்தின் தன்மையை என்று பொருள் கொள்க. ‘
சிந்தித்துய்ம்மினோ’ என்பது போன்ற இடங்களில் உபாயத்வம் கூறப்பட்டிருத்தல் தெளிவு.
உபாயத்வம் – உபாயத்தினது தன்மை. உபாயம் – வழி.

இவ்வடி அறியாதாரே அன்றோ வேறு உபாயங்களாகிற விலக்கடிகளில் செல்லுகின்றவர்கள்?

‘அல்லாதார் கர்மம் ஞானம் பத்திகளை உபாயமாகக் கொள்ளாநிற்க, இவர் திருவடிகளை உபாயம் என்கிறது என்?’ என்னும்
வினாவிற்கு விடையாக,‘இவ்வடி அறியாதாரேயன்றோ’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார். அடி – திருவடிகள்.

நிரவதிகப் பிரீதியோடேயன்றோ, மேல், திருவாய்மொழியை இவர் அருளிச்செய்தது?
-நிரவதிகம்– தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாதது.
தாமும் குறைவற்று, பற்றினார் குறைகளையும் தீர்க்க வல்லவராம்படி இருந்தார் மேல்.
சமுசாரிகளைப் பார்த்து, ‘நீங்கள் பற்றின விஷயங்கள் தண்ணியவான பின்பு அவற்றைவிட்டுத் திருமகள் கேள்வனைப் பற்றுங்கோள்’ என்று
பரோபதேசத்தில் இழிகிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.
ப்ராப்யாந்தர நசை ஒழிந்தே -பரித்யாகம் பூர்வாகமாகவே -உபாயாந்தர பரித்யாகம் -சர்வ தர்மான்-பரித்யஜ்ய என்பதால் சொல்லிற்றே –

‘நன்று; ‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் பரோபதேசம் செய்தார்;
‘சொன்னால் விரோதம்’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் பரோபதேசம் செய்தார்;
இந்தத் திருவாய்மொழியும் பரோபதேசமாய் இருக்கின்றது; இவற்றிற்குக் கருத்து என்?’ எனின்,
இவை எல்லாவற்றிலும் எல்லா அர்த்தங்களும் உளவேயாகிலும் ஒவ்வொன்று ஒவ்வோர் அர்த்தத்தில் நோக்காய் இருக்கும்.
‘யாங்ஙனம்?’ எனில்,
‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘இதர விஷய வைராக்கியம் முன்னாகப் பகவத் பத்தியைச் செய்யுங்கோள்’ என்றார்;
‘சொன்னால் விரோதம்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘பகவானைத் துதிப்பதற்குத் தக்கனவான உறுப்புகளைக் கொண்டு
பிறரைத் துதி செய்யாமல் சர்வேசுவரனைத் துதி செய்யப் பாருங்கோள்’ என்றார்;
இத்திருவாய்மொழியில் ‘இவர்கள் தாம் பிறரைத் துதி செய்வது சில பிரயோஜனத்திற்காகவே அன்றோ?’ என்று
அவற்றினுடைய–அல்ப அஸ்திரத்வாதி – சிறுமை, நிலையின்மை -அனர்த்தாவகத்வம் -துக்க மிஸ்ரத்வம் முதலிய
தோஷங்களின் மிகுதியை அருளிச்செய்கிறார்.

செல்வம் அற்பமானது, நிலையாதது முதலிய குற்றங்களை யுடையதாகையாலே தண்ணிது;
ஆத்துமலாபமாகிய கைவல்யம் நிலைத்து நிற்பதாயினும், புருஷார்த்தம் அல்லாதது ஆகையாலே, தண்ணிது;
இப்படி ஐஸ்வரிய கைவல்யங்களுக்கு உண்டான தண்மையைச் சொல்லி, ‘சர்வேசுவரன் ஆகிறான் மங்களம் பொருந்திய
எல்லா நற்குணங்களையும் உடையவனாய் விரும்பினவை அனைத்தையும் கொடுக்கக் கூடியவனாய் இருப்பான் ஒருவன்;
ஆனபின்பு அவற்றை விட்டுப் பகவானைத் துதி செய்யப் பாருங்கோள்’ என்று இங்ஙனே பகவானைப் பற்றுவதற்கு உண்டான
நன்மையை விளக்கிப் பேசா நின்று கொண்டு பரோபதேசம் செய்ய இழிகிறார்.
தான் பெற்ற அனுபவம் பேசி அருளிய பின்பு ஆழ்வார் ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் அனுபவிக்கும் சம்சாரிகளைப் பார்த்து
நிலை அற்ற அத்ய அல்பம்விட்டு பகவத் விஷயம் பற்ற அருளுகிறார் இந்த திருவாய்மொழியில்
ப்ராப்யாந்தர பரித்யாகம் முன்னாக பற்ற வேண்டுமே –

இவர் தாம், மக்கள் இந்திரியங்களை வென்றவர்களாய் வந்து நின்றுகொண்டு,
‘எங்களுக்கு நலத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்’ என்று கேட்க,
உபதேசிக்கிறார் அன்றே?
பிராட்டியும் ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானும் இராவணனை நோக்கி நலத்தைக் கூறினாற்போன்று இருப்பது ஒன்றேயன்றோ
இவருடைய பரோபதேசம்? ‘எல்லா ஆத்துமாக்களையும் கவரக்கூடியதான காலபாசத்தினால் கட்டு உண்டவனும் நாசத்தை அடைகின்றவனுமான
இராவணனை – பற்றி எரிகின்ற வீட்டினைப் போன்று – உபேக்ஷை செய்யமாட்டேன்’ என்பது ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வான் வார்த்தை.
‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின்,
‘வெந்து அற்ற வீட்டிலே ‘ஒரு கம்பாகிலும் கிடைக்குமோ?’ என்று அவிக்கப் பார்ப்பாரைப் போன்று, நானும் நலத்தைக் கூறுவேன்’ என்கிறார் என்பது.

————————————————————————-

ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர்
கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம் கொள்வர்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித் துய்ம்மினோ.–4-1-1-

உபாயத்வம் அடியிலே தொடக்கத்திலே அருளிச் செய்கிறார் –
ஏகாதி பத்தியம் பண்ணும் ராஜாக்களே பிச்சை
ஆகையால் நிருபாதிக சம்பந்த உக்தன் -நித்ய ஸ்ரீ –திருவடிகளைப் பற்றுங்கோள்
ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர்-மண்டல நாதன் -ஏக அதிபதி -ஓட -நெடுங்காலம் -லோகத்துடன் பொருந்தி
ஆண்டவர் -ராஜ்ய ரஷணம் பண்ணிப் போந்தவர்கள்
ஐஸ்வர்யம் பக்னம் ஆனவாறே -லஜ்ஜித்து-இரவிலே- பிச்சை பெற தேடி
மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழா கவரி மான் இல்லையே
கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்-கருப்பு நாய் -இருட்டு அறியாமல் காலை வைக்க
கவ்வப்பட்ட கால் -உடைய ஒட்டாஞ்சில் –
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம் கொள்வர்-மகா பிருத்வியில் உள்ளார் அனைவரும் காண -இவரால் முன் நாள் நலியப்பட்டவர்கள்
இந்த ஜன்மம் தன்னிலே -கை மேல் பலன் -லஜ்ஜையையும் விட்டு தாமே அர்த்தித்து -தாமே கொள்வர்
ஐஸ்வர்யம் அஸ்தரம்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித் துய்ம்மினோ-நித்ய ஸ்ரீ -நிருபாதிக சேஷி -திரு உடன் கூடிய தாள் -கை விடாத –
கால விளம்பம் பெறாமல் சடக்கென –பிராப்யமாக -அனுசந்தித்து உஜ்ஜீவியுங்கோள்

ஒற்றை வெண்கொற்றக்குடையின் நிழலிலே தன் ஆணையானது தடையின்றிச் செல்லும்படி உலகத்தை எல்லாம் ஒருசேர ஆண்ட சக்கரவர்த்திகள்,
கரிய நாயால் கவ்வப்பட்ட காலையுடையவர்களாய் உடைந்த பானையை உடையவர்களாய்ப் பெரிய நாட்டிலேயுள்ள மக்கள் எல்லாரும் காணும்படியாக
இப்பிறவியிலேயே இரந்து உண்ணும் தொழிலைத் தாங்களே மேற்கொள்வார்கள்;
ஆதலால், திருமகள் கேள்வனான நாராயணனுடைய திருவடிகளைக் காலம் நீட்டிக்காமல் (மிக விரைவில் என்றபடி) மனத்தால்
நினைத்து உஜ்ஜீவிக்கப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.
நாயகம் – முதன்மை. ‘ஆக ஓட ஆண்டவர்’ என்க. ‘ஆண்டவர் கொள்வர்’ எனக் கூட்டுக.
‘காலர், பானையர்’ என்பன, முற்றெச்சங்கள். ‘கவர்ந்த’ என்பது ஈண்டுச் செயப்பாட்டு வினையின்கண் வந்தது.
இத்திருவாய்மொழி, கலிநிலைத்துறை.

‘சார்வபௌமராய்ப் போந்த இராசாக்கள் அந்த இராச்சிய ஸ்ரீயை இழந்து இரந்து உயிர் வாழ வேண்டும்படி வறியர் ஆவார்கள்;
ஆன பின்பு, திரு மறு மார்பன் -‘ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஸ்ரீ – ஸ்ரீவத்சத்தை மார்பிலேயுடையவன், நித்தியமான ஸ்ரீயையுடையவன்’ என்கிறபடியே,
அழியாத செல்வமான ‘சர்வேசுவரனைப் பற்றப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.-
ஈசான சீல நாராயணன் -பகவத் பாதர் ஆதி சங்கரர் –

ஒரு நாயகமாய் –
தனி அரசாக. ‘உலகங்கட்கு எல்லாம் தலைவன்’ எனப்படுகின்ற சர்வேசுவரனுடைய
ஐஸ்வரியத்தைப் பௌண்ட்ரக வாசுதேவன் பின்பற்றினாற் போலே பின் பற்றுகிறவாற்றைத் தெரிவித்தபடி.
அநுகாரம்-சர்வேஸ்வரனைப் போலே -இவர்கள் தங்களை நினைத்து
நாயகம் -ஆழ்வார் கொண்டாட வில்லை -அவர்கள் அபிப்ராயத்தாலே –
‘செங்கதிர்க் கற்றை காலும் திகிரியஞ் செல்வன் யானே! சங்கொடு தழல்வாய் நேமி தாங்குதல் விடுத்தால் உய்ந்தான்;
அங்கவை விடுகலானேல் ஆடமர்க் கெழுக’ என்னா வெங்கடக் களிறட் டார்க்கு விடுத்தனன் தூது மன்னோ.’–பாகவதம்
நிலை நில்லாத ஐஸ்வரியத்தைப் பற்றி நீர்க்குமிழி போலே உடைந்து போகின்ற மனிதர்களாதலின், ‘நாயகம் ஆய்’ என்கிறார்.
ஓட –
இப்படி ஆளுவது எத்துணைக்காலம்?’ என்றால், நெடுங்காலம். என்றது, ‘அறுபதினாயிரம் யாண்டு’ என்கிறபடியே நெடுக என்றபடி.
‘இப்படி நெடுங்காலம் ஆள்வது எவ்வளவு?’ என்னில்,
உலகு –
கடல் சூழ்ந்த பூமிப்பரப்பு அடங்கலும்; ‘எங்கிருந்து சூரியன் உதிக்கின்றானோ, எங்கு மறைகின்றானோ,
அதற்கு இடைப்பட்ட பூமி முழுதும்
யுவநாஸ்வனுடைய புதல்வனான மாந்தாதா என்ற அரசனுடைய பூமி என்று சொல்லப்படுகிறது,’ என்கிறபடியே,
முந்திரிகை நிலம்-கை மண் அளவு -ஷேத்திர அல்ப அம்சம் – உடையவனைப் போலே ஆயிற்று ஆள்வது.
உடன் ஆண்டவர் –
இந்தப் பூமிப்பரப்பில் ஓர் இடம் குறை கிடவாதபடி ஆண்டவர் என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
‘பாப காரியங்களை நினைத்தவர் முன்பே கையும் வில்லுமாய் நின்று நோக்கிக் கொண்டு போந்த
கார்த்த வீரியார்ச்சுனனைப் போன்று ஆண்டவர்கள்’ என்னுதல்.
ஆண்டவர் –-ரஷிப்பவர் என்றுமாம் –

‘இப்படிச் சக்கரவர்த்திகளாய் இருந்துகொண்டு தனி அரசாக நெடுநாள் உலகத்தை ஆண்டு
போந்தவர்கள் பின்னை என் செய்வார்கள்?’ என்னில்,
‘இராச்சியம் என்பது, வைத்யம் செய்ய முடியாததும் நாசத்தை விளைவிப்பதுமான பெரியது ஒரு நோய்;
அதன்பொருட்டு அரசர்கள் சகோதரனையும் பிள்ளையையும் விடுகிறார்கள் அல்லவா?’ என்கிறபடியே,
அவற்றை இழந்து வருந்துவார்கள் என்கிறார் மேல்:
கருநாய் கவர்ந்த காலர் –
‘இப்படி நெடுநாள் மதிப்போடே வாழ்ந்து போந்தவன் எளிமைப்பட்டு வாழ்கிறது என்?’
‘ஒரு பட்டினி விடுவோம்’ என்று இருக்க மாட்டானே!
வாழ்க்கையில் உண்டான நசையாலே பிக்ஷை எடுப்பதற்குப் பார்ப்பான்; முன்பு குறைவற வாழ்ந்துபோந்தவன் ஆகையாலே,
பலர் காண வெளியில் புறப்படமாட்டானே! நிலா நாளிலே இருட்டுப் புரைகளிலும் இருட்டுநாளிலும் ஆயிற்றுப் புறப்படுவது;
இருள் ஓர் இடத்திலே திரண்டாற்போலே கறுத்த நாய்கள் கிடக்கும்; அதனை அறியாதே அவற்றின் வாயிலே காலை இடும்;
அவை கடிக்கும்.
அன்றிக்கே,
கருநாய் என்பதற்கு, கருமை –-கறுமை- சீற்றமாய், வெட்டிய நாய் என்னுதல்.
அன்றிக்கே, கரு நாய் – கருவையுடைத்தான நாய் என்னுதல்;
என்றது, குட்டி இட்ட நாய், என்றும் குட்டியைக் காத்துக்கொண்டு கிடக்குமாகையாலே,
‘அதற்கு ஏதேனும் தீங்கு வருகிறதோ!’ என்று
கண்டாரை ஓடிக் கடிக்குமே அன்றோ? அதனைச் சொல்லுகிறது என்றபடி.
காலர் –
‘வீரக் கழல் இட்ட கால்’ என்றே அன்றோ முன்னர்ச் சொல்லிப்போருவது?
இப்போது, ‘நாய் கடித்த காலர்’ என்றாயிற்றுச் சொல்வது என்பார், ‘நாய் கவர்ந்த காலர்’ என்கிறார்.
சிதைகிய பானையர் –
கண்ட இடம் எங்கும் பொளிந்து உபயோகித்தற்குத் தகுதியின்றிக்கே பொகட்டுக் கிடந்தது ஒன்றனை எடுத்துக் கொள்ளும்.
இட்டது உண்டாகில் ஒரு மூலையிலே கீழே போம்படி ஆயிற்று இருப்பது என்பார்,
சிதைகிய’ என்றும், ‘முன்பு பொற்கலத்திலே உண்டு வாழ்ந்தவனுக்கு
இப்போது ஒரு புத்தோடு கிடையாதபடியாயிற்று’ என்பார்,
‘சிதைகிய பானையர்’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

பெரு நாடு காண –
முன்பு பச்சை கொண்டு வந்தவர்கள் ஓர் யாண்டு ஆறு மாதங்களும் உள்ளும் புகப்பெறாதே நின்று உலரும் இத்தனை அன்றோ?
அதற்கும் போர இப்போது தடை அற்று இருந்ததே குடியாகக் காணும்படியாக,
அன்றிக்கே,
முன்பு போர வாழ்ந்து எளிமைப்பட்டவன் ஆகையாலே எல்லாரும் காண வருவர்கள் ஆதலின்,
‘பெரு நாடு காண’ என்கிறார் என்னுதல்.
‘இப்படிச் செய்வது ஒரு பிறவியில் வாழ்ந்து மற்றொரு பிறவியிலேயோ?’ என்னில்,
இம்மையிலே –
அப்படி வாழ்ந்த இந்தப் பிறவியிலே.
பிச்சை –
முன்பு அரசர்களுக்கு இராச்சியம் வழங்கினானாய் அன்றோ போந்தது?
இப்போது ஒரு பிச்சை மாத்திரமேயாயிற்று இவன் விரும்புவது.
முன்பு இராசாக்கள் கொண்டு வந்த பச்சையை, சிலர் இடத் தாம் கொண்டார் என்பது ஆகாமைக்கு
ஆள் வைத்தே அன்றோ வாங்குவது?
இப்போது தாமே கொள்வர்.
அன்றிக்கே.
இடுகின்றவர்கள் பக்கல் நினைவு இன்றிக்கே, தம் விருப்பம் மாத்திரமே உள்ளது என்பார்,
தாம் கொள்வர்’ என்கிறார் என்னுதல்.

இராச்சியத் திரு இங்ஙனேயான பின்பு,
திருநாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ –
‘ஸ்ரீமானான நாராயணன் திருவடிகளை அடைந்து உய்வு பெற்றுப் போருங்கோள்,’
‘பெடையடர்த்த மடவன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம் மடலெடுத்து மதுநுகரும் வயலுடுத்த திருநறையூர்
முடையடர்த்த சிரமேந்தி மூவுலகும் பலிதிரிவோன் இடர்கெடுத்த திருவாளன்
இணையடியே அடைநெஞ்சே!’–பெரிய திருமொழி.6: 9 : 1.
‘இடர் கெடுத்த திருவாளன் இணை அடி’ என்றும்,
‘அங்கு ஸ்ரீமந் நாராயணனிடத்தில் நான் பிச்சையை யாசித்தேன்,’ என்றும்
வருகின்ற பிரமாணங்களைக் காணல் தகும்.
இதனால், ஓடு கொண்டு இரப்பார்க்கு எல்லாம் இவனை ஒழியக் கதி இல்லை என்பது போதரும்;
கபாலித்வம்– தத்ர நாராயாண ஸ்ரீ மான் -மயா பிஷாம் –ஸ்வப்ன லப்த தனம் போலே –
கபாலம் போனதே -சிவன் பார்வதிக்கு சொன்னது -பிண்டியார் –சாபம் தீர்த்த ஒருவனூர் –
கபால போஜனம் –‘ஓட்டு ஊண் ஒழித்தவன்’ அன்றோ?

தாள் –
‘பிள்ளாய்! உன் உள்வெதுப்பு ஆறுவது எப்போது?’ என்ன,
‘நானும் எனக்கு வகுத்த முடி சூடி அவரும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடின அன்றே,’ என்றான் அன்றோ ஸ்ரீ பரதாழ்வான்?
அப்படித் தலையாகப் பிரார்த்திக்கப்பட்ட திருவடிகளை
‘அடி சூடும் அரசு’ என்னக் கடவது அன்றோ?

காலம் பெற – அரை நாழிகையாகிலும் முற்பட்டது உடலாக; ‘வாழ்வு சாதலை முடிவாக உடையது;
உருவம் யௌவனம் இவைகள் முதுமையை முடிவாக உடையன;
செல்வம் நாசத்தை முடிவாக உடையது,’ என்னும் இவற்றை அறிந்த
எவன்தான் தைரியத்தை அடைவான்?’ என்ப ஆதலின்,
நாளைச் செய்கிறோம் என்னுமது அன்று என்பார், ‘காலம் பெற’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘ஒரு முகூர்த்த காலமாவது ஒரு கண நேரமாவது வாசுதேவனை நினைக்கவில்லை என்பது யாது ஒன்று உண்டு?
அதுவே, இவனுக்கு ‘அஸந்நேவபவதி – இல்லாதவன் ஆகிறான்’ என்னும்படி வருகிற கேடு ஆகிறது;
கேடு வருகைக்கு அவகாசமும் அதுவே; திரிபு உணர்ச்சி ஆகிறதும் அதுவே; விலக்கப்பட்ட ஒழுக்கம் ஆகிறதும் ஆதுவே,’
என்ப ஆதலின், ‘காலம் பெற’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

சிந்தித்து –
“இனி வழி இல்லை’ என்று கண்ணழிவு சொல்ல வேண்டா;
அவன் தந்த உறுப்புகளை அவனுக்கு ஆக்க அமையும்;
நெஞ்சிலே அடி பட நினைக்க அமையும்’ என்றபடி.–
நெஞ்சிலே திருவடி பட –
சிற்ற வேண்டா சிந்திப்பே அமையும் –
இடைவெளி இல்லாமல் சிந்திக்க இடை வெளி இல்லாமல் உஜ்ஜீவிப்போமே
உய்ம்மின் –
அந்த நினைவு பலத்தோடே கூடி இருக்குமாதலின், ‘உய்ம்மின்’ என்கிறது.
‘அந்தப் பகவானை நினைப்பதில் என்ன சிரமம் இருக்கிறது? நினைத்தால் மங்களத்தைக் கொடுக்கிறார்;
இரவு பகல் எந்நேரத்திலும் அவரை நினைக்கின்றவர்களுக்குப்
பாவங்களின் நாசமும் உண்டாகின்றன,’ என்றான் ஸ்ரீ பிரஹ்லாதாழ்வான்.
‘பேறு எல்லார்க்கும் வேண்டும்’ என்று இருக்கையாலே எல்லார்க்குமாக
‘உய்ம்மின்’ எனப் பன்மையாக அருளிச்செய்கிறார்.
தாள் சிந்தித்து உய்ம்மின் –
அடி அற்றால் வாடும் அத்தனையே அன்றோ? -அடி உற்றால் வாழலாம் அடி அற்றால் வாடலாம் –
ஆதலால், அடியைப் பேணி நோக்கி உய்ந்து போருங்கள்.
உபாயமாகவும் ப்ராப்யமாகவும் உய்ம்மினோ –உஜ்ஜீவித்து ஆனந்தம் அடைவோம் –

————————————————————————————————

உய்ம்மின் திறை கொணர்ந்து’ என்று உலகு ஆண்டவர் இம்மையே
தம் மின்சுவை மடவாரைப் பிறர் கொள்ளத் தாம் விட்டு
வெம்மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய்க் குமைதின்பர்கள்;
செம்மின் முடித் திரு மாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ. –4-1-2-

ஐஸ்வர்ய பங்கம் அன்றிக்கே அபிமத வியோகமும் பிறக்கும்
உய்ம்மின் திறை கொணர்ந்து’ என்று உலகு ஆண்டவர் இம்மையே-தண்டோரா வார்த்தை -உக்தி மாத்ரத்தாலே
-கத்தி பேசியே ஆண்டவன் -கத்தி வீசி இல்லை- அடுத்த வீட்டில் செய்வதை செய்வேன் -பிச்சைக்காரன் கதை போலே
தம் மின்சுவை மடவாரைப் பிறர் கொள்ளத் தாம் விட்டு-இந்த ஜன்மம் தன்னிலே பலம் -பிரபல பாப ஜென்மங்களுக்கு –
அந்யர் பரிகரிக்கும் படி -தாங்களே கை விட்டு -அத்தேசத்திலும் இருக்க பெறாதே -தாம் விட்டு
வெம்மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய்க் குமைதின்பர்கள்;-
வெவ்விய -வெய்யிலை உடைய காட்டுக்கு -அந்ய ராஜ்யராலே கிலேசம் -ஆதலால்
செம்மின் முடித் திரு மாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ. -அபிரதிகத தேஜஸ் -பதாஸ்ராயணம் செய்மின் –

‘திறைப்பொருளைக் கொணர்ந்து கொடுத்து உயிர் வாழ்ந்து போமின்’ என்று கூறி, உலகத்தை எல்லாம் ஒரு குடையின் கீழே
ஆண்ட சக்கரவர்த்திகள் இன்பத்தை அளிக்கின்ற தம் பெண்களை இப்பிறவியிலேயே பிறர் கொள்ளும்படியாகத் தாமே விட்டு,
கொடிய மின் ஒளி பரக்கின்ற காட்டிற்குச் சென்று, அங்கும் பகைவர்களாலே துன்புறுத்தப்படுவார்கள்;
ஆகையாலே, ஒளி பொருந்திய திருமுடியைத் தரித்த திருமகள் கேள்வனுடைய திருவடிகளை விரைந்து சேர்மின்,’ என்றவாறு.
‘திறை கொணர்ந்து உய்ம்மின்’ என மாறுக. திறை – கப்பம். தம்மின் – தம்முடைய.
இனி, தம் இன் என்பதில் ‘இன்’ என்பதனைச் சுவைக்கு அடையாக்கலுமாம். குமைதின்பர் – நலியப்படுவர்.
‘திருமாலை அடி விரைந்து சேர்மின்,’ எனக் கூட்டுக. திருமாலை உருபு மயக்கம்.

இராச்சியத்தை இழத்தலே அன்றிக்கே, இராச்சியம் பண்ணுகிற காலத்தில் மணஞ்செய்துகொள்ளப்பட்ட இன்சுவை
மடவார்களையும் பகைவர்களுக்குக் கொடுத்து எளிமைப்படுவர் என்கிறார்.

‘திறை கொணர்ந்து உய்ம்மின்’ என்று உலகு ஆண்டவர் –
பகைவர்களுடைய இராச்சியத்தைத் தனக்கு ஆக்கக் கோலினால் போர் செய்து ஆக்கிக் கொள்ளுகை அன்றிக்கே,
‘நீ உன் பிராணனை நோக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தாயாகில், உன் செல்வம் அனைத்தையும் நம் பக்கலிலே கொண்டுவந்து தந்து,
உன்னைக்கொண்டு பிழைத்து ஓடிப் போ’, என்கிற வார்த்தையாலே ஆயிற்றுத் தனக்கு ஆக்குவது; என்றது,
‘படையும் குதிரையும் கொண்டு போர் செய்து தனக்கு ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டா;
திறையைக் கொண்டு வந்து கொடுத்து உயிர் பிழைத்துச் செல்லுங்கோள்’ என்கிற சொல்லாலே உலகத்தை ஆண்டவர்கள் என்றபடி.
இம்மையே –
இப்படி அரசு ஆண்ட இந்தப் பிறவியிலேயே.
தம் இன் சுவை மடவாரைப் பிறர் கொள்ள –
தத்தமக்கு எல்லையில்லாத இனிய பொருள்களான பெண்களைப் பகைவர்கள் கொள்ளும்படியாக; என்றது,
‘தான் அரசு ஆளுங்காலத்தில் அந்தத் தேசத்திலே உள்ள பெண்களை எல்லாம் திரட்டுமே?
இவன் திரட்டினபடியே வேறு ஒருவன் வந்து கைக்கொள்ளும்,’ என்றபடி. இது,
நரகபுரம் அழிந்த அன்று கண்டதே அன்றோ? பாண்டவர்களுடைய இராஜசூயமும் செருக்கும் எல்லாம் கிடக்க,
திரௌபதி சபையிலே மானபங்கம் அடைந்த அதுவே அன்றோ இதில் பிரமாணம்?
தாம் விட்டு –
தம்முடைய உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுவதில் உண்டான நசையாலே, மனம் அறியத் தாங்களே
கூறைப்பையும் சுமந்துகொண்டு போய் விட்டுப் போவர்கள்;
‘ஆபத்தின்பொருட்டுச் செல்வத்தைச் செலவு செய்யாமல் காக்கக் கடவன்,
அப்பொருள்களைச் செலவு செய்தாகிலும் மனைவிமார்களைக் காக்கக் கடவன், அம்மனைவிமார்களைக் கொண்டும்
அப்பொருள்களைக்கொண்டும் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளக் கடவன்,’ என்றார் பிறரும்.

வெம் மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய் –
பேய்த்தேரையும் வெயிலையும் உடைத்தான காட்டிலே போய்.
அன்றிக்கே,
‘வெவ்விய மின்னின் ஒளி போலே இருந்துள்ள வெயிலையுடைத்தான காட்டிலே போய்’ என்னுதல்.
என்றது, ‘பின்னையும் இவன் இங்கே காணில் நலியும்’ என்று தண்ணீர் அற்றதாயும் மனித சஞ்சாரம்
இல்லாததாயும் இருக்கின்ற காட்டிற்குச்செல்லும்’ என்றபடி.
குமைதின்பர்கள் –
நலிவுபடுவர்கள்; என்றது, செல்வம் உடையவர்களுக்கு எங்கும் ஆள் ஓடுமே? ‘அவன் போன இடத்தே போய்க் கொன்று வருகிறோம்;
எங்களுக்கு வெற்றிலை இட்டருளீர்’ என்பார்கள்; அருகே நின்று. ‘அப்படியே செய்து வாருங்கோள்’ என்று
அவர்களுக்கு வேண்டுவன எல்லாம் கொடுத்து விடுவார்கள்; அங்குப் போய்க் கொலை தப்பாது என்றபடி.
அடியிலே நாய் அடி இட்டு நலியத் தொடங்கிற்றே? நாய் முதலிலே காற்கூறு கொண்டது;
அடியிலே என்பதற்கு ‘முதற்பாசுரத்திலே’ என்பதும், ‘காலிலே’ என்பதும் இரு பொருள். அடியிட்டு என்பதற்கும்
‘தொடங்கி’ என்பதும், ‘காலிலே பிடித்து’ என்பதும் இரு பொருள்.
‘காலாகிற பாகம்’ என்பதும், ‘நாலில் ஒரு பாகம்’ என்பதும் பொருள். ‘காற்கூறு கொண்டது’ என்றதனால்,
‘முக்காற்கூறும் வெற்றிலை பிடித்தவர்கள் கொள்ளுகிறார்கள்’ என்பது தொனி.
ஆன பின்பு,
செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து அடி சேர்மின் –
சிவந்து மின்னுகின்ற முடியையுடைய திருமகள் கேள்வனுடைய திருவடிகளை விரைவில் பற்றுவதற்குப் பாருங்கோள்.
தன்னை அடைந்தார்க்குக் கொடுக்கைக்குத் தலையான முடி உண்டு; கொடுப்பிக்கைக்கு அருகே இருப்பாரும் உண்டு;
‘விரையாமையால் உள்ள இழவே உள்ளது’ என்பார், ‘செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து’ என்கிறார்.
‘அவன் முடியைத் தரினும் நீங்கள் திருவடியைச் சேருங்கோள்’ என்பார், ‘அடி சேர்மினோ’ என்கிறார்.
‘நீங்கள் உங்கள் அடிவிடாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்பதாம்.
‘உங்கள் அடி விடாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்றது, சிலேடை : அடி – திருவடியும் மூலமும்.
தாஸ்யம் விடாதே -அடிப்படைக் கருத்து -சேஷத்வ பாரதந்த்ர்யம் விடாதே கொள்ளுமின் –

—————————————————————————————–

அடி சேர் முடியினர் ஆகி அரசர்கள் தாம் தொழ
இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர்
பொடி சேர் துகளாய்ப் போவர்கள் ஆதலில் நொக்கெனக்
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ.–4-1-3-

காலில் விழுந்த ராஜாக்களையும் மதியாமல் இருந்தவர் -பஸ்மம் -போலே -ஆகிறார்கள் –
இவர்களே சென்று தொழா -அங்கீ காரம் செய்யாமல் -வஸ்து பிரதிபத்தியும் பண்ணாமல்
இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர்-முரசு தோல் பறை -சப்திக்க -செவி மடுத்து அந்ய பரராகி -பராக்கு பாவித்து
பொடி சேர் துகளாய்ப் போவர்கள் ஆதலில் நொக்கெனக்-பரமாணு ஆகும் படி -மதிப்பு அற்று -சடக்கென
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ.-பரிமள சமவாயம் உடைய –
அலங்க்ருதமான -கண்ணன் கழல் நினைமினோ

‘தம்முடைய அடிகளிலே பொருந்திய முடியினையுடையவர்களாகி அரசர்கள் தாங்கள் தொழாநிற்க,
இடியைப் போன்ற முரசங்கள் வீட்டின்
முன்னிடத்திலே ஒலித்துக்கொண்டிருக்க வீற்றிருந்த சக்கரவர்த்திகள், (அந்நிலை கெட்டு) பொடியோடு சேர்ந்த தூளியாய்ப் போவார்கள்;
ஆகையாலே வாசனை சேர்ந்திருக்கின்ற திருத்துழாயினைத் தரித்த முடியினையுடைய
கண்ணபிரான் திருவடிகளை விரைவில் நினையுங்கோள்’ என்பதாம்.
‘முடியினராகித் தொழ இருந்தவர்’ என்க. ‘இருந்தவர் துகளாய்ப் போவர்’ என முடிக்க;
‘ஆதலின், கழல்கள் நினைமின்’ என்க.
நொக்கு என்பது, விரைவுக் குறிப்பினைக் காட்டுகின்ற இடைச்சொல்.

இராசாக்கள், தங்கள் காலிலே விழுந்து கிடந்தால் அதனை ஒரு பொருளாக நினைத்து நோக்காத மதிப்பினையுடையவர்கள்,
‘ஒரு சேதநன் – மகன், என்று எண்ண முடியாதபடி மதிப்பு அறுவர்கள் என்கிறார்.

அடிசேர் முடியினர் ஆகி –
தன்னோடு ஒக்க ‘அரசு’, என்று இருந்த இராசாக்கள் தன் காலிலே சேர்க்கப்பட்ட முடியையுடையராய்.
அரசர்கள் –
இராசாக்கள்.
தாம் தொழ –
தாங்கள் அறிந்ததாகத் தொழும் இத்தனை போக்கி, ‘இவன் இப்படித் தொழுதான்’ என்னும் நினைவு அவனுக்கு இல்லை’ என்பார்,
‘தாம் தொழ’ என்கிறார். ‘இன்று ஸ்ரீபாதத்திலே தலை தாக்கத் தொண்டன் இடப்பெற்றோம்,’
என்று இவன்தான் நினைத்திருக்கும் இத்தனை என்பதாம்.
‘தலையாலே யாசித்த அந்தப் பரதாழ்வானுடைய வேண்டுகோள் என்னால் முடிக்கப்படவில்லை,’ என்கிறபடியே,
‘பிள்ளை தலையாலே இரக்க, நாம் மறுத்துப் போந்தோம்’ என்று புண்பட்டுத் தலை சீய்க்கும் இறைவனைத் தொழுகிறார்கள் அன்றோ?
‘இவன் இப்படித் தொழ, அவன் செய்தது என்? என்னில்,

இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர் –
‘இன்ன அரசன் காணப் புகுகிறான்’ என்று ஓலக்கம் இருந்து, நாடகச்சாலையில் உள்ளாரை அழைத்து அருளப் பாடிட்டு,
நாட்டில் மரங்களை அடையத் தொளைத்துத் தோலை மேவி அதனை இடியைப் போன்று ஒலிக்கச் செய்து விருப்பு இன்றியே இருப்பான்.
‘இன்னான் வந்து காலில் விழுந்து கிடந்தான்; அவன் இதனை விரும்பாமல் கூத்துக் காண்பது -பாட்டுக் கேட்பது ஆனான் என்று
உலகத்திலே பிரசித்தமாக வேண்டும்’ என்று ஆயிற்று இவன் இருப்பது.
அங்கு நிற்கின்ற தூணைக் காட்டிலும் ஒரு வாசி இல்லை காணும் இவருடைய நினைவால்: ஆதலின், ‘இருந்தவர்’ என்கிறார்.
‘இப்படி இருந்தவர்கள் என் ஆவர்?’ என்றால், பொடிபடுவர் என்கிறார் மேல் :
பொடி சேர் துகளாய்ப் போவர்கள் –
‘தனக்கு’ என்று ஓர் தன்மை இன்றிக்கே ‘பொடியோடே சேர்ந்த தூளி என்று
வேறு ஒன்றனோடே சேர்த்து நிரூபிக்க வேண்டும்படி ஆவர்கள். என்றது,
‘தம் காலிலே ஒருவன் குனிந்தால் அநாதரிக்கும்படியான மதிப்புடையவர், தம் தலையிலே ஒருவன் அடி இட்டால்
‘நாம் இவன் தலையிலே அடி இட்டோம்’ என்று நினைக்க வேண்டாதபடி சிறிய துகளாய்ப் போவர்கள்’ என்றபடி.

ஆதலின் –
பொருளின் உண்மை நிலை இதுவான பின்பு.
நொக்கு என –
சடக்கு என.
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமின் –
முடி கொடுத்தால் மாலையும் கொடுக்க வேண்டுமே! திருமேனியின் பரிசத்தால் நாட்செல்ல நாட்செல்ல வாசனை ஏறி
வாரா நின்றுள்ள திருத்துழாய் மாலையைத் திருமுடியிலேயுடையனாய் அடியார்கட்கு எளியவனான
கிருஷ்ணன் திருவடிகளை நினைக்கப் பாருங்கோள்.
‘நினைத்தல் மாத்திரம் போதியதாமோ? துதிசெய்தல் வேண்டாவோ?’ எனின்,
நினைத்த மாத்திரத்தில் கொண்டு முழுகுமே அன்றோ திருவடிகளின் இனிமை?
அன்றிக்கே,
‘இவ்வடியை நினைக்கவே சமுசாரம் அடி அறும்’, என்னுதல். என்றது,
‘யமன், கையில் பாசத்தைத் தரித்த தன்னுடைய கிங்கரனைப் பார்த்து,
‘பகவானிடத்தில் பத்தியுள்ளவர்களை விட்டுவிடு; நான் மற்றையோர்க்கே எஜமானன்;பாகவதர்களுக்கு எஜமானன் அலன் என்று
காதின் அடியில் சொன்னான் அல்லவா?’ என்கிறபடியே, யமன் முதலானோர் அஞ்சும்படியான மதிப்பைப் பெறுவர்,’ என்றபடி.

திறம்பேன்மின் கண்டீர் திருவடிதன் நாமம் மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர் – இறைஞ்சியும்
சாதுவாராய்ப் போதுமின்கள் என்றான் நமனுந்தன் தூதுவரைக் கூவிச் செவிக்கு.’-(நான்முகன் திரு. 68)

‘காவலில் புலனை வைத்துக் கலிதன்னைக் கடக்கப் பாய்ந்து நாவலிட் டுழிதரு கின்றோம் நமன்தமர் தலைகள் மீதே
மூவுலகு உண்டு உமிழ்ந்த முதல்வ!நின் நாமங் கற்ற ஆவலிப் புடைமை கண்டாய் அரங்கமா நகரு ளானே!’-(திருமாலை. 1)
என்னும் திருப்பாசுரங்களை அநுசந்திக்கத் தகும்.

———————————————————————-

நினைப்பான் புகின் கடல் எக்கலின் நுண் மணலிற் பலர்
எனைத்தோர் உகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழிந்தவர்
மனைப்பால் மருங்கு அற மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம்
பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ.–4-1-4-

மாமின் அர்த்தம் முந்திய பாசுரம் -அஹமின் அர்த்தம் இதில் –
அடியேன் கண்ட பேர் இடமும் சொல்லாதே -பெருமாள் – —–சாகரம் சோஷயிஷ்யாமி –
அடியேன் திருவடி பற்று சொல்லக் கூடாதே -பற்ற சுலபன் -ஆச்ரயண சௌகர்ய ஆபாதக குணங்கள் -வாத்சல்யாதி
அஹம் -அஞ்சின அர்த்தம் தீர -ஆஸ்ரய கார்ய ஆபாதக கல்யாண குணங்கள்
குவலயா பீடம் சுழற்றி அடித்த பரத்வன் -இங்கு
மதிப்புக் கெடும் அன்றிக்கே -ஆயுஸ் சூம் நிலை நிற்காமல் விரோதி நிரசன்னா சீலனை பற்ற
நினைப்பான் புகின் கடல் எக்கலின் நுண் மணலிற் பலர்-பகவத அனுபவம் விட்டு -ஆராயப் பார்த்தால் -துர்லபம்
ஆழ்வாருக்கு நினைப்பான் -புகில் -நுணுக்கமாக ஆராய மாட்டாரே
தாம்பு வெண்ணெய் தானே ஆராய்வார்
எனைத்தோர் உகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழிந்தவர்-யுகங்கள் -இந்த லோகத்தை ஆண்டு ஆண்டு கழிந்து
நுண்ணிய மணல் போலே பலர் இப்படி ஆனார்களே -இத்தை போலே -நுண் மணல் -எண்ண முடியாத என்றபடி
மனைப்பால் மருங்கு அற மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம்-முடியும் பொழுது -கிருஹப் பிரதேசம் –
அண்டை அசல் -வாசி தெரியாதபடி மாய்வரே
மிச்சம் இல்லாமல் -ஆதலால்
பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ.-அடி பருத்த கால்கள் கொண்ட யானை -அட்டவன் திருவடி பணிமின் –

‘நினைப்பதற்குப் புகுந்தால், பல யுகங்களும் இந்த உலகத்தை எல்லாம் ஆண்டு இறந்து போனவர்கள், கடல் எக்கலிலே உள்ள
நுண்மையான மணல்களைக்காட்டிலும் பலர் ஆவர்;
அவர்கள் அனைவரும் தாங்கள் வாழ்ந்த வீடுகள் இருந்த இடமும் தெரியாதபடி அழிந்தார்களே அன்றி,
வேறு ஒன்றனையும் பார்த்தோம் இல்லை;
ஆதலால், பனைமரம் போன்ற கால்களையுடைய மதம் பொருந்திய யானையைக் கொன்ற
கிருஷ்ணன் திருவடிகளை வணங்குங்கள்,’ என்றவாறு.
‘நினைப்பான் – வினையெச்சம். எக்கல் – மணல் மேடு. ‘ஆண்டு கழிந்தவர் பலர்’ என்க. மனைப்பால் – மனை இடம்.

‘செல்வத்தின் நிலையாமையும் மதிப்பு அறுகையும் கிடக்கச்செய்தே, இன்பத்தை அனுபவிக்கின்றவர்களுடைய
நிலையாமையாலும் அவனைப் பற்றவேண்டும்,’ என்கிறார்

நினைப்பான் புகின் –
நினைக்கப்புக்கால். ‘புகின்’ என்றதனால், கடலிலே இழிவாரைப்போல,
நினைத்ததாய்த் தலைக்கட்ட ஒண்ணாதபடியாய் இருக்கிற இருப்பும்,
தாம் உலக வாழ்வினை நினையார் என்னுமிடமும் தோற்றுகின்றன.
‘ஆயின், இப்பொழுது நினைக்கிறது என்?’ எனின், ஆனாலும்,
பிறருடைய நலத்திற்காக நினைக்குமது உண்டே அன்றோ? –பர ஹிததுக்காக அனுசந்திக்கிறார் –
கடல் எக்கலில் நுண்மணலின் பலர் –
அலைவாய் எக்கலில் நுண்ணிய மணலிற்காட்டில் பலர் ஆவார். ‘இப்படியாண்டு முடிந்து போகிறவர்கள்தாம் யார்?’ என்னில்,
‘சிறிய மனிதர்கள் அல்லர்;
‘பிரமாவினுடைய ஒரு பகலை ஆயிரம் சதுர்யுகம் உள்ளதாகவும் ஓர் இரவை ஆயிரம் சதுர்யுகம் உள்ளதாகவும் அறிகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே,
ஆயிரம் சதுர்யுகம் கூடியது ஒரு பகலாய், இப்படி இராத்திரியாய், இங்ஙனம் நூறு ஆண்டு இருந்து துவிபரார்த்த காலம் உயிர் வாழ்ந்து முடிந்து
போகும் பிரமன் முதலானோர்’ என்கிறார் மேல்;
எனைத்தோர் உகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழிந்தவர் –
பல யுகங்களும் இவ்வுலகையாண்டு, இது குறி யழியாதே இருக்க, இதனை ‘என்னது’ என்று அபிமானித்து முடிந்து போனவர்கள்.
‘கழிந்தவர் கடல் எக்கலில் நுண் மணலின் பலர்,’ எனக் கூட்டுக.
‘உலகில் கழிந்த பிரமர்கள் கங்கையிலே உள்ள மணல் போலவும் இந்திரனாலே பெய்விக்கப்படுகின்ற மழைத்தாரைகள் போலவும்
எண்ணுதற்கு முடியாதவர்கள் ஆவர்,’ எனப்படுதலால்.
‘கழிந்தவர் நுண் மணலிற்பலர்’ என்கிறார்.

மனைப்பால் மருங்கு அற –
அசலிட்டுப் பக்கத்தில் உள்ளார்க்கும் நாசமாம்; மனைப்பால் – மனை இடம். மருங்கு – அயல்.
சிறுக வாழ்ந்தானாகில், தன்னளவிலே போம்; பரக்க வாழ்ந்தானாகில், தன் அயலில் உள்ளாரையும் கொண்டு போம்;
பெருமரம் முரிந்தால் அருகு உள்ளவற்றையும் கொண்டு போம் அன்றோ? ஆதலின், ‘மனைப்பால் மருங்கு அற’ என்கிறார்.
மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம் –
இப்படி முடியுமது ஒழிய நிலைத்திருப்பாரை ஒருவரையும் கண்டிலோம். ‘ஆனால், செய்ய அடுப்பது என்?’ என்னில்,
பனைத்தாள் மதகளிறு அட்டவன் பாதம் பணிமின் –
‘பனைபோலே இருக்கையாலே அச்சத்தை உண்டாக்குகின்ற காலையுடைத்தான மதயானை உண்டு, குவலயாபீடம்;
அதனை முடித்தவன் திருவடிகளைப் பற்றுதற்குப் பாருங்கோள். அவன் உங்களுடைய பிரபலமான தடைகளைப் போக்க,
நீங்கள் அவன் காலிலே தலை சாய்க்கப் பாருங்ககோள்,’ என்கிறார்.
மேற்பாசுரத்தில். ‘மாம்’ என்றபதத்தின் பொருள் சொல்லப்பட்டது:
இப்பாசுரத்தில் ‘அஹம்’ என்ற பதத்தின் பொருள் சொல்லப்படுகிறது.

———————————————————————————–

பணிமின் திருவருள் என்னும் அம் சீதப் பைம் பூம் பள்ளி
அணி மென் குழலார் இன்பக் கலவி அமுது உண்டார்
துணி முன்பு நாலப் பல் ஏழையர் தாம் இழிப்பச் செல்வர்
மணி மின்னு மேனி நம் மாயவன் பேர் சொல்லி வாழ்மினோ.–4-1-5-

அபிமதைகள் சம்ச்லேஷமும் அஸ்தரம் -அபிரூபமான சர்வேஸ்வரனைப் பற்றி வாழுமின்
பணிமின் திருவருள் என்னும் அம் சீதப் பைம் பூம் பள்ளி-அழகிய சீதளம் குளிர்ந்த -பரந்த பூ படுக்கையில்
-திரு அருள் பண்ணி அருள வேணும் -என்னும் ஆதரத்துடன்
சொல்வது ஆண்கள் -பட்டர்
பெண்கள் -மற்றவர் –
-இளமை உள்ள வன்று அன்று படுக்கையில் இருந்து கேட்க – அருள் புரிந்து -கலவி இன்பம் அமுது உண்டார் —
அணி மென் குழலார் இன்பக் கலவி அமுது உண்டார்-அலங்கரோத்தரமாய் -காம சுகம் -சம்ச்லேஷ அனுபவம் –
துணி முன்பு நாலப் பல் ஏழையர் தாம் இழிப்பச் செல்வர்-வஸ்த்ரம் -குறைந்து -கோமணம் -மட்டுமே -வெட்கம் போகாமல் –
முன் அளவில் தொங்கும் படி -சபலத்துடன் -அந்த ஸ்திரீகள் அநாதாரத்துடன் -ஆசா பலத்தால் பின்னும் அங்கே செல்வர்
இது தான் இவர்கள் நிலைமை -ஆதலால்
மணி மின்னு மேனி நம் மாயவன் பேர் சொல்லி வாழ்மினோ.-பேர் சொல்வதே வாழ்ச்சி -ஆஸ்ரிதருக்கு தன்னையே
அனுபவிக்கக் கொடுக்கும் -திரு நாமம் சொல்லி –
கிருபாதீனன்-பற்றி வாழும்

‘திருவருள் புரிதல் வேண்டும் என்று கூறுகின்ற அழகிய மிருதுவான கூந்தலையுடைய பெண்களோடு அழகிய குளிர்ந்த பரந்த பூக்களாலான
படுக்கையிலே சேர்க்கையால் உண்டான இன்பமாகிய அமுதை உண்டவர்கள், அந்நிலை கெட்டு, துணி முன்னே தொங்கவும் பெண்டிர் பலர்
இழித்துக் கூறவும் செல்லுவார்கள்; ஆதலால், நீலமணி போன்று பிரகாசிக்கின்ற திருமேனியையுடைய நம் மாயவனது
திருநாமத்தைச் சொல்லி வாழுங்கோள்,’ என்கிறார்.
‘என்னும் குழலாரோடு பூம்பள்ளியிலே இன்ப அமுது உண்டார்’ என்க. உண்டார் – பெயர். ‘உண்டார் செல்வர்’ என முடிக்க.
‘நால இழிப்பச் செல்வர்’ என்க. செல்வர் – முற்று.
இப்பாசுரத்திற்குப் பட்டர் அருளிச்செய்யும் வியாக்கியானம் இன்பச் சுவையிலே தோய்ந்தது;
நவில்தொறும் இன்பம் பயப்பது. ‘அம் சீதம் பைம்பூம்பள்ளியிலே கிடக்கும் அணி மென்குழலாரைப் பார்த்துத்
‘திருவருள் பணிமின்’ என்னும் இன்ப அமுது உண்டார்’என்றும், கலவி இன்ப அமுது உண்டார்’ என்றும்
தனித்தனியே கூட்டிப் பொருள் காணல் வேண்டும் என்பது அப்பெரியார் திருவுள்ளம்.
இதனை வியாக்கியானத்தில் காணலாகும்.

‘செல்வ நிலையைப் போன்றே மகளிருடைய சேர்க்கையும் நிலை அற்றது,’ என்கிறார்.

‘பணிமின் திருவருள் என்னும் அணி மென் குழலார்’ என்று முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வஹிப்பர்கள்;
இவர்கள் நிர்வாஹத்தில் ‘என்னும்’ என்னும் எச்சம் ‘குழலார்’ என்னும் பெயருக்கு அடைமொழி.
பட்டர், அங்ஙன் அன்றிக்கே,‘திருவருள் பணிமின் என்னும்’ என்னும் இதனை
‘இன்பக் கலவி அமுது உண்டார்’ என்றதனோடே சேர்த்து அருளிச் செய்வர்.
பணிமின் திருவருள் என்னும் – தான் இராச்சியத்தை அவர்களுக்குப் படுக்கைப்பற்று ஆக்கி,
அவர்களைப் படுக்கையிலே வைத்துத் தான்
தாழ நின்று ‘திருவுள்ளத்தில் கிடக்கிறதை அருளிச்செய்யலாகாதோ?’ என்னும்;
தன்னைத் தொழுது வணங்குகின்றவர்கள் புறம்பே உண்டே?
இனி. இன்பச் சுவையாவது, தான் இவர்களுக்குத் தாழ நிற்கையே அன்றோ?
அடி சேர் முடியனராகி இருந்தவன் இவளுக்கு அடிமை என்று தாள நின்று ரசிகத்வம் காட்டுகிறான் என்றவாறு -பட்டர்
அம் சீதம்பைம்பூம்பள்ளி –
காட்சிக்கு இனியதாய்க் குளிர்ந்து பரந்த பூக்களாலே செய்யப்பட்ட படுக்கையிலே
‘அவன் இப் படுக்கையிலே வைத்துத் ‘திருவருள் பணிமின்’ என்றால், அவர்கள் செய்வது என்?’ என்னில்,
அணி மென்குழலார் –
அவன் கொண்டாடுகிற கொண்டாட்டத்தில் விருப்பம் இன்றி, ஆபரணத்தைத் திருத்துவது குழலைப் பேணுவது ஆகா நிற்பர்கள்.
இன்பக்கலவி அமுது உண்டார் –
அவர்களுடைய அந்த ஊடலை முதலாகக் கொண்டதான கலவியால் வந்த ஆனந்த அமிருதத்தை உண்டவர்கள்.
அன்றிக்கே, ‘விருப்பம் இன்மையாகிற அமிருதத்தை உண்டவர்கள்’-அநாதர அமிருத பானம் உண்டவர்கள் – என்னுதல்.
‘அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
வேறு ஒருவன் வந்து அவர்களைக் கொண்டு சென்று இன்பக்கலவி அமுது உண்ணாநிற்குமோ?
இவன் பின்னைத் தன்னுடைய சரீரத்தைக்
காப்பதற்காக அவர்கள் பக்கலிலே சென்று இரக்கத் தொடங்கும்.
துணி முன்பு நால –
‘அந்தத் திரிஜடன் -பெருமாள் இடம் கோ தானம் வாங்கிப் போனவன் – பிராஹ்மணன் மனைவியின் வார்த்தையைக் கேட்டு உடுத்துவதற்குப்
போராத துணியை உடுத்திக்கொண்டு புறப்பட்டான்,’ என்கிறபடியே, பின்பு கொண்டு இணைக்க எட்டம் போராமையாலே முன்னே தொங்கா நிற்கும்.
பல் ஏழையர்தாம் இழிப்ப –
இவன்பக்கல் தங்களுக்கு உண்டான அன்பு தோன்றச் செத்துக் காட்டுவர்கள் முன்பு; இப்போது, தங்களை வைத்துக் கொண்டு
இருப்பவனுக்குப் பிரியமாக, இவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குத் தகுதி இல்லாதவன் என்பதனையும்,
இவனிடத்துள்ள உலோபத் தன்மையையும் சொல்லி விருப்பம் இல்லாத சொற்களைக் கூறாநிற்பார்கள். இவர்கள் தாம் பலர் ஆதலின்,
‘பல் ஏழையர்’ என்கிறார்.
செல்வர் –
‘நம்மிடத்துள்ள அன்புத்தளை அன்றோ இவர்களை இங்ஙனம் சொல்லச் செய்கிறது?’ என்று,
அவர்கள் கூறிய வார்த்தைகளையும் புத்தி பண்ணாதே செல்வார்கள்; என்றது, ‘முன்பு ‘திருவருள் பணிமின்’ என்ற போது ஊடல்
காரணமாகக் கூறிய வார்த்தையைப் போன்றதாக இதனையும் நினைத்துச் செல்வர்,’ என்றபடி.
‘நன்று; இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குத் தகுதி இன்றிக்கே இருக்க, செல்லுதற்குக் காரணம் என்?’ எனின்,
‘கிழத்தன்மை அடைந்தவனுக்குத் தலைமயிர்கள் உதிர்கின்றன; பற்கள் விழுகின்றன; கண்களின் பார்வை குறைகின்றது;
ஆசை ஒன்று மாத்திரம் ஒருவிதக் கேடும் இன்றி இருக்கின்றது,’ என்னக் கடவது அன்றோ?-கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா வாகக் கூடாதோ –
‘ஆன பின்பு, ‘பக்தாநாம் – ‘பக்தர்களுக்காகவே என்று இருக்கிற உடம்பைப் பற்றப் பாருங்கோள்’ என்கிறார் மேல் :
மணி மின்னு மேனி –
நீலமணி போன்று காந்தியையுடைத்தான திருமேனி;
அன்றிக்கே,
‘நீலமணியைக்காட்டிலும் விஞ்சின அழகையுடைத்தான திருமேனி’ என்னுதல்.
‘நன்று; திருமேனி பத்தர்களுக்காகவே இருக்குமோ?’ எனின், ‘இரண்டு சரீரங்களைக் கொடுத்து உதவிய மகாத்துமாவான
அந்த அனுமானுக்கு, விலக்காதது ஒரு சமயத்தைப்பெற்று, என்னால் கொடுக்கப்பட்டதான இந்த ஆலிங்கனமானது
எல்லாக் கொடைக்கும் சமானமாகக் கடவது என்று கொடுக்கும்படி அன்றோ?

பக்தாநாம் -என்கிற உடம்பு -அடியவர்க்கு ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் ‘தேவரீருடைய திவ்யாத்ம சொரூபமானது தேவரீருக்கு அன்று; திவ்ய
மங்கள விக்கிரஹமும் தேவரீருக்கு அன்று; திருவாழி முதலானஆயுதங்களும் தேவரீருக்கு அன்று; அப்படியிருந்தும், திவ்ய மங்கள
விக்ரஹத்தையுடையவராகவே இருக்கிறீர்; தேவரீர் பத்தர்களுக்காகவேபிரகாசிக்கின்றீர்,’ என்பது அச்சுலோகத்தின் பொருள்.

ஸ்ரீராமா. யுத். 1 : 13. இச்சுலோகத்திற்கு வியாக்கியாதா அருளிச்செய்த பொருள் பின்வருமாறு :
ஏஷ : – தாம் அனுபவித்துத் தமக்கு ரசித்தது என்று பிறர்க்குக் கொடுப்பாரைப் போலே; இச்சா க்ருஹீதாபிமதோருதேஹ’:
(விஷ்ணு புரா. 6. 5 : 84.) என்னக் கடவதிறே. ‘இச்சா க்ருஹீதம்’ என்கையாலே, கர்ம நிபந்தனம் அல்ல என்று தோற்றுகிறது;
‘அபிமதம்’என்கையாலே, தனக்கும் போக்கியம் என்று தோற்றுகிறது;
சர்வ ஸ்வபூத : –இது ஒழிய மற்றொன்றைக் கொடுத்தாலும் இது கொடாததால் வரும் குறை கிடக்குமே? திருமேனியைக் கொடுக்கவே
எல்லாம் கொடுத்ததாமிறே; சர்வ அபாஸ்ரயமாயன்றோ திருமேனிதான் இருப்பது!
மற்றுக் கொடுக்குமதிலும் இதுக்கு உண்டான வியாவிருத்தி தோற்றி இருக்கிறது
பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத : – அமிருதாசிக்குப் புல்லையிட ஒண்ணாதே!பிறந்தது குரங்கு ஜாதி -நம்மை சேவிக்க அன்றோ பிறந்தான் –
ஸ்ரீ வைகுண்டம் -புல் ஸ்தானம் –
ஸ்நேஹோமே பரம : – (உத்தரராமாயணம்) – என்று இவ்வுடம்பை விரும்பினவனுக்கு இத்தையே கொடுக்கவேணுமே.
மயா காலமிமம் பிராப்ய தத்த: ‘இவன் ஒன்று கொள்வான் ஒருவன் அல்லன்; நாம் இவனுக்கு ஒன்று கொடுக்கப் பெறுவதுகாண்,’ என்று
குறைபட்டிருந்தவர், இவன் விலக்காததொரு சமயம் பெற்று இப்படிக் கொடுத்துக்கொண்டு நின்றார்.
தஸ்ய மஹாத்மந : – ஒரு படி கொடுத்தாராய் ஒன்று செய்த இத்தனை போக்கி,
இரண்டு உடம்பு கொடுத்தவனுக்கு ஓர் உடம்பு தரம் அன்றிறே.
வேணி உத்க்ரதனத்திலே பிராட்டி ஒருப்பட்ட அன்று அவளை உளள் ஆக்கினான்;
‘அவகாஹ்யார்ணவம் ஸ்வப்ஸ்யே’ (ஸ்ரீராமா. யுத்.) என்ற பெருமாளை மீட்டு அவரை உளராக்கி இப்படி இவர்க்கு இரண்டு உடம்பு
கொடுத்தானிறே அவன். அவன் பல படி உபகரிக்கையாலே இவர் ஒருபடி உபகரித்தார்,’ என்பது.

நம் மாயவன் –
அடியார்கள் விஷயத்தில் அவன் இருக்கும்படி எல்லை காணப்போமோ? ‘இப்பேற்றுக்குச் செய்ய வேண்டுவது என்?’ எனில்,
பேர் சொல்லி வாழ்மினோ –
செய்ய வேண்டிய முயற்சி இவ்வளவே; பின்னை வாழ்வோடே தலைக்கட்டும். வாழ்க்கைக்கு ஒரு பேரோ!
‘அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்’ என்னும்படி அன்றோ இது தன்னுடைய இனிமை இருப்பது?
பேரே வாழ்க்கை என்றவாறு -பேர் சொல்வது உபாயம் இல்லையே
கெடும் இடராய –கேசவா என்ன -நாளும் கொடு வினை –தமரும் குறுககில்லார்

————————————————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -85- திருவாய்மொழி – -3-10-6….3-10-11–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 27, 2016

துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரின் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலை உலகில் புக உய்க்கும் அம்மான்
துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற யான் ஓர் துன்பம் இலனே.–3-10-6-

இதர சஜாதீயனாய் அவதரித்து நின்ற -அதி மானுஜ சேஷ்டிதம் செய்து அருளிய கிருஷ்ணன் -பற்றிய நான் -துன்பம் இலேன்
துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே–அத்யுஜ்வல தேஜோ ரூபம் -பரஞ்சோதி சப்த வாச்யன்
-யதா பூர்வ அவஸ்தா -போலே நிற்க தீபாதி -உத்பன்ன ப்ரதீபம் போலே -தீப பிரவ்ருத்தி -தத் சஜாதீய அப்ராக்ருத திரு மேனி
துயரின் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து-துக்கத்திலே வர்த்தித்து -வரக் கடவதான மனுஜ்ய ஜன்மத்தில் ஆவிர்பவித்து
கண் காண தோன்றி
அதீந்த்ரிய விக்ரகத்தை சேவை சாதித்து உலாவி வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலை உலகில் புக உய்க்கும் அம்மான்-ஈடு படுத்தி -ரூப ஔதார்ய சௌர்யாதி குணங்களால் –
ஆஸ்ரித அநாஸ்ரிதர் விபாகம் அற -தூத்ய சாரத்யாதி பண்ணி தாழ நிற்கும் நிலையில்
தனக்கு அசாதாரணமான பர ஸ்திதியை -விஸ்வரூபம் காட்டி
தனது வாசி அறியாத லோகத்தில் -தன்னை -பக்தியை நிலை நிற்கக் கடவ துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற யான் ஓர் துன்பம் இலனே.
குணம் சேஷ்டிதங்களால் வந்த புகழை நெருங்க அனுபவிக்கப் பெற்ற -மனுஷ்யத்வே பரத்வம் -அறிந்த நான் –
துன்பம் -இன்பத்துக்கு எதிர் தட்டு இல்லை

‘துன்பங்கட்கு எதிர்த்தட்டான மிக்க ஒளியுடன் கூடிய தன்னுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகமானது பரமபதத்தில்
நிற்கிறவாறே இவ்வுலகத்திலும் நிற்கும்படியாக, துன்பங்களால் மிக்கிருக்கின்ற மனிதப் பிறவியில் தோன்றி,
ஊனக் கண்கள் காணுமாறு வந்து துன்பங்களைச் செய்து, தனது தெய்வத் தன்மையை உலகத்தில் புகும்படியாகச் செலுத்துகின்ற இறைவனும்,
குற்றம் இல்லாத புகழையுடைய கண்ணபிரானும், ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனும் ஆன
எம்பெருமானது நற்குணங்களை அனுபவித்த யான் ஒரு துன்பமும் இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.
‘நிற்கத் தோன்றிக் காண வந்து துயரங்கள் செய்து புக உய்க்கும் அம்மான்’ எனக் கூட்டுக.
துயரங்கள் செய்தலை வியாக்கியானத்திற்காண்க. துற்ற – நுகர்ந்த.

‘இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய விக்கிரகத்தை, இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாக்கிச் சமுசாரிகள் கண்களுக்கு
விஷயம் ஆக்கின கிருஷ்ணனுடைய குணங்களை அனுபவிக்கப்பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கத்தின் வாசனையும் இல்லை,’ என்கிறார்.

துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி –
தள்ளத்தக்க குற்றங்கட்கெல்லாம் எதிர்த்தட்டாய், சுத்த சத்துவமயம் ஆகையாலே தனக்கு மேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளியுருவமாய்
பிறர்க்கு உள்ளது ஒன்று அன்றிக்கே, தனக்கே சிறப்பாகவுடைய விக்கிரகமானது.
நின்ற வண்ணம் நிற்கவே –
அங்கு இருக்கும்படியில் ஒன்றும் குறையாமல், விளக்கிலே கொளுத்தின விளக்குப் போன்று அங்கு நின்ற வண்ணம் இங்கு நிற்க
‘எனக்கு உரியதான பிரகிருதியை அதிஷ்டித்து என் மாயையால் உண்டாகிறேன்,’ என்று சொல்லப்பட்டதே அன்றோ?
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றி –
துக்கக் கடலிலே அழுந்தா நின்றுள்ள மனிதர்களுடைய பிறவிகளிலே தோன்றி.
‘எல்லா உலகங்கள் ஆகிற தாமரை மலரும்படி தேவையாகிற கீழைச்சந்நிதியில் மிக்க ஒளியையுடைய கிருஷ்ணன் ஆகிற
சூரியன் உதித்தான்,’ என்கிறபடியே, தோன்றினவன் ஆதலின், ‘தோன்றி’ என்கிறார்.

கண் காண வந்து –
ஊனக்கண்களுக்குப் புலப்படுதல் இன்றி நித்தியசூரிகளுக்கு எப்பொழுதும் காண்பதற்கு விஷயமான தன்னை
ஊனக்கண்களுக்குப் புலப்படச் செய்து.
துயரங்கள் செய்து –
அடியார்களை அழகாலே நோவுபடுத்தியும்;
பகைவர்களை ஆயுதத்தாலே நோவுபடுத்தியும்;
‘நீண்ட கண்களையுடைய கிருஷ்ணர் பூமியினுடைய பாரத்தைப் போக்கி, எல்லா உலகத்தையும் மயங்கச் செய்து,
தம்முடைய மேலான இருப்பிடத்தை அடைந்தார்,’ என்கிறபடியே,
பகைவர்களை முட்கோலாலே சாடியும் அடியார்களை கண்ணழகாலே சாடியும் போனபடி
‘ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக்கூற்றங்கொலோ அறியேன்! ஆழி அம் கண்ணபிரான் திருக்கண்கள்கொலோ அறியேன்!’ என்னும்படி
அன்றோ கண்ணற்று நலியும்படி?

தன் தெய்வ நிலை –
இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய தன்மையை.
உலகில் –
இதற்கு இட்டுப்பிறவாத சமுசாரத்திலே.
புக உய்க்கும் –
செலுத்துகின்ற.
அம்மான் –
அவர்கள் விரும்பாமலே, சமுசாரிகளுக்குத் தன் படிகளை வெளியிடுகைக்கு வேண்டும் சம்பந்தத்தைச் சொல்லுகிறார்.
‘ஆக, ‘பரமபதத்திலே நடையாடக் கூடிய இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத விக்கிரகத்தைச் சமுசாரிகளுக்குத் தெரிவித்து,
அங்கு உள்ளாரோடு சம்பந்தம் இங்கு உள்ளாரோடும் ஒத்திருக்கையாலே, ‘தன் தெய்வ நிலை புக உய்க்கும் அம்மான்’ என்கிறார்,’ என்றபடி.
அன்றிக்கே,
‘தூது சென்று, சாரதியாய் இருந்து தேரை ஓட்டித் தன் படியைத் தெரிவித்து, இச்செயலாலே உலகத்தாரை எழுதிக்கொண்டவன்’ என்றுமாம்.

துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் –
குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான கல்யாண குணங்களையுடைய கிருஷ்ணன்.
மாயன்
– ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையும் உடையவன்.
புகழ் துற்ற யான் –
அவனுடைய கல்யாண குணங்களை நெருங்க நுகரப்பெற்ற யான்.
ஓர் துன்பம் இலன் –
‘இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைக்கொண்டு இவ்வுடம்போடே அணையலாம் படி
அவன் கிட்டுவான் ஆயிற்ற பின்பு, நான் இச்சரீரத்தை விட்டு அங்கே போய் அவ்வுடம்போடே அணைய வேண்டும்,’ என்றால்
எனக்கு அவன் அருமைப்படுத்துவானோ?

——————————————————————–

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் உலகங்களுமாய்
இன்பம் இல் வெந் நரகாகி இனிய நல்வான் சுவர்க்கங்களுமாய்
மன்பல் உயிர்களும் ஆகிப் பலபல மாய மயக்குகளால்
இன்புறும் இவ் விளையாட்டுடையானைப் பெற்று ஏதும் அல்லல் இலனே.–3-10-7-

லீலா விபூதியை கர்மானுகுணமாக நிர்வகிக்கும் அவனைப் பற்றி அல்லல் தவிர்ந்தேன் –
அவர் தானே கர்மம் தொலைக்க வேண்டும் -மம மாயா துரத்தயயா –
துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் உலகங்களுமாய்-அப்ரீதி ரூபம் துன்பம் ப்ரீதி ரூபம் -இன்பம் -செய்யப்பட வினை பாப புண்யங்கள்
கர்மங்களுக்கு நிர்வாகனாய் -தூண்டுபவன் இல்லை –கர்ம பூமியையும் சிருஷ்டித்து
இன்பம் இல் வெந் நரகாகி இனிய நல்வான் சுவர்க்கங்களுமாய்-கர்ம பலத்துக்கு -லோகங்களையும் நிர்வாகனாய்
மன்பல் உயிர்களும் ஆகிப் பலபல மாய மயக்குகளால்-கர்மம் செய்யும் சேதனர்களும்-நித்யராய்
-பல பல-அசங்க்யேமான மோக விகாரங்கள் பிறப்பிக்கும் பிரகிருதி –
இன்புறும் இவ் விளையாட்டுடையானைப் பெற்று ஏதும் -ஆனந்தப்படும் -போகத்துக்கும் லீலைக்கும் -கிட்டப் பெற்று
அல்லல் இலனே.அல்லல் துன்பம் -பர்யாய சொற்கள் பலவும்
அலமாப்பு உடையேன் அல்லேன்

‘துன்பத்திற்கும் இன்பத்திற்கும் காரணமாகிய நல்வினை தீவினைகளுமாகி, உலகங்களுமாகி, இன்பம் இல்லாத கொடிய நரகமாகி,
இனிய பொருள்கள் தங்கியிருக்கின்ற மிகச்சிறந்த சுவர்க்கலோகம் முதலிய உலகங்களுமாகி, நிலை பெற்ற பல உயிர்களுமாகி,
மாயையால் உண்டாகும் பல விதமான மக்களுடைய மயக்கங்களால் இன்புறுகின்ற இவ்விளையாட்டுடையவனைப்
பெற்றுத் துன்பம் யாதும் இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.
‘ஆய் ஆய் ஆகி ஆய் ஆகி இன்புறும் விளையாட்டுடையவன்,’ என முடிக்க.
‘மன் பல் உயிர்’ என்ற இடத்து ‘மன்னுயிர் எல்லாம் தொழும்’ என்ற திருக்குறள் ஒப்பு நோக்கல் தகும்.

‘இறைவன் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன் ஆகையாலே, அவனுக்கு இவ்வுலகத்தில் உள்ளது லீலா ரசமாத்திரம் ஆகையாலே,
அதனை அநுசந்திக்கும் நான் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படவும் வேண்டா; இவ்வுலகத்தில் தோன்றவும் வேண்டா,’ என்கிறார்.
தந்தை காலில் விலங்கு அற வந்து தோன்றிய தோன்றல் -சம்சாரிகள் விலங்கு அறுக்க அவதரித்தான்
அவனும் பிறந்து நாமும் பிறக்கவும் வேண்டுமோ

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் –
இன்ப துன்பங்களுக்குக் காரணமான புண்ணிய பாப உருவங்களான கர்மங்களை ஏவுகின்றவனாய்.
உலகங்களுமாய் –
இவற்றை ஈட்டுதற்கு உரிய இவ்வுலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய்.
அன்றிக்கே,
போக பூமியைச் சொல்லுதலும் ஆம்.
இன்பம் இல் வெம் நரகு ஆகி –
இன்பம் என்பது சிறிதும் இல்லாத நரகலோகத்துக்கு நிர்வாஹகனாய்.
இனிய நல் வான் சுவர்க்கங்களும் ஆய் –
நரகத்தைக்காட்டிலும் சிறிது சுகத்தை உடைத்தான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய்.-துன்பம் இல் ஸ்வர்க்கம் என்னாமல் –
‘உலகங்களும் ஆய்’ என்ற இடம் புண்ணிய பாவங்களை ஈட்டுதற்குரிய உலகத்தைச் சொல்லிற்றாகில் இவை, போக பூமிகள் ஆகின்றன;
அன்றிக்கே,
அங்கே, போக பூமியைச் சொல்லிற்றாகில், இங்கு, இன்ப துன்பங்களை மாத்திரமே சொல்லுகின்றன.

மன் பல் உயிர்களும் ஆகி
நல் வினை தீ வினைகளைச் செய்கின்றவர்களும் அவற்றின் பலன்களை நுகர்கின்றவர்களுமாய்,
என்றும் உள்ளவர்களாய், பலராய் உள்ள ஆத்துமாக்களுக்கு நிர்வாஹகனாய்.
பல பல மாய மயக்குகளால் இன்புறும் இவ்விளையாட்டுடையானைப் பெற்று –
கணக்கு இல்லாததான பிரகிருதியின் விகாரமுகத்தால் உண்டான மக்களுடைய மதிமயக்கங்களாலே பிரீதிக்கு இடமான
விளையாட்டுகளை உடையவனைப் பெற்று. ‘எல்லார்க்கும் நலத்தையே செய்கின்றவனாய்ப் பேரருட் கடலான சர்வேசுவரனுக்கு,
தன்னை நீங்கி மக்கள் துதிக்கப்படுகிற இது பிரீதிக்குக் காரணம் ஆகிற படி யாங்ஙனம்?’ என்னில், இவற்றைத் தன்னுடைய பேரருளால்
காக்க நினைத்தால் அது இவற்றுக்கு விருப்பம் இல்லாததாய் இருக்கும் இருப்பு இறைவனுக்கு நகைக்குக் காரணமாய்,
அவ்வழியாலே லீலா ரசத்துக்குக் காரணமாய்விட்டது; இதற்கு நேர்கொடு நேரே கருத்து இது. கொடுத்த அறிவுதான் பொதுவாய்
ருசி பேதத்தாலே வழி விலங்கிப் போய்க் கேட்டினை விளைத்துக்கொண்டு இருக்கிறபடியைக் கண்டு,
‘நாம் ஒன்றை நினைத்துச் செய்ய, இவை ஒன்றைச் சூழ்த்துக்கொண்ட படி கண்டாயே!’ என்று பிராட்டி
முகத்தைப் பார்த்துப் புன்முறுவல் செய்ய, ‘அது கோல் விழுக்காட்டாலே லீலா ரசமாக முடியும்’ என்றபடி.

ஏதும் அல்லல் இலனே –
‘அவனுடைய கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாத தன்மையைச் சொல்லிய எனக்குக் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதலாகிய துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார். என்றது,
‘என்னைக் கர்மங்கள் ஒட்டுவது இல்லை; கர்மபலத்தில் எனக்கு ஆசை இல்லை; இவ்விதமாய் என்னை எவன் அறிகின்றானோ,
எனக்கும் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதல் இல்லை,’ என்கிறார் என்றபடி.
புருஷோத்தம ஞானம் வந்தால் கர்மங்கள் தீண்டாதே -அந்த பிறவியிலே பிரபன்னன் போலே பேறு கிட்டுமே
அன்றிக்கே,
‘உலகத்தின் படைப்பு முதலானவைகளை அவனுடைய விளையாட்டாக நினைக்கின்ற எனக்கு இந்த லீலா விபூதியில்
சேர்தலாகிற துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார் என்னலுமாம். என்றது,
‘‘நான் கட்டிய கட்டினை எவன் ஒருவன் என்னையே கால் கட்டி அவிழ்த்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறான்? அவன் இதனைக் கடப்பான்,’ என்று
அவன் சொல்லி வைத்தபடியே, அவன்றன்னையே பற்றி விடுவித்துக்கொள்ள இருக்கிற எனக்கு ஒரு துன்பமும் இல்லை,’ என்கிறார் என்றபடி.
அவன் காலைக் கட்டி நாம் கால் கட்டு விடுவித்திக் கொள்ளலாமே –

————————————————————————————-

அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து எங்கும் அழகு அமர்சூழ் ஒளியன்
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குகள் ஆகியும் நிற்கும் அம்மான்
எல்லை இல் ஞானத்தன் ஞானம் அஃ தேகொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்
எல்லை இல் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே.–3-10-8-

சர்வ ஸ்மாத் பரன் ஸ்ரீ யாபதி சங்கல்ப ரூப ஞானத்தால் நிர்வாகன் -ஆஸ்ரயித்து நான் துக்கம் இலேன் ஆனேன் -என்கிறார்
அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து எங்கும் அழகு அமர் -கிலேச பிரசங்கமே இல்லாத இன்பம் —
எங்கு இருந்தாலும் அழகு திருமேனியில் எங்கும் என்றுமாம்
சூழ்ஒளியன்–சமுதாய ரூப லாவண்யம்
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குகள் ஆகியும் நிற்கும் அம்மான்
லீலா விலாசங்கள் -ஸூ பர விபாகம் மறந்து போகும் படி -போக ஆனந்த ரூபனே -சர்வாதிகன்
எல்லை இல் ஞானத்தன் ஞானம் அஃ தேகொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்-ஆனந்தம் அழகு போலே -ஞான வைபவம்
வேறு ஒன்றை எதிர்பார்க்காத
கார்ய பூத சமஸ்த ஜகத் -வியாபாரங்கள் -சங்கல்ப ரூபத்தாலே
எல்லை இல் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே-திருவடிகளைப் பிடித்து அநிஷ்டம் தீர்ந்தேன்

‘துன்பம் இல்லாத இன்பத்திற்கு அளவு இல்லாமல் எல்லா இடங்களிலும் பொருந்திய அழகும் எல்லா இடங்களிலும்
சூழ்ந்த ஒளியும் உடையவனும், அக இதழ்களையுடைய தாமரைப்பூவில் வீற்றிருக்கின்ற பெரிய பிராட்டியின் சேர்க்கையால்
உண்டான ஆனந்தங்களையுடையனாய் நிற்கின்ற தலைவனும், முடிவு இல்லாத ஞானத்தை உடையவனும்,
அந்த ஞானத்தினால் படைத்தல் முதலான எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கின்ற, எல்லை இல்லாத ஆச்சரியமான
குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனும், கண்ணபிரானாய் வந்து அவதரித்தவனும் ஆன
எம்பெருமானுடைய திருவடிகளைப் பற்றி, யான் ஒரு துக்கமும் இலேன்,’ என்கிறார்.
‘இறந்து அமர் ஒளியன்’ எனக் கூட்டுக. ‘செய் மாய்’ என்க-

நித்திய விபூதியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற மேன்மையையுடையவன் உலகினைக் காக்கும்
நீர்மையினை நினைக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து –
சுவர்க்கம் முதலான உலகங்களிற்போன்று –துக்கம் கலந்ததாய் –அளவுக்கு உட்பட்ட -தாய் இராமல், துக்கத்தின் வாசனை
சிறிதும் இல்லததாய்– இன்பத்திற்கே நிலைக்களனாய் –அளவிடப்படாததான ஆனந்தத்தை உடையவன்.
எங்கும் அமர் அழகன் –
மோக்ஷ உலகம் முழுவதும் வெள்ளமிடும் காந்தியை யுடையவன்.
எங்கும் சூழ் ஒளியன் – திருமேனி எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து அலை எறியும்படியான இலாவண்யத்தையுடையவன்.
அன்றிக்கே,
‘அழகு என்று அவயவ சோபையாய், சூழ் ஒளி என்பது சமுதாய சோபையைச் சொல்லுகிறது,’ என்னலுமாம்.
அன்றிக்கே,
‘எங்கும் அழகு அமர் – பாதம் முதல் முடி வரையில் அவயவங்களைத் தனித்துப் பார்த்தால்
‘இங்கே அழகு குடி கொண்டது, இங்கு அழகு குடி கொண்டது,’ என்னும்படி பாதாதி கேசம் பழிப்பு அன்று,
சூழ் ஒளியன் –
மோக்ஷ உலகம் அடங்கலும் காநதியின் நிறைவினாலே வெள்ளமிடாநிற்பவன்,’ என்னுதல்.

அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் –
இதனால், இவ்வழகு காட்டில் எறித்த நிலவு ஆகாதபடி நெஞ்சோடே அனுபவ்விப்பாரைச் சொல்லுகிறது.
உளமார அனுபவிப்பார் -மார்பிலே இருந்தே அனுபவிப்பார் –
மலரில் வாசனை வடிவு கொண்டு இருப்பதைப் போன்று தனக்குமேல் ஓர் இனிய பொருள் இல்லாதவளான பெரிய பிராட்டியுடைய
சேர்க்கையாலே பிறந்த ஆச்சரியமான ஆனந்தத்தையுடையனான சர்வேசுவரன் மயக்குகள் – ஆனந்தங்கள். மயங்கள் – கூடல், கலத்தல்.
ஆகியும் நிற்கும் –
தன்னுடைய ஆனந்தத்துக்கு மேலே திருமகள் கேள்வனாய் இருக்கும் தன்மையால் வந்த ஆனந்தத்தையுடையனாய் இருக்கும்.
ஸ்ரீ யை அணைத்து ஆனந்தம் -ஸ்ரீ யபதி என்பதை அனுசந்தித்து ஆனந்தம் –
அம்மான் –
ஆனந்த மயனாய் திருமகள் கேள்வனாய் இருக்குமவன் அன்றோ சர்வேசுவரன்?

எல்லை இல் ஞானத்தன் –
மநஸ்வீ – அவளிடத்தில் சென்ற மனத்தை உடையவன்’
தானும் அவளுமான சேர்த்தியிற் பிறந்த வெளிச்சிறப்பையே வேறு துணையை வேண்டியிராதே கருவியாகக் கொண்டு
, இக்காரியங்களின் கூட்டத்தை எல்லாம் உண்டாக்குகிறவன். ‘யாதொரு பிராட்டியினுடைய முகத்தை நோக்கிக் கொண்டு
அம்முகக் குறிப்பில் பரவசப்பட்டவனாய், படைத்தல் முதலான எல்லாத் தொழில்களையும் செய்கிறானோ, அவன்’ என்றார் அன்றோ பட்டரும்
இம்முகத்தாலே அன்றோ பஹூஸ்யாம் – பல பொருள்கள் ஆகக்கடவேன்’ என்பது?
மற்றை எல்லார்க்கும், விஷயங்களினுடைய சேர்க்கை ஞானக் கேட்டினையும் வலிமைக் குறைவினையும்
உருவத்தில் அழகு இன்மையினையும் செய்விக்கும்; பிராட்டியினுடைய சம்பந்தம் அவற்றுக்கு எதிர்த்தட்டாய் இருக்குமாதலின்,
‘ஞானம் அஃதே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்’ என்கிறார்.-அவளுக்காகவே புருஷ பிரசவம் —
இவளுக்கும் ஆனைக்கு குதிரை வைப்பார் போலே அவனது ஞானம் –

எல்லை இல் மாயனை –
நினைவின் உருவமான ஞானத்தாலே படைத்தல் முதலிய காரியங்களைச் செய்ய வல்ல ஆச்சரியமான சத்திகளோடு கூடியவனை.
‘இப்படிப்பட்டவன் யார்?’ என்னில்,
கண்ணனை –
கிருஷ்ணனை. ‘ஆயின், கிருஷ்ணனுக்குப் படைத்தல் முதலான தொழில்கள் உண்டோ?’ எனின்,
‘உலகங்களினுடைய உற்பத்தியும் கிருஷ்ணனேயாவன்; உலகங்கள் பிரளயத்தால் அழிவதும் கிருஷ்ணனேயாவன்,’ என்பது பாரதம்.
கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே-பிராட்டி சந்நிதியும் உண்டாய், அவள் புருஷகாரமாக வேறு துணைக்காரணம்
வேண்டாமலே நம் காரியம் செய்யுமவனுமாய், ‘இந்தப் பரமாத்துமா தானே சந்தோஷிப்பிக்கிறான்’ என்கிறபடியே,
‘ஆனந்தத்தை உடையவனைப் பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

——————————————————————————————

துக்கம் இல் ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான்
மிக்க பன் மாயங்களால் விகிர்தம் செய்து வேண்டும் உருவுகொண்டு
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானைப் பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே.–3-10-9-

சர்வ பிரகார ரஷகன் -ஆபத் சகன்
துக்கம் இல் ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான்-தேஜோ -அலங்க்ருதன்
மிக்க பன் மாயங்களால் விகிர்தம் செய்து வேண்டும் உருவுகொண்ட
அநவதிக அதிசய ஆச்சர்ய -பஹூ வித -இச்சாக்ருஹீத திரு உருவம் -அபிமத -இதர சஜாதீய விக்ருதம் -செய்து
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள்-திகம்பரன் -திக்குகளே ஆடை -ஈஸ்வர அபிமானன்
அஜன் பிரசித்தமான நான்முகனும்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானைப் பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே-களைப்பும் இல்லை
தாரதம்யம் இல்லாமல் ஏக தேசத்தில் ஒதுங்க -ரஷண சக்தி உக்தன்

துக்கம் இல்லாத ஞானமும் மிக்க ஒளியோடு கூடிய திருமேனியும் திருத்துழாய் மாலையுமுடைய பெருமான், அளவு இல்லாத
பல வகைப்பட்ட ஆச்சரியமான சத்திகளோடு கூடி வேண்டிய வடிவைக்கொண்டு சேராச்சேர்த்தியான காரியங்களைச் செய்து,
சிவபெருமானோடு பிரமன் முதலாக உள்ள எல்லாச் சேதநரையும் அசேதனங்களையும் சமமாகத் தன்னுள் அடங்கும்படி விழுங்கும்
ஆற்றலை உடையவனுமான எம்பெருமானைப் பெற்றுச் சிறிதும் தளர்வு இல்லாதவன் ஆனேன்.
‘வேண்டும் உருவு கொண்டு விகிர்தம் செய்து’ என மாறுக. நக்கன் – வஸ்திரம் இல்லாதவன்;
சிவன். அயன் – அஜன்; விஷ்ணுவிடம் தோன்றினவன்; பிரமன். அ – விஷ்ணு.

‘அகடிதகடநா சமர்த்தனான ஆல் இலையில் துயில்கொண்ட அண்ணலை நுகரப்பெற்ற எனக்கு ஒரு தளர்வும் இல்லை’ என்கிறார்.
இனி, ‘மஹாப்பிரளயத்தின் செயலை நினைக்கிறார்,’ என்னலுமாம்.

பிராக்ருத பிரளயம் -மகா பிரளயம் -சமஷ்டியாக ஒட்டிக்கும் -விழுங்குவது இல்லை -i
நைமித்திக பிரளயம் -மூன்று லோகம் –இப்பொழுது தான் விழுங்குவார் -ஆதரவு காட்டி நான்முகன் –
மூன்று அளக்க ஏழு அளந்தது போலே

துக்கம் இல் ஞானம் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான் –
தள்ளத்தக்கனவான குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான ஞானத்தையும், எல்லை இல்லாத ஒளியின் உருவமான விக்கிரகத்தையுமுடையவனாய்,
அவ்வடிவிற்கு அலங்காரமாகத் தக்கதான திருத்துழாய் மாலையையுடையனான சர்வேசுவரன்.
அலங்கல் – மாலை. மிக்க பல மாயங்களால் – அளவு கடந்தன வாய்ப் பல வகைப்பட்ட ஆச்சரிய சத்திகளின் சேர்க்கையாலே.
வேண்டும் உருவு கொண்டு விகிர்தம் செய்து –
இச்சையினாலே கொள்ளுகின்ற விக்கிரகங்களை மேற்கொண்டு விகிருதங்களைச் செய்யாநிற்கும்.
விகிருதம் – வேறுபட்ட காரியங்கள். என்றது, சிறிய வடிவைக் கொண்டு, பெரிய உலகங்களை வயிற்றிலே வைத்து,
அப்பொழுது தோன்றியது ஒரு ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தருளுகையாகிற அகடிதகடநா சாமர்த்தியத்தைச் சொல்லுகிறது.
விகிர்தம் -ஸ்தூல ஆகாரம் சம்ஹரித்து ஸூ ஷ்ம ரூபம் ஆக்குதல்
வேண்டும் உருவு -சங்கர்ஷன ரூபம் கொண்டு சம்ஹாரம் என்றுமாம்
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள் ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானை –
தன் கூட்டத்துக்கு உபகாரகனாகப் பிரசித்தனாய் இருக்கிற சிவபிரானோடு கூட, அவனுக்கும் தந்தையான ஏற்றத்தையுடைய
நான்முகன் தொடக்கமான எல்லா அறிவுடைப்பொருள் அறிவில் பொருள்களையும் ஒரே தடவையில் பிரளயம் தேடிலும் காணவொண்ணாதபடி
வயிற்றிலே வைத்துக் காப்பாற்ற வல்ல சர்வ ரக்ஷகனை.
முடிந்து பிழைக்கப் பெற்றேன் -சம்ஹாரக்கடவுள் என்பதால் சிவபிரானையும் பிரான் என்பர் –
ஒடுங்க விழுங்குகையாவது,
‘ஏழுலகும் உண்டும் இடமுடைத்து’ என்கிறபடியே, சிறிய வயிற்றிலே பெரிய உலகங்களை வைத்தால், ஈர்க்கில் அத்திக்காய்
கோத்தது போன்று விசைத்து வேறாய் இராமல், அடங்கித் தகுதியாய் இருக்கை. இப்படிப்பட்டவனை
பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே –
எல்லாவற்றையும் செய்து முடிக்கும் ஆற்றலை உடையவனாய்ப் பிரமன் முதலானவர்களையும் காப்பாற்றுகின்றவனானவனை
வேறு பயன் ஒன்றையும் கருதாதவனாய் அடைந்த எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.
நைமித்திகப் பிரளயமான போது, அவர்களால் காக்கப்படுகின்ற மூன்று உலகங்களையும் பாதுகாக்கையாலே அவர்களையும் பாதுகாப்பவன்’ என்கை.

————————————————————————————————-

தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனிமுதல் ஞானம் ஒன்றாய்
அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும்
வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியைப் பூதங்கள் ஐந்தை இருசுடரைக்
கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலனே.–3-10-10-

சர்வாந்தர பூதனான கிருஷ்ணனைப் பற்றி -ஒரு அழிவும் உடையேன் அல்லேன்
தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனிமுதல் ஞானம் ஒன்றாய்-நியந்த்ருத்வ சக்தியில் -பூரணமாக -குறை வில்லாமல்-
சமஸ்த காரணமாய் -ஞானத்தினாலே நிரூபணம்
அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும்-இந்த்ரியன்களால் அறிய முடியாத -அருவமாகி -அவயவங்கள் இல்லாமல்
வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியைப் பூதங்கள் ஐந்தை இருசுடரைக்
அபிவிருத்த தேஜஸ் -அசாதாரண விக்ரகன் -சமஷ்டி ரூப பூதங்கள் வியஷ்டி சிருஷ்டி சந்திர சூரியர்கள்
கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலனே.-அவதார -அபிவிருத்த அதுஜ்வலமம் -ஆச்சார்ய பண்புகள்

‘தளர்ச்சியில்லாமல் எக்காலத்திலும் எல்லா இடத்திலும் பரந்திருக்கின்ற தனித்த காரணமான ஒப்பற்ற ஞானத்தினையுடையவனாகி,
அளவிற்குட்பட்ட ஐம்புலன்களும் அறியாதபடி அருவாகி நிற்கின்ற. வளர்கின்ற ஒளியையுடைய தலைவனை, திருமேனியையுடையவனை,
ஐம்பெரும்பூதங்களையும் சூரியசந்திரர்களையும் சரீரமாக உடையவனை, கிளர்கின்ற ஒளியையுடைய ஆச்சரியமான குணங்களையும்
செயல்களையுமுடையவனை, கிருஷ்ணனைத் திருவடிகளைப் பிடித்ததனால் யான் எக்காலத்திலும் கேடு இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.
‘ஒன்றாய் அருவாகி நிற்கும் ஈசன்’ என்க. பற்றி – பற்றியதனால்; ‘செய்து’ என்னும் வாய்பாட்டு வினையெச்சம் காரணப் பொருளில் வந்தது.

‘உலகமே உருவமாய்ச் சத்தையையும் நோக்குமவனாய், தன்னிடத்து விருப்பம் செலுத்தினாரைத் தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய
விக்கிரகத்தோடே வந்து அவதரித்துக் காக்குமவனைப் பற்றி எனக்கு ஒரு கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய் –
என்றும் உண்டாய் எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து நின்றால் ஒரு தளர்த்தி இல்லாமலே, படைக்குமிடத்தில் இரண்டாவதாக வேறு
ஒரு காரணம் இல்லாததாய் உள்ள நினைவின் உருவமான ஞானத்தை உடையவனாய்.–தளர்ச்சி இல்லாமல் -மூன்றுக்கும் சேர்த்து அன்வயம் –
அன்றிக்கே,
‘ஒரு பொருளிலும் குறைவு வாராதபடி எங்கும் ஒக்க ஒரே உருவமாய் எல்லாக் காலத்திலும் பரந்து நிறைந்து,
இவற்றைப் படைக்குமிடத்தில் மூன்று விதக்காரணமும் தானேயாய், வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய ஞான உருவனாய்’ என்னுதல்.
அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் –
உழக்காலே கடலை முகக்க ஒண்னாதது போன்று, அளவிற்கு உட்பட்ட பொருள்களை அறியும் இந்திரியங்களாலே
அளவிற்கு உட்படாத பரம்பொருளை அறிய முடியாது அன்றோ? ஆதலால், ‘ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால்’ என்கிறார்.
அருவாகி நிற்கும் –
அவற்றால் அறிய ஒண்ணாதபடி உருவம் இல்லாதபடி நிற்பான்.

வளர் ஒளி ஈசனை –
‘இப்படி அறிவுடைப்பொருள் அறிவில் பொருள்களோடே கூடி அவற்றுக்கு உள் உயிராய்ப் புக்கு நின்றால்,
அவற்றிற்கு உண்டாகும் குற்றங்கள் அவனைத் தீண்டாவோ?’ என்னில், ‘ஆத்துமா கர்மபலத்தை நன்றாக நுகர்கின்றது;
இறைவன் கர்மபலத்தை நுகராமல் வேறாக மிகுதியாகப் பிரகாசிக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே,
அவற்றிற்கு உண்டான குற்றங்களால் தீண்டப்படாதவனாய், எல்லாப் பொருள்களையும் ஏவுகின்றமையால் வந்த புகரையுடையனாய் இருப்பான்
மூர்த்தியை –
இப்படி உலகமே உருவாய் இருக்கவும் இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய விக்கிரகத்தோடு கூடினவனாய் நித்தியவிபூதியில்
இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது.
பூதங்கள் ஐந்தை இரு சுடரை –
காரணமான மண் முதலான ஐம்பெரும்பூதங்களையும், காரியக் கூட்டத்தில் தலையான சந்திர சூரியர்களையுமுடையவனாய்
லீலா விபூதிக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது. இதனால், அவனுக்கே உரியதான விக்கிரகத்தைப் போன்று
உலகமே உருவமாக நிற்கிற அதுவும் இவர்க்கு அனுபவிக்கத் தக்கதாய் இராநின்றது என்பது போதரும்.
இவ்வுலகத்துள்ளே இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தனது திருமேனியை, இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாம்படி ஆக்கிக்கொண்டு
வந்து கிருஷ்ணனாய் அவதரித்தவனை.
கண்ணனைத் தாள் பற்றி –
‘என் ஒருவனையே பற்றுக்கோடாகப் பற்று,’ என்றவன் திருவடிகளைப் பற்றி.
யான் என்றும் கேடு இலன் –
‘இவன் விருப்பம் இல்லாதவனாய் இருந்த அன்றும் சம்பந்தத்தாலே சத்தையை நோக்கி, இவன் விரும்புகிற அன்று
கண்ணுக்குத் தோற்றி நின்று காக்குமவன் திருவடிகளை முறையிலே பற்றின எனக்கு ஒரு நாளும் கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

‘மூர்த்தியை, தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய், பூதங்கள் ஐந்தை, இரு சுடரை, என்றும் எங்கும் பரந்து, தளர்வு இன்றியே, அளவுடை ஐம்புலன்கள்
அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும் வளர் ஒளி ஈசனை, கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலன்’ என்று கூட்டுக.

வியாப்யமே மூன்றாம் பத்தின் -சாரம் -எங்கும் வியாபித்து -த்ரிவித காரணன் – சங்கல்ப ஞானத்தாலே -ஞானம் மிக்கு
-வியாபகத தோஷம் இல்லாமல் -விபுவாக -அந்தர் பஹிஸ்ஸ சர்வம் –
நியந்த்ருத்வம் தொடங்கி -அடுத்த பத்தின் சாரமும் கோடி காட்டி -பொசிந்து காட்டுவதை காணலாமே –

————————————————————————————-

கேடு இல் விழுப் புகழ்க் கேசவனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள் இவையும் ஒருபத்தும் பயிற்ற வல்லார்க்கு அவன்
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண நலனிடை ஊர்தி பண்ணி
வீடும் பெறுத்தித் தன் மூவுல குக்கும் தரும் ஒரு நாயகமே.–3-10-11-

ஸூ ராஜ்ய பிராப்தியே பலம் –
கேடு இல் விழுப் புகழ்க் கேசவனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக-கல்யாணை ஏக குணா பிரதை கேசி ஹந்தா
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள் இவையும் ஒருபத்தும் பயிற்ற வல்லார்க்கு அவன்-குறை இல்லை என்று அருளிச் செய்த
-பகவத் அனுபவ பிரதிபாதகம் -பிரகாசப்படுத்தி
சப்தார்த்த செறிவு மிக்கு -பயில -வைப்பார்க்கு -பயிற்றவுமாம்
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண நலனிடை ஊர்தி பண்ணி
அவிசேஷஜ்ஞ்ஞர் பிரசுரமான நாடும் விசேஷஜ்ஞ்ஞர் பிரசுரமான நகரமும்
நாடு புகழும் பரிசு -பகவத் பாகவத சேஷத்வ சம்பத் –
வீடும் பெறுத்தித் தன் மூவுல குக்கும் தரும் ஒரு நாயகமே.-ஆளும் செல்வம் அவன் கொடுத்தால் இதில் மயங்கி இருக்காமல் –
மோஷானந்தம் அருளி -த்ரிவித -சேதனருக்கும் த்ரிவித அசேதனர்க்கும் –மூ வுலகுக்கும் ஒரு நாயகம் –
அவர் சம்பந்தத்தால் அனைத்தும் உத்தேச்யம் –அத்விதீய நாயகத்வம்
பகவத் ஸ்வரூப -அந்தர்பாவத்தால் -வந்த ததாத்மகத்வம்
சர்வாத்மகம் -சரீரம் ஆத்மா -மத்தஸ் சர்வம் -பிரகலாதன் சொல்லிக் கொள்வது போலே -கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும் –

‘அழிவில்லாத விழுமிய புகழையுடைய கேசவனைப்பற்றி, திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபர் அருளிச்செய்த ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள்
இப்பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும் கற்கவல்லவர்கட்கு, அவ்விறைவன், நாடும் நகரமும் நன்மையோடே கூடக் காணும்படி ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பத்தோடு நடக்கச் செய்து, மோக்ஷத்தையும் பெறச்செய்து, தன்னுடைய மூன்று உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைமையையும் தருவான்,’ என்றபடி.-: ‘கேடுஇல் விழுப்புகழ்’ என்கிறார்.
‘தாவா விழுப்புகழ்’ என்றார் ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார். ‘பொருள் சேர் புகழ்’ என்றார் தெய்வப்புலமைத் திருவுள்ளுவனார்,
‘பயிற்ற’ என்பது, ஈண்டுத் தன்வினையின்கண் வந்தது. ‘வல்லார்கட்கு நாயகத்தைத் தரும்,’ என முடிக்க.
நாடு, நகரம், உலகு என்பன இடவாகு பெயர்கள். ‘காணப் பண்ணிப் பெறுத்தித் தரும்,’ என்க.

‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்களை எல்லா உலகங்களிலும் பிரசித்தமாம்படி ஸ்ரீ வைஷ்ணவ செல்வத்திலே நடத்தி,
மேலே பரமபதத்திலே சென்றால் தன் செல்வத்தை இவர்கள் இட்ட வழக்கு ஆக்கும்,’ என்கிறார்.

கேடு இல் விழுப்புகழ் கேசவனை –
கேடு இல்லாமல் விழுப்பத்தையுடைத்தான நித்தியமாய் இருக்கிற மங்களம் பொருந்திய நற்குணங்களையுடைய,
கேசியைக் கொன்ற கிருஷ்ணனை.
குரு கூர்ச்சடகோபன் சொன்ன –
‘முனிவரான வால்மீகி பகவானால் சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீராகவனுடைய சரிதம்’ என்கிறபடியே, அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு போகமாட்டாத
ஆழ்வாரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட. –ரகுவர சரிதம் பிரணதீயம் -கேசவனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பாடல் ஓர் ஆயிரம் –
தந்த்ரீய லய சம்விதம் -ஏழு ஸ்வரம் –‘பாடத்திலும் கானத்திலும் கேட்பதற்கு மதுரமாய் இருக்கிற’ என்கிறபடியே,
ஸ்ரீ ராமாயணமும் திருவாய்மொழியும் இருக்கும் வரை நம் சம்ப்ரதாயம் வாழுமே –
இசையோடே சேர்ந்த ஆயிரத்துள்.
இவையும் ஒரு பத்தும் – முத்துகளை முகம் அறிந்து கோத்துச் சேர்வை பார்க்குமாறு போன்று, ‘இவையும் ஒரு பத்து’ என்கிறார்.
பயிற்ற வல்லார்கட்கு –
கற்க வல்லவர்கட்கு. ‘பயிற்ற’ என்னும் பிறவினை, ஈண்டுத் தன்வினையின் கண் வந்தது. ‘அவன் தரும்’ என்று கூட்டுக.

நாடு –
பொருளின் விசேடத்தை அறியாத சாதாரண மக்கள்.
நகரம் –
பொருளின் விசேடம் அறிந்திருக்கும் பெரியோர்கள்.
நன்கு உடன் காண –
நன்மையோடே காண. ‘இவனும் ஒருவனே!’ என்று கொண்டாட என்றபடி.
நலன் இடை ஊர்தி பண்ணி –
நன்மைக்கு நடுவே நடக்கும்படி செய்து. நன்மையா வது, ஸ்ரீ வைஷ்ணவஸ்ரீ.
வீடும் பெறுத்தி –
பரமபுருஷார்த்த மோக்ஷத்தையும் கொடுத்து.
மூவுலகுக்கும் தரும் ஒரு நாயகம் –
தன்னதான மூன்று விதமான உயிர்களின் கூட்டத்துக்கும் இவன்தான் ஒப்பு அற்ற தலைவன் ஆம்படி பண்ணிக்கொடுக்கும்
‘ஆயின், சர்வேசுவரனைப் போன்றவனோ இவனும்?’ எனின், அவன் தன்னதான ஐஸ்வர்யத்தை இவன் ‘என்னது?’ என்னும்படி
செய்யும். என்றது, ‘இவனுக்கு ஐஸ்வர்யம் கொடாநிற்கச் செய்தே, இது தனக்குப் புறம்பாம்படி இருக்கை அன்றித்
தன் ஐஸ்வர்யத்திலே அடங்கியதாகும்படி செய்து கொடுப்பான்,’ என்றபடி.-ஸ்வரூப அந்தர்பூதம் -தாதார்த்தம் -என்றவாறு -சரீரம் போலே தானே –

————————————————————————–

திராவிட உபநிஷத் சங்கதி -ஸ்ரீ வாதி அழகிய மணவாள ஜீயர் –

பூயக-அவதீர்ய புவி
ஸ்வகீயம் திவ்ய வபுகு
பிரத்யஷம் அஷந்தம்
அகிலாஞ்ச குணா ஆனந்தம்
ஸ்துத்வா முனி
சு சரிதா அர்த்தவத் சரிதார்த்த தயா
ந கிஞ்சித் துக்கம் மம
இதரான் சந்தோஷ -தசமே –

—————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி -ஸ்ரீ தேசிகன் –

கேசவன் -பாடி
ப்ராதுர் பாவம் -அவதரித்து -பல பிறப்பாய் ஒளி வரும் இயல்வினன்
பரிஜன விபவாத்
பாவன அலங்க்ரியத்வாத்
ஜயித்ர வியாபார யோகாத்
அகடிகடதகடநாத்
தேவ பாவ பிரசித்தே
ஆச்ரய க்ரீடனத்வாத்
சரசிஜ நியய ஆனந்த்வாத் -அல்லி மலர் போக மயக்குகள் –
சந்த வ்ருத்தே -வேண்டிய உரு
ஐஸ்வர்ய வ்யக்திமத்வாத் –
அத சமனதநு

சதக–மூன்றாம் பத்துக்கு -சங்க்ரஹ ஸ்லோகம் -நாதம் த்ருதீயே
ஏவம் சௌந்தர்ய பூம்னா -முடிச் சோதி
தநு விஹித ஜகத் க்ருத தஸ்ய சௌபாக்ய யோகாத்
ச்வேச்ச்யா சேவ்யா க்ருத்யாத்
நிகில தநு தயா
உன்மாத தானம் அர்ஹ காந்த்யா
லப்ய அர்ச்சா வைபாவத்யாத்
குண ரசிக குணோத்கர்ஷாத்
அஷய க்ருஷ்ட்யா-ஆகர்ஷணம்
ஸ்துத்யத்வாத்
பாப பங்காத்

நித்ய நிரவத்ய நிரதிச ஔஜ்வல்ய சௌகுமார்ய சௌந்தர்ய லாவண்ய யௌவன அநந்த குண நிதி
சௌந்தர்ய –
கரண அபரிச்சேத பௌஷ்கல்யம்
-நிஸ் ஸீமா சௌசீல்யம் –
சர்வாத்மகத்வம் –
ஹர்ஷா பிரகர்ஷத்வம் –
அர்ச்சா வைபவம்
பாகவத தர்சித்வம்
-சர்வ இந்த்ரிய அனுபாவ்யத்வம்
கரண அனந்யார்ஹத்ருத்வம்
காரண சுவ அர்ஹ கர்த்ருத்வம்

—————————————————

திராவிட உபநிஷத் சாரம் -ஸ்ரீ தேசிகன்-

அநீத்ருக் சௌந்தர்யம்
தநு விகாதி சர்காதி
ஸூவ சேவார்த்த ஆகாரம்
பிரகுன வபுஷம்
மோகன தநும்
அர்ச்சா விபவம் -வைபவம்
அதி தாஸ்ய வஹோ தனு
தாத்ருச்யம் –சாத்ருசம் -சதா த்ருச்யம் –
ஸ்துத்யா ஆக்ருதி
அகன நிவ்ருத்தி விக்ரகன்
உபாயத்வ உபேயத்வ திருமேனி

உபாயத்வம் முதல் பத்தால் பஜநீயத்வம்
பலத்வம் போக்யத்வம் இரண்டாம்
இரண்டும் திருமேனியில் காணலாம் மூன்றாம் பத்தால் அருளி
போக்யத்வம் நாலாம் பத்தில் விளக்கி மற்றவை பிராப்யாந்தர தள்ளத்தக்கவை என்கிறார்
ஸ்ரீ யகாந்தன்
அனந்தன் ஸூப தனு விசிஷ்டன் விக்ரகன்
பலம் அசௌ
அவாப்தா ஹேது
பலம் தரும் உபாயம்
உபபத்த்யேய
இதி ச நிர்த்தார்யா சதக
இதானிம்
புத்திஸ் ஸ்தக்ரமம்-இக யுக்தா முனி வராக த்ருடயதீ த்ருடி கரிக்கிறார்
தத அந்யத வைராக்கியம் -வைமுக்ய பூர்வகமாக –
பல பர்யாய போக்யத்வம் -இரண்டும் பராயம்

——————————————————-

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -பாசுரம் 30-பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்–

சன்மம் பல செய்து தான் இவ்வுலகு அளிக்கும்
நன்மை யுடைய மால் குணத்தை நாடொறும் -இம்மையிலே
ஏத்தும் இன்பம் பெற்றேன் எனும் மாறனை யுலகீர்
நாத் தழும்ப வேத்தும் ஒரு நாள்———30-

————————————————————————————–

அவதாரிகை –

இதில்
பகவத் அர்ஹனான எனக்கு ஒரு குறைகளும் இல்லை
என்ற பாசுரத்தை அனுவதித்து
அருளிச் செய்கிறார் –
அது எங்கனே என்னில் –
இதரரைக் கவி பாடுகைக்கு அனர்ஹ கரண மாத்ரமாகை அன்றிக்கே
பகவத் விஷயத்தை கவி பாடுகைக்கு அர்ஹ கரணனாகவும் ஆகப் பெற்றேன்
எனக்கு இனி வேண்டுவது உண்டோ என்று
ஹ்ருஷ்டராகிற
சன்மம் பல பல-வின் அர்த்தத்தை
சங்க்ரஹித்து அருளிச் செய்கிறார் -சன்மம் பல செய்து -இத்யாதியாலே -என்கை-

———————————————————————————–

வியாக்யானம்–

சன்மம் பல பல செய்து -என்ற பாட்டு
இத் திருவாய் மொழிக்கு உயிர் பாசுரம் ஆகையாலே
அத்தைக் கடாஷித்து
அருளிச் செய்கிறார் –

சன்மம் பல செய்து என்று –
சன்மம் பல பல செய்து -என்றும் –
பஹூனி மேவ்யதீதானி –
பஹூதாவிஜாயதே –
என்றும் சொல்லுகிறபடியே அசந்க்க்யாதமான அவதாரங்களைப் பண்ணி –

சன்மம் பல பல செய்து தான் –
அகரம வச்யனான தான் –
கௌசல்யாஜனயத் ராமம்
ஜாதோஹம் யத் தவோதராத் –
என்னும்படி ஆஸ்ரித அர்த்தமாக அசந்க்யதமான அவதாரங்களைப் பண்ணி

இவ்வுலகு அளிக்கும் –
தன் வாசி அறியாத
இச் சம்சாரிகளை ரஷிக்கும்
ரஷணம் தான் விரோதி நிரசன பூர்வகமாக இறே இருப்பது –
குணவான் கஸ்ய வீர்யவான் -இறே
விரோதிகளைப் போக்கி
ஈரக் கையாலே தடவி
ரஷிக்கும் நன்மை யுள்ளது சர்வேஸ்வரனுக்கே இறே
நஹி பாலன சாமர்த்த்யம்ருதே சர்வேஸ்வரீம் ஹரீம் –
உலகில் வன்மை யுடைய வரக்கர் அசுரரை மாளப் படை பொருத
நன்மை யுடையவன் சீர் -என்றத்தை சொல்லுகிறது –

இவ்வுலகு அளிக்கும் நன்மை யுடைய மால் குணத்தை –
சீர்ப் பரவப் பெற்ற நான் -என்றத்தை
மால் குணத்தை நாடொறும் இம்மையிலே
ஏத்தும் இன்பம் பெற்றேன்-என்கிறது –

ஒரு தேச விசேஷத்திலே
விபன்யவே
விண்ணோர் பரவும்-2-6-3-
என்று ஸ்துதித்து
சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் சஹ ப்ரஹ்மணா-
என்று அனுபவிக்கும் குணங்களை
இவ் விபூதியிலே ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகையால் யுண்டான
ஆனந்தத்தைப் பெற்றேன்
குறைவு முட்டுப் பரிவு இடர் துயர் துன்பம் அல்லல் துக்கம் தளர்வு கேடுகள் இன்றி
அம்ருத ஆனந்த மக்னரானவர் என்று இறே
ஆச்சார்ய ஹிருதயத்தில் அருளிச் செய்தது –

ஏத்தும் இன்பம் பெற்றேன் எனும் மாறனை யுலகீர் நாத் தழும்ப வேத்தும் ஒரு நாள் –
இப்படி அவன் கல்யாண குணங்களை
ஸ்துதிக்கப் பெற்றேன் என்று அருளிச் செய்த ஆழ்வாரை
லௌகிகராய் உள்ளவர்களே
நாத் தழும்பு ஏறும்படி ஸ்துதியுங்கோள்
அது தான் பல நாள் வேண்டா
ஒரு நாள் அமையும்
வீவில் காலம் இசைமாலைகள் ஏத்தி மேவப் பெற்றேன்
வீவில் இன்பம் மிக வெல்லை நிகழ்நதனன் மேவியே –
பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் -என்கிற நிர்பந்தம் வேண்டா

நாத் தழும்ப வேத்தும் ஒரு நாள்
சத்ருத் சேவிக்க அமையும்
சர்வதா சரசமாய் இருக்கும்
நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன் -என்னும் விஷயம் இறே –

————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -84- திருவாய்மொழி – -3-10-1….3-10-5–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 27, 2016

மேல் திருவாய்மொழியிலே பிறரைக் கவி பாடுகிறவர்களைப் பகவானிடத்தில் மீட்கப் பார்த்து, அவர்கள் மீளாது ஒழிய,
‘இவர்களைப் போலே ஆகாமல் யான் முதன் முன்னம் பிறரைத் துதி செய்யாமைக்குத் தக்க உறுப்புகளை உடையவனாகப் பெற்றேன்,’ என்கிறார்;
‘பிறரைத் துதி செய்யாமைக்குத் தக்க உறுப்புகளையுடையவனான அளவேயோ?
பகவானைத் துதிப்பதற்குத் தக்க உறுப்புகளை உடையவனாகவும் பெற்றேன்,’ என்கிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.
‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில், தாம் அவனை அனுபவிக்கக்கோலி, அது பெறாமையாலே,
தாமும் தம்முடைய உறுப்புகளும் பெருவிடாய்ப்பட்டுக் கூப்பிட்டார்;
தாம் பகவத் விஷயத்திலே கூப்பிடுகிறது போன்று, சமுசாரிகள் மனைவி மக்கள் முதலியவர்களைப் பற்றிக் கூப்பிடுகிறபடியை நினைத்து,
அவர்கள் கேட்டினைக் கண்டவாறே தமக்கு- ‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில் பிறந்த இழவு -தானே பேறாய்த் தோன்றிற்று.

அதற்கு மேலே, ‘அடியார்களின் பொருட்டுக் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவர்களைப் போன்று சமுசாரிகள் நடுவே அவர்களோடு
ஒத்த வடிவைக்கொண்டு அவதரித்த திவ்விய அவதாரங்களையும் அவதாரங்களில் செய்த திவ்விய செயல்களையும் வடிவழகையும்
ஆபரணங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தியையும் திவ்விய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தியையும் அகடிதகடநா சாமர்த்தியத்தையும் ஆகிய இவற்றை
எல்லாம் அனுபவிக்கப்பெற்றேன்; எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.

இத்திருவாய்மொழியில் வருகின்ற ‘சன்மம் பலபல செய்து’ என்றுதனை நோக்கித் ‘திவ்விய அவதாரங்களை’ என்றும்,
‘மாளப்படைபொருத’ என்றதனை நோக்கித் ‘திவ்விய செயல்களை’ என்றும்.
‘எங்கும் அழகு அமர்’ என்பது போன்றவைகளை நோக்கி ‘வடிவழகை’ என்றும்,
‘மட்டவிழ் தண்ணம் துழாயான்’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஆபரணங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’ என்றும்,
‘சங்கொடு சக்கரம் வில்’ என்பன போன்றவைகளைத் திருவுள்ளம் பற்றித் ‘திவ்விய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’ என்றும்,
‘துக்கம் இல் ஞானம்’ என்ற பாசுரத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றி, ‘அகடித கடநா சாமர்த்தியத்தை’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

—————————————————————————

சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்டுச் சங்கொடு சக்கரம் வில்
ஒண்மை யுடைய உலக்கை ஒள் வாள் தண்டு கொண்டு புள் ஊர்ந்து உலகில்
வன்மை உடைய அரக்கர் அசுரரை மாளப் படை பொருத
நன்மை உடையவன் சீர் பரவப் பெற்ற நான் ஓர் குறைவு இலனே.–3-10-1-

அவதார முகத்தால் ஆஸ்ரித ரஷணம் -பற்றினதால் குறை இல்லை
சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்டுச் -கிருபாதீனம் -தேவாதி ஜாதி -ஓர் ஒன்றில் அவாந்தர பேதமும் –
சங்கல்பம் மாத்ரம்-இல்லாமல் விஷயமாம் படி
இதர சஜாதீயனாக வந்து அவதரித்து -ப்ராதுர்பாவித்து -சாது பரித்ராண-துஷ்ட நிக்ரகம்
சங்கொடு சக்கரம் வில்-தன்னில் பிரியாத சங்கு சக்கரம்
ஒண்மை யுடைய உலக்கை ஒள் வாள் தண்டு கொண்டு-கை விட்டு போகாத நந்தகம்
வாழ் வீசும் பரகாலன் -எதிரிகளை அளிக்கும் பொழுது கை விடாத நந்தகம் –
புள் ஊர்ந்து-கருடவாகனம் நடாத்தி
உலகில் வன்மை உடைய அரக்கர் அசுரரை மாளப் படை பொருத-ஈரம் இல்லாத –
படைகளை அணி வகுத்து பொருத
நன்மை உடையவன் சீர் பரவப் பெற்ற நான் ஓர் குறைவு இலனே.-சௌர்ய வீர்ய பராக்ரமங்கள் -சௌலப்யாதி அடியவர் இடம்
தேசாந்திர காலாந்திர தேகாந்த்ரங்களிலும் இப்படி அனுபவம் இல்லை என்னும் படி
அபரிமித -அவன் வைபவம் அனுபவித்து முடித்தார் -அவன் மயர்வற மதிநலம் அருளிய பெருமை –
அர்ஹ கரண ஹர்ஷம்

‘பல பல பிறவிகளை எடுத்துக் கண்களுக்குப் புலனாகி, சங்கம் சக்கரம் வில் ஒளி பொருந்திய உலக்கை ஒளி பொருந்திய
வாள் தண்டு இவற்றைக் கையில் தரித்துக்கொண்டு, கருடப்பறவையினை வாகனமாகக் கொண்டு, வலிமை பொருந்திய
அரக்கர்களும் அசுரர்களும் படைகளோடு இறக்கும்படி போர் செய்த நன்மையையுடைய சர்வேசுவரனுடைய
நற்குணங்களைத் துதிக்கப்பெற்ற நான், ஒரு குறையும் இல்லாதவனேயாவேன்’ என்கிறார்.
‘செய்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டு பொருத நன்மையுடையவன்’ என்றும், ‘ஊர்ந்து பொருத நன்மையுடையவன்’ என்றும் கூட்டுக.
‘மாளப் பொருத’ என்க. இப்பாசுரத்தில் இறைவனுடைய ஐந்து ஆயுதங்களும் கூறப்பட்டிருத்தல் காணலாம்.
உலக்கை – பலராமனுக்குரிய படை. இச்செய்யுள் இனவெதுகையாய் அமைந்தது.

இத்திருவாய்மொழியிற்சொல்லுகிற பொருளைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்கிறார்;
‘திவ்விய ஆயுதங்களோடே அவன் வந்து அவதரிக்கும்படியைச் சொல்லப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘அடியார்களைக் காத்தற்பொருட்டு பல அவதாரங்களைச் செய்து அவர்கள் விரோதியை அழிக்கின்ற எம்பெருமானுடை
நற்குணங்களைப் புகழப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாத தான் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவர்களும் கூடப் பிறவாத பிறவிகளை ஏறிட்டுக் கொண்டு வந்து
காக்கின்றவனாய் இருக்கிறபடியைச் சொல்லப் பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘சர்வேசுவரனாய் மேன்மை அடித்து இவற்றோடே தோய்வு இன்றி இருக்கை அன்றிக்கே இவை பட்ட இடரைத் தானும் ஒக்க
வந்துபட்டுக் காக்கின்றவனாய் இருக்கிறபடியைச் சொல்லப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார் என்னுதல்.
என்றது, ‘இனியது விஞ்சின இடங்களில் மிகவும் ஆழங்காற்படுகைக்கு உடலாமித்தனை அன்றோ?’ என்றபடி.
இவ்வவதாரம் அடி அறியுமவர்கள் நிர்ஹேதுக கிருபையால் -அவ்வருகு போக மாட்டார்கள் -பரத்வத்துக்கு போக மாட்டார்கள்
பரிஜா நந்தி யோநிம்-ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம் என்று அவனும் தலை குலுக்கி -நெஞ்சு உளுக்கி அன்றோ இருப்பான் –
தீமதாம் அக்ரேசர்-பிறந்தவாறும் -என்றவாறே வித்தராய் இருப்பார்
ஞானாதிகர் -என்பதாலே ஆழ்ந்து போவார்கள் –

சன்மம் பலபல செய்து
ஓர் அவதாரத்தைச் சொன்னால், ‘எத்திறம்!’ என்று ஈடுபடுகின்றவர், பல அவதாரங்களைப் பொறுக்க மாட்டார் அன்றோ? அதனால், ‘பல’ என்கிறார்.
‘கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் பிறவிக்கு எல்லை காண்கின்றோம்; கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாதவன்
பிறவிக்கு எல்லை காண்கின்றிலோம்,’ என்பார், ‘பலபல’ என்கிறார்.
தன்னுடைய பிறவிகளைத் தானே சொல்லப் புக்காலும் ‘பஹூநி – பல’ என்னும்படி அன்றோ இருக்கிறது?
ஆக, கர்மம் காரணமாக வரும் பிறவிகட்கு எல்லை உண்டு; திருவருள் காரணமாக வரும் பிறவிக்கு எல்லை இல்லை,’ என்றபடி.
அன்றிக்கே, ‘தேவர்கள் முதலான பிறவி பேதங்களையும் அவாந்தர பேதங்களையும் கருதிப் ‘பலபல’ என்கிறார்,’ என்னலுமாம்.
தோன்றுகிற அளவேயன்றி, கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் பத்து மாதங்கள் கர்ப்ப வாசம் செய்தால், ‘பிறகு பன்னிரண்டாவது மாதமாகிய
சித்திரை மாதத்தில் நவமி திதியில் ஸ்ரீராமனைப் பெற்றாள்’ என்கிறபடியே, பன்னிரண்டு மாதங்கள் கர்ப்பவாசம் செய்து வந்து
அவதரித்தானாதலின், ‘செய்து’ என்கிறார். ‘பன்னிரு திங்கள் வயிற்றிற் கொண்ட அப்பாங்கினால்’ என்றார்கள் அன்றோ பெற்றவர்களும்?
அன்றிக்கே,
‘உலகிற்கு எல்லாம் தமப்பனான சர்வேசுவரன், தனது ஒவ்வொரு பிறவியிலும் தன் புத்திரர்களைத் தான் தமப்பனாக
உடையவனாய் இருக்கிறான்; அந்தச் சர்வேசுவரனுடைய அவதாரத்தின் பெருமையை அறிவில்லாதவர்கள் அறியார்கள்,’ என்கிறபடியே,
‘எல்லாப் பொருள்கட்கும் காரணனாய் இருக்கின்ற தான் தன்னுடைய காரியங்களிலே ஒரு பொருளுக்குத்
தான் காரியமாக வந்து அவதரிக்கின்றான்,’ என்பார், ‘செய்து’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

வெளிப்பட்டு –
‘கண்களுக்குக் காணப்படுமவன் அலன்’ என்கிற தன்னைக் கண்களுக்கு விஷயமாக்கி. என்றது, ‘இச்சரீரத்தோடு சம்பந்தம் இல்லாத
கண்களாலே எப்பொழுதும் காணக்கூடிய வடிவை ஊன் கண்களுக்கு விஷயமாக்கிக் கொண்டுவந்து காட்டுகை.
‘என்றேனும், கட்கண்ணாற் காணாத அவ்வுருவை’ அன்றோ கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கினான்?’ என்றபடி.
‘எப்போதும் செல்லுகிற இடத்தில் நிதி கண்டு எடுப்பாரைப் போன்று, இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய திருமேனியை
இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாக்கி வந்து அவதரிக்கின்றான்’ என்பார், ‘
இதனால், அவதரிக்கும்போது திவ்விய ஆயுதங்களோடே வந்து அவதரிக்கின்றான் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

‘ஸ்ரீ சத்துருக்நாழ்வான், அப்போது தாய் மாமனான யுதா ஜித்தினுடைய வீட்டிற்குச் செல்லுகின்ற ஸ்ரீ பரதாழ்வானால்
அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்,’ என்கிறபடியே, இறைவனை விட்டுப் பிரியாத ஒற்றுமையைத் தெரிவிப்பார், ‘சங்கொடு’ என்கிறார்.
‘நல்லாரைக் காத்தற்கும் பொல்லாரைப் போக்கற்கும் சங்கு ஒன்றே போதியதாக இருக்க, சக்கரத்தையும் கொண்டு வந்தான்’ என்பார்,
‘சங்கொடு சக்கரம்’ என்கிறார். -ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் திருச்சங்கு அம்சம் ஸ்ரீ சத்ருன ஆழ்வான் திருச்சக்கர அம்சம் –
ஒரு கொத்துக்கு ஒருவரைக் கொண்டு வருதலோடு அமையாது, வில்லையும் கொண்டு வந்தானாதலின், ‘சக்கரம் வில்’ என்கிறார்.
ஆதித்யானாம் -விஷ்ணு போலே -ஒரு கொத்துக்கு ஓன்று சொல்லி இல்லாமல் -அது அர்ஜுனனுக்கு சரி- ஆழ்வாருக்கு போதாதே
கருதும் இடம் பொரும்படி ஞானத்தாலே மேம்பட்டிருப்பவர்களாதலின், ‘ஒண்மையுடைய உலக்கை’ என்கிறார். ஒண்மை – அறிவு.

கையில் திவ்விய ஆயுதங்களைக் கண்டால், ‘இவற்றைப் போருக்குக் காரணமாகத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறான்,’ என்று
இருப்பர்கள் சமுசாரிகள்; அவ்வாறு அன்றி, நித்தியசூரிகள், ‘அழகிற்குக் காரணமாகத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறான்’ என்று இருப்பர்கள்;
இவரும் அவர்களிலே ஒருவர் ஆகையாலே, -விண்ணுளாரிலும் சீரியர் -அழகிற்குக் காரணமாகவே கொண்டு, ‘ஒள்வாள்’ என்கிறார். ஒண்மை – அழகு.
‘ஒரு கற்பகத்தரு பணைத்துக் கணுத்தோறும் அரும்பினாற்போலே ஆயிற்று வடிவும் திவ்விய ஆயுதங்களும் சேர்ந்த சேர்த்தி இருப்பது,’ என்றபடி.
ஆக, இங்கு நின்றும் போவார்க்கு அடையத் தக்கவர்களான நித்தியசூரிகளோடே கூட வந்து அவதரிக்கிறான் என்பதனையும்,
அவ்வாறு அவதரிப்பதுவும் கண்டு அனுபவித்த பின்னர், ‘அடியார்கள் குழாங்கனை உடன் கூடுவது என்றுகொலோ!’ என்று
பிரார்த்திக்க வேண்டாதபடி அவர்களோடே கூடக் காட்சி கொடுக்கைக்காக என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.

புள் ஊர்ந்து –
இதுவும் ஒரு சேர்த்தி அழகு; பொன் மலையின் மீமிசைக் கார்முகில் போன்று அன்றோ இருப்பது?
உலகில் –
இவ்வழகுதான் ஒரு தேசவிசேஷத்திலே நித்தியசூரிகள் அனுபவிக்குமது அன்றோ? அங்ஙனம் இருக்கவும் அவ்வழகினை இங்கே
அனுபவிக்கும்படி செய்தானாதலின், ‘உலகில்’ என்கிறார்.
வன்மையுடைய அரக்கர் அசுரரை –
இவ்வழகைக் கண்டு நெஞ்சு நெகிழாதவர்களான இராக்கதர்களையும் அசுரர்களையும். தமக்கு நினைதொறும் சொல்லுந்தொறும்
நெஞ்சு இடிந்து உகுகின்றதாதலின், இவ்விஷயத்தில் தம்முடைய மென்மை போன்று எல்லார்க்கும் இருக்குமோ என்பார்,-
அரக்கர்களுக்கு நெஞ்சு நெகிழ்ச்சி இல்லாமை சித்தமாயிருக்க,‘வன்மையுடைய’ என்று விசேடிப்பதற்குத் தாத்பர்யம் அருளிச்செய்கிறார்,
‘தமக்கு நினைதொறும்’ என்று தொடங்கி.
‘நினைதொறும் சொல்லுந்தொறும் நெஞ்சு நெடிந்துகும்! வினைகொள்சீர் பாடிலும் வேம் எனது ஆருயிர்!
சுனை கொள் பூஞ் சோலைத்தென் காட்கரை என்னப்பா! நினைகிலேன் நான்உனக்கு ஆட்செய்யும் நீர்மையே!’என்பது இவருடைய ஸ்ரீசூக்தி,
‘வன்மையுடைய அரக்கர்’ என்கிறார். அவனைக் காணாத போது ‘ஈஸ்வரோகம் – ‘ஈசுவரன் ஆகின்றேன்’ என்று இருக்கலாம்;
திவ்விய ஆயுதங்களோடே அழகிய வடிவழகைத் திருவடி திருத்தோளிலே கண்டால், ‘சரணம்’ என்னுதல், எழுத்து வாங்குதல் செய்கை அன்றியே
எதிர் இடுவதே பையல்கள்!’ என்று ஆச்சரியப்படுகிறார். ‘அழகுக்கு இலக்காய் வாழமாட்டாது, அம்புக்கு இலக்காய் முடிந்து போவதே!’ என்கிறார் என்றபடி.

மாளப் படை பொருத –
அவர்கள் முடிந்து போம்படி ஆயுதத்தாலே பொருத.
அன்றிக்கே,
‘போர்க்களத்தே பொருத’ என்னலுமாம்.
நன்மை உடையவன் –
போர்க்களத்தில் ஆரோதமடித்தல் ‘தன்னுடைய பிள்ளைகள்’ என்று அன்பு பாராட்டுதல் செய்யாதே,‘அடியார்களுக்குப் பகைவர்கள் என்று அழியச்செய்த நன்மையுடையவன்.
அன்றிக்கே,
நன்மையாவது – நினைவினாலே செய்யாமல், அவதரித்துப் போரைச் செய்து முடித்த நன்மை ஆகவுமாம்.
‘மழுங்காத ஞானமே படையாக மலர் உலகில், தொழும்பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச்சோதி மறையும் இறே’ என்றார் அன்றோ இவர்தாம்?
‘அடியார்கட்குப் பகைவர் என்று அழித்தாலும், அது கொலை அன்றோ?’ எனின், யாகத்தில் செய்யப்படுகின்ற உயிர்க் கொலைகளில்
கை கூசினான் ஆகில், பிராயஸ்சித்தம் பண்ண வேண்டும் என்னா நின்றதே அன்றோ?
நன்மை உடையவன் சீர் பரவப் பெற்ற நான் –
அவனுடைய மங்களம் பொருந்திய நற்குணங்களை முறை கேடாகச் சொல்லப்பெற்ற நான். பரவுதல் – அடைவு கெடக் கூறுதல்.
ஓர் குறைவு இலன் –
ஒரு குறையும் உடையேன் அல்லேன்.
1-முதலிலே சமுசாரிகளைப் போன்று அறியாதொழிதல்,
2-அவதரித்துக் கண்ணுக்கு இலக்காய்ப் பாசுரமிட்டுப் பேச நிலமன்றிக்கே இருத்தல்,
3-சிசுபாலன் முதலியோர்களைப் போன்று ‘நம்மிலே ஒருவன்’ என்று தாழ்வாகப் பேசி முடிந்து போதல்.
4- ஸ்ரீ விஸ்வரூபத்தில் அருச்சுனனைப் போன்று நீச்சு நீராதல் -கரை காண ஒண்ணாமல் -இன்றிக்கே இறைவனைப் புகழ்ந்தவர் ஆதலின்,
‘ஓர் குறைவிலன்’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘அவன் எல்லா விதமான கல்யாண குணங்களை பரமாத்துமாவோடு கூட அனுபவிக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே,
‘பரமபதத்திலே அனுபவிக்கக் கூடிய குணங்களின் அனுபவத்தை இங்கே அனுபவிக்கப்பெற்ற எனக்குப்
‘பரமபதத்திற் போகப்பெற்றிலேன்’ என்ற குறை உண்டோ?’ என்கிறார் என்னுதல்.

——————————————————–

குறைவு இல் தடம் கடல் கோள் அரவு ஏறித்தன் கோலச் செந்தாமரைக் கண்
உறைபவன் போல ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன்
கறை அணி மூக்குடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக் காய்ந்த அம்மான்
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு இலனே.–3-10-2-

விரோதி நிரசன அர்த்தமாக -அவதார மூலமாக -ஷீரார்ணவ -சாயி உடைய ரஷணமார்த்த பிரவ்ருத்தியால் வந்த புகழை
ப்ரீதி பூர்வகமாக -விச்சேதம் குறை இல்லாமல் அனுபவிக்கப் பெற்றேன்
குறைவு இல் தடம் கடல் கோள் அரவு ஏறித்தன் கோலச் செந்தாமரைக் கண்-மிடுக்கன் -ஏறி -ஈச்வரத்வ ஸூ சக திருக் கண் அழகு
உறைபவன் போல ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன்-மலரும் படி -சிந்தித்துக் கொண்டே உறங்குவான் போல்
-அத்விதீயமான தனது திவ்யாத்மா ஸ்வரூப அனுசந்தானம்
யோகம் -சேருவதால் மார்க்கம் -கல்யாண குணங்களையும் த்யாநிப்பார் -கூரத் தாழ்வான்
நித்யோதித சாந்தோதித தசைகள் – ஸ்வரூப குண தியானம் -நினைக்க நினைக்க தான் சிருஷ்டித்து -கரண களேபரங்கள் கொடுத்து அருளி –
தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம் போலே
கிடையை விட்டு ஆகதோம் மதுராம் புரிம் -கிருஷ்ணனாய் அவதரித்து
கறை அணி மூக்குடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக் காய்ந்த அம்மான்-கத்ரு-நாக மாதா -விநதை-முட்டை சீக்கிரம் குத்தி -மூக்கு கறை-அலங்காரம் –
விரோதி நிரசன கறை என்றுமாம் –பெரிய திருவடி நாயனாரை நடத்தி –
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு -விஜய ப்ரதை -பரிபூரணம் -விச்சேதம் -இலனே-குறையும் இல்லை

‘குறைவு இல்லாத பெரிய பாற்கடலிலே வலிமை பொருந்திய ஆதிசேடன்மேல் ஏறி, தனது அழகிய செந்தாமரை மலர் போன்ற
கண்களாலே உறங்குகிறவனைப் போன்று ஒப்பற்ற யோகத்தைக் கூடிய, ஒளியையுடைய நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடையவனான
கண்ணபிரான், கறை தோய்ந்த மூக்கையுடைய கருடப் பறவையைச் செலுத்தி அசுரரைக் கொன்ற அம்மான்,
அவனுடைய நிறைந்த புகழை ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் செல்கின்ற நான் ஒரு தடையினை உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.
‘ஏறிப் புணர்ந்த வண்ணன்’ என்றும், ‘கடாவிக் காய்ந்த அம்மான்’ என்றும் கூட்டுக. ‘பொருள் சேர் புகழ்’ ஆதலின், ‘நிறைபுகழ்’ என்கிறார்

முதற்பாசுரத்தில் திருவவதாரங்களைச் சொன்னார்; இப்பாசுரத்தில், ‘திருவவதாரத்துக்கு மூலமாகத் திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்து,
அங்குநின்றும் ஸ்ரீ வசுதேவ குமாரனாய் வந்து திருவவதாரம் செய்து, அடியார்களுடைய பகைவர்களை அழியச்செய்த
கிருஷ்ணனுடைய புகழைப் பேசப்பெற்ற எனக்கு ஒரு தட்டு இல்லை,’ என்கிறார்.

குறைவு இல் தடம் கடல் –
இதனால், ‘நானே அன்று; என்னிலும் குறைவு அற்றார் உளர்’ என்றபடி.
குணம் பாடி பாடி குறைவற்றவன் நான்
பாஹ்ய சம்ச்லேஷத்தால் குறை இல்லாத திருப் பாற் கடல் என்றவாறு
குறைவு இல்லாமல் கண்வளர்ந்தருளுவதற்கு இடமுடைத்தான கடல். ‘தடம் கடல்’ என்றவர், ‘குறைவு இல் தடம் கடல்’ என்கிறார்;
ஈண்டுக் குறைவு இல்லாமையாவது, ‘திருமேனி நீ திண்டப் பெற்று, மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்’ என்னுமாறு போன்று,
அவனுடைய பரிசத்தால் குறைவு அற்று இருக்கை. யசோதைப்பிராட்டி ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைத் தன் மடியிலே வளர்த்தி உவக்குமாறு போன்று,
சர்வேசுவரனைத் தனக்குள்ளே இட்டுக்கொண்டு அத்தாலே உவந்து குறைவு அற்று இருக்கை

கோள் அரவு ஏறி –
திருமேனியினுடைய பரிசத்தால் தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளியை உடையனான திருவனந்தாழ்வான் மேலே ஏறி.
கோள் – ஒளி. அன்றிக்கே, ‘‘கோள்’ என்று மிடுக்காய், சர்வேசுவரனும் சர்வேசுவரியும் கூடித் துகையாநின்றால் பொறுக்கைக்கு ஈடான,
தரிக்கும் ஆற்றலையுடைய திருவனந்தாழ்வான்’ என்னலுமாம்.
பிரக்ருஷ்ட விஜ்ஞ்ஞான –ஏக தாமினி -‘சிறந்த ஞானத்துக்கும் ஆற்றலுக்கும் இருப்பிடமான ஆதிசேடன்’ என்றார் ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும்
மென்மை நாற்றம் குளிர்த்தி இவற்றை இயற்கையாக உடையவன் ஆதலின், ‘அரவு’ என்கிறார்.
தன் கோலம் செந்தாமரைக்கண் உறைபவன் போல –
வெறும்புறத்தில் ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய், எல்லாச் செல்வங்கட்கும் அறிகுறியாய், பெரிய பிராட்டியாருடைய கலவியால்
வந்த ஆனந்தத்திற்கு அறிகுறியாய், அப்போது அலர்ந்த செவ்வித்தாமரையை உவமை சொல்லலாம்படி அழகியதாய்ச் சிவந்து இருந்துள்ள திருக்கண்கள்.
கண் உறைகை – கண் வளர்ந்தருளுகை. என்றது, கண்ணுறங்குதல் என்று பேராய், உலகத்தைக் காக்கும் சிந்தனையோடு கூடியவனாய் இருத்தல்.
ஓர் யோகு புணர்ந்த –
‘எல்லா ஆத்துமாக்களும் நம்மைக் கிட்டிக் கரைமரம் சேர்தற்கு உரிய விரகு யாதோ?’ என்று இவற்றைக் காத்தலுக்கு
உரிய வழியைச் சிந்தை செய்தல்; அன்றிக்கே, இப்படிக் காத்தலுக்கு உரிய வழியைச் சிந்தை செய்தவாறே
அந்நினைவு பொறாமையாலே நாக்கு உலரும்; அப்போது, கர்ப்பூரத் திரள் வாயிலே இடுவாரைப் போலே
‘வாசுதேவனாகிய தன்னைச் சிந்தித்துக் கொண்டு’ என்கிறபடியே, தன்னைத்தானே சிந்திப்பான்; ‘அவ்வாறு சிந்தித்தலைக் கூறுகிறார்’ என்னலுமாம்.
இப்படித் தன்னைத் தானே நினைத்தவாறே காத்தற்கு உரிய உபாயம் தோன்றுமே? தோன்றினவாறே கண்ணனாய் அவதரித்தான் என்கிறார் மேல்:

ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன் –
ஒளியையுடைய நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவையுடைய கிருஷ்ணன். ‘காக்கப்படும் பொருள்களைத் தன் வடிவழகாலே
கரைமரம் சேர்க்கைக்காகக் கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தவன்’ என்றபடி. ‘ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தம் கோ’ என்றார் பட்டர்பிரானும்.
கறை அணி புள்ளைக் கடாவி –
பகைவர்களைக் கொன்று, கறை கழுவக் காலம் இல்லாது இருத்தலின் கறை ஏறி அதுவே ஆபரணமாக இருக்கும் மூக்கையுடைய புள்ளைச் செலுத்தி.
அன்றிக்கே,
‘கறை அணி புள்’ என்பதற்குத் தாயான விந்தை, ‘புத்திரன் முகம் காணவேண்டும்’ என்னும் ஆசையின் மிகுதியாலே
முட்டையாய் இருக்கிற பருவத்தில் ஒரு காரியத்தைச் செய்தாளாய், அத்தால் ஓர் அடையாளம் பிறந்து, அவ்வடையாளம், எம்பெருமானுக்கு
இருக்கும் ஸ்ரீ வத்ஸத்தைப் போன்று ஆபரணமாய் இருத்தலின், அதனை ஆபரணமாக உடைய புள் என்னலுமாம்.
திருமேனியினுடைய பரிசத்தால் திமிர்ந்து செல்லாது நிற்றலின், தேர் முதலிய பொருள்களை நடத்துமாறு போன்று வடிம்பிட்டுத் தாக்கி
நடத்த வேண்டி இருத்தலின், ‘கடாவி’ என்கிறார்.
‘தேவரீருடைய திருவடிகள் தாக்குவதால் தன்மேல் உண்டாகின்ற தழும்புகளின் அழகையுடைய பெரிய திருவடி’ என்னக் கடவதன்றோ?

அசுரரைக் காய்ந்த –
இப்படிப் பெரிய திருவடியை நடத்தா நின்றுகொண்டு அசுரக்கூட்டங்களை அழிப்பித்த.
‘அடியாருடைய இன்பத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும் கருவியே அடியார்களுடைய விரோதிகளை அழிப்பதற்கும் கருவி’ என்கை.
அம்மான் –
இப்படிச் சிறியதைப் பெரியது நலியாதபடி நோக்கும் நிருபாதிக சேஷி.
நிறைபுகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு இலனே –
‘இத்தகைய பாதுகாத்தலால் குறைவற்ற புகழைப் பிரீதியின் மிகுதியினாலே ஏத்தியும் பாடியும் பத்தி பாரவஸ்யத்தாலே இருந்த இடத்தில்
இராமல் ஆடியும் வாழ்கின்ற நான், பகவானுடைய இன்பத்துக்கு ஒரு தடையை உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார். முட்டு – விலக்கு.

—————————————————————————–

முட்டு இல் பல் போகத்து ஒரு தனி நாயகன் மூவுலகுக்கு உரிய
கட்டியைத் தேனை அமுதை நன் பாலைக் கனியைக் கரும்பு தன்னை
மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடி யானை வணங்கி அவன் திறத்துப்
பட்டபின்னை இறை யாகிலும் யான் என்மனத்துப் பரிவு இலனே.–3-10-3-

ஷட் ரசம் -நிரவதிக சர்வ பிரகார போக்யதை -அனுபவித்த -நான் மனப்பீடை கிலேசம் இல்லேன் –
முட்டு இல் பல் போகத்து ஒரு தனி நாயகன் மூவுலகுக்கு உரிய
ஒரு தனி போகம் -ஒரு தனி நாயகன் -மூ உலகுக்கும் உரிய -த்ரிவித சேதன அசேதனங்களுக்கு -தடங்கல் இல்லாத
பஹு வித போகம் -அத்விதீய பிரதான நாயகன்
கட்டியைத் தேனை அமுதை நன் பாலைக் கனியைக் கரும்பு தன்னை
அந்தர் பஹிச்ய ரச கனமான கரும்புக்கட்டி -நல்-ஒவ் ஒன்றிலும் சேர்த்து
சர்வ ரச சமவாயமான தேன்-அனைத்துடன் மது -நித்ய போக்யமான அமிர்தம் –
ஸ்வா பாவிக ரசமான பால் -அப்பொழுதே நுகர பக்வமான கனி -கணு தோறும் இனிமையான கரும்பு
மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடி யானை வணங்கி அவன் திறத்துப் -போக்யதா ஸூசகம் -மதுச்யந்தியாய் விகசிதமான
திருத் துழாய் அலங்க்ருதமான திருமுடி
போக்யத்வ சேஷித்வம் தோற்று -ஆட்பட்ட பின்பு
பட்டபின்னை இறை யாகிலும் யான் என்மனத்துப் பரிவு இலனே–லௌகிக அனுபவத்தால் வரும் -தாழ்ச்சி -துக்கம் இல்லை
அனுபவம் பரிபூரணம் -பெற்ற நான்
இதர விஷய -அலாப -வைகல்ய-விச்சேதம் -துக்கம் – எனது மனத்தில் இல்லேன் –
சேஷித்வமும் போக்யதும் சாதாராணம் -நாயகன் -கட்டியும் மூ உலகமும் அனுபவிக்க –

‘தடை இல்லாத பல போகங்களையும் மூன்று உலகங்கட்குமுரிய ஒப்பற்ற முதன்மையையுமுடைய இறைவனை,
வெல்லக்கட்டியை, தேனை, அமுதை, நல்ல பாலினை, பழத்தினை, கரும்பினை, தேனோடு மலர்கின்ற குளிர்ந்த
அழகிய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த முடியையுடையவனை வணங்கி, அவனிடத்தில் அடிமைப்பட்ட பின்னர் யான்
என் மனத்தின்கண் சிறிதும் துன்பமுடையேன் அல்லேன்’ என்கிறார்.
மட்டு – தேன். இறை – சிறிது. ‘மூவுலகுக்கு உரிய ஒரு தனி நாயகன்’ என மாறுக.
‘மூவுலகுக்கு உரிய கட்டியை’ எனக் கட்டிக்கு அடைமொழி ஆக்கலுமாம்.

‘சர்வேசுவரனுடைய இனிமையைச் சொல்லுவதால் உண்டாகும் பிரீதியின் நிர்ப்பந்தத்தாலே அவனுக்கு அடிமை செய்கையிலே இழிந்த
எனக்குச் சிற்றின்ப விஷயங்களின் ஆசையால் வரும் மனத்தின் துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

முட்டு இல் பல் போகத்து மூவுலகுக்கு உரிய ஒரு தனி நாயகன் –
சில நாள் சென்றவாறே முட்டுப்படுதல் இன்றி,-ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் போல் அல்லாமல் – எல்லை இல்லாத இன்பங்களை உடையவனாய்,
ஒத்தாரும் மிக்காரும் இல்லாத தனி நாயகன். என்றது,-கை விட காரணமே இல்லையே -சர்வ லோக சரண்யன் அன்றோ —
‘எந்த நாதனால் மூன்று உலகமும் நல்ல நாதனை உடையன ஆகுமோ, அந்த இராமபிரான் தகுந்த நாதன்,’ என்கிறபடியே,
-சர்வ சப்தத்துக்குள் என்னை விலக்க முடியாது -சரண்யன் சப்தத்தில் இருந்து பெருமாளை விலக்க முடியாது –
சத்ரு கிரஹத்தில் –அகால காலம் -ராஷச ஜாதி -வந்தான் போன்ற குற்றங்கள் என்னிடம் சொல்லலாம் -இது போலே குற்றங்களை
ஆராய்வான் என்கிற குற்றம் பெருமாளுக்கு இல்லையே -ஆகவே நிவேதயதே மாம் ஷிப்ரம்
தன்னை நாயகன் என்றால், பின்னர் இரண்டாம் விரலுக்கு ஆள் இல்லாதபடி இருக்கை.
பிரமன் சிவன் முதலானோர்கட்கும் முதன்மை சொல்லுவார்கள் ஆதலின், அவர்களை வேறுபடுத்துவதற்காக ‘ஒரு தனி நாயகன்’
அன்றிக்கே,
‘மூவுலகுக்கு உரிய கட்டியைத் தேனை அமுதை நன்பாலைக் கனியைக் கரும்புதன்னை’ என்று கூட்டலுமாம்.
இதனால், இனிமையும் எல்லார்க்கும் பொதுவாய் இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி. ‘அந்தப் பரம்பொருள் சுவை உருவம்’ என்கிறபடியே,
உள்ளோடு புறம்போடு வேற்றுமை அறச் சுவையின் கனமாய் இருத்தலின்’ ‘கட்டியை’ என்கிறார். ‘தேனை’ என்கிறார்,-ரசோவை சஹ அன்றோ –
கட்டியின் வன்மை தவிர்ந்திருத்தலின். சாவாமல் காப்பதுமாய் வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய இனிய பொருளுமாய் இருத்தலின், ‘அமுதை’ என்கிறார்.
விலஷணர்கள் -வீத ராகம் இல்லாத முமுஷுக்கள் அனுபவிக்கும் அமுதம் அன்றோ
ஞானிகள் அல்லாதார்க்கும் இனியனாய் இருத்தலின், ‘பாலை’ என்கிறார்.
கண்ட போதே நுகரலாம்படி பக்குவமான பலமாய் இருத்தலின், ‘கனியை’ என்கிறார்.
கைதொட்டுச் சுவைப்பிக்க வேண்டும் குற்றம் இன்றி இருத்தலின், ‘கரும்புதன்னை’ என்கிறார்.
மேற்கூறியவை எல்லாம் உவமையாகத் தக்கன அல்ல ஆதலின்,
தன்னை-அவ்வப்பொருள்களையே சொல்லுகிறார். ‘சர்வரஸ:’ என்பது மறை மொழி.-ஆக, இவருடைய அறுசுவை இருக்கிறபடி-

மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை –
தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற திருத்துழாயாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனை.
இதனால் அடைப்படுகின்ற இறைவனுடைய சொரூபத்தைத் தெரிவித்தபடி.
வணங்கி அவன் திறத்துப்பட்ட பின்றை –
காலயவனவன் சராசந்தன் முதலியவர்களைப்போன்று படைவீட்டை அடைமதிட்படுத்தி வந்து கிட்டுதல் அன்றி, முறையிலே அவன் பக்கலில்
சேர்ந்த பின்பு. இதனால் ‘வணங்கிக் கொண்டு அவன் திருவடிகளிலே கிட்டுதல் அடியவனுக்குச் சொரூபம்’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
இறை ஆகிலும் –
மிகச் சிறிதாயினும். யான் மற்றைப் பொருள்களிலே விருப்பம் இல்லாத யான்.
என் மனத்துப் பரிவு இலன் –
‘இந்த ஆத்துமாவானது ஆனந்த உருவமான பரம்பொருளை அடைந்து ஆனந்தத்தை உடையதாகின்றது,’ என்கிறபடியே,
‘பரமபதத்திற்குச் சென்றால் பூர்ண அனுபவம் பண்ணலாவது, இங்கே இருந்து குறைய அனுபவியாநின்றேன்’ என்னுமதனாலே
வரும் மனத்தின் துக்கம் உண்டோ எனக்கு?’ என்கிறார்.

காலயவனன் : இவன், யவன தேசத்து அரசன்; சராசந்தன்: இவன், மகததேசத்து அரசன்; இவர்கள் யாதவர்மேற்படை எடுத்தற்காக வந்து,
மதுரையை முற்றுகையிட்டனர்; இவர்களுடைய துன்பத்தினின்றும் யாதவர்களை நீக்குவித்தற்காகவே மேலைச் சமுத்திரத்தில் துவாரகை என்ற
நகரை உண்டாக்கினான் கண்ணபிரான்.
‘மறியா எழுந்திரை மாநீர் மதுரையில் மன்னவரைக் குறியாதவன் படை வந்த அந்நாள் செழுங் கோகனகப்
பொறி யாடரவணைத் தென்னரங்கா!ஒரு பூதரும் அங்கு அறியாவகைத் துவராபதிக்கே எங்ஙன் ஆக்கினையே?’

———————————————————————–

பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று படையொடும் வந்து எதிர்ந்த
திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும் அங்கியும் போர் தொலையப்
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை ஆயனைப் பொன் சக்கரத்து
அரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே.–3-9-4-

போக பிரதிபந்தக சமஸ்த விரோதி நிவர்த்தகன் -ஆஸ்ரிதரை கை விடாத அவனைப் பற்றி வருத்தம் இல்லாமல்
பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று படையொடும் வந்து எதிர்ந்த-சிவன் ஏதத் வ்ரதம் மம-சொல்லி ஓடிப் போனானே
-அபிமானம் உடன் – திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும் அங்கியும் போர் தொலையப்-இத்தால் அபிமானம் கொண்டான்
-தேவ சேனாபதி சுப்ரமங்கன் -கந்தன் -கார்த்திகேயன் -சரவணா பொய்கை நாணல் புதர் –
அக்னியும் -யுத்தம் -என்பதை செய்யோம்
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை ஆயனைப் பொன் சக்கரத்து-பெரிய திருவடியை நடாத்திய ஆச்சார்யா பூதன்
ஆயன் -பரதவன் ஆயனாகி வந்ததே மாயன்
அரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே-அரி சூதன விரோதி நிரசன -ஆஸ்ரிதர் கை விடாத -ஏக தேசமும் வருத்தம் இல்லை

அநிருத்தனைச் சிறை வைத்த அக்காலத்தில் ‘வாணாசுரனைத் துன்பம் இன்றிப் பாதுகாப்போம்’ என்று கூறிப் படையோடும் எதிர்த்து வந்த
சிவபெருமானும் அவனுடைய மகனான சுப்பிரமணியனும் அதற்கு மேலே நெருப்பும் போரிலே அழியும்படியாக, பொருகின்ற சிறகுகளையுடைய கருடப்பறவையை ஏறிச் செலுத்திய மாயனை, ஆயனை, அழகிய சக்கரத்தையுடைய அரியினை, அடியார்களை நழுவவிடாதவனைப் பற்றி யான் சிறிதேனும் துன்பம் இல்லாதவன் ஆனேன்.
காத்தும் – ஒருமையின்கண் வந்த உயர்வுப்பன்மை. ‘தொலையக் கடாவிய மாயனை’ எனக்கூட்டுக. இலன் – குறிப்பு வினைமுற்று.

‘வேறு தேவர்களைப் பற்றினார்க்கு அவர்கள் தஞ்சம் அல்லர் என்னுமிடத்தையும், தன்னைப் பற்றினவர்களைத் தான் விட்டுக்கொடான்
என்னுமிடத்தையும் காட்டின இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

‘பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும்’ என்றது,
அநிருத்தாழ்வான் நிமித்தமாகக் கிருஷ்ணன் படை எடுத்துப் புறப்பட்ட அளவில், வாணன் சிவபிரான் பக்கலிலே சென்று,
‘கிருஷ்ணன் நமக்கு எதிரியாக வருகிறான்,’ என்று சொன்னவாறே, ‘தலையில் வைத்த பூ வாடாமல் வருத்தம் அற
வாணனைக் காக்கக் கடவோம்’ என்று சொன்னான் ஆயிற்று, வீட்டிற்குள்ளே இருந்து தம் தம் வீரத்தைப் பேசுவோரைப் போலே;
இச்சக்கரவர்த்தி திருமகன் ‘என்னை அடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தல் எனக்கு விரதம்’ என்கிறானோ?
அன்று –
அநிருத்தாழ்வானைச் சிறையில் வைத்த அன்று. படையொடும் வந்து எதிர்ந்த – ‘தனக்கு வெற்றி நிச்சயம்’ என்று
அது காண்கைக்குச் சேனையைத் திரட்டிக்கொண்டு வந்த. ‘முண்டன் நீறன்’ என்ற திருப்பாசுரம் இங்கு அநுசந்திக்கத் தகும்.
இனி, ‘படை’ என்பதற்கு, ‘ஆயுதம்’ என்று பொருள் கூறலுமாம். ‘சூலத்தைத் தரித்த சிவன், கிருஷ்ணனால் போரில்
எழுப்பப்படுகின்ற பல வகையான சப்தங்களைக் கேட்டு மயக்கத்தை அடைந்தான்,’ என்பது ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்.

‘தன் வறுமையை முன்னிட்டு அஞ்சலியைக் கொண்டுவந்து கிட்டுதற்குத் தக்க பரம்பொருளை இப்படி ஆயுதத்தோடு
எதிர் இடுகைக்குக் காரணம் என்?’ என்ன, ‘திரிபுரம் செற்றமை’ என்கிறார் மேல்:
திரிபுரம் செற்றவனும் –
முப்புரங்களை எரித்த செயலாலே உண்டான செருக்கினை உடையவன் ஆகையாலே. ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின்
,கடல் கடைகிறகாலத்தில் எட்டு வடிவு கொண்டு நின்று கடைந்தது போன்று,
கடல் கடைகிற காலத்தில் எட்டு வடிவு கொண்டு நின்றதனை,
‘ஓருரு வெற்பைத் தரித்தது; தானவர் உம்பருள்ளாய் ஈருகு நின்று கடைந்தது; வேலை யிதனிடையோர்
பேருரு இன்னமு தோடே பிறந்தது: பெண்மை கொண்டுஓர் நாருரு நின்றது; அரங்கா! இதுஎன்ன நற்றவமே!’-(திருவரங்கத்து மாலை, 25)
முப்புரங்களை எரித்த சமயத்திலே வில்லுக்கு மிடுக்காயும்,
நாணிக்குத் திண்மையாயும், அம்புக்குக் கூர்மையாயும், சிவனுக்கு உள்ளுயிராயும் இருந்து எதிரிகளைத் தலை சாயும்படி செய்து
முப்புரத்தை அழித்துக் கொடுத்தான்; அச்செயலை அறியாமல் அறிவில்லாதவர்கள் அதனை அவன் தலையில் வைத்துக் கவி பாட
, அதனைத் தானும் கேட்டு ‘உண்மையே அன்றோ’ என்று மயங்கி,
‘அது செய்த நமக்கு இவனை வெல்லத் தட்டு என்?’ என்று வந்து எதிர் இட்டான் ஆயிற்று என்றபடி.
ஆவாய் அதன் கன்றாய் அந்தரியாமிப் பொருளாய் ஏவாய் நிலைநின்ற எம்பெருமான் – காவானேல்
போரும் பொருமோ? புராந்தகன் என்றே பேரும் சீரும் பெறுமோ சிவன்?’–என்றார் திவ்விய கவி.
மகனும் –
தந்தையான சிவன் வளர்ந்த பின்பு செய்தவற்றைப் பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்னே செய்து இளமறியாய்ப்
பெருமிடுக்கனாய்த் தேவசேனாபதியான சுப்பிரமணியனும். பின்னும்
அங்கி யும் –
அவனுக்குமேல் நாற்பத்தொன்பது அக்கினிகளும்.
போர் தொலைய –
போரிலே மாள. இதனால், ‘சிவபிரான் தன்னை அடைக்கலமாகப்
பற்றினாரை ஆபத்து வந்தவாறே காட்டிக் கொடுத்து ஓடுவான்,’ என்பதனையும்,
‘சர்வேசுவரன் தன்னைப் பற்றினாரை எல்லா அளவிலும் பாதுகாப்பான்,’ என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.
மோடி யோட அங்கி வெப்பும் மங்கி யோட ஐங்கரன் முடுகி யோட முருகன் ஓட முக்கண் ஈசன் மக்களைத்
தேடி யோட வாணன் ஆயி ரம்பு யங்கள் குருதிநீர் சிந்தி யோட நேமி தொட்ட திருவ ரங்க ராசரே!’–என்றார் திவ்ய கவியும்.

பொருசிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை –
பகைவர்கள் மேலே பொருகிற சிறகுகளையுடைய பெரிய திருவடியைக் கருத்து அறிந்து நடத்த வல்ல ஆச்சரியத்தையுடையவனை.
இங்கு ஆச்சரியமாவது, வாணனுடைய கரத்தைக் கழித்து, அவனை இறையிலி செய்து, நாட்டுக்குத் தானே நின்று இறையான ஆச்சரியம்.
– ‘வாணன் ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால்’ அன்றோ?
ஆயனை –
அவன் தோற்றதும் தன் தரம் குலையாதே நிற்கிற நிலையிலே; -இவன் வென்றதும் தன்னைத் தாழவிட்ட இடத்திலே.
பொன் சக்கரத்து அரியினை –
அனுகூலர்க்கு விரும்பத்தக்க திருவாழியைத் தரித்துப் பகைவர்களுக்குச் சிரமப்பட்டும் காண முடியாதவனை.
‘ஓ கிருஷ்ணனே! ஓ கிருஷ்ணனே! நீண்ட திருக்கைகளையுடையவனே! புருஷோத்தமனாயும் எல்லாரையும் நியமிக்கின்றவனாயும்
பிறப்பு இறப்பு இல்லாதவனாயும் எல்லார்க்கும் மேலானவனாயும் இருக்கும் தன்மையை அறிவேன்,’ என்கிறபடியே,
தோள்வலி-அவர் வலிமை – இவனது வலி – கண்ட பின்பு ஆயிற்றுச் சர்வேசுவரன் என்று அறிந்தது.
அச்சுதனை –
அடியார்களை நழுவ விடாதவனை.
சிவபிரான், தன்னை அடைந்த வாணனைக் கைகழிய விட்டு ஓடினான் அன்றோ?
சடையான் ஓட அடல் வாணன் தடந்தோள் துணித்த தலைவன்’ அன்றோ இவன்? தலைமையாவது, வாணனைக் கைம்முதல்
அறுத்துத் தலை அழியாமல் வைத்த தலைமை
. ஆக, இதனால், அநிருத்தாழ்வானுக்காக மார்விலே அம்பு ஏற்கையாலே
‘அடியார்கட்குத் தஞ்சம்’ என்று நம்புதற்குத் தட்டு இல்லை என்று தெரிவித்தபடி.
பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே –
இவனைப் பற்றின எனக்குச் சிறிது துக்கமும் இல்லை. ‘‘பேரன்’ என்று இருக்கையாலே அநிருத்தாழ்வானுக்கு நாலு நாள்
சிறையில் இருக்க வேண்டிற்று;
‘அடியேன்’ என்று பற்றின எனக்கு அதுவும் வேண்டிற்று இல்லை,’ என்பார், ‘இறையேனும் இடர் இலன்’ என்கிறார்.

———————————————————————————

இடர் இன்றியே ஒருநாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா உலகும் கழியப்
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏறத் திண் தேர் கடவிச்
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளை
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே.–3-10-5-

அர்த்தியான வைதிகன் உடைய -சரீர நாசம் -அங்கு ஆத்மா ஸ்வரூப நாசம் இல்லாமல் -அர்த்தித்த அர்த்தம் அருளுவான்
இடர் இன்றியே ஒருநாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா உலகும் கழியப்-கர்ம அனுஷ்டானம் -மத்யான சந்த்யா வந்தனம் பண்ண திரும்பி வந்தானே
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏறத் திண் தேர் கடவிச்-மண் -கடம் -தங்கம் -சங்கிலி -கார்யம் காரணம் -அவஸ்தை கார்யம் தாண்டாதே
மரம் பஞ்ச பூதம் பிரகிருதி -திண்ணிய -கார்ய வர்க்கம் தாண்டி -விரஜை கரைக்கு -கார்ய ரூப சைதில்யம் காரண அந்வயத்தில்-போகாமல் -கடாவி ஓட்டிப் போய்
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளை-தன்னைதான தேசத்தில் -வைதிகன் பிள்ளைகள் நால்வரையும்
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே.-துயர் போக்கினவனை பற்றி நான் துயர் ஆற்றேன்
காலம் இல்லா தேசம் –
ரேவதி ரைவதர் பெண் -ப்ரஹ்மா இடம் ஜாதகம் -பலராமன் -பெண் உயரம் 8 அடி –பிள்ளை 6 அடி குள்ளமாக்கி கல்யாணம் –
இங்கே அதே நாள் -உள்ள போன -அதே சரீரம் –ஒரு பிரகாரத்திலும் சம்சார கிலேசம் இல்லாமல் பெற்றேன்

‘ஒரு நாளிலே ஒரு முகூர்த்தத்திலே, துன்பம் இல்லாமல், எல்லா உலகங்கட்கும் அப்பால் படர்ந்த புகழையுடைய அருச்சுனனும் பிராமணனும்
தன்னுடன் ஏறி வரும்படியாகத் திண்ணிய தேரைச் செலுத்தி, ஒளிப்பிழம்பாய் உள்ள தனது பரமபதத்தில் தங்கியிருந்த பிராமணனுடைய
பிள்ளைகளைச் சரீரத்தோடும் கொண்டுவந்து கொடுத்த இறைவனை அடைக்கலமாக அடைந்து சிறிதும் துயர் உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.
‘இன்றி ஏறக் கடவி கொண்டு கொடுத்தவன்’ என்றும், ‘கழியக் கடவி கொண்டு கொடுத்தவன்’ என்றும் முடிக்க,
கொடுத்தவன் – வினையாலணையும் பெயர்.

பிராமணனுடைய புத்திரன் நிமித்தமாகச் சென்ற செலவைக் கூறிக்கொண்டு, ‘இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கமும் இல்லை,’ என்கிறார்.

இடர் இன்றியே –
ஒரு வருத்தமும் இல்லாமல்.
ஒரு நாள் –
ஒரே நாளில் செய்யும் தீக்ஷையையுடைய யாகத்திலே.
ஒரு போழ்தில் –
காலையில் செய்ய வேண்டிய யாக காரியங்களைச் செய்து முடித்து நடுப்பகலில் செய்ய வேண்டிய காரியங்களைச் செய்து முடிப்பதற்கு முன்னே.
எல்லா உலகும் கழிய –
ஆவரணங்கள் ஏழற்கும் அப்பாற்பட. படர் புகழ் பார்த்தனும் – புகழையுடைய அருச்சுனனும்.
‘மூன்று உலகங்களுக்கும் நாதனும் ஜனார்த்தனனுமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எவனுக்கு மந்திரியாயும் பாதுகாப்பவனாயும் சிநேகிதனாயும் இருக்கிறானோ’ என்கிறபடியே, கிருஷ்ணனையே எல்லாவித உறவுமாகப் பற்றினவன் ஆதலின், ‘படர் புகழ்ப் பார்த்தன்’ என்கிறார்.
வைதிகனும் –
கிருஷ்ணன் திருவடிகளிலே எல்லை இல்லாத பத்தியையுடைய பிராமணனும். உடன் ஏற – தன்னோடே கூட ஏற.
திண் தேர் கடவி –
இவர்களைத் தேரிலே ஏற்றிக்கொண்டு, காரியத்தின் தன்மை குலையாமல், மூலகாரணமான பிரகிருதி முடிவாகத் தேருக்குத்
திண்மையைக் கொடுத்து நடத்தி. -மண் பிண்டமாய் இருக்கும் நிலையிலும் குடம் தொடர்வதைப் போலே.

சுடர் ஒளியாய் நின்ற –
எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமாய் ஒரே தன்மையாய் நின்ற. ஒளி – அழகு.
தன்னுடைச்சோதியில்
– தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய பரமபதம். அன்றிக்கே, ‘தன்னுடைய ஒளி வெள்ளம் இட்டாற்போன்று இருக்கின்ற பரமபதம்’ என்னலுமாம்.
‘சூரியன் சந்திரன் அக்கினி இவர்களைக் காட்டிலும் கோடி மடங்கு அதிகமாய் விளங்குகிற, மஹாத்துமாவான நாராயணனுடைய
வைகுண்டமானது தன்னுடைய ஒளியினாலே தேவர்கள் முதலியோர்களாலும் காண்டற்கு அரியதாகி விளங்குகிறது,’ என்கிறபடியே,
ஆயிரம் கோடி அக்கினி ஆதித்தியர்களுடைய ஒளியை ஓடவைத்து ஒரு தேசமாக வகுத்தாற் போலே இருக்கையாலே
இவர்களுக்குக் கண்கொண்டு பார்க்க வொண்ணாது; ஆகையாலே, மூலப்பகுதியின் அளவிலே இவர்ளை நிறுத்தி,
தன் நிலமாகையாலே தானே போய்ப் புக்கான். தண்ணீரிலே மீன் உலாவுமாறு போன்று தேசிகரே புகவேண்டும் நிலம் அன்றோ அது?-கீதாச்சார்யன் அன்றோ

வைதிகன் பிள்ளைகளை –
பிரமாணனுடைய புத்திரர்களை.
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனை –
காலத்தால் உண்டாகின்ற மாறுபாடு ஒன்றும் இல்லாத தேசமாகையாலே, கொண்டுபோகிற போதைப் படியில் ஒன்றும்
குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன்.-பால உடலோடும் –
அன்றிக்கே,
‘பூசின மஞ்சளும், உடுத்தின பட்டும், இட்ட சவடிப் பூணுநூலும், இட்ட காது பணிகளுமான ஒப்பனையில் ஒன்றும்
குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன்’ என்னுதல்.
‘பிறக்கப் பிறக்கக் கொண்டு போனார்களாகில், இப்போது இவை எல்லாம் உண்டோ?’ என்று பட்டரைக் கேட்க, ‘ரிஷி புத்திரர்கள்
ஆகையாலே பிறக்கிற போதே அவற்றோடே பிறப்பர் காணும்’ என்று அருளிச்செய்தார்.
பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே –
கடலில் நீரை மலையின்மேலே ஏற்றுமதுவே வருத்தமுள்ளது; மலையில் உள்ள நீரைக் கடலுக்குக் கொண்டு வருமன்று
ஒரு வருத்தம் இல்லையே? அப்படியே, அங்குப் புக்காரை இங்கே மீட்கையாகிறது அவன் திருவுள்ளத்தோடு சேராதது;
இங்குள்ளாரை அங்கே கொண்டுபோகை யாயிற்று அவன் திருவுள்ளத்திற்குப் பொருந்துவது.புத்திரன் நிமித்தமாக விரும்பியதைப் போன்று அன்றி,
சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக அவன் திருவுள்ளத்துக்குப் பொருந்தின செயலை ஆசைப்பட்ட எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.
கர்ம சம்பந்தம் அற்றுப் போகாமையாலே ஆயிற்று இவர்களுக்கு மீள வேண்டிற்று. ‘ஆயின், கர்ம சம்பந்தம் அற்றார் போகக்கூடிய
தேசத்திலே இவர்கள் சென்றபடி என்?’ என்னில், ‘நாய்ச்சிமார் தங்கள் சுவாதந்தரியம் காட்டுகைக்காக இவர்களை அங்கே அழைப்பித்தார்கள் ஆயிற்று.
அன்றிக்கே,
‘இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை’ என்று தொடங்கி, ‘மங்கவொட்டு’ என்று மடிபிடித்துக் கூப்பிடும்படி சமுசாரத்தில் விரக்தி பிறந்தும்,
‘காதல் கடலின் மிகப் பெரிதால்’ என்றும், ‘மண் திணி ஞாலமும் ஏழ்கடலும் நீள்விசும்பும் கழியப் பெரிதால்’ என்றும்,
‘அதனிற்பெரிய என் அவா’ என்றும் இப்படிப் பகவத் விஷயத்தில் கண்ணழிவு அற்ற பக்தி விளைந்து போக ஆசைப்படுகிற
எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை’ என்கிறார் என்னுதல்.

தாளாற் சகம்கொண்ட தார்அரங்கா!பண்டு சாந்திபன் சொல் கேளாக் கடல் புக்க சேயினை மீட்டதும், கேதமுடன்
மாளாப் பதம்புக்க மைந்தரை மீட்டதும், மாறலவே மீளாப் பதம்புக்க மைந்தரை நீ அன்று மீட்டதுவே?’ என்றார் திவ்விய கவியும்.

————————————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -83- திருவாய்மொழி – -3-9-6….3-9-11–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 26, 2016

வம்மின் புலவீர்!நும் மெய் வருத்திக் கை செய்து உய்ம்மினோ!
இம்மன் உலகில் செல்வர் இப்போது இல்லை நோக்கினோம்;
நும் இன் கவி கொண்டு நும்நும் இட்டா தெய்வம் ஏத்தினால்
செம்மின் சுடர்முடி என் திருமாலுக்குச் சேருமே.–3-9-6-

ஸ்ரீ யபதிக்கே எல்லாம் சேரும் -அந்தராத்மா -நேராக பாடலாமே
வம்மின் புலவீர்!நும் மெய் வருத்திக் கை செய்து உய்ம்மினோ!
விசேஷ ஜ்ஞானம் படைத்த நீங்கள் -உடம்பு வருத்தி பாடுவதை விட
உடம்பு வருத்தி கூலி வேலை செய்வதே தேவலை -தேக யாத்ரா சேஷமாக-உஜ்ஜீவனம் -சப்தம் இல்லை
ஜீவனம் தான் -இவர்கள் அபிப்ப்ராயத்தால் உஜ்ஜீவனம் என்கிறார்
இம்மன் உலகில் செல்வர் இப்போது இல்லை நோக்கினோம்;
பிரவாஹ நித்தியமான இந்த லோகத்திலே -ஸ்ரீ மான்களாக இருப்பார் இப்போது இல்லை
ஆழ்வார் ஆராய்ந்து சொல்ல -எப்போதும் இல்லை -ஆராய்ந்தேன் -நேற்று வரை பகவத் விஷயம் பார்த்து இருந்தேன்- இப்போது நோக்கினேன்
நும் இன் கவி கொண்டு நும்நும் இட்டா தெய்வம் ஏத்தினால்
உங்கள் உங்கள் இட்டா தெய்வம் -ருசிக்கு அனுகுணமாக -குல தெய்வம் –
சப்தங்களுக்கு அவர்கள் இஷ்டம் இல்லை -சர்வ சப்த வாச்யன் ஒருவனே
செம்மின் சுடர்முடி என் திருமாலுக்குச் சேருமே.-திருமாலுக்கு சேரும் -ஒளி படைத்த -அப்ரதிகதம் தடுக்கப்படாத -தேஜஸ் –
உங்களுக்கு பகவத் குண சௌர்யம் திருட்டே பலம் -என்றவாறு –
சப்த அர்த்தங்கள் இரண்டுமே ஸ்ரீ யபதிக்கே சேரும் –

‘புலவீர்! வாருங்கோள்; உங்களுடைய சரீரத்தை வருத்திக் கைத்தொழில் செய்து உஜ்ஜீவியுங்கோள்;
நிலை பெற்ற இந்த உலகத்தில் செல்வமுடையார் இலர்; இப்போது நோக்கினோம்; உங்களுடைய இனிய கவிகளைக்கொண்டு
உங்கட்கு இஷ்டமான தெய்வத்தைத் துதித்தால், அக்கவிகள் மிகச்சிறந்த ஒளி பொருந்திய முடியையுடைய என் திருமகள் கேள்வனுக்குச் சேரும்,’ என்கிறார்.
முதலடியில், ஆழ்வார் அருளிச்செய்யும் உபாயம் ஊன்றிக் கவனித்தற்குரியது. மன் – நிலைபேறு. வியாக்கியானம் காண்க.

‘ஜீவனத்தின்பொருட்டு மனிதர்களைக் கவி பாடுகிறோம்’ என்ன, ‘புல்லரைக் கவிபாடி வாழ்வதிலும்
உடம்பு நோவப் பணி செய்து வாழ்தல் நன்று,’ என்கிறார்.

புலவீர் வம்மின் –
நல்லது அறியும் நீங்கள் வாருங்கோள்; காட்டுத்தீயிலே அகப்பட்டாரை மடுவைக் காட்டி அழைப்பாரைப் போன்று ‘வாருங்கோள்’ என்கிறார்.
‘எங்களை நீர் அழைக்கின்றது என்? எங்கள் இல் வாழ்க்கை நடக்க வேண்டாவோ, பிறரைக் கவி பாடியாகிலும்?’ என்ன,
மெய்யே-உண்மையாக -சரீர -வாழ வேண்டினாலும் உங்கள் தரம் குலைய வாழ வேண்டுமோ? உங்கள் தரம் குலையாமல் வாழ ஒண்ணாதோ?
நும் மெய் வருத்திக் கை செய்து உய்ம்மினோ –
உங்கள் சரீரத்தை வருத்தியும் கைத்தொழில் செய்தும் வாழப் பாருங்கோள்.
இதற்கு, ‘கோட்டை சுமத்தல், புற் சிரைத்தல் செய்யமாட்டீர்களோ?’ என்று எம்பார் அருளிச்செய்வர்.
‘அத்தால் எங்கட்கு வேண்டுவன பெற்று வாழமுடியாதே! பிறரைக் கவி பாடினால் எங்களுக்கு வேண்டுவன பெற்று வாழலாம்,’ என்ன
அது ஆகுமே அன்றோ, பெற்றால்?

இம் மன் உலகில் செல்வர் இல்லை இப்போது நோக்கினோம்-
ஆற்றுப்பெருக்கின் தன்மையைப் போன்று நித்தியமான இந்த உலகத்தில் உங்கள் கவி கேட்டு இக்கவிக்குத் தரமாகத் தருகைக்கு
வள்ளல்களாய் இருக்கும் ஸ்ரீமான்கள் இல்லை; ‘இவர்கள் நெஞ்சு கன்றக் கவி பாடுகிற இதற்குப் பயன் உண்டோ?’ என்று
இப்போது ஆராய்ந்து பார்த்தோம்; ஒருவரும் இலராய் இருந்தது. செல்வர் முன்பும் இலர் ஆதலின், ‘இப்போது இல்லை’ என்ன வேண்டா;
ஆதலின், ‘செல்வர் இல்லை இப்போது நோக்கினோம்’ எனச் சொற்களை மாற்றிப் பொருள் உரைக்கப்பட்டது.
‘ஆயின், ‘இப்போது நோக்கினோம்’ எனின், முன்பு நோக்கிற்றிலரோ?’ எனின், ‘முன்பு இவர்தாம் உலக வாழ்க்கையில்
கண்வைக்குமவர் அன்றே? இவர்கள் வறிதே துக்கப்படுகிறார்களோ? ஏதேனும் பயன் உண்டோ? என்று இப்போது பார்த்தோம்,’ என்கிறார்.
அர்த்தாந்தரம் -செல்வர் இல்லை இப்பொது நோக்கினோம் -/ செல்வர் இப்போது இல்லை நோக்கினோம் -இரண்டும் இல்லை
முன்பே மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர் –இப்போது தான் உங்கள் அனர்த்தம் கண்டு நோக்கினேன்

‘நன்று; மனிதர்களில் அன்றோ இல்லாதது? தேவர்கள் மனிதர்களில் வேறுபட்டவரே; இக்கவிகளைக்கொண்டு
எங்களுடைய இஷ்ட தெய்வங்களைத் துதிக்கிறோம்,’ என்ன,
நும் இன் கவி கொண்டு நும் நும் இஷ்டா தெய்வம் ஏத்தினால் –
உங்களுடைய இனிய கவிகளைக்கொண்டு, இராஜஸராயும் தாமஸராயும் இருக்கிற உங்களுக்குப் பொருந்தும் இராஜஸராயும்
தாமஸராயும் உள்ள தெய்வங்களைத் துதித்தால். அது,
செம் மின் சுடர் முடி என் திருமாலுக்குச் சேரும்
– தடையில்லாத (எங்கும் பரந்த) பிரகாசமான ஒளியையுடைய ஆதி ராச்சியத்திற்கு அறிகுறியான திருமுடியையுடைய
திருமகள் கேள்வன் பக்கலிலே சேரும்; நீங்கள் சில ஏற்றங்களைச் சொல்லி அன்றோ கவி பாடுவது? அவை அவர்களைச் சாரமாட்டா;
‘தாமரைக் கண்ணான்’ என்றால், அது உள்ள இடத்தே போம்; விரூபாக்ஷகன் பக்கல் போகாதே? மற்றும்,
‘சர்வாதிகன், சமஸ்த கல்யாண குணாத் மகன், சர்வ ரக்ஷகன்’ என்றாற்போலே அன்றோ கவி பாடுவது?
அவை சென்று சேர்வன அவை உள்ள இடத்திலே அன்றோ? ஆகையால், உங்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் சௌரியமே.
அன்றிக்கே,
‘என் திருமாலுக்குச் சேரும்’ என்பதற்கு, ‘உங்கள் நினைவு ஒழிய, கவியின் இயற்கையாலும் திருமகள் கேள்வனைச் சேரும்’ என்னுதல்.
என்றது, ‘‘ஒண்தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு’ என்கிறபடியே, ஞானமாகில் அவனையே நோக்குமாறு போன்று
கவிகளானவை சொற்களின் சேர்க்கையாய் இருக்கையாலே எல்லாச் சொற்களுக்கும் பொருளாக உள்ளவன் அவன் ஆகையாலும் அவனுக்கே சேரும்,’ என்றபடி.
ஆதலால், எல்லாச் சொற்களும், சரீரமும் அந்தச் சரீரத்தால் அபிமானிக்கப்படுகின்றவனான உயிரும்
அந்த உயிருக்குள் அந்தர்யாமியான பரமாத்துமாவுமான இக்கூட்டத்துக்கு வாசகங்கள் ஆகையாலே விசேடியப் பிராதான்யத்தாலே
அவனையே சொல்லினவாம்.
அசித்துக்கும் சித்துக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் ஒரு சொல் -சொல்ல மூன்றுக்கும் சம பிரதானம் இல்லை -பரமாத்மாவுக்கே பிரதானம் –
‘எவர்கள், பிதிரர்களையும் தேவர்களையும் அக்கினியோடு கூடின பிராமணர்களையும் பூஜிக்கின்றார்களோ,
அவர்கள், எல்லாப் பூதங்கட்கும் அந்தரியாமியாய் இருக்கிற விஷ்ணுவையே பூஜித்தவர்கள் ஆவர்கள்,’ என்பது ஸ்மிருதி.

——————————————————————————————

சேரும் கொடை புகழ் எல்லை இலானை,ஓர் ஆயிரம்
பேரும் உடைய பிரானை அல்லாம்,மற்று யான்கிலேன்;
மாரி அனைய கை, மால்வரை ஒக்கும் திண்தோள் என்று,
பாரில் ஓர் பற்றையைப் பச்சைப் பசும்பொய்கள் பேசவே.–3-9-7-

ஸ்துத்யமான குணங்கள் திரு நாமம் -பூரணமாக உடையவன் -அவனே -ஷூத்ர விஷயம் போய்க் கவி பாடேன்
சேரும் கொடை புகழ் எல்லை இலானை,ஓர் ஆயிரம்-தகுதியான -புகழ் சேர்ந்த -வள்ளல் தன்மை -அத்தால் வந்த குணப்ரத்தை கீர்த்தி
எல்லை இல்லாத அத்விதீய -கணக்கில்லாத
பேரும் உடைய பிரானை அல்லாம்,மற்று யான்கிலேன்;-
மாரி அனைய கை, மால்வரை ஒக்கும் திண்தோள் என்று,-மேகம் ஒத்த கை -மலை போன்ற தோள்கள்
பாரில் ஓர் பற்றையைப் பச்சைப் பசும்பொய்கள் பேசவே-பூமியில் வளப்பமான பொய்-பேசுகிறீர்கள்
மெய் கலவாத புதுப் பொய்கள்
பூர்ண விஷயம் பகவானைப் பற்றி இருக்கும் நான் சக்தன் அல்லன் –

தகுதியான கொடையும் புகழும் எல்லை இல்லாமல் இருக்கின்றவனை, ஒப்பற்ற ஆயிரம் திருப்பெயர்களையுமுடைய பெருமானை அல்லாமல்
கைகள் மேகத்தைப் போன்றவை வலிய தோள்கள் பெரிய மலையை ஒத்தவை என்று பூமியில் தூறு போலப் பயன் அற்று இருக்கின்ற
ஒருவனைப் பார்த்து மெய் கலவாத பசும்பொய்களைப் பேசுவதற்கு யான் தகுதியுடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.
பிரானை அல்லால் பாரில் ஓர் பற்றையை ‘மாரி அனைய கை, மால் வரை ஒக்கும் திண் தோள்’ என்று
பச்சைப் பசும்பொய்கள் பேச யான் கிலேன்,’ எனக் கூட்டுக.
மற்று – பிறிது என்னும் பொருளில் வந்தது–கிலேன் – ஆற்றில் உடையேன் அல்லேன். பற்றை – சிறு தூறு.

வழி பறிக்கும் நிலத்தில் தன்கைப்பொருள்கொண்டு தப்பினவன் மகிழுமாறு போன்று, இவர்களைப் போல அன்றிக்கே
பகவானை ஒழிய வேறு சிலரைக் கவிபாடுகைக்கு நான் ஆற்றலன் அன்றிக்கே ஒழியப் பெற்றேன்,’ என்று பிரீதர் ஆகிறார்.

சேரும் கொடை புகழ் எல்லை இலானை –
கொடையாலே சேர்ந்த புகழுக்கு எல்லை இல்லாதவனை.
அன்றிக்கே,
தகுதியான கொடையால் உண்டான புகழுக்கு எல்லை இல்லாதவன்’ என்னுதல். என்றது, ஒருவன் ஒருவனுக்கு ஒரு
பசுவினைக் கொடுத்தானாகில், ‘இவனுக்கு இதற்கு அடி என்?’ என்று இருப்பர்கள்; பெருமாள் சிங்காசனமும்
ஸ்ரீ சத்ருஞ்சயனும் அகப்படக் கொடுத்து வெறுவியராய் நின்ற அளவிலே திரிஜடன் வந்து யாசிக்க,
சரயூநதி தீரத்துக்கு இவ்வருகுபட்ட பசுக்களை அடையக் கொண்டு போ,’ என்று கொடுக்க,
பெருமாள் கொடுத்தாராகில் சேரும்’ என்றார்கள் அன்றோ? அப்படியே, ‘தகுதியான கொடையால் வந்த புகழுக்கு எல்லை இல்லாதவன்’ என்றபடி.

ஓர் ஆயிரம் பேரும் உடைய பிரானை –
கவி பாடுமிடத்தில் ஒன்று இரண்டு பேராய், அவைதாமும் ‘ஐலபில:’-சுருதி கடுமை- என்றாற்போலேயாய், ஒரு பாட்டில் அடங்காதபடி இருத்தல் அன்றியே
நினைத்தபடி பாசுரமிட்டுக் கவி பாடலாம்படி பல பல திருநாமங்களை உண்டாக்கி வைத்த மஹோபகாரகனை.
ஓர் ஒன்றே கவி பாடுகைக்கு விஷயம் போரும்படி இரண்டாவது வேண்டாததாய் இருத்தலின், ‘ஓர் ஆயிரம்’ என்கிறார்.
உத் ஒன்றையே விரிக்க தானே ஆயிரம் திருவாய்மொழிகளும்
அவற்றை இவர்க்குப் பிரகாசிப்பித்த உபகாரகன் ஆதலின், ‘பிரானை’ என்கிறார். இவ்விஷயத்தை ஆயிற்றுக் கவி பாடுகிறது.
அல்லால் மற்று யால் கிலேன் –
இவனை ஒழிய வேறு ஒருவரைக் கவி பாட ஆற்றலன் ஆகின்றிலேன்.-‘எவைதாம் நீர் மாட்டாமல் ஒழிகிறவை?’ என்ன,
கை மாரி அனைய –
கொடுக்கைக்கு முதல் இன்றிக்கே இருக்கிறான் ஒருவனை, கொடையில் மேகத்தை ஒக்கும் என்கை.
கைம்மாறு கருதாது கொடுக்கையும், கொடுக்கப் பெறாதபோது உடம்பு வெளுக்கையும் முதலானவைகள் மேகத்தின் தன்மையாம்.
கை என்றது, கொடை.
திண் தோள் மால் வரை ஒக்கும் –
கொடையை நினைத்துத் தேம்புகிற தோளைக் குறித்து, ‘கொடுத்துப் பணைத்திருக்கிறது’ என்றும்,
இத்தோள் நிழலிலே அன்றோ உலகம் அடங்க வாழ்ந்து கிடக்கிறது?’ என்றும்.
பாரில் ஓர் பற்றையை –
பூமியிலுள்ளார் சிலராய், பற்றையாய் இருக்கின்றவர்களை. என்றது, ‘முளைத்து எழுந்து தீந்து போவன சில சிறு தூறுகள் உள அன்றே?
அப்படியே, பிறந்தது தொடங்கி இருக்கின்ற வரையிலும் தனக்கு உறுப்பாதல் பிறர்க்கு உறுப்பாதல் செய்யாதவர்கள்’ என்பதனைக் குறித்தபடி.
போக பூமியில் சிலராகில் பொருந்தினும் பொருந்தும்’ என்பார், ‘பாரில் ஓர் பற்றை’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
பாரில் ‘பற்றையை’ என்பதற்கு, பார் என்பது,நத்தமாய்,-இருப்பிடமாய் – அதனால் ஒரு குடிப்பற்றைக் கூறுகிறது என்றும்,
இல்’ என்பது, இல்லாமையைக் கூறுகிறது என்றும், பற்றை என்பது, கைப்பட்டதை இறுகப் பிடித்து ஒருவர்க்கு ஒன்றும்
ஈயாதவர்களைக் கூறுகிறது என்றும் பொருள் கூறுவாருமுளர்.
ஆயின்,‘திருணசமன்’ -புல்லுக்கு சமன் -என்று கூறப்படும் வழக்கு உளது ஆதலின், மேலதே பொருள்.
பச்சைப் பசும்பொய்கள் பேச – மெய் கலவாத பொய்களைச் சொல்ல.
ஆயிரம் பேரும் உடைய பிரானை அல்லால் மற்று, பாரில் ஓர் பற்றையைப் பச்சைப் பசும்பொய்கள் பேச யான் கிலேன்,’ என்க.
ஜிஹ்வா நம-ஜீவா பிரபு என்று என்று -ஸ்ரீ வல்லபேதி –ஆசைப்படும் என்றவாறு –

கவி பாடுமிடத்தில் ஒன்றிரண்டு பேராய், அதுதானும் ‘ஐலபில:’என்றாற்போலேயாய்’ என்னும் இவ்விடத்தில்,

‘மூவர் கோவையும் மூவிளங்கோவையு ம்பாடிய என்றன் பனுவல் வாயால்‘எம்மையும் பாடுக’ என்றனிர்;
நும்மை யாங்ஙனம் பாடுகன் யானே? களிறு படு செங்களம் கண்ணிற் காணீர்;
வெளிறு படு நல் யாழ் விரும்பிக் கேளீர்; புலவர் வாய்ச்சொல் புலம்பலுக்கு இரங்கீர்:
இலவ வாய்ச்சியர் இளமுலை தோயீர்; உடீஇர், உண்ணீர், கொடீஇர், கொள்ளீர்;
ஒவ்வாக் கானத் துயர் மரம் பழுத்த துவ்வாக் கனியெனத் தோன்றினிர் நீரே.’-என்ற செய்யுளை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

————————————————————————————

வேயின் மலிபுரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை
ஆய பெரும்புகழ் எல்லை இலாதன பாடிப்போய்க்
காயம் கழித்து,அவன் தாளிணைக் கீழ்ப்புகும் காதலன்,
மாய மனிசரை என்சொல வல்லேன் என்வாய் கொண்டே?–3-9-8-

பரம பிராப்ய பூதன் கண்ணனைப் பாட -அவனைப் பெற ஆசை கொண்ட நான் -ஷூத்ரரை கவி பாட வல்லேன்
வேயின் மலிபுரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை-மூங்கில் -குணங்களை விட அதிக குணங்கள் –
கொண்ட பசுமை திரட்சிக்கும் செவ்வைக்கும் -தோள்கள்
ஆய பெரும்புகழ் எல்லை இலாதன பாடிப்போய்க்-ஸ்வரூப அனுபந்தி -புகழ் -தனித் தனியே அபரிச்சின்னமாய்
-எண்ணிக்கையும் இல்லாத -வந்தேறி இல்லை -இப்படி நெடும் காலம் போய்
காயம் கழித்து,அவன் தாளிணைக் கீழ்ப்புகும் காதலன்,-சரீரம் தொலைத்து -பரம பிராப்யம் -திருவடித் தாமரைகளில் சேர்ந்து
மாய மனிசரை என்சொல வல்லேன் என்வாய் கொண்டே?-இப்படி ஆசை கொண்ட நான் –
திருவடிக்கீழ் புகும் காதலன் -ஆழ்வாருக்கு திருநாமம் -வேட்கை அன்பு அவா பெரும் காதல் –
பிரக்ருதியில் அகப்பட்டும் மனிசரை
பகவத் ஸ்துதிக்கே ஆன என் வாய் -கொண்டு பாடேன் -நான் பாடினாலும் என் வாய் பாடாதே
முடியானே பின்பு கரணங்கள் ஸ்வ தந்தரமாக செயல் படுமே

பசுமையாலும் திரட்சியாலும் செவ்வையாலும் மூங்கிலைக்காட்டிலும் மேம்பட்டுத் தனக்குத்தானே ஒத்த தோள்களை
உடையவளான தப்பின்னைப் பிராட்டிக்குக் கேள்வனான இறைவனுடைய எல்லை இல்லாதனவான பொருந்திய
பெரிய புகழைப் பாடிக்கொண்டே சென்று சரீரத்தைக் கழித்து அவனுடைய தாள் இணையில் புகுகின்ற காதலையுடையனான யான்,
அழியக்கூடிய இம்மனிதர்களை என் வாய்கொண்டு என் சொல்ல வல்லேன்?’ என்கிறார்.

வேயின் – ‘இன்’ ஐந்தாம் வேற்றுமை உறழ்பொரு. புரைதல் – ஒத்தல். ‘மணாளன்’ என்பது, ‘மணவாளன்’ என்பதன் திரிபு.
வாய்கொண்டு என் சொல்ல வல்லேன்?’ என மாறுக.

‘நான் பிறரைக் கவி பாடுவேன் என்னிலும், என் வாயானது அவனை ஒழியப் பாடாது,’ என்கிறார்.
‘நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு மணவாளனுமாய் எல்லா நற்குணங்களுக்கும் இருப்பிடமானவனுமான சர்வேசுரவனைக் கவிபாடி
இச்சரீரத்தைக் கழித்து இதன் பின்னர் அடிமைக்கு ஈடாய் இருப்பது ஒரு சரீரத்தைப் பெற்று அவனுக்கு அடிமை செய்ய வேண்டும்
என்று ஆசைப்பட்டு இருக்கிற யான் என் வாயைக் கொண்டு நீர்க்குமிழி போலே இருக்கிற புல்லரைக் கவி பாட வல்லேனோ?’ என்கிறார்.

வேயின் மலி புரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை
பசுமைக்கும் சுற்றுடைமைக்கும் செவ்வைக்கும் வேயிலும் விஞ்சின அழகையுடைத்தாய் ஒன்றற்கு ஒன்று ஒத்ததான
தோள்களையுடைய நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு மணவாளன் ஆனவனை. மலிதல்-மிகுதல்.
பிறரைக் கவி பாடுகைக்குத் தகுதியான இச்சரீர சம்பந்தத்தை அறுக்கைக்கும் வேறுபட்ட சிறப்பினையுடைய
சரீர சம்பந்தத்தைப் பெற்றுத் திருவடிகளிலே அடிமை செய்வதற்கும் புருஷகாரமான நப்பின்னைப்பிராட்டி’ என்கை.
அவள் சேர்ந்திருக்கும் சேர்த்தியிலே கவி பாடி, யான் -திரு வில்லா -வேறு சிலரைக் கவி பாடவோ?’ என்கை. என்றது,
இனி, கை கழியப் போக வல்லரோ, பிராட்டி கைப்புடையிலே -மத்யம ஸ்தானம் –நின்று கவி பாடுகிறவர்?’ என்றபடி.
அவள் செவ்வி கொள்ள இட்டுப் பிறந்தவன் ஆதலின், ‘பின்னைக்கு மணாளன்’ என்கிறார்.
ஆய –
ஆயப்பட்டு இருக்கை; என்றது, தாழ்வுகட்கு எதிர்த்தட்டாய் இருக்கை.
அன்றிக்கே, ‘ஆய’ என்றது, ‘ஆன’ என்றாய், ‘சொரூபத்தோடு பொருந்தியிருக்கிற’ என்னுதல்.

பெரும்புகழ் –
சரீர குணத்தோடு ஆத்தும குணத்தோடு வாசி அற ஒரோ ஒன்றே எல்லை இல்லாமல் இருக்கை.
எல்லை இலாதன –
இப்படிப்பட்ட குணங்கள் கணக்கு இன்றி இருத்தல். -கீர்த்திமை பாடிப்போய் -அஷய கீர்திஷ்ய -தாரை
பாடிப் போய்க் காயம் கழித்து –
சக்கரவர்த்தி மக்களுடைய காவல் நிமித்தம் சுற்றும் பயணம் திரிந்து முத்தின் குடை நிழலிலே இருந்து சரீரத்தால்
முதுமைப்பருவத்தை அடைந்தார்,’ என்றது போன்று,
அஜ மகாராஜர் வானப்ரஸ்தானம் சென்று தசரதரத்தை 16 வயசில் பட்டாபிஷேகம் செய்தார் –
-இவர் -60000 வருஷம் பிரஜைகளை ரஷணம் செய்து காயம் கழித்தான்
பகவானுடைய குணங்களைப் பிரீதியினாலே தூண்டப் பட்டவனாய்க்கொண்டு சொல்லி -இதுவே வாழ்க்கையாகச் சரீரத்தை விட்டு.
அவன் தாள் இணைக் கீழ்ப் புகும் காதலன்
இந்தச் சரீரத்தைக் கழித்த பின்னர், ஆத்தும அனுபவம் பண்ணியிருத்தல், வேறு பிரயோஜனங்களைக் கொள்ளுதல் செய்ய இராமல்,
அடிமைக்குப் பாங்கான சரீரத்தைப் பெற்று, தாய் முலைக் கீழே போய் ஒதுங்கும் இளங்குழவியைப் போன்று
திருவடிகளின் கீழே ஒதுங்குவேன் என்னும் ஆசையை யுடைய யான்.

மாய மனிசரை –மாய -அநித்யமான
பிறப்போடே முடிகின்ற அழிவினையுடையவர்களை. என்றது, ‘பாடத் தொடங்கின கவி முடிவதற்கு முன்னே முடியும் மனிதரை’ என்றபடி
உத்பத்தி உடன் வியாப்தியான விநாசம் -போனால் தானே பிழைக்கும் -அங்கே வாழ -பிறக்கும் பொழுதே முடிந்து போனதே இங்கே வாழ்வதால் –
என் வாய் கொண்டு என் சொல்ல வல்லேன் –
கழுத்துக்கு மேலே சொல்ல என்னிலும் இசைகிறது இல்லை’ என்பார், ‘வாய்கொண்டு சொல்ல வல்லேன்’ என்கிறார்.
முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியிற்கூறப்படுகிற கரணங்கள் ஆகையாலே
கழுத்துக்கு மேலே சொல்ல என்னிலும் இசைகிறதில்லை’ என்கிறார்.
வேறே சிலர், ‘வாக்காலே பாடினால் பாடலாம்’ என்பார், ‘என் வாய் கொண்டு’ என்கிறார்.
தம்முடைய வாய்கொண்டு பாட முடியாமைக்கு ஏது, ‘மனம் முன்னேவாக்குப் பின்னே’ என்பது. ‘அங்கே காதலைப் பண்ணி’ என்றது,
மனம்ஈசுவரனிடத்தில் காதலோடு இருக்க’ என்றபடி.
மனம் முன்னே வாக்குப் பின்னே’ என்னக் கடவதன்றோ? அங்கே காதலைப்பண்ணிப் புறம்பே சிலரைக் கவி பாடப் போமோ?
ஆசைப்படுவது ஒரு விஷயமாய், பேசுவது ஒரு விஷயமாய் இருக்குமோ?
எல்லா இந்திரியங்களுக்கும் அடி, மனம் அன்றோ?
அதனைத் தொடர்ந்து சொல்லுமத்தனை அன்றோ மற்றைய உறுப்புகள்? இப்போது இப்படிச் சொல்லுகைக்குக் காரணம் என்?’என்னில்,
பிறரை நிஷேதிக்கும் பிரகரணத்தில் சுய அனுஷ்டானம் சொல்வது -பிராப்தி – ‘சம்பந்தம் ஒத்திருக்கப் புறம்பே சிலர்
சிலரைக் கவி பாடக் காண்கையாலே, நான் முந்துற முன்னம் இதினின்றும் தப்பப்பெற்றேன்,’ என்கிறார்.

———————————————————————–

வாய் கொண்டு மானிடம் பாடவந்த கவியேன் அல்லேன்;
ஆய் கொண்ட சீர் வள்ளல் ஆழிப் பிரான் எனக்கே உளன்;
சாய் கொண்ட இம்மையும் சாதித்து, வானவர் நாட்டையும்
நீ கண்டு கொள் என்று வீடும் தரும் நின்று நின்றே.–3-9-9-

பரம புருஷார்த்தம் அருளுபவன் -சாத்மிக்க சாத்மிக்க -அவனே விஷயமாய் இருக்க இதர ஸ்தோத்ரம் அதிகரிக்க உத்யோகிக்க மாட்டேன்
வாய் கொண்டு மானிடம் பாடவந்த கவியேன் அல்லேன்;-அப்ராப்தமான மனிசரை பாட மாட்டேன்
ஆய் கொண்ட சீர் வள்ளல் ஆழிப் பிரான் எனக்கே உளன்;-மீமாம்சை =விசாரம் -ஆய்ந்து உரைக்கப்பட்ட
ஆனந்தாதி குணங்கள் -ஔதாரன் -கவி பாடுவார் நெஞ்சு தம் வசத்தில் இருக்கப்பண்ணும் திரு ஆழி –
அசாதாரணமாக விஷயமாக உள்ளான்
சாய் கொண்ட இம்மையும் சாதித்து, வானவர் நாட்டையும்-அதீத தேஜஸ் -இங்கும் அர்ச்சாவதார அனுபவம் கொடுத்து
அங்கும் பகவத் -பர விபூதியையும் -சேனாபதி ஆழ்வான் போலே இவரை நியமித்து -அன்று ஈன்ற கன்று இடம் வாத்சல்யம்
கண்டு கொள் -ஆராய்ந்து நிர்வகிக்க -கைங்கர்ய ஜனித மோஷ ஆனந்தம்
நீ கண்டு கொள் என்று வீடும் தரும் நின்று நின்றே.-ருசியை விளைவித்து -நின்று நின்று -பொறுக்கப் பொறுக்க-

வாயால் மனிதர்களைப் பாட வந்த புலவன் யான் அல்லேன்; ஆராயப்பட்ட குணங்களைக் கொண்ட வள்ளலாகிய
ஆழிப்பிரான் எனக்கே இருக்கின்றான்; ஒளியையுடைய இவ்வுலகத்தில் இன்பத்தையும் கொடுத்து, பரமபதத்தையும்
நீ கண்டு கொள்வாய் என்று கைங்கரிய சுகத்தையும் முறையாகக் கொடுப்பான்,’ என்கிறார்.
கவியேன் – கவியைப் பாடுகிறவன்; புலவன். ‘ஆய் சீர் கொண்ட’ என் மாறுக. ‘சாய்’ என்பது, ‘சாயை’ என்பதன் திரிவு;
சாயை – ஒளி. ‘வீடு’ என்பது, ஈண்டு ஆகுபெயராய்க் கைங்கரியத்தைக் காட்டிற்று. ‘நின்று நின்று தரும்,’ என மாறுக.

‘பெருவள்ளல் ஆனவன் என் கவிக்குத் தன்னை விஷயமாக்கி வைத்த பின்பு, மற்றையோரைத் துதித்தற்கு அதிகாரி அல்லேன்,’ என்கிறார்.

வாய்கொண்டு மானிடம் பாட வந்த கவியேன் அல்லேன் –
வாய் வந்தபடி சொல்ல வல்லார் இவரே ஆவர்.
இது சிலேடை: துதிப்பதற்கு உறுப்பாக வாயினைப் படைத்தபடியே’ என்பது நேர்ப்பொருள்; சிலேடை: துதிப்பதற்கு உறுப்பாக
வாயினைப் பெற்று என்பது வேறும் ஒரு பொருள்.
இறைவனைத் துதிப்பதற்காகவே ‘நா’ படைக்கப்பட்டது என்பதனை. அவன் தன்னைஏத்துகைக்குத் தந்த வாயைக்கொண்டு
புல்லரைக் கவி பாடுகைக்குப் பிறந்தவன் அல்லேன்; ‘நான் பிறரைக் கவி பாடினால் என்னைப் படைத்ததனால்
ஆய பயனை அவன் பெற்றானாம்படி என்? படைப்பிற்குப் பயன் பகவானை அடைதலேயோ?’ எனின்,
தன்னை உத்தேசித்தே அன்றோ படைப்பு? ‘புத்திரனே! அழகாலே துவக்க வல்ல ஸ்ரீ ராமபிரானிடத்தில் மிக்க பற்றுதலையுடைய நீ,
காட்டில் வசிக்கும்பொருட்டே உண்டுபண்ணப்பட்டாய்;உடன் பிறந்தவனான ஸ்ரீ ராமபிரான் சீதையோடு போகும்போது குறிக்கோள்
இல்லாமல் இராதே,’ என்றாள் தேவி சுமித்திரை.
ஸ்ரீராமா. அயோத். 40 : 5. இச்சுலோகத்திற்கு வியாக்கியாதாஅருளிச்செய்த பொருள் பின் வருமாறு:
ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம் வனவாஸாய
ஐயரையும் ஆச்சியையும் அநுவர்த்தித்துப் பெருமாள் காடேற எழுந்தருளா நின்றார்;
நானும் அவரை அநுவர்த்தித்துப் போகிறேன்,’என்று இளைய பெருமாள்
அறிவிக்க, ‘உமக்கு முடி வேணும் என்று அபேக்ஷை உண்டாகில், முடி சூடுகைக்கு யோக்கியனாயிருப்பான் ஒருவன்வேணும்’ என்றதற்கு ஈடாக
நோன்பு நோலேனோ? அவரை அநுவர்த்திக்கைக்காக அன்றோ நான் உம்மைப் பெற்றது? –உன் அடியை அவர் முடியில் சேர்க்கைக்கு
ஸூஹ்ருஜ்ஜநேராமே – ஸ்வநுரக்த: –
உபதேச நிரபேக்ஷமாகப் பெருமாள் திருவடிகளுக்கு நீரே பரிவரிறே; நான் இன்று இருந்து சொல்ல வேண்டுவது ஒன்று உண்டோ?
அடிமையில் உண்டான ருசி செவி கண்ணாகக் கண்டு அடிமை செய்யுமவரிறே.
செவியே கண் கண்ணே செவி யாக கொண்ட ஆதி சேஷன் அன்றோ
அன்றிக்கே,
ஸ்வநுரக்த: ஸூஹ்ருஜ்ஜநே –
‘கருமுகை மாலையை வெயிலிலே இட்டாற்போலே, பெருமாள் தம் சௌகுமார்யம் பாராதே பித்ரநுவர்த்தநம் பண்ணிக் காட்டிலே
போகாநின்றார்; என் புகுகிறதோ!’ என்று வயிறு எரிந்திருக்கின்ற ஸூஹ்ருஜ் ஜநங்களுக்கு நல்லீரிறே.
‘ஸூஹ்ருஜ்ஜனம்’ என்றது,
திருத்தாயார் தொடக்கமான படை வீட்டில் உள்ளாரை. ‘அவர்களுக்கு வேர்ப்பற்றான இவரை நோக்கித் தாரீர்’ என்றுமாம்.
ராமே – நடக்கை மிகையாம்படி, வெறுமனே இருந்தாலும் ஆகர்ஷ்கமான வடிவழகையுடையவர்,
ராமே ப்ரமாதம்மாகார்ஷீ: – ‘பால்யாத் ப்ரப்ருதி ஸூஸ்நிக்த்த:’ (ஸ்ரீராமா. பாலா. 18 : 27.)என்று, அவதார காலமே
தொடங்கி அந்வயத்தில் தரித்து வியதிரேகத்தில் தரியாதவர்க்கு இன்றாக ஒரு பிரமாதம் புகுருகைக்கு ஒரு சங்கை
இல்லையிறே; சம்பாவிதமானது ஒன்றைச் சொல்லுகிறாளாக வேணுமே.
பிராதரி கச்சதி – அவர் உம்முடைய முன்னே நடப்பர் கிடீர்; அவ்வழகிலே கண்வைத்து, நீர் அதிகரித்ததற்குச் சோர்வு பிறவாதபடி குறிக்கொள்ளும்.
அக்ரத: ப்ரயயௌ – (ஸ்ரீராமா. ஆர. 11 : 1.) நடைச் சக்ரவத்துப் பிடிக்கலாம்படி.
கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் —மேனகையோடு திலோத்தமை யரம்பை உருப்பசி யாரவர் வெள்கி மயங்கி
-ஆடல் பாடல் அவை மாறினார் தாமே –பெரியாழ்வார்திருமொழி, 3. 6 : 4.
என்னைப் படைத்து அவனைப் பாட வைத்து –அவன் தாளிணை அடைய வைக்கவே -தன் பயனாகவே சிருஷ்டி-

ஆய் கொண்ட சீர் வள்ளல் ஆழிப்பிரான் எனக்கே உளன் –
‘நீர் ‘அவனைக் கவி பாடக் கடவேன்’ என்று இருந்தாலும், ‘அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் எந்த வாக்குகள் பேச முடியாமல்
திரும்புகின்றனவோ’ என்கிறபடியே, ‘வேதங்களும் பேச முடியாமல் மீளும்படியான பரமன் அன்றோ அவன்?
அவனைக் கவி பாடப் போமோ?’ என்ன, ‘அவன், ‘பக்தாநாம் – பத்தர்களுக்காகவே’ என்கிறபடியே,
தன்னை எனக்கு ஆக்கிவைத்தான்; எனக்குக் கவி பாடக் குறை என்?’ என்கிறார்.

ஆய் கொண்ட சீர் –
ஆராயப்பட்ட சீர். என்றது, குற்றங்களுக்கு எல்லாம் எதிர்த்தட்டாக இருக்கிற கல்யாண குணங்கள்.
வள்ளல் –
பரம உதாரன்.
ஆழிப்பிரான் –
இக்குணங்களைக் காத்து ஊட்ட வல்ல கருவியை உடையவன்.
எனக்கே உளன் –
என் கவிக்கே தன்னை விஷயம் ஆக்கினான்.
ஆழிப்பிரான் –
தானும் தன் ஆயுதமுமாய் இருக்கிற இருப்பை நான் கவி பாடலாம்படி எனக்கு விஷயம் ஆக்கினான்.
‘வலக் கை ஆழி இடக்கைச் சங்கம் இவையுடை மால் வண்ணனை,
மலக்கு நா உடையேற்கு மாறு உளதோ இம்மண்ணின் மிசையே’ என்பர் பின்னும்.

சாய்கொண்ட இம்மையும் சாதித்து
ஒளியையுடைத்தான இவ்வுலக சுகத்தையும் தந்து. சாய் – ஒளி. கொள். கொள்கை – உடைத்தாகை.
மோக்ஷசுகத்திலும் நன்றாம்படி இவ்வுலகத்திலே தன் அனுபவமே வாழ்க்கையாம்படி செய்து தந்தான் ஆதலின்,
‘சாய் கொண்ட இம்மை’ என்கிறார்.
இவ்வுலக இன்பங்களோடு மேலுள்ளவற்றோடு வாசியற அவனே சாதனமாக இவர் பெறுபவராதலின் ‘இம்மையும் சாதித்து’ என்கிறார்.
வானவர் நாட்டையும் –
அடையக்கூடிய தேசம் நித்தியசூரிகள் இட்ட வழக்காய் இருக்கும்; ஆதலின், ‘வானவர் நாடு’ என்கிறார்.
இதனால், ஸ்ரீ வைகுண்டநாதன் பரமபதத்தில் குடியிருப்பாரைப் போன்று இருக்கின்றான் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
தேவரீருடைய தேசத்திலே வசிக்கின்ற நாங்கள்’ என்னுமதுவும் தன் பக்கலிலேயாய் இருக்கிறது.
பவத் விஷய வாசிநா -ரிஷிகள் சொன்னது போலே -நித்யஸூரிகள் நாடே வானவர் நாடு –
நீ கண்டுகொள் என்று –
‘தேவரீர், பொக்கிஷத்தையும் பசுக்கொட்டிலையும் நகரத்தையும் பலத்தையும் பார்த்தருள வேண்டும்;
தேவரீருடைய ஒளியால் எல்லாம் பத்துமடங்கு அதிகமாக என்னால் செய்யப்பட்டது,’ என்கிறபடியே,
ஸ்ரீ பண்டாரத்தை வளர்த்து வைத்து, பெருமாள் மீண்டும் எழுந்தருளின போதே ஸ்ரீ பரதாழ்வான் காட்டிக் கொடுத்தாற்போலே
வானவர் நாட்டை நீ கண்டுகொள்’ என்கிறார்.
க்ருதம் தசகுணம் மயா -ஸ்ரீ பாதுகையின் மகத்வத்தால் பத்தாக்கி கொடுத்தானே -ஆழ்வாரால் வளர்க்கப்பட்ட வானவர் நாடு –

‘‘வானவர் நாடு’ என்று வைத்து, ‘நீ கண்டுகொள்’ என்று இவனுக்கு முன்பே உள்ளது ஒன்றனைக் காட்டிக்கொடுத்தாற் போன்று
சொல்லக் கூடுமோ?’ எனின், முன்பே அங்கு உளரான நித்தியசூரிகளோடு இன்று புக்க இவனோடு வாசி அற்று இருக்கின்றான் ஆதலின்,
அங்ஙனம் அருளிச்செய்கிறார். ‘அதற்கு அடி என்?’ என்னில், ‘அன்று ஈன்ற கன்றின் பக்கல் வாத்சல்யத்தாலே முன் ஈன்ற கன்றைக்
காற்கடைக் கொள்ளும் பசுவின் தன்மையைப் போன்ற வாத்சல்யத்தின் மிகுதியே காரணம்’ என்க.
‘ஏ வீரனே! நீ சிறிது வருத்தமுற்று இருந்தால் சீதையால் தான்எனக்கு என்ன பயன்?’ என்றார் பெருமாள். என்று
இப்படி அன்போடே சொல்லி. வீடும் தரும் – கைங்கரிய சுகத்தைத் தரும். ‘முக்தி: மோக்ஷோ மஹாநந்தா:’ என்பது நிகண்டு.

நின்று நின்றே –
‘இப்படி முழுக்கக் கொடுத்தாலும் ‘இவனுக்கு நாம் ஒன்றும் செய்யப் பெற்றிலோம்’ என்று திரௌபதியானவள் நீண்ட தூரத்தில்
வசிக்கின்ற என்னை நினைத்துக் ‘கோவிந்தா!’ என்று அழுதாள் என்பது யாது ஒன்று உண்டோ, அது வட்டியின்மேல் வட்டி ஏறின
கடன் போலே என்னுடைய மனத்தினின்றும் நீங்கவில்லை,’ என்கிறபடியே, திருவுள்ளத்திலே மிறுக்குப்பட்டிருக்கும்,’ என்று நம் ஆசாரியர்கள் நிர்வஹிப்பார்கள்.
அன்றியே,
‘சொன்னவற்றை அடைவு அடைவே தரும்’ என்று கூறுவாறும் உளர். என்றது, ‘முதலில், இவ்வுலக இன்பத்தை அனுபவிப்பித்துப் பின்பு
ஒரு தேச விசேஷத்தைக் காட்டிக் கொடுத்துப் பின்பு கைங்கரிய சுகத்தைக் கொடுக்கும்,’ என்றபடியாம்.
அன்றியே,
‘இவ்வுலகத்தில் தன் அனுபவத்தின் நிறைவையும், பேறாகிய பரமபதத்தையும், அங்கே கைங்கரிய சுகத்தையும் தருமிடத்தில்
பொறுக்கப் பொறுக்கத் தரும்’ என்னலுமாம்.

‘மடந்தாழும் நெஞ்சத்துக் கஞ்சனார் வஞ்சம் கடந்தானை நூற்றுவர் பால் நாற்றிசையும் போற்றத்
தொடர்ந்து ஆரணம் முழங்கப் பஞ்சவர்க்குத் தூது நடந்தானை ஏத்தாத நா என்ன நாவே?
நாராயணா என்னா நாஎன்ன நாவே?’-(சிலப். ஆய்ச். குர.)

——————————————————————-

நின்று நின்று பல நாள் உய்க்கும் இவ்வுடல் நீங்கிப் போய்ச்
சென்று சென்றாகிலும் கண்டு,சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி,
ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு
என்றும் என்றும் இனி மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?–3-9-10-

ஸ்துத்யர்த்தமான-கரண களேபர பிரதனான -வனுக்கு கவியான பின்பு -வேறு ஒருவரை பாடுகை அனுரூபம் அன்று
நின்று நின்று பல நாள் உய்க்கும் இவ்வுடல் நீங்கிப் போய்ச்-காலதத்வம் உள்ள அளவும் தனது வசத்தில் ஆக்கிக் கொள்ளும் -சரீரம்
சென்று சென்றாகிலும் கண்டு,சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி,-நீண்ட காலம் கழித்து -பெருமாளை சேவித்து -நேராக கண்டு -அபரோஷித்து
ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு-நெஞ்சு பொருந்தி -சிருஷ்டி தோறும் -கவியான எனக்கு –
என்றும் என்றும் இனி மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?-காலம் உள்ளதனையும் வேறு ஒருவரை பாடுவது தகுதியோ –
ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் கவி -ஆழ்வார் உடைய சிறந்த திரு நாமம் அன்றோ இது –

காலமுள்ள வரையிலும் இடைவிடாதே நின்று இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்கின்ற இச்சரீரத்தை நீங்கிச் சென்று,
பல காலம் கழிந்த பின்னராயினும் நம்மைக் கண்டு பிறப்பினைஇவர்கள் நீக்க வேண்டும் என்று நினைத்துப் படைக்குந்தோறும்
பொருந்தி உலகத்தைப் படைத்தவனுடைய கவியான எனக்குக் காலம் உள்ள வரையிலும் மற்று ஒருவரைக் கவி பாடுகை தகுமோ?’ என்கிறார்.
சென்று சென்றாகிலும் கண்டு, நின்று நின்று பல நாள் உய்க்கும் இவ்வுடல் நீங்கிப்போய், சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி, ஒன்றி ஒன்றி
உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு’ எனக் கூட்டுக.
கண்டு நீங்கிப் போய்ச் சன்மம் கழித்தல், சேதனர் தொழில். எண்ணுதல், இறைவன் தொழில். ‘எண்ணிப் படைத்தான்’ என்க.

சர்வேசுவரன் கவியான எனக்குப் பிறரைத் துதிக்கும் உறுப்பு ஏற்றது அன்று,’ என்கிறார்.

பல நாள் நின்று நின்று –
பல காலம் இடைவிடாதே. உய்க்கும் – செலுத்தும். என்றது, ‘இவ்வாத்துமாவுக்கு விரோதமாக நடத்தும்’ என்றபடி.
இவ்வுடல் –
கூற்றம் கண்டாற் போன்று அச்சத்திற்குக் காரணமாய் இருக்கிறபடி.-தன்னைக் கண்டால் பாம்பைக் கண்டால் போலே –
‘இவ்வுடல்’ என்றதனால் இப்பொழுது இருக்கிற சரீரத்தையும், இதனைப் போன்ற முன்புள்ள சரீரங்களையும் நினைக்கின்றார்.
‘முன்புள்ள சரீரங்களையும் ‘இவ்வுடல்’ என்றதனால் சொல்லும்படி என்?’ என்னில்,
முன்புள்ள சரீரங்களும் இவ்வுடல் போலே இடையீடு இன்றி ஒரே அனுபவம் உள்ளவனவாகத் தோன்றுகிறதாயிற்று இவர்க்கு.
சஜாதீயம் -பிறப்பு கர்மம் -பொது தானே இவற்றுக்கு -வர்த்தமான -சரீரம் நீங்கி தானே மோஷம் -மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான் –
ஈஸ்வரன் -இவ்வுடலைக் கொண்டு சாதனம் பண்ணி உடலைக் கழிப்பான் என்று நினைப்பான் -அன்றோ –
ஆகாமி சரீரங்கள் கழிப்பான் -சரணாகதி ஆனபின்பு -பிறவாமை ஏற்படும் –
அனைத்து பிறவிகளிலும் செய்த கர்மங்களுக்கு பிராயாச்சித்தம் செய்து இப்பொழுது தானே முடிக்கிறோம்
கர்மங்கள் கோவையாக அனைத்திலும் வருமே -சன்மம் கழிப்பான் -மேல் உண்டாக கடவ சரீரம் கழிப்பான் என்பதற்காக –
அதனால் இவ்விடல் -முன்புள்ள வர்த்தமான -முன்பு உள்ள அனைத்தையும் கழிப்பான்
என்று எண்ணியே இப்பிறவியை கொடுத்து அருளுகிறான் -என்றபடி –
இப்படி கொள்ளும் அன்றே இந்த ஜன்ம சமாஸ்ரயணத்தால் முந்திய கர்மாக்களும் நிவ்ருத்தி ஆகும் –

நீங்கிப் போய் –
விட்டுப் போய்.
சென்று சென்றாகிலும் –
ஒன்று அல்லா ஒரு பிறவியிலேயாகிலும்.
கண்டு –
நம்மை இவன் கண்டு.
சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி –
பிறவியின் சம்பந்தம் அறும்படி செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து.
அன்றிக்கே,
சென்று சென்றாகிலும் கண்டு சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி’ என்பதற்கு, ‘நெடுங்காலம் கூடவாகிலும் நம்மை அறிந்து
இவை பிறவிகளிற் புகாதபடி பண்ணவேண்டும் என்று சிந்தித்து’ என்று பொருள் கூறலுமாம். இப்பொருளுக்கு,
சென்று சென்றாகிலும்’ என்பதனை ஒரு சொல் நீர்மையதாகக் கொள்க.
ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் –
‘சோம்பாது இப்பல் உருவை எல்லாம் படர்வித்த வித்தா’ என்கிறபடியே, ஒருகால் படைத்துப் பலியாவிட்டால் சோம்பிக் கைவாங்காதே
ஒருப்பட்டு ஒருப்பட்டு உலகங்களைப் படைத்தவனுடைய; கிருஷிகன் ஒருகால் பயிர் செய்து, பதர்த்தால் பின்பும் பயிர் தன்னையே
செய்யுமாறு போன்று, இவனும் ‘ஒருநாள் அல்லா ஒரு நாளாலும் ஆம்’ என்றே அன்றோ படைப்பது?
‘இறைவனைக் கிருஷிகனாகவும், உலகத்தை வயலாகவும் கூறலாமோ?’ எனின், ‘பத்தி உழவன் பழம்புனமே’ அன்றோ இது?
ஒரு நாள் அல்லா ஒரு நாளாகிலும் நம்மை அறிந்து, பல நாளும் இடைவிடாதே
இவ்வாத்துமாவுக்கு விரோதமாக நடத்துகிற இச்சரீரத்தை விட்டுப்போய்,
இனி இவ்வாத்துமாக்கள் பிறவாதபடி பண்ண வேண்டும் என்று நினைத்து ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் ஆயிற்று.
சத்ய சங்கல்பன் -நினைவு தப்பாது என்ற துளி எண்ணம் இருந்து ஆபிமுக்யலேசம் காட்டினால்
கூட்டிக் கொண்டு தனது தாள் இணைக் கீழ் இருத்துவான் –
உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினே்ற்கு –
அவன் எதிர் சூழல் புக்குத் திரிந்து பண்ணின கிருஷி பலித்து, அவனுக்குக் கவியாகப் பெற்ற எனக்கு.
என்றும் என்றும் இனி மற்று ஒருவர் கவி ஏற்குமே –
காலம் என்னும் ஒரு பொருள் உள்ள அளவும் வேறு சிலரைக் கவி பாடத் தகுமோ?
‘நன்று; இப்படிப் பலத்தது அவன் சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்ததே காரணமாம் ஆகில்,
பின்னை எல்லார்க்கும் பலிக்க வேண்டாவோ?’ என்னில், இறைவனுடைய நினைவு தானும் சென்று சென்று ஆகிலும் என்பதே அன்றோ?
ஒரு நாளிலேயே பலிக்குமது என்பது இன்றே? ஆகையால், பலிக்கப் பலிக்கக் காணுமித்தனை. இனி, ‘என்றும் என்றும் உலகம் படைத்தான்
கவி ஆயினேற்கு மற்று ஒருவர் கவி ஏற்குமே,’ என்று கூட்டி, ‘இனி, மேல் பலவாக உள்ள காலம் எல்லாம் இச்சரீரமுள்ளதனையும்
இதுவே வாழ்க்கையாக இருந்து, மேல் ‘மேல் சொல்லப்போகிற சாமத்தைப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்’ என்றும்,
‘அஹமந்நம் அஹமந்நம் அஹமந்நம்’ என்றும் பாடப் புகுகிற எனக்கு, பகவானுக்கு வேறுபட்டிருக்கிற பொருள்களைப் பற்றிக்
கவி பாடுகை போருமோ?’ என்னலுமாம்.
வேறு சிலர்க்கு நான் கவியாகத் தகுமோ?’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே, ‘வேறு சிலர் கவியிலே நான் சேர்தல் தகுமோ?’ என்னுதல்

கவி ஆயினேற்கு மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?’ என்பதற்கு இரு வகையாகப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார்: முதற்பொருள், ‘இறைவனைப்
பாடுதற்கு அமைந்த புலவனாகிய யான் வேறு சிலரைப் பாடும் புலவனாதல் கூடுமோ?’ என்பது. இப்பொருளில் ‘கவி’ என்பது
ஆழ்வாரைக் குறித்தது. இதனையே, ‘அவன் எதிர் சூழல் புக்கு’ என்று தொடங்கிச் சிலரைக் கவி பாடத் தகுமோ?’ என்பது முடிய
அருளிச்செய்கிறார்.இரண்டாவது பொருள், ‘அவனைப் பாடுகின்ற பாடல்களைக் கொண்டு வேறு சிலரைப் பாடுதல் கூடுமோ?’ என்பது.
இப்பொருளில் ‘கவி’ என்பது,பாடல் அல்லது பிரபந்தம் என்பதனைக் குறிக்கும். இப்பொருளையே, ‘பலவாக உள்ள காலமெல்லாம்’ என்று
தொடங்கிக் ‘கவி பாடுகை போருமோ?’ என்பது முடிய அருளிச்செய்கிறார்.

————————————————————————

ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன் றனக்கு
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
ஏற்கும் பெரும் புகழ் ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர்பத்து
ஏற்கும் பெரும்புகழ் சொல்ல வல்லார்க்கு இல்லை சன்மமே.–3-9-11-

கிருஷி பலிக்க இந்த திருவாய்மொழி -ஜன்மம் இல்லை -பலம் அருளிச் செய்கிறார் -அசேவ்ய சேவை தேவதாந்திர பாசனம் பண்ணும் ஜன்மம் வாராதே
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன் றனக்கு-பெரும் புகழ் ஏற்கும் -நால்வருக்கும் -குண ப்ரதை-நித்ய சூ ரிகள் அவனுக்கு ஏற்க –
நிர்வாகன்- சுலபன் -அவதரித்த
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்-ச்ரோதாக்களுக்கு -ஏற்ற -அனுரூபமான -ஞானாதி குண பிரதி உடைய ஆழ்வார் –
அழகிய திரு நகரி –
ஏற்கும் பெரும் புகழ் ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர்பத்து-குணாதி பிரதிபாதிதமான -அனுரூபமான -ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபவம் எடுத்து விளக்கிச் சொல்ல –
லஷணம் -அமைப்பாக -பகவத் ச்தோத்ரமே பண்ணச் சொல்லும் இதுவே ஏற்கும் -ஸ்வரூப அனுரூபமான
இதர ஸ்துதி ஹேதுவாக ஜன்மம் கிட்டாது

‘தகுதியான பெரும்புகழையுடைய வானவர் ஈசனான கண்ணன் விஷயமாக, தகுதியான பெரிய புகழையுடைய வளப்பம் பொருந்திய
திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபர் அருளிச்செய்த தகுதியான பெரிய புகழையுடைய ஆயிரம் பாசுரங்களுள் தகுதியான
பெரிய புகழையுடைய ஒப்பற்ற இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் சொல்ல வல்லவர்கட்குப் பிறவி இல்லை,’ என்றபடி.
‘ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஆயிரத்துள் ஏற்கும் பெரும் புகழ் ஓர் இவை பத்தும்’ எனக் கூட்டுக.

‘இத்திருவாய்மொழியின் இயல் மாத்திரத்தைக் கற்றவர்கட்கு, பிறரைக் கவி பாடத் தகுதியான பிறவி இல்லை,’ என்கிறார்.

ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன் றனக்கு
தகுதியான மிக்க புகழையுடையவனாய், நித்தியசூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய், அம் மேன்மையோடே வந்து அவதரித்து மனிதத் தன்மையிலே
பரத்துவத்தை யுடையவன் தனக்கு. ‘மனிதத் தன்மையில் பரத்துவம் சொல்லப்பட்ட இடம் உண்டோ?’ எனின்,
ஸ்ரீ கீதையில் ஒன்பதாம் ஓத்திலே நின்று மனிதத் தன்மையிலே பரத்துவத்தைப் பரக்கப் பேசாநின்றதே அன்றோ?
ராஜ்ய வித்யா குஹ்யா வித்யா -சு மாகாத்ம்யம் -9 அத்யாயம் –
ஏற்கும் பெரும்புகழ் வண்குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் –
‘அவன் உபய விபூதிகளை யுடையவன்’ என்றால், தக்கு இருக்குமாறு போன்று -சர்வேஸ்வரன் கவி இவர்’ என்றால்
அதற்குப் போரும் படியிருக்கிற ஆழ்வார் அருளிச்செய்த.

ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஆயிரம்
‘அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் மனத்தோடு வாக்குகள் திரும்புகின்றன,’ என்னும்படியான பரம்பொருளை
விளாக்குலை கொண்ட பிரபந்தம் என்றால் அதற்குப் போரும்படியான ஆயிரம்.
ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஓர் இவை பத்தும்-
ஆயிரத்திலும் இப்பத்து, தகுதியான பெரும்புகழையுடைத்து. என்றது,
‘இவ்வாத்துமாவினுடைய சொரூபத்துக்குச் சேராத வகையிலே பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின்’ என்றும்,
சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக அடையத்தக்க பரம்பொருளைக் கவி பாட வம்மின்’ என்றும் சொன்ன பத்து ஆகையாலே,
சொன்ன சொன்ன ஏற்றம் எல்லாம் தகும்படி இருக்குமாயிற்று.
சன்மம் இல்லை –
நித்தியசூரிகளைப் ‘பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின்’ என்று கற்பிக்க வேண்டுவது இல்லை அன்றே?
பிறத்தலால் அன்றோ பிறரைக் கவி பாட வேண்டுகிறது?
பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின் என்று கற்பிக்க வேண்டும்படியான தண்ணிய பிறவிகளிலே சேரமாட்டார்கள்.
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி மட்டுமே சொல்லி -இஷ்ட பிராப்தி சொல்ல வில்லை –
உபதேசம் இங்கு உள்ளாருக்குத் தான் -லீலா விபூதி கழிவதே முக்கியம் இவர்களுக்கு –
அஜீர்ணம் தொலைந்தால் தானே அக்காரவடிசில் -மோஷ பிராப்தி சொல்ல வந்தவர் அல்லர் இவர் இந்த திருவாய்மொழியில்

தேவிற் சிறந்த திருமாற்குத் தக்க தெய்வக் கவிஞன் பாவிற் சிறந்த திருவாய் மொழி பகர் பண்டிதனே:
நாவிற் சிறந்த அம் மாறற்குத் தக்க நன்னா வலவன் பூவிற் சிறந்த ஆழ்வான் கம்ப நாட்டுப் புலமையனே.’–என்பது சடகோபரந்தாதி, சிறப்புப்பாயிரம்.

——————————————————————————

திராவிட உபநிஷத் சங்கதி -ஸ்ரீ வாதி அழகிய மணவாள ஜீயர் –

அந்யஸ் தவேன விஷயான் அதிகந்து இச்சன்
ஆலோக்ய விஸ்ம்ருத ஜனி வியசனோ தயாளு
தஸ்மான் நிவார்ய மனுஜான் விபலஸ் ச சௌரே
அன்யேஷூ அனர்ஹ கரணம் நவமே ஸ்வ மாக்யத்–29-

அந்யஸ் தவேன-மற்று ஒருவரை -சோறு கூரைக்காக
விஷயான் அதிகந்து இச்சன் -ஆசைப்பட்டு குப்பை கிளர்ந்த செல்வம்
ஆலோக்ய –ஆராய்ந்து
விஸ்ம்ருத விசனோ தயாளு –மறந்து-பர அனர்த்தம் கண்டு பொறுக்க மாட்டாமல்
தஸ்மான் நிவார்யா மனுஜான் விபலா –பிறவி எடுத்த பயன் -சொல்லி -பலிக்காமல் -இருக்க
ச சௌரே அன்யேஷூ அனர்ஹ கரணம் –யான் ஒருவருக்கும் கொடுக்கிலேன் –

கரணங்கள் அனன்யார்ஹ கரண வஸ்தவ்யம்-

இந்த பதிக கல்யாண குணம் -ஹ்ருஷீகேசத்வம்

வேறு இடங்களில் ஈடுபாடததை இதில் சொல்லி –
அடுத்த 3-10- அவனுக்கே ஆளாகும் பேறு அருளிச் செய்கிறார்-

—————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி -ஸ்ரீ தேசிகன் –

ரம்யஸ் ஸ்தாநாதி யோகாத் அமித விபவதஸ் சத்பத பிராபகத்வாத்
சம்யக் சாயுஜ்ய தானாத் அநக விதரணாத் சர்வ சேஷித்வ சிந்நாத்
பிரக்யாதா ஆக்யா சகஸ்ரைர் அவதரண ரஸைர் புக்தி முக்த்யாதி முக்யாத்
த்ரை லோக்யாத் பாத நாச்ச ஸ்துதி விஷய தநும் வ்யாஹரன் நிந்தி தான்ய –3-9-

1-ரம்யஸ் ஸ்தாநாதி யோகாத் –தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திரு வேங்கடத்து என் ஆனை என் அப்பன்,
எம்பெருமான் உளனாகவே–ரமணீயமான திருமலையிலே பவ்யனாய்க் கொண்டு நின்று அருளுகையாலும் –

2-அமித விபவதஸ் –என் குளன் ஆர் கழனி சூழ் கண்ணன் குறுங்குடி மெய்ம்மையே-உளன் ஆய எந்தையை
எந்தை பெம்மானை–ஸ்ரம ஹரமான திருக்குறுங்குடியிலே ஸமஸ்த கல்யாண சம்பத்தை யுடைத்தாய் இருக்கையாலும் –

3-சத்பத பிராபகத்வாத் –ஒழிவு ஒன்று இலாத பல் ஊழிதோறு ஊழி நிலாவப் போம் வழியைத் தரும்-நித்தியமாக
வர்த்திக்கும்படியாக அர்ச்சிராதி மார்க்க ப்ரதானாகையாலும் –

4-சம்யக் சாயுஜ்ய தானாத் –தன்னாகவே கொண்டு சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளுமே.-
தன்னோடே பரம ஸாம்யத்தைத் தருமவன் ஆகையாலும்

5-அநக விதரணாத் –கொள்ளக் குறைவிலன் வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோதுஇல் என் வள்ளல் மணிவண்ணன்–
அர்த்திக்கைக்கு யோக்கியமான புஷ்கல்யத்தை யுடையனாய் அபேக்ஷிதங்கள் எல்லாவற்றையும் கொடுத்து
ஒன்றுமே கொடுத்ததாக எண்ணாத பரம உதாரன் ஆகையாலும்

6-சர்வ சேஷித்வ சிந்நாத்–செம்மின் சுடர்முடி என் திருமாலுக்கு–ஸர்வ ஸ்வாமித்வ ஸூ சகமான
திரு அபிஷேகத்தையும் ஸ்ரீ யபதித்வத்தையும் உடையனாகையாலும்

7-பிரக்யாதா ஆக்யா சகஸ்ரைர் –ஓர் ஆயிரம் பேரும் உடைய பிரானை–ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகைக்கு ஈடாக
குண சேஷ்டிதாதி ப்ரதிபாதகங்களாய் அசங்க்யாதங்களான திரு நாமங்களை யுடையவன் ஆகையாலும் –

8-அவதரண ரஸைர் –வேயின் மலிபுரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை–கிருஷ்ணனாய் அவதரித்து
அருளி அநேக விஹாரங்களைப் பண்ணுகையாலும்

9-புக்தி முக்த்யாதி முக்யாத் –சாய் கொண்ட இம்மையும் சாதித்து, வானவர் நாட்டையும் நீ கண்டு கொள் என்று
வீடும் தரும் நின்று நின்றே–இங்கு இருக்கும் நாள் சரீர தாரணத்வ உபயுக்தமான ஐஹிக போகத்தையும்
பின்பு பரமபதத்தையும் தருமவன் ஆகையாலும்

10-த்ரை லோக்யாத் பாத நாச்ச –சென்று சென்றாகிலும் கண்டு,சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி, ஒன்றி ஒன்றி
உலகம் படைத்தான்–சேதனர் ஒரு ஜென்மம் அல்லா ஒரு ஜென்மத்திலே யாகிலும் உத்தீர்ணராக வேணும்
என்று எண்ணி லோகங்களை எல்லாம் ஸ்ருஷ்டித்து அருளுகையாலும்

ஸ்துதி விஷய தநும் வ்யாஹரன் நிந்தி தான்ய –எம்பெருமான் ஒருவனே ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகைக்கு யோக்யன் என்றும்
தத் வியதிரிக்தர்கள் எல்லோரும் யோகியர் என்றும் -சொன்னால் விரோதம் -தசகத்திலே ஆழ்வார் அருளிச் செய்தார் என்கிறார் —

——————————————————-

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -பாசுரம் 29-பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்–

சொன்னாவில் வாழ் புலவீர் சோறு கூறைக்காக
மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலா -லென்னாகும்
என்னுடனே மாதவனை ஏத்தும் எனும் குருகூர்
மன்னருளால் மாறும் சன்மம்—————-29-

மாறும் சன்மம் கிட்டும் -குருகூர் மன்னன் அருளால் –

——————————————————————————

அவதாரிகை –

இதில்
அசேவ்ய சேவை அநர்த்தம் என்றும்
பகவத் சேவை பிராப்தம்
என்று பேசுகிற பாசுரத்தை அனுவதித்து
அருளிச் செய்கிறார்
அது எங்கனே என்னில்
முடியானேயில் முடியாத ஆசை யுடையராய்க் கூப்பிட்டவர்
தம் கூப்பீட்டுக்கு துணையாவார் யுண்டோ என்று
லௌகிகரை பார்த்த இடத்தில்
அவர்கள் பகவத் அர்ஹ கரணங்களைக் கொண்டு
சூத்திர மனுஷ்யர்களைக் கவி பாடித் திரிகிற படியைக் கண்டு
அது பொறுக்க மாட்டாமல்
இப்படி வகுத்த விஷயத்தை விட்டு
அப்ராப்த விஷயத்தை கவி பாடுகை ஈடல்ல -என்று அவர்களுக்கு
ஹிதம் அருளிச் செய்ய
மீளவும் அவர்கள் பழைய நிலைகளிலே நிற்க
அவர்களை விட்டு
ஸ்வ லாபத்தைச் சொல்லி ப்ரீதராகிற
சொன்னால் விரோத-தத்தின் அர்த்தத்தை தொடுத்து
சொன்னாவில் இத்யாதியாலே அருளிச் செய்கிறார் –

——————————————————————————–

வியாக்யானம்–

சொன்னாவில் வாழ் புலவீர் –
பகவத் ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகைக்கு பரிகரமான
நாக்கைக் கொண்டு
அவனை ஸ்துதித்து
உப ஜீவிக்கிற
புலவீர்காள்
நீங்கள் விசேஷஞ்ஞர் அல்லீர்கோளோ-

சோறு கூறைக்காக மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலா -லென்னாகும்-
அசன ஆச்சாத நாதிகளாய் யுள்ள சூத்திர பிரயோஜனதுக்காக
ஷயிஷ்ணுக்களான
சூத்திர மனுஷ்யரைக் கவி பாடி
ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகையால் என்ன பிரயோஜனம் சித்திக்கும் –
திருஷ்ட அத்ருஷ்ட பலங்களில் ஒன்றுமே சித்தியாது –
அனர்த்தமே சித்திக்கும் -என்றபடி –
என்னாவது எத்தனை நாளைக்கு போதும் புலவீர்காள்
மன்னா மனிசரைப் பாடிப் படைக்கும் பெரும் பொருள் -என்று
அருளிச் செய்ததை நினைக்கிறது
கோ சஹச்ர பிரதாதாரம் –
ச சர்வானர்த்தி நோ த்ருஷ்ட்வா சமேத்ய பிரதி நந்த்யச –
என்னும் விஷயம் அன்றே

என்னுடனே மாதவனை ஏத்தும் எனும் –
திருவேங்கடத்து என்னானை என் அப்பன் எம் பெருமான் உளனாகவே-என்றும் –
என்னாவில் இன்கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன் -என்றும் –
ஓராயிரம் பேருமுடைய பிரானை யல்லால் மற்று யான் கிலேன் -என்றும்
பாடிப் போய் காயம் கழித்து அவன் தாளிணைக் கீழ் புகும் காதலன்-என்றும்
மாய மனிசரை என் சொல்ல வல்லேன் என் வாய் கொண்டே -என்றும்
வாய் கொண்டு மானிடம் பாட வந்த கவியேன் அல்லேன் -என்றும்
உலகம் படைத்தான் கவி -என்றும்
தம்முடைய அந்ய விஷய வ்ருத்தி நிவ்ருத்தியையும்
ஸ்வ வ்ருத்தியான பகவத் ஸ்தோத்ர பிரவ்ருத்தியையும்
முன்னிட்டு
திருமாலவன் கவியான என்னோடு கூட –
என் திருமாலான ஸ்ரீ யபதியை
கவி சொல்ல வம்மின்
என்று பரோபதேசம் பண்ணி
பரோபதேச நிரபேஷமாக திருந்தின தம் படியையும் பேசினவராய் –

குருகூர் மன்னருளால் மாறும் சன்மம் –
திரு நகரிக்கு நாதரான ஆழ்வார் அருளாலே
அந்ய சேஷத்வத்துக்கு அடியான ஜன்மம் கழியும்
கண்டு சன்மம் கழிக்க வேண்டிற்று ஆழ்வாருக்கு –
இவர்களுக்கு சூழ் பிறப்பும் மருங்கே வரப் பெறுமே -என்று
ஆழ்வார் அருளாலே பிறவிப் பெரும்கடல் சுவறிற்று-
த்ருஷ்டே பராபரே -கண்டு பேறு ஆழ்வாருக்கு -நமக்கு இத்தை சொல்லியே பேறு
மாறுகை யாவது -ச வாசனமாகப் போகை-
இவையுமோர் பத்தேற்கும் பெரும் புகழ் சொல்ல வல்லார்க்கு இல்லை சன்மமே -என்று
இறே இத் திருவாய் மொழிக்கு பல ஸ்ருதியும் –

————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -82- திருவாய்மொழி – -3-9-1….3-9-5–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 26, 2016

இப்படித் தம் இழவுக்குக் கூப்பிடுகிற இது தவிர்ந்து தங்கள் இழவுக்குக் கூப்பிடும்படி செய்தார்கள் சம்சாரிகள்.
தாமும் தம்முடைய இந்திரியங்களின் கூட்டமுமாய்க் கேட்டார் எல்லாம் நீராகும்படி கூப்பிட்டார் மேல் திருவாய்மொழியில்;
‘பருகிக் களித்தேனே!’2-3-9- என்கிறபடியே, பகவானை அனுபவித்து அதனால் களித்துப் பின்பு ஒருவர்க்கு ஒருவர் உணர்த்திக் கொள்வதற்கு
‘அடியார்கள் குழாங்களை உடன்கூடுவது என்றுகொலோ!’ 2-3-10-என்று நித்தியசூரிகள் திரளிலே புகத்தேடியது போன்று,
இவர் இழவாலே கூப்பிட்ட பின்னர் ‘இந்த இழவுக்குக் கூட்டு ஆவார்கள் அன்றோ?’ என்று சம்சாரிகளைப் பார்த்தார்;
அவர்கள் பேற்றுக்குக் கூட்டு இல்லாததைப் போன்று இழவுக்கும் கூட்டு இன்றிக்கே இருந்தார்கள்;
இதர தேவதா பிராவண்யத்தாலும் –விபரீத சாஸ்திர நிஷ்டர் ஆகையாலும் –சப்தாதி விஷய பிராவண்யத்தாலும்
–இதர ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகையாலும் கூட்டு அல்லர்
‘அறியார் சமணர்; அயர்த்தார் பவுத்தர்;சிறியார் சிவப்பட்டார்,’ என்கிறபடியே,
பொருத்தம் இல்லாதவைகளைச் சொல்லுவாரும்,
பிரத்யபிஜ்ஞ அர்ஹமாம்படி ஒரு சேதனனைக் கொள்ளாமல் ஞான சந்தானத்தைக் கொள்ளுவாரும்,
தன்னைப் போன்று ஒரு க்ஷேத்ரஞ்சனையே ‘ஈசுவரன்’ என்று இருப்பாரும்,
வேறு தெய்வங்களைப் பற்றியிருப்பாரும்,
‘அவர்கள் தாங்கள் முற்றறிவினர்’ என்னும்படி ஐம்புல இன்பங்களைப் பற்றி அவற்றைப் பெறுகைக்காகப்
பிறரைக் கவி பாடித் திரிகின்றவர்களுமாய் இருந்தார்கள்.

அவர்களைக் கண்டவாறே, வாளேறு படத்தேள் ஏறு மாயுமாறு போன்று தம் இழவை மறந்தார்; பிறர் கேட்டினைக் கண்டால்
அதனை நீக்கிப் பின்பு தம் இழவை நீக்க நினைப்பார் ஒருவர் ஆகையாலே, ‘இவர்கள் கேட்டினை நீக்கி இவர்களையும்
கூட்டிக் கொண்டு போவோம்’ என்று அவர்களுக்குப் பரமஹிதமான நல்வார்த்தை அருளிச்செய்ய,
அவர்கள் அது கேளாமல் பழைய படியே நிற்க, அவர்களை விட்டுத் தம் நிலையிலே போருகிற இவர்,
அவர்களில் தமக்கு உண்டான வேறுபட்ட சிறப்பினைப் பேசிக் கொண்டு போருகிறார்.

அவர்கள் தாம், மங்களம் பொருந்திய எல்லா நற்குணங்களையும் உடையனாய், திருமகள் கேள்வனாய், பேரழகன் ஆகையாலே
கவி பாடுகிறது பொய் சொல்லிற்று ஆகாதே கவிக்கு விஷயம் போரும்படியாய், இவன் பாடின கவியைக் கேட்பித்துக் கொண்டாடுகைக்கு ஈடாகக்
‘கேட்டு ஆரார் வானவர்கள்’ என்றும், ‘தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன்மாலைகள்’ என்றும் சொல்லுகிற பரிஜனங்களையுடையவனாய்,
கவி பாடினார்க்கு வழங்குகைக்கு ‘வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோது இல் என் வள்ளல்’ என்கிறபடியே, பரம வள்ளலாய்,
அவர்களுக்குக் கொடுக்கைக்கு உபய விபூதி ஐஸ்வர்யத்தை உடையனாய், ‘வல்லது ஓர் வண்ணம் சொன்னால்,
அதுவே உனக்கு ஆம் வண்ணம்’ என்கிறபடியே, இவன் யாதேனும் ஒன்றைச் சொன்னாலும் தன்னையே சொல்லியதாம்படி எல்லாச் சொற்களாலும்
குறிக்கப்படுகின்ற பொருள் தானேயானவனாய், பாடின கவி கேட்பிக்க இருந்த இடம் தேடிப்போய் அருமைப்பட வேண்டாதே,
‘எங்கும் உளன் கண்ணன்’ என்கிறபடியே, எல்லா வகையாலும் அண்மையில் இருப்பவனாய், சுலபனுமாய், கவி பாடினார்க்குப் போகம்
மோக்ஷம் முதலிய எல்லாப் பேறுகளையும் கொடுக்கின்றவனாய், அவை கொடாவிடிலும் தன்னைக் கவி பாடுகைதானே பிரயோஜனம்
போரும்படி இருக்கிற சர்வேசுவரனாய் உள்ள இறைவன் நிற்க அவனை விட்டு;
கவி பாடுகைக்கு ஈடான நன்மைகள் ஒன்றும் இன்றியே
தலையில் மயிர் இல்லாதான் ஒருவனைப் ‘பனி இருங்குழலன்’ என்றும், இளிகண்ணனைத் ‘தாமரைக்கண்ணன்’ என்றும்
இப்புடைகளிலே ஆயிற்றுக் கவி பாடுவது; கவி பாடினால் தான் தருவது ஒன்று இல்லாமையாலே நூறு கற்றையாதல்
ஒரு பொய்த்தரவாதல் ஆயிற்று எழுதுவது; வார்த்தை -பதின் கலம்-வழியில் ஓர் எண் கலம் -கூட்டில் அறு கலம் -கொடுப்பது முக்கலம்
-ஆள் கலம் போக்கி பதர் கலம் போக்கி நான் ஒரு கலம் பெற்றேன் -போலே-கல்லாத ஒருவனை கற்றான் என்றேன் –
போர் முகம் அறியானை புலியே என்றேன் -இல்லாது சொன்னேனுக்கு இல்லை என்றாய் -போலே-
இவன்தான் பலநாள் கூடி நெஞ்சு கன்றக் கவிபாடித் துணையாய் உள்ளவர்களையும்
கூட்டிக்கொண்டு செல்லுவதற்குள் ‘அவரே மாண்டார்’ என்று எதிரே வரும்படி நிலை நில்லாதாருமாய்,
ஆக, இருந்தும் இழவாய்ப் போயும் இழவாய் இப்படி அவனுக்கு இழவோடே தலைக்கட்டும்படியாய்; கவி பாடி ஒரு பயன் பெறாது
ஒழிகை அன்றிக்கே, கவி பாட்டுண்கிறவனுக்கு இல்லாத நன்மைகளையிட்டு, இருமருங்கும் துய்யான்’ என்னுமாறு
-தூயவன் -தாய் தந்தை பக்கமும் -என்றவாறு -போன்றே அன்றோ கவி பாடுவது?‘ஆனால், வருவது என்?’ என்னில்,
பிறப்பிலே சில குறைகள் உண்டாய் இருக்குமே இவன் தனக்கு? மறந்தவற்றை அன்றோ இது கேட்ட உலகத்தார் நினைப்பது?
அவனுடைய தோஷங்களை வெளியிட்டு அவ்வழியாலே தாழ்வினை விளைவிக்கின்றவர்களாய்,
பாடத் தகாதாரைக் கவி பாடுகையாலே மேல் நரகமாய், ‘இன்னானைக் கவி பாடினவன் அன்றோ இவன்?’ என்று,
‘தீண்டாதே கடக்கப்போ’ என்னும்படியாய் இருக்கிற புல்லர்களைக் கவி பாடித் திரிகிற படியைக் கண்டு;

ஆத்துமா இறைவனுக்கு அடிமையாய் இருக்க, அவனுக்கே உரியனவான உங்களுடைய உறுப்புகளைக்கொண்டு
பிறரைத் துதித்தல் ஈடு அன்று’ என்று நலத்தை அருளிச்செய்ய, இராவணனுக்கு விபீடணன் முதலியோர் சொன்ன நலம் போலே
அது பலியாது ஒழிய, ‘நலம் சொல்லவும் செவி தாழாத இவர்களோடு ஒத்த சம்பந்தம் அன்றோ நமக்கு உள்ளது?’ என்று பார்த்து
‘இவர்கள் நடுவே இத்தேசத்தில் இச்சரீரத்தோடே வாசிக்கிற நாம் முந்துற முன்னம் பகவானுக்குத் தக்கனவான
உறுப்புகளையுடையோமாகப் பெற்றோம் அன்றே!’ என்று, வழி பறிக்குமிடத்துத் தம் கையிற் பொருள் கொண்டு
தப்பிப் போனார் மகிழுமாறு போன்று தமக்கு -‘உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு’-உண்டான வேறுபாட்டினை
நினைந்து தம் இலாபத்தைப் பேசிப் பிரீதியோடே தலைக்கட்டுகிறார்.

ஆயிர மாமறைக்கும் அலங் காரம், அருந்தமிழ்க்குப் பாயிரம், நாற்கவிக்குப் படிச் சந்தம், பனுவற்கெல்லாம்
தாய்,இரு நாற்றிசைக்குத் தனித் தீபம்,தண்ணங் குருகூர்ச்சேய் இரு மாமரபும்செவ்வி யான்செய்த செய்யுள்களே.’என்பது சடகோபரந்தாதி.

‘திங்களின் இளங்குழவிச் செம்மல் இவன் என்றும் செய்ய பரிதிக்குழவி ஐயன் இவன் என்றும்
தங்களின் மகிழ்ந் திருகுலத்தரசர் தாமும் தனித்தனி உவப்பதொர் தவப்பயனு மொத்தே.’ என்றார் சயங்கொண்டார். (கலிங்கத்துப் பர. 238.)

——————————————————————-

சொன்னால் விரோதம் இது, ஆகிலும் சொல்லுவன் கேண்மினோ!
என் நாவில் இன்கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திரு வேங்கடத்து
என் ஆனை என் அப்பன், எம்பெருமான் உளனாகவே.–3-9-1-

ஸ்துதிப்பிக்கைகாக -சந்நிதி பண்ணிய உபகாரகன் -தனது மதம் சொல்லி -அனுஷ்டானம் பின் பற்றி வருவார்களே –
சொன்னால் விரோதம் இது,-இதர ஸ்தோத்ரம் தவிர -அபிமததுக்கு விரோதமாக இருந்தாலும் சொல்லுவேன்
ஆகிலும் சொல்லுவன் கேண்மினோ!-காது கொடுத்தால் போதும் -அனைவரையும் கூப்பிடுகிறார்
அனைவரும் அர்ஹர்-ஆழ்வார் உபதேசம் கேட்க
என் நாவில் இன்கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்-என் நா படைத்த -சத்திக்கு இனிய கவி பெருமானுக்கு
ஸூவ போக்த்ருத்வ புத்தி இல்லாமல் அனன்யார்ஹ சேஷ பூதன் -வேறு ஒருவருக்கு கொடுக்க
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திரு வேங்கடத்து-வண்டுகள் -மதுபான ப்ரீதியால் ரீங்காரம் -ஆலத்தி வழிக்கும் படி -திருமலையில்
என் ஆனை என் அப்பன், எம்பெருமான் உளனாகவே.-கவி பாட விஷயம் -அப்பன் -பரிசிலாக தன்னையே தரும் உபகாரகன்
பிராப்தன் -சுவாமி -இக்கவி பாட்டாலே தான் உளனாக இருக்க -சத்தை பெறுகிறார் –
பரோபதேசம் பண்ணும் படி பிரபன்ன ஜன கூடஸ்தர் -பெருமை கொடுத்து இருக்க -அவன் இப்படி

‘நான் இந்த நலத்தைச் சொன்னால் உங்களுக்கு விரோதமாகவே இருக்கும்; ஆயினும் சொல்லுவன் கேளுங்கள்:
வண்டுகள் தென்னா தென்னா என்று ஒலிக்கின்ற திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கின்ற என் யானையும் என் அப்பனும் ஆய
எம்பெருமான் உளனாய் இருக்க, என் நாவினின்றும் வருகின்ற இனிய கவிகளை யான் ஒருவர்க்கும் கொடேன்,’ என்கிறார்.
‘இது சொன்னால் விரோதம்’ என மாறுக. என் ஆனை – எனக்கு யானை போன்றவன். ‘உளனாக யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்’ எனக் கூட்டுக.

மனிதர்களைக் கவி பாடுகை உங்களுக்கு நன்மை அன்று என்று உபதேசம் செய்யப் புகுந்தவர், அவர்களுக்கு ருசி பிறக்கைக்காக,
‘நான் இருக்கிறபடி பார்த்தீர்கள் அன்றோ?’ என்று தம்முடைய மதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

இது சொன்னால் விரோதம் ஆகிலும் சொல்லுவன் –
1-வேறு ஒரு பிரயோஜனத்தைக் கருதினவர்களாய்க் கவி பாடுகிற உங்களைக் ‘கவி பாடாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்று கூறுதல்,
உம்தம் பிரயோஜனத்தைத் தவிர்த்தலேயன்றோ? ‘நம் பிரயோஜனத்துக்கு இழவாக வார்த்தை சொல்லுகின்றானே!’ என்று
விரோதமாய்த்தலைக்கட்டும் அன்றே உங்களுக்கு? ஆயிருக்கவும் சொல்லுகிறேன்,’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
2-‘காலையிலும் நடுப்பகலிலும் மாலையிலும் தேவா என்றும், கோவிந்தா என்றும் சொல்லுகின்றவர்கட்கு ஏதேனும் குறை உண்டோ?
இருந்தால் சொல்லப்படட்டும்,’ என்கிறபடியே, திருநாமத்தைச் சொன்னால் உடனே இடிவிழும் என்று வரும் கேட்டினைச் சொல்லுங்கோள்;
இன்றேல் திருநாமத்தைச் சொல்லுதல் செய்யுங்கோள்,’ என்றான் அன்றோ ஸ்ரீ பிரஹ்லாதாழ்வான் அசுரர் குழந்தைகளை?
அப்படியே, இது உங்களுக்குக் ‘கேட்டினைத் தருவது’ என்று அறியப்பட்டதாய் இருந்ததேயாகிலும் சொல்லுகிறேன்,’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
3-‘காதுகளின் மூலத்தில்’ என்கிறபடியே, ‘அரசனுடைய மனைவியின் மேல் வைக்கும் விருப்பம் விலக்கத்தக்கது,’ என்பது போன்று,
ஓலக்கத்திற் சொல்லும் வார்த்தையன்று இது. சேவிக்கத் தகாதாரைச் சேவித்தல் விலக்கத்தக்கது என்பதாகவும்
அமுத வெள்ளம் அன்பின் தேன் போலே அவன் இருக்க என் வாயாற்சொல்ல ஒண்ணாது;
ஆகையாலே, நான் சொன்னால் அது எனக்கு விரோதமாம் அன்றோ?
இங்ஙனம் இருக்கவும், சொல்லும்படி அன்றோ இருக்கின்றது நீங்கள் நிற்கிற தீய நெறியின் தன்மை?’ என்னுதல்.

ஆகிலும் சொல்லுவன் –
ஆயிருக்கவும் சொல்லுகிறேன். ‘நன்று; இப்படி இருக்கவும் சொல்லுகிறது என்?’ என்னில்,
நீங்கள் சமம் தமம் முதலிய குணங்களோடு கூடினவர்களாய்ச் சமிதை தரித்த கைகளையுடையவர்களாய் வரச்சொல்லுகிறேன் அன்றே?
உங்கள் கேட்டினைப் பொறுக்க மாட்டாமையாலே சொல்லுகிறேன்;
அனுவ்ருத்தி பிரசன்னாச்சார்யர் போலே இல்லாமல் கிருபா மாத்ரா பிரசன்னாச்சார்யர் போலே சொல்லுவேன் என்கிறார் –
ஆகையால் அதற்குப் பரிகாரம் பிறக்குமளவும் சொல்லுகை தவிரேன். என்றது, நீங்கள் உங்களுக்கு விருப்பமான வற்றினின்றும்
மீளமாட்டாதது போன்று, நானும் உங்களுக்கு உரிய நன்மையைச் சொல்லுவதினின்றும் மீளமாட்டாதபடி என்கிறார் என்றபடி.

கேண்மினோ –
‘இது கேட்ட பின்னர் நடைமுறை அளவும் வரவேண்டும் அன்றோ?’ என்று அஞ்ச வேண்டா; செவி தாழ்க்க அமையும்; அதனைச் செய்ய வேண்டா.
‘அது என்?’ நலத்தை விரும்பியே அன்றோ சொல்லுகிறது?’ என்னில், கேட்கவே, மக்கள் ஆகையாலே மேல் விழுவர்கள் அன்றோ?
ஆசையோடு அடையத் தக்கவாய் வருமவற்றுக்கு நாம் சொல்லவேண்டா; –
ராகம் அடியாக -வர வேண்டுமே -விதிக்கிறது என்பதால் இல்லை
ஸ்ரோதவ்யா-விதித்து -கேட்டு – மனனம் -இதுவும் விதி -மேலே ராக பிராப்தம் -இடைவிடாமல் -நினைத்து மேலே -தியானம் –
ஆகையால், நாம் அதனை விதித்தோம் ஆகிறது என்? என்று? ‘கேண்மின்’ என்கிறார்.
‘கடலோசைக்குச் செவி புதையாதே கேட்கின்றமை உண்டன்றே?
அவ்வோபாதியாகிலும் கேண்மின்,’ என்பார், ‘கேண்மினோ’ என்கிறார்.
அர்த்த ஞான பர்யந்தமாகவும் வேண்டாம் -அனுஷ்டானமும் வேண்டாம் ஒ என்பதால் -கடல் ஓசைக்கு காது கொடுப்பது போலே இவை
கேடு எல்லார்க்கும் ஒத்திருக்கையால், எல்லார்க்கும் சொல்லுகிறார் ஆதலின், ‘கேண்மின்’ எனப் பன்மை வாய்பாட்டால் அருளிச்செய்கின்றார்.
பால் குடிக்கக் கால் பிடிப்பாரைப் போன்று பகவத் விஷயத்தைக் கேட்பதற்குக் கால் பிடிக்கிறார் இவருடைய செல்லாமையாலே-

என் நா –
இவர்கள் யாருக்கு உரிமைப்பட்டவர்களோ, இவர்களுடைய செல்வமும் அவருடையது,’ என்கிறபடியே,
நான் அவனுக்கு அடிமை ஆகையாலே, எனக்குக் கரணமாய் — அவனுக்கு அடிமை ஆன என் நா.
‘வஞ்சனே என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே’ என்னும்படியான நா ஆதலின், ‘என் நா’ என அதனோடு ஒரு சம்பந்தத்தைக் கொண்டாடுகிறார்.
‘என்னைப் போலே நாவால் காரியம் கொண்டார் உளரோ?’ என்கிறார் என்றபடி.
இன் கவி –
இவர் கவியை ஈசுவரன் கேட்டு மகிழ்ந்தவனாய் இனியனாக, அவ்வழியாலே தமக்கு இனியதாய் இருக்கிறபடி.
தலைவனுக்கு இனியதான வழியாலே அன்றோ அடிமையாக உள்ளவனுக்கு இனியதாவது? ‘ஆயின், தொண்டு செய்கிற அடியவனுக்கு
இனிமைக்குக் காரணம் உண்டோ?’ எனின், ஆண் பெண் இருவர் கலவாநின்றால், இரண்டு தலைக்கும் உள்ள இன்பம், சேஷ சேஷிகள்
பரிமாற்றத்திலும் உண்டே அன்றோ?
அன்றிக்கே,
அவனுக்கு இனியதாய் அவ்வழியாலே தனக்கு இனியதாகை அன்றோ அடியவனாக உள்ளவனுக்கு வாசி என்னுதல்?

யான் –
அவனுக்கே உரிய அடியவனாய் இருக்கிற யான்.
இதனை நினைத்தே அன்றோ மேல் ‘யஸ்யை தே – இவர்கள் யாருக்கு உரிமைப்பட்டவர்களோ’ என்றது?
ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன் –
‘ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்’ என்னும் இது, மேலே கூறிய அத்யந்த பாரதந்திரியத்தோடு சேர்ந்ததாய் இல்லையே?
‘புறம்பு ஒருவர்க்கும் கொடேன்’ என்கையாலே, ‘இறைவன் விஷயத்தில் கொடுப்பேன்,’ என்கிறார் ஆவர்;
தனக்கு என்று ஒன்று உண்டாய்க் கொடுப்பது கொள்ளுவது ஆதல் சேருமோ சொரூபத்துக்கு?’ என்னில்,
அடியிலே இறைவன், நினைந்து அறியும் ஆற்றலையும் தொழில் செய்தல் செய்யாமைக்குரிய சத்தியையும் கொடுத்து வைத்தால், பின்னர்
‘நான் கொடுத்தேன்’ என்னலாம் அன்றோ? இறைவனுடைய பொருளை ‘நான் என் பொருளைக் கொடுத்தேன்’ என்னலாம்படி அன்றோ சம்பந்தம் இருப்பது?
கோதானத்திலே பிதா புத்திரன் கையில் நீர் வார்த்துக் கொடுத்து, மீளவும் அவன் கொடுக்க, அவன் கையிலே தான் பெற்றானாய்
இருக்குமாறு போன்று, இவனும் தனக்கே உரித்தான செல்வத்தைத் தந்தானாய், இவன் சர்வஸ்வதானம் பண்ணத் தான் பெற்றானாக
நினைத்திருக்கும் இறைவனுடைய அபிப்பிராயத்தாலே சொல்லுகிறார்.
‘என்னால் தன்னை இன் தமிழ் பாடிய’ என்கிறபடியே, தான் இவரையிட்டுப் பாடுவித்து, இவர் தன்னைப் பாடினாராக
நினைத்திருக்குமவன் அன்றோ இறைவன்?
‘நன்று; ‘யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்’ என்கைக்குக் காரணந்தான் என்?’ என்னில்,
‘அல்லாதார் புறம்பு உள்ளார்க்குத் தங்கள் கவியைக் கொடுத்து வைக்கையாலே, யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்க மாட்டேன்,’ என்கிறார்.
ஆக, ‘இதனால், வழி கெடப் போகிற நீங்கள், ஒருவன் வழியே போகாநின்றால் ‘நாமும் அப்படியே போகவேண்டும்’ என்று இருக்க வேண்டாவோ
மக்கட் பண்பு இருந்தால்? நான் இருக்கிறபடி கண்டீர்களே அன்றோ? அப்படியே அன்றோ உங்களுக்கும் இருக்க அடுப்பது?’ என்கிறார் என்றபடி.
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் –
முரன்றது இசையாய் விழுந்தாற்போலே ஆயிற்று, இவரும் பகவானை அனுபவித்தலால் உண்டாகும் உவகைக்குப் போக்கு விட்டது கவி ஆயிற்று,’ என்றபடி
பறவைகளோடு முமுக்ஷீக்களோடு அவன்தன்னோடு வாசி அறத் தென்னா தெனா’ என்னுமித்தனை.
பகவானுடைய அண்மையில் இருப்பார் எல்லார்க்கும் இதுவே பாசுரமானால், அவன் தனக்குச் சொல்ல வேண்டாவே அன்றோ?
‘தென்னா என்னும் என் அம்மான்’ அன்றோ அவன்?

திருவேங்கடத்து என் ஆனை –
வேதத்தைக்காட்டிலும் ஸ்ரீராமாயணத்துக்கு உண்டான ஏற்றம் போலே, ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் கவி பாடின விஷயத்தைக்காட்டிலும்
தாம் கவிபாடின விஷயத்திற்கு உண்டான ஏற்றம் சொல்லுகிறார். எப்பொழுதும் துதிக்கலாம்படி இருப்பவன்.
யானை பெறக் கவி பாடுமவர்காணும் இவர்; இவர் கவி பாடிக் கட்டின யானை ஆயிற்று அவன்; கவி பாடினவர்கட்குத் தன்னை ஒழிய
வேறு ஒரு யானையைக் கொடுத்து விடுமவன் அல்லன் ஆதலின், ‘என்ஆனை’ என்கிறார்.
ஆக, ‘வண்டுகளானவை மதுபானப் பிரீதியாலே தென்னா தெனா என்று ஆளத்தி வைப்பாரைப்போலே ஒலிக்கிற திருமலையிலே
அண்மையில் இருப்பவனாய் எனக்கு யானை போலே அனுபவிக்கத் தக்க பொருளாய் உள்ளவனை’ என்றபடி. அவ்வண்டுகளோடே
சகோத்திரிகளாய் அனுபவிக்கிறார்.-சகோதரிகள் -சபர்வதம் —

என் அப்பன் –
நாட்டார் பிறரைக் கவி பாடித் திரியாநிற்க, அவர்களுக்கும் நன்மை சொல்ல வல்லேன் ஆம்படி பண்ணின மஹோபகாரகன்.
எம்பெருமான் – தீமையே செய்யினும் விட ஒண்ணாத சம்பந்தம்.
உளன் ஆகவே –
‘ஆஸயா யதிவா ராம: – ஸ்ரீ ராமபிரான் மீண்டும் என்னைக் கூப்பிடுவாரோ என்னும் ஆசையால் அங்கே இருந்தேன்,’ என்பது
போன்று பிரார்த்திக்கப்படுமவன் என் வாயாலே ஒரு சொற்கேட்டுத் தான் உளன் ஆகாநிற்க, நான் வேறு ஒருவரைக் கவி பாடுவேனோ?
அன்றிக்கே,
‘அஸந்நேவ – இல்லாதவன் ஆகிறான்’ என்கிறபடியே, ‘தன்னைக் கிட்டாத அன்று சமுசாரி சேதநருடைய இருப்பு இல்லாதது போன்று,
தான் என்னைக் கிட்டாத அன்று தன் இருப்பு இல்லையாம்படி அவன் வந்து நிற்க நான் வேறு ஒருவரைக் கவி பாடுவேனோ?’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
‘அவன் என்னைக் கொண்டு கவி பாடுவித்துக்கொள்ளுகைக்காக இங்கே வந்து நிற்கிற நிலை என்னாவது,
நான் புறம்பே போய் ஒருவரைக் கவி பாடினால்?’ என்னுதல்.
‘ஆன பின்னர், என்னைப் போலே இருக்கை காணுங்கோள் உங்களுக்கும் அடுத்திருப்பது’ என்கிறார் என்றபடி.

————————————————————————————

உளனாகவே எண்ணித் தன்னை ஒன்றாகத் தன் செல்வத்தை
வளனா மதிக்கும் இம் மானிடத்தைக் கவி பாடி என்
குளன் ஆர் கழனி சூழ் கண்ணன் குறுங்குடி மெய்ம்மையே
உளன் ஆய எந்தையை எந்தை பெம்மானை ஒழியவே?–3-9-2-

சௌலப்யாதி குணங்கள் உடன் -திருக்குறுங்குடியில் -குல நாதன் -குல தெய்வம் விட்டு மனிசரை பாடி என்ன பயன்
உளனாகவே எண்ணித் தன்னை ஒன்றாகத் தன் செல்வத்தை-தன்னை -அசத்சமனாக -அசந்நேவ -பகவத் ஞானம் இல்லாமல் –
தெரிந்து இருந்தீர்கள் ஆகில் மற்றவர்களை பாட மாட்டீர்கள் அன்றோ -தனக்கு இன்றியே இருக்க தன்னதாக நினைக்கும் சூத்திர செல்வம்
அஹங்கார மமகாரங்கள் கொண்டு
வளனா மதிக்கும் இம் மானிடத்தைக் கவி பாடி என்-இறுமாந்து இருக்கும் -தாழ்ந்த மானிடரை கவி பாடி என்ன பயன் –
குளன் ஆர் கழனி சூழ் கண்ணன் குறுங்குடி மெய்ம்மையே-நீர் நிலைகள் நிரந்த -பரமார்த்தமான –
உளன் ஆய எந்தையை எந்தை பெம்மானை ஒழியவே-சௌலப்ய குணம் போன்றவற்றை பிரகாசப்படுத்திக் கொண்டு நித்ய சந்நிதி -பேர் உபகாரன் –

குளங்கள் நிறைந்திருக்கின்ற கழனிகள் சூழ்ந்துள்ள இடம் அகன்ற நல்ல குறுங்குடியில் சௌலப்யம் முதலிய குணங்களைப்
பிரகாசிப்பித்துக்கொண்டு நித்தியவாசம் பண்ணுகின்ற எந்தையை எந்தைக்குப் பெருமானை ஒழிய, தன்னை உள்ளவனாகவே கொண்டு
ஒரு பொருளாக எண்ணித் தன் செல்வத்தை மிக உயர்ந்ததாக மதித்திருக்கும் இம்மானிடத்தைக் கவி பாடுவதால் பயன் யாது?
‘தன்னை ஒன்றாக எண்ணி மதிக்கும் இம்மானிடம்’ என்க. ‘என்’ என்பது ஈண்டு இன்மை குறித்து நின்றது
குளன் – குளம் என்பதன் போலி. ‘பெம்மானை ஒழிய, கவி பாடி என்?’ எனக் கூட்டுக.

‘என்றும் உள்ளதுமாய் நிறைந்திருப்பதுமான செல்வத்தையுடையவனாய், சொரூப ரூப குணங்களால் நிறைந்தவனுமாய்,
அடையத் தக்கவனுமான சர்வேசுவரனை விட்டு, ஒரு சொல் சொல்லுகைக்கும் -பாத்தம் – விஷயம் இல்லாத செல்வமுமாய்,
அது தானும் நிரூபித்தால் நிலை நில்லாமையாலே பொய்மையுமாம் அது தனக்குப் பற்றுக்கோடும் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும்படியாய்
இருக்கிற புல்லரைக் கவிபாடி என்ன பிரயோஜனம் உண்டு?’ என்கிறார்.

உளன் ஆகவே எண்ணி –
1-இலன் ஆகவே அறுதியிட்டு இருக்கிறார் ஆயிற்று இவர். ‘அந்தப் பரம்பொருளைத் தவிரப் பலவகைப்பட்ட பொருள்கள் ஒன்றும் இல்லை,’ என்கிறபடியே,
அவனுக்குப் புறம்பாய் இருப்பது ஒரு பொருள் இல்லை என்று இருக்கும்படியாலே.
அவனைத் தவிர -ஸ்வ தந்தரமாக வஸ்து இல்லையே -அவனைச் சார்ந்து இல்லாமல் ஒன்றும் இல்லையே –
2-‘நினைக்கின்ற காலத்திலும் அவனை உளன் ஆக நினையாத போது ‘இவனும் இல்லாதவன் ஆகிறான்’ -அசந்நேவ பவதி -என்கிறபடியே,
தாம் உளர் அன்றிக்கே இருப்பர் அன்றோ? அவனை ‘உளன்’ என்று நினைத்துத் தான் உளனாக வேண்டியிருக்க,
அவனை ‘இலன்’ என்று தான் உளனாக விரகு இல்லையே?’ என்றபடி. தான் உளன் ஆகையாவது, பிரஹ்மஞானம் உண்டாகை அன்றோ?
3-தன்னைக் கட்டிக் கொண்டு போகாநிற்க, ‘எந்தக் காரணத்தால் மஹாத்துமாவான பெருமாளோடு விரோத உணர்ச்சி உண்டாயிற்றோ,
அந்தக் காரணத்தால் இலங்கை என்ற நகரமும் இல்லை; நீங்களும் இல்லை; இராவணனும் இல்லை,’ என்றானே அன்றோ திருவடி?
பரதந்த்ரனாக -இருக்க -ஸ்வ தந்த்ரன் என்று நினைப்பதும் –
ப்ரஹ்ம ஞானம் இல்லாத போதும் இருப்பதாக நினைத்தும் –
அநித்தியமான தன்னை நித்தியமான வஸ்து -என்றும் -மூன்றும் சொன்னபடி –

ஓர் ஊசி நிற்கிறதாகவும், அதன்மேலே ஒரு மேரு நிற்கிறதாகவும் நினைக்குமாறு போன்று குவாலாக மதிக்கிறான் என்பார், எண்ணி’ என்கிறார்.
தன்னை –
உளன் கண்டாய் நல் நெஞ்சே உத்தமன் என்றும் உளன் கண்டாய்’ என்கிறபடியே,
உளன் என்று இசைந்ததால் -நல் நெஞ்சு
நீ தெரியாமல் இருந்த அன்றும் உள்ளவன் -உத்தமன் -நம் இசைவை எதிர் பார்த்து இருந்தானே –
‘அவன் நமக்கு உளன் காண்’ என்றால் பின்னை அச்சம் அற்றவனாய் மார்விலே கைவைத்து உறங்கலாம்படி இருப்பான்
ஒருவனை உளன் என்றுதான் நினைக்கிறானோ? தன்னுடைய உண்மை அவனுடைய உண்மையாலேயாய் இருக்க,
அவனை ஒழிய ‘பிரஹ்மத்தை இல்லை என்று அறிகிறானாகில் அவனும் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’ என்கிறபடியே, இன்றியே இருக்கிற தன்னை.
ஒன்றாக –
போரப் பொலிய நினைத்து.
தன் செல்வத்தை –
‘ஸதி தர்மிணி தர்மா: – தர்மி உண்டானால் தர்மம் இருக்கும்,’ என்கிறபடியே, தான் உண்டானால் அன்றே தர்மம் உண்டாவது?
தன்னையே தேடிப்பிடிக்க வேண்டும்படியாயிருக்கத் தனக்கு ஒரு செல்வம் உண்டாக நினைக்கிறான் அன்றோ?
வளனா –
‘வளமாக’ என்றபடி. அதாவது, ‘அழகியதாக’ என்னுதல், ‘மேலாக’ என்னுதல்.
‘இறைவன் செல்வத்துக்கும் மேலாய் அன்றோ தன் செல்வத்தை நினைத்திருக்கிறான்?’ என்றபடி.
மதிக்கும் –
தானே இதனைக் குவாலாக மதிக்குமித்தனையே அன்றோ? புறம்பே இதனை ஒன்றாக நினைத்தற்கு
இவனைப்போன்ற மாக்கள் இல்லை என்றபடி.
கல்பிரஹ்மதேசத்திலே கரிகாற்சோழ பிரஹ்மராயன் திருவாய்மொழிக்கு வியாக்கியானம் செய்தேன்’ என்று சீயர்க்குக் காட்ட,
அவன் பக்கல் உண்டாகும் சில பயன்களை நினைத்து, பிள்ளையை
‘நீர் இதனைக் கேட்டு இவனைப் பெருமைப்படுத்தும்’ என்று அருளிச்செய்ய,
அவரும் கேட்டு, ‘ஆழ்வார் திருவுள்ளத்தை அடி ஒற்றி அவர் போன வழியே போம்படியே!’ என்ன,
‘ஆ! ஆ! பிள்ளை, ஆழ்வார்க்கும் எனக்கும் வாசி புத்தி பண்ணிற்றிலீரே?
கிராம காரியம் செய்து இடையிலே இதுவும் செய்ய வேண்டிற்றே எனக்கு’ என்றான்.

இம்மானிடத்தை –
மேலே உரித்து வைத்தாரே அன்றோ அவர்கள் தன்மையை? அறிவு இல்லாத பொருள்களைச் சொல்லும்படியிலே சொல்லுகிறார்;
தன்னை மெய்யாக அறியாதவன் –உண்மையாக -அவனுக்கு சரீரமாக -அறிவு இல்லாத பொருள்களுக்குச் சமமானவன் ஆகையாலே
மனிதன் என்று சொல்லவும் பாத்தம் காண்கின்றிலர் காணும்.
கவி பாடி என் –
இவர்கள் மறைத்திட்டு வைக்கிற குற்றங்களைப் பிரபந்தமாக்கி வெளியிட்டால் உங்களுக்கு என்ன பிரயோஜனம் உண்டு?

குளன் ஆர் கழனி –
விளைநிலங்களைக் காட்டிலும் ஏரிக்கட்டே விஞ்சி இருக்குமாயிற்று. இல்லையாகில், சாவி போம் அன்றோ?
இதனால், காப்பாற்றப்படுகின்ற பொருள்களைக்காட்டிலும் இறைவனுடைய பாதுகாக்கும் தன்மையே விஞ்சின ஊர் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
குளன் – குளம். ஆர்தல் – மிகுதல்.–ரஷ்ய வர்க்கத்தை விட ரஷண பாரிப்பு மிகு இருக்குமே –
கண்ணன் குறுங்குடி –
சர்வேசுவரன் ‘என்னது’ என்று அபிமானித்து வசிக்கும் நகரம்.
‘கண் நல் குறுங்குடி’ என்று பிரித்துப் பொருள் கூறுவார்கள் தமிழ் அறிஞர்கள்;
அப்போது ‘இடமுடைத்தாய் நன்றான திருக்குறுங்குடியிலே’ என்பது பொருள்.
மெய்ம்மையே உளனாய – கவிகளில் கேட்டுப்போமித்தனையேயாய்த் தன் பக்கல் ஒரு நன்மையும் இன்றிக்கே இருக்கை அன்றியே
சொன்னவை எல்லாம் மெய்யே பத்தும் பத்தாகக் காணலாம்படி இருக்கும் ஸ்வாமி. இவ்விஷயத்தில் அர்த்தவாதம் இல்லை;
புறம்பே உள்ளவற்றில் அர்த்தவாதம் அல்லது இல்லை. இவ்விஷயத்தில் உள்ளன எல்லாம் சொல்லி முடியா;
புறம்பே உள்ளவற்றில் சொல்லலாவது இல்லை.-சொல்ல ஒண்ணாது இவன் விஷயத்தில்

எந்தையை –
நான் கவி பாடுகைக்குத் தன் குணங்களைப் பிரகாசிப்பித்து வைத்த உபகாரகனை.
அன்றிக்கே,
‘கவிபாடுகைக்கு வகுத்த விஷயமானவன்’ என்னுதல்.
‘திருக்குறுங்குடியிலே சொன்ன குணங்களெல்லாம் பத்தும் பத்தாக உடையனாய், நமக்கு நாதனுமாய்’ என்றபடி.
எந்தை பெம்மானை ஒழியவே –
சம்பந்தம் தம்மளவோடு முடிவு பெறாமையாலே,
‘என் குலநாதன்’ என்கிறார்.
‘எல்லா நற்குணங்களுக்கும் இருப்பிடமாக இருப்பவனாய் -அடையத் தக்கவனுமான இவனை ஒழிய, குணம் என்பது சிறிதும்
இன்றிக்கே மிகச் சிறியருமாய் -அடையத் தகாதவருமாய் -இருக்கிற மனிதரைக் கவிபாடி என்ன பிரயோஜனம் உண்டு?’ என்கிறார்.

———————————————————————————————————————-

ஒழிவு ஒன்று இலாத பல் ஊழிதோறு ஊழி நிலாவப் போம்
வழியைத் தரும் நங்கள் வானவர் ஈசனை நிற்கப் போய்க்
கழிய மிக நல்ல வான்கவி கொண்டு புலவீர்காள்!
இழியக் கருதி ஓர் மானிடம் பாடல் என்னாவதே?–3-9-3-

நித்ய ஸூரிகள் சேவ்யனான-பிராப்ய பூதன்
ஒழிவு ஒன்று இலாத பல் ஊழிதோறு ஊழி நிலாவப் போம்-யாவதாத்மபாவி –
வழியைத் தரும் நங்கள் வானவர் ஈசனை நிற்கப் போய்க்-கைங்கர்யத்தை -அர்ச்சிராதி -பிராப்யம் -மூன்றும் வழி-
நமக்கு சேஷி -நித்ய ஸூரிகள் சேவ்யன் -அவனை நிற்க வைத்து
கருட வாகனனும் நிற்க சேட்டை –செல்வம் பார்த்து இருக்கின்றீரே
கழிய மிக நல்ல வான்கவி கொண்டு புலவீர்காள்!-கழிய -வான் -மேல் கவி -லோகம் தாண்டி உயர்ந்த -அறிவுடையீர் -கிராந்தி தர்சி -கவி -வரும் காலம்
இழியக் கருதி ஓர் மானிடம் பாடல் என்னாவதே?-தாழ்வதற்கு கார்யம் செய்கிறீர்களே -கீழே விழ -பற்றாசு இல்லா மனிச ஜாதி பாடி என்ன பயன் –

புலவீர்காள்! சிறிதும் இடையீடு இல்லாத பலப்பல ஊழிக்காலமெல்லாம் நிலை நின்று அனுபவிக்கும்படி செல்லுகின்ற வழியைத் தருகின்ற,
நம்முடைய வானவர் தலைவனை ஒழிய, புறம்பே சென்று, மிக மிக நல்லவான உயர்ந்த கவிகளைக்கொண்டு உங்களைத் தாழ்வாக
நினைத்துச் சிறிய மனிதர்களைப் பாடுதலால் ஆகும் பயன் என்?
‘ஒன்று ஒழிவு இல்லாத’ என மாறுக. நங்கள் என்பதில் ‘கள்’ அசை நிலை. ‘கழிய மிக நல்ல வான்’ என்ற அடைமொழிகள்
கவியின் உயர்வினைப் புலப்படுத்த வந்தன. ‘ஓர் மானிடம்’ என்றவிடத்து ‘ஓர்’ என்பது சிறுமையைப் புலப்படுத்த வந்தது.

‘வேறுபட்ட மிக்க சிறப்பினை உடையவனாய் உபகாரகனாய் இருக்குமவனை ஒழிய, அற்ப மனிதரைக் கவி பாடுவதனால்
என்ன பிரயோஜனம் உண்டு?’ என்கிறார்.

ஒன்று ஒழிவு இல்லாத பல் ஊழி தோறு ஊழி நிலாவ –
காலம் என்னும் ஒரு பொருள் உள்ள வரையும் இடைவிடாமல் -பரம பதத்தில் தங்கும்படி. என்றது, ’மீண்டும் வருகிறான் இல்லை’ என்கிறபடியே,
உயிர் உள்ள காலம் வரையிலும் சரீரத்தின் சம்பந்தம் அற்று வழுவிலா அடிமை செய்கைக்கு’ என்றபடி.
காலத்தால் வேறுபாடு இல்லாத தேசத்திலே (பரமபதத்தில்) அனுபவத்தைச் சொல்லாநிற்கச்செய்தேயும், காலம் நடையாடும் தேசத்திலே
வாழ்கின்றவர் ஆதலின், ‘பல் ஊழிதோறு ஊழிநிலாவ’ என்று காலத்தை மாட்டேற்றிச் சொல்லுகிறார்.
போம் வழியைத் தரும் –
1-‘போய் அனுபவிக்குமது அளவிற்கு உட்பட்டது’ என்னும்படி தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான இனிமையையுடைய அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைத் தரும்.
அன்றிக்கே,
2-‘தன்னைக் கிட்டும் வழியைத் தரும்’ என்னுதல்; கிட்டும் வழியைத் தருதலாவது, தானே வழியும் ஆதல்.
அன்றிக்கே,
3-‘வழி’ என்பது ‘பெறுகிற பேறு’ என்னுதல். ‘பெறுகிற பேறு’ என்னும் போது, தான் போம் நெறியாய், அதாவது,
என்றும் ஒக்கப் பின் சென்று நடக்கையே தன்மையாய், இயற்கையான கைங்கரியத்தைச் சொல்லுகிறது.
ஈசன் நிலாவ –பல் ஊழி தோறு ஊழி-ஒழிவில்லாமல் போம் வழியை அனுவர்த்தன -சஹஜ தாஸ்யம் -கைங்கர்யம் -என்றவாறு

நங்கள் வானவர் ஈசனை நிற்க –
‘புணைகொடுக்கிலும் போக ஒட்டார்’ என்கிற பேற்றைக் கவி பாடினார்க்கு அவன் கொடுத்தாலும்,
‘இவன் செய்ததற்கு நாம் செய்தது போருமோ?’ என்று மேன்மேல் எனக் கொடுப்பிக்குமவர்களை உடையவனை விட்டு
அன்றிக்கே,
அவன், ‘இவன் ஒரு சொல் சொல்ல வல்லவனே!’ என்று காலத்தை எதிர் நோக்கினவனாய் – வானவர் ஈசன்- நிற்க என்னுதல்.
போய்-
புறம்பே பாடுகைக்கு விஷயம் தேடிப் போய்.
அன்றிக்கே,
‘இவன் கவி பாடி வாராநின்றான்’ என்று கேட்டவாறே கழியப் போம், இவன் கவி கேட்டு யாதேனும் தான் கொடுக்க
ஆக, அவன் போக இவன் போகப் போகா நிற்குமித்தனை ஆதலின், ‘போய்’ என்கிறார் என்னுதல்.
கழிய போய்- அவன் ஓடிப்போய் -இவன் தேடிப்போய் -அவன் ஓட இவன் துரத்த –
‘ஆஜகாம – வந்தார்’ என்கிறபடியே, பகவத் விஷயத்தில் ஓர் அடி வாராநின்றவாறே வேறு ஒருவர் வீட்டினின்றும் தன் வீட்டிலே
புகுந்தாற்போலே இருக்கும்; வேறே சிலரைப் பற்றி அருகே இருக்கிலும் கழியப் போயிற்றதாய் இருக்குமாதலின், ‘போய்’ என்கிறார் என்னுதல்.

கழிய –
‘கவி, பாட்டுண்கிறவனுக்கு இல்லாத நன்மைகளை இட்டுச் சொல்லுகையாலே அவனிடத்தில் அடங்காததாய் இருக்கும் அன்றே?
ஆகையாலே, அவனை விட்டுக் கழிய’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
‘இவன் யாரைச் சொல்லுகிறது? நம்மை அன்றோ?’ என்று கலங்கியிருப்பான்;
-ஆகையாலே, அச்சொற்பொருள்கள் அவனை விட்டுக் கழிய’ என்னுதல். என்றது, ‘அவனுக்கு இல்லாதனவற்றை இட்டுப் பாடினால்,
அவற்றை உடையவனை அன்றோ அக்கவிகள் காட்டும்?’ என்றபடி.
மிக நல்ல –
எத்தனையேனும் நன்றான.
வான் கவி –
கனத்த கவி. அதாவது, 1‘சேர்க்கப்பட்ட தொகை சந்தி இவைகளையுடையதும்’ என்கிறபடியே,
சொற்செறிவுடைத்தாய் இருக்கை. ஆக, ‘மிகவும் நல்லவாய் அரணியவான கவிகளைக்கொண்டு’ என்றபடி.

புலவீர்காள் –
இக்கவிக்கும் பாட்டு உண்கிறவர்களுக்கும் வாசி அறியும் நீங்கள். என்றது, ‘விசேடித்துச் சொல்லப்படுகின்ற அறிவினையுடைய
நீங்கள் இப்படிச் செய்யத் தக்கவர்களோ?’ என்கிறார் என்றபடி,
இழியக் கருதி –
அறிவுடையரானால் நின்ற நிலைக்கு மேலே ஓர் ஏற்றம் தேடிக்கொள்ளுமது ஒழிய, கீழே போய் மிகத்தாழ்ந்த நிலைக்குச் செல்லத் தேடுவார் உண்டோ?
ஓர் மானிடம் பாடல் – மிகச்சிறிய மனிதனைப் பாடல்.
என் ஆவது –
உங்களுக்கு ஒரு பிரயோஜனம் உண்டாயோ, கவிக்குத் தகுவதாயோ? எதற்காகப் பாடுகிறீர்கள்?’ என்கிறார்.
புலவீர்காள் -உங்கள் விசேஷ ஞானத்துக்கு சேருமோ
மானிடம் -பாடுவதில் நன்மை உண்டோ
இழிய -தாழ்ச்சி வேற வருமே
வான் கவி -கவிக்கும் அனுரூபம் இல்லையே –

————————————————————————————————

என்னாவது, எத்தனை நாளைக்குப் போதும், புலவீர்காள்!
மன்னா மனிசரைப் பாடிப் படைக்கும் பெரும்பொருள்!
மின்னார் மணிமுடி விண்ணவர் தாதையைப் பாடினால்,
தன்னாகவே கொண்டு சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளுமே.–3-9-4-

சர்வாதிகன் ஒழிய -அஸ்திர மனுஷ்யர் கவி பாடி என்ன பயன்
என்னாவது, எத்தனை நாளைக்குப் போதும், புலவீர்காள்!-சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் வாசி அறிவீர்களே
மன்னா மனிசரைப் பாடிப் படைக்கும் பெரும்பொருள்!-பாடும் பாட்டுக்கள் இருக்கும் வரை இருக்காத இவர்களை –
பாரிப்பாலே பெரியதாக எண்ணுவீர் -இருந்ததாகிலும் எத்தனை நாளைக்கு இருக்கும் -அஸ்திரம் அன்றோ
மின்னார் மணிமுடி விண்ணவர் தாதையைப் பாடினால்,-பேர் ஒளி-ரத்ன அபிஷேகம் -பரமபத வாசிகளுக்கு சத்தாதி ஹேது பூதன் -சர்வாதிகன் –
தன்னாகவே கொண்டு சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளுமே.-சாம்யா பத்தி மோஷம் கொடுப்பாரே
தனக்கு அனன்யார்ஹம் ஆக்கி-வேறே எங்கும் கவி பாடாமல் -ஜன்மம் முடித்து -பிறரை பாடும் ஜன்மம் கொடுக்காது –

புலவீர்காள்! ஆவது என்? அழிந்து போகின்ற மனிதர்களைப் பாடிப் படைக்கும் பெரிய பொருள் எத்தனை நாள்களுக்குப் போதும்?
ஒளி பொருந்திய மணி முடியைத் தரித்த விண்ணவர் தாதையைப் பாடினால் தனக்கே உரியவனாக நினைத்துப் பிறவி அறும்படியும் செய்வான்.
மன்னுதல் – நிலைபெறுதல். விண்ணவர் – நித்திய சூரிகள். தாதை – தமப்பன்.

‘கவி பாடினார்க்குத் தன்னோடு ஒத்த வரிசையைக் கொடுக்குமவனைக் கவி பாடுமது ஒழிய,
குறைந்த ஆயுளையுடைய புல்லரைக் கவி பாடிப் பெறுவது என்?’ என்கிறார்.

என் ஆவது –
ஒன்றும் ஆவது இல்லை. ஒரு பிரயோஜனத்துக்காக அன்றோ பிறரைக் கவி பாடுகிறது நீங்கள்? அதில் நீங்கள் நினைக்கிறது கிடைக்காது.
‘ஆனால் கிடைப்பது என்?’ என்னில், மேலே கூறிய தண்மையே கிடைப்பது. உங்கள் நினைவால் சில பொருட்பேறு,
என் நினைவால் செல்வத்தின்பொருட்டு மிகத்தாழ்ந்த நிலையில் விழுதலேயாம்.
அர்த்த சித்தியை எதிர் பார்த்து போகிறீர் – அர்த்த ஸ்திதி நினைத்து அதபதிக்க வேண்டுமே –
‘ஒன்றும் இல்லை என்பது என்? கவி பாடுவாரும் பாடினவர்களுக்குக் கொடுப்பார்களுமாய் அன்றோ போருகிறது?’ எனின்,
எத்தனை நாளைக்குப் போதும் –
‘இல்லை’ என்றதனைப் போன்றதேயாய் அன்றோ அதுதான் இருப்பது? நிரூபித்தால் கவி பாட்டு இட்டிறையாய் அன்றோ இருப்பது? என்றது,
‘கவி கேட்பித்தற்குத் துணையாய் உள்ளவர்களையும் கூட்டிக் கேட்பித்துப் பெறுமதுவும், கவி பாடின நாள்களில் பிழைப்பதற்குப்
பணையம் வைத்த பொருள்களை மீட்கவும் போராதபடி அன்றோ இருப்பது?’ என்றபடி.
புலவீர்காள் –
உங்கள் விசேடமான அறிவிற்குப் போருமோ இது? ‘பாடின கவியின் நேர்மை இது, பேறு இது, இதற்கு இது போரும்,
போராது’ என்று நீங்களே அறிய வேண்டாவோ?’ என்கிறார். இனி, ‘புலவீர்காள்’ என்பதற்குச் ‘சொற்பொருள்களின் வாசி அறியுமவர்களே!’ என்னுதல்.

மன்னா மனிசரை –
சிறிது உண்டாய் அற்பமாகிலும் நீங்கள் பெறுவது, நீங்கள் செல்லுமளவும் அவர்கள் தாம் இருக்கில் அன்றே?
‘அவரே மாண்டார்’ என்று எதிரே வருவரே!
பாடிப் படைக்கும் பெரும்பொருள் –
‘இந்தத் திருமகள் கேள்வன் குறைவு அறக் கொடானோ?’ என்று பழிக்கிறார்.
மின் ஆர் மணி முடி விண்ணவர் தாதையைப் பாடினால் –
நித்தியசூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனானவனைக் கவி பாடினால். ‘பாடிக்கொண்டேயிருக்கின்றார்கள்’ என்கிறபடியே,
கவி பாடி முடி சூடி இருக்கின்றவர்கள் அன்றோ? ஆதலின், ‘ஒளி மிக்க மணிகளையுடைய முடியுடை வானவர்’ என்பார்,
‘மின்னார் மணிமுடி விண்ணவர்’ என்கிறார். இதனால், ‘சென்று காணும் திரள் கவி பாடி முடி பெற்றவர்கள்’ என்றதனைத் தெரிவித்தபடி.
‘கேட்டு ஆரார் வானவர்கள்’ என்கிறபடியே, கவி பாடிச் சென்றவர்களுக்கு ஓலக்கம் கொடுத்துக் கொண்டாடிக் கேட்பிப்பாரும் அவர்கள் என்பார்,
‘விண்ணவர் தாதை’ என்கிறார். ‘பாடுதலே பிரயோஜனம்போரும்’ என்பார், ‘பாடினால்’ என்கிறார்.
இனி, முடி இறைவனுக்கே அடை ஆகும்போது, ‘கவி பாடினார்க்குக் கொடுக்கச் சூடின முடி’ என்கை.-சடை முடி இல்லை –
தான் சூடி கொண்டு இருக்கும் முடியையே அருளுவான் -தானாகவே -சாம்யா பத்தி அருளுவான் –பீதகவாடை உடுத்தி களைந்தன ஆசைப்படுவோமே –

தன்னாகவே கொண்டு –
‘என்னுடைய உருவம் முதலானவைகளை அடைந்தவர்கள்’ என்றும், ‘மேலான ஒப்புமையை அடைகிறார்கள்’ என்றும்,
‘தம்மையே ஒக்க அருள்செய்வர்’ என்றும் கூறப்படுகின்றவாறே தன்னோடு ஒக்கச் செய்து.
அன்றிக்கே,
‘தனக்கே உரியவனாகக் கொண்டு’ என்னுதல்.
சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளும் –
பின்னர் ஒருவன்கீழே இருந்து கவிபாடுகைக்கு அடியான பிறவியைப் போக்கும்.
கவி பாடுகைக்கு அடி பிறவி ஆதலின், ‘சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளும்’ என்கிறார்.
அரசபுத்திரன் தலையில் முடியை வைத்துப் பின்னை விலங்கு வெட்டி விடுமாறு போன்றும், ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானை முடி சூட்டிப் பின்பு
இராவணனைக் கொன்றாற்போலவும், நித்திய சூரிகள் தரத்தைக் கொடுத்துப் பின்னை சமுசார சம்பந்தத்தை அறுப்பான் ஆதலின்,
‘தன்னாகவே கொண்டு சன்மஞ் செய்யாமையும் கொள்ளும்’ என்கிறார்.

—————————————————————————————

கொள்ளும் பயன் இல்லை, குப்பை கிளர்த்தன்ன செல்வத்தை
வள்ளல் புகழ்ந்து,நும் வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள்!
கொள்ளக் குறைவிலன் வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோதுஇல் என்
வள்ளல் மணிவண்ணன் தன்னைக் கவி சொல்ல வம்மினோ.–3-9-5-

நிஷ்பிரயோஜனம் –கொள்ளும் பயன் இல்லை -குப்பை போலே செல்வம் -அவனோ சர்வ பல ப்ரதன் -வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் –
கொள்ளும் பயன் இல்லை, குப்பை கிளர்த்தன்ன செல்வத்தை-தோஷமே தோற்றும் -இங்கு
வள்ளல் புகழ்ந்து,நும் வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள்!-புகழ்ந்து உங்கள் சத்யவாக்யம் இழந்து –
கொள்ளக் குறைவிலன் வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் -கவிக்கு பிரயோஜனம் தான் பெறவும்
உங்களுக்கு கொடுக்கவும் கவிக்கு விஷயமாகவும் குறை இல்லாதவன் -கோதுஇல்
என்வள்ளல் மணிவண்ணன் தன்னைக் கவி சொல்ல வம்மினோ-வாரும் -தாரதம்யம் பாராமல் -பிரத்யுபகாரம் கருதாமல் –
எனக்கு தன்னையே தந்த கற்பகம்
உபகாரம் கொடுக்கா விடிலும் விட ஒண்ணாத அழகன் –
கவி சொல்ல சீக்கிரம் வாருமின்

நீங்கள் அடையக்கூடிய பயன் ஒன்றும் இல்லை; குப்பையைக் கிளறினாற்போன்ற இழிக்கத் தக்கதான செல்வத்தை மிக
அதிகமாகப் புகழ்ந்து உங்களுடைய வாக்கின் வன்மையை இழக்கின்ற புலவீர்காள்! கவி பாடுதற்குப் பொருளாகக் கொள்ளுவதற்கு வேண்டிய
குணங்கள் எல்லாம் குறைவு இல்லாதவன்; நீங்கள் விரும்பின அனைத்தையும் தருவான்; குற்றம் இல்லாத வள்ளல்;
மணி போன்ற நிறத்தையுடையவனான இறைவனைக் கவி சொல்ல வாருங்கள்.
இரண்டாம் அடியில் ‘வள்ளல்’ என்பது, புகழ்ச்சியின் மிகுதியைக் குறிக்க வந்தது. வேண்டிற்றெல்லாம் – ஒருமை பன்மை மயக்கம்.

‘உபகாரகரும் அன்றிக்கே, கவி பாடுகிறவர்களுக்குத் தாழ்வு உண்டாகும்படி இழிந்தவர்களுமாய் இருக்கின்றவர்களைக் கவி பாடாதே,
எல்லா நற்குணங்களையும் உடையனுமாய் விரும்புவன எல்லாவற்றையும் கொடுக்கின்றவனுமான சர்வேசுவரனைக் கவி பாட வாருங்கள்,’ என்கிறார்.

கொள்ளும் பயன் இல்லை –
‘பிறரைக் கவி பாட இழிகின்றது அவர்கள் உத்தேஸ்யராய் அன்றே? ஒரு பிரயோஜனத்துக்காகவே; அது இல்லை’ என்கிறார். என்றது,
‘நீங்களும் இசையவே கவிபாடுதலே பிரயோஜனம் அன்றே? பிரயோஜனத்தை விரும்புகின்றவர்களாகவே கவி பாடுகிறது;
அது இல்லை என்னாவே, மீளுவர் என்று பார்த்து முந்துற முன்னம் ‘இல்லை’ என்கிறார்’ என்றபடி.
நெஞ்சு கன்றக் கவி பாடுகிற இதற்கு பெரிய இலாபம்காணும் ‘கொள்ளும் பயன் இல்லை’ என்கை. என்றது, ‘கொள்ளக் கூடியது ஒரு
பிரயோஜனம் இல்லை என்கை’ என்றபடி. ஆக, உங்களுக்காக ஒரு பிரயோஜனம் இல்லையாய் இருந்தது.
‘தங்களுக்கு ஒரு பயன் இல்லையேயாகிலும், பிறருடைய நன்மைக்காகவும் செய்யத் தொடங்கலாம் அன்றே? அதுதான் உண்டோ?’ எனின்,
‘குப்பை கிளர்த்து அன்ன செல்வத்தை’ என்கிறார்;
‘குப்பையைக் கிளறினாற் போலே இருக்கின்ற செல்வத்தை’ என்றது, ‘மறைந்து கிடக்கிற குற்றங்களை வெளியிடுகையாலே
அவர்களுக்குத் தாழ்வினை விளைவிக்கக் கூடியதாமித்தனை. குப்பையைக் கிளறினால் உள் மறைந்து கிடக்கிற கறைச்சீரை
முதலாக உள்ளவை அன்றோ வெளிப்படுவன? ஆகையால்,அவர்களுக்குத் தாழ்வினை விளைவிக்கக்கூடியதாம் அளவன்றிக்கே,
தங்களுக்கும் தூய்மை இல்லாதவற்றைத் தீண்டுதலாகிய குற்றம் உண்டாம்,’ என்கை.
வள்ளல் புகழ்ந்து –
உதாரமாகப் பாடி. என்றது, ‘அவன் தனக்கும் ஒரு நன்மை இன்றிக்கே பிறர்க்கும் உறுப்பு அன்றிக்கே இருக்கவும்,
அவனுக்கு நன்மை உண்டாகிறதாகவும் அதுதான் தம் பயனுக்கு அடியாய் இருக்கிறதாகவும் நன்றாகப் புகழ்ந்து’ என்றபடி.

நும் வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள் –
நீங்கள் கொள்ளும் பயன் இதுவே. ‘இரண்டும் இல்லை’ என்று சொன்னார் அன்றோ முன்னர்? ஆகையாலே,
நீங்கள் ‘வாக்மின்கள் – எளிதிற்கவி பாடுமவர்கள்’ என்ற பிரசித்தியை இழக்குமித்தனை?
அன்றியே,
‘வாய்மை என்று மெய்யாய், நாடு அறிய இல்லாத அர்த்தங்களைச் சொல்லுகையாலே பொய் சொன்னீர்களாமத்தனை நீங்கள்’ என்னுதல்.
புலவீர்காள் – ‘பேறு இழவு அறியும் நீங்கள் செய்யுமதுவோ இது? உங்கள் நன்மை நான் சொல்லவேண்டி இருப்பதே!
வர்ண ஆஸ்ரமங்களுக்குச் சேருமோ நீங்கள் செய்கிறவை? எல்லாச் சொற்களுக்கும் பொருளாய் இருப்பவன் அவன்
ஆனால், அந்தச் சொற்கள் தமக்குச் சேருமோ?’ என்கிறார்.
‘நன்று; நாங்கள் கவி பாடுகின்றவர்களைக்காட்டிலும் நீர் சொல்லுகின்ற தலைவனுக்கு நன்மை உண்டோ?’ என்னில்,
கொள்ளக் குறைவிலன் –
மேலே கூறிய இரண்டனையும் மாறாடிச் சொல்லுகிறார், ‘கொள்ளும் பயனும் உண்டு; குப்பை கிளர்த்தன்ன செல்வமும் அன்று’ என்று.
நீங்கள் யாவை யாவை சில ஏற்றங்களை இட்டுக் கவி பாடுகின்றீர்கள்? அவற்றை ஏற்குமிடத்தில் ஒரு குறையுடையவன் அல்லன்!
எல்லா நற்குணங்களையும் உடையவன்.
வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் –
‘கொள்ளும் பயனும் பெரிது,’ என்கிறார்;
நீங்கள் கவி பாடினால் போக மோக்ஷங்கள் வேண்டுமவை எல்லாம் தரும். என்றது,
‘இவனை ஒழிந்தார் ஒருவனுக்கு ஒன்றைக் கொடுத்தால், கொள்கின்றவனுக்கு மற்றொன்று விருப்பமானால்,
அது கொடுக்க மாட்டார்களே அன்றோ? இவனிடத்தில் விரும்புகிறவர்கள் தாழ்வாலே இழக்கில் இழக்குமித்தனை;
அவன் தரமாட்டாமையாலே இழக்க வேண்டா,’ என்றபடி
‘மோக்ஷத்தைத் தருபவரான பகவான், தியானம் செய்கின்றவர்களுக்கு இவ்வுலகில் விருப்பமானவற்றையும்,
சுவர்க்கங்களில் உள்ள பேறுகளையும், சுவர்க்கத்தில் உள்ளவர்களால் சேவிக்கப்படுகின்ற அந்தப் பரமபதத்தையும் கொடுக்கிறார்’,
‘விஷ்ணு பகவான் எல்லாப் பலன்களையும் கொடுக்கிறார்’ என்பன விஷ்ணு தர்மம்.

கோது இல் –
ஒருவனுக்கு ஒன்று கொடுக்குமிடத்தில் குற்றம் அற்று இருக்கும். கொடைக்குக் கோது ஆவது,
‘கால தேச பாத்திரங்கள் பார்த்துக் கொடுத்தல், கொடுத்த பின்னர், ‘கொடுத்தோம்’ என்னும் செருக்குத் தோன்ற நிற்றல்,
கொள்ளுகின்றவனுக்குக் கைம்மாறு தேடி நெஞ்சாறல் படும்படியாகக் கொடுத்தல். ‘நீர் இதனை அறிந்தபடி என்?’ என்ன,
என் வள்ளல் –
நான் அனுபவத்தைச்சொல்லுகிறேன்.
மணி வண்ணன் –
கொள்ளும் பயனும் இன்றியே செல்வமும் இன்றியே ஒழிந்தாலும் விட ஒண்ணாதபடி ஆயிற்று வடிவழகு.
உருவத்தின் தோற்றத்தைக் கண்டு மேல் விழா நின்றது அன்றோ புறம்பு? வடிவழகு கண்டு கவி பாடினாலும் இவனையே பாட வேண்டும்;
கைக்கூலி கொடுத்து விரும்பாநின்றது அன்றோ உருவத்தின் தோற்றங்களையும்?
கொடுத்து கொள்ளாதே கொண்டதுக்குக் கைக்கூலி கையூட்டு கொடுக்க வேண்டும் -ஓன்று நூறாயிரம் கொடுத்து பின்னும் ஆளும் செய்வேன்
மணி வண்ணன்தன்னைக் கவி சொல்ல வம்மின் – நான் சொல்லுகிற படியை உடையவனைக் கவி பாட வாருங்கோள்.
‘பிற்காலியாதே கடுகப் புகுரப் பாருங்கோள்’ என்பார், ‘வம்மின்’ என்கிறார்.

—————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -81- திருவாய்மொழி – -3-8-6….3-8-11–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 26, 2016

செவிகளால் ஆர நின் கீர்த்திக் கனியெனும் கவிகளே காலப் பண் தேன் உறைப்பத் துற்றுப்
புவியின் மேல் பொன் நெடுஞ் சக்கரத்து உன்னையே அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே.–3-8-6-

பிராணன் -காதின் வியாபாரமும் -கையும் திரு ஆழியும் -உள்ள அழகை அனுபவிக்க
செவிகளால் ஆர நின் கீர்த்திக் கனியெனும்-கீர்த்தி -பக்வ பழம்-கன்னல் கனி போலே –
கவிகளே காலப் பண் தேன் உறைப்பத் துற்றுப்-கவிகளையே -இதுவே இந்த பழம்-கீர்த்தி பழம் -அந்த அந்த கால ராகங்களுடன் –
அதிலே தேன்-மிகவும் செறிய -செவிகளால்
புவியின் மேல் பொன் நெடுஞ் சக்கரத்து -நிரதிசய போக்யமான
உன்னையே அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே-விளம்ப அஷய -பொறுக்காத -விச்சேத ரஹிதமாய்-ஆதரிக்கும்

என் உயிரானது, செவிகள் வயிறு நிறையும்படியாக நின் கீர்த்தியின் உருவமான கனியென்னும் கவிகளை அவ்வக் காலங்கட்குரிய
பண்களாகிய தேனைக்கலந்து அனுபவித்துப் பூமியின்மேலே அழகிய நீண்ட சக்கரத்தையுடைய உன்னையே இடைவிடாது ஆதரியாநின்றது.
‘கனி என்னும் கவிகளே காலம் பண் தேன் உறைப்பத்துற்று’ என்னும் பகுதியை உற்று நோக்கல் தகும்.
அறிவு இன்றி – இடையீடில்லாமல். ‘எனதாவி ஆதரிக்கும்,’ என மாறுக.

‘என்னுடைய உயிரானது-பிராணன் ஆனது – உன்னுடைய கீர்த்தியைத் தன் செவிகளாலே கேட்க ஆசைப்படாநின்றது,’ என்கிறார்;
‘ஆயின், உயிருக்குச் செவி உண்டோ?’ எனின், கன்னமிட்டுக்கொண்டும் கேட்க வேண்டும்படி அன்றோ பகவானுடைய கீர்த்தி இருப்பது?

செவிகளால் ஆர –
செவிகள் வயிறு நிறையும்படியாக.
நின் கீர்த்திக் கனியென்னும் கவிகளே –
கீர்த்தி உருவமாய்க் கனி போலே இருக்கிற கவிகளை.
‘கவி கனி போல் இருக்கையன்றிக்கே, இனிமையின் மிகுதியாலே கனி கவியாயிற்று,’ என்கிறார்.
காலம் பண் தேன் உறைப்பத் துற்று –
செருக்கராய் இருக்கும் அரச புத்திரர்கள் நல்ல பழங்களைத் தேனிலே தோய்த்து உண்ணுமாறு போன்று,
உன் கீர்த்தியாகிற கனிகளைக் காலங்கட்கு அடைத்த பண்களாகிற தேனிலே, பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவனே
அத் தேன் மிஞ்சும்படி கலந்து அனுபவித்து‘ஆயின்,
அவ்வனுபவம் பரமபதத்தே போய்ப் பெறுவது ஒன்று அன்றோ?’ என்ன,
புவியின்மேல் –
‘எங்கேனும் விடாய்த்தாரை எங்கேனும் விடாய் தீர்க்க ஒண்ணாது; பசித்த இடத்தே சோறு இடவேண்டும்,’ என்கிறார்.
‘தேசம் இதுவே ஆனதைப் போன்று விஷயமும் இதுவேயாக வேண்டும்,’ என்கிறார் மேல்;
பொன் நெடும் சக்கரத்து உன்னையே –
விரும்பத்தக்கதாய், இனிமை எல்லை இன்றிக்கேயிருக்கிற திருவாழியை அடையாளமாக உடைய உன்னையே.
‘பரமபதத்தில் சக்கரத்தோடே இருக்குமோ?’ எனின், ’பிரகிருதி மண்டலத்துக்கு மேலான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் வசிப்பவர்,
திருவாழி திருச்சங்கு கதை இவைகளைத் தரித்திருப்பவர்’ என்பது ஸ்ரீ ராமாயணம்.
அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் –
இடையீடு இன்றி ஆதரியாநின்றது. ‘‘கிடைத்தற்கு அரியது’ என்று பாராமல் கிடைக்கும் விஷயத்திற்போலவே
ஆசைப்படாநின்றது,’ என்றபடி.
எனது ஆவியே –
‘தன்னடையே வரப்பெற வேண்டுங்காண்’ என்றால், அது கேளாது-‘அவன் அருள் பெறுமளவில் நில்லாது’ என்னும்படியான ஆவி.
ஆவி பரந்தாலே ஆராது -அனுக்ரகம் கிடைத்ததும் அவன் சொல்லைத் தான் கேட்கும்

————————————————————————

ஆவியே! ஆரமுதே;என்னை ஆளுடைத் தூவி அம் புள்ளுடையாய்!சுடர் நேமியாய்!
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும் கூவியும் காணப்பெறேன் உன கோலமே.–3-8-7-

நானும் பார்க்க வில்லை -பாவியேன் -அதனால் நெஞ்சும் இழந்ததே -பேசாமல் இருக்காமல் கூவினேன்
ஆஸ்ரித சுலபன் -போக்யன் -உன்னை அனுபவிக்க பெற வில்லை
கரணங்கள் போலே கரணி தானும் இழந்ததை சொல்கிறார்
ஆவியே! ஆரமுதே;என்னை ஆளுடைத் தூவி -வியதிரேகத்தில் முடியும் படியாய் -தாரகம்-பரிபூர்ண அமுதம்
-நித்ய போக்கியம் -என்னை அடிமைக் கொள்ள அழகிய சிறகை உடைய
அம் புள்ளுடையாய்!சுடர் நேமியாய்!-பெரிய திருவடி -உஜ்வலமான திரு ஆழி -பிரதிபந்தகம் போக்க
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும்-மகா பாவி -நெஞ்சு ஆசைப்பட்டு கூப்பிட
கூவியும் காணப்பெறேன் உன கோலமே-கண்டு அனுபவிக்க பெற வில்லை
தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -ஸ்வரூபமும் இழந்தேன் -பாரதந்த்ர்யம் -அபி மதமும் இழந்தேன் -காணப் பெறேன் -கூவியும் காண வில்லையே –

‘எனது உயிரே! சுவை நிறைந்த அமிர்தமே! என்னை அடிமை கொண்டுள்ள சிறகையுடைய அழகிய கருடப் பறவையை உடையவனே!
சுடர் பொருந்திய சக்கரத்தை உடையவனே! பாவியேனுடைய மனமானது புலம்பும்படி பல தடவை கூவியும்
உன் கோலத்தைக் கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுகின்றிலேன்,’ என்கிறார்.
‘புலம்பக் கூவியும் காணப்பெறேன்,’ எனக் கூட்டுக. ‘ஆளுடை’ என்பது உடையானுக்கு அடைமொழி: புள்ளுக்கு அடைமொழியாக்கலுமாம்.

கரணங்களை ஒழியத் தம்முடைய இழவு சொல்லுகிறார். மக்களினுடைய இழவும் பசியும் சொன்னார் மேல்;
இனி, தம் இழவும் பசியும் சொல்லுகிறார். இப்பாசுரத்தில், ‘நான் மஹாபாபி ஆகையாலே, நெஞ்சின் விடாயும் தீரப்பெற்றிலேன்;
என் விடாயும் தீரப்பெற்றிலேன்,’ என்கிறார்.

ஆவியே –
‘காதல் கரை புரண்டு ஓடினும் அடையத்தக்கவன் ஆகிறான் இறைவன் ஆனால், வருந்துணையும் பாடு ஆற்ற வேண்டாவோ?’ என்ன
‘பிராணனை விட்டிருக்கப் போமோ?’ என்கிறார் ‘ஆவியே!’ என்று. -எனது ஆவி ஆவியும் நீ -2-3-4-
ஆரமுதே-
ஆர்ந்த அமுது; நிறைந்த அமுதம்; உள்ளுந்தோறும் தித்திக்கும் அமுது.-நினைக்கும் பொழுது எல்லாம்
அமுதிலும் ஆற்ற இனிய அமுதே அன்றோ? தேவசாதியினுடைய அமுதைக்காட்டிலும் வேறுபாடு தோன்ற ‘ஆர் அமுது’ என்கிறார்.
இவற்றால், தாரகமுமாய் இனிய பொருளுமாய் இருக்க, விட்டிருக்கப் போமோ?’ என்கிறார் என்றபடி.

என்னை ஆள் உடைத் தூவி அம் புள் உடையாய் –
பெரிய திருவடி திருத்தோளில் இருக்கும் இருப்பைக்காட்டி என்னை எழுதிக்கொண்டவனே!
அன்றிக்கே,
‘என்னை ஆளுடை’ என்பதனைப் பெரிய திருவடிக்கு அடையாக்கலுமாம்.
‘ஆயின், திருவடியை ‘என்னை ஆளுடையவன்’ என்று கூறல் என் கருதி?’எனின்,
‘இறைவனோடு சேர்க்குமவர்களுக்குத் தாம் அடிமை என்றே அன்றோ இவர் இருப்பது? இதனால்,
‘மற்றை அமுதத்தைக் கொண்டு வருமவனே காணும், இவ்வமுதத்தையும் கொண்டு வருவான்,’ என்கிறார் என்பதும்,
‘தாரகமுமாய் இனிய பொருளுமாய் இருப்பது ஒன்றைக் கொண்டு வந்து தருவார் உண்டாயிருக்க, ஆறி இருக்க விரகு உண்டோ?’ என்கிறார் என்பதும் பெறுதும்.
சுடர் நேமியாய் –
அழகுக்கும் விரோதிகளை அழிப்பதற்கும் தானேயாக இருக்கும் கருவியை உடையவன்;
இதனால், ‘வரும் வழியில் எவையாகிலும் தடைகள் உளவாகிலும் கைம்மேலே தீர்த்துக்கொண்டு வருகைக்குக் கருவி உண்டு,’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

பாவியேன் கூவியும் காணப் பெறேன் –
‘ஆரே துயர் உழந்தார்?’ என்கிறபடியே, பகவத்விஷயத்தை ஆசைப்பட்டாரில் இழந்தார் இல்லை கண்டீர்;
ஆதலால், கூவியும் காணப் பெறாத தாம் தம்மைப் ‘பாவியேன்’ என்கிறார்.
பாவியேன் நெஞ்சம் –
‘நந்தன் பெற்றனன்; நல்வினை இல்லா நங்கள்கோன் வசுதேவன் பெற்றிலனே!’ என்கிறபடியே,
‘தமப்பனான சம்பந்தம் ஒத்திருக்க, புண்ணியம் செய்யாத என்னைக் கைப்பிடிக்கையால் அன்றோ ஸ்ரீ வசுதேவர் இழந்தது?’
என்று தேவகி கூறியதுபோன்று, எனக்குக் கரணமாய் இருப்பதனால் அன்றோ இது இழக்கவேண்டிற்று?’ என்பார்,
‘பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்ப’ என்கிறார்.
‘மமைத துஷ்க்ருதம் -என்னுடைய தீவினைகள்தாம் காரணம்’ என்றாள் பிராட்டி.
புலம்ப –
நெஞ்சானது காணப்பெறாத இழவோடே கூப்பிட.
‘ஆயின், காணப்பெறாதது அண்மையில் இன்மையாலோ?’ எனின், அன்று;
‘கடிக்கமலத்துள் இருந்தும் காண்கிலான்,’ என்னுமாறு போன்று, நெஞ்சத்துப் பேராது நிற்கும் பெருமானை அன்றோ
நெஞ்சு காணப்பெறாமல் கூப்பிடுகிறது? பலகாலும் – ஒருகால் கூப்பிட்டார்க்கும் இழக்க வேண்டாத விஷயத்திலே பல கால் கூப்பிட்டும். கூவியும் காணப் பெறேன் –
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் நாராயணா வாராய் ஒரு கால் கூப்பிட்டதும் பெற்றானே –
‘ஒன்றில் விருப்பம் பெற்றேன் அல்லேன்; சொரூபம் பெற்றேன் அல்லேன்,’ என்பார், ‘கூவியும்’ என்கிறார்.

‘இராக்கதர்களைக் கொன்று என்னை அழைத்துச் செல்வாராயின், அது அவருக்குத் தக்க செய்யலாம்,’ என்று இருக்கப் பெற்றேன் அல்லேன்;
மடல் ஊர்ந்தார் பெற்ற பேற்றைப் பெற்றேன் அல்லேன்.
என் சொரூபத்தையும் அழித்தேன், அவன் சொரூபத்தையும் அழித்தேன். அவன் நீர்மையையும் அழித்தேன்,
சீதை கூவாமல் -ஸ்வரூபம் இழக்காமல் -உஷை கூவி பெற்றாள் அபிமதம் -பல கால் கூவி -அவன் ஸ்வரூபத்தை அழித்தேன்-
சர்வ ரஷகன் இப்படி இருப்பானா -உலகோர் பேசும்படி
என் அடிமைத் தன்மையையும் அழித்தேன். அவன் ஈசுவரத்துவத்தையும் அழித்தேன், என்னுடைய ஈசிதவ்யத்துவமும் போயிற்று
இனி, கொள்ள இருக்கிறார் யார், கொடுக்க இருக்கிறார் யார்?
உன கோலமே –
இரண்டு தலையையும் அழித்துப் பெற வேண்டும் விஷயத்தினுடைய சிறப்புச் சொல்லுகிறது.
பிரிவு காலத்தில் கண்ணுறங்குதல், சூது சதுரங்கங்களோடே போது போக்குதல் செய்யலாம் விஷயமாகப் பெற்றேனோ?
உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்?’ என்றும், ‘என் நினைந்து போக்குவர் இப்போது?’ என்றும் வருகின்றபடியே,
கண்ணும் உறங்காதே போது போக்கவும் அரிதாய் அன்றோ இருப்பது?

——————————————————————————-

கோலமே! தாமரைக் கண்ணது ஓர் அஞ்சன நீலமே! நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற
சீலமே! சென்று செல்லாதன முன் நிலாம் காலமே! உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வனே?–3-8-8-

அனுபாவ்யமான சௌந்தர்யாதிகள்
கோலமே! தாமரைக் கண்ணது ஓர் அஞ்சன-தர்ச நீயமான -அத்விதீயமான -கோலம் ஏய்ந்த கண்ணன் என்றுமாம்
நீலமே! நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற-திருமேனி வர்ணம் -நீல நிறமே வடிவாக -குணமே குணியாக
ஸ்திரமாக -ஆத்மாவை சிதிலம் ஆக்கும்
சீலமே! -சீல குணமே நிரூபணம் -சீலவான் இல்லை –
சென்று செல்லாதன முன் நிலாம் காலமே! உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வனே?–முக்காலத்தையும் -அடியேன் –தமது இழவு
-நீ இட்ட வழக்கு காலம் -எல்லாம் –
ஏவம் விதமான உன்னை என்று கண்டு அனுபவிப்பது

அழகே உருவமானவனே! தாமரை போன்ற கண்களையுடையதான ஒப்பற்ற அஞ்சனத்தினது நீல நிறமே ஒரு வடிவாக உடையவனே!
நிலைபெற்று எனது உயிரை அறுக்கின்ற சீலமே வடிவாக உடையவனே! இறந்த காலம் நிகழ்காலம் எதிர்காலம் என்னும் மூன்று காலமும்
நீ இட்ட வழக்காம்படி இருப்பவனே! உன்னை என்று கண்டு அனுபவிப்பேன்?
ஈர்தல் – அறுத்தல். முன்னிலாங்காலம் – எதிர்காலம்.

‘உம்முடைய விருப்பத்தைச் செய்கைக்கு ஒரு காலம் இல்லையோ? அது வருமே அன்றோ?’ என்ன,
‘அதுவும் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ?’ என்கிறார்.

கோலமே –
அழகும் அழகுக்குப் பற்றுக்கோடான பொருளும் என்று இரண்டு இன்றிக்கே, அழகுதானே வடிவாய் இருக்கிறபடி.
ஞாதாவின் பக்கலிலே ஞான வியபதேசம் பண்ணா நின்றதே யன்றோ தத் குணசாரத்துவத்தாலே?
விஜ்ஞ்ஞாதா என்னாமல் -விஜ்ஞ்ஞானம் யஜ்ஞ்ஞம் தனுதே -பண்ணும் என்பதே போலே –
அப்படி அழகே விஞ்சி அதனையிட்டு நிரூபிக்க வேண்டும்படி இருக்கையாலே, ‘கோலமே!’ என்கிறார்.
தாமரைக் கண்ணது –
அதற்குப் பற்றுக்கோடான திருவுடம்பு இருக்கிறபடி. அதுதன்னிலும் ஒரோ அவயவமே அமைந்திருக்கிறபடி.
சிவப்பாலும் மலர்ச்சியாலும் மிருதுத் தன்மையாலும் தாமரையை ஒரு வகை உவமை சொல்லலாம்படி இருக்கிற கண்ணழகையுடையவனே!
அஞ்சன நீலமே –
‘அஞ்சனமே! நீலமே!’ என்றபடி.
ஒன்றே உபமானமாவது ஒன்று இல்லாமையாலே அங்கும் இங்கும் கதிர் பொறுக்குகிறார்.நீலம்-கறுப்பு -அஞ்சனம் மிக கறுப்பு-என்றபடி
அன்றிக்கே,
‘அஞ்சனத்தினது நீலநிறத்தை வடிவாக வகுத்தாற் போன்ற வடிவை உடையவனே!’ என்னலுமாம்.
‘நன்று; அழகும் வடிவுமேயாய் அகவாயில் ஒரு பசை அற்று இருக்குமோ?’ என்னில், ‘இராது’ என்கிறார் மேல்:
நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற சீலமே –
பிரிவு காலத்தில் வடிவை மறக்கிலும் மறக்க ஒண்ணாதபடி பின்னாடி என் நெஞ்சை அறுத்துக்கொண்டு இருக்கின்ற
சீலமே சொரூபமானவனே! இங்கே ‘சீலம்’ என்றது, ‘செய்ய தாமரைக்கண்ணன்’ என்ற திருவாய்மொழியில்
‘நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன்? அவனாகும் நீள்கடல் வண்ணன்,’ என்கிற அர்ச்சாவதாரத்தின் நீர்மையை.
அன்றிக்கே,
‘வளவேழ் உலகின்’ என்ற திருவாய்மொழியில் தம்மைச் சேரவிட்டுக் கொண்ட சீலமாதல்.

‘இப்படி அழகும் குணங்களும் உண்டானாலும், பெறும் இடத்தில் இன்ன காலம் என்று இல்லையோ?’ என்னில்,
சென்று செல்லாதன முன்னிலாம் காலமே –
இறந்த காலம் நிகழ்காலம் எதிர் காலம் என்னும் மூன்று காலத்தையும் நீ இட்ட வழக்காக உடையவனே!
இதனால், ‘அக்காலமும் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ?’ என்கிறார் என்றபடி. ‘சென்று’ என்கிறது, இறந்த காலத்தை.
‘செல்லாதன’ என்கிறது, நிகழ்காலத்தை. ‘முன் நிலாம் காலம்’என்கிறது, இனி வருகின்ற எதிர்காலத்தை.
‘காலத்திற்கும் எமனுக்கும் இயங்கியற்பொருள் நிலையியற்பொருள்கட்கும் பகவான் ஒருவனே ஏவுகின்றவன் ஆகிறான்;
உனக்குச் சொல்லுகிறேன்; இது சத்தியம்,’–சங்கல்ப சக்தியால் -ஈசதே பகவான் ஏகக- என்பது சஞ்சயன் கூற்று.–
சர்வரையும் -ப்ரஹ்மாதிகளையும் – தன் புத்தி அதீனமாக நியமிப்பவன் – பகவத் விஷயத்தில் -இதில் புகழ்ச்சி இல்லை
உன்னை எந்நாள் கண்டுகொள்வன் –
வடிவழகும் குணங்களும் விடலாய் இருந்தன இல்லை; காலக் கழிப்புச் சொல்ல ஒண்ணாதபடியாய் இருந்தது;
ஆனபின்பு, நான் உன்னைக் காண்பது என்று சொல்லாய்? என்றது,
‘பதினான்கு வருஷங்களும் முடிவுற்ற பின்னர், பஞ்சமி திதியில்’ என்றாற்போன்று,
நீயும் ‘நம்மை இந்நாள் காணக் கடவை என்று சொல்லாய்’ என்றபடி.

———————————————————————————–

கொள்வன் நான், மாவலி! மூவடி தா’என்ற கள்வனே! கஞ்சனை வஞ்சித்து வாணனை
உள்வன்மை தீர,ஓர் ஆயிரம் தோள் துணித்த புள்வல்லாய்! உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவனே?–3-8-9-

சமஸ்த பிரதி பந்தக நிவர்த்தகனாய் இருக்கும் உன்னை என்று அடைவேன் -வைமுக்யம் மாற்றி -புருஷார்த்த பர்யந்தமாக அனைத்தையும்
நீயே போக்கி அருள வேணும்
கொள்வன் நான், மாவலி! மூவடி தா’என்ற கள்வனே! -முக்த உக்தியால் வசீகரிக்க -கிருத்ரிமன்
கஞ்சனை வஞ்சித்து வாணனை-கஞ்சன் வஞ்சனம் அவன் தன்னோடு போகும் படி பண்ணி
இவன் கண்ணில் இட்ட மருந்து அவன் அழ -மருந்தே இடாமல் அவர்கள் அழுதார்கள்
உள்வன்மை தீர,ஓர் ஆயிரம் தோள் துணித்த புள்வல்லாய்! -நெஞ்சு வலிமை போகும் படி -தொழுவித்துக் கொண்ட தொழ-அவனது
-தொழாத தோள் இவனது -அதனால் அத்விதீயம் -இரண்டை விட்டு விட்டான் –
கருட வாகனன் –
உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவனே?-தன்னைப் பற்றியே இதுவும் -ஆஸ்ரித விரோதி சமர்த்தனன்-என்று சேர்வேனோ

‘மஹாபலி! நான் கொள்வேன்; மூவடி மண்தா,’ என்ற கள்வனே! கம்ஸனைக் கொன்று, வாணனுடைய மனவலிமை தீரும்படி
ஒப்பற்ற ஆயிரம் தோள்களையும் துணித்த கருடவாகனனே! உன்னை எப்பொழுது சேர்வேன்?
‘மூவடி’ என்றது, மூவடி மண்ணினைக் குறித்தது. ‘வஞ்சித்துத் துணித்த புள் வல்லாய்’ என்க. புள் வல்லாய் – புள்ளைச் செலுத்துவதில் வல்லவனே.

‘பாதுகாப்பதற்கு உரிய உபாயத்தை உடையனுமாய் விரோதிகளை அழிக்கிற சீலனுமான உன்னை நான் கிட்டுவது என்று?’ என்கிறார்.

கொள்வன்
1-மலையாளர் வளைப்புப் போலே கொண்டு அல்லது போகேன் என்றானாயிற்று.
அன்றிக்கே,
2-இவனுடைய வாமன வேஷத்தைக் கண்டு -விநீத வேஷம் கண்டு -‘இவன் நம் பக்கல் ஒன்று கொள்வதுகாண்’ என்று
நினைந்தமை தோன்ற இருந்தான் ஆயிற்று மகாபலி; நினைத்ததை அறிந்து, ‘நான் கொள்வேன் என்கிறான்’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே,
3-இவன் ஒன்றிலும் பற்று இல்லாதவனாய் இருத்தலை வடிவில் கண்டு, ‘இவன் நம் கையில் ஒன்று கொள்ளுமோ?’ என்று இருந்தான் மஹாபலி;
‘நீ அங்ஙன் நினைக்க வேண்டா; நான் விருப்புடையேன்,’ என்கிறான் என்னுதல்
நான் –
உன்பக்கல் பெற்றால் அன்றி ஓர் அடி இடாத நான்.
மாவலி –
பிறந்த அன்றே பிக்ஷையிலே இறங்கினான் ஆகையாலே பிரபுக்களை உபசரித்து வார்த்தை சொல்லி அறியானே!
இவனைத் தவிர வேறு பிரபு இல்லையே -முன்பு சிலர்க்குத் தாழ்வு சொல்லி யறியான்;
பிறந்த பின்பு வாசனை பண்ணுகைக்கு நாள் இல்லை; அதனாலே, ‘மாவலி’ என்கிறான்.
எல்லோரும் தன்னை உயர்த்திச் சொல்லுமது ஒழிய இப்படிச் சொல்லக் கேட்டு அறியாமையாலே ‘இவன் ஒரு பாலன் தன் முன்பே நின்று
சிறு பேரைச் சொல்லி அழைக்கிறான்,’ என்று நினைத்து இனியனாய் முகத்தைப் பார்த்து,-‘உனக்கு வேண்டுவது என்?’ என்றான்.
‘மூவடி’
என்கிறான் -தன் பக்கல் கொள்ளுமவர்களில் இப்படிச் சிறுக விரும்புகின்றவர்கள் இல்லாமையாலே விருப்பு இன்றியே இருந்தான்;‘பராமுகம் பண்ணாதே
‘தா’- என்கிறான்.
என்ற கள்வனே –
இந்திரன் சரணம் புக்கு நின்றான்; கொடையாளியாய் இருப்பான் ஒருவன் அவனுடைய இராச்சியத்தைப் பறித்துக்கொண்டான்;
‘இராவணன் முதலியோர்களைப் போன்று அழியச்செய்யப் போயிற்று இல்லை, சிறிது தர்மத்தை ஏறிட்டுக்கொண்டு நிற்கையாலே;
இந்திரனோ, சரணம் புக்கு நின்றான்; இனிப் போம் வழி என்?’ என்று பார்த்துத் தன்னை இரப்பாளன் ஆக்கி,
சுக்கிரன் முதலியோர், ‘இவன் தேவ காரியம் செய்ய வந்தான்,’ எனச்செய்தேயும், அவ் வார்த்தைகள் அவன் நெஞ்சில் படாதபடி
அவனை வடிவழகாலும் பேச்சழகாலும் வாய் மாளப் பண்ணின வஞ்சனங்கள் எல்லாவற்றையும் நினைத்துக் ‘கள்வனே’ என்கிறார்.

கஞ்சனை வஞ்சித்து –
கம்ஸன் மாமனாய், விழிப்புடன் இல்லாமையாலே புகுந்ததாகத் தானும் துக்கத்தையுடையனாய்க் கண்ண நீர்
பாய்த்துவானாக வாசலிலே குவலயாபீடத்தையும் மல்லரையும் நிறுத்தி வைக்க, அவற்றை அழித்து,
கம்ஸன் கோலின வஞ்சனத்தை அவன் தன்னோடே போக்கினவனே!
வாணன் உள் வன்மை தீர ஓர் ஆயிரம் தோள் துணித்த புள் வல்லாய் –
‘சர்வேசுவரனை அடைந்த பிறகு அந்த சீவாத்துமா பயம் இல்லாதவன் ஆகிறான்’ என்கிறபடியே,
பகவானுடைய அடியார்கள் இருப்பது போன்று, புன் சிறு தெய்வத்தைப்பற்றி இருந்த வாணனுடைய நெஞ்சுவலி
கைமேலே போகும்படியாகப் பெரிய திருவடியின்மேலே ஏறிச் சாரிகை-வையாளி-வந்தவனே!
‘கரபாதை அன்றோஇவனை இப்படிக் கலங்கப் பண்ணிற்று’ என்று அடுத்தேறாக வந்த கரத்தைக் கழித்து
இரண்டு கரங்களோடு நிறுத்தினவன்,’ என்பார், ‘உள் வன்மை தீர ஆயிரம் தோள் திணித்த’ என்கிறார்.
‘ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால்’ என்றார் திருமழிசைப்பிரான். ‘இவன் கைவிஞ்சினான்’ என்று இவனைக் கை கழிய விட்டான் என்றபடி.
‘வாள் வல்லாய், தோள் வல்லாய்’ என்பன போன்று ‘புள் வல்லாய்’ என்கிறார்.

உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவனே –
சொரூபஞானம் பிறந்தவாறே அவன்பக்கல்நின்றும் பிரிந்தாற்போலே இருக்கிறது காணும் இவர்க்கு.
‘சூரியனோடு சேர்ந்த ஒளியைப் போன்று நான் ஸ்ரீராமபிரானோடு சேர்ந்தேயிருக்கிறேன், வேறுபட்டவள் ஆகேன்,’ என்கிற பிராட்டி
அசோகவனத்திலே பிரிந்திருந்தாற் போலே இருக்கிறதுகாணும், சொரூபஞானம் பிறந்தவாறே உடம்புடன் இருக்கும் இருப்பு,’ என்றபடி
‘சொரூப ஞானம் பிறந்தால் அவன் பக்கல் நின்றும் பிரிந்தது போன்று தோன்றும்படி எங்ஙனே?’ எனின்,
சொரூபஞானம் பிறந்தவாறே முன்புள்ள காலமெல்லாம் சமுசாரியாய் நின்ற நிலை வந்தேறியாய்த் தோன்றிற்று.
ஆயின், பொருந்துதல் நிச்சயமாமோ ‘எஞ்ஞான்று’ என்கைக்கு?’ எனின்,
‘முற்றறிவினனாய்ச் சர்வசத்தியையுடையனாய்ச் சீலம் முதலான குணங்களையுடையனான உன்னைப் பார்த்தால் இழக்க வேண்டுவது இல்லை;
நான் இழக்கமாட்டாதவனாய் இருந்தேன்; ஆன பின்பு, உன்னைக் கிட்டும் காலம் சொல்லாய்,’ என்கிறார்.

எல்லா ஆத்துமாக்களுக்கும் அடிமையாய் இருக்கும் தன்மை பொதுவாக இருக்கச் செய்தேயும், பத்தரும் முத்தரும் நித்தியரும்
என்கிற பிரிவைப் போன்றதே அன்றோ பிராட்டிமார்களும்? ஆகையால்,-அநந்யா- ‘வேறுபட்டவள் ஆக மாட்டேன்’ என்கிற பிராட்டியினுடைய
வார்த்தை எல்லார்க்கும் சொல்லலாம்படி அன்றோ சொரூபத்தை உணர்ந்தால் இருப்பது?
‘ஆயின், ஈசுவரனோடு ஐக்கியமாக ஈசுவர கோடியாகச் சொல்லாநிற்க, பிராட்டியை உயிர்கள் கூட்டத்தோடு சொல்லுதல் என்?’
எனின், ஈசுவரனில் பிராட்டிமார்க்குப் பேதம் சொல்லுகிற பிரமாணங்கள் எல்லாம், அல்லாதாரைப் போன்று பிரிவு உண்டு என்னுமிடம் சொல்லுகின்றன;
ஐக்கியம் சொல்லுகிற இடமெல்லாம் -கச்சதா மாதுல குலம் போலே –
‘பாரதந்திரிய எல்லையைப் பற்றச் சொல்லுகின்றன’ என்று இடைப்பிற வரலாக-ப்ராசங்கிகமாக – ஓர் உருவிலே அருளிச்செய்தார்-
ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால் –
கரபாஹை கலங்கப் பண்ணியது -அடுத்தேறாக வந்த -அடுக்கு அடுக்க -வந்தவற்றை நீக்கி -பிராப்த கரத்திலே நிறுத்தி -இரண்டில் நிறுத்தினான்
வாணன் உடைய கைப்பற்றையும் கழித்து இறையிலி -கரம் இல்லாமல் -என்றுமாம் –
கைப்பற்று -பரமசிவன் -இறை இல்லாமல் ஆக்கி -இறை -கரம் என்றும் அர்த்தம் உண்டே –
‘வாணனுடைய கைப்பற்றையும் கழித்து இறையிலி ஆக்கின உன்னை எந்நாள் வந்து கிட்டுவேன்?’ என்கிறார்.

—————————————————————————–

பொருந்திய மாமருதின்னிடை போய எம் பொருந் தகாய்! உன் கழல் காணிய பேதுற்று
வருந்தி நான் வாசக மாலை கொண்டு உன்னையே இருந்திருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே?–3-8-10-

பின் தொடர்ந்து உரலும் போக -நாம் போக வேண்டாமோ -பிரதிபந்தகன்களை போக்குபவனும் அவனே
பொருந்திய மாமருதின்னிடை போய எம் பொருந் தகாய்! -தன்னில் தான் செறிந்து -பெரியவனே -நெடும் தகை குறுங்குடி கலியன்
அக்காலத்தில் மடிய விட்ட திருவடிகளை
உன் கழல் காணிய பேதுற்று-ஈடுபட்டு -கிலேசித்து
வருந்தி நான் வாசக மாலை கொண்டு உன்னையே -குண வாசகம்
இருந்திருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே?-கால தாமதம் பொறுக்காமல் -நிரதிசய போக்யமான -உன்னையே நோக்கி
இளைத்து சிதிலமாகி இருந்து கூப்பிடக் கடவேன்

பொருந்திய பெரிய மருதமரங்களினிடையே சென்ற எம் பெருந்தகாய்! உன் திருவடிகளைக் காணவேண்டும் என்று
மயங்கி வருந்தி வார்த்தைகளாகிய மாலையைக் கொண்டு இருந்து உன்னையே எத்தனை காலம் புலம்புவேன்?
‘போய பெருந்தகாய்’ என்க. காணிய – வினையெச்சம்.. பேதுறல் – அறிவு திரிதல்.

‘உன்னைக் காணப்பெறாத துன்பத்தால் வருந்துகிற நான், இன்னம் எத்தனை காலம் கூப்பிடக் கடவேன்?’ என்கிறார்.

பொருந்திய மா மருது –
மருது, மா மருது, பொருந்திய மா மருது.
மருது என்கையாலே மரத்தைச் சொல்லி, ‘மரங்கள்போல் வலிய நெஞ்சம்’ என்று வன்மைக்கு
மரத்தைச் சொல்லுகையாலே, நெஞ்சின் வன்மையைத் தெரிவித்தபடி.
‘மா’ என்கையாலே, மா–மாறுஎன்று கறுப்பாய், அத்தால், சீற்றத்தைத் தெரிவித்தபடி.
அன்றிக்கே, ‘மா’ என்பதனால் பெருமையைச் சொல்லி, அதனால், வேறு வினை செய்யாமல் மேலே விழ அமைந்திருத்தலைத் தெரிவித்தபடி ஆகவுமாம்.
‘பொருந்திய’ என்றதனால், நினைத்த காரியத்திற்குப் பொருந்தியிருத்தலைக் கூறியபடியாய், இவற்றின் நெஞ்சில் பொருத்தத்தைத் தெரிவித்தபடி.
ஆக, ‘இப்படிச் செய்து கொள்ளப்பட்ட உடன்பாட்டை யுடையராய், சீற்றத்தை யுடையராய் கிருஷ்ண தரிசனத்தாலும்
நெஞ்சு நெகிழாத வன்மையையுடையராய், மரத்தின் வடிவாய் அமைந்த அசுரர்கள்’ என்றபடி
இடை போய –
இப்படி நிற்கிறவற்றின் அருகே போகையுங்கூடப் பயங்கரமாய் இருக்க, இவற்றின் நடுவே, ஒன்றிலே வெளி கண்டு போவாரைப் போலே போனான் ஆயிற்று.
மருதங்களின் இடை -சொல்லாமல் ஒருமை -பொருந்தி -காம குரோதங்கள் சொல்லி ஒருமை ஒரு தாய் பிள்ளைகள் -லஷ்யம் ஓன்று போலே இங்கும்
எம் பெருந்தகாய் –
அவற்றின் நடுவே அவற்றைத் தப்பிப் போய் எனக்கு இறைவனான உன்னைத் தந்த பெரியோனே!
ஜகத் சேஷி உடைத்தாய் ஆயிற்றே என்று உகக்கிறார் —

உன் கழல் காணிய –
‘அப்போது கடகட என்ற ஓசையைக் கேட்டுப் பரவசப்பட்டு’ என்கிறபடியே, கடகட என்று அவை முரிந்து விழுகிற போதை
ஓசையைக் கேட்டுப் புரிந்து பார்த்து முன் இல்லாத காட்சியைக் கண்ட காரணத்தால் மலர்ந்த அக்கண் போலே சிவந்திருக்கிற
திருவடிகளைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு. என்றது,
‘தாமரைக் கண்ணரான அந்தக் கண்ணபிரான் சென்றார்’ என்று புரிந்து பார்த்த கண்களைக் காண ஆசைப்பட்டான் மஹரிஷி;
தவழ்ந்து போகிற போதைத் திருவடிகளைக் காண ஆசைப்படுகிறார் இவர்,’ என்றபடி.
எல்லா நிலைகளிலும் அவனை அடி விடாரே. ‘மஹரிஷியைப் போன்று கண்ணழகைக் காண ஆசைப்படாமல்,
இவர் திருவடிகளின் அழகைக் காண ஆசைப்படுவான் என்?’ எனில், தந்தாம் ஜீவனத்தை நோக்கத் தேடுமித்தனை அன்றோ எல்லாரும்?
ஆகையாலே, இவரும் தம்முடைய ஜீவனத்தை நோக்கத் தேடுகிறார்.
எல்லா அவச்தைகளிலும் திருவடி விடாதவர் இவர் -ரிஷி ஜீவனம் திருக் கண்கள் இவர் ஜீவனம் திருவடி
உரல் பின்னால் வரும் என்று தெரியாத முக்தன் -தம்மால் போக முடியுமா என்று பார்த்தானாம்
இவன் போனால் எல்லாம் வருமோ -ஜகதாகாரன் தானே –
ஒன்றும் இல்லாத உரலே பின்னால் வர வில்லை -கட கட சப்தம் கேட்டதாம் -விரஜ ஜனங்கள் ஓடி வர -மலங்க விளித்தானாம் –
அந்த கண்களை பார்க்க ஆசைப் பட்டது போலே இவர் சிவந்த திருவடிகளை காண ஆசைப் படுகிறார்

பேதுற்று –
அறிவு கெட்டு. வருந்தி – இழந்த விஷயத்துக்குத் தக்கபடி அன்றோ கிலேசமும் இருப்பது?
நான் –
அடியே பிடித்து ஜீவித்துப் போந்த நான்;
‘நின் செம் மா பாத பற்புத்தலை சேர்த்து ஒல்லை’ என்கிறபடியே, அத்திருவடிகள் பெறில் -தலையாக ஜீவித்து,
அஃது இல்லையாகில் இல்லையாம்படியான நான் என்றபடி.
வாசகமாலை கொண்டு –
ஒருமலை எடுத்தாற் போலே ஆயிற்று- இவர்க்கு ஒரு சொற் கொண்டு சொல்லுகை.
உன்னை –
‘அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் வேத வாக்குகள் மனத்தாலுங்கூட நினைக்க முடியாமல் திரும்புகின்றனவோ’ என்கிறபடியே,
பேசித் தலைக்கட்ட ஒண்ணாத உன்னை.
இருந்து இருந்து –
ஒருகால் ஒன்று சொல்லப்புக்கால் அது தலைக்கட்டுகைக்கு நடுவே பதின்கால் பட்டைப் பொதிசோறு அவிழ்க்க வேண்டுங்காணும்.
கமுகு பட்டையில் கட்டிக் கொண்டு போன அன்னம் -அவ்வளவு சிதிலம் –
எத்தனை காலம் புலம்புவனே –
‘சாதனமாக நினைத்துச் சொல்லமாட்டார், அடையத்தக்க பேறாக நினைத்துத் தவிரமாட்டார்; இதற்கு முடிவு என்?’ என்கிறார்.

—————————————————————-

புலம்பு சீர்ப் பூமி யளந்த பெருமானை நலங்கொள் சீர் நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
வலங்கொண்ட வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து இலங்குவான் யாவரும் ஏறுவர் சொன்னாலே –3-8-11-

பலமாக பரமபத பிராப்தி
புலம்பு சீர்ப் பூமி யளந்த பெருமானை -கொண்டாடும்படி குணங்கள் -சர்வேஸ்வரன்
நலங்கொள் சீர் நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் -அனுபவ அபி நிவேசம் -இதுவே நலம் -சீர் -ஞானாதி குண விசிஷ்டர்
வலங்கொண்ட வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து -அர்த்த பிரதிதான பலம் உடைத்தாய் -தெளிவாக சொல்லும் –
இலங்குவான் யாவரும் ஏறுவர் சொன்னாலே-அத்யுஜ்வலமான பரமபதம்

சப்த மாத்ரத்தாலே -பரமபதம் பெறுவார் -சொன்னாலே -இதில் பிரார்த்தித்த படியே –
ஒவ் ஒரு இந்த்ரியமும் -மற்ற வியாபாரம் பெற அங்கே தானே நடக்கும் –

புலம்பு சீர்ப்
இவர் புலம்பிய படி உலகம் எல்லாம் புலம்புமே
பூமி யளந்த பெருமானை
அந்ய சேஷத்வ /ஸூ ஸ்வதந்த்ர்யம் -இரண்டையும் தவிர்ந்தார் -சர்வ ஸ்வாமி –
நலங்கொள் சீர்
கரணங்கள் சேதன சமாதியால் விடாய்த்து
அவை தான் ஓர் இந்த்ரிய வ்ருத்தி மற்றவற்றை ஆசைப்பட்டு
இவர் அவைகள் உடன் ஆசைப்பட்டு
நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ உடைய ஆழ்வார்
அனுபவ அபி நிவேசம் படைத்த ஆழ்வார்
வலங்கொண்ட வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து
பிரதிபாத்யம் -வலம் வந்து -பிரதஷினம் பண்ணி -வியாபித்த -கபளீகரித்த
இலங்குவான் யாவரும் ஏறுவர் சொன்னாலே
இன்னார் இனையார் இல்லாத
பகவத் விச்சேதம் இல்லாத
ச ஏகதா பவதி -அநேக சரீரங்கள் பரிகரித்து
அவ்வோ சரீரங்களிலும் ஒவ் ஒரு இந்த்ரியமும் மற்றவற்றை எல்லாம் விரும்பி அனுபவித்து
பூர்ண அனுபவம் பண்ணலாம் படி
தேசம் பெறப் பெறுவார் –

——————————————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் சங்கதி -ஸ்ரீ வாதி அழகிய மணவாள ஜீயர் –

பஹிர் நயனதாக ஹரிம் முனே அத ததீய
ஜன அவலோகாத் உத்தம்பிதா
ஸூ கரணைர் அபி காம யந்தி
சோக அதிரேக ஜனனி புநர் அஷ்டமே பூத்–3-8-

சஷ்டே-3-6- பஹிர் நயனதாக ஹரிம் -வெளி அனுபவம் ஆசை பிறந்து –
முனே அத ததீய ஜன அவலோகாத் -3-7-ததியர் -சமோஹம்
உத்தம்பிதா -ஆசை வளர -மேலும் மேலும் பெறுக -அவன் உடன் சேரவும் ஆசை வளரும்
ஸூ கரணைர் அபி –ஆழ்வாரது கரணங்களும்
காம யந்தி -தனித் தனியே ஆசை கொண்டன -பக்தி பரவஸ்யத்தால்-
சோக அதிரேக ஜனனி -மேலும் சோகத்தை கிளப்பி
புநர் அஷ்டமே பூத்

—————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி -ஸ்ரீ தேசிகன் –

சித்தா க்ருஷ்டீ பிரவீணை அபி லபன ஸூகை ஸ்பர்ச வாஞ்சாம் துஹாநை
ஆதன்வா நைர் தி த்ருஷாம் ஸ்ருதி ஹித சஹிதைர் ஆத்மா நித்யா ஆதரார் ஹை
விஸ்லேஷ ஆக்ரோஸ க்ருத் பி ஸ்மர அரதி கரை தத்த சாயுஜ்ய சங்கை
குர்வாணைர் பால லௌல்யம் மிளி தகுண கணை நித்யத் ருஸ் யாங்க மாஹ–3-8-

1-சித்தா க்ருஷ்டீ பிரவீணை –என்று கிடக்கும் என் நெஞ்சமே–மனஸ்ஸினுடைய ஆகர்ஷணத்திலே ஸமர்த்தங்களுமாய்

2-அபி லபன ஸூகை–என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே– வாக்குச் சொல்ல வேணும் என்கிற ஸூக ஜனகங்களுமாய் –

3-ஸ்பர்ச வாஞ்சாம் துஹாநை –என்று தடவும் என் கைகளே–கைகளுக்குத் தழுவ வேணும் என்னும் ஆசை வர்த்தகங்களுமாய்

4-ஆதன்வா நைர் தி த்ருஷாம் –மெய்கொளக் காண விரும்பும் என் கண்களே–கண்களுக்கு காண வேணும் என்கிற இச்சா பிரதங்களுமாய்

5-ஸ்ருதி ஹித சஹிதைர் –திண் கொள்ள ஓர்க்கும் கிடந்து என் செவிகளே–கண்களுக்குக் காண வேணும் என்கிட்ட இச்சா பிரதங்களுமாய்

6-ஆத்மா நித்யா ஆதரார் ஹை –உன்னையே அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே–ஆத்மாவுக்கு நித்ய ஆதாரஹங்களுமாய்

7–விஸ்லேஷ ஆக்ரோஸ க்ருத் பி –பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும் கூவியும் காணப்பெறேன்–
விஸ்லேஷ சமயத்தில் கூப்பிட பண்ண வற்றாய்

8-ஸ்மர அரதி கரை –நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற சீலமே!-நினைக்க நினைக்க ஆத்மாவை ஸ்திலமாய் பண்ணா நின்றனவாய்

9–தத்த சாயுஜ்ய சங்கை–உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவனே–தன்னைப் பெறுவது எப்போதோ எப்போதோ
என்ற ஸ்ப்ருஹதையை உண்டாக்குமவையாய்

10-குர்வாணைர் பால லௌல்யம் –பொருந்திய மாமருதின்னிடை போய எம் பொருந் தகாய்
அதி சஞ்சல சேஷ்டித –என்கிறபடியே அதி சஞ்சலத்தைப் பண்ணுமவையாய்

அதவா
மிளித குண கணை நித்யத் ருஸ் யாங்க மாஹ-
உன்னையே இருந்திருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே
பாலரைப் போலே அதி சபலராய் அலற்றி அழப் பண்ணுமவையாய் ஒன்றுக்கு ஓன்று கூடி இருக்கிற
குணங்களால் எம்பெருமான் சர்வ காலமும் காண வேணும் என்று ஆசைப்படும் படியான
திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை யுடையவன் என்று -முடியானே தசகத்திலே -ஆழ்வார் அருளிச் செய்தார் –

——————————————————-

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -பாசுரம் 28-பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்–

முடியாத வாசை மிக முற்று கரணங்கள்
அடியார் தம்மை விட்டவன் பால் -படியா ஓன்று
ஒன்றின் செயல் விரும்ப உள்ளது எல்லாம் தான் விரும்ப
துன்னியதே மாறன் தன் சொல்—————–28-

துன்னியது -நெருங்கியது –
பலன் நேராக அருளிச் செய்ய வில்லை –நமக்கு நெருங்கும் -அவர் அருளிய பலன் கிட்டும்
மாறன் சொல் நெருங்கும் நமக்கு –

———————————————————————–

அவதாரிகை –

இதில்
கரணங்களும் தாமும்
பெரு விடாய் பட்டு பேசின பாசுரத்தை
அனுவதித்து அருளிச் செய்கிறார்
அது எங்கனே என்னில்
பயிலும் சுடர் ஒளியிலே உத்தேச்யராக அனுசந்திக்கப் பட்ட ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்
ஸ்வரூபத்துக்கு நிரூபகத்வேன பிரச்துதமான பகவத சௌந்தர்யாதிகள்
விடாய்க்கு உத்தகம்பாய் அத்தாலே விடாய் கரை புரண்டு-
அன்று தேர் கடாவிய கழல் காண தானே முன்பு தாகம் -ஆழ்வாருக்கு –
அனுபாவ்யமான
பூஷண ஆயுத குண விக்ரக சேஷ்டிதங்களைச் சொல்லி
தாமும் தம்முடைய கரணக்ராமமுமாய்
முழு மிடறு செய்து கூப்பிடுகிற
முடியானேயின் அர்த்தத்தை
சங்க்ரஹித்து அருளிச் செய்கிறார் -முடியாத ஆசை மிக -இத்யாதியால் -என்கை-

—————————————————————————

வியாக்யானம்–

முடியாத வாசை மிக-
மயர்வற மதி நலம் அருளுகையாலே
அடியே தொடங்கி வருகிற
ஆராத காதலானது
அனுபவ அலாபத்தாலே அதிசயிக்க –
கீழே பாகவத ஸ்வரூப நிரூபணத்துக்கு உடலாக
பகவத் குணாதிகள் பிரச்துதம் ஆக -அத்தாலே
பக்தி அபிவிருத்தியாக –

முற்று கரணங்கள்
பாஹ்யாப்யந்தர சகல கரணங்களும்

முடியாத ஆசை மிகு முற்று கரணங்கள்
என்று கரண விசேஷணம் ஆகவுமாம் –

அடியார் தம்மை விட்டு –
எம்மை ஆளும் பரமர் –
எம்மை ஆளுடை நாதர் –
எம்மை ஆளுடையார்கள் –
எம் பெரு மக்கள்-
எம்மை அளிக்கும் பிராக்கள் –
எம்மை சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பர் –
எம்மை நாளும் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பர்-
எம் தொழு குலம் தாங்கள் –
அடியார் எம் அடிகள் –
அடியார் தம் அடியார் அடியோங்களே –
என்று இப்படி சர்வ பிரகாரங்களாலும் சேஷிகளாக அனுசந்திக்கப் பட்ட
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை விட்டு –
அவன் பால் -படியா -படிந்து –
புருஷார்த்த காஷ்டையை குலைக்கும் படியான
அவன் இடத்திலே அவகாஹித்து-(நித்ய சத்ருக்கனன் -அவன் நிஷ்டையை குலைக்க முடியாதே )
கரணங்களும் தாமும்
தத் விஷயத்தில்
பிரவணராய்
காத்ரைஸ் சோகாபி கர்சிதை சம்ச்ப்ருசேயம் சகாமாஹம் -என்னும்படியாக –

ஓன்று ஒன்றின் செயல் விரும்ப –
நெஞ்சமே நீணகராக விருந்த என் தஞ்சனே -என்றும்
வாசகமே ஏத்த யருள் செய்யும் வானவர் தம் நாயகனே -என்றும்
கைகளால் ஆரத் தொழுது தொழுது உன்னை -என்றும்
கண்களால் காண வரும் கொல் -என்றும்
வாக் பாணி சஷூஸ் ஸ்ரோத்ரங்களான இந்த்ரியங்களை
மநோ வாக் பாணி சஷூர் வ்ருத்திகள் ஆசைப் படும் படியாக
இந்த்ரிய வ்ருத்தி நியமம் இன்றிக்கே
அவனை அனுபவிக்க வேண்டும்படியான பெரிய விடாயை யுடையவையாய் –

உள்ளது எல்லாம் தான் விரும்ப –
கீழ்ச் சொன்ன கரணங்களின் விடாயை
கரணியான தாம் ஒருவருமே யுடையவராய்
அவனை அனுபவிக்க ஆசைப் பட
அதாவது
உன்னையே அவிவின்றி ஆதரிக்கும் எனதாவி –என்றும்
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பல காலும் கூவியும் காணப் பெறேன் உன்கோலம் -என்றும்
உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வன் -என்றும்
உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவன் -என்றும்
உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவன் -என்றும்
இப்படியே அவருடைய பிராவண்யம் இருக்கும்படி -என்கை

துன்னியதே மாறன் தன் சொல் –
இப்படி
கரண க்ரமத்தின் யுடையவும்
கரணியான ஆழ்வார் தம்முடையவும்
ஆர்த்தி அதிசயத்தை யுடைத்தான ஆழ்வார்
ஸ்ரீ ஸூக்தியான இத் திருவாய் மொழி
மிடைந்த சொல் -என்னும்படி
சப்த நிபிடமாய் இருந்தது
துன்னுதல் -நெருக்கம் –
————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -80- திருவாய்மொழி – -3-8-1….3-8-5–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 26, 2016

செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய்’ என்ற -3-6-திருவாய் மொழியில் –
‘தேர் கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பது என்று கொல் கண்கள்!’ என்று தம்முடைய கண்கள் அவனைக் காண வேண்டும்
என்று விடாய்த்தபடி சொன்னார். நிழலும் அடிதாறுமான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக்கொடுக்க, பின்னர்த் தொடங்குகின்ற
பாகவதர்களுடைய சேர்க்கை-போதயந்த பரஸ்பரம் – ஒருவர்க்கு ஒருவர் உணர்த்திக்கொண்டு தரிக்கைக்கு உடல் அன்றிக்கே,
பகவானுடைய குணங்களை நினைவு மூட்டக்கூடியதாய் மேலே பிறந்த விடாயினை மேன்மேல் வளரச் செய்தது.
‘அச் சேர்க்கை விடாயினை மேன்மேல் வளரச் செய்தவாறு யாங்ஙனம்?’ என்னில், மேலே பாகவதர்களுடைய
சொரூபத்தை நிரூபிக்கும் முறையாலே பகவானுடைய குணங்கள் முதலாயினவும் சொல்லப்பட்டன அன்றோ?

அடியார்கள் குழாங்களை கூடுவது என்று கொலோ கேட்டது கிடைக்காமல் -ஆடி ஆடி -சோகம் விஞ்சி அழுதார் -அங்கே
இங்கு -தேர் கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பது என்று கொல் -என்று கேட்டதும் அடியார்களைக் காட்டிக் கொடுக்க
-சம்ச்லேஷம் வேறு ஒன்றை கிளப்பி விட -இங்கும் அழுகிறார் -சம்ச்லேஷம் விடாயை -உத்கம்பகம் -ஆனதே -வளர்த்ததே –
ஐச்வர்யார்த்தி கைவல்யார்த்தி பகவல்லாபார்த்தி திருமாலுக்கு போவது போலே அனைவரையும் ஈர்க்க maall கட்டி வைத்து இருக்கிறார்கள்

‘நன்று; நிரூபகமாகச் சொன்னால் அது விடாயை வளர்க்கக் கூடுமோ?’ என்னில், வேறு ஒன்றற்காகப் புகுந்தாலும்
தன்னை ஒழியப் புறம்பு ஒன்றுக்கு ஆள் ஆகாதபடி தன் பக்கலிலே துவக்கிக்கொள்ள வற்றாய் அன்றோ
பகவானுடைய கல்யாண குணங்கள் இருப்பன? அவற்றாலும் காதல் கரை புரண்டு, ‘என்றுகொல் கண்கள் காண்பது!’ என்னும்
அளவே அன்றி, மற்றை இந்திரியங்களும் விடாய்த்து,-3-6 -கண்கள் மட்டும் தாகம் -இங்கு -3-8-அனைத்து இந்திரியங்களும் தாகம் –
ஒர் இந்திரியத்தின் தொழிலை மற்றை இந்திரியங்களும் ஆசைப்பட்டும்,
மற்றை இந்திரியங்களினுடைய தொழிலை மற்றை இந்திரியம் ஆசைப்பட்டும்,
அவை எல்லாவற்றினுடைய தொழில்களையும் தாம் ஆசைப்பட்டும், –அவன் செய்த கிருஷி பலன் இப்படி விடாயை வளர்த்து –
தம்மிலும் விடாய்த்த உறுப்புகளும் உறுப்புகளிலும் விடாய்த்த தாமுமாய், பல குழந்தைகளைப் பெற்றான் ஒருவன்,
வற்கடம் உண்டான காலத்திலே தன் பசிக்கு ஆற்றமாட்டாமல் அவற்றின் வாயிற் சோற்றைத் தான் பறித்து ஜீவிப்பது,
தன் வாயிற்சோற்றை அவை பறித்து ஜீவிப்பதாய், ‘என் பசிக்கு என் செய்வேன்? என் குழந்தைகளின் பசிக்கு என் செய்வேன்?’
என்னுமாறு போன்று, தாமும் தம்முடைய இந்திரியங்களின் கூட்டமுமாக நோவுபட்டுக் கூப்பிடுகிறார்.

‘மிக்க அன்போடு கூடின யான் துக்கத்தால் மிக இளைத்திருக்கிற உறுப்புகளால் ஆடவர் திலகனான அவ்விராமபிரானைத் தொடுவதற்குத்
தகுதியாக நீ என்னிடத்தில் அருளைச் செய்’ என்றாள் அன்றோ பிராட்டியும்? ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின்,
சிலர் பட்டினி கிடக்கச் சிலர் ஜீவிக்குமாறு போன்று, இவ்வுடம்பைக்கொண்டு அணைய ஆசைப்பட்டு, இவ்வாசையோடே முடிந்துபோய்
இனி வேறு ஒரு சரீரத்தை மேற்கொண்டு அவரை அனுபவிக்க இராமல், ஆசைப்பட்ட இவ்வுறுப்புகளைக்கொண்டே நான்
அநுபவிக்கும்படி செய்து தரவேண்டும் என்றாள் என்பது. அப்படி இவரும் நோவுபட்டு, ஆயுதங்களையும் ஆபரணங்களையும்
அவற்றுக்குப் பற்றுக்கோடான திருமேனியையும் குணங்களையும் செயல்களையுமுடைய எம்பெருமானைக் காணவேண்டும் என்று,
‘ஈசுவரனால் முன்பு போலே குணங்களை அனுபவிப்பித்தல் முதலியவைகளாலே பட்டினியைப் போக்க ஒண்ணாது’ என்னும்படி,
கேட்டார் எல்லாம் நீராகும்படி பெருந்தானத்திலே பெருமிடறு செய்து கூப்பிடுகிறார்.

குண வை லஷண்யம் தான் உம்மை படுத்து கிறது -கரண அசங்கு சத்தால் அல்ல என்றீரே முன்னம்
-இப்படி ஒரே கரணம் அனைத்தையும் அனுபவிக்கும் குணமும் உண்டே -கட்செவி -சஷூஸ் காது ஒன்றே தானே -பாம்பணையான் –
சாம்யா பத்தி அருளுவீரே -நித்ய ஸூ ரிகள் அனுபாவ்யம் கொடுக்கிறீர் என்றேனே -கொடுக்கலாகாதோ
இப்படி மடி பிடித்து கெஞ்சி பிரார்த்திக்கிறார் -தொண்டை கிழிய கூப்பாடு போடுகிறார் –

பொன்னெடுஞ் சக்கரத் துன்னையே’ என்பது போன்றவைகளை நோக்கி, ‘ஆயுதங்களை’ என்றும்,
‘முடியானே’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஆபரணங்களை’ என்றும்,
‘மூவுலகும் தொழுதேத்தும் சீர்’ என்பது போன்றவைகளை நோக்கி,‘குணங்களை’ என்றும்,
‘முன்பு போலே’என்றது, ‘முந்நீர் ஞாலம்’ என்ற திருவாய்மொழியில் அருளிச்செய்த முன்னுரையை நோக்குக,
பெருந்தானம் – பெரிய ஸ்வரம்.

ஸ்ரீ குகப்பெருமாளோடே கூட, பெருமாளைப் பிரிந்த இடத்தினின்றும் கால் வாங்க மாட்டாதே நின்றான் ஆயிற்றுச் சுமந்திரன்;
சக்கரவர்த்தி ஜீவிக்கும் பொழுதே சுமந்த்ரன் திரும்பினான் -5 நாள்களில் —
அங்கு நின்றது ஒன்று இரண்டு நாளாய் இருக்கச்செய்தே,-திவாசான் பஹூன் ‘பலநாள்’ என்னாநின்றான் ஆயிற்று; பிரிவாலே காலம் நெடுகினபடி.
‘ஸ்ரீ குகப்பெருமாளோடே நிற்க, காலம் நெடுகுவான் என்?’ என்று மிளகாழ்வானைக் கேட்க.
‘ஸ்மாரக சந்நிதியில் ஆற்றாமை இரட்டிக்கும் அன்றோ? என்று அருளிச்செய்தாராம்.
‘மேகக்குழாங்காள்! காட்டேன்மின் நும்முரு; என் உயிர்க்கு அது காலன்,’ என்றார் அன்றோ?

‘ஞானம் வெளிப்படுதற்கு வழியாக உள்ள கரணங்கள் விடாய்க்கையாவது என்?’ என்னில், ஆழ்வாருடைய காதல்
மிகுதியைச் சொன்னபடி. அன்றியே, ‘இந்திரியங்களும் தனித்தனியே அறிவுடைப்பொருள்களைப்போன்று விடாய்க்கு
இதர விஷயங்களில் வாசனை விடாயைப் பிறப்பியாநின்றால், நற்குணக்கடலான இறைவன் விஷயத்திற் சொல்ல வேண்டா அன்றே? ‘நன்று;
இதர விஷயங்கள், தாமே இனியவைகள் ஆகையாலே, அவற்றில் வாசனை விடாயைப் பிறப்பிக்கும்;
இறைவனிடத்தில் வாசனை பண்ணுகிறது பலத்தைப் பெறுதற்குச் சாதனமாக அன்றோ? அங்ஙனம் இருக்க, இவ்வாசனை,
விடாயைப் பிறப்பிக்கக் கூடுமோ?’ எனின், பகவத் விஷயத்தில் வாசனை பண்ணுகிறார் பண்ணுகிறது ஒரு பயனைப் பெறுவதற்காக அன்று;
இதர விஷயங்களைப்போன்று இவ்விஷயம் ரசிக்க வேண்டும் என்று. ’அறிவில்லாதவர்களுக்குச் சிற்றின்பங்களில் இடையீடு இல்லாத
பிரீதி இருப்பதைப் போன்று, தேவரீரை நினைக்கிற எனக்கு அத்தகைய பிரீதியானது மனத்தில் நீங்காதிருக்க வேண்டும்,’ என்றான் ஸ்ரீ பிரஹ்லாதாழ்வான்.

பூ உடன் சேர்ந்த நாறும் மணக்கும் -ஆழ்வார் அபிநிவேச அதிசயத்தால் இவைகளும் -அவன் பெருமையும் இவற்றை தூண்டுவிக்குமே –
சாத்ய புத்தியே வேண்டும் -நம் இயலாமைக்காக அவனை சாதனமாக்குகிறோம் –

‘நன்று; ஓர் இந்திரியத்தின் தொழிலை மற்றை இந்திரியம் ஆசைப்படக் கூடுமோ?’ எனில், பாம்பு கண்ணாலே காண்பதுஞ்செய்து
கேட்பதுஞ்செய்யாநின்றதே அன்றோ? அதுவும் அவன் கொடுத்ததே; அவன் தந்தால் அது நமக்குத் தட்டு என்?
அடியார்கட்கு அவன் கொடுக்க எங்கே கண்டோம்?’ என்னில், தம்மையே ஒக்க அருள வேண்டுகையாலே, ஒரு தேச விசேஷத்திலே
தன்னை அனுபவிப்பார்க்குக் கொடா நின்றானே அன்றோ? தூது செய் கண்கள் கொண்டு ஒன்று பேசித் தூ மொழி இசைகள் கொண்டு
ஒன்று நோக்குவது –9-9-9-அன்றோ அவன்றன் படி?
‘நன்று; கரணங்களும் அறிவுடைப் பொருள்களைப் போன்று விடாய்த்தால், தம் காதல் குறையாதோ?’ என்னில்,
ஆறு கிண்ணகம் எடுத்தால் பல வாய்த்தலைகளாலும் போகச் செய்தேயும் கடலில் புகும் பகுதி குறைவற்றுப் போமாறு போன்று,
இவருடைய -அபி நிவேச அதிசயம் -காதலின் மிகுதி இவருடைய கரணங்களாகிற வாய்த்தலைகளாலே பெருகினாலும் காதல் குறையற்றே நிற்கும்.

—————————————————————

முடியானேஎ! மூவுலகும் தொழுது ஏத்தும்சீர் அடியானேஎ! ஆழ்கடலைக் கடைந்தாய்! புள்ளூர்
கொடியானேஎ! கொண்டல்வண்ணா! அண்டத்து உம்பரில் நெடியானேஎ! என்று கிடக்கும்என் நெஞ்சமே.–3-8-1-

பிராப்தம் -சரண்யம் -பிராப்யம் -திருமந்த்ரார்த்தம் -பகவத் விஷயத்தில் நெஞ்சுக்கு உண்டான அபி நிவேசத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
முடியானே! மூவுலகும் தொழுது ஏத்தும்சீர் அடியானே! -உபய விபூதி நாயக உறவால் –
சர்வ லோகமும் ஆச்ரயித்து ஸ்தோத்ரம் பண்ணும் -சரணத்வ ஏகாந்த குணம்
பிராப்தி முடியான -சரணத்வம் அடியானே
ஆழ்கடலைக் கடைந்தாய்!-பிரயோஜ நாந்தரம் கேட்டாலும் உபகரித்தாய்
புள்ளூர் கொடியானே!-ஊர்தி கடை குறைத்தல் ஊர் – -ஆஸ்ரிதர் உள்ள இடம் -வாகனம் கொடி -முன்னேவே காட்டிக் கொடுக்க கொடி
கொண்டல்வண்ணா! அண்டத்து உம்பரில் நெடியானே! என்று
அனுபாவ்யம் ஸ்ரமஹர்ரம் -தாபம் தீர்க்கும்
வடிவு அழகை அனுபவிப்பித்து-நித்ய ஸூ ரிகளை -ப்ரஹ்மாதிகள் என்றுமாம்
கிடக்கும்என் நெஞ்சமே.–என்று என்று -ஒவ் ஒன்றுக்கும் அந்வயம்
இவ்வாறு பேசும் -என்கிறார் -2-7 -ஒன்றின் செயலை ஓன்று விரும்புதல் -/ 8-10 உள்ளது எல்லாம் தான் விரும்புதல் – –
இங்கு வியாபாரம் இல்லாமல் கிடக்கும் -பிரவ்ருத்தி சமம் இல்லாமல் சிதிலமாய் /
நெஞ்சு இப்படி பேசிக் கொண்டு கிடக்கும் -வாக் வியாபாரம் மனஸ்ஸூ க்கு -என்றுமாம்
எ அளவிடை -பொருள் இசை நீட்டிச் சொல்ல வேண்டும்

‘முடியையுடையவனே! மூன்று உலகத்தாரும் தொழுது ஏத்துகின்ற சீரையுடைய திருவடிகளையுடையவனே! ஆழ்ந்த கடலைக் கடைந்தவனே!
கருடப்பறவையை வாகனமாகவும் கொடியாகவு முடையவனே! மேகம் போன்ற வடிவையுடையவனே!
தேவலோகத்துள்ள பிரமன் முதலான தேவர்கட்கும் பெரியவனே!’ என்று கூறிக்கொண்டே என் மனமானது கிடக்கின்றது.
‘ஊர்தி’ என்பது, ‘ஊர்’ எனக் கடை குறைந்து நிற்கிறது; ஊர்தி – வாகனம். ‘ஊர் புள் கொடியானே’ என்று மாற்றிப் பொருள் கோடலுமாம்.
‘என் நெஞ்சம் கிடக்கும்’ என மாறுக.
வியாக்கியானத்தில் ‘முடியானேஎ! அடியானே! கொடியானே! நெடியானே!’ என்ற பாடம் காண்கிறது. இத்திருவாய்மொழியின் அவதாரிகையில்
‘பெருந்தானத்தில் பெருமிடறு செய்து கூப்பிடுகிறார்’ என்று அருளிச்செய்வதனால், அளபெடை கொண்ட பாடமே சிறப்புடைத்தாம்.

இத்திருவாய்மொழி நாற்சீர் அடியான் வருதலின் கலி விருத்தம் எனப்பெறும்.

தம்முடைய திருவுள்ளத்துக்கு இறைவன் பக்கல் உண்டான காதலின் மிகுதியை அருளிச்செய்கிறார்.

முடியானேஎ –
ஆதிராச்சியத்திற்கு அறிகுறியாய்-ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமாய்- உபய விபூதிக்கும் கவித்த முடியன்றோ? ஆதலால், அவன் இறைவனாந் தன்மைக்குப் பிரகாசகமான
ஓங்காரார்த்தம் முதலில் சொல்லி -திருமுடியிலே முந்துறக் கண்வைக்கிறார். ‘ஆயின், சிவன் முதலானோர்க்கும் முடி உண்டே?’ எனின்,
அல்லாதார் முடிகளைப் பொய்ம்முடி ஆக்கும்படி-அசத் சமம் -அலங்காரத்துக்கு இட்டவை – தலையான முடியே அன்றோ இது?
மற்ற தலைகள் வணங்கும் -அடி சேர் முடியனராகி -அபிமான பங்கமாய் வந்து சங்கம் இருப்பார்களே –
உபய விபூதிகளும் ஒரு முடியிலே கட்டுண்ணும்படி
கவித்த முடியே அன்றோ இது? இவர்க்கு இதில் ஓடுகிற விடாயின் மிகுதி, ‘முடியானேஎ!’ என்னும் இசையின் ஓசையிலே காணலாமித்தனை
யே-நெடிலுக்கு மேலே எ-அதி மாத்திரை /எடுத்த உடனே சிரஸ் மூலம் முடியானே என்கிறார் /
இத்தால் இசையின் முக்கியத்வம் -அரையர் சேவை -புகும் முறைகள் எல்லாம் இல்லை இதில்:நெடிலுக்கு பின்னால் குறில் வருவது அக்ரமம்
முதலிலே உயர்ந்த தானமாய் இருக்கும்-மந்த்ர -மத்யம -தரங்க -நாபி ஹ்ருத் கழுத்து சிரஸ் -க்ரமத்தில் சொற்கள் வியாகரண சாஸ்திரம் –
மேல் திருவாய்மொழியில் ‘பொன் முடியன்’ என்றதுதான், முடியத் தொடர்ந்து வருகிறபடி.-தொடங்கின வற்றை முடிக்கிறார் -என்றபடி

முதலில் முடியைச் சொல்லுவான் என்?’ என்னும் வினாவிற்கு விடையாக, ‘ஆதிராச்சியத்திற்கு அறிகுறியாய்’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார்.
‘பொய்ம்முடியாக்கும்’ என்பதற்கு ‘அசத்துக்குச் சமமாக்கும்’ என்பது நேர்ப் பொருள்; ‘சப்பரையான முடி’ என்பது தொனிப்பொருள்.
‘தலையான முடி’ என்பதற்கு, ‘தலையிலே இருக்கிற முடி’ என்பது நேர்ப்பொருள்; ‘உயர்ந்த முடி என்பது’ தொனிப்பொருள்.
அடிசேர் முடியனராக அரசர்கள் தாம் தொழ -அபிமான பங்கமாய் —
‘ஒரு முடியிலே’ என்பதற்கு,‘ஒப்பற்ற திருமுடியிலே’ என்பது நேர்ப்பொருள்; ‘ஒரு முடிச்சிலே’ என்பது தொனிப்பொருள்.
தலைமையான முடி என்பதனைக் காட்டுகிறார், ‘உபய விபூதிகளும்’ என்று தொடங்கி.

‘கதிராரு நீண்முடி சேர்ந்தகைப் போது எக்கடவுளர்க்கும் அதிராசன் ஆனமை காண்மின் என்றே சொல்லும்; ஆயபொன்மா
மதிலார் அரங்கர் பொற்றாளார் திருக்கரமற்றிதுவே சதுரானன் முதல் எல்லா உயிர்க்கும் சரண் என்னுமே,’–திருவரங்கத்து மாலை
கருமுகில் தாமரைக் காடு பூத்து நீடு இருசுடர் இரு புறத்து ஏற்றி ஏடுஅவிழ்
திருவொடும் பொலிய ஓர் செம்பொற் குன்றின்மேல் வருவபோற்கலுழன்மேல் வந்து தோன்றினான்.’-கம்பர்

மூன்று உலகும் தொழுது ஏத்தும் சீர் அடியானேஎ –
குணா குண நிரூபணம் பண்ணாதே எல்லா உலகங்கட்கும் புகலிடமானதிருவடிகளையுடையவனே!
திருமுடியின் அழகை நினைந்து தோற்றுத் திருவடிகளிலே விழுகிறார். ஒருகாலும் அடி விடாரே.
மேல் திருவாய்மொழியில் ‘தன் தாள் இணைக்கீழ்க் கொள்ளும் அப்பனை’ என்றது, வடிம்பு இடுகிறபடி.
‘எல்லார்க்கும் பொதுவான திருவடிகளை என் தலையிலே வையாய்,’ என்பது கருத்து.

ஆழ்கடலைக் கடைந்தாய் –
‘அளவிட முடியாத கடல் என்கிறபடியே, ஒருவரால் அளவிடப்போகாதபடி இருக்கிற கடலைக் குளப்படி போலே கலக்கினவனே!
மேல் திருவாய்மொழியில் ‘ஆர் அமுது ஊட்டிய அப்பனை’ என்றது, பின்னாடுகிறபடி. இதனால், ‘இத்திருவடிகளில் இனிமையை விட்டு
வேறு பிரயோஜனத்தை ஆசைப்பட்டார்க்கும் வருந்தி அவர்கள் விரும்பியவற்றைக் கொடுக்குமவன்’ என்பதனைத் தெரிவித்தவாறு.
அப்ரமேயோ சகர -மகோதத பெரிய சாகரம்-ராம சாகரம் படுத்த-கடலை குளப்படி ஆக்கினான்

புள் ஊர் கொடியானேஎ –
தன்னை உவந்தார் பக்கல் வந்து தோற்றும்படி பெரிய திருவடியை வாகனமாகவும் கொடியாகவும் உடையவனே!
அடியார்கள் இருந்த இடத்தே செல்லுகைக்கு வாகனம்; தூரத்திலே கண்டு வாராநின்றான் என்று தரிக்கைக்குக் கொடி.
இனி, ‘கடலைக் கடையப் புக்குத் தேவசாதி இளைத்துக் கை வாங்கின அளவிலே சாய் கரகம் போலே அமிருதத்தைக் கொண்டு
வந்து கொடுக்கைக்குத் திருவடி திரு முதுகிலே வந்து தோன்றினபடியைக் கூறுகிறார்’ என்னுதல்.
கொண்டல் வண்ணா –
திருவடி முதுகிலே தோன்றினபோது ஒரு மேருவைக் கினிய – கபளீகரித்த -முழுதும் அபகரித்த -காளமேகம் படிந்தாற்போலே ஆயிற்று இருப்பது –
‘மேருமலையின் மேலே இருக்கின்ற -அம்புதம் –நீர் உண்ட மேகம் போல’ என்பது பாரதம்.
அண்டத்து உம்பரில் நெடியானேஎ –
அவன் தோளில் இருக்கும் இருப்பைக் கண்டால் ‘இவனே எல்லார்க்கும் முதல்வன்’ என்று தோற்றும்படி இருப்பவனே! என்றது
‘பிரமன் முதலியோருடைய ஐஸ்வரியம் அடைய ஓர் அளவுக்கு உட்பட்டதாய்த் தன் ஐஸ்வரியம் மேலாய்த் தோன்றும்படி இருப்பவனே!’ என்றபடி.
வடிவழகைப் போன்றே அவன் ஐஸ்வரியமும் மனக்கவர்ச்சியாய் இருக்கிறபடி. என்று கிடக்கும் –
‘நெடியானே!’ என்றால் காணவேணும் கேட்கவேணும் என்கிற சொல்லால் தலைக் கட்டமாட்டுகின்றது இல்லை;
‘நெடியானேஎ!’ என்று பாடு ஓடிக் -பார்ஸ்வே ரணம் –கிடக்கின்றது
‘துக்கத்தால் மிகுதியும் தபிக்கப்பட்டவராயும் மிக்க பராக்கிரமத்தையுடையவராயும் இருக்கிற ஸ்ரீ பரதாழ்வான் ஒரு முறை
தீனசுரத்தோடு ‘ஆர்யா!’ என்று கூறி, வேறு வார்த்தை ஒன்றையும் கூற இல்லை,’ என்று
சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீ பரதாழ்வானைப் போன்று கிடக்கிறது என்றபடி.
ஆர்யா -இத் உக்த்வா -மனத்தையும் கண்ணையும் இழுக்கும் -குணம் -பார்ஸ்வம் ரணத்துடன் -கண்டேன் பாக்கியம் பெற்றேன் சொல்லி முடிக்க வில்லையே
என் நெஞ்சமே –
‘கடியன் கொடியன் —-கொடிய என் நெஞ்சம்’அவன் என்றே கிடக்கும் –திருவாய் -5-3 -5.என்னுமாறு போன்று கொண்டாடிச் சொல்லுகிறார் அல்லர்;
‘பிறர், குற்றம் சொன்னாலும் அவனை விடாதே அவன் பக்கலிலே பற்றிக் கிடக்கப் பெற்றோமே இந்நெஞ்சம்!’
என்று அங்கே நெஞ்சத்தைக் கொண்டாடிச் சொல்லுதலைப் போன்று சொல்லுகிறார் அல்லர் என்றபடி.
‘நான் செய்தபடி செய்ய, இதன் விடாய்க்கு என்செய்வேன்!’ என்கிறார். ‘‘ஐயகோ என் செய்வேன்’ என்கிறது என்?
தம்மால் நோக்க ஒண்ணாதோ?’ எனின்,-பார்த்தா தானே பார்யையை ரஷிக்க வேண்டுமே
‘நாதா! காப்பாற்ற வேண்டாவோ! இவ்வயிறு தாரி-ஒன்றின் ஒன்றின் செயலை கேட்க்கிறதே ஒரு வயிறு இல்லையே –
நெஞ்சை என்னால் பரிக்கப் போமோ?’ என்கிறார்.

—————————————————————-

நெஞ்சமே நீள் நகராக இருந்த என் தஞ்சனே! தண் இலங்கைக்கு இறையைச் செற்ற
நஞ்சனே! ஞாலம் கொள் வான் குறளாகிய வஞ்சனே! என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே.–3-8-2-

வாக்கு சொல்லா நின்றது -அநிஷ்டம் போக்கி அனந்யார்ஹம் ஆக்கும் குணத்தை –
நெஞ்சமே நீள் நகராக இருந்த என் தஞ்சனே! –வாய் முரண்டு பிடிக்கிறது -நெஞ்சுக்கு என்ன ஒர வஞ்சனை -அங்கேயே வசிப்பீரோ
நெஞ்சம் ஸூ ஷ்மம் தானே -நான் எவ்வளவு -ஹிருதயம் -சடகோப வாக் வபுஷி உள்ளான் -பட்டர் –
இது தான் வாக் வைக்கும் கோரிக்கை –நல்ல துணை ஆனவரே -கோபித்து சொல்லும் வார்த்தை –
நெஞ்சில் இருந்தால் தான் பேச முடியும் மனோ உத்தர வாக் பூர்வ
தண் இலங்கைக்கு இறையைச் செற்ற நஞ்சனே! -அழகு -நிர்வாகன் இராவணன்
ஞாலம் கொள் வான் குறளாகிய வஞ்சனே! என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே.-அபிமானம் கழித்து -உலகம் அனந்யார்ஹம் ஆக்கி –

‘என்னுடைய வார்த்தையானது, மனத்தினையே எப்போதும் நீண்ட நகரமாகக் கொண்டிருந்த என் தஞ்சனே! குளிர்ந்த இலங்கைக்கு
இறைவனாகிய இராவணனை அழித்த நஞ்சனே! பூமியைக் கொள்ளும்பொருட்டு வாமனனாகிய வஞ்சனே!’ என்று கூறாநிற்கும்.
தஞ்சம் – பற்றுக்கோடு. கொள்வான் – வினையெச்சம். என்னும் – முற்று.

‘மனம் முன்னே வாக்குப் பின்னே’ என்கிறபடியே, ‘மனத்துக்குப் பின்னதான வாக்கு, மனத்தின் தொழிலையும்
தன் தொழிலையும் ஆசைப்படாநின்றது,’ என்கிறார்.
தன் வேலையையும் நெஞ்சின் வேலையையும் விரும்புகிறது -மனசை எதிர்த்து பேசுகிறது –

நெஞ்சமே நீள் நகராக இருந்த என் தஞ்சனே –
‘என்றும் நெஞ்சிலே இருந்துபோம் இத்தனையேயோ? என் பக்கலிலும் ஒரு கால் இருத்தல் ஆகாதோ?’ என்னாநின்றது;
வாக்கின் வார்த்தை இருக்கிறபடி இது. ‘மற்றை இந்திரியங்கள், பரம பதம், பாற்கடல் தொடக்கமான இடங்கள் என் படுகின்றனவோ!
என்னே பாவம்!’ என்பார், ‘நெஞ்சமே இருந்த’ எனப் பிரிநிலை ஏகாரங் கொடுத்து ஓதுகிறார்.
‘கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும், புல்லென்று ஒழிந்தனகொல்? ஏ பாவம்!’ – பெரிய திருவந். 68.-என்னுமாறு போன்று
‘பரமபதமும் அவ்விருப்பும் என்படுகின்றதோ?’ என்றபடி.
‘கலங்காப் பெருநகரத்திற் பண்ணும் ஆதரத்தை என் நெஞ்சிலே பண்ணாநின்றான்,’ என்பார், ‘நகராக’ என்கிறார்.
பரமபதத்தில் இட்டளமும் -சங்கோசம் -தீர்ந்தது இவர் நெஞ்சிலே ஆதலின், ‘நீள் நகராக’ என்கிறார்.- வைகுந்தம் நகர் நெஞ்சு நீள் நகர்
மனத்தினை இட்டளம் இல்லாத நரகமாகக் கொண்டிருந்தான் –நீள் நகராகக் கொண்டிருந்தமை-என்றபடி.
‘மனத்தினை நீள் நகராகக் கொண்டிருந்தமையை அறிந்தபடி எங்ஙனே?’ என்ன,‘இல்லையாகில், மறந்து கூப்பீடு மாறும் அன்றோ?
இப்படிக் கூப்பிடப் பண்ணின உபகாரத்தின் தன்மையை நினைத்து ‘என் தஞ்சனே!’ என்கிறார்.
சமுசாரிகளில் இப்படிக் கூப்பிடுகின்றவர் இலர் அன்றே? இவர் நெஞ்சிலே இருக்கை அன்றோ இவ்விஷயத்திற் கூப்பிடுகிறது?

தண் இலங்கைக்கு இறையைச் செற்ற நஞ்சனே! –
கட்டளைப்பட்ட இலங்கைக்கு இறைவனான இராவணனை அழித்து அவனுக்கு நஞ்சு ஆனவனே!
ஒன்றுக்கும் வேறுபடாதவனான திருவடியும் இலங்கையில் கட்டளையைக் கண்டு,
‘இது என்ன வீர்யம்! இது என்ன தைர்யம்! இது என்ன பலம்! இது என்ன ஒளி! அரக்கர் தலைவனான இராவணனுக்கு
எல்லா இலக்கணங்களும் பொருந்தி இருப்பது ஆச்சரியம்!’ என்று மதித்த ஐஸ்வர்யமாதலின்,-அஹோ -சர்வ லஷண சம்யுத –
‘தண் இலங்கை’ என்கிறார். ‘தண்’ என்பது ஆகு பெயரால் கட்டளைப்பாட்டைக் காட்டுகிறது.

ஞாலம் கொள்வான் குறளாகிய வஞ்சனே! –
மஹாபலியாலே கொள்ளப்பட்ட பூமியை மீட்கும் விரகு அறியுமவனே!
இராவணன் தலையை அறுத்தது போன்று அறுக்காமல் விட்டது, கொடை என்பது ஒரு குணம் சிறிது உண்டாகையாலே.
வஞ்சனை-விரகு. விரகாவது, ‘இவன் கையிலே தர்மம் ஒரு சிறிது உண்டாய் இருந்தது’ என்று
‘இவனை அழிக்காமல், அறப்பெரியவனான தன்னை-அழித்து- இரப்பாளன் ஆக்கி இந்திரனுக்கு இராச்சியத்தை வாங்கிக்கொடுத்தது.
இனி, ‘வஞ்சனையையுடையவனே! என்னலுமாம். ஈண்டு வஞ்சனையாவது, கள்ளக் குறளாய் மாவலியை வஞ்சித்து,
சிறுகாலைக் காட்டி ‘மூவடி’ என்று வேண்டிப் பெரிய காலாலே அளந்து, இரண்டு அடியிலே அடக்கி,
ஓரடிக்குச் சிறையிலே இட்டு வைத்தது. இந்திரன் பேறு தன் பேறு ஆகையாலே, ‘கொள்வான்’ என்கிறது.
என்னும் என் வாசகமே –
என் வாக்கானது இவ் வஞ்சனத்தையே சொல்லா நின்றது. ‘இவ்வஞ்சனத்தை அநுசந்தித்த பின்பு இராமாவதாரத்தின்
செவ்வையிலும் போகிறது இல்லை,’ என்பார், ‘வஞ்சனே என்னும்’ எனப்பிரிநிலை ஏகாரங்கொடுத்து ஓதுகிறார்.
‘இராமாவதாரத்திலும் இதற்குப் பெருமை என்?’ எனின், தன் பெருமை அழியாமற் செய்த இடம் அன்றோ இராமாவதாரம்?
தன் பெருமை அழிய மாறின இடம் அன்றோ இது? எப்போதும் – கலியர் ‘சோறு சோறு’ என்னுமாறு போன்று.

———————————————————————————————-

வாசகமே ஏத்த அருள் செயும் வானவர் தம் நாயகனே! நாள் இளந் திங்களைக் கோள்விடுத்து
வேய் அகம் பால் வெண்ணெய் தொடு வுண்ட ஆன் ஆயர் தாயவனே! என்று தடவும் என் கைகளே.–3-8-3—

ஆஸ்ரித வ்யாமோஹம்-கர ஸ்பர்ச த்ரவ்யத்தில் -கைகள் ஆராயா நின்றன -வாசகம் செய்யும் வியாபாரத்துடன் –
வாசகமே ஏத்த அருள் செயும் வானவர் தம் நாயகனே! -அதுக்கே அருள் செய்யும் நித்ய ஸூரிகள் கொண்டாடும் ஸ்வாமியே
நான் இளந் திங்களைக் கோள்விடுத்து-உதய சந்தரன் -அபி நவனாய்-தேஜஸ் -அதர சோபா விசிஷ்டமான -முத்துப் பல் வரிசை காந்தி
ஸ்மிதத்தால் விரித்து -பிரகாசிப்பித்தது -உபமான முகத்தால் -லஷிக்கிறது உபமேயத்தை -முற்று உவமை
வேய் அகம் பால் வெண்ணெய் தொடு வுண்ட -மூங்கில் குடில் – அகவாசலில் வைத்த -களவு
ஆன் ஆயர் தாயவனே! என்று தடவும் என் கைகளே.-பேசவும் தொடுவதற்கும் ஆசைப்பட்டதே -சத்தாதிகளுக்கு வர்த்தகன் -தாய் போலே
அங்கே சென்று கைகள் தடவ -பாடவும் விரும்பும்

என்னுடைய கைகளானவை, ‘வாசகமே ஏத்தும்படி திருவருளைச் செய்த, வானவர்களுக்குத் தலைவனே!
நாளால் இளைய சந்திரனைப் போன்று இருக்கின்ற பற்களினின்றும் ஒளியை வெளிப்படுத்தி,
மூங்கிலால் கட்டப்பட்ட குடிலில் உள்ள பாலையும் வெண்ணெயையும் களவு செய்து உண்ட,
ஆயர்களுக்குத் தாய்போன்றவனே!’ என்று கூறிக்கொண்டே தடவாநின்றன.
‘அருள் செய்யும் நாயகன்’ என்றும், ‘உண்ட தாயவன்’ என்றும் கூட்டுக. ‘விடுத்து உண்ட’ என்க.
திங்கள்-பற்கள்; ஆகுபெயர். வேய் – மூங்கில்.

‘கைகளானவை வாக்கின் தொழிலையும் தன் தொழிலையும் ஆசைப்படாநின்றன’ என்கிறார்.

என் கைகள் வாசகமே ஏத்த அருள் செய்யும் வானவர்தம் நாயகனே என்னும்
– கைகளானவை ‘இவ்வாக்கே ஏத்திப் போமித்தனையேயோ! நானும் ஒருகால் ஏத்தினால் ஆகாதோ!’ என்னா நின்றது.
‘துதித்துக் கொண்டே யிருக்கின்றார்கள்’ என்கிறபடியே, ‘நித்தியசூரிகள்-ஏத்த இருக்கிற உனக்கு,
வாக்கு ஏதேனும் பச்சையிட்டது உண்டோ?’ என்கிறார். என்றது, ‘யாதொரு விருப்பமும் இல்லாதவனாய் இருக்கச்செய்தே
அன்றோ வாக்குக்கு ஏத்தலாம்படி விருப்பத்தை உடையவன் ஆயிற்று?
வானவர் தம் நாயகனே -விசேஷித்து சொன்னது -வானவர்கள் ஏத்தி நிற்பது தானே உன் ஸ்வ பாவம் –
வாய்க்கு கொடுத்தாயே -நான் பாடக் கூடாதோ –
நிர பேஷனாய் இருக்கச் செய்தே சாபேஷனாய் இருப்பாய் போலே வாய் இருந்தால் தான் பாட வேண்டும் என்னலாமோ
இந்த்ரியங்களுக்கு புலப்படாத நீ -அந்த நைர பேஷ்யம் என் பக்கல் வைக்கல் ஆகாதோ
அந்த விருப்பம் இல்லாத் தன்மை என் பக்கலிலே ஆயிற்றோ?’ என்கிறார் என்றபடி.
அன்றிக்கே,
‘வாசகம் ஏத்தவே அருள் செய்யும்’ என்று ஏகாரத்தைப் பிரித்துக் கூட்டி, ‘நித்தியசூரிகளைப் போலே வாக்கிற்கு உன்னை
ஏத்துகையே இயற்கை என்னும்படி கொடுத்தவனே!’ என்னுதல்.

நாள் இளந்திங்களைக் கோள் விடுத்து –
‘படல் அடைத்த சிறு குரம்பை நுழைந்து புக்குப் பசு வெண்ணெய்’ களவு காணப்புக்க இடத்திலே,-ஹை யங்க வீநம்-புது வெண்ணெய் –
உறிகளிலே சேமித்து வைத்திருப்பார்கள் அன்றோ? ‘தன் நிறத்தின் இருட்சியாலும் அவ்விடத்தின் இருட்சியாலும்
தெரியாமையாலே தடவாநிற்கச் செய்தே, கையிலே வெண்ணெய்த் தாழிகள் தட்டின அளவிலே பிரியத்தாலே நகைத்தலைச் செய்வான்
அவ்வாறு நகைத்தலைச் செய்யுமதுவே கை விளக்காக அமுது செய்வான்,’ என்றபடி.
‘அமுது செய்யும் போது எவரேனும் வருவார் உளராயின், என்செய்வது?’ எனின், ஆள் தட்டிற்றாகில் வாயை மூட அமையுங்காணும்;
ஆள் தட்டுகை தான் தனக்கு விருப்பம் இல்லாத செய்கை ஆகையாலே நகைத்தல் மாறுமே அன்றோ?
கௌச்துப ஸ்வஸ்தி தீபம் -‘நன்று; ஸ்ரீகௌஸ்துபம் உண்டே?’ எனின், ஸ்ரீகௌஸ்துபத்தைக் கையாலே புதைக்க அமையும்.
புதிய சந்திரனைப்போலே ஆயிற்று முறுவல் இருக்கிறது;
‘செக்கரிடை நுனிக்கொம்பில் தோன்றும் சிறு பிறை முளைப் போல், நக்க செந்துவர்வாய்த் திண்ணை மீதே
நளிர் வெண்பல் முளை இலக’ என்றார் பட்டர்பிரான். திங்கள் போல் என்னாது, ‘திங்கள்’ என்றது,
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரை’-6-9-9- என்னுமாறு போன்று முற்றுவமை இருக்கிறபடி.
கோள் விடுத்தல் – ஒளியைப் புறப்படவிட்டுத் திரு அதரம் மறைக்குமதனைத் தவிர்தல்.
சன்ம சன்மாந்தரம் விடுத்து -தன்மை பெருத்தி –ஸ்ரோது பங்க -அணை -திறந்தாலே தண்ணீர் வரும் -அதே போலே அதரம் திறந்தால் ஒளி வருமே –
வேய் அகம் –
1-மூங்கிலாலே சமைத்த வீடு.
பால் வெண்ணெய் தொடு உண்ட –
அவ் வவ்வீடுகளில் பாலையும் வெண்ணெயையும் களவு கண்டு அமுது செய்த.
அன்றிக்கே,
2-‘பால் என்பதனைப் பெயர்ச்சொல்லாகக் கொள்ளாது, உருபு இடைச்சொல்லாகக் கொண்டு
வீட்டினிடத்தில் வெண்ணெயை அமுது செய்த’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.
அன்றிக்கே,
3-வேய் அகம்பால் வெண்ணெய் தொடு உண்ட என்பதற்கு,
‘வேய்த்து அகத்திலே உள்ள வெண்ணெயை அமுது செய்த’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.
வேய்த்து-வேவு பார்த்து -சமயம் பார்த்து; ஆராய்ந்து.- சமயம் பார்த்த பின்பு அன்றோ களவு காண்பது?
‘போரார் வேற்கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய் உறக்கம்,– ஓராதவன் போல் உறங்கி அறிவுற்று, தாரார் தடந்தோள்கள்
உள்ளளவும் கை நீட்டி,ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி அருகு இருந்த, மோரார் குடம் உருட்டி முன்கிடந்த தானத்தே,
ஓராதவன்போல் கிடந்தானை’ என்றார் திருமங்கை மன்னன்.

ஆன் ஆயர் தாயவனே –
பசுக்களையுடைய ஆயர்கட்குத் தாய்போலப் பரிபவன் ஆனவனே!
என்று தடவும் என் கைகள் –
படலை அடைத்து -கை-உள்ளே புக்குக் கொண்டியிலே பிடிக்கக் காணும் தேடுகிறது.
அவன் கை வெண்ணெய் தடவ -கையும் மெய்யுமாக பிடிக்க ஆழ்வார் கை தடவுகிறது
அன்றிக்கே,
‘வெண்ணெய் களவு கண்டு புசித்த விருத்தாந்தத்தை நினைந்தவாறே கைகளுக்குக் கண் தோற்றுகிறது இல்லை;
அதனாலே, தேடுகின்றன’ என்னுதல். –கைகளும் மயங்கின -ஆழ்வார் அபி நிவேசம் இவற்றுக்கும் உண்டே –
‘கடல் கொண்ட பொருள் மீளுமோ? அறுபதினாயிரம் ஆண்டு மலடு நின்று பட்டினி விட்ட என் கண்கள் மீளுமோ? நல்லது கண்டு கால்
தாழ்ந்தத்தை இனி நம்மது என்று வழக்குப் பேசினால் பசை உண்டோ? தன்னைக் கொண்டு காரியம் கொள்ள வேண்டும் இன்றைக்கும்
உதவுகிறது இல்லை; அவரைக் காணாவிட்டால், அவரைப் பெற்ற சௌபாக்யமுடைய உன்னைக் கண்டு தரிக்க வேண்டும்
இவ்வளவிலும் மீளுகிறது இல்லை,’ என்றான் தசரத சக்கரவர்த்தி.
‘ராமம் மேநுகதா த்ருஷ்டி: அத்யாபி நநிவர்ததே ந த்வா பஸ்யாமி கௌஸல்யே ஸாது மா பாணிநா ஸ்ப்ருஸ.’
‘என்னுடைய பார்வையானது ஸ்ரீராமனைப் பின் சென்றது, இப்போதும் திரும்பவில்லை; கௌஸல்யே! உன்னைப் பார்க்கிறேன் இல்லை; என்னைக்
கையினால் நன்றாகத் தொடு,’ என்பது. ‘கடல் கொண்ட வஸ்து மீளுமோ?’ என்பது, -சமுத்திர இவ காம்பீர்யம் -‘ராமம்’ என்ற சொல்லிற்கு பாவம்,
‘அறுபதினாயிரம்’ என்றது முதல் ‘பசையுண்டோ?’ என்றது முடிய, ‘மே’ என்ற சொல்லிற்கு பாவம்.
பசை – பிரயோஜனம். ‘தன்னைக்கொண்டு’ என்ற இடத்தில் ‘தன்னை’என்றது கண்களை.

—————————————————————————————

கைகளால் ஆரத் தொழுது தொழுது உன்னை வைகலும் மாத்திரைப் போதும் ஓர் வீடு இன்றிப்
பைகொள் பாம்பு ஏறி உறை பரனே! உன்னை மெய்கொளக் காண விரும்பும் என் கண்களே.–3-8-4-

அவதார மூலமான அனந்தசாயீ காண ஆசைப்படா நின்றது
கைகளால் ஆரத் தொழுது தொழுது -பல காலும் பரி பூர்ணமாக
உன்னை வைகலும் மாத்திரைப் போதும் ஓர் வீடு இன்றிப்-கால தத்வம் -விட்டு விடுதல் இல்லாமல்
பைகொள் பாம்பு ஏறி உறை பரனே!-விரிகிற பணங்களை உடைய
உன்னை மெய்கொளக் காண விரும்பும் என் கண்களே.-பிரத்யஷமாக காண -அபரோஷம் -பரோக்ஷம் -மாநஸம்
கைகள் வியாபாரமும் விரும்புகிறது -கண்கள் –

படத்தைக் கொண்டுள்ள பாம்பின்மேலே ஏறி உறைகின்ற மேலானவனே! என் கண்கள் உன்னைக் கைகளால் நன்றாகத்
தொழுது தொழுது நாடோறும் ஒரு மாத்திரைப் பொழுதும் நீங்குதல் இன்றி உன்னை மெய்யாகக் காணவேண்டுமென்று விரும்பாநின்றன.
‘தொழுது தொழுது’ என்னும் அடுக்கு, இடையறாமையின்கண் வந்தது. ‘ஒரு மாத்திரைப்போதும்’ என மாறுக.
மாத்திரைப்போது – ஒரு முறை இமை கொட்டும் கால அளவு.

‘கண்களானவை கைகளின் தொழிலையும் தம் தொழிலையும் ஆசைப்படாநின்றன,’ என்கிறார்.

கைகளால் ஆரத்தொழுது –
‘பசியர் வயிறு ஆர உண்ண’ என்னுமாறு போன்று, உன்னைத் தொழவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுப் பெறாமையாலே
உறாவிக் கிடக்கிற இக் கைகளானவை நிறையத் தொழுது.
இவற்றுக்குத் தொழாதொழிகை –காதலையுடையவளாய் முலையெழுந்து வைத்துக் கணவனுடைய கைகளால் தீண்டப் பெறாததைப்
போன்றதாதலின், ‘கைகளால்’ என்று வேண்டா கூறுகிறார்.
சர்வேசுவரனை வணங்குவதற்காகவே கை கால் முதலிய அவயவங்களோடு கூடின விசித்திரமான இந்தச்சரீரம் ஆதிகாலத்தில் உண்டாக்கப்பட்டது,’ என்கிறபடியே,
‘கை வந்தபடி செய்ய அன்றோ இவர் ஆசைப்படுகிறது?-இஷ்டப்படி -சிருஷ்டிக்கு காரணமான படி –
வாய்க்கு ஏத்துதல் போன்று கைக்குத் தொழுகையும் ஆதலின், வாய் வந்தபடி சொல்லவும் கை வந்தபடி செய்யவுமே
அன்றோ இவர் ஆசைப்படுகிறார்?’ என்றபடி. வேறு ஒரு பிரயோஜனத்துக்காகத் தொழுதால் பிரயோஜனத்தளவிலே மீளும்;
சாதனம் என்ற எண்ணத்தோடு தொழில் பெற வேண்டிய பயன் கிடைத்த அளவிலே மீளும்;
அங்ஙன் அன்றிக்கே, இதுவே செயலாய் இருத்தல் என்பார், ‘தொழுது தொழுது’ என்கிறார்.
ஆர-பசியர் -தொழ வேண்டும் ஆசைப் பட்டு பெறாமையாலே உறாவிக் கிடந்த கைகள் திருப்தி -வாய் வந்தபடி சொல்லவும்
கை வந்தபடி செய்யவும் ஆசைப்படுகிறார் லௌகிக சப்தங்கள் -நல்ல அர்த்தம் -சிருஷ்டிக்கு காரணம் -வாய் எத்துகையும் -கைகள் தொழுகையும் –
மெய்யானை -தொழாக் கை கை அல்ல கண்டோமே -தொழுகையே ஸ்வயம் பிரயோஜனம் –

முத்தர்களுக்கு இலக்கணம் சொல்லும் போது சுவேதத் தீவில் வசிக்கின்றவர்களுக்கு எது இலக்கணமோ,
அதுவே முத்தர்களுக்கு இலக்கணமாம்; ‘அவர்கள் தன்மை என்னை?’ எனில்,
எக்காலத்திலும் கை கூப்பி வணங்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள்; அவ்வாறு செய்தலே தமக்கு விருப்பம் என்று
சந்தோஷத்துடன் இருப்பார்கள்; ‘நம:’ என்று எப்பொழுதும் சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார்கள்,’ என்று சுவேதத்தீவில்
வசிக்கின்றவர்கள் படியைச் சொல்லியிருத்தல் ஈண்டு நினைத்தல் தகும்
நித்ய அஞ்சலி -புடாக -ஹ்ருஷ்டாகா -பசியில் உண்ணப் பெற்றால் போலே தொழுது ஆனந்திப்பார் –
நம இத்யேவ வாசின -இதுவே சீலம் ஒழுக்கம் -யாத்ரை
உன்னை –
இத்தலை தொழுது இருப்புப் பெறுமாறு போன்று, தொழுவித்துக் கொண்டு இருப்புப் பெறும் உன்னை. என்றது,
‘தொழுது அல்லது தரியாத கையாலே தொழுவித்துக்கொண்டு அல்லது தரியாத உன்னை’ என்றபடி.
அன்றிக்கே,
‘கை வந்தபடி செய்யச் சொல்லி விட்ட உன்னை’ என்னுதல்.–இஷ்டப்படி -சிருஷ்டித்த பயன் படி –
‘ப்ராப்தனான -அடையத்தக்கவனான உன்னை’ என்னுதல். ‘ஆயின்,
நாம் தொழுகைக்குத் தொழப்படுகின்றவன் தகுதி உள்ளவனாக வேண்டுமோ?’ எனின், ‘நாய்த்தொழிலே அன்றோ புறம்பு தொழுவது?

வைகலும் ஓர் மாத்திரைப் போதும் வீடு இன்றி
– நாள்தோறும் அதுதன்னிலும் ஒரு கணமும் இடைவிடாதே.‘ஒரு நாளைக்கு ஒருகால் தொழுது தேவை அற்று இராதே இடை விடாதே
பை கொள் பாம்பு ஏறி உறை பரனே –
திருமேனியின் பரிசத்தாலே விரிந்திருக்கிற பணங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வான்மேலே சாய்ந்தருளுகையாலே
தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம் போலே இருக்கையாலே ‘பரன்’ என்கிறது.
இதனால் தொழுவித்துக் கொள்ளுகைக்கு ஈடான உயர்வு அற உயர்ந்த உயர்வினையும், விரும்பத் தக்கதாகையையும்
தொழுமவர்கள் இருக்கும்படியையும் சொல்லிற்று.
அரவு அணையான் அன்றோ சர்வேசுவரனாவான்? -பர்யங்க வித்தையிற் சொல்லுகிற பேற்றை ஆசைப்படா நின்றது என்றபடி.
உன்னை – அடையத் தக்கவனுமாய் இனியனுமான உன்னை-
மெய் கொள்ளக் காண –
பத்தும் பத்தாக மெய்யே காண. என்றது, ‘மனத்தின் அனுபவம் எப்பொழுதும் இடையறாது நிற்கின்ற நினைவின் மிகுதியாலே
நேரே கண்கூடாகக் காணுதலைப் போன்று நன்கு வெளிப்பட,-பாவனா பிரகர்ஷம் -உருவ வெளிப்பாடு – ‘இனிக் கிட்டிற்று’ என்று
அணைக்கத் தேட, -கைக்கு எட்டாமையாலே கூப்பீட்டோடே முடிந்து போதலன்றிக்கே, பிரத்ய பிஜ்ஞார்ஹமாம்படி தேடாநின்றது,’ என்றபடி.
விரும்பும் –
ஆசைப்படாநின்றது. ‘கிடைப்பது, கிடையாது ஒழிவது, ஆசைப்படுகின்றது’ என்றபடி.
என் கண்கள் தம் கைகளாலே தொழவும் தாம் காணவும் ஆசைப்படா நின்றன.
‘ஸ்ரீபரதாழ்வான் பெருமாள் பின்னே போன இளைய பெருமாளை ‘அவரும் ஒருவரே’ என்று கொண்டாடி,
அவர் போய்ச் செய்த அடிமையையும் தான் செய்ய ஆசைப்பட்டாற் போலே ஆசைப்படாநின்றன,’ என்றபடி.

—————————————————————————————-

கண்களாற் காண வருங் கொல் என்று ஆசையால் மண் கொண்ட வாமனன் ஏற மகிழ்ந்து செல்
பண் கொண்ட புள்ளின் சிறகு ஒலி பாவித்துத் திண் கொள்ள ஓர்க்கும் கிடந்து என் செவிகளே.–3-8-5-

செவிகள் காணவும் ஆசைப்பட்டு -காட்சி கொடுக்க வரும் பொழுது -பெரிய திருவடி ஓசையும் கேட்கவும் ஆசைப்படா நின்றன
கண்களாற் காண வருங் கொல் என்று -அபரோஷித்து பிரத்யஷமாக
ஆசையால் மண் கொண்ட வாமனன் ஏற மகிழ்ந்து செல்-வஸ்துவை -அர்த்தியாக பூமியைக் கொண்ட
ஆசைக் கொண்டாருக்கு கருட வாகனனாக -அத்தாலே இருவரும் மகிழ்ந்து –
பண் கொண்ட புள்ளின் சிறகு ஒலி பாவித்துத் -சாம ஸ்வரம் -வேதாத்மா -சேணத்துடன் -என்றுமாம்
திண் கொள்ள ஓர்க்கும் கிடந்து என் செவிகளே.-பரவசமாக கிடந்து -திண்ணியதாக நிருபியா நின்றன –

என் செவிகள், ‘கண்களாலே காண்பதற்கு வருவானோ?’ என்று ஆசையால், பூமியை மூன்று அடிகளால் அளந்துகொண்ட
வாமனன் தன்மேலே ஏறி வீற்றிருக்க அதனாலே மகிழ்ச்சி கொண்டு செல்கின்ற கருடப்பறவையினது சாமவேதத் தொலிகளையும்-
கண்ணின் செயலையும் தனது செயலையும் ஆசைப்படதின் ஒலியையுடைத்தான சிறகின் ஒலியை நினைத்துக் கிடந்து
திண்ணிதாக நினைத்துக்கொண்டேயிருக்கும்.
‘என் செவிகள் ‘கண்களாற்காண வருங்கொல்!’ என்று ஆசையால் பாவித்துக் கிடந்து, திண்கொள்ள ஓர்க்கும்’ எனக் கூட்டுக.
‘மகிழ்ந்து செல் புள்’ என்க. பண் – சாம வேதம்: கலனையுமாம்.

செவிகளானவை கண்ணினுடைய தொழிலையும் தம்முடைய தொழிலையும் ஆசைப்படா நின்றன,’ என்கிறார்.

கண்களால் காண வருங்கொல் என்று ஆசையால் –
தன்னைக் காணவேண்டும் என்று விடாய்த்த இக்கண்களாலே ஒருகால் காண வருமோ?’ என்னும் ஆசையாலே
செவிகள் கிடந்து ஓர்க்கும்; கன்னம் இட்டும் காணவேண்டும்படியன்றோ இறைவனுடைய சிறப்பு இருப்பது?
பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே போலே திருடியும் காண வேண்டும் படி அன்றோ விஷய வை லக்ஷண்யம் -கன்னக் கோல் இட்டு காண ஆசைப்பட்டன செவிகள்
‘பார்க்கின்ற கண்களும் பார்க்கப்படுகிற பொருள்களும் நாராயணனே,’ என்கிறபடியே,
‘கண்ணுக்கு வகுத்த அப்பரமனைக் காண வருமோ?’ என்னாநின்றது என்றபடி. ‘ஆயின், அறிவு இல்லாத
கரணங்களுக்கு ‘வருங்கொல்’ என்று விடாய்க்கை கூடுமோ? எனின்,
‘அன்போடு கூடின யான் துக்கத்தால் மிக இளைத்திருக்கிற அவயவங்களால் ஆடவர் திலகனான ஸ்ரீ ராமபிரானை எப்படித் தொடுவேனோ?’ என்றாள் பிராட்டி.
ஆழ்வார் உடைய அபிநிவேசம் வெள்ளம் இட்டு இவற்றுக்கும்
‘அவனும் வருவானாயோ?’ என்னில், அஃது ஒன்று இல்லை; ஆசையால் – தன் ஆசையாலே.
அன்றியே, ‘தன் ஆசையைப் பார்த்தால் அவன் வரவு தப்பாது என்னும் நினைவாலே’ என்னுதல்.
‘ஆசை மாத்திரம் போதியதாமோ?’ எனின், அவ்வளவு அமையும் ஒன்றே அன்றோ?
பகவத் விஷயத்தில் இட்ட படை கற்படை அன்றோ?-பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் -அவன் சக்தியால் வைத்த பொருளுக்கு சக்தி உண்டே
‘சாஸ்திரங்களிற் கூறப்பட்ட காரியங்களைத் தொடங்குவது வீண் ஆகாது; தோஷமும் இல்லை,’ என்பது ஸ்ரீகீதை.
மண் கொண்ட வாமனன் –
மண் கேட்ட வாமனன் -என்றும் – மண் கொண்ட திரிவிக்ரமன் சொல்லாமல்
முடி சூடின பின்பும் கருந்தரையில் பேர் சொல்லும் அந்தரங்கரைப் போலே மண் கொண்ட பின்பும் ‘வாமனன்’ என்கிறார் காணும்.
அன்றியே,
இதிலே தாம் துவக்குண்டபடியாலே வளர்ந்த பின்பும் ‘வாமனன்’ என்கிறார் என்னுதல்.
ஏற மகிழ்ந்து செல் –
தன்னை மேற்கொள்ள, அத்தாலே வந்த மகிழ்ச்சியின் மிகுதிக்குப் போக்குவிட்டுச் சஞ்சரியாநிற்கை.
பண் கொண்ட –
வாகனத்தின்மேல் இடுகிற சேணத்தைச் சொல்லுதல்;
அன்றி, கருடன் உருவம் வேதமே ஆகையாலே பிருஹத்ரதந்தரம் முதலிய சாமங்களைச் சொல்லுதல்.
சிறகு ஒலி பாவித்து –
திருவடி சிறகின் ஒலியையே பாவித்து.
திண்கொள் ஓர்க்கும் என் செவிகள் –
முன்னே நின்று சிலர் வார்த்தை சொன்னால் அதிலே செவி தாழ்கிறது இல்லை;
இதனையே திண்ணிதாகப் புத்திபண்ணாநின்றது. அதன் பக்கல் பக்ஷபாதமன்றோ அதற்கு அடி?
பெரிய திருவடியின் மேல் உள்ள ஆசை -இறகின் ஒலி கேட்க ஆசை என்றுமாம் –

———————————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -79- திருவாய்மொழி – -3-7-6….3-7-11–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 25, 2016

அளிக்கும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னைத்
துளிக்கும் நறுங்கண்ணித் தூமணி வண்ணன் எம்மான்தன்னை
ஒளிக்கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக் கொள்ளுமவர் கண்டீர்
சலிப்பின்றி யாண்டு எம்மைச் சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பரே.–3-7-6-

அநந்ய பிரயோஜனருக்கு -தன் வடிவு அழகை அனுபவிப்பிக்கும் உஜ்வல ஸ்வ பாவன் -அனுபவிப்பார் நமக்கு ரஷகர்
-அநிஷ்டம் தொலைத்து -இஷ்ட பிராப்தி
அளிக்கும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னைத்-கொடுப்பதில் இவரை விட இதை விட மேல் இல்லை என்னும் படி
தன்னையே கொடுப்பவர் என்றபடி –
அவர்கள் இட்ட வழக்காக -கையும் திரு ஆழி
துளிக்கும் நறுங்கண்ணித் தூமணி வண்ணன் -மது பிரவகிக்கும் –
எம்மான்தன்னை-ஸ்வாமி
ஒளிக்கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக் கொள்ளுமவர் கண்டீர்-தேஜஸ் -உள்ளத்தில் கொள்ளுமவர்
சலிப்பின்றி யாண்டு எம்மைச் சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பரே-சன்மாந்தரம் வராமல் காப்பார் என்றபடி
பிரயோஜாஜா நாந்தரம் போக விடாமல் காப்பர்

காப்பாற்றுகின்ற மேலானவனை, கண்ணபிரானை, சக்கரத்தையுடைய உபகாரகனை, தேன் துளிக்கின்ற வாசனையையுடைய
திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த பரிசுத்தமான நீலமணிபோன்ற நிறத்தையுடையவனை, எம்மானை, ஒளி பொருந்திய ஜோதி
சொரூபத்தையுடையவனைத் தம் மனத்தின்கண் வைத்துத் தியானிப்பவர்கள்தாம், சலனமில்லாமல் எம்மை அடிமைகொண்டு
இப்பிறவியோடு மற்றைப் பிறவிகளோடு வேற்றுமையின்றிக் காப்பவர் ஆவர்.
கண்டீர் – தெளிவின்கண் வந்தது. சன்மாந்தரம் – வேறு பிறவி. அந்தரம் – வேறு. எம்மை தனித்தன்மைப்பன்மை.

‘மேலே கூறிய சௌந்தர்யம் முதலியவற்றைத் திரள அனுபவிக்குமவர்கள் எனக்கு இரட்சகர்’ என்கிறார்.
ஆறு பாசுரங்களில் அருளிச் செய்த அனைத்தையும் சேர்த்து அனுபவிக்கும் இவர்கள் என்றபடி –

அளிக்கும் பரமனை –
இவ்வாத்துமாக்களைக் காப்பாற்றுமிடத்தில் தனக்கு மேம்பட்டாரை இல்லாதவனை.
அன்றிக்கே, ‘கொடுக்குமிடத்தில் தனக்கு மேல் இல்லாதவன்’ என்னுதல். அளித்தல் – காத்தலும், கொடுத்தலும்.
கண்ணனை –
அளிப்பது தன்னையே அன்றோ? ‘எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம்’ என்றார் முன்னும்.
ஆழிப்பிரான் தன்னை –
‘நாயுதாநி – ஆயுதங்கள் உனக்காக இல்லை’ என்கிறபடியே, தன்னோடு ஆயுதத்தோடு வாசி அற
‘பக்தாநாம் – பக்தர்களுக்காகவே’ என்று இருக்குமவனை. இதனால், ‘ஆளும் பரமனை’ என்ற பாசுரத்தை நினைக்கிறது
துளிக்கும் நறுங்கண்ணி –
அவ்வளவில் அகப்படாதாரை அகப்படுத்துகைக்கு ஈடான கண்ணி இருக்கிறபடி.
கண்ணி -மிருகம் வளைக்க -கண்ணி போட்டு பிடிப்பது போலே -ஆயுதத்தால் அகப்படாதவரை இத்தைக் கொண்டு அகப்படுத்த –
திருமேனியில் பரிசத்தாலே செவ்வி பெற்றுத் தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற நறு நாற்றத்தையுடைய திருத்துழாய்மாலையையும் உடையனாய்;
‘நாதனை’ என்ற பாசுரத்தில், நறுந்துழாய்ப் போதனை’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது.
தூ மணி வண்ணன் எம்மான் தன்னை –
பழிப்பு அற்ற நீலமணி போலே இருக்கின்ற திருநிறத்தைக் காட்டி என்னைத் தனக்கே உரியவனாம்படி செய்தவனை;
‘மணியை வானவர் கண்ணனை’-1-10-11- என்கிறபடியே, நித்தியசூரிகளை எழுதிக்கொண்ட படியே காணும் இவரையும் எழுதிக்கொண்டது;
‘படி கண்டு அறிதியே’ என்ற இடத்துப் படி என்பது ‘திருமேனி’ என்னும் பொருளாதல் காண்க.
படி – திருமேனி. ‘படி’ என்பது, திருமேனி என்ற பொருளில் வருவதற்கு மேற்கோள்,‘படி கண்டு அறிதியே’ என்பது. இது, முதல் திருவந். 85.
இதனால், மேலே போந்த ‘தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூ மணி வண்ணன்’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது.

ஒளிக்கொண்ட சோதியை –
தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளி உருவமான விக்கிரகத்தையுடையவனை;
இதனால், ‘பயிலும் சுடர் ஒளி’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது.
உள்ளத்துக் கொள்ளுமவர் கண்டீர் –
குணங்களை நினைத்து ஈடுபட்டவராய் வாய்விட மாட்டாதே இருக்குமவர்கள் தாம்.
எம்மைச் சலிப்பு இன்றி ஆண்டு –
பகவானை அடைந்தால் பிரமலோகம் முதலான ஐஸ்வரியங்களைப் பெற்று மீளவுமாம்;
அடியார்கட்கு அடிமை என்னும் அளவு ஆனால் ஆயிற்று மீளாதொழிவது; ஆதலின், ‘சலிப்பின்றி ஆண்டு’ என்கிறது.
‘ஆயின், அடியார்கட்கு அடிமை என்னும் அளவு சென்றும் மீளுகின்ற பேர் உளரே?’ எனின், மீண்டார்களாகிலும்,
திரிதந்தாகிலும் தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத் திரு உருக் காண்பரித்தனையே.
‘தெரிவைமார் உருவமே மருவி’-
அருளிச்செய்கிறார், ‘தெரிவைமார் உருவமே’ என்று தொடங்கி.‘தெரிவைமார் உருவமே’ என்ற பாசுரம், என்கிறபடியே,
பல உருச்சொல்லிப் போக வேண்டாதே இவ்வோர் உருவிலும் போரும்படி -அன்றோ அவர்கள் சொல்லுவது?
பன்மையில் பல உருவுகள் தேட வைப்பார் பகவத் சம்பந்தம் தேடினால் -என்றும் -பல சந்தை சொல்ல வேண்டாம் -என்றும் —
சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பர் –
ஜன்ம பரம்பரைகளில் புகாதபடி பாதுகாப்பார்கள். மேற் பாசுரங்களிலே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்பக்கல் ஆதரத்தாலே பிறவியை ஆதரித்தார்;
இப்பாசுரத்தில் அவர்கள் செய்யும்படியைச் சொல்லுகிறார்.

——————————————————————

சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டு போய்த்
தன்மை பெறுத்தித் தன் தாளிணைக் கீழ்க் கொள்ளும் அப்பனைத்
தொன்மை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றுமவர் கண்டீர்
நன்மை பெறுத்து எம்மை நாள் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பரே.–3-7-7-

ஸுவ அனுபவம் பண்ணுவரை ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் பிறப்பித்து -அனுபவிப்பிக்கும் அவனை புகழும் அவரை
புகழும் அவர்கள் நமக்கு புருஷார்த்த ப்ரதர்
சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டு போய்த்-ரஷித்து -அர்ச்சிராதி மார்க்கம்
தன்மை பெறுத்தித் தன் தாளிணைக் கீழ்க் கொள்ளும் -ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் –
அப்பனைத்-ஸ்வாமியை
தொன்மை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றுமவர் கண்டீர்-ஸ்வா பாவிக உபகாரம் -புகல வல்லாரை புகல வல்லவர்
நன்மை பெறுத்து எம்மை நாள் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பரே-விச்வச நீயர்- நம்மை -புருஷார்த்தம் அருளி -பாகவத -அடியார்கள்
-அந்தமில் பேர் இன்பத்து அடியவர்கள் உடன் இருக்கும் -புருஷார்த்தம் அளிப்பார்கள்
நாள் -யாவதாத்மா பாவி -உஜ்ஜீவனம் –
இம் மூன்று பாட்டாலும் 5/6/7 சரண்யத்வம் சொல்லிற்று

தொடர்ந்து வருகின்ற பிறவிகளிற்புகாதபடி காத்து அடியார்களை ஒரு தேச விசேஷத்திலே கொண்டு சென்று தனது
சொரூபத்தைக் கொடுத்துத் தன் திருவடிகளின் கீழே அடிமைகொண்டருளும் எந்தையினுடைய இயற்கையான உபகாரத்தை அடைவு கெடக் கூறும்
அடியார்களுடைய புகழை அடைவு கெடக் கூறுகின்றவர்கள்தாம் நன்மையைப் பெறும்படி செய்து எம்மை எப்பொழுதும் உய்யும்படி கொள்ளுகின்ற நம்பர் ஆவர்.
‘சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து’ என்ற இடத்துச் சன்மாந்தரங்களில் வாராமற்காத்து என ஒரு சொல்லைக் கொணர்ந்து பொருள் காண்க.
தொன்மை என்றது, இயல்பினை உணர்த்திற்று. ‘பிதற்றுமவர் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பர்,’ என்க.
பிதற்றுதல் – பத்தி பாரவசியத்தினால் அடைவு கெடப் பேசுதல். நம்பர் – நம்பப்படுமவர்கள்.

‘அடியார்கள் விஷயத்தில் அவன் செய்யும் மஹோபகாரங்களில் ஈடுபட்டு இருப்பவர்களுக்குத் தோற்றிருக்குமவர்கள் தாம்
எனக்கு எற்றைக்கும் ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து –
பஞ்சாக்நி வித்தையிற்சொல்லுகிறபடியே, மேகத்திலே புக்கு மழை உருவத்தாலே பூமியைஅடைந்து,
நெல்லிலே புக்குச் சோற்றின் உருவத்தாலே புருஷன் பக்கலிலே புக்கு, பின்பு, ஐந்தாவதான பெண்ணின் சரீரத்திலே புக்கு,
பின்பே அன்றோ கர்ப்பமாவது? இப்படி வருகின்ற பிறவியின் தொடர்ச்சியை வேர்ப்பற்றோடே அறுத்து. என்றது,
ஆகாசம் /மழை /பூமி /புருஷன் /பெண் –ஐந்து அக்னி
பனி /மழை துளி /மழை /அன்னம் /ரேதஸ் –ஐந்து ஆகுதி
இந்தச் சரீரத்தோடு முடிவுசெய்து பின்பு ஒரு சரீரத்திற்புகாதபடி செய்து’ என்றபடி. ‘இப்படிச் செய்வது யாரை?’ என்னில்
அடியார்களை –
தன் திருவடிகளில் எல்லாப் பாரங்களையும் விட்டிருக்குமவர்களை.
பிரபன்னனுக்கு -சரீர அவசானம் மோஷம் –சாதனா பக்தி -பிராரப்த கர்ம போகாதே –
கொண்டுபோய்த் தன்மை பெறுத்தித் தன் தாள் இணைக்கீழ்க் கொள்ளும் அப்பனை –
‘மரணமானால்’ என்கிறபடியே, சரீரம் பிரியுமளவும் பொறுத்திருந்து– உயிர் உடம்பின் நீங்குங் காலத்து நினையும்
நினைவையும் பத்தியையும் இவர்களுடைய பணியாக்காமல் –’அஹம் ஸ்மராமி – நானே நினைக்கிறேன்,’ என்கிறபடியே,
தானே நினைத்து, வழி தெரியாதபடி இருக்கின்ற நூற்றோராவது நாடியாலே
‘ஆர்த்தனான பரம புருஷனால் அநுக்கிரஹிக்கப்பட்டவனாய்’ என்கிறபடியே, தான் கூடக் கொண்டு புறப்பட்டு,
அச் சரீரத்தின் பிரிவு சமயத்திலே இவன் பட்ட வருத்தமெல்லாம் தீரும்படியாக அவ்வளவிலே ஒரு பரமாத்தும பிரவேசத்தைப் பண்ணுவித்து,
சிறு குழந்தைகள் நொந்தால் தாயானவள் குளிர்ந்த உபசாரம் பண்ணுமாறு போன்று அவ்வளவிலே
மேல் வழி போகைக்குத் தரிப்பு உண்டாம்படி செய்து, ’உயிர்கொண்டு உடல் ஒழிய ஓடும்போது ஓடி, அயர்வென்ற தீர்ப்பான்’ என்கிறபடியே
சென்று முகங்கொடுத்து, கர்ம சம்பந்தம் அற்றிருப்பினும் வித்யா மஹாத்மியத்தாலே விரஜையளவும் சூக்ஷ்ம சரீரம் நிற்கும்படி பண்ணி
அர்ச்சிராதி கணங்களோடு ஒக்க ஆள் இட்டிராமல், ‘நயாமி – அடையச்செய்கிறேன்’ என்கிறபடியே,
தானே வந்து ‘மாதவன் தன் துணையா நடந்தாள்’ என்கிற ‘கள்வன்கொல்’ என்கிற திருப்பதிகத்திலே பிராட்டியைப் போலே
தன் சிறகின்கீழே கொண்டு, வழியிலுள்ளார் தலைமேல் தாங்கும்படி இவ்வருகுள்ளவற்றைக் கழித்துப் பரமபதத்திலே கொண்டு புக்கு,
’இந்த உயிர் இந்தச் சரீரத்திலிருந்து புறப்பட்டுப் பரஞ்சோதியாய் உள்ள பரம்பொருளை யடைந்து’ என்கிறபடியே
தனக்கே உரியதான உருவத்தோடு விளங்கும்படியாகச் செய்து,
பின்னையும் விடாதே திருவடிகளே அணையாகத் தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக்கொண்டு,
இதுதான் இவனுக்கு உபகரித்தானாய் இருத்தல் அன்றிக்கே, தன் பேறாக நினைத்திருக்கும் மஹோபகாரகனை.
‘எவர் ஒருவர் மிக்க பத்தியையுடையவராய் உபாசனை செய்து எனது சாயுஜ்ய பதவியை அடைகின்றாரோ அவர் விரோதி கழிந்தவராய்
எப்பொழுதும் என்னுடைய கைங்கரிய பரர் ஆகின்றார்,’ எனப்படுதலால் ‘தன் தாளிணைக் கீழ்க்கொள்ளும்’ என்கிறார்.
‘தன்மை பெறுத்தி’
என்றது, ‘தனது சொரூபம் தோன்றும்படி செய்து’ என்றவாறு.
இதுதன்னை இவன் அறிவினை உடையவன் ஆகையாலே உபகாரமாக நினைத்திருப்பான்;
பாரதந்திரியத்தாலே அவன் தனக்காகச் செய்தானாக இருப்பான் ஆதலின், ‘அப்பனை’ என்கிறார்.

தொன்மை பிதற்ற வல்லாரை –
இயற்கையாக அமைந்த வள்ளல் குணத்திலே ஈடுபட்டு முறை கெடப் புகழுமவர்களை.
‘என்னைத் தூஷித்தவர்களையும் துவேஷம் செய்தவர்களையும் கொடிய தன்மையுடையவர்களையும் பிறப்பு இறப்பு வழிகளிலே
என்னை அடைவதற்குத் தடையாகவுள்ள பிறவிகளிலே எப்பொழுதும் தள்ளுகிறேன்,’ என்று
தள்ளுமது இவன் செய்த குற்றங்களைக் கண்டு ஆகையாலே, அது ஒரு காரணம் பற்றி வந்த தன்மையே;
இயற்கையான நிலையாவது, இப்படிப் பாதுகாத்தலேயாம்.-தள்ளுவது காரணத்தாலே கொள்ளுவதே இயற்க்கை என்றவாறு –
பிதற்றுமவர் கண்டீர் –
‘அந்தப்புர விருத்தாந்தம் இவர்களுக்கு நிலையாவதே!’ என்று அவர்கள் விஷயத்திலே ஈடுபட்டு ஏத்துமவர்கள் தாம்.
நன்மை பெறுத்து –
பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருத்தலை எல்லையாகவுடைய பகவானுக்கு அடிமைப்பட்டிருத்தல் ஆகிற செல்வத்தை உண்டாக்கி
எம்மை நாள் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பரே –
நமக்கு அவன் திருவடிகளில் கைங்கரியத்தை உயிர் உள்ள வரையிலும் நடத்தக்கூடிய நம்பத்தக்கவர்கள்;
இனி, ‘நம்பர்’ என்பதற்கு, ‘முதலிகள்’ என்னலுமாம்.

—————————————————————-

நம்பனை ஞாலம் படைத்தவனைத் திரு மார்பனை
உம்பர் உலகினில் யார்க்கும் உணர்வு அரியான் தன்னைச்
கும்பி நரகர்கள் ஏத்துவரேலும் அவர் கண்டீர்
எம்பல் பிறப்பிடைதோறு எம் தொழு குலம் தாங்களே.–3-7-8-

பிராப்ய பூதன் -ஸ்ரீ யபதியை ச்துதிக்குமவர்கள்
எங்களுக்கு கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்திகள்
நம்பனை ஞாலம் படைத்தவனைத் திரு மார்பனை -பகவத் சம்பந்தம் வைத்தே பாகவதர்கள் -ஆச்ரயித்து
அனுபவிக்கைக்கு உறுப்பாக சிருஷ்டித்து
சிருஷ்டி தசையிலும் -பிராப்ய பிராபக தசைகளிலும் ஸ்ரீ யபதி -ஆச்ரயண தசையிலும்
-புருஷகாரம் -பிராப்ய தசையிலும் கைங்கர்ய அபி வ்ருத்தி செய்து அருளுபவர் -ஸ்ரீ யபதி-திரு மார்பனை-
உம்பர் உலகினில் யார்க்கும் உணர்வு அரியான் தன்னைச்
ஸூ ஸ்ருஷ்டமான உபரிதன லோகங்களில் -உணர்வுக்கும் கூட அப்பால் பட்டவன் –
மேன்மையை சொல்லி -இனி மேல் –
கும்பி நரகர்கள் ஏத்துவரேலும் அவர் கண்டீர்-கும்பி பாக நரக வாசிகள் பாப பிரசுரர்கள் -ஸ்தோத்ரம் பண்ணினால்
அவர்கள் தாம் கிடீர் – –
எம்பல் பிறப்பிடைதோறு எம் தொழு குலம் தாங்களே-பரமாத்மா உடைய பிரபாவத்தால் —
குற்றங்கள் தீண்டாமல் -எக்குற்றவாளர் –நம்மை ஆட் கொள்ளும் –
எம் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் -பல ஜன்மங்களிலும் சேஷ வ்ருத்திக்கு -பிரதிசம்பந்தி –
பிராப்ய பலம் -இப்பாசுரத்தில் -நாராயணயா சப்தார்த்தம் -விவரணம் நெடுமாற்கு அடிமை திருவாய்மொழி –

நம்பத்தகுந்தவனும், உலகத்தையெல்லாம் படைத்தவனும் திருமகளை மார்விலே தரித்திருப்பவனும் மேல் உலகங்களிலுள்ள
எத்தகையோர்க்கும் அறிதற்கு அரியவனுமான எம்பெருமானுடைய திருநாமத்தை, கும்பீபாக நரகத்திலே கிடப்ப
வர்களாகி அங்கிருந்து ஏத்துவார்களே யாகில், அவர்களேதாம் எம்முடைய பல வகைப்பட்ட பிறவிகள்தோறும் எமக்குத் தெய்வங்கள் ஆவர்கள்.
‘அவர்தாங்கள் கண்டீர் எம் பல் பிறப்பிடைதோறு எம் தொழுகுலம்,’ எனக் கூட்டுக.
அவர்தாங்கள் என்பதில் ‘கள்’ என்பது அசைநிலை. அன்றியே, ‘தாங்கள் என்பதிலுள்ள ‘கள்’ என்பதனை ‘அவர்’ என்பதனோடும் கூட்டி
‘அவர்கள் தாங்கள்’ என்று கொண்டு பொருள் கூறலுமாம்.
தொழுகுலம் – தொழக்கூடிய குலதெய்வம்; குலம் – குலதெய்வத்திற்கு ஆகுபெயர். ‘யார்க்கும் தொழுகுலமாம் இராமன்’ என்றார் கம்பநாடர்.

‘அவனுடைய திருமகள்கேள்வனாந் தன்மையிலே தோற்றிருக்குமவர் எனக்கு நாதர்,’ என்கிறார்.
நரகத்தில் உள்ளாரையும் திருத்த ஸ்ரீ யபதித்வம் -பூ மேல் இருப்பாள் தானே வினை தீர்ப்பாள் –

நம்பனை –
நம்பப்படுமவனை; ‘எத்தகைய தீய நிலையிலும் ஆத்துமாவுக்குத் தஞ்சமானவனை’ என்றபடி.
ஈஸ்வரனால் வந்த ஆபத்தையும் அவனே ரஷிப்பான் -கர்மம் கண்டு சிஷிக்கவும் கிருபை கொண்டு ரஷிப்பதும் அவனே –
இரண்டு ஆகாரமும் உண்டே
‘மேற்பாசுரத்திலே அடியார்களை நம்பர் என்றாரே?’ எனின், ‘மேற்சொன்னவர்களும் நம்பர் ஆகைக்கு அடியானவனை என்கிறார்’ இப்பாசுரத்தில்.
இதனால், ‘இவனை ஒழிந்த பந்துக்கள் நம்பத் தகுந்தவர்கள் அல்லர்’ என்கை;
‘அந்தக் காகாசுரன் தகப்பனாலும் மஹரிஷிகளோடு கூடியிருக்கின்ற தேவர்களாலும் விடப்பட்டவனாய் மூன்று உலகங்களிலும்
நன்றாகத் திரிந்து பின் அந்தப் பெருமாளையே புகலிடமாக அடைந்தான்,’ என்பது ஸ்ரீராமாயணம்.
‘பெற்றார் பெற்றொழிந்தார் பின்னும் நின்று அடியேனுக்கு உற்றனாய் வளர்த்து என்னுயிராகி நின்றானை’ என்றார் திருமங்கை மன்னன்.
ஆக, இப்படி, எல்லா நிலைகளிலும் நம்பத்தகுந்தவன் சர்வேசுவரனே என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.
ஸ்வச்தமான தசையில் நானே அறிவித்து வைத்தால் -ச பித்ராச -நோக்குமா போலே தான் தனக்கு உதவாத தசையிலும் உதவுவானே –
ஈஸ்வரன் -நாம் நமக்கும் ஆகாத அன்றும் -தஞ்சமாவான் தானே யாவான்
பெருமாள் பக்கம் அபராதத்தால் தமப்பன் கை விட்டான்
ச காரத்தாலே தாயும் கை விட்டாள்-
பற்றும் பொது அவள் முன்னாக பற்றும் -கை விடும் பொழுது அவன் விட்ட பின்பே இவள் விடுவாள்
வாத்சல்யம் உரைத்த இடத்திலே முந்துற விழுவது -அவள் காலிலே முந்துற விழுந்தான் –
அவள் சசிதேவி -தாயார்-மை எழுதி ஒப்பனை -த்வேஷித்தால் -விலகி -இவனும் குட நீர் வழித்து நின்றான் -நன்றாக விட்டான் பரித்யாகம் –
ஸூரைஸ்ஸ -தேவர்களும் -சஜாதீயர்களும் கை விட்டார்கள் -ச மகரிஷிபி -ஜீவ காருண்யம் உள்ளவர்களும் -கை விட்டார்கள் –
ஆன்ரு சம்சயத்துக்கு விஷய விவிஸ்தை உண்டே –
திரீன் லோகன் -திறந்து கிஒடக்கும் வாசல் தோறும் நுழைந்து திரியும் பதார்த்தம் -ஒன்பதின் கால்
புகப்புக தள்ளிக் கதவை அடைத்து
தமேவ சரணம் கத -பிரம்மாஸ்திரம் ஏவின -அரி சினத்தால் ஈன்ற தாய் அகற்றிடினும் மற்று அவள் அருள் நினைந்தே -அழும் குழவி அது போலே –
நம்பன் -விச்வச நீயன் -சர்வேஸ்வரன் -எல்லா அவச்தைகளிலும் இவனே –
சிஷித்தவனை ரஷித்தால் குற்றம் இல்லையே -ரஷித்தவனை சிஷித்தால் தானே குற்றம் –
‘இதனை எங்கே கண்டோம்?’ என்னில்,
ஞாலம் படைத்தவனை –
தனக்கு, தானும் இன்றிக்கே பிறரும் இன்றிக்கே
அறிவு இல் பொருளைப் போன்று கிடக்கிற நிலையிலே பேற்றிக்கு உபயோகமான சரீரத்தை உண்டாக்கினவனை.-
‘அது யாருக்குப் பிரியமாக?’ என்னில்,
திருமார்பனை –
அவளுக்குப் பிரியமாக.
‘பிராட்டியினுடைய முகத்தை நோக்கிக்கொண்டு அந்த முகத்தின் குறிப்புகளைப் பின் சென்றவனாய்ப் படைத்தல்
முதலான காரியங்களைச் செய்கிறான்,’ என்னக்கடவதன்றோ?-
-யஸ்யா வீஷ்யா முகம் –தத் இங்கித பராதீனன் -விதத்தே அகிலம் –ஐகரஸ்யம்–ப்ரூ பங்கமே பிரமாணம் –

உம்பர் உலகினில் யார்க்கும் உண்ர்வு அறியான்தன்னை –
மேல் உலகங்களில் எத்தனையேனும் அதிசயிக்கத்தக்க ஞானத்தைஉடையவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாதவனை.
கும்பி நரகர்கள் ஏத்துவரேலும் –
மஹா பாபத்தின் பலமாகக் கும்பீ பாகமான நரகத்திலே கிடந்தும் அங்கே திருநாமத்தைச் சொல்லுவர்களாகில்.
அவர் கண்டீர் –
எத்தகைய தீவினையாளரேயாகிலும், அவ்விருப்பிலே நமக்கு அடையத்தக்கவர்.
எம் பல் பிறப்பிடை தோறு எம் தொழுகுலம் தாங்கள் –
நம்முடைய பல வகைப்பட்ட பிறவிகளிலே இடங்கள்தோறும் திருநாமத்தைச் சொன்னவர்கள் மாத்திரமே அன்று எனக்கு உத்தேஸ்யர்;
அவர்கள் குலங்களாக எங்கள் குலத்துக்கு ஆசாரியர் ஆவார்கள். ‘அங்குத் துக்க அனுபவம் பண்ணாநிற்க,
திருநாமத்தைச் சொல்லக்கூடுமோ?’ என்னில், ‘துன்பத்தின் மிகுதியாலே, ‘அம்மே! அப்பா!’ என்னக்கூடாதோ?’ என்று காணும் இவர்க்கு நினைவு.
இவர்க்கு நினைவு’ என்கையாலே, ‘துக்கத்தை அனுபவிக்கும் சமயத்தில் திருநாமத்தைச் சொல்லுதல் அரிது,’ என்பது கருத்து.
‘அந்தக ராசலம் வந்தாலுனை யழையாதிருப்பார் அந்தகராச லங்காபுரி யார்க்கரங்கா!மறையின்
அந்தக ராசலக் கூக்குரலோயுமுன் ஆழ்தடங்கல் அத்தக ராசலத்தே துஞ்ச நேமி யறுக்கக்கண்டே.’–என்றார் திவ்வியகவியும்.

—————————————————————————–

குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து எத்தனை
நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்
வலந்தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ணற்கு ஆள் என்று உள்
கலந்தார் அடியார் தம்மடியார் எம் அடிகளே.–3-7-9-

ஆஸ்ரிதர் ஜென்மாதி -அபகர்ஷ தோஷ நிவர்தகமான -பரம பாவனத்வம் -அநந்ய பிரயோஜனமாக
அனுபவிப்பார் -த்ரி புருஷம் எனக்கு சேஷிகள்
குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து எத்தனை-அநு லோமம் -பிரதி லோமம் -ஈர் இரண்டிலும் பிறந்திலேன் –
நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்-அறிவும் இன்றிக்கே -இருக்கும் –
முதல் சண்டாளர் ப்ராஹ்மண ஸ்தானம் வைத்து -மீமிசை சொல்
வலந்தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ணற்கு ஆள் -பெருமானுக்கு ஆட்செய்தவன் -வலக்கை -பலம் என்றுமாம் –
சரணம் பவித்ரம் -பவித்ர பூதன் -சக்கர பொறி ஒற்றிக் கொண்டு -சுவாமி –
ஸூ சம்பந்தத்தால் பவித்ரம் ஆக்கும் ஸ்வ பாவன் –
என்று உள் கலந்தார் அடியார் தம்மடியார் எம் அடிகளே-சேஷபூதர் -அநந்ய பிரயோஜனராய் கலந்தார் -அடியாருக்கு அடியார் எங்களுக்கு சுவாமிகள்
நிதான பாசுரங்கள் இதுவும் அடுத்ததும்

குலங்களைத் தரித்திருக்கின்ற நான்கு சாதிகளிலும் கீழே கீழே சென்று மிகச்சிறிய நன்மையுங்கூட இல்லாத சண்டாளர்களாகிலும்,
வலக்கையில் தரித்திருக்கின்ற சக்கரத்தையுடைய பெருமையிற்சிறந்தவனான நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடைய எம்பெருமானுக்கு அடிமை
என்று நினைத்து வேறு பிரயோஜனத்தைக் கருதாதவர்களுடைய அடியார் அவர்தம் அடியார் எமக்குக் கடவுள் ஆவர்.

வி-கு : இப்பாசுரத்தால் சாதிகள் நான்கு உள என்பது ஆழ்வார் திருவுள்ளமாதல் காண்க.
வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பாலுள்ளும், கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின், மேற்பால் ஒருவனும் அவன்கட் படுமே,’ என்பது புறநானூறு.
ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார் மரபியலில் நான்கு வருணங்களைக் கூறியிருத்தல் ஈண்டு நினைவு கூர்க.
‘நலந்தான் எத்தனை இலாத’ என மாறுக. இது, சண்டாளர்களுக்கு அடைமொழி. ‘எத்தனை’ என்பது, ‘சிறிது’ என்னும் பொருளது.
‘எத்தனையும்’ என்ற உம்மை தொக்கது.

‘கையும் திருவாழியுமான அழகிலே தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

குலம் தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து –
முறைப்படி நடக்கும் விவாகத்தாலும் அநுலோம பிரதிலோம விவாகத்தாலும் உள்ள குலங்களைத் தரிப்பதான
பிராஹ்மண வருணம் முதலான நான்கு பிறவிகளிலும் கீழே கீழே போய்.
ரிஷ்ய சிங்கர் -சாந்தா தேவி ரோமஹர்ஷர் பெண் -அநு லோமம் விவாகம் த்ரேதா யோகம்
யயாதி எது -மேல் ஜாதி கல்யாணம் பிரதி லோமம் -த்வாபர யுகம்
மனு -சாஸ்திரம் -கலி யுகம் கூடாது -அவர்களுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்ய சக்தி உண்டு என்பதால்
எத்தனை நலந்தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்-
அந்தச் சண்டாள ஜன்மத்துக்கு அடைத்த ஞான ஒழுக்கங்கள் இன்றியே இருப்பாருமாய், ‘சண்டாளர்’ என்றால் நாம் நோக்காமல்
போமாறு போன்று அந்தச் சண்டாளர்களும் விலகிச் செல்லக் கூடியவர்களாகிலும்.
பிரணவம் சொல்லாமலே அருளிச் செயல் -ஒழுக்க சீலர்கள் -நமோ நாராயாணாய தான் சொல்லுவார்கள் –
‘இவர்கள் உத்தேஸ்யர் ஆகைக்கு என்ன வலக்குறி -அடையாளம்-உண்டு?’என்ன,
விருத்தவான்கள் -வ்ருத்த வான்கள் -ஒழுக்க சீலர் -சக்கர குறி வலக்குறி-அன்றோ இவர்கள் என்று
கைமேலே காட்டிக்கொடுக்கிறார் மேல்.–உள்ளங்கை நெல்லிக் கனி போலே -கை மேல் உள்ள சக்கரப் பொறியே பலம் –

வலம் தாங்கு சக்கரத்து மணிவண்ணன் அண்ணற்கு –
‘வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு’ என்றவர்,
‘வடிவார் சோதி வலத்து உறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு’ என்னுமாறு போன்று, இவரும் மேற் பாசுரத்திலே
‘திருமார்பனை’ என்றார்; இங்கே ‘வலந்தாங்கு சக்கரம்’ என்கிறார்.
அந்தப்புரத்துக்கு காவல் வேண்டுமே -இதனால் நம்மாழ்வார் பெரியாழ்வார் -இப்படி அருளிச் செய்கிறார்கள் –
வலப்பக்கத்தே தரிக்கப்பட்ட திருஆழியை உடையனாய் அதற்குப் புகலிடமான நீலமணி போலே சிரமத்தைப் போக்குகின்ற
வடிவழகையுடைய அறப்பெரியவனுக்கு.
ஆள் என்று உள் கலந்தார் அடியார்தம் அடியார் என் அடிகளே –
‘சொரூப ஞானம் முன்பாக ‘அடிமை செய்கையே பிரயோஜனம்’ என்று இருக்குமவர்களுடைய அடியார் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.
விருத்தவான் அபிமானத்திலே ஒதுங்கும் இதுவே அன்றோ வேண்டுவது? அவர்கள் அவனிலும் உத்தேஸ்யர் ஆவர்கள் அன்றோ!
அத்யந்த நிஹீனாக இருந்தாலும் -வ்ருத்தவான்கள் -வலக்கை ஆழியான் -பற்றியவர்கள் -மகாத்மா உடைய பிரபாவத்தால் பாபம் ஒட்டாதே
-ஈட்டிய வினையரேலும் அருவினை பயன் ஒட்டாதே சிந்தையிலே வைத்து மருவி -என்றார் -இவர் ஆள் என்று உள் கலந்தார் -என்கிறார் –

‘இவ்வாறு ‘சண்டாள சண்டாளர்களாகிலும் – எம் அடிகளே’ என்று கூறுதல் உலக நடைக்கு மாறுகோடல் அன்றோ?’ எனின்
‘இப்படி வைஷ்ணவர்களை விரும்பினால் இது உலக மரியாதைக்குச் சேராதிருந்ததாகில்,
ஆழ்வார் விரும்பியதை நம்பினவர்களாகிறோம்,’ என்று நஞ்சீயர் அருளிச்செய்வர்.

—————————————————————————————–

அடி ஆர்ந்த வையம் உண்டு ஆலிலை அன்ன வசஞ்செயும்
படியாதும் இல் குழவிப்படி எந்தை பிரான் தனக்கு
அடியார் அடியார் தம்மடியார் அடியார் தமக்கு
அடியார் அடியார் தம்மடியார் அடியோங்களே.–3-8-10-

சப்த பர்வம் -நிலை -பிரளய ஆபத்சகன் -ஆலிலை -சாயிக்கு சேஷ பூதர் -சம்பந்தி பரம்பரைக்கு ஏழு படி கால்
அடி ஆர்ந்த வையம் உண்டு ஆலிலை அன்ன வசஞ்செயும்-திரிவிக்ரமம் -அடியால் ஆர்ந்த -அளந்து போகம்
-அனைத்தும் உள்ளே இருக்கா என்று பார்த்து கராரவிந்தம் –
அன்ன வசம் செய்து -உண்டது ஜரியாமல் ஒருக்களித்து
இடது பக்கம் -ஜரிக்கும்-உண்ட பின்பு -நடை -கொஞ்சமாக பேசி -இடது பக்கம் படு -வியாதி வராது ஆயுர் வேதம்
படியாதும் இல் குழவிப்படி எந்தை பிரான் தனக்கு-ஒப்பு இல்லா-முக்த சிசு விக்ரகம் -அந்த ஸ்வாபாத்தாலே எங்களை எழுதிக் கொண்ட சுவாமி
அடியார் அடியார் தம்மடியார் அடியார் தமக்கு அடியார் அடியார் தம்மடியார் அடியோங்களே.
சப்த -சம்பந்தி பாரம்பரையின் எல்லை நிலங்களின் –
பாட்டு முடிந்த வாறே -சந்தச்சில் இல்லை சந்தத்தில் உள்ளத்தில் இடம் இருந்தாலும்
சேஷத்வ ப்ரீதி -ததீயரான சேஷ சேஷி பாரம்பர்யத்துக்கும் ஒப்பு இல்லை

‘திருவடிகளுக்கு அளவான பூமியை உண்டு, உண்ட உணவுக்கு அநுகுணமாகக் காரியத்தைச் செய்த, ஒப்பு ஒன்று இல்லாத இளமை பொருந்திய
திருமேனியையுடைய எந்தை பிரானுக்கு அடியார் அடியார்தம் அடியார் அடியார்தமக்கு அடியார் அடியார்தம்மடியார்கட்கு அடியோம் யாம்,’ என்கிறார்.
படி – ஒப்பு. குழவிப்படி – குழவி வடிவு. ‘அடியோங்களே’ என்பதில் ‘கள், ஏ’ என்பன அசைநிலைகள்.

‘அவனுடைய அகடிதகடநாசாமர்த்யத்தில் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுடைய அடிமையின் எல்லை நிலம் நான்,’ என்கிறார்.

அடி ஆர்ந்த வையம் உண்டு –
அமுதுசெய்ய, முன்பே அடி இட்ட படி அன்றோ இது? தன் படிக்குக் காற்கூறும் போராததை அன்றோ அமுது செய்தது?
காலால் அளந்ததை -கால் பங்கு தான் உண்டார் -திருவடிக்கு அளவான பூமியை அமுது செய்து.
ஆல் இலை அன்ன வசம் செய்யும் –
அப்பொழுது தோன்றியது ஓர் ஆலந்தளிரிலே உணவுக்கு ஈடாக இடம் வலங்கொள்ளும். அமுது செய்த படி ஜீரணியாமல்,
வலக்கை கீழ்ப்பட ஆயிற்றுக் கிடப்பது. ‘வலக்கை கீழ்ப்படக் கிடப்பான் என்?’ எனின், தந்தாம் ஜீவனத்திற்குக் கேடு வாராமல்
பாதுகாத்தல் எல்லார்க்கும் ஒக்குமே? கூழாட்படுகை அவனுக்கும் ஒத்திருக்கிறபடி.
அன்ன வசஞ்செய்யும்’ என்றது, ‘உண்ட அன்னத்துக்குத் தகுதியாகச் செய்யுமவன்’ என்பதாம்; என்றது,
‘உண்ட உணவு அறாதபடி வலக்கை கீழதாகக் கண்வளர்பவன்’ என்றபடி. இவ்விடத்தில்,
‘தாமக் கடை யுகத்துள்ளே விழுங்கித் தரித்தபழஞ் சேமப் புவனம் செரிக்குமென்றே,சிவன் மாமுடிக்கு நாமப் புனல் தந்த
பொற்றாளரங்கர், நலஞ் சிறந்த வாமத் திருக்கரமேலாகவே கண் வளர்வதுவே.’-என்ற திவ்வியகவியின் பாசுரத்தை நினைவு கூர்க.

படி யாதும் இல் குழவிப் படி –
ஒப்பு ஒன்றுமின்றியே இருக்கின்ற பிள்ளைத்தனத்தாலே. ‘யசோதையின் முலைப்பால் உண்ணும் பிள்ளையும் ஒப்பு அன்று வடதளசாயிக்கு’ என்பார்,
‘படி யாதும் இல் குழவி’ என்கிறார். ‘தொட்டில்நின்றும் தரையிலே விழப் புகுகிறோம்’ என்று அஞ்ச அறியாத இளமையே அன்றோ அங்கு?
‘ஆல் இலையினின்றும்பிரளயத்திலே விழுகிறோம்,’ என்று அஞ்ச அறியாத மௌக்த்யம் அன்றோ இங்கு?’ என்றபடி.
எந்தை பிரான் –
அகடித கடநா சாமர்த்யத்தாலே என்னைத் தோற்பித்த உபகாரகன்.

அடியார் அடியார்தம் அடியார் அடியார்தமக்கு அடியார் அடியார்தம் அடியார் அடியோம் –
‘அந்தப் பரம்பொருள் ஈசுவரர்களான சிவன் முதலியோர்களுக்கும் மேலான ஈசுவரன்’ என்கிறபடியே,
இறைமைத்தன்மைக்கு அவனுக்கு அவ்வருகு இல்லாதது போன்று, அடிமையாம் தன்மைக்குத் தமக்கு
அவ்வருகு இல்லாதபடி அதன் எல்லையிலே நிற்கிறார். ஐஸ்வரியத்தை ஆசைப்பட்டவர்கள் தம்மோடு ஒத்த இனத்தாரில் ஏற்றத்தை ஆசைப்பட்டு,
க்ஷத்திரியர்க்கு மேலே ஆசைப்பட்டு, இந்திர பதத்தை ஆசைப்பட்டு, பிரஹ்மாவின் அளவில் ஆசைப்படுமாறு போன்று,
இவரும் இவ்வருகில் எல்லையை ஆசைப்படுகிறார். இப்போதும் தம்முடைய ருசிக்கு அவதி உண்டாய் இவ்வளவிலே நின்றார் அல்லர்;
பாசுரத்தில் இதற்கு அவ்வருகு போக ஒண்ணாமையாலே நின்றார் இத்தனையேயாம்.
‘இவ்வாறு ‘சண்டாள சண்டாளர்களாகிலும் – எம் அடிகளே’ என்று கூறுதல் உலக நடைக்கு மாறுகோடல் அன்றோ?’ எனின்
‘இப்படி வைஷ்ணவர்களை விரும்பினால் இது உலக மரியாதைக்குச் சேராதிருந்ததாகில்,
ஆழ்வார் விரும்பியதை நம்பினவர்களாகிறோம்,’ என்று நஞ்சீயர் அருளிச்செய்வர்.
லௌகிக விருத்தம் ஆனாலும் ஆழ்வார் திரு உள்ளப்படி நடந்தோம் ஆவோம் என்றபடி –

—————————————————————————–

அடி ஓங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவர்க்கு அருள்செய்த
நெடியோனைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள்
அடி ஆர்ந்த ஆயிரத்துள் இவை பத்து,அவன் தொண்டர் மேல்
முடிவு ஆரக் கற்கில் சன்மம் செய்யாமை முடியுமே.–3-8-11-

ஜன்ம நிவ்ருத்த பலன்
அடி ஓங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவர்க்கு அருள்செய்த-ராஜ்ய பிரதிஷ்டை உயர்ந்து வரும்படி -அவர்களால் நிரஸ்தரான அன்று
-பாண்டவர்க்கு சர்வ பிரகார உபகாரம்
நெடியோனைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள்
செய்தாலும் ஒன்றும் செய்யாதாவன் போலே -பாரிப்பு உடையவன் -நிர்வாககர் -கட்டளைப் பட்ட திரு நகரி -அந்தரங்க வ்ருத்திகள்
அடி ஆர்ந்த ஆயிரத்துள் இவை பத்து,அவன் தொண்டர் மேல்
திருவாய் மொழி -வாசா கைங்கர்யம் -பாத பந்தம் -தொகை –
அடியார்களைப் பற்றிய
முடிவு ஆரக் கற்கில் சன்மம் செய்யாமை முடியுமே-சன்மம் முடிக்கும் என்கிறது இல்லை -பாகவத கைங்கர்யம் இல்லாத ஜன்மம் கிட்டாது -உத்தேச்யம் இதுவே
நெஞ்சிலே புகும் படி அப்யசிக்க முடியுமாகில் -துர் லாபம் -ததீய சேஷத்வம் இல்லாத ஜன்மம் முடிக்கும்

எல்லா வகையாலும் வேர் ஊன்றிய துரியோத நாதிகள் அழியும்படி அக்காலத்தில் பஞ்சபாண்டவர்களுக்கு அருள் செய்த
நெடியோனைப் பற்றிய, அழகிய திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீசடகோபருடைய குற்றேவல்களாகிய, அடிகளுக்குக் கூறிய
இலக்கணங்கள் அமைந்த ஆயிரம் பாசுரங்களுள் இப்பத்துப் பாசுரங்களும் அவனுடைய அடியார்கள்மேல் முடிவு;
இவற்றை நன்றாகக் கற்றால், பிறவி உண்டாகாதபடி முடிந்துபோம்.
‘அவன் தொண்டர் மேல் முடிவான இவை பத்து ஆரக் கற்கில் சன்மம் செய்யாமை முடியும்’ என மாறுக. ‘வீயச்செய்த நெடியோன்’ என்க.

‘பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமையைப் பற்றிப் பரக்கப் பேசிய இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்கள்,
இப்பேற்றிற்கு விரோதியான சமுசாரத்தைக் கடப்பார்கள்,’ என்கிறார்.

அடி ஓங்கு நூற்றுவர் வீய –
பாண்டவர்களை அரக்கு மாடத்திலே அகப்படுத்தியும், சூதிலே தோற்பித்தும், வனவாசம் முதலியவைகளைப் பண்ணுவித்தும்,
தாங்கள் புத்திரர் மித்திரர் முதலியவர்களாலே நிறைந்து இராச்சியத்திலே வேர் விழுந்த துரியோதனாதிகள் நூற்றுவரும் முடியும்படி.
அன்று –
அவர்களாலே தள்ளப்பட்ட அன்று.
ஐவர்க்கு அருள் செய்த நெடியோனை –
இரண்டு இடத்திலும் ஒக்குங்காணும் ஐவர்க்கு அருள் செய்கை.-பாண்டவர்க்கும் -ஆழ்வாருக்கு -பஞ்ச இந்த்ரியங்கள்
இங்குத் திசை திசை வலித்து எற்றுகின்ற ஐவர்க்கு அருள் செய்தான்;
அங்கு அவர்களாலே எற்று உண்ட ஐவர்க்கு அருள் செய்தான். இவர்களுடைய யானை குதிரை உள்ளிட்டவை அவர்கள் பறித்துக் கொள்ள,
எவனுக்கு மந்திரியாயும் காக்கின்றவனாயும் இருக்கின்றானோ’ என்கிறபடியே, இழந்தவை எல்லாம் தானேயாய் நின்றான் ஆதலின்-‘அருள் செய்த’ என்கிறார்.
நெடியோனை –
பாண்டவர்கள் காரியம் செய்து போகிற அன்றும், ‘நிறைவு பெறாத மனத்தையுடையவனாய்
இருக்கிறேன்,’ என்கிறபடியே, ‘அவர்கள் காரியம் ஒன்றும் செய்யப்பெற்றிலோம்,’ என்றிருந்தபடி.

தென்குருகுகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள் –
ஆழ்வார் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமையை எல்லையாகவுடைய கைங்கரியத்தை வாசிகமாகப் பண்ணுகையாலே
அந்தரங்க அடிமை ஆயிற்றுச் சர்வேசுவரனுக்கு.
அவனைப் பற்றி பாடினால் பஹிரங்கமாம் -தொண்டர் மேல் பாடினால் அந்தரங்கமாம் –
அடி ஆர்ந்த ஆயிரத்துள் –
இருக்கு வேதம் போலவும், ‘நான்கு அடிகளோடு கூடியதும் ஒவ்வோரடியும் எழுத்துக்களால் ஒத்திருப்பதும்’ என்கிற
ஸ்ரீ ராமாயணம் போலவும் அடிகள் நிறைவுற்ற ஆயிரம்.
அவன் தொண்டர்மேல் முடிவு இவை பத்து –
இதில் சர்வேசுவரனைச் சொன்ன இடங்கள் உபசர்ஜ்ஜன கோடியிலே யாமித்தனை.
உபசர்ஜன கோடி அவனைப் பற்றி -உடையவன் -திருமால் அடியார் -திருமாலை சொல்லித் தானே அடியார் -திருமால் அடியாருக்கு விசேஷணம் –
ஆரக்கற்கில் – நெஞ்சிலே படும்படி கற்க ஆற்றல் உள்ளவர்களாகில்.
இனி, ‘இதில் ஒரு பாட்டும் விழ விடாதே கற்கில்’ என்னுதல்.
சன்மம் செய்யாமை முடியும் –
அடியார்கட்கு அடிமையாம் தன்மைக்கு விரோதியான பிறவியிலே சேர்தல் அறும்.
அடியார்க்கு அடிமையாகும் தன்மை கிட்டும் சொல்லாமல் -வியாதி போக்க சக்கரைப் பொங்கல் போலே அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி –
ஆனபின்பு இஷ்ட பிராப்தி -பாகவத கைங்கர்யம் பள்ள மடை தன்னடையே வரும் –

————————————————————————————

திராவிட உபநிஷத் சங்கதி -ஸ்ரீ வாதி அழகிய மணவாள ஜீயர் –

தத் சோக சாந்தி விதயே ஹரிணா-பிரசாதாத்
ஆவிஷ் க்ருதான் ஸ்வ குண சேஷ்டித போக சீலான்
ஆலோக்ய வைஷ்ணவ ஜனான் முனிர் ஆத்ம நாத
ஆக்யாயா தாநதி ஜஹர்ஷ ச சப்தமே ஸ –27–

ஜஹர்ஷ-அதி ஜஹர்ஷ -அவர்களை ஆனந்திப்படுத்தி தானம் ஆனந்தித்தார்
பாகவத பிரதர்சனம் திருக்குணம் -அடியார்க்கு ஆட்படுத்தும் விமலன் –இது தான் அவன் குணம் –

—————————————————————-

திராவிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளி -ஸ்ரீ தேசிகன் –

ஸ்பீதாலோகாதீ பூம்நா ப்ருது பஹூ புஜயா திவ்ய மால்ய அஸ்த்ர பாஜா
ஸத் வஸ்த்ரா கல்ப க்லுப்த்யா த்ரித சர சக்ருதா ரஷண உன்முக்ய வத்யா
முக்தைர் உத்தம்ஸித அங்கர்யா ஸ்திர த்ருத ரமயா ஸ்யாமயா நித்ய சத்யா
ஸுரே காந்த்யா ஜிதாநாம் ஸ்வப ஹுமத ஜன ஸ்வாமி தாமந் வமம்ஸ்த –3-7-

1-ஸ்பீதாலோகாதீ பூம்நா –பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியை-விலக்ஷணமாய்ச் செறிந்து இருந்த தேஜஸ்ஸை யுடையதுமாய்

2-ப்ருது பஹூ புஜயா –தோளும் ஓர் நான்குடை–நான்கு திருத்தோள்களை யுடையவனுமாய்

3-திவ்ய மால்ய அஸ்த்ர பாஜா –நறுந்துழாய்ப் போதனைப் பொன்னெடுஞ் சக்கரத்து எந்தை பிரான்–
திவ்ய பரிமிளிதமான திருத்துழாய் மாலையையும் தேஜிஷ்டமான திருவாழியையும் யுடையவனுமாய்

4-ஸத் வஸ்த்ரா கல்ப க்லுப்த்யா –உடை ஆர்ந்த ஆடையன் கண்டிகையன் உடை நாணினன் புடையார் பொன் நூலினன்
பொன்முடியன் மற்றும் பல்கலன் நடையா உடைத் திரு நாரணன்–திவ்யங்களான திருப்பரியட்டம் திருக்கண்ட சரம்
திருவரை நூல் வடம் துரு யஜ்ஜோபவீதம் திரு அபிஷேகம் முதலான மற்றும் உள்ள திரு ஆபரணங்களை யுடையவனுமாய் –

5-த்ரித சர ச க்ருதா –அமரர்கட்கு அருமை ஒழிய அன்று ஆர்அமுது ஊட்டிய அப்பனை–
தேவர்களுக்கு போக்யமான அம்ருதத்தைக் கொடுக்குமவனாய் –

6-ரஷண உன்முக்ய வத்யா –அளிக்கும் பரமனைக் கண்ணனை–ரக்ஷணத்தையே ஸ்வ பாவமாக யுடையவனுமாய்

7-முக்தைர் உத்தம்ஸித அங்கர்யா –சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டு போய்த் தன்மை பெறுத்தித்
தன் தாளிணைக் கீழ்க் கொள்ளும் அப்பனை–ஆஸ்ரிதரை சம்சாரத்தில் நின்றும் முக்தராக்கி அவர்களாலே
செவ்விப்பூ போலே சிரஸ்ஸிலே சூட்டப்பட்ட திருவடிகளை யுடையவனுமாய்

8-ஸ்திர த்ருத ரமயா –திரு மார்பனை-அலர் மேல் மங்கை இறையும் அகலகில்லேன் என்று
உறையும்படியான திரு மார்பை யுடையவனுமாய்

9–ஸ்யாமயா –அண்ணல் மணிவண்ணற்கு–நீல ரத்னம் போலே ஸ்யாமையுமாய்

10–நித்ய சத்யா –ஆலிலை அன்ன வசஞ்செயும்
படியாதும் இல் குழவிப்படி எந்தை பிரான்–பிரளய காலத்திலும் இடைவிடாதே நித்யையுமாய் இருக்கிற எம்பெருமான்

ஸுரே காந்த்யா ஜிதாநாம் ஸ்வப ஹுமத ஜன ஸ்வாமி தாமந் வமம்ஸ்த –திருமேனி சோபைக்குத் தோற்று
அடிமை செய்யும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுடைய தாஸ தாஸ தாஸர்கள் என்று
இந்த தசகத்திலே ஆழ்வார் அத்யவஸித்து அருளினார் –

——————————————————-

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -பாசுரம் 27-பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்–

பயிலும் திருமால் பதம் தன்னில் நெஞ்சம்
தயலுண்டு நிற்கும் ததியர்க்கு -இயல்வுடனே
ஆளானார்க்குக் ஆளாகும் மாறன் அடி அதனில்
ஆளாகார் சன்மம் முடியா——–27-

—————————————–

அவதாரிகை –

இதில்
ததீயரை பத்தும் பத்தாக உத்தேச்யராக அனுசந்தித்த
பாசுரத்தை
அனுவதித்து அருளிச் செய்கிறார் –
அது எங்கனே என்னில் –
கீழே
சௌலப்ய காஷ்டையை யுபதேசிக்க அத்தையும்
காற்கடை கொள்ளுகையான
சம்சாரிகளோட்டை சஹவாசத்தால் வந்த வெக்காயம் மாறாத படி –
தனக்கு பாத ரேகை போலே பரதந்த்ரரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை
அவன் காட்டக் கண்ட அவர்கள் திருவடிகளிலே தலையை மடுத்து
அவர்கள் தான் அவன் படிகளிலே பல படியாக மண்டி இருக்கிற படியைக் கொண்டாடி
அவர்கள் எல்லை நிலத்திலே சென்று இனியராகிற
பயிலும் சுடர் ஒளியின் தாத்பர்யத்தை
பயிலும் திருமால் -இத்யாதியால் -அருளிச் செய்கிறார் -என்கை –
கச்சதா மாதுலகுலம் -இதிவத் –

—————————————————————————————-

வியாக்யானம்–

பயிலும் திருமால் –
ஆஸ்ரித சங்க ஸ்வபாவனான
ஸ்ரீ யபதியினுடைய-ஆஸ்ரிதற்காக சங்கல்பிக்கும் திருமால் – திருவடிகளிலே
இத்தால் -திரு நாரணன் -என்றத்தை சொல்லுகிறது —

பயிலும் திரு என்று
எம்பெருமானோடே சர்வ காலமும் சம்ஸ்லிஷ்டையான ஸ்ரீ என்னவுமாம் –

பதம் தன்னில் நெஞ்சம் தயலுண்டு நிற்கும் ததியர்க்கு –
என்றது –
பாதம் பணிய வல்லாரை -என்றபடி –

நெஞ்சம் தயலுண்டு நிற்கையாவது –
திருவடிகளிலே போக்யதையை அனுசந்தித்து
ச்நேஹார்த்தரதா யுக்தா சித்தராய் தன நிஷ்டராய் இருக்கை-என்றபடி
உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புற்று நிற்குமது -என்னக் கடவது இறே –

அன்றிக்கே
தயல் -என்று தையலாய்
திருவடிகளிலே பந்த பாவராய் இருக்குமவர்கள்
என்றாகவுமாம்
ததீயர் -என்று
தத் சம்பந்தமே நிரூபகமாய் உள்ளவர்களுக்கு -என்கிறது
பயிலும் திரு உடையார் -என்றும்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் -என்றும்
பாதம் பணிய வல்லார் -என்றும்
திரு நாரணன் தொண்டர் -என்றும்
இப்புடைகளிலே நிரூபகமாய் இருக்கை -என்கை –
பாகவதம் -பாகவத இதம் பாகவதம் போலே அவன் சம்பந்தமே நிரூபகம்

இயல்வுடனே ஆளானார்க்குக் ஆளாகும் மாறன் அடி –
வடிவு அழகிலும்
ஆயுத ஆபரணாதி ஒப்பனை அழகிலும்
தோற்று அடிமையாய் இருப்பவர்களுக்கு ஆளாகையே
ஸ்வரூபமாய்
இருக்கும் ஆழ்வார் திருவடிகளில் –

ஆளாகார் –
அடிமை ஆகாதார் –

சன்மம் முடியா –
சன்ம ஷயம் பிறவாது –
எமர் கீழ் மேல் ஏழ் பிறப்பும் விடியா வென்னரகத்து என்றும் சேர்த்தல் மாறினார் -என்னும்படி
ஆழ்வார் சம்பந்தம் உடையவர்களுக்கு இறே
சம்சார சம்பந்தம் அறுவது –
இவையுமோர் பத்து சொன்னால் இறே சன்மம் செய்யாமே
இலங்கு வான் யாவரும் ஏறுவது
அல்லாதாருக்கு சித்தியாது இறே –

ஆகையால்
ததீய சேஷத்வத்தின்
எல்லை நிலத்திலே
நிற்கிற ஆழ்வார் திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்கவே
ஜன்ம சம்சார பந்த நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக
மோஷ சித்தியாம் –
என்றபடி –

—————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பகவத் விஷயம் காலஷேபம் -78- திருவாய்மொழி – -3-7-1….3-7-5–ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்-

May 25, 2016

அர்ச்சாவதாரத்தின் எளிமையை அருளிச்செய்யச் செய்தேயும், நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சியின்றியே உலகப்பொருள்களில்
ஈடுபட்டவர்களாய் இருக்கிற சமுசாரிகள் தன்மையை அநுசந்தித்தார்;
‘தேர் கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பது என்று கொல் கண்கள்?’ என்ற இவர்க்கு, நிழலும் அடிதாறுமாய்-பாத ரேகை – இருக்கின்ற
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக்கொடுக்க, உபதேசம் இல்லாமலே பகவத் விஷயம் என்றால் நெஞ்சு பள்ளமடையாய் இருக்கிற
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் கண்டார்;–சாயையும் ரேகையும் -எம்பெருமானாருக்கு –எம்பார் – முதலியாண்டான் போல –
அடிதாறு – பாத ரேகை; பாதுகையுமாம்.‘அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான் நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம்.’
அவர்கள் பக்கலிலே திருவுள்ளம் சென்று, ‘இவர்களும் சிலரே!’ என்று அவர்களைக் கொண்டாடி,
’நான் சர்வேசுவரனுக்கு அடிமை அன்று; ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடிமை; அதுதன்னிலும் நேர் கொடு நேர் இவர்களுக்கு
அடிமையாக வேண்டுமோ? இவர்களோடு சம்பந்தி சம்பந்திகள் அமையாதோ?’ என்று இங்ஙனே பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும்
அடிமை உத்தேஸ்யமாய் அவர்களை ஆதரிக்கிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.
சேஷித்வ எல்லையில் அவன் இருக்க -சேஷத்வ எல்லையில் இருக்க ஆசைபடுகிறார் -நமஸ் சப்த ஆந்தரார்த்தம் –

‘நன்று; ‘எம்மா வீட்டின்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘தனக்கேயாக எனைக்கொள்ளும் இஃதே’ என்று பேற்றினை அறுதியிட்டார்;
இங்கே, ‘பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை உத்தேஸ்யம்,’ என்கிறார்; பேறு இரண்டாய் இருக்கிறதோ பின்னை?’ என்னில்
, அன்று; ‘தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளும் இஃதே.’ என்கிற அதன் உட்பொருளாய் இருக்கிறது இதுவும். ‘யாங்ஙனம்?’ எனின்,
பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமையின் எல்லையாகிறது, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை அளவும் வருகையே அன்றோ?
நாம் அறிய வேண்டிய அர்த்தங்களில் திருமந்திரத்திற் சொல்லாதது ஒன்று இல்லையே? அதனை அறியும் திருமங்கையாழ்வாரும்,
‘நின் திரு எட்டெழுத்தும் கற்று நான்…உற்றதும் உன்னடியார்க்கு அடிமை,’ என்று இதனை அதற்கு அர்த்தமாக அருளிச்செய்தார்.
‘திருமந்திரத்தில் பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை ஒழியப் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை சொல்லும்படி என்?’ எனின்,
திருமந்திரத்திற்கு அர்த்தம், இவனுடைய அநந்யார்ஹ சேஷத்துவம் சொல்லுகை. அநந்யார்ஹ சேஷத்துவமாவது,
ததீயர்க்குக் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாம்படியாகை. ‘அந்தப் பகவானுடைய பத்தியில் ஈடுபட்ட மனத்தையுடைய
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்குக் கிரய விக்கிரயங்களுக்குத் தகுந்தவராய்’ என்றும், ‘எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே’
என்றும் வருகின்ற பிரமாணங்களைக் காண்க.

சம்சாரிணாம்-ஸ்வா பாவ அனுசந்தேன-துன்பம் -நானோ ஸ்வா தந்த்ரன் -தன் சரண் தந்திலன் -தச்யாப் அலாப்யாத் —
உபய வித துக்கம் போக -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் காட்டிக் கொடுக்க – -பாத ரேகைகளும் சாயையும் –
க்ரய விக்ரய அர்ஹம் -விற்கவும் வாங்கவும் -கேசவா -கிளர் சோதியாய் -என்று திரு நாமம் சொல்வார் -எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார் -பெரியாழ்வார்

மேலும், தந்தைக்கு ஒரு தேசம் உரியதாமானால், அது புத்திரனுக்கும் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாக இருக்கும்;
அப்படி இராத அன்று, தந்தையினுடைய செல்வத்திற்குக் கொத்தையாம். மேலும், ‘சமுசாரமாகிற விஷமரத்துக்கு
அமிருதத்திற்குச் சமானமான இரண்டு பழங்கள் உண்டு; அவை ஒரே காலத்தில் கிருஷ்ணனிடத்தில் பத்தியும் அவன்
அடியார்களிடத்திலேயே எப்பொழுதும் கூடியிருத்தலுமாம்,’ என்னும் பொருளையுடைய சுலோகத்தில்
‘தத்பக்தைர்வா ஸமாகம: பத்தர்களிடத்திலேயே கூடியிருத்தல் ‘என்கிற இடத்தில் ‘வா’ என்றதனை தேற்றேகாரத்திலே ஆக்கி,
‘உத்தேஸ்யந்தானே இங்கே சித்திக்குங்காண்’ என்று எம்பெருமானார் அருளிச்செய்வர். பெறத்தக்க பேற்றிக்கு முதல் எல்லை
பகவானுக்கு அடிமை என்ற அளவிலே நிற்றல்; முடிவின் எல்லை, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமை அளவும் வருகை.
அவன் நிரந்குச ஸ்வ தந்த்ரன் -பட்டத்துக்கு உரிய அரசும் யானையும் -செய்வதை கேட்க முடியாதே –
பாகவதர்கள் தானே பார தந்த்ர்யமே வடிவு கொண்டவர்கள் –
-பயிலும் சுடர் ஒளி -சேஷத்வம் சரண்யத்வம்-இரண்டையும் சொல்லி -பிரதம மத்யம பதார்த்தம் சொல்லி –
பிரணவம் -நமஸ் அர்த்தங்கள் சொல்லி -நெடுமாற்கு அடிமை -திருதிய -புருஷார்த்தம் -நாராயணாயார்த்தம் -சொல்லி அருளுகிறார் –

கச்சதா – போகின்ற. இதற்கு எம்பெருமானார், பயிலுஞ்சுடரொளி’ என்ற திருவாய்மொழியிலும்
‘நெடுமாற்கடிமை’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் சொல்லுகின்ற அர்த்தத்தை ஸ்ரீ சத்ருக்னாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்’ என்று அருளிச்செய்வர்.
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு -இந்த ஸ்லோகம் பெரிய வாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் பார்த்தோம் -இங்கு நம்பிள்ளை அருளிச் செய்கிறார் –
இவ்வர்த்தத்துக்கு அடி திருமந்திரம் ஆயிற்றே; அது மூலமாக அநுஷ்டிக்கவே, இத் திருவாய்மொழியிற் சொன்னதைச் செய்தது ஆம்
ஆசாரத்தை முக்கியமாகக் கொண்ட அவதாரமாய், அதில் பெருமாள் ‘பிதா சொல்லிற்றுப் புத்திரன் செய்யக்கடவன்,’-
என்கிற மரியாதை குலையாதே அதனை நிலைநிறுத்துகைக்காகப் பித்ருவசன பரிபாலனம் முதலான சாமாந்ய தருமத்தை அநுஷ்டித்தார்
’இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்துக் காட்டினார் இளையபெருமாள்;
‘அது செய்யுமிடத்தில் அவன் உகந்த அடிமை செய்யக்கடவது,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ பரதாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்;
‘அதுதான் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமையை முடிவாகக் கொண்டு இருக்கும்,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ சத்ருக் நாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்.
பெருமாள், ‘பிதா சொல்லிற்றுச் செய்யக் கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் நேரே பிதாவைப் பின்பற்றக் கடவன்
என்னுமிடத்தை இளையபெருமாள் அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் ‘குருஷ்வ – செய்’ என்று நிர்ப்பந்திக்கக் கடவர்அல்லர்;
‘இராச்சியத்திலே இரும்’ என்னில், அது இன்னாதாகிலும் அதிலிருந்து அடிமை செய்யக்கடவன் என்னுமிடத்தை
அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ பரதாழ்வான்; அதன் எல்லையை அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வான்.
பல்லவிதம் -பகவத் கைங்கர்யம் -புஷ்பிதம் -பாகவத கைங்கர்யம் -பலிதம் -ஆச்சார்ய கைங்கர்யம் –

அவன் படி சொல்லுகிறது ‘கச்சதா’ என்னும் சுலோகம்.
‘மாதுல குலம் கச்சதா பரதேந நீத: –
அம்மான் வீட்டிற்குச் செல்லுகிற பரதனாலே அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் அவன்;
அவன் தான் உத்தேஸ்யமாகப் போனான் இவன். ‘இவனும் மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் என்ன ஒண்ணாதோ?’ எனின்,
யுதாஜித்து அழைத்தது ஸ்ரீபரதாழ்வானை அன்றோ? ‘கச்சதா – போகிற’ என்கிற இந்த நிகழ்காலச் சொல்லால் முன் கணத்திலும் தன்னெஞ்சிலும் இல்லை;
பெருமாளுக்கு விண்ணப்பஞ்செய்தமையும் இல்லை; சக்கரவர்த்தியைக் கேள்வி கொண்டமையும் இல்லை என்கை.
‘பரதேந –
பரதனால்’ – பெருமாளும் போகட்டுப் போக, இளையபெருமாளும் அவரைத் தொடர்ந்து போக, சக்கரவர்த்தியும் இறக்க,
ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வானும் தன்னையல்லது அறியாதே இருக்க, பெருமாளுடைய இராச்சியத்தைப் பரித்துக்கொண்டிருக்கையாலே ‘பரதன்’ என்கிறது
‘பரத இதி ராஜ்யஸ்ய பரணாத் – பரதன் என்னும் இப்பெயர் ராஜ்யத்தைத் தாங்குகையாலே.’
‘ததா – அப்படியே’ –
தானும் ராஜபுத்திரனாய் நக்ஷத்திரமும் வேறுபட்டிருந்தால், பிரிந்து தனக்குப் பொருந்தும் முகூர்த்தத்திலே செல்லுதலே முறையாம்.
அது செய்யாதே அவன் புறப்பட்டதே தனக்கும் முகூர்த்தமாகப் போனான்.
‘அநக: –
பாபம் அற்றவன்’ – அப்படை வீட்டில் அல்லாதார் எல்லாம் பாபம் கலந்த ஜீவனம் போலேகாணும். என்றது,
இராம பத்தி கலந்திருத்தலைக் குறித்தபடி. ‘ஆயின், இராம பத்தியைப் பாபம் என்னலாமோ?’ எனின்,
‘இருவினைகளில் புண்ணியம் உத்தேஸ்யமாயினும், மோக்ஷ உலகிற்கு விரோதி என்னும் முறையாலே இரு வினையும் விடத்தக்கது
என்னாநின்றதே அன்றோ? இங்கும், உத்தேஸ்ய விரோதியாகையாலே சொல்லலாம்,’ என்பது.
-கிருஷ்ண பக்தி பாபம் – வல்வினையேன் போனேன் குடக் கூத்து ஆடுவதை கான
‘ஆயின், இது உத்தேஸ்ய விரோதியோ?’ என்னில், பேற்றுக்கு முடிவின் எல்லையை நோக்க, முதற்படியில் நிலை விரோதி அன்றோ?
‘சத்ருக்ந:’ –
பிறந்த போதே ‘எதிரிகள் மண்ணுண்ணும்படி வளரும்’ என்று தோற்றியிருக்கையாலே, இப்படித் திருநாமம் சாற்றினான் வசிஷ்டன்.
‘நித்ய சத்ருக்ந:’
புறம்பேயுள்ள பகைவர்களை வெல்லுதல் அன்றியே, உட் பகைவர்களான இந்திரியங்களை வென்றிருப்பவன். என்றது,
‘பும்சாம் திருஷ்டி சித்தா பஹாரிணம் –
ஆடவர்களுடைய கண்களையும் மனத்தையும் கவரக்கூடியவன்’ என்கிற விஷயத்தில் கண் வையாமையைத் தெரிவித்தபடி.
அங்கும் ‘இவனுக்கு இனிது’ என்று இவ்வழியாலே புகுவானித்தனை.

‘‘அநக:’ என்பதற்கும், ‘நித்யசத்ருக்ந:’ என்பதற்கும் வேறுபாடு என்?’ என்னில்,
அநக: என்னும் இதனால், பரிசுத் தத்தில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது;
‘நித்ய சத்ருக்ந:’ என்னுமிதனால், இனிமையில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது.
‘நீத: – அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – ஒரு குற்றுடைவாள், நிழல் உள்ளிட்டவையைப் போன்று போனான். என்றது
‘ஒருவனோடு மற்றொருவன் சேர்ந்து செல்லுகின்ற காலத்துச் செல்லுதலாகிய அத்தொழில் செல்லுகின்ற இருவர் இடத்திலும் இருக்குமே?
தான் வேறு ஒருவனாக இருந்தும், ஜாதி குணங்களைப் போன்று பரதந்திரனாய்ப் போனான்,’ என்றபடி.
‘பிரீதி புரஸ்க்ருத: – தமையன் பின்னே தம்பி போகக் கடவன்’ என்னும் முறையாலே தேவை போன்று இருக்குமோ?’ என்னில், அங்ஙன் அன்று;
‘படைவீட்டிலே இருந்தால் ஒருவன் சோற்றைப் பகுந்து உண்ணுமாறு போன்று படை வீடாகப் பெருமாளுக்கு அடிமை செய்வார்கள்;
ஏகாந்தமான இடத்தில் நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்,’ என்று, ‘அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி –
நான் எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்’ என்று இளைய பெருமாள் காடேறப் போயினமை போன்று,
இவனும் ‘நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்’ என்கிற பிரீதி பிடரி தள்ளத் தள்ளப் போனான்.

எம்பெருமானார் இச்சுலோகத்துக்கு வாக்கியார்த்தமாக, ‘ஸ்ரீசத்ருக்நாழ்வான் பெருமாளுக்கு நல்லனானபடி,
பெருமாளைக் காற்கடை கொண்டு, பெருமாளுக்கு நல்லனான ஸ்ரீ பரதாழ்வானையல்லது அறியாதபடியானான்’ என்று அருளிச்செய்தார்.
இது காரணமான பின்பு, சொன்ன மிகை எல்லாம் பொறுக்கும் அன்றோ? அல்லது, ஒரு மனிதனுக்கு மற்றொரு மனிதன்
உத்தேஸ்யன் ஆகையாவது, ஓட்டை ஓடத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அன்றோ?
‘அநந்யா – இறைவனைத் தவிர வேறொன்றனையும் விரும்பாத’ என்கிற நிலை இவர்களுக்கு உண்டானால்
இவர்களைப் பின்பற்றுகிறது அவனைப் பற்றியதாம் அன்றோ?

அமிர்தம் ஒத்த பாயாசம் கொடுத்து பிறந்த சத்ருக்னன் அன்றோ -பெருமாள் கைங்கர்யத்துக்கு இளைய பெருமாளும்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானுக்கு ஸ்ரீ சத்ருகன ஆழ்வான்
இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னும் இவ்விடத்தில்,
நற்றா தையும்நீ; தனிநா யகன்நீ; வயிற்றில் பெற்றாயும் நீயே; பிறரில்லை: பிறர்க்கு நல்கக்
கற்றா யிதுகா ணுதிஇன் றெனக்கை மறித்தான் முற்றா மதியம் மிலைந்தான் முனிந்தானை யன்னான்.’-(கம்ப அயோத்:நகர்நீங்கு. 136)
‘முத்துருக் கொண்டுசெம் முளரி அலர்ந்தால் ஒத்திருக் கும்எழி லுடையஇவ் வொளியால்
எத்திருக் கும்கெடும் என்பதை உன்னாச் சத்துருக் கன்எனச் சார்த்தினன் நாமம்.’-கம்பர்
தாயுரை கொண்டு தாதை உதவிய தரணி தன்னைத் தீவினை யென்ன நீத்துச் சிந்தனை முகத்திற் றேக்கிப்
போயினை என்ற போது புகழினோய்! தன்மை கண்டால் ஆயிரம் இராமர் நின்கே ழாவரோ தெரியி னம்மா!’ஸ்ரீ குகப்பெருமாள்.
எண்ணில் கோடி இராமர்க ளென்னிலும் அண்ணல் நின்னரு ளுக்குஅரு காவரோ?
புண்ணி யம்எனும் நின்னுயிர் போயினால் மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ?’-கௌசல்யா தேவியார்.

பிராஹ்மண சாதி ஒன்றாய் இருக்கவும், குலம் சரணம் கோத்திரம் முதலியவைகளால் பிரித்துச் சம்பந்திக்குமாறு போன்று,
வைஷ்ணவர்களுக்கு நிரூபகம், அவனுடைய குணங்கள் செயல்கள் முதலியவைகளால் ஆம். அவ்வழியாலே, அவனுடைய
வடிவழகிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், குணங்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், செயல்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள் என்று
இவ்வழியாலே அவர்களைப் பிரித்து, அவர்கள் எல்லாரோடும் தமக்கு ஒரு சம்பந்தத்தை ஆசைப்பட்டு, ‘அவர்கள் எல்லாரும் எனக்கு ஸ்வாமிகள்’ என்கிறார்.

—————————————————————————

பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனைப்
பயில இனிய நம் பாற்கடற் சேர்ந்த பரமனைப்
பயிலும் திருவுடையார் எவரேலும் அவர்கண்டீர்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறு எம்மைஆளும் பரமரே.–3-7-1-

விலஷண விக்ரக குண விசிஷ்டன் -ஷீரார்ணவ -சர்வாதிகன் -சம்ச்லேஷிக்கும் -சம்பத்து உடையவர்கள்
ஜன்ம வ்ருத்தாதிகளால் தாழ்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் எனக்கு சேஷிகள் என்கிறார் -பிரணவார்த்தம்-என்றவாறு
பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனைப்-செறிந்த -சௌந்தர்ய லாவண்யம் -அவயவ -சமுதாய சோபைகள்
தேஜோ மாயா திவ்ய விக்ரகம்
புண்டரீகாஷத்வம் –
பயில இனிய நம் பாற்கடற் சேர்ந்த பரமனைப்-அனுபவிக்க போக்கியம் -நிரதிசய -பாற் கடல் சேர்ந்த -நம் பரமன்
-ஆஸ்ரித அர்த்தமாக கண் வளர்ந்து அருளும்
விக்ரக குண -யோக்யதா -பாரம்யம் -பரமன்
பயிலும் திருவுடையார் எவரேலும் அவர்கண்டீர்-நிரந்த அனுபவம் பண்ணி செறிகை -இதுவே செல்வம்
எவரேலும் -ஜன்ம -வித்யா வ்ருத்தங்கள்-எத்தனை தாழ நின்றாலும்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறு எம்மைஆளும் பரமரே-எத்தனை ஜன்மம் எடுத்தாலும் -ஜன்ம அவகாசங்கள் -பரம சேஷிகள்
அவனுடைய பாரம்ய அனுபவம் -பரமன் -அவனை அனுபவிக்கும் -இவர்கள் -தமக்கு பாரம்ய -அனுபவிப்பதில் இவர்களே பரமம்
அவன் குண சௌந்தர்யங்களில் நிகர் இல்லாதது போலே நிகர் அற்றவனை அனுபவிப்பதால் இவர்களுக்கு நிகர்

செறிந்துள்ள பேரொளி மயமான சரீரத்தையுடையவனும், தாமரை போன்ற திருக்கண்களையுடையவனும், பயில்வதற்கு இனிய
பாற்கடலிலே யோகநித்திரை செய்கின்ற நம் பரமனுமான எம்பெருமானைச் சேர்கின்ற பெரிய செல்வத்தை உடையவர்கள்,
எப்பிறவியை உடையவர்களாகிலும், அவர்கள் தாம், உண்டாகின்ற பிறவிதோறும் எம்மை அடிமை கொள்ளத் தக்க சுவாமிகள்.
‘பயில இனிய’ என்பது, பரமனுக்கு அடைமொழி. எவரேலும் – உம்மை இழிவு சிறப்பு. கண்டீர் – தெளிவின்கண் வந்தது.
பின்னர் வருகின்றவைகளையும் இங்ஙனமே கொள்க. தோறு – இடைச்சொல்; இடப்பன்மையைக் காட்ட வந்தது.
இத்திருவாய்மொழி, ஐஞ்சீர் அடியாய் வந்தமையின், கலி நிலைத்துறை.

’வடிவழகிலும் குணங்களிலும் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்று
இத்திருவாய்மொழியிற் சொல்லப்படும் பொருளைச் சுருங்க அருளிச்செய்கிறார்.

பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தியை –
எல்லை இல்லாத ஒளிப் பிழம்பையே வடிவாக உடையவனை.
இதர விஷயங்களில் ஒளி கர்மம் காரணமாக வளருகையாலே வளருமாறு போன்று குறைந்து வரும்; இது அங்ஙனம் அன்றியே
என்றும் ஒக்கப்புகர் விஞ்சி வாராநிற்குமாதலின், ‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார்.
பயிலுகை – செறிகை. சுடர் என்றும், ஒளி என்றும் தேஜஸ்ஸாய் ‘மிக்க தேஜஸ்’ என்கை. அன்றியே, ஒளி – அழகுமாம்.
அன்றியே,
‘பயிலும்’ என்பதனை ‘மூர்த்திக்கு’ அடைமொழியாக்கி, என்றும் உளதாந் தன்மையைச் சொல்லிற்றாகக் கோடலுமாம்.
என்றும் உளதாவதாவது, எல்லாக்காலத்திலும் இருப்பது ஒன்று ஆகையாலே, ‘பயிலும்’ என நிகழ் காலத்தால் அருளிச்செய்கின்றார்.
ஆக, ‘சுத்த சத்துவமயமாய்ச் சொரூபப் பிரகாசகமான விக்கிரகத்தையுடையவன்’ என்கை.
நிஷ்கிருஷ்ட சத்துவமேயாய் ‘அந்த முக்குணங்களுக்குள்ளே பரிசுத்தமாயிருப்பதனாலே ஸ்படிகம் போன்று பிரகாசிக்கிறதும்
சாந்தமாயிருப்பதுமான சத்துவகுணம்’ என்றும், ‘கிளர்ச்சியோடு இருக்கிற ஒளிகளினுடைய கூட்டமாய் இருக்கிற அந்த விஷ்ணு’ என்றும்,
‘ஆகாயத்தில் அநேகம் ஆயிரம் சூரியர்களுடைய ஒளியானது ஒரே காலத்தில் உண்டானால் அது அம்மகாத்துமாவினுடைய ஒளிக்கு ஒப்பாகும்’ என்றும்
சொல்லுகிறபடியே, எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமாய் ‘ஆறு குணங்களுடைய விக்கிரஹம்’ என்று மயங்குவார்க்கு மயங்கலாம்படியாய்,
ஞானம் முதலான குணங்களுக்கும் சொரூபத்துக்கும் பிரகாசகமான விக்கிரகம் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

பங்கயக்கண்ணனை –
வடிவழகு எல்லாம் பாதியும், கண்ணழகு பாதியுமாயிருக்கும்.-
‘ராம: கமல பத்ராக்ஷ:’ என்னுமாறு போன்று, வடிவிலே துவக்கு உண்பாரை வளைத்துக்கொள்வது கண் அழகாயிற்று.
ஒரு சுடர்க்கடல் போலே ஆயிற்று வடிவு; அது பரப்பு மாறத் தாமரை பூத்தாற்போலே ஆயிற்றுக் கண் அழகு.
வடிவுதானே கவரும் தன்மையது? அதற்கு மேலே அகவாயில் வாத்சல்யம் முதலிய குணங்களுக்கும் பிரகாசகமாய் இருக்குமன்றோ திருக்கண்கள்?
ஆக, ‘என்றும் உள்ளதாய் எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமான விக்கிரஹத்தையும் அதிலும் கவர்ச்சிகரமான கண்ணழகையுடையவனை’ என்றபடி.

இப்படி வடிவழகும் கண்ணழகும் கண்ணழிவு அற்று இருக்கையாலே இனியதாய் இருக்குமன்றோ? இதர விஷயங்கள் கிட்டுந்தனையும்
ஒன்று போலேயாய்க் கிட்டினவாறே அகல வழி தேடும் படியாயிருக்கும் ஆதலின்,
‘பயில இனிய’ என்கிறார்.
என்றது, ‘அவற்றினுடைய தாழ்வினை அறிகைக்கும் அங்கே செறிய அமையும்; பகவத்விஷயத்தினுடைய என்றும் உள்ளதாய்
அடையக்கூடியதாய் இருக்குந்தன்மையை அறிகைக்கும் அங்கே நெருங்க அமையும்,’ என்றபடி.
மால் பால் மனம் சுழிப்ப மங்கையர் தோள் கை விட்டு-
ஆகையாலே அன்றோ இவ்வஸ்து நித்தியமாய் அடையக் கூடியதாய் இருக்கிறது?மற்றும், இவ்விஷயத்தில் அனுபவித்த அழகை
நோக்க அனுபவிக்கும் அழகு, ‘முத்தன் இச்சரீரத்தை நினையாதவனாகி’ என்கிறபடியே, முத்தன் சமுசார வாழ்க்கையை மறக்குமாறு போன்று,
அனுபவித்த தன்மையை நினைக்க ஒண்ணாதபடி அன்றோ இருப்பது? ஆதலால் அன்றோ, ‘பண்டு இவரைக் கண்டு அறிவது எவ்வூரில்
யாம் என்றே பயில்கின்றாளால்’ என்றார் மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு ஆறங்கம் கூற அவதரித்த ஆலிநாடரும்? என்றது,
‘முதல் நாள் கண்டால், இயற்கையில் அமைந்த இறைமைத்தன்மையாலும் முகத்தில் தண்ணளியாலும்
ஆக, காணாது கண்டவனுக்கும் ‘பண்டு கண்டு விட்ட முகமோ?’ என்று தோன்றியிருக்கும்; சில நாள் பழகினால்,
‘பண்டு இவரை நாம் கண்டு அறியோமே!’ என்று தோன்றியிருக்கும்’ என்றபடி.
‘ஆயின், இரண்டற்கும் சொல் ஒத்திருக்க, இப்பொருளைக் காட்டும்படி எங்ஙனே?’ என்று நான்-நம்பிள்ளை – கேட்டேன்;
‘பயில்கின்றாளால்’ என்று முதல் முன்னம் பார்த்த நிலையோடு பார்த்துப் பின்னர்க் கலங்கிய நிலையோடு வேற்றுமை அற
வார்த்தை இதுவேயாய் இருந்தது கண்டீரே’ என்று நஞ்சீயர் அருளிச்செய்தார்.-வர்த்தமான பிரயோகம் —
தெரிந்த பின்பு தெரியாதது என்று அறிந்தேன் -அறிந்தேன் என்பவன் அறியாதவன் -என்று ஸ்ருதி சொல்லுமே –
‘வடிவழகு குறை அற்றுக் குணத்தில் கொத்தையாலே கிட்ட வொண்ணாதபடி இருப்பானோ?’ என்னில்,
‘கலங்காப் பெரு நகரத்தை இருப்பிடமாக உடையவன் திருப்பாற்கடலிலே வந்து அடைகின்றவர்கட்கு முகம் கொடுக்கைக்கு ஒருப்பட்டிருக்கின்றான்,’ என்பார்
, ‘நம் பாற்கடற்பரமனை’
என்கிறார். ‘நம்’என்றது, ‘அடியவர்கட்காக’ என்றபடி. என்றது, ‘அல்லாதார் வடிவு படைத்தால்,
‘வடிவில் வீறுடையோம்’ என்று, அணைய விரும்பினால், அருமைப்படுத்திப் புறப்படத் தள்ளுவர்கள்;
இப்படி அழகுடையவன், தானே அடியார்களை அனுபவிப்பிக்கைக்காக அணித்தாக வந்து சாய்ந்தமையைத் தெரிவித்தபடி.
‘வடிவழகாலும் குணங்களாலும் அல்லாதாரைக் கழித்து, இவனுக்கு ஓர் ஏற்றம் சொன்னீர்; மேன்மைக்கு இவனுக்கு அவ்வருகே
ஒரு பொருள்தான் உண்டோ?’ என்னில், ‘மேன்மைக்கும் இவனுக்கு அவ்வருகு ஒரு பொருள் இல்லை,’ என்பார், ‘பரமனை’ என்கிறார்.

பயிலும் திருவுடையார் –
‘நல்ல வாய்ப்பாய் இருந்தது’ என்று முகம் காட்டுவித்துக்கொண்டு பிரயோஜனத்திற்கு மடி யேற்கை யன்றியே,
அவன் தன்னையே பிரயோஜனமாகப்பற்றி நெருங்கும் செல்வமுடையார். என்றது, ஒரு பிரயோஜனத்துக்குப் பற்றினவர்கள்
அது பெற்றவாறே அவனை விட்டுப் போவர்கள் அன்றோ? அவன்தன்னையே பற்றினவர்கள் பின்னை அங்கே நெருங்குமத்தனையே யாதலின்,
‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி. அவன் இறைமைத்தன்மைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்தாற்போலே,
இவர்கள் அடிமைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்திருப்பவர்களாதலின், ‘திருவுடையார்’ என்கிறார்.
‘ஆயின், இதனைத் திருவாகச் சொல்லலாமோ?’ எனின், ‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான் – ஆகாயத்தை அடைந்தவன் ஸ்ரீமானாக உள்ளவன்’
, ‘ஸது நாகவரஸ் ஸ்ரீமான் – அந்தக் கஜேந்திர ஆழ்வான் ஸ்ரீமானாய் இருந்தான்,’ ‘லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி சம்பந்ந:’ என்னும்
இடங்களில் இதனைத் திருவாகக் கூறப்பட்டுள்ளமை காண்க.
‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான்’ – இலங்கைவிட்டுப் பெருமாள் திருவடிகளில் வர என்று ஓரடி இட்டபோதே, இராவண சம்பந்தத்தால் வந்த
திருவின்மை நீங்கிச் சொரூபத்திற்குத் தகுந்ததான ஸ்ரீ குடி புகுந்தது என்றபடி.
‘சதுநாகவரஸ் ஸ்ரீமான்’ – சர்வேசுவரன் அரைகுலையத் தலைகுலைய வந்து விழ வேண்டும்படியான ஆர்த்திதன்னை
ஒரு செல்வமாகச் சொல்லப்பட்டது அன்றோ ஸ்ரீ கஜேந்திராழ்வானுக்கு?
‘நீர் இளவரசாக முடி சூடாவிடில் நாம் முடி சூடோம்,’ என்று பெருமாள் அருளிச் செய்யவும் முடி சூட இசையாத
இளைய பெருமாளை அன்றோ, ‘இலக்ஷ்மணன் ஐஸ்வரியத்தால் நிறையப்பெற்றவன்,’ என்றது?

மற்றும், ஸ்ரீ பரதாழ்வானை, ‘பிள்ளாய்! உன் உள் வெதுப்பு ஆறுவது எப்போதோ!’ என்று கேட்க,
‘இராஜ இலக்கணம் பொருந்திய தமையனாருடைய திருவடிகளைத் தலையிலே எதுவரையிலும் தாங்கமாட்டேனோ,
அது வரையிலும் எனக்கு நிம்மதியானது உண்டாகமாட்டாது,’ என்கிறபடியே, பெருமாளும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடி,
நானும் எனக்கு வகுத்த முடி சூடின அன்று ஆறும்,’ என்றான் அன்றோ? ‘அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு’ என்றார் ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாள்
. ‘அடியிலே தலையாக வாழ அடியிடுகிறார்,’ என்றபடி. ‘வைஸ்ரவணன்’ என்னுமாறு போன்று, பாரதந்திரியமாகிற செல்வத்தையுடையவர்களாதலின்,
‘உடையார்’
என்கிறார். ‘இச்செல்வத்தை உடையர் ஆகிறார்கள்: மற்று என்ன ஏற்றம் உண்டாக வேண்டும் இவர்களை ஆதரிக்கைக்கு?’ என்னில்,
எவரேலும் –
ஜன்ம ஒழுக்க ஞானங்கள் எவையேனும் ஆகவுமாம்; இது உண்டாமத்தனையே வேண்டுவது.
அவர் கண்டீர் –
அபிமானம் இல்லாதார் நமக்குத் தேட்டம்,’ என்கிறார்; ‘பிறப்பு ஒழுக்கம் ஞானம் இவைகளால் வரும் அபிமானம்
பகவானுக்கு அடிமைப்படுதற்கு விரோதியாகையாலே அவை இல்லாதார் உத்தேசியர்,’ என்கிறார் என்றபடி.
‘அவர்கள் எத்தனை நாள்களுக்கு உத்தேசியர்?’ என்ன,
பயிலும் பிறப்பிடை தோறு –
மேன்மேல் என நெருங்கி வருகிற பிறவிகளில் அவகாசங்கள்தோறும். ‘நின் பன் மா மாயப் பல்பிறவியில் படிகின்றயான்’ என்று
வெறுக்கத் தக்கதாகச் சொன்ன பிறவி தன்னையே விரும்புகிறார் இப்போது; பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படுவதற்கு உறுப்பு ஆகையாலே
. ‘மேன்மேல் எனப் பிறவிகள் உண்டாகவும் அமையும்; ஒரு பாகவதர் ஸ்ரீ பாதத்திலே வசிக்கப்பெறில்’ என்கிறார் என்றபடி.
எம்மை ஆளும் பரமர் –
என்னை அடிமை கொள்ளக்கூடிய ஸ்வாமிகள். ‘முன்பு அவனைப் ‘பரமன்’ என்றீர்; இங்கே இவர்களைப் ‘பரமர்’ என்னாநின்றீர்;
இது இருக்கும்படி என்?’ என்னில், அனுபவிக்கும் குணங்களின் மிகுதியாலே சொல்லிற்று அங்கு;
இங்கு, அக்குணங்களுக்குத் தோற்றவர்களைச் சொல்லுகிறது. ‘நன்று; ‘எவரேலும்’ எனின், அமையாதோ?
‘பயிலுந் திருவுடையார்’ எனல் வேண்டுமோ?’ எனின், அந்தச் சம்பந்தம் ஒழியச் சொல்லில் பகவானுடைய சம்பந்தம் அற்றதாம்.
குண க்ருத தாஸ்யம் -அவன் இடம் பாகவதர்கள் பண்ண –நான் ஸ்வரூப பிரயுக்த தாஸ்யம் இவர்கள் பக்கல் என்கிறார்

————————————————————–

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப்பிரான் தன்னைத்
தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூமணி வண்ணன் எம்மான் தன்னைத்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் கண்டீர்
நாளும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளுடை நாதரே.–3-7-2-

அவதார விக்ரக வை லஷ்ண்யத்தில் ஈடுபட்ட -இறைஞ்சும் பாகவதர் நமக்கு நாதன்
ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப்பிரான் தன்னைத்-சீலாதி -கொண்டு ஆளும் -இதில் தன்னிகர் அற்று -பரமன் –
சௌசீல்யம் காட்டி -வாத்சல்யம் சௌலப்யம் -ஆதி –
கண்ணனை -பிரகாசகமான அவதார சௌலப்யம்
தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூமணி வண்ணன் எம்மான் தன்னைத்-அவதார தசையிலும் கையும் திரு ஆழியும் –
ஆவிர்பாவம் பொழுதும் -அப்பூச்சி -அர்ஜுனனுக்கும் சேவை –
அத்விதீயமான -ஒதுங்க நிழல் -நான்கு தோள்கள் -நிவாசம் –
சீதை பெருமாள் தோள்களில் அண்டி -நாடு காடு ஸ்வர்க்கம் நரகம் -பஹூ —
தாரை -நிவாச வ்ருஷ சாதூநாம் -ஆபன்னானாம் பராம் கதி -நாமி பலம் -யசச்சுக்கு ஏக பாஜனம்
அனுபாவ்யம் -முடிந்து ஆளலாம் படி -வி லஷணம் -வடிவும் வர்ணம்
இத்தை காட்டி என்னை அடிமை கொண்ட ஸ்வாமி
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் கண்டீர்-தங்கள் ஒடுக்கம் தோன்றும் படி -கை கூப்பி ஆகிஞ்சன்யம் –
காலைக் கூப்பி அநந்ய கதித்வம் -பிரணாமம் செய்து
நாளும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளுடை நாதரே.-
என்றும் -ஜன்ம அவகாசங்கள் தோறும் -எம்மை ஆளும் ஸ்வாமி

ஆளுகின்ற மேலானவனை, கண்ணபிரானை, சக்கரத்தைத் தரித்த உபகாரத்தையுடையவனை, ஒப்பற்ற நான்கு தோள்களையுடைய
பரிசுத்தமான நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடையனான எம்பெருமானைத் தாளும் தடக்கையும் கூப்பி வணங்குகின்ற அவர்கள்தாம்,
பிறப்புகள்தோறும் எப்பொழுதும் எம்மை அடிமையாகவுடைய தலைவர் ஆவர்.
‘பணியுமவர் எம்மை ஆளுடை நாதர்,’ என்க. கண்டீர் – முன்னிலையசை. பணியுமவர் – வினையாலணையும் பெயர்.
எம்மை – தனித்தன்மைப்பன்மைப் பெயர்.

‘அவனுடைய அவயவங்களின் வனப்பிற்குத் தோற்றிருக்குமவர்கள் எனக்கு நாதர்,’ என்கிறார்.

ஆளும் பரமனை –
நாம் உகந்ததை உகக்கிறோம்: இவ்வாத்துமாவை ஆளுமிடத்தில் இங்ஙனம் – அவனைப் போன்று -ஆள வல்லார் இலர்;
‘ஆயின், இறைவன் இவ்வாத்துமாவை அடியார்க்கு ஆட்படுத்தி ஆள்வானோ?’ என்னில்,
‘அடியார்கட்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் விண்ணவர்கோன்’ என்னக் கடவது அன்றோ? ‘இவ்வுகப்புக்கு அடி அவன்,’ என்கிறார்.
அடியாரை விரும்புவது அவன் அடியாக அன்றோ?–கிருஷி பலன் -மடி மாங்காய் இட்டு –இத்யாதி
கண்ணனை –
ஆட்செய்து அடிமை கொள்ள வல்லார் அவனைப் போன்றார் இலர். ‘அப்படி ஆட்செய்து அடிமை கொண்டானோ?’ என்னில்,
‘அஞ்சேல் என்று அடியேனை ஆட்கொள்ள வல்லானை’ என்றும்,ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தங் கோவினை’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே,
தான் தூதனாயும் சாரதியாயும் இருந்து அடிமை செய்தன்றோ அடிமை கொண்டது? ‘எதிர் சூழல் புக்கு ஒரு பிறவியிலே இவனை
அடிமை கொள்ளுகைக்காகத் தான் பல பிறவிகளை எடுத்துத் திரிகின்றவன்’ என்றபடி.
ஆழிப் பிரான் தன்னை –
தான் தாழ நின்று ஆட்கொள்ளுமிடத்து, பகலை இரவாக்குகைக்கும், ‘ஆயுதம் எடேன்’ என்று ஆயுதம் எடுக்கைக்கும்
பெருநிலை நிற்கும் கருவியை உடையவனை. ‘நினைத்த மாத்திரத்தில் உடனே கண்ணபிரானுடைய திருக்கையில் உச்சியில்
தானாகவே வந்து அடைந்தார்’ என்கிறபடியே, ஒரு கையிலே-சிந்தனையிலே- ஏறி விரோதிகளை அழியச் செய்பவன் அன்றோ?
‘நினைவு அறிந்து காரியம் செய்யுமவன்’ என்பதாம். கையும் திருவாழியுமான அழகினை அடியார்கட்கு ஆக்கி அதனைக்கொண்டு
விரோதியைப் போக்குவார்க்கு விரோதியைப் போக்கி அது தன்னைக் கையில் கண்டு அனுபவிப்பார்க்கு
அனுபவிப்பிக்கும் உபகாரகன் ஆதலின், ‘ஆழிப்பிரான்’ என்கிறார்.
கருதும் இடம் பொருது -நினைத்ததையே செய்பவன் -சொன்ன வார்த்தை படி செய்பவன் அல்ல -என்றபடி –
சஸ்மார-நினைத்து -சக்கரம் -சுதர்சனம் -சிந்தித்த மாத்ரம் -அக்ர ஹஸ்தம் -ஏறி அமர்ந்தார் -புல்லாங்க பத்ர நேத்ர -தேவர்கள் கொண்டாட –
பீஷ்மர் வார்த்தை பொய்யாக்காமல் -பீஷ்மரை கொல்லாமலும் அர்ஜுனன் வார்த்தையும் -காத்து -பீஷ்மருக்கும் சேவை சாதித்து –

தோளும் ஓர் நான்குடை –
விரோதி போக்குகைக்கும் அழகுக்கும் வேறொன்று வேண்டாதே, தோள்கள்தாமே அமைந்திருக்கை.
‘நீண்டனவாயும் அழகோடு திரண்டனவாயும் இரும்புத்தூண்களை ஒத்தனவாயும் எல்லா ஆபரணங்களாலும் (கண்ணெச்சில் வாராதபடி)
அலங்கரிக்கப்படத் தக்கனவாயுமிருக்கிற திருத்தோள்கள் என்ன பிரயோஜனத்திற்காக அலங்கரிக்கப்படவில்லை?’என்றான் திருவடி.
இதனால், ‘கோலின காரியத்தின் அளவல்ல இப்பாரிப்பு’ என்றபடி.-ஆழ்வாரை அடியார்க்கு ஆட்படுத்த ஹர்ஷத்தால் நான்கு தோள்கள் ஆயினவாம் பூரித்து –
பாஹவா -பஹூ வசனம் -சர்வ பூஷண–தென் புலத்து – தேவரோ தான் -அர்ச்சிராதி மார்க்கம் தரும் பாவனத்வம் -நான்கு தோள்கள் காட்டி அருளினான் –
பட்டர் திருக்கோட்டியூரிலே எழுந்தருளியிருக்கும் போது அனந்தாழ்வான் கண்டு, ‘பரமபதத்தில் சர்வேசுவரன் நாற்றோளனாயோ,
இரு தோளனாயோ எழுந்தருளியிருப்பது?’ என்ன, ‘ஏகாயநர் இருதோளன் என்னாநின்றார்கள்; நம்முடையவர்கள் நாற்றோளன் என்னாநின்றார்கள்,’ என்ன,
‘இரண்டிலும் வழி யாது?’ என்ன, ‘இருதோளனாய் இருந்தானாகில் பெரிய பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது;
நாற்றோளன் என்று தோன்றிற்றாகில் பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது,’ என்று அருளிச்செய்தார்;
முக்த கண்டமாக பரிகரியாதே -தெளிவாக சொல்லாமல் -அனந்தாழ்வான் -கௌரவ்யர் -அவர் முன்னே சொல்லக் கூடாது சின்னப் பிள்ளை தாம் என்று –
ஜ்ஞ்ஞார்க்கு இரு கைகள் -ஞானாதிகருக்கு தெளியக் கண்ட -காட்டக் கண்ட -கையினார் சுரி சங்கு -என்றாரே -சதுர புஜம் காட்டி அருளுவார்
நம்மளவு அன்றியே தெரியக் கண்டவர்கள் ‘கையினார் சுரிசங்கு அனல் ஆழியர்’ என்றார்கள் அன்றோ பெரிய பெருமாளை?

‘ஆயின், சாதாரண மக்களுக்கு அங்ஙனம் தோன்ற இல்லையே?’ எனின், ஆயர் பெண்களுக்கு நான்காய்த் தோன்றி,
உகவாத கம்சன் முதலியோர்களுக்கு இரண்டாய்த் தோன்றுமாறுபோலே கொள்க. ‘நான்காகத் தோன்றுகைக்கு நாற்றோளனாய் அவதரித்தானோ?’ எனின்
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்தவிடத்து நாற்றோளனாய் அன்றோ வந்து அவதரித்தது? ‘மறைத்துக்கொள்க’ என்ன,
மறைத்தான் மற்றைத் தோள்களை. நிலாத்துக்குறிப் பகவர், பட்டரை நோக்கி, ‘ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் நாற்றோளனாய் இருக்கும்
என்னுமிடத்துக்குப் பிரமாணம் உண்டோ?’ என்ன, ‘பிரகிருதி மண்டலத்திற்கு மேலேயுள்ள ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருப்பவர்,
சங்கு சக்கரம் கதை இவற்றைத் தரித்திருப்பவர், போஷகர்’ என்று உண்டாய் இருந்ததே?’ என்ன,
வேறு பதில் சொல்ல முடியாமையாலே வேறுபட்டவராய் இருக்க, ‘பிரமாணப்போக்கு இதுவாயிருந்தது பொறுக்கலாகாதோ?’ என்று அருளிச்செய்தார்.

தூ மணிவண்ணன் எம்மான்தன்னை –
பழிப்பு அற்ற நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவழகைக் காட்டி என்னைத் தனக்கே உரிமையாக்கினவனை.
இதனால், சிலரை அகப்படுத்துகைக்குத் தோள்கள் தாமும் மிகையாம்படி இருக்கிற வடிவழகைத் தெரிவித்தபடி.
‘அடியார் பக்கல் அன்புடையராய்ச் செல்லும் இவர் இறைவனை ‘எம்மான்’ என்பான் என்?’ எனின், அடியார் பக்கலிலே சென்ற
மனத்தையுடையராய்ப் போவாரை நடுவே வழி பறிக்கும் வடிவழகுடையவன் ஆதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார்.
அன்றியே, ‘அடியாரை விரும்பும்படி செய்ததும் இவ்வடிவழகாலேயாதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார்’ என்னலுமாம்.
இரண்டுக்கும் ஹேது அழ்கு தானே -தன்னிடம் அடிமை கொள்வதற்கும் -ததீயர் இடம் போவாரை வழி பறிக்கவும் -இதே அழ்கு
ததீயர் இடம் ஆட்செய்ய்து அருளுவதற்கும் இதே அழ்கு தான்
குண கிருத தாஷ்யத்துடன் நாம் போனோம் -வழி பறித்து ஸ்வரூபம் உணர்த்தி ஆள்படுத்தி வைக்கிறான் என்றபடி –

தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் –
இவ்வழகை அனுபவித்துத் தொழ என்றால் தாளும் தோளும் பணைத்துக் கொடுக்குமவர்கள்;
தாள் கூப்புகையாவது, அநந்யகதியாகை; கைகூப்புகையாவது, அகிஞ்சன் ஆகை.ஆக இரண்டாலும் ஒக்க ஏறின பிரயோஜனம்,
அபிமான பங்கமாய் -உபாயாந்தரம் கத்யந்தரம் இல்லாமல் -வான மா மலை- திருக்குடந்தை பதிகங்கள் -காட்டிய படி –
சீதையை சேவித்த அநந்தரம் பவ்யமாக கொண்ட திருவடி நிலை -‘நிப்ருத:-பிரணத: பிரஹ்வ:
‘நிப்ருத: – ஒரு அவயவத்திலே எல்லா அவயவங்களும் ஒடுங்கும்படியாகை;
பிரணத: – வேறே சிலர் எடுக்கவேண்டும்படி சிதிலனாய் விழுந்து கிடக்கை.
பிரஹ்வ:- ‘இப்படிக் கிடந்தோம் என்னுமது நெஞ்சில் நடையாடாதிருக்கை’ என்கிறபடியே, நீங்கின அபிமானத்தை உடையன் ஆகை.

நாளும் பிறப்பிடைதோறு –
பிறவிகளில் இடங்கள்தோறும், அவை தம்மிலே நாள் தோறும்.
எம்மை ஆளுடை நாதரே – ‘
வடிவழகாலேயாதல், குணங்களாலேயாதல், யாதேனும் ஒரு காரணத்தாலே அடிமை கொள்ள வேண்டுவது ஈசுவரனுக்காயிற்று,
ஒரு காரணமும் இன்றியே அடிமை கொள்வார் இவர்கள்,’ என்பார், ‘எம்மை ஆளுடை நாதர்’ என்கிறார்.
‘காரணம் இல்லை என்கிறது என்? பகவானுடைய அநுமதி முதலானவைகள் வேண்டாவோ?’ எனின், அவனதானால்,
எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே’ என்றார் பட்டர் பிரானும்.

————————————————————————-

நாதனை ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப்
போதனைப் பொன்னெடுஞ் சக்கரத்து எந்தை பிரான் தன்னைப்
பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர்
ஓதும் பிறப்பிடைதோறு எம்மை ஆளுடை யார்களே.–3-7-3-

உபய விபூதியும் மேல் விழுந்து அனுபவிக்கும் பெருமை போக்யதை -ஈடுபட்ட சேஷ பூதர்கள் –அடியார்கள் -எம்மை ஆளும் நாதர்கள்
நாதனை ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப்-சம்சாரிகள் -நித்யர்களும் வாசி அற கொண்டாடும் படி -பரிமளப் பிரசுரமான
போதனைப் பொன்னெடுஞ் சக்கரத்து எந்தை பிரான் தன்னைப்–தார்ச நீயமான -போக்யதையால் விஞ்சிய அழ்கு -கையும் திரு ஆழியுமான அழ்கு -ஸ்வாமி
பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர்-பணியும் அடியார்களை பணிந்து -ஒரு படி இறக்கி
ஓதும் பிறப்பிடைதோறு எம்மை ஆளுடை யார்களே.-சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லும் ஜன்மங்கள் தோறும் -எனக்கு நாதர் –

தலைவனும், பூமியும் தெய்வ உலகமும் ஏத்துகிற வாசனை பொருந்திய திருத்துழாய் மலரைத் தரித்தவனும், அழகிய நீண்ட
சக்கரத்தையுடைய எந்தையும், எல்லார்க்கும் உபகாரகனுமான எம்பெருமானுடைய பாதங்களை வணங்குகின்ற அடியார்களை வணங்குகின்ற
அடியார்கள்தாம் சொல்லப்படுகின்ற பிறப்புகளில் எல்லாம் எம்மை அடிமை கொண்டவர்கள் ஆவார்கள்,’ என்கிறார்.
ஞாலம், வானம் என்பன, ஆகுபெயர்கள். துழாய்ப் போது – துழாய் மலர். எம் தந்தை – எந்தை.

தோளும் தோள்மாலையுமான அழகிலே தோற்றிருக்குமவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடியார்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

நாதனை –
ஒரு காரணம் பற்றாமலே தலைவனாய் உள்ளவனை.
ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப் போதனை –
தோளும் தோள்மாலையுமான அழகைக் கண்டால் திருத்திரை நீக்கின பின்னர் போலே, நித்தியசூரிகளோடு நித்திய சமுசாரிகளோடு
வாசி அறப் புகழாநிற்பர்கள். திருமேனியின் பரிசத்தால் நறு நாற்றத்தை உடைத்தாய்ச் செவ்வி பெற்றிருக்கின்ற
திருத்துழாய்ப் பூவை உடையவன் ஆதலின், ‘நறுந்துழாய்ப் போதன்’ என்கிறார்.
’தத்தமது கற்பு அழியும் வார்த்தை சொன்னால் என்றிருக்கும் பெண்கள், முதலிலே வார்த்தை சொல்ல அறியாத பாலகர்கள்,
வாய்விட்டு ஒன்றும் சொல்லாத யுவாக்கள், உறுப்புகளின் சத்தி குறைந்த முதியோர்கள் இவர்கள் அனைவரும் வாய்விட்டு ஏத்தும்படி
ஆயிற்றுப் பெருமாள் அழகு,’ என்றார் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான்.
பொன் நெடுஞ்சக்கரத்து எந்தை பிரான்தன்னை –
பொன் போன்று அழகியதாய், அழகுக்கும் ஆபரணத்துக்கும் மிடுக்குக்கும்
தனக்கு அவ்வருகு இன்றியே இருப்பதாய், இனிமையாலே அளவு இறந்து இருப்பதான திருவாழியை உடையனாய்,
அவ்வழியாலே என்னை எழுதிக்கொண்ட உபகாரகனை. ‘ஆயின், பலகால் திருவாழியைச் சொல்லுவான் என்?’ எனின்,
இராஜகுமாரர்களுக்குப் பிடிதோறும் நெய் வேண்டுமாறு போன்று, இவரும் ‘ஆழிப்பிரான்’ என்பது,
‘பொன் நெடுஞ்சக்கரத்து எந்தை பிரான்’ என்பதாய் அடிக்கடி கையும் திருவாழியுமான சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார்.
பாதம் பணிய வல்லாரை –
இவ்வழகைக் கண்டு இதிலே அசூயை பண்ணாதே, இதிலே தோற்றுத் திருவடிகளிலே விழ வல்லவர்களை.-
நானும் இசைந்து உன் தாள் இணைக் கீழ் இருக்க -இசைவித்து என்னை உன் தாள் இணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மான்
‘இறைவன் விஷயத்திலே அசூயை பண்ணுவர்களோ?’ எனின், விஷயத்தைப் பாராதே அன்றோ அசூயை பண்ணுகிறது?
சர்வேசுவரனும் ‘அசூயை இல்லாத உன்பொருட்டுச் செவ்வையாய்ச் சொல்லுகிறேன்.’ என்றும்,
‘யாவன் ஒருவன் என்னை நிந்திக்கிறானோ, அவனுக்குச் சொல்லத் தக்கது அன்று,’ என்றும் அருளிச்செய்தான் அன்றோ?
‘ஆயின், இறைவனிடத்தில் அசூயை இல்லாமல் இருப்பது அருமையோ?’ எனின், முன்புள்ளார் அநுஷ்டிக்கையாலே நமக்கு எளிதான
இத்தனை அல்லது, புறம்புள்ளார் பக்கலிலே அன்றோ இதன் அருமை தெரிவது?
வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர் –
ஈசுவரன் பக்கல் உட்பட அசூயை பண்ணாநின்றால் அடியார் பக்கல் சொல்ல வேண்டுமோ? இறைவன் பக்கல் அவனுடைய
பெருமையாலே வணங்கவுமாம்; ’நான் ஒருவருக்கும் உரியன் அல்லேன்,’ என்று இருக்கவுமாம்;
சோறு தண்ணீர் முதலியவற்றாலே தரிக்கிற இவர்கள் பக்கல் பணிய மனம் பொருந்தாதே அன்றோ? தோன்றுகிற உருவத்தைப் போகட்டு
அடியராய் இருக்கின்ற தன்மையையே பார்த்து விரும்பும்போது அதற்குத் தக்க அளவு உடையவனாக வேண்டும்;
ஆதலின், ‘வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர்’ என்கிறார்.
‘ஆயின், அவதரித்துச் சுலபராய் இருக்கிறவர்களைத் தோன்றுகின்ற வடிவத்தை நோக்கி வெறுக்கக் கூடுமோ?’ எனின்
சௌலப்யந்தானே நறுகு முறுகு -பொறாமை -என்று முடிந்து போகைக்கு உடலாயிற்று அன்றோ சிசுபாலன் முதலியோர்கட்கு?
‘பிள்ளையாத்தான் என்று போர நல்லனாய் இருப்பான் ஒருவன், நஞ்சீயர் ஸ்ரீ பாதத்திலே வந்து ‘எனக்கு ஓர் உரு
திருவாய்மொழி அருளிச் செய்ய வேண்டும்,’ என்ன, ‘உனக்கு விளக்கமாகத் தெரிவது நம்பிள்ளையோடே கேட்டால் ஆயிற்று; அங்கே கேள்,’என்ன,
‘அவரைத் தண்டன் இடவேண்டுமே?’ என்ன, ‘அது ஒன்று உண்டோ? வேண்டுமாகில் செய்கிறாய்,’ என்று என்னை அழைத்து,
‘இவனுக்குப் பாங்கானபடி ஓர் உரு திருவாய்மொழி சொல்லும்,’ என்ன, இவ்வளவும் வரக் கேட்டவாறே, எனக்குத் தண்டன் இடப்புக,
நான் ஒட்டாதொழிய, சீயர் பாடே சென்று ‘இவ்வர்த்தத்தினுடைய சீர்மை அறியாமையாலே முன்பு அப்படிச் சொன்னேன்;
இனி, நான் வணங்குவதற்கு இசையும்படி அருளிச் செய்ய வேண்டும்,’ என்று சீயரையிட்டு நிர்ப்பந்தித்து,
அவன் வணக்கத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தான்,’ என்று அருளிச்செய்வர்.–நம்பிள்ளை –

ஓதும் பிறப்பிடைதோறு –
‘சாஸ்திரங்களிலே தாழ்வாகச் சொல்லப்படுகிற பிறவிகளில் அவகாசந்தோறும்’ என்னுதல்;
அன்றியே, ‘பிறந்தான், செத்தான்’ என்கிற சொல்லளவேயான பிறவிகளும் அமையும்; இது பெறில் என்னுதல்.
எம்மை ஆள் உடையார்களே
– ‘அடியார்கள் குழாங்கள்’ என்றும், ‘அந்தம் இல் பேரின்பத்து அடியரோடு இருந்தமை’ என்றும் ஒரு தேச விசேடத்திலே
அடிமை செய்வது இவர்களுக்கே அன்றோ? அதனை இங்கே கொள்ளக் கூடியவர்கள் இவர்கள்.
‘திருமகள் கேள்வன், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பொதுவான தெய்வம்,’ என்கிறபடியே, பொதுவான தலைவனாந்தன்மையே
அன்றோ இறைவனுக்குஉள்ளது? மயர்வு அற மதிநலம் அருளி விசேஷ கடாக்ஷம் பெற்ற எம்போல்வார்க்குத் தலைவர்கள்
இவர்களே என்பார், ‘எம்மை ஆளுடையார்கள்’ என்கிறார்.
ஆழி கடைந்தமுதம் எங்களுக்கே ஈந்தாய் அவுணர்கள் தாம் நின்னடிமை அல்லாமை யுண்டோ?’–கம்பர்

‘ஆயின், பகவானுக்கு அடிமைப்பட்டிருத்தல் மாத்திரம் போதியதாமோ? பிறவி முதலியன பார்க்கவேண்டாவோ?’ என்ன,
இங்குள்ளவை பார்க்க வேண்டாதபடி அன்றோ பகவானுடைய ஈடும் எடுப்பும் இல்லாத பெருமை இருப்பது?
மேலும், ‘முற்காலத்தில் கெட்ட ஆசாரமுள்ளவனும், உண்ணத் தகாதனவற்றை உண்டவனும், செய்ந்நன்றி மறந்தவனும்,
வைதிக மரியாதையை இல்லை என்றவனும் ஆகிய இவர்கள், விசுவாசத்தோடு ஆதிதேவனான ஸ்ரீமந் நாராயணனைச் சரணமாக
அடைந்தார்களாகில், இவர்களைப் பரம புருஷனுடைய மஹிமையால் தோஷம் அற்றவர்களாக அறிவாய்,’ என்கிறபடியே,
யாதேனும் தண்மை உடையவனாயினும், அவனை அடைந்தானாகில், அவ்வாறு அடைந்தவனைக் குற்றம் அற்றவனாக
நினைக்கவேண்டும் என்று அன்றோ இதிகாசம் கூறுகின்றது? ‘ஆயின், குற்றம் கிடக்கச் செய்தே குற்றம் அற்றவனாக
நினைக்க வேண்டுகிறது என்?’ என்னில், ‘பரமபுருஷனுடைய பிரபாவத்தாலே.’ ஆன பின்பு, இவனைக் குறைய நினைக்கையாவது,
‘இவனைச் சுத்தன் ஆக்குதற்குத் தக்கதான சத்தி இறைவனுக்கு இல்லை,’ என்று பகவானுடைய பிரபாவத்தைக் குறைய நினைத்தலாம் அன்றோ?

வீரப்பிள்ளையும், பாலிகை வாளிப்பிள்ளையும் என்ற இருவர், நஞ்சீயர் ஸ்ரீபாதத்தில் விருப்பம் உள்ளாராய், தங்களிலே செறிந்து
போந்தார்களாய்த் தேசாந்தரம் போனவிடத்தே வெறுப்பு உண்டாய்த் தங்களில் வார்த்தை சொல்லாதேயிருக்க, இவர்களைப் பார்த்துப்
‘பிள்ளைகாள்! பொருள் இன்பங்கள் தியாச்சியம் அல்லாமையோ, பகவத் விஷயம் அராட்டுப் பிராட்டாயோ,-அல்பம் என்றோ – ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனும்
ஸ்ரீவைஷ்ணவனும் தங்களிலே வார்த்தை சொல்லாதே வெறுத்து இருக்கிறது?’ என்ன, இருவரும் எழுந்திருந்து
தெண்டனிட்டுச் சேர்ந்தவர்களாய்ப் போனார்கள்.–ததீய சேஷத்வம் புரிந்தோம் -பரஸ்பர நீச பாவம் வேண்டுமே –

———————————————————————————

உடை ஆர்ந்த ஆடையன் கண்டிகையன் உடை நாணினன்
புடையார் பொன் நூலினன் பொன்முடியன் மற்றும் பல்கலன்
நடையா உடைத் திரு நாரணன் தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர்
இடையார் பிறப்பிடை தோறு எமக்கு எம் பெரு மக்களே.–3-7-4-

திரு ஆபரண சோபையில் ஈடுபட்டு -அடிமை புக்கு -அவர்களின் அடியார் -சேஷிகள்
சுலபமாக ஈர்க்குமே
உடை ஆர்ந்த ஆடையன் கண்டிகையன் உடை நாணினன்-திருப் பரியட்டம் உடையவன் -பரி -சுற்றும் சூழ்ந்த -திவ்ய ஆடை –
கண்ட திவ்ய ஆபரணம் -கழுத்தை ஒட்டி -அரை நாண் கொடி-
புடையார் பொன் நூலினன் பொன்முடியன் மற்றும் பல்கலன்
யஜ்ஞோ பவிதம் -பார்ச்வத்தில் -கிரீடம் -பல வகை திவ்ய ஆபரணங்கள் –
நடையா உடைத் திரு நாரணன் தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர்-ஸ்வா பாவிக உடை-ஸ்ரீ மான் -சேஷ பூதர்களுக்கு சேஷ பூதர்
இடையார் பிறப்பிடை தோறு எமக்கு எம் பெரு மக்களே
நடுவே நடுவே -இடை வெளி இல்லாமல் -ஜன்மங்கள் எல்லாம் -அசாதாராண பரம சேஷிகள்
இந்த நாலு பாட்டாலும் பாகவத சேஷித்வம் -பிரணவம் அர்த்தம் அருளி மேலே
5/6/7 -சரண்யத்வம் -நமஸ் அர்த்தம் அருளி
8 -சுருக்கமாக நாராயணயா அர்த்தம் -விரிவாக நெடுமாற்கு அடிமையில் அருளிச் செய்கிறார்

உடுத்திருக்கின்ற பொருந்திய பொன்னாடையை உடையவன், கழுத்தணியையுடையவன், தரித்த அரை ஞாணினை உடையவன்,
ஒரு பக்கமாகப் பொருந்தியிருக்கின்ற பொன்னாலான பூணூலையுடையவன், பொன்னாலான திருமுடியையுடையவன்,
மற்றும், இயற்கையிலேயே பொருந்திய பல ஆபரணங்களையுடையவனான திரு நாராயணனுடைய அடியார்கள் கண்டீர்
இடம் பொருந்திய பிறவிகள்தோறும் எமக்கு எம்முடைய பெருமக்கள் ஆவர்கள்.
கண்டிகை – மார்பில் அணியும் ஓர் ஆபரண விசேடம்; கண்டத்தில் அளியப்படுவது கண்டிகை. ‘மற்றும் நடையாவுடைப் பல்கலன்’ என மாறுக.
இடை – இடம்; இதனை, பெயரினிடமாகவும், வினையினிடமாகவும் பிறக்கும் இடச்சொல்லை ‘இடைச்சொல்’ என்பது போலக் கொள்க.

‘இறைவனுடைய ஆபரண வனப்பிலே தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடியரானவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

உடை ஆர்ந்த ஆடையன் –
திரு அரை பூத்தது போன்று இருக்கிறபடி.
‘திரு அரை மலர்ந்தது போன்று இருக்கின்ற பட்டாடை’,
தாஸாம் ஆவிரபூத் சௌரி -ஸ்மயமான முகாம்புஜா பீதாம்பர ச்ரக்வீ சாஷாத் மன்மத மன்மதன்
மறைய நின்றான் -வந்து நடுவில் தோற்றினான் -கமர் பிளந்த இடத்தில் ஒரு பாட்டம் மழை பெய்தால் போலே –
தன்னை ஒழிய செல்லாமை உண்டானால் -அப்போது அவன் திரு முகம் உகக்குமே -கிருஷி பலித்ததே –
பிரணய ரோஷம் -என் சினம் தீர்வேனே -மறம் ஆறும் படி உடை வாய்ப்பு –
‘பீதாம்பரத்தைத் தரித்திருப்பவர்’ என்பது பாகவதம்.
படிச்சோதி ஆடையோடும் பல் கலனாய் —-கடிச்சோதி கலந்ததுவோ -இதுவே யாத்ரையாய் இருக்கும்
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபஹாரிணம்-சாஷாத் மன்மத மன்மதன் -அவனுக்கும் மடல் எடுக்க வேண்டி இருக்குமே –
கண்டிகையன் –
‘கூறையுடை அழகு மேலே எழ வீசிப் போகாநிற்க, நடுவே வழி பறித்துக்கொள்ளும் திருக்கழுத்தில் ஆபரணம்,
இவரை மடி பிடித்துக்கொண்டு போய்க் கழுத்தளவு-முழு அனுபவம்- வனப்பிலே நிறுத்திற்று’ என்றபடி.
மடி-புடைவை. கண்டிகை-கண்டத்திலே சார்த்துமவை;
ஆரம். உடை நாணினன் –
அரைநூல் வடத்தை உடையவன்; கழுத்தே கட்டளையாக அனுபவியாநிற்க,-கழுத்தே கட்டளையாக -முழு அனுபவம் என்றவாறு –
கண்டத்திலேயுள்ள அழகுத் திரைகள் -சௌந்தர்ய தரங்கங்கள் -கீழே போர வீச,
நடுவே நின்று அனுபவிக்கிறார்.
புடையார் பொன் நூலினன் –
தான் கிடந்த பக்கத்தில் வேறோர் ஆபரணம் வேண்டாதே, காளமேகத்திலே மின்னியது போன்று இருக்கின்ற பூணூலை யுடையவன்.
இந்த அழகுக் கடலின் நடுவே அலையப் புக்கவாறே, தமக்குப் பற்றுக்கோடாக ஒரு நூலைப் பற்றினார் காணும்.
நக்ஷத்ர சாஸ்திரம் பொன் நூல்-

பொன் முடியன் –
‘தேர் கடவிய பெருமான்’ என்கிறபடியே, அடியார்கட்கு ஆட்செய்கைக்கு முடி கவித்திருக்கின்றவன்; பொன் முடி – அழகிய முடி.
ஒரு நூலைப் பற்றி நின்றவர்களை அதுதானே ஒரு தலை சேர்த்து விடுகை நிச்சயம் அன்றோ?
மற்றும் பல் கலன் நடையாவுடை –
வேறு விதமான திரு ஆபரணங்களையும் இயற்கையாக உடையவன்;
ஒரு தலை சேர்ந்தால் பின்னை எல்லாம் வேண்டினபடி அனுபவிக்கலாம் அன்றோ?
மின்மினி பறவா நிற்கிறதாதலின், ‘மற்றும் பல் கலன்’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே,
‘அளவு இறந்தன ஆகையாலே முடியச் சொல்லமாட்டார்;
ஆசையாலே, சொல்லாதொழிய மாட்டார்; இதுவன்றோ படுகிற பாடு!’ என்னுதல்.

திரு நாரணன் –
அங்குத்தைக்கு லக்ஷ்மீ சம்பந்தமும் அவ்வாபரணங்களைப் போலே காணும்; ‘உன் திருமார்வத்து மாலை நங்கை’ என்பர் மேல்.
அணிகலன்களைச் சொல்லுகிற இடத்தில் பிராட்டியை அருளிச்செய்வதற்குக் காரணத்தை அருளிச்செய்கிறார், ‘அங்குத்தைக்கு’ என்று தொடங்கி.
‘திருவாபரணங்களோடு சேர்த்துச் சொல்லப்படுகையால் பிராட்டியையும் திருவாபரணவகையில் கோடல் வேண்டும்,’ என்பதாம். அதற்குக் காட்டும்
பிரமாணம், ‘உன் மார்வத்து மாலை நங்கை’ என்பது. இது, திருவாய்.-10. 10 : 2.
திரு மார்பு ஆர மார்பு -திருவார மார்பு போலே –
அன்றிக்கே,
திரு ஆபரண ஆழ்வார்களாகிறார் நித்திய சித்த புருஷர்களாகையாலே இவர்களையுடையவன் திரு நாரணன் என்கையாலே,
இம்மிதுனமே உலகத்துக்குச் சேஷி என்கிறார்,’ என்னுதல்.
திரு’ என்பதனை ஆபரண கோடியிலே சேர்த்து அருளிச்செய்தார் மேல்.
திரு’ என்பதனை ‘நாரணன்’ என்ற பதத்தோடே கூட்டிச் சேஷித்வத்திலே நோக்காக அருளிச்செய்கிறார்,
திருவாபரண ஆழ்வார்களாகிறார்’ என்று தொடங்கி. மிதுனம் – இரட்டை. சேஷி – இறைவர்
தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர் –
இறைவனாந் தன்மைக்கு எல்லை அம்மிதுனமாய் இருப்பது போன்று, அடிமையாம் தன்மைக்கும் எல்லையாய் இருக்கிறவர்கள்.
இடையார் பிறப்பிடை தோறு எமக்கு எம் பெருமக்களே –
உச்சிவீடும் விடாதே நடு நெருங்கி வருகின்ற பிறவிகளில் இடங்கள்தோறும் ஓர் ஒப்பனையால் அன்றிக்கே வெறும் புறத்திலே நமக்குத் தலைவர்கள்;
இடையில் இருப்பது ஆர்ந்து -செறிந்து -இடை வெளி இல்லாமல் -நடு நெருங்கி வருகிற -என்கிறார் –
அடைமொழி இல்லாமல் தொண்டர் தொண்டர் -வெறும் புறத்திலே சேஷிகள் -ஸ்வரூப க்ருத தாஸ்யம் –
அன்றிக்கே,
‘ஸ்ரீமானான நாராயணனுக்கு அடிமை புக்கிருப்பார்க்கு ‘இச்சேர்த்தி அறிந்து இவர்கள் பற்றுவதே!’ என்று அடிமை
புக்கார்க்கு அடியேன் என்கிறார்,’ என்னுதல்.
அவர்கள், எங்களை எண்ணாதே இருந்த போதும் எமக்கு ஸ்வாமிகளே யாவர் என்பார்,
அவர்கள் தாங்களை ஸ்வாமி என்று எண்ணா விடிலும் -‘எமக்கு எம் பெருமக்களே’ என்கிறார்.
‘எங்களுக்கே உரிய தலைவர்கள்’ என்றபடி.
தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர் -தங்கள் அபிப்ராயத்தால் தொண்டர் -எம் நினைவால் அசாதாராண சேஷிகள் -என்கிறார் -பிரணவ அர்த்தம் –

———————————————————————-

பெருமக்கள் உள்ளவர் தம் பெருமானை அமரர்கட்கு
அருமை ஒழிய அன்று ஆர்அமுது ஊட்டிய அப்பனைப்
பெருமை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றுமவர் கண்டீர்
வருமையும் இம்மையும் நம்மை அளிக்கும் பிராக்களே.–3-7-5-

ஆஸ்ரிதர் பிரயோஜாஜா நாந்தரங்களைக் கேட்டு பெற்று -உபகாரத்வ அதிசயம் -இதற்கு ஈடுபட்டு ச்துதிப்பாரை ச்துதிப்பார்
பெருமக்கள் உள்ளவர் தம் பெருமானை அமரர்கட்கு-சாவாமை வேண்டி இருக்கும் தேவர்களுக்கு
அருமை ஒழிய அன்று ஆர்அமுது ஊட்டிய அப்பனைப்-துர்வாசர் சாபம் பெற்ற அன்று
பூரணமாக அமுதத்தை புஜிப்பித்து-சத்தையை நோக்கினவன்
பெருமை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றுமவர் கண்டீர்-உபகார மகத்தையை ஜல்ப வல்ல -ப்ரீதியால் –
தாங்களும் ப்ரீதி வசமாக ஜல்பிப்பார்கள்
வருமையும் இம்மையும் நம்மை அளிக்கும் பிராக்களே-வரும் ஜன்மங்களிலும் -இப்பிறவியிலும் -உபகாரகர்கள் -உஜ்ஜீவிக்கும் உபகாரகர்கள்

பெருமக்களாக உள்ளவர் தங்கட்குப் பெருமானும் தேவர்களுக்கு வருத்தம் இல்லாதபடி அக்காலத்தில் அரிய அமுதத்தை
உண்பித்த தலைவனுமான எம்பெருமானுடைய பெருமையைக் கூறுகின்ற அடியவர்களுடைய பெருமையைப் புகழ்ந்து பேசுகின்ற
அடியவர்கள்தாம் இனி வருகின்ற பிறவிகளிலும் இப்பிறவியிலும் நம்மைப் பாதுகாக்கும் ஸ்வாமிகள் ஆவார்கள்.
பெருமக்களாக உள்ளவர்கள் – நித்தியசூரிகள். அருமை ஒழிய என்றது, வருத்தமின்மையைக் காட்ட வந்தது.
பிதற்றுதல் – அடைவு கெடப் புகழ்தல். வருமை – வருகின்ற பிறவிகள். பிராக்கள் – பிரான்கள்.

‘வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகின்றவர்கட்கும் விரும்புகின்றவற்றைக் கொடுக்கின்ற இறைவனுடைய கொடையிலே
தோற்றவர்கள் தன்மைக்குத் தோற்றவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

பெருமக்கள்
நித்தியசூரிகள்; ‘பெரியோர்’ என்றபடி. ‘பேராளன் பேர் ஓதும் பெரியோர்’ என்பது அன்றோ மறைமொழி?
‘மஹாத்துமாக்களோ என்றால்’ என்றும், ‘என்னையே அடைகின்றவன் மஹாத்மா ஆவான்; அவன் கிடைப்பது அரிது,’என்றும்,
‘இவர்கள் நல்ல மஹாத்மாக்கள்,’ என்றும் வருவன இறைவன் வார்த்தை அலவோ?
சமுசாரத்திலே முமுக்ஷீவாய் எதிர்முகம் பண்ணின மாத்திரத்திலே சொல்லுகிறபடி இதுவானால்,
நித்தியசூரிகளை இப்படிச் சொல்லக் கேட்க வேண்டா அன்றே?
உள்ளவர் –
‘பரம்பொருள் இலன் என்று அறிந்தானாகில் இவனும் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’ என்பது, ஒரு நாள் வரையிலே
‘பரம் பொருள் உளன் என்று அறிந்தானாகில் இவனும் உள்ளவன் ஆகிறான்,’ என்பதாகாதே, என்றும் ஒக்க உள்ளவர்கள் என்பார், ‘உள்ளவர்’ என்கிறார்.
அசந்நேவ-சந்தமேவ ஆகாமல் நித்யர்கள்
‘சொரூபமான அடிமை ஞானம் அழியாமையாலே உள்ளவர்கள் என்கிறார்,’ என்றபடி.
நிரூபகம் இல்லையானால் நிரூபிக்கப்படும் பொருள் இல்லையாம் அன்றே?
ஆக, ‘அடிமையாயிருக்கும் தன்மைக்கு ஒரு நாளும் குறைவு வாராதவர்கள்’ என்றபடி.

தம் பெருமானை –
அவர்கள் இருப்பிற்குக் காரணமாய் அந்த உண்மையை நடத்திக்கொடுக்குமவனை.
அமரர்கட்கு –
நம்மைக் காட்டிலும் நான்கு நாள் சாகாதே இருக்கின்றமையை இட்டு அவர்கள் பேரைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிற
இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கு.
அருமை ஒழிய – அசுரர்கள் கையிலே படும் எளிவரவு தீரும்படியாகக் கடலைக்கடைந்து அவர்கள் பலத்தை அடையும்படி
செய்தமையைத் தெரிவிக்கிறார். இனி, ‘கடலைக் கடையும் வருத்தம் தன் பக்கலிலே ஆக்கி, இவர்களுக்கு அமிருத போகத்திலே சேர்க்கை
உளதாம்படி பண்ணினான் ஆதலின், ‘அருமை ஒழிய’ என்கிறார்,’ என்னலுமாம்.
அன்று –
தூர்வாச சாபத்தாலே பீடிக்கப்பட்டு வருந்திய அக்காலத்தில்.
ஆர் அமுது ஊட்டிய அப்பனை –
நண்ணாத வாளவுண ரிடைப்புக்கு வானவரைப் பெண்ணாகி அமுதூட்டும் பெருமானார்’-பெரிய திருமொழி–2-6-1-அன்றோ?
அப்பன் – உபகாரகன்.- குழந்தைகட்குத் தாய் பண்ணும் உபகாரமாவது, அதன் முகம் வாடாமல் வளர்த்தலே அன்றோ?

பெருமை –
‘உதாரர்கள்’ என்கிறபடியே, தன்னையே பிரயோஜனமாகப் பற்றினார்க்குப் போலே, செல்வம் முதலியவற்றை விரும்பியவர்கட்கும்
‘இதனையாகிலும் நம் பக்கல் கொள்ளப்பெற்றோமே! இவர்கள் நமக்குச் சர்வஸ்வதானம் பண்ணுகிறார்கள் அன்றோ?’ என்று இருக்கும் பெருமை
நாட்டார் படி அல்ல இவனது: நாட்டில் கொடுப்பார் உதாரராயிருப்பார்; இங்குக் கொள்வார் உதாரராயிருப்பார்.
யாதேனுமாகக் குறை தீர்ப்பார் உதாரராமித்தனை அன்றோ?
பிதற்ற வல்லாரை –
‘அறவனை’ என்கிறபடியே, ‘வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகிறவர்களிடத்திலும் இப்படியிருப்பதே!’ என்று
இதனை நெஞ்சிலே நினைத்து அடைவு கெடக் கூப்பிட்டு ஏத்துமவர்களை. பிதற்றுமவர் கண்டீர் – ‘
இந்நீர்மை இவர்களுக்கு நிலமாவதே!’ என்று அவர்கள் அவன்பக்கல் இருக்கும் இருப்பை அவர்கள் பக்கலிலே இருக்குமவர்கள் தாம்.
‘இவர்கள் உத்தேசியராவது எத்தனை நாள்களுக்கு?’ என்ன,
வருமையும் இம்மையும் –
‘இவ்வுலகம் மேலுலகம் இரண்டிலும்’ என்கிறபடியே, இவ்வுலகம் மேலுலகம் என்னும் இரண்டிலும்.
இவ்வுலகத்தில் –நாட்டாரோடு இயல்வொழித்து, அவ்வுலகத்தில் நாரணனை நண்ணுவித்து,- அடியார்கள் குழாங்களிலே உடன்கூட்டும் உபகாரகர்.
நம்மை அளிக்கும் பிராக்கள் –
நம்மை உஜ்ஜீவிக்கும் ஸ்வாமிகள். –
சர்வேசுவரன் ஒரு நாள்வரையிலே தன்னிடத்தில் ஒடுக்கி வைத்து, ஒரு நாள் வரையிலே சமுசாரத்திலே தரு துயரம் தடாதே
வைப்பான் அன்றோ? ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களோடே சேர்ந்து வசிக்கப்பெறில் ‘சமுசாரந்தானே நன்று’ என்னும்படி அன்றோ அவர்கள் படி?
ஆதலின், ‘அளிக்கும் பிராக்களே’ எனத் தேற்றேகாரங் கொடுத்து ஓதுகிறார்.
மேலே ‘நறு மா விரை நாண்மலர் அடிக் கீழ்ப் புகுதல் உறுமோ?’ என்றாரே அன்றோ?

—————————————————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே.வேளுக்குடி சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-