Archive for December, 2015

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -61-70—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 20, 2015

உண்ணிலா வைவருடன் இருத்தி இவ்வுலகில்
எண்ணிலா மாயன் எனை நிலைய -எண்ணுகின்றான்
என்று நினைந்து ஓலமிட்ட இன் புகழ் சேர் மாறன் என
குன்றி விடுமே பவக் கங்குல் –61-

ஒ என்று ஓலமிட்டார் -ஆழ்வார் திரு நாமம் சொல்ல சம்சார பந்தம் தொலையும்
மாயப் பிறவி அறுத்து கைங்கர்ய சாம்ராஜ்யம் பெற பிராட்டி முன்னிலையாக திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளில் சரணம் புக்கார்
ஆழ்வாருக்கு முன்பே சம்சாரிகள் சரணம் புக்கு திருவாய் மொழி வளர பிரார்த்தித்தார்கள் போலே
எண்ணாதனகள் எண்ணும் நன் முனிவர் இன்பம் தலை சிறப்ப பண்ணார் பாடலின் கவிகள் யானாய் தன்னைத் தான் பாடி –
இன்னும் சில குணங்கள் வேண்டுமே -சில விபூதிகளும் வேண்டும் என்றார்களாம் –எதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -வேதங்கள் மீள –
அதனால் ஆழ்வாரை இங்கே இன்னும் வைத்தானாம் -விண்ணுளார் பெருமானுக்கு அடிமை செய்யும் சேரும் ஐம்புலன் இவை அன்றோ
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா -மாற்றம் உள -இரண்டு திருமொழி களும் இத் திருவாய் மொழியை விவரியா நிற்கும்
முடியானே யில் கரணங்களை உடைய இவர்க்கு இந்த்ரிய விசயத்தை உண்டு எண்ணும் இடம் கீழோடு விருத்தம் அன்றோ என்னில்
அசல் அகம் நெருப்புப் பட்டு வேகா நிற்க தாம்தாம் அஹம் பரிஹரியாது இருப்பார் இல்லை இ றே-புற்றின் அருகே
பழுதை கிடந்தாலும் சர்ப்பம் என்று புத்தி பண்ணி பிரமிக்கக் கடவதாய் இருக்கும் இ றே -அங்குத்தைக்கும் இங்குத்தைக்கும் பொதுவான
உடம்போடு இருக்கிற படியைக் கண்டார் -நாட்டார் அடைய இந்த்ரிய வச்யராய் நோவு படுகிற படியையும்
கண்டார் -இது நம்மளவில் வந்தால் செய்வது என் என்று அஞ்சிக் கூப்பிடுகிறார் என்ன அனர்த்தம் விளையுமோ என்ற அச்சம் மேலிட்டு ஓலமிடுகிறார்

————————————————————————————-

கங்குல் பகலரதி கை விஞ்சி மோகமுற
அங்கதனைக் கண்டோர் அரங்கரைப் பார்த்து இங்கு இவள் பால்
என் செய்ய நீர் எண்ணுகின்றது என்னும் நிலை சேர் மாறன்
அம் சொல் உற நெஞ்சு வெள்ளையாம் –62-

உண்ணிலாய பதிகத்தில் உண்டான தளர்ச்சி அதிகரித்து உணர்த்தி அழிந்து மூர்ச்சை அடையும் படியான நிலைமை நேர்ந்த அளவிலே
கோயில் திரு வாசலிலே முறை கேட்ட கேள்வியாக்கி திருத்தாயார் பெரிய பெருமாள் இடம் -கேட்பதாக –
கீழே பெரிய பிராட்டியார் முன்னிலையில் திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளில் சரணம் புக்கு இருந்த அளவிலும் –
-இன்னும் பிரக்ருதிமண்டலத்திலே இருக்கக் கண்டார் -புலியின் வாயிலே அகப்பட்டால்போலே கூப்பிட்டார் உண்ணிலாய பதிகத்தில்
இவருக்கு பேறு திண்ணம் -இவர் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் கொண்டு வாழ்விக்க -திருத் தாயார் -இவள் அழுவது தொழுவது மோஹிப்பது பிரலாபிப்பது
அடைவு கெடப் பேசுவது நெடு மூச்சு எறிவது அதுவும் மாட்டாது ஸ்தப்தையாய் இருப்பது போன்றவற்றை சொல்லி பெரிய பெருமாள் இடம் முறை இடுகிறாள்
இத் திருத் தாயாரும் சர்வ பரங்களையும் அவர் தலையிலே பொகட்டு பெண் பிள்ளையை திரு மணத் தூணுக்குள் இட்டு
அவருடைய அசரண்ய சரண்யத் வாதி குணங்களை விண்ணப்பம் செய்யா நின்று கொண்டு ஒரு கால நியதி யாதல் ஒரு தேச நியதி யாதல்
அதிகாரி நியதி யாதல் இன்றிக்கே -சர்வ சமாஸ்ரயணீயராய் இருக்கிறபடியை அனுசந்தித்து தன பெண் பிள்ளையினுடைய தசையை
திரு உள்ளத்துள்ளே படுத்துகிறாள் இத் திரு வாய் மொழியிலே
பட்டர் -ஆழ்வாருக்கு ஓடுகிற தசை அறியாதே அவருடைய பாவ வ்ருத்தியும் இன்றிக்கே இருக்கிற நாம் என்ன சொல்லுகிறோம் என்று
திரு முடியிலே கையை வைத்துக் கொண்டு இருப்பாராம் இத் திருவாய் மொழி அருளிச் செய்யும் பொழுது எல்லாம்

———————————————————————————-

வெள்ளிய நாமம் கேட்டு விட்டகன்ற பின் மோகம்
தெள்ளியமால் தென் திருப்பேர் சென்று புக -உள்ளம் அங்கே
பற்றி நின்ற தன்மை பகரும் சடகோபற்கு
அற்றவர்கள் தாம் ஆழியார் —-63-

ஆழியார் -கம்பீர ஹ்ருதயர்கள் என்றவாறு
கங்குலும் பகலும் -திருவாய் மொழியில் திருத்தாயார் வாக்கில் தோன்றிய திரு நாமங்களைக் கேட்க பெற்ற -ஆழ்வார்
தென் திருப்பேரெயில் சென்று புக ஆர்த்தி மிக்கு -என்னை மகர நெடும் குழைக் காதனிடம் சென்று சேர்க்க பாருங்கோள்-என்கிறாள்
ஆறாயிரப்படி அவதாரிகை -இபிராட்டியோடே பெரிய பெருமாள் சம்ச்லேஷ ரசத்தை அனுபவித்து -அந்த சம்ச்லேஷ ரசம் உள்ளடங்காத படி பெருகினவாறே
அது சாத்மிக்கைக்காகவும் ஆஸ்ரித பிரதிகூல விரோதி நிரசனார்த்த மாகவும் தென் திருப் பேரெயில் எழுந்து அருள திரு உள்ளத்தே கோலி யருளி இவளுடைய சம்வாதார்த்தமாக இவள் இடத்திலே அதி மாத்திர சம்மானத்தை பண்ணி அருளி தென் திருப் பேரெயிலிலே வேட்டைக்குப் போய் வருகிறோம் என்று
அருளிச் செய்ய இப்படி பதி சம்மாநிதையான இவள் அவ்யுத்த பன்ன விஸ்லேஷ யாகையாலும் இவன் எழுந்து அருளுகை இவளைக் காணாது ஒழிகைக்கு
ஹேது என்னும் இடம் அறியாமையாலும் எழுந்து அருள சம்வதித்து விஜயத்தை ஆசாசித்து திவ்யாயுதங்களை கொடுத்து அருளி –
ஆத்வாதாரம் அநு வராஜ மங்கள அந்ய பிதத் யுஷீ -என்னும் பிரக்ரியை யாலே திருப் பல்லாண்டு பாடிக் கொண்டு
திரு வணுக்கன் திரு வாசல் அளவும் பின்னே எழுந்து அருள -பெரிய திருவடி திருத் தோளிலே ஏறி அருள ஒரு தாமரைத் தடாகம் மலர்ந்தால் போலே
திருக் கண்களால் இவளைப் புரிந்து பார்த்து அருளி அவளாலே அநு ஜ்ஞாதனாய் தென் திருப் பேரெயிலிலே எழுந்து அருள இவள்
அவனைக் காணாமையாலே அத்யந்தம் அவசன்நையாய் அவன் எழுந்து அருளிய தென் திருப் பேரெயிலிலே எழுந்து அருள உத்யோகிக்க
இவளுடைய திருத் தாயாரும் தோழி மாறும் மற்றும் பந்துக்களும் இவளைப் பிரதி பந்திக்க -நான் போகை தவிரேன் -தனியே போனாள் என்னும் பழி
உங்களுக்கு வாராமே நீங்கள் என்னை தென் திருப் பேரரெயிலிலே ஈண்டு என்னைக் கொண்டு போய் விடுங்கோள் என்கிறாள்

————————————————————————————————————————–

ஆழி வண்ணன் தன விசயமானவை முற்றும் காட்டி
வாழ் இதனால் என்று மகிழ்ந்து நிற்க –ஊழில் அவை
தன்னை இன்று போல் கண்டு தானுரைத்த மாறன் சொல்
பன்னுவரே நல்லது கற்பார் –64–

வெள்ளைச் சுரிசங்கு -மண் திணி ஞாலமும் ஏழ் கடலும் நீள் விசும்பும் கழியப் பெரியதான காதல் கொண்டு இங்கே இருக்க கில்லேன்
தென் திருப் பேரெயில் சென்று சேர்வேன் என்று சொல்ல
தோழிமார் தாய் மார் இது ஸ்வரூப ஹானி என்று தடுத்த அளவிலும் கேட்க மாட்டாதவராய் பதறியே நின்றார்
தென் திருப் பேரெயில் சேர்வன் நானே சேர்வன் சென்றே -திண்ணமாக அருளி புறப்பட்டுச் செல்ல பார்க்க –
காலாளும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் -வாய் கொண்டு பேச கூட முடியாமல் பலம் இழந்து இருக்க
இவருக்கு பலம் உண்டாக்க தம்முடைய விஜய பரம்பரைகளை காட்டிக் கொடுக்க -கண்டு அனுபவித்து அருளிச் செய்தார் ஆழி எழ திருவாய் மொழியில்
மூவுலகு அளத்தல் -கடல் கடைதல் -நிலம் இடத்தல் -பிரளயம் காத்தல் பாரதம் கை செய்தல் -முதலிய சரிதங்களைக் காட்டிக் கொடுத்து
ஆழ்வீர் இவற்றை பேசி அனுபவித்து வாழும் என்று காட்டி அருள ஆழ்வாரும் தத்காலத்திலே கண்டால் போலே களித்து
பேசி அனுபவித்தார் ஆழி எழ -திருவாய்மொழியிலே-
நல்லது கற்பார் மாறன் சொல் பன்னுவரே -நல்ல ஸ்ரீ ஸூ க்திகளை கற்க விருப்பம் உடையவர் ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூ க்திகளை கற்பார்கள்
மாறன் சொல் பன்னுவரே நல்லது கற்பார் –ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூ க்திகளை கற்பவர்களே நல்ல நூல்களை கற்பவர் ஆவார் என்றுமாம்

——————————————————————————–
கற்றோர் கருதும் விசயங்களுக்கு எல்லாம்
பற்றாம் விபவ குணப் பண்புகளை -உற்று உணர்ந்து
மண்ணில் உள்ளோர் தம்மிழவை வாய்ந்து யுரைத்த மாறன் சொல்
பண்ணில் இனிதான தமிழ்ப்பா –65-

கீழ் திருவாய் மொழியில் ஆழி எழ -அனுசந்தித்த விஜய பரம்பரைக்கு அடியான விபவ அவதார குண ஸ்வ பாவங்களை அனுசந்தித்து
-படுக்கைக்கு கீழே தனம் கிடக்க கால் வீங்கிச் சாவாரைப் போலே இப்படிப் பட்ட மகா நிதி உண்டாய் இருக்க இவ்வுலகத்தார் இத்தை
இழந்து அனர்த்தப் படுவதே என்று சம்சாரிகளின் இழவுக்கு வெறுத்து உரைத்த பதிகம் -கற்பார் இராமபிரானை -எனபது
வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார் க்கே-என்றதில் நோக்காக விசயங்களுக்கு எல்லாம் என்று அருளிச் செய்த படி

———————————————————————————————-

பாமருவு வேதம் பகர்மால் குணங்களுடன்
ஆம் அழகு வேண்டப்பாடு ஆம் அவற்றை -தூ மனத்தால்
நண்ணி அவனைக் காண நன்குருகிக் கூப்பிட்ட
அண்ணலை நன்னாரே ஏழையர்–66-

சந்தங்கள் பொருந்திய வேதம் என்றவாறு –
கற்பார் இராம பிரானில் அனுசந்தித்த வடிவு அழகையும் மேன்மையையும் திரு உள்ளத்தில் விஷயமாக கொண்டு
கண்ணாரக் காண அபிநிவேசம் கிளர்ந்து கூப்பிட்ட ஆழ்வாரை ஆஸ்ரியாதவர்கள் நீசர்களே
வேண்டப்பாடு ஆம் அவற்றை -என்றது -சர்வாதிகத்வம் -பா மரு மூவுலகும் படைத்த -பா மரு மூவுலகும் அளந்த
-அழகும் தாமரைக் கண்ணாவோ தாமரைக் கையாவோ இத்யாதிகள்
கற்பார் இராமபிரானை -பரோபதேசம் -பிறர் இழந்து இருப்பது நாஸ்திக்கத்தாலே-அது இல்லாமல் அபி நிவேசம் கரை புரண்டு இருந்தாலும்
கிட்டாததால் தமது ஆர்த்தி பரமபதம் அளவும் கேட்கும் படி பெரு மிடறு செய்து கூப்பிடுகிறார் பா மரு மூவுலகு -திருவாய் மொழியில்

————————————————————————————————-

ஏழை யர்கள் நெஞ்சை இளகுவிக்கும் மால் அழகு
சூழ வந்து தோன்றித் துயர் விளைக்க -ஆழு மனம்
தன்னுடனே யவ்வழகைத் தான் உரைத்த மாறன் பால்
மன்னுமவர் தீ வினை போம் மாய்ந்து –67-

கீழே பாமரு மூவுலகில் -வந்தெய்து மாறறியேன் மல்கு நீலச் சுடர் தழைப்ப -என்று அருளிச் செய்த பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே பிரத்யத்யஷ சமமாகத் தோற்றி
தனித் தனியாகவும் திரளாகவும் தோற்றி நலிவு செய்ய உரு வெளிப்பாட்டாலே நலிவு படுகிற படியை பிராட்டி பாசுரமாக அருளிச் செய்கிறார் ஏழை யராவி-பதிகத்தில்
கீழே இவர் கூப்பீடு பரம பதத்து அளவும் சென்று உரு வெளிப்பாடு தோன்றச் செய்து அருளினான்
இந்த நலிவுக்கு எங்கனே ஆற்றுவேன் என்று தாய்மார்களையும் தோழி மார்களையும் நோக்கி பேசுகிறாள் பராங்குச நாயகி –

—————————————————————————————-

மாயாமல் தன்னை வைத்த வைசித்ரியாலே
தீயா விசித்திரமாய் சேர் பொருளோடு ஓயாமல்
வாய்ந்து நிற்கும் மாயன் வளமுரைத்த மாறனை நாம்
ஏய்ந்து உரைத்து வாழும் நாள் என்று –68-

கீழே ஏழையர் ஆவியில் -உரு வெளிப்பாட்டாலே நோவு பட்டு பட்ட நலிவுக்கு ஆழ்வார் முடிந்து போகாத படி வைத்து நோக்கிக் கொண்டு
போகும் ஆச்சர்யத்தைக் கண்டு தாம் விசித்த்ரப் பட
ஆழ்வீர் நம்முடைய விசித்திர விபூதி யோகத்தை பாரீர் என்று ஆச்சர்ய ஜகதாகாரத்வத்தை காட்டிக் கொடுக்க அத்தை அனுபவித்து
விச்மிதர் ஆகிறார் -மாய வாமனனே -என்னும் இத் திருவாய் மொழியிலே-
விருத்த விபூதித்வத்தை -வளம் உரைத்த ஆழ்வாரை நாம் அணுகித் துதித்து வாழ்வது என்றைக்கோ -என்றவாறு

——————————————————————————————–

என்தனை நீ இங்கு வைத்தது ஏதுக்கு என மாலும்
என்தனக்கும் என் தமர்க்கும் இன்பம்தா -நன்றுகவி
பாட என கைம்மாறு இல்லாமை பகர் மாறன்
பாடு அனைவார்க்கு உண்டாம் இன்பம் –69-

வியாச பரசராதி முனிவர்களும் இருக்க
முதல் ஆழ்வார்களும் இருக்க
நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இல்லாத அடியேனைக் கொண்டு இக்கார்யம் செய்து அருளிய இந்த மகா உபகாரகத்து நன்றி பாராட்டி தடுமாறுகிறார்
மாயா வாமனன் கீழே -எம்பெருமான் ஆச்சர்ய சாதுர்ய குணம் காட்டும் திருவாய்மொழி -குண ஆவிஷ்காரத்தைப் பண்ணி மறப்பிக்கிறான்
அவனை மடி பிடித்து உத்தரம் பெற்றே யாக வேணும் என்னும் தீவிர ருசி உண்டாயிற்று
எனது ஆற்றாமையில் குறை கண்டாயா -உன் சக்தியில் குறை உண்டா இப்படி நலிவு பண்ணி வைத்து உள்ளேயே
பொய் நின்ற இத்யாதியில் போலே -அருவருப்புக் கொண்ட என்னை இங்கே வைத்துக் குமைப்பது பரம காருணிகனான உனக்கு பொருந்துமோ -என்று கேட்க
எம்பெருமான் தனக்கும் அடியார்க்கும் அமுதம் போன்ற திருவாய்மொழி கேட்க திரு உள்ளம் என்ன
வ்யாசாதிகள் முதல் ஆழ்வார்கள் இருக்க அடியேனைக் கொண்டு இக்காரியம் பண்ணுவித்து அருளும் நீர்மை வாத்சல்யம் என்னே
என்று நன்றி பாராட்டி தடுமாறுகிறார் கைம்மாறு தர இயலாமல் –

—————————————————————

இன்பக் கவி பாடுவித்தோனை இந்திரையோடு
அன்புற்று வாழ திரு வாறன் விளையில் -துன்பமறக்
கண்டு அடிமை செய்யக் கருதிய மாறன் கழலே
தின் திறலோர் யாவர்க்கும் தேவு —————70-

ஆழ்வார் தாம் பாடின திருவாய் மொழியக் கேட்கைக்காகப் பெரிய பிராட்டியார் உடனே-இந்திரையோடு –
பேர் ஓலக்கமாகத் திரு வாறன் விளையிலே எம்பெருமான் வந்து எழுந்து அருளி இருக்கிற படியை அனுசந்தித்து
நாம் அங்கே சென்று அச் சேர்த்தியிலே திருவாய் மொழியைக் கேட்பித்த் அடிமை செய்யப் பெறுவது எப்போதோ வென்று
மநோ ரதிக்கிறபடியைக் கூறும் இன்பம் பயக்க -என்கிற திருவாய் மொழி -அருளிச் செய்த ஆழ்வார் உடைய திருவடிகளே
திடமான அத்யவசாயம் உடையார் எல்லார்க்கும் தெய்வமாகும்

——————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -51-60—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

வைகல் திரு வண் வண்டூர் வைகும் ராமனுக்கு என்
செய்கை தனைப் புள்ளினங்காள் செப்புமின் -கை கழிந்த
காதலுடன் தூதுவிடும் காரி மாறன் கழலே
மேதினியீர் நீர் வணங்குமின் ——————-51-

வைகல் வைகும்-எப் பொழுதும் எழுந்து அருளி இருக்கும்
கை கழிந்த காதலுடன் -மிகப் பெரிய பிரேமத்துடன்
பஷிகளை விளித்து நீங்கள் திரு வண் வண்டூரிலே சென்று அங்கு எழுந்து அருளி இருக்கின்ற விபவத் திருக் கோலமான
ஸ்ரீ ராமபிரானுக்கு என்னுடைய விரஹ வேதனையைத் தெரிவித்து அங்கிருந்து நல்ல சமாசாரம் கொண்டு வர வேணும் என்று
தூது போக விட்ட ஆழ்வாருடைய திருவடிகளை வணங்குவதே மா நிலத்தவர்களுக்கு நலம் என்றதாயிற்று

—————————————————————————————–

மின்னிடையார் சேர் கண்ணன் மெத்தென வந்தான் என்று
தன்னிலை போய்ப் பெண்ணிலை யாய்த் தான் தள்ளி -உன்னுடனே
கூடேன் என்றூடும் குருகையர் கோன் தாள் தொழவே
நாடோறும் நெஞ்சமே நல்கு——————52-

கீழில் தூது விட்டவாறே எம்பெருமான் ஓடி வர -இப்படி தூது விட்டு அழைக்க வேண்டும் படி தாமதித்தற்கு காரணம்
இவன் வேறு பெண்டிரோடு கலந்து இருந்து போது போக்கி இருந்தான் அத்தனை என்று கருதி ப்ரணய ரோஷத்தாலே
கதவடைத்து தள்ளி லீலா ரசம் கொண்டாடின ஆழ்வார் உடைய திருவடிகளே சரணம் என்கிறார்

—————————————————————————————–

நல்ல வலத்தால் நம்மைச் சேர்த்தோன் முன் நண்ணாரை
வெல்லும் விருத்த விபூதியன் என்று -எல்லை யறத்
தான் இருந்து வாழ்த்தும் தமிழ் மாறன் சொல் வல்லார்
வானவர்க்கு வாய்த்த குரவர் ——————–53-

நல்ல வலத்தால் -பந்து பறித்தல் -வாக்கு வாதங்கள் முதலிய நல்ல வன்மையால் –
பிரணய ரோஷம் தலையெடுத்த ஆழ்வாரை எம்பெருமான் சேர விட்டுக் கொண்டான்
மகா பலசாலிகளையும் வென்றவன் ஆதலால் அபலைகளான நம்மை வெல்லுதல் அவனுக்கு பணியோ என்று இருந்த ஆழ்வாருக்கு
தன்னுடைய விருத்த விபூதி யோகத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து இதையும் பாரீர் என்ன -அங்கனே பார்த்து ஸ்தோத்ரம் பண்னி வாழ்த்தின
– நல் குரவு என்ற திருவாய் மொழியை ஓத வல்லவர்கள் வானவராலும் கொண்டாடப் பெறுவார்கள் -என்றதாயிற்று
வானவர்க்கு வாய்த்த குரவர்-நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு பொருத்தமான குருக்கள் ஆவர் –

—————————————————————————

குரவை முதலாம் கண்ணன் கோலச் செயல்கள்
இரவு பகல் என்னாமல் என்றும் பரவு மனம்
பெற்றேன் என்றே களித்துப் பேசும் பராங்குசன் தன்
சொல் தேனில் நெஞ்சே துவள் ————-54-

குரவை ஆய்ச்சி பதிகம் பேசின ஆழ்வார் ஆழ்வாருடைய ஸ்ரீ ஸூ க்திகளே நமக்கு பரம போக்யம்
கீழே -பிறந்தவாறும் திருவாய் மொழியில் எம்பெருமானுடைய சேஷ்டித விசேஷங்களைச் சிந்தித்து உருகி உள் குழிந்து தளர்ந்து பேசின
குறை தீர்கின்றது இத் திருவாய் மொழியில்
அவனது சேஷ்டிதங்களை வாயாராச் சொல்லி ஹர்ஷத்தை பெரு மிடறு செய்து வெளியிடுகிறார்
சேஷ்டிதங்களை முதல் இரண்டு அடிகளில் சொல்லி பின்பு எனக்கு இனி யார் நிகர் நீணிலத்தே -எனக்கார் பிறர் நாயகரே -மாறுளதோ இம் மண் மிசையே –
சாத்விக அஹங்காரம் தோற்ற அருளிச் செய்கிறார்
தேனே பாலே கன்னலே அமுதே -விலஷண பானம் பண்ணின ஆழ்வாருக்கு சொல்ல வேணுமோ –
இத் திருவாய் மொழியில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார அனுபவமே யாக செல்லும் -அகல் கொள் வையம் யளந்த மாயன் -மாணியாய் நிலம் கொண்ட மாயன் –
இந்த அவதார சேஷ்டிதங்களும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்கள் உடன் ஐக்கியம் என்பதால் –
சிறுமையின் வார்த்தையை மாவலயிடை சென்று கேள் -வருக வருக இங்கே வாமன நம்பி
இத் திருவாய் மொழியிலே ஆழ்வார் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவானோடு ஒப்பாவார் -அவனும் ராமவதாரம் அல்லது போக்கி யறியான் -அவனுடைய பிரபந்தமும் அப்படியே
இவரும் கிருஷ்ணாவதாரம் அல்லது அறியார் -இத் திருவாய் மொழி கிருஷ்ண விருத்தாந்தம் ஒழிய வேறு ஒன்றைச் சொல்லாது
-பாவோ நான் யாத்ரா கச்சதி என்று கொண்ட பரத்வத்தையும் வேண்டாத திருவடியைப் போலே யாயிற்று இவரும் கிருஷ்ணாவதாரம் ஒழிய வேறு ஓன்று அறியாதபடி
பிறந்தவாற்றில் இவர்க்கு உண்டான இழவு எல்லாம் தீரும்படி ஸ்ரீ ப்ருந்தாவனந்த வ்ருத்தாந்தத்தை காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு
அது பூத காலமாய் தோற்றுகை யன்றிக்கே சமகாலம் போலே கிட்டி நின்று அனுபவிக்கிறார் –ஈடு

——————————————————————

துவளறு சீர் மால் திறத்து தொன்னலத்தால் நாளும்
துவளறு தன் சீலம் எல்லாம் சொன்னான் -துவளறவே
முன்னம் அனுபவத்தில் மூழ்கி நின்ற மாறன் அதில்
மன்னும் உவப்பால் வந்த மால் –55-

இந்த திருவாய் மொழி ஆழ்வார் தம் படிகளை தாமே தெரிவிப்பாது -ஈடு -மாறன் தன் சீலம் எல்லாம் சொன்னான்
அதற்குக் காரணம் கீழ் திருவாய் மொழியில் பிறந்த அனுபவம்
அடிடோமொடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி பல்லாண்டு -திருமாலவன் கவி -என்றைக்கும் என்னை மேலே சொல்லிக் கொள்வார்
ஆழ்வார் உடைய தொலை வில்லி மங்கல பெருமாள் மேலே உள்ள பிராவண்யத்தை தாய்மாருக்கு தோழிமார்கள் சொல்வதாக செல்லும் இத் திருவாய் மொழி
மூன்றாம் பத்தும் ஆறாம் பத்தும் மகள் தோழி தாய் மூவர் பாசுரங்கள் உண்டே
தீர்ப்பாரை யாமினி -துவளில் மா மணி மாடம் -கரு மாணிக்க மாலை மூன்றும் தோழி பதிகங்கள்
இத் திருவாய் மொழிக்கு கீழும் மேலும் எல்லாம் எம்பெருமானைக் கவி பாடினார் -இத் திருவாய் மொழியிலே தம் படி சொல்கிறார் –
-தமக்கு பகவத் விஷயத்தில் உண்டான ப்ராவண்யா அதிசயத்தை அன்யாபதேசமாக அருளிச் செய்கிறார்
-இத் திருவாய் மொழி ஆழ்வார் பிரகிருதி சொல்கிறது என்று நம் முதலிகள் எல்லாம் போர விரும்பி இருப்பார்கள் –
-தாமே வேணுமாகாதே தம் படி பேசும் போதும் -இத்யாதிகள் ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்

————————————————————————–

மாலுடனே தான் கலந்து வாழப் பெறாமையால்
சால நைந்து தன்னுடைமை தானடையக் கோலிய
தான் இகழ வேண்டாமல் தன்னை விடல் சொல் மாறன்
ஊன மறு சீர் நெஞ்சே யுண்–56-

தம்முடைய ஆத்மாத்மீயங்களை ஸ்வ பிரதான பூர்வகமாக விட வேண்டாமல் –கீழே ஏறாளும் இறையோனும் -பதிகத்தில் போலே அன்றிக்கே
இங்கு -தன்னடையே முற்கோலித்து தாம்மை கட்டடங்க விட்டு அகன்ற படியை அருளிச் செய்த
ஆழ்வார் உடைய கல்யாண குணங்களையே அனுபவிக்க மனசுக்கு உபதேசிக்கிறார்
கீழ் துவளில் மா மணி -தோழி பாசுரம் -இங்கு மாலுக்கு வையம் -தாய் பாசுரம்
சங்கை இழந்தாள்-மாமை இழந்தாள் -சாயை இழந்தாள் -மாண்பு இழந்தாள் -கற்பு இழந்தாள் கட்டு இழந்தாள்
-ஏறாளும் இறையோனும் -மணிமாமை குறைவிலமே -உயிரினால் குறைவிலமே -போலே இல்லையே
-எம்பெருமானுடைய திவ்ய சேஷ்டிதங்களையும் திவ்ய குணங்களையும் நினைக்க நினைக்க பரவசராய் மெலிந்து
ஆவி நீராய் உருகி இருக்கின்றமையை அன்யாபதேசத்தால் அருளுகிறார் –

———————————————————————–

உண்ணும் சோறாதி யொரு மூன்று எம்பெருமான்
கண்ணன் என்றே நீர் மல்கிக் கண்ணினைகள் மண்ணுலகில்
மன்னு திருக் கோளூரில் மாயன் பால் போம் மாறன்
பொன்னடியே நம் தமக்குப் பொன் –57–

வா ஸூ தேவாஸ் சர்வம் —
கீழ் திருவாய் மொழி போலே இதுவும் தாய் பாசுரம்
மகளின் விரஹ தாபங்களுக்கு உபசாரங்கள் பண்ணிக் கொண்டு இருந்த திருத் தாயார் கூடவே படுத்துக் கொண்டு இருந்தாலும்
-தலை மகளைக் காணாமல் திருக் கோளூருக்கு போய் இருக்க வேண்டும் என்று அருளிச் செய்யும் திருவாய் மொழி
பேற்றுக்கு த்வரிக்கையும் பேரு தப்பாது என்று இருக்க வேண்டிய அத்யாவசாயும் இரண்டு அவஸ்தைகளும் உண்டு இதில்
கள்வன் கொல்-இருவராய் போனதால் வயிறு எரிச்சல் அதிகம் -ஆளவந்தார் நிர்வாகம்
பரஸ்பரம் வ்யாமோஹம் உண்டே

———————————————————————————————

பொன்னுலகு பூமி எல்லாம் புள்ளினங்கட்கே வழங்கி
என்னிடரை மாலுக்கு இயம்பும் என -மன்னு திரு
நாடு முதல் தூது நல்கி விடும் மாறனையே
நீடுலகீர் போய் வணங்கும் நீர்————-58-

உபய விபூதியையும் வழங்குவதாக வாக்கு அளித்துப் புள்ளினங்களை விளித்து திரு நாட்டிலோ அந்தர்யாமித்வத்திலோ -மன்னு திருநாடு முதல் –
எங்கே யாவது எம்பெருமானைக் கண்டு பிடித்து நீங்கள் எனது பிரிவாற்றாமையை அவனுக்கு அறிவிக்க வேணும் என்று சொல்லி –
பொன்னுலகு ஆளீரோ -திருவாய் மொழியில் தூதுவிட்ட ஆழ்வாரையே அனைவரும்
-நீடு உலகீர் -பெரிய உலகத்தீர்களே -நீர் போய் வணங்க வேணும் என்கிறார்

——————————————————————————————–

நீராகிக் கேட்டவர்கள் நெஞ்சு அழிய மாலுக்கும்
ஏரார் விசும்பில் இருப்பு அரிதா -ஆராத
காதலுடன் கூப்பிட்ட காரி மாறன் சொல்லை
ஒதிடவே உய்யும் உலகு –59-

பொன்னுலகு ஆளீரோ திருவாய் மொழியில் பறவைகளை தூது செல்லும்படி வேண்டினார் -மரங்களும் இரங்கும் வகை
மணி வண்ணவோ என்று கூவுமால் -என்கிறபடியே ஆழ்வார் உடைய ஆர்த்த த்வனிக்கு சைதன்யம் உள்ள பஷிகள் இரங்க சொல்ல வேணுமோ –
-இனி என் செய்வது என்ன என்று நினைந்து தம் கையில் பிரம்மாஸ்திரம் இருக்க -வேறு ஒருவர் இடமும் பல் காட்ட வேண்டாமல்
பரம பதத்து அளவும் கேட்கும் படி கூப்பிட்டார் -அவனோ பரம சேதனன் அன்றோ -தனது மிடற்று ஓசை இட்டு அழைத்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறார்
-தூது செல்லத் தானே தடை காலாலேயோ சிரகாலேயோ போக –
உள்ளம் எல்லாம் உருகி குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன் -அவஸ்தையிலும் தமது அபி நிவேசத்து விசேஷத்தாலே உரக்கக் கூப்பிடுகிறார்
பிராட்டி சிறை இருந்தது பரானுக்ரகத்தாலே யானால் போலே இவருடைய வியசனமும் பரானுக்ரகத்துக்கு உடலாயிற்று
அவள் சிறை இருந்தபடியை ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் எழுதி வைத்து நாடெல்லாம் வாழ்வது போலே அன்று இவர் தாம் வியசனப் பட்டாரே யாகிலும்
இவர் அருளிச் செய்த பிரபந்தங்கள் லோகத்துக்கு தண்ணீர் பந்தல் ஆயிற்று -திருக் குழல் ஓசையாலே திரு வாய்ப்பாடியிலே பெண்கள் எல்லாம்
பட்டதை தம் மிடற்று ஓசையாலே அவன் பண்ணும் படும் படி பண்ணுகிறார் –ஈடு
இப்படி தூத ப்ரேஷணம் பண்ணியும் ர்ம்பெருமான் வரக் காணாமையாலே அவனைத் தம்முடைய பெரிய ஆர்த்தியோடே கூடத் திரு நாட்டிலே
கேட்கும் படி கூப்பிட்டு அழைக்கிறார் -ஆறாயிரப்படி
இங்கனே -நீராகிக் கேட்டவர்கள் நெஞ்சு அழிய மாலுக்கும் ஏரார் விசும்பில் இருப்பு அரிதா ஆராதகாதலுடன் கூப்பிட்ட காரி மாறன்-பாசுரம் இட்டது பேரின்ப வெள்ளம்

——————————————————————————–

உலகுய்ய மால் நின்ற உயர் வேங்கடத்தே
அலர்மகளை முன்னிட்டு அவன் தன மலர் அடியே
வன் சரணாய்ச் சேர்ந்த மகிழ் மாறன் தாள் இணையே
உன் சரணாய் நெஞ்சமே உள்–60-

கானும் வானரமும் வேடுமுடை வேங்கடம் –அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பன் -பின்னானாரும் இழக்க வேண்டாத படி திரு மலையிலே
நித்ய சந்நிதி பண்ணி அருள அநந்ய கதித்வத்தை விண்ணப்பம் செய்து சரணம் புகுகிறார்
அர்ச்சாவதாரம் பூர்ணம் என்பதால் -ஆழ்வார்கள் சரணம் புகுவது இங்கே இ றே -ஒன்பது பாட்டாலும் சரண்யன் படி சொல்லி
பத்தாம் பாட்டிலே சரணம் புகுகிறார்
பாட்டு தோறும் அடியை பிடித்து -குல தொல் அடியேன் உனபாதம் கூடுமாறு கூறாயே -என்றும்
ஆறாவன்பின் அடியேன் உன் அடி சேர் வண்ணம் அருளாயே -என்றும் -அண்ணலே உன் அடி சேர அடியேற்கு ஆவா வென்னாயே -என்றும்
பூவார் கழல்கள் அருவினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே என்றும் -திண்ணார் சார்ங்கத்து உனபாதம் சேர்வது அடியேன் எந்நாளே -என்றும் –
நோலாது ஆற்றேன் உனபாதம் காண -என்றும் அந்தோ அடியேன் உனபாதம் அகலகில்லேன் இறையுமே என்றும்
புகல் ஒன்றும் அடியேன் உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்றும்
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழ்மின் -என்றும் இப்படி பதிகம் முழுவதும் திருவடி சம்பந்தம் உண்டே
த்யார்த்தமாகவே பிராட்டியை முன்னிட்டு -அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா –
என்று அருளிச் செய்ததையே -அலர் மகளை முன்னிட்டு என்று அருளிச் செய்கிறார் –

—————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -41-50—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

கையாரும் சக்கரத்தோன் காதல் இன்றிக்கே இருக்க
பொய்யாகப் பேசும் புறனுரைக்கு-மெய்யான
பேற்றை யுபகரித்த பேரருளின் தன்மை தனை
போற்றினனே மாறன் பொலிந்து –41-

கபடமான பக்தி செய்பவர்களுக்கும்-புறன் உரையே யாயினும் -வெற்றுரை என்றபடி – கருணை பொழியும் சக்கரத்தோன் உபகரித்தான்
ஒன்றும் தீவில் பரத்வம் உபதேசித்து சம்சாரிகளை திருத்தும் பணியில் அருளி திருந்தினவர்கள் படியைக் கண்டு பொலிக பொலிக -மங்களா சாசனம்
பண்ணுவதற்கு முன்பு -தம்மைப் பார்த்தார் -சம்சாரிகளை போலே இங்கேயே இருக்கச் செய்தேயும் உபதேசம் பண்ணித் திருத்தும் படியாக அருள் புரிந்தானே
இதற்கு நிதானம் ஏதேனும் உண்டோ என்று ஆராய்ந்து -இந்த அருள் நிர்ஹேதுகம் என்பதை அறிந்து உள் குழைந்து அத்தை பேசி அனுபவிக்கிறார்
சப்தாதி விஷயங்களிலே மண்டிக் கிடந்தது பகவத் விஷயம் வாயாலே சொல்பவன் போலே பாவனை செய்தாலும்
அந்த உக்தி தன்னையே பற்றாசாகக் கொண்டு விஷயீ கரித்தவாறு என்னே என்று ஆச்சர்யப் படுகிறார் –

———————————————————————————

பொலிக பொலிக என்று பூ மகள் கோன் தொண்டர்
மலிவுதனைக் கண்டுகந்து வாழ்த்தி -உலகில்
திருந்தாதார் தம்மைத் திருத்திய மாறன் சொல்
மருந்தாகப் போகும் மனமாசு –42–

கீழே நண்ணாதார் முறுவலிப்ப -திருவாய் மொழியில் கொடு உலகம் காட்டேல் என்ற ஆழ்வாருக்கு இந்நிலத்தில் இருப்பு ஒருவாறு போக்யமாகைக்காக
ஸ்ரீ வைஷ்ணவத் திரள் மலிந்து இருக்கும் படியை எம்பெருமான் காட்டிக் கொடுக்க
பொலிக பொலிக -மங்களா சாசனமும் செய்து அருளியும்-இன்னும் திருந்தாத சம்சாரிகளை உபதேசங்களாலே திருத்தியும் அருளிச் செய்த
திருவாய் மொழியே நமது மனனக மலங்கள் கழிய அரு மருந்து –
நித்ய சூரிகள் வந்ததாகவும் -லோகாந்தரத்தில் உள்ளார் வந்ததாகவும் -அருளிச் செய்வர்
அடிமை புக்காரையும் ஆட செய்வாரையும் காண லோக த்வீபாந்தரங்களில் நின்றும் போந்த தேவர் குழாங்களை கண்டு காப்பிட்டு -ஆசார்ய ஹிருதயம் –

—————————————————————–

மாசறு சோதிக் கண்ணன் வந்து கலவாமையால்
ஆசை மிகுந்து பழிக்கு அஞ்சாமல் -ஏசறவே
மண்ணில் மடலூர மாறன் ஒருமித்தான்
உள் நடுங்க தான் பிறந்த ஊர் –43-

கீழே பொலிக பொலிக -பதிகத்தில் மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி மாயப்பிரான் கண்ணன் தன்னை -சௌந்தர்யம் சௌலப்யம் அனுசந்தித்து
அனுபவிக்கக் கை நீட்ட -எம்பெருமான் அகப்படாமையை யால் மடல் எடுப்பேன் என்று அச்சமூட்டி கார்யம் கொள்ள பார்க்கிறாள்
-மடலூர்துமே -என்று நாயகி பாவத்தில் அருளும் திருவாய் மொழி
பிரபன்ன ஜன கூடஸ்தர் இப்படி ஸ்வரூப விருத்தமான மடலூரலாமோ -ஜ்ஞானம் கனிந்த நலம் –பிராப்த அப்ராப்த விவேகம் காண முடியாமல்
-பேரமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த காரமர் மேனி நம் கண்ணன் -இந்த அதிபிரவ்ருத்தியும் அவனது கிருஷி பலன்
அவனுடைய முக மலர்த்திக்காக பண்ணும் கைங்கர்யத்துடன் உபயத்தில் அந்தர்பூதம் ஆகுமே இந்த அதி பிரவ்ருதிகளும்

——————————————————————————–

ஊர நினைந்த மடல் ஊரவும் ஒண்ணாத படி
கூர் இருள் சேர் கங்குலுடன் கூடி நின்று -பேராமல்
தீது செய்ய மாறன் திரு உள்ளத்துச் சென்ற துயர்
ஓதுவது இங்கு எங்கனயோ –44-

இரவு வந்ததால் மடலூர முடியாமல் போயிற்றே -ஆழியால் அன்று ஆங்கு ஆழியை மறைத்தான் –ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப –
-போலே அவனே மறைத்தான் போலும்
உசாத் துணைக்கு யாரும் இல்லையே -திருக் குணங்களை அனுசந்திக்க -இதுவே ஆற்றாமைக்கு உருப்பாயிற்று
அசோகா வனத்தில் முடியப் பார்த்த பிராட்டி நிலை போலே ஆழ்வார் நிலையம் ஆனதே -அந்த அவசாதனம் எல்லாம் நாயகி பாவனையில்
கீழே போலே இந்த திருவாய் மொழியும் செல்கிறது –

—————————————————————————————

எங்கனே நீர் முனிவது என்னை இனி நம்பி அழகு
இங்கனே தோன்றுகின்றது என் முன்னே -அங்கன்
உரு வெளிப்பாடா யுரைத்த தமிழ் மாறன்
கருதுமவர்க்கு இன்பக் கடல் –45-

திவ்ய ஆயுத ஆபரண அவயவ சோபைகளில் ஈடு பட்ட பின்பு பகவத் விஷயத்தில் நின்றும் என்னை மீட்கப் பார்ப்பது வீணே யாகும் –
இத் திருவாய் மொழியில் ஆழ்வாருக்கு இன்பமும் துன்பமும் கலந்தே உண்டானாலும் இத் திருவாய் மொழி அருளிய ஆழ்வாரை சிந்திக்க
நமக்கு நிரதிசய பேரின்பம் கிட்டும்
கீழ் ஊரெல்லாம் துஞ்சி -இருளுக்கும் பனிக்கும் நலிந்த படி சொல்லிற்று – தமோ குணம் -துக்க வர்ஷணி -இருள் நீங்கி பகல் வர
வாய் வெருவும்படி ஆயிற்று -மானச சாஷாத் காரம் உரு வெளிப்பாடாக செல்லும் திருவாய் மொழி

———————————————————————–

கடல் ஞாலத்து ஈசனை முன் காணாமல் நொந்தே
உடன் ஆ அனுகரிக்கலுற்று திடமாக
வாய்ந்தவனாகத் தான் பேசும் மாறன் உரை யதனை
ஆய்ந்து உரைப்பார் ஆட்செய நோற்றார் –46–

கீழே எங்கனயோ -உரு வெளிப்பாட்டில் சென்றதே ஒழிய சாஷாத் கரிக்கப் பெற்றதில்லை -எனவே கிலேசம் மிக்கு
அனுகரித்து தரிக்கப் பார்க்கிறார்
அவர் அருளிச் செய்த இந்த திருவாய் மொழியை ஓத வல்லார்கள் ஆழ்வாருக்கு அடிமை செய்யப் பெறுவார்
திருக் குரவையில் ஆய்சிமார்கள் கண்ணனாகவும் காளியனாகவும் அனுகரித்து
கிருஷ்ணே நிபத்தஹ்ருதயா இதமூசு பரஸ்பரம் கிருஷ்ணோ ஹமேஷ லலிதம் வ்ரஜாம் யாலோக்யதாம் கதி
அந்யா பிரவீதி கிருஷ்ணச்ய மம கீதிர் நிசம்யதாம் துஷ்ட காளிய திஷ்டாத்ர கிருஷ்ணோ ஹமிதி சாபரா
பாஹூ மாஸ் போடா கிருஷ்ணச்ய லீலா சர்வஸ்வமாததே அந்ய பிரவீதி ஹே கோபோ நிச்சங்கை ஸ்தீய தாமிஹ
அலம் வ்ருஷ்டி பயோ நாத்ர தருதோ கோவர்த்த நோ மயா தே நு கோயம் மயா ஷிப்தோ விசரந்து யதேச்சயா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-13-23-
ஆண்டாளும் ஆய்சிகள் போலே அனுகரித்து நோன்பு நோற்றாள்
இங்கே மகளின் அனுகாரத்தை தாய் பாசுரமாக அருளுகிறார் -இது என்ன நிலைமை என்று தாய் ஆராய்ந்து இருக்க -பந்துக்கள் அருகே வந்து
இது என்ன என்று வினவ எம்பெருமான் ஆவேசித்தான் போலே இருக்கிறது என்று சொல்லும் முகமாகச் செல்லுகிறது இத் திருவாய் மொழி

———————————————————————————-

நோற்ற நோன்பாதியிலேன் உந்தனை விட்டு ஆற்றகில்லேன்
பேற்றுக்கு உபாயம் உன்தன் பேரருளே -சாற்றுகின்றேன்
இங்கு என்னிலை என்னும் எழில் மாறன் சொல் வல்லார்
அங்கு அமரர்க்கு ஆராவமுது –47–

கடல் ஞாலம் செய்தேனே -என்னும் கீழ் திருவாய் மொழியிலே ஆழ்வார் அனுகரித்து பேசி ஒருவாறு தரித்தார்
அவ்வளவிலும் முகம் காட்டாமையாலே பழைய ஆர்த்தி தலை எடுத்தது
உபயாந்தரங்கள் சம்பந்தம் உண்டோ என்று சங்கை கொண்டானோ என்று அவை இல்லை என்று வேர் அற்ற மரம் போலே
வானமா மலை பெருமாள் திருவடிகளில் சரணம் புகுகிறார்

————————————————————————–

ஆராவமுதாழ்வார் ஆதரித்த பேறுகளை
தாராமையாலே தளர்ந்து மிக தீராத
ஆசையுடன் ஆற்றாமை பேசி அலமந்தான்
மாசறு சீர் மாறன் எம்மான் –48–

குளிர நோக்குதல் குசல பிரச்னம் பண்ணுதல் தழுவுதல் போன்ற பேறுகளை விரும்பி பெறாமல் தளர்ந்து -பேசின திருவாய் மொழி
ஆராவமுது –ஆழ்வார் ஆதரித்த பேறுகளை -பிரித்து சொல்லக் கூடாது -பெருமாள் திரு நாமம் ஆராவமுதாழ்வார்
கனக்க பாரித்து இங்கே வந்து சரணம் புகுந்தார்
ஸ்த நந்த்ய பிரஜை தாய் பக்கல் கிட்டி முகம் பெறாமையால் அலமந்து நோவு படுமா போலே சந்நிதியிலே இருந்து தளர்ந்து கிடந்தது
கூப்பிட்டு ஆர்த்தியுடன் அருளிச் செய்கிறார் –

—————————————————————————-

மா நலத்தால் மாறன் திருவல்ல வாழ் புகப் போய்
தான் இளைத்து வீழ்ந்து அவ் ஊர் தன்னருகில் -மேல் நலங்கித்
துன்பமுற்றுச் சொன்ன சொலவு கற்பார் தங்களுக்கு
பின் பிறக்க வேண்டா பிற –49-

மா நலத்தால் -மிகுந்த பிரேமத்துடன்
மேல் நலங்கித்–சமீபத்தில் தளர்ந்து வீழ்ந்த துன்பத்துக்கு மேலே தோழி மார்கள் உடைய நிஷேத வசனங்களாலும் நலிவு பட்டு
பின் பிற பிறக்க வேண்டா -இனி மேலும் வேறு பிறவிகள் பிறக்க வேண்டாமல் முக்தி சாம்ராஜ்யம் பெறுவார்
கீழே ஆராவமுதே –பதிகத்தில் அடைந்த தளர்ச்சி அபரிமிதமாக இருக்க திரு வல்ல வாழ் போக ஒருப்பட்டு போகவும் முடியாமல்
அதற்கு மேலே பரிமளம் முகந்த தென்றல் வண்டுகளின் மிடற்றோசை வேத வைதிக கோஷங்கள் நலிவதை
தோழி மார்களுக்கு தலைவி சொல்லும் பதிகம் மானேய் நோக்கு -திருவாய்மொழி –

—————————————————————————-

பிறந்து உலகம் காத்து அளிக்கும் பேர் அருட் கண்ணா உன்
சிறந்த குணத்தால் உருகும்சீலத் -திறம் தவிர்ந்து
சேர்ந்து அனுபவிக்கும் நிலை செய் என்ற சீர் மாறன்
வாய்ந்த பதத்தே மனமே வைகு——————50-

விபவ அவதார குண சேஷ்டிதங்களைச் சிந்தை செய்யப் புகுந்த ஆழ்வார் அவற்றைச் சிந்தை செய்ய முடியாமல் நெஞ்சு உருகிப் போகவே
அந்த எம்பெருமானையே நோக்கி பிரானே இப்படி உருகிப் போகாமல் தரித்து நின்று அனுபவிக்கும் படியாக நீயே கிருபை பண்னி யருள வேணும்
என்று -பிறந்தவாறு -என்கிற திருவாய் மொழியில் பிரார்த்தித்தார் -அவருடைய திருவடிகளே சிந்திக்கத் தக்கன -என்றார் ஆயிற்று –
ஆழ்வார் திருவடிகளே வாய்ந்த -ப்ராப்தமான திருவடிகள் -இவையே சிந்திக்கத் தக்கன -என்கிறார்

——————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -31-40—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

ஒரு நாயகமாய் யுலகுக்கு வானோர்
இரு நாட்டில் ஏறி யுய்க்கும் இன்பம் -திரமாகா
மன்னுயிர்ப் போகம் தீது மாலடிமையே யினிதாம்
பன்னியிவை மாறன் உரைப்பால் ———31-

உலகுக்கு ஒரு நாயகமாய் உய்க்கும் இன்பம் – ஏகாதிபதிகளாய்க் கொண்டு அனுபவிக்கின்ற ஆனந்தமும்
வானோர் இரு நாட்டில் ஏறி உய்க்கும் இன்பம் -திரம் ஆகா –தேவர்களுடைய விசாலமான ஸ்வர்க்க போகத்தில் சென்று அனுபவிக்கும்
ஆனந்தமும் ஸ்திரம் -நிலை நிற்க மாட்டாது
மன்னுயிர்ப் போகம் தீது -நித்யமான ஆத்ம அனுபவம் ஆகிற கைவல்யமானது ஸ்வரூபத்துக்குச் சேராதது
பன்னி உரைப்பால் -விரிவாக அருளிச் செய்ததனால்
பகவத் விஷயத்தில் செய்யும் அடிமை ஒன்றே இனியதாகும் -என்று விரிவாக அருளிச் செய்த இந்த ஒரு நாயகம் -திருவாய் மொழி -என்றவாறு

—————————————————————————

பாலரைப் போல் சீழ்கிப் பரனளவில் வேட்கையால்
காலத்தால் தேசத்தால் கை கழிந்த -சால
அரிதான போகத்தில் ஆசை யுற்று நைந்தான்
குருகூரில் வந்துதித்த கோ —————32-

கீழே முடியானே -திருவாய் மொழியிலே ஆழ்வாருக்கு பிறந்த அவஸ்தை ப்ராசான்கிகமான மூன்று திருவாய் மொழிகளால்
தலை மடிந்து கிடந்தது -அது இப்பொழுது தலையெடுத்து நிற்கின்றது
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் இராவணனுக்கு சொன்ன ஹிதம் அவனுக்கு பயன் இல்லாமல் தனது பக்திக்கு உறுப்பானது போலவும்
ஆழ்வார் செய்து அருளும் பர உபதேசங்கள் பிறருக்கு உறுப்பு இல்லாமல் தமது அபி நிவேசம் பெருக உருப்பாயிற்று
காலந்தர ஸேஷ்டிதங்களையும் காணும் படி -ஆற்றாமை மிக்கு பிராட்டி அவஸ்தை பெற்று திருத் தாயார் பேசும் திரு மொழியாய் தலைக் கட்டுகிறது
பீமசேனன் திருவடி இடம் முன்பு சாகரம் தர்த்து முத்யுக்தம் ரூபமப்ரதிமம் மஹத் த்ரஷ்டுமிச்சாமி தே வீர -என்று அபேஷித்து
மாருதியும் காட்டி அருள-அது -போலே ஆழ்வாரும் அபேஷிக்கிறார்

———————————————————————–

கோவான வீசன் குறை எல்லாம் தீரவே
ஓவாத காலத்துவாதி தனை மேவிக்
கழித்து அடையக் காட்டிக் கலந்த குண மாறன்
வாழ்த்துதலால் வாழ்ந்தது இந்த மண் -33-

கால சக்கரத்தான் என்பதால் பாலனாய் திருவாய் மொழியில் ஆசைப் பட்டபடியே காலாந்திர ஸேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் நிகழ போலே காட்டிக் கொடுக்க
-பிரணயித்வ குணத்தை அனுபவிப்பிக்கவே எல்லாரும் பெற்றாராய் இந்த பிரணயித்வ குணத்தை பாராய்ட்டி அருளிச் செய்த இந்த திருவாய் மொழியால்
மண்ணுலகம் உய்வு பெற்றது -கலந்த குணம் -மாறன் குணம் என்றபடி
மூன்று நிர்வாஹம் பூர்வர்கள் இந்த திருவாய் மொழிக்கு -எம்பார் -சந்த்ரனைக் கேட்கும் குழந்தைக்கு தேங்காய் காட்டி -குண அனுபவம் செய்து தரிப்பித்தான்
திருமலை நம்பி -ஆழ்வீர் நீர் அபேஷித்தபடி செய்யக் கடவோம் -என்றதும் ஆழ்வார் க்ருதார்த்தர் ஆகிறார்
ஒரே போகியாகக் காட்டி அருளினான் பட்டர்

————————————————————————————–

மண்ணுலகில் முன் கலந்து மால் பிரிகையால் மாறன்
பெண் நிலைமை யாய்க் காதல் பித்தேறி -எண்ணிடல் முன்
போலி முதலான பொருளை யவனே நினைந்து
மேல் விழுந்தான் மையல் தனின் வீறு –34-

புணர் தொரும் என்னக் கலந்து பிரிந்து ஜ்ஞான பக்திகளை வளர்த்தது கனம் குழை இடக் காது பெருக்குதலும் மாச உபவாசி போஜன
புறம் பூச்சு போலே ஆற்ற நல்ல மா போகச் சிரமமாக -என்றபடி
ஆனந்த ரசம் சாத்மிக்க எம்பெருமான் பிரிய ஆற்றாமை விளைந்து கண்ட பொருள்களை எல்லாம் அவனாகவே நினைத்து
மண்ணைத் துழாவி -திருவாய் மொழி -போலி முதலான -எம்பெருமான் சம்பந்தம் பெற்ற பொருள்கள் –
பரம வைஷ்ணத்வம் அல்லவா இந்த மாதிரி போலி கண்டு அவனே என்று நினைப்பது
கீழே கோவை வாயாளில் பிரணயித்வ குணத்தை பேசி ஹர்ஷம் பெற்றார் -அத்தை அரை யாறு படுத்த மறைந்து நின்றான்
ஆற்றாமை மீதூர்ந்தது -பிராட்டியைப் பிரிந்த அனந்தரம் ஆற்றாமையால் மேல் நோக்கிப் பார்த்து விலங்க சஞ்சரிப்பது –
அது தானும் மாட்டாது ஒழிவது-ஒரு வருஷத்தில் நின்றும் வ்ருஷாந்தரத்தில் சென்று கிட்டுவது மைதியைக் கண்டி கோளோ என்று கேட்பது
ஆணாறு பெண்ணாறு கள் ஓன்று இன்றிக்கே எங்கும் தேடுவதாய் பெருமாள் பட்ட பாடு எல்லாம் இவளும் பட
இவள் படுகிற பாடுகளையும் இவள் வார்த்தைகளையும் திருத் தாயார் சொல்ல இவள் கை வாங்கும் அளவாக அவன் வந்து முகம் காட்டி
ஆச்வாசிப்பிக்க தரித்ததாகத் தலைக் கட்டுகிறது இத் திருவாய் மொழி -ஈடு ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –

——————————————————————————

வீற்று இருக்கும் மால் விண்ணில் மிக்க மயல் தன்னை
ஆற்றுதற்காக தன் பெருமை யானதெல்லாம் -தோற்ற வந்து
நன்று கலக்கப் போற்றி நன்குகந்து வீறுரைத்தான்
சென்ற துயர் மாறன் தீர்ந்து –35-

கீழே மண்ணை இருந்து துழாவி யில் ஆழ்வார் உடைய அளவு கடந்த வ்யாமோஹத்தை தணியச் செய்ய திரு உள்ளம் கொண்டு
தன்னுடைய அசாதாரண ஆகாரத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து சம்ச்லேஷிக்க அதனாலே உள்ளம் குளிர்ந்து துயர் நீங்கி உபய விபூதியிலும்
தமக்கு நிகர் இல்லாமையை வீற்று இருந்து ஏழு உலகு திருவாய் மொழியில் அருளிச் செய்கிறார்
ஆசையை வளர்க்க அவனே கிருஷிகன் முடிந்த அவா -முனியே நான் முகனே யிலே தான் -கீழே எல்லாம் கிருஷி பண்ணி
-ஆழ்வார் முடியாதவாறு காட்ஷி கொடுத்து -தொண்டர்க்கு அமுது உண்ண சொல் மாலைகள் அருள வைக்க வேண்டுமே
-பகவத் குண ரசிகர்களுக்கு தண்ணீர் பந்தல் வைக்க -சம்ச்லேஷ விச்லேஷங்கள் மாறி மாறி பண்ணி அருளுகிறான்
இந்த திருவாய் மொழியில் ஆழ்வார் உடைய ஹர்ஷம் இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -என்று பேசும் படி
இத் திருவாய் மொழி சூழ் விசும்பு திருவாய் மொழிக்கு பின்பே பிறந்து இருக்க வேண்டும் என்று நஞ்சீயர் ரசோக்தியாக அருளிச் செய்வாராம்
ஆழ்வீர் நம் படி எல்லாம் கண்டீரே -நம் ஐஸ்வர்யம் எல்லாம் நிறம் பெரலாவது உமது திருவாக்கால் ஒழுங்கு பட பாடினால் அன்றோ என்று
திருக் கையில் தாளத்தைக் கொடுக்க -அந்த இருப்புக்கு பல்லாண்டு பாடி மகிழ்கிறார் –

———————————————————————————

தீர்ப்பார் இலாத மயல் தீரக் கலந்த மால்
ஒர்ப்பாதும் இன்றி யுடன் பிரிய -நேர்க்க
அறிவழிந்து உற்றாரும் அறக் கலங்க பேர் கேட்டு
அறிவு பெற்றான் மாறன் சீலம்————36-

தீர்ப்பார் இலாத மயல் தீரக் -ஒருவராலும் தீர்க்க முடியாத பெரிய காதல் தீரும்படி
கலந்த மால்-கீழில் — திருவாய் மொழியிலே வந்து கூடின எம்பெருமான்
ஒர்ப்பாதும் இன்றி யுடன் பிரிய -ஆழ்வாருடைய பிரக்ருதியைச் சிறிதும் ஆராயாமல் உடனே பிரிந்த
அளவிலே
-நேர்க்க-முன்னிலும் காட்டில் விசேஷமாக
அறிவழிந்து உற்றாரும் அறக் கலங்க -சைதன்யம் அழிந்ததனால் தாய்மார் முதலிய உறவினரும் மிகவும் கலங்கி விபரீத பிரவ்ருதிகள் பண்ண
-அவ்வளவிலே –
பேர் கேட்டு-தோழிமார் சொன்ன திரு நாமங்களை யாத்ருச்சிகமாகக் கேட்டு
அறிவு பெற்றான் மாறன் சீலம்—மோஹம் தெளிந்து உணர்த்தி பெற்றார் -இது ஆழ்வாருடைய சீல குணம் இருந்தவாறு என்னே

——————————————————————————-

சீலமிகு கண்ணன் திரு நாமத்தால் உணர்ந்து
மேலவன் தன் மேனி கண்டு மேவுதற்கு சால
வருந்தி இரவும் பகலும் மாறாமல் கூப்பிட்டு
இருந்தனனே தென் குருகூர் ஏறு———–37-

மண்ணை இருந்து துழாவி -ஆழ்வாருக்கு உண்டான மயலானது தீரும் படியாக வீற்று இருந்து ஏழ் உலகில் வந்து கலந்த சர்வேஸ்வரன்
மீண்டும் பிரிய முன்னிலும் காட்டிலும் அதிகமாக வ்யாமோஹம் தலை எடுத்தது –
தாய்மார் முதலான உறவினர் யுக்தாயுக்த நிரூபணம் பண்ண மாட்டாதே கலங்கி ஏதோ தவறான வழிகளில் பரிஹாரம் செய்ய முயல
ஆழ்வார் உடைய பிரகிருதி யறிந்த தோழியர் வந்து -குடி கேட்டதே -பகவத் பாகவத பஜனம் அன்றோ செய்ய அடுப்பது –
மாயப் போர்த் தேர்ப் பாகனார் -மதுவார் துழாய் முடி மாயப்பிரான் -உலகு ஏழும் விழுங்கி யுமிழ்ந்திட்ட பெரும் தேவன் –
கவளக் கடாக் களிறு அட்ட பிரான் -மணியினனி நிற மாயன் -மாயப்பிரான் -விண்ணோர் பெருமான் -கண்ணபிரான் -என்றும்
வண் துவராபதி மன்னன் -என்ற திருநாமங்களைச் சொன்னபடியாலே அந்தத் திரு நாமங்களைக் கேட்கப் பெற்றதனால்
ஆழ்வார் மயக்கம் தெளிந்து அறிவு பெற்றார் -என்றதாயிற்று
சீலன் மாறன் பேர் கேட்டு அறிவு பெற்றான் -என்று அந்வயம்-சதாசாரபரரான ஆழ்வார் என்றபடி

——————————————————————————–

ஏறு திருவுடைய ஈசன் உகப்புக்கு
வேறு படில் என்னுடைமை மிக்க யுயிர் தேறுங்கால்
என் தனக்கும் வேண்டா வெனுமாறன் தாளை நெஞ்சே
நம் தமக்குப் பேறாக நண்ணு–38-

சீலமில்லாச் சிறியேன் -திருவாய்மொழி யில் -கூவிக் கூவி நெஞ்சு உருகி கண் பனி சோர நின்று எப்பொழுதும் கண்ண நீர் கொண்டு
ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து நள்ளிரவும் நண்பகலும் ஓலம் இட்டு அழைத்து கதறின இடத்திலும் எம்பெருமான் வந்து முகம் காட்டாமையாலே
பிராப்தனாய் சீலவானாய் விரோதி நிரசன சீலனாய் சர்வ சக்தனாய் இருந்தும்
முகம் காட்டாதது இத்தலையை வேண்டாமையால் அன்றோ -அவனுக்கு வேண்டாத ஆத்மாத்மீயங்கள் எனக்கு எதுக்கு என்று வெறுத்து
அவற்றில் நசை அற்றபடியை ஏறாளும் இறையோனில் அருளிய பராங்குசன் பாத இணைகளே நமக்கு பரம புருஷார்த்தம்
பெருமாளை பிரிந்து பிராட்டி அசோகா வணியில் ராஷசிகள் நடுவே இருக்க மாட்டாமல் தன்னை முடித்துக் கொள்ள முயன்றது போலே -ஆழ்வார் –
ந தேஹம் ந பிராணான்–தத் சத்யம் மது மதன -ஸ்தோத்ர ரத்னம் –
கொள்ளும் பயன் ஓன்று இல்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்வில் எறிந்து என் அழலைத் தீர்வேனே
மணிமாமை குறைவிலமே -மேகஎன்று நாயகி பாவத்தால் அருளிச் செய்கிறார் என்னுடைய பெண்மையும் என்னலனும் என் முலையும்–என்னிவை
தான் வாளா வெனக்கு பொறையாகி -திரு மங்கை ஆழ்வார் -பெரிய திரு மடல் -என்று அருளிச் செய்கிறார்

—————————————————————————-

நண்ணாது மாலடியை நானிலத்தே வல்வினையால்
எண்ணாரத் துன்பமுறு மிவ்வுயிர்கள் -தண்ணிமையைக்
கண்டிருக்க மாட்டாமல் கண் கலங்கு மாறன் அருள்
உண்டு நமக்குற்ற துணை யொன்று –39-

விமுகராய் இருக்கும் சம்சாரிகள் நடுவில் தாம் இருக்கப் பேராமல் நண்ணாதார் பதிகத்தில் கதறும் ஆழ்வார் திருவடிகளே நமக்குத் தஞ்சம்
ஏறாளும் இறையோன் பதிகத்தில் தமது ஆத்மாத்மீயங்கள் வேண்டா என்றார் -பேறு பெற அவன் கையை எதிர் பார்த்து இருப்பது போலே
இவற்றை முடிக்கைக்கும் அவன் கையையே எதிர் பார்த்து இருக்க வேண்டுமே
நீயே முடித்திடாய் என்கிறார் -ஆழ்வார் உடைய ஆர்ச்சி பேச்சுக்கு நிலம் இல்லை -மூன்று ஹேதுக்கள் ஆர்த்திக்கு
-அவன் உடன் சம்ச்லேஷிக்காமல் இருப்பு -சம்சாரிகள் உடன் சம்ச்லேஷிப்பதால் வரும் ஆர்த்தி
-இந்த்ரியங்கள் படுத்துவதால் -அனர்த்தங்கள் விளைவதால் வரும் ஆர்த்தி
கீழ் திருவாய் மொழியில் அவன் உடன் பிரிந்ததனால் வரும் ஆர்த்தி அருளினார் -சம்சாரிகள் உடன் இருப்பதால் வரும் ஆர்த்தி இதில் அருளிச் செய்கிறார்
-இந்த்ரியங்கள் நலிவதால் வருவதை மேலே உண்ணிலாய ஐவரால் –
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் பெருமாள் உடன் சேருவதற்கு முன்பு ராவணனை விட்டு உத்பபாத கதா பாணி -சடக்கென எழுந்து சென்றால் போலே –
ஆழ்வார் எழுந்து செல்லத் துணிவு கொண்டாலும் அது தம்முடைய இஷ்டப்படி நடக்காதே -அவன் திரு உள்ளத்தால் மட்டுமே ஆகும்
ஆகையால் உன் கழற்கே வரும் பரிசு பணி கண்டாய் சாமாறே -கூமாறே விரை கண்டாய் அடியேனைக் குறிக் கொண்டே -கோட்டையினில் கழித்து
என்னை உன் கொழும் சோதி உயரத்து கூட்டரிய திருவடிக் கண் எஜ்ஞ்ஞான்று கூட்டுதியே என்றும் அளவற்ற ஆர்த்த தோற்றப் பேசுகிறார்

———————————————————————————————

ஒன்றுமிலைத் தேவு இவ்வுலகம் படைத்த மால்
அன்றி என ஆரும் அறியவே -நன்றாகவே
மூதலித்துப் பேசி யருள் மொய் மகிழோன் தாள் தொழவே
காதலிக்கும் என்னுடைய கை –40-

மொய் மகிழோன் -பெருமை தங்கிய வகுளா பரணருடைய
கையிலங்கு நெல்லிக் கனியாக காட்டி அருளிய ஆழ்வார் திருவடிகளை தொழுவதே ஸ்வரூப அனுரூபம் என்கிறார்
சத் ஆத்மா ப்ரஹ்ம சப்தத்தால் சொல்லப் படுபவனே நாராயணன் –
பரத்வம் -கண் காண வந்து -அர்ச்சயஸ் சர்வ சாஹிஷ்ணுர் அர்ச்சக பராதீன அகிலாத்ம ஸ்திதி -இப்படிப் பட்டவனை பணிந்து உஜ்ஜீவிக்காமல்
மற்றவர்களை பணிந்து அனர்த்தப் படுகிறீர்களே என்று தட்டி உணர்த்தி அருளிச் செய்கிறார்

———————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -21-30—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

முடியார் திருமலையில் மூண்டு நின்ற மாறன்
அடிவாரம் தன்னில் அழகர் -வடி வழகைப்
பற்றி முடியும் அடியும் படி கலனும்
முற்றும் அனுபவித்தான் முன் –21-

கீழே திருமால் இரும் சோலையை அனுபவித்து அந்த திருமலையில் ஏக தேசம் என்னலாம் படி
கற்பகத் தரு கப்பும் கிளையும் பணைத்துப் பூத்தால் போலே நிற்கும் அழகர் உடைய திவ்ய அவயவ திவ்ய பூஷணங்களை
அனுபவித்து அருளிச் செய்த திரு வாய் மொழி
மருள் அஜ்ஞ்ஞானம் ஜ்ஞான உதயம் விபரீத ஜ்ஞானம் அந்யதா ஜ்ஞானம் நான்கு வகையும் இல்லை என்றார் ஆழ்வார்
இதில் முதலிலே சங்கையாக கேள்வி -இந்த அஜ்ஞ்ஞானம் புருஷார்த்த கோடியிலே சேரும் -ஜ்ஞான விபாக கார்யமான
அஜ்ஞ்ஞானத்தால் வருமவை எல்லாம் அடிக் கழஞ்சு பெறும்

————————————————————————–

முன்னம் அழகர் எழில் மூழ்கும் குருகையர் கோன்
இன்ன வளவென்ன எனக்கு அரிதாய்த் -தென்ன
கரணக் குறையின் கலக்கத்தை கண்ணன்
ஒருமைப் படுத்தான் ஒழித்து—————22-

முடிச் சோதியாய் என்கிற கீழ்த் திருவாய் மொழியில் திருமாலிரும் சோலை அழகர் உடைய வடிவழகில் ஆழம் கால் பட்ட ஆழ்வார் –
அந்தோ இவ்வழகு முதலியவற்றை நாம் பரிபூர்தியாக அனுபவிக்க முடியவில்லையே -இதற்கு என்ன காரணம் இருக்கும் நம்முடைய
கரண க்ராமங்கள் சங்குசிதங்களாய் இருக்கையாலே அது காரணமாக வன்றோ பூர்ண அனுபவம் செய்ய முடிய வில்லை –
அந்த கரண சங்கோசம் இல்லாது இருக்கிற நித்ய முக்தர்களிலே ஒருவனாக நான் இருந்தால் பரிபூர்ண அனுபவம் பண்ணலாமே -என்று அலமந்து இருக்க
அது கண்ட எம்பெருமான் -ஆழ்வீர் நம்மைப் பரிபூர்ண அனுபவம் செய்ய முடியாமைக்குக் காரணம் கரண சங்கோசம் அன்று காணும்
-அசங்குசிதமான காரணங்களை யுடையவர்கள் தாமும் நம்மைப் பரிபூர்ன்ன அனுபவம் செய்வது அருமையே -விஷயம் மகத்தாகையாலே
பூர்ண அனுபவம் செய்யப் போகிறது இல்லையே ஒழிய வேறு காரணம் அன்று -என்று தெரிவித்து
ஆழ்வாரைத் தேற்றுவித்த படியை முந்நீர் ஞாலத்து திருவாய் மொழி –

————————————————————-

ஒழிவிலாக் காலம் உடனாகி மன்னி
வழு விலா வாட்செய்ய மாலுக்கு -எழு சிகர
வேங்கடத்துப் பாரித்த மிக்க நலம் சேர் மாறன்
பூங்கழலை நெஞ்சே புகழ்—————-23-

திருமலை அப்பனுக்கு அனவரதம் அத்தாணிச் சேவகம் செய்ய வேணும் என்று மிக்க மநோ ரதம் கொண்ட சிறந்த நற்குணங்கள்
நிரம்பிய ஆழ்வாரது திருவடித் தாமரைகளைத் துதிக்குமாறு நெஞ்சுக்கு உரைத்தார் யாயிற்று –
பாரித்த -பாரித்து -இரண்டும் பாட பேதங்கள்
————————————————————–

புகழ் ஓன்று மால் எப் பொருள்களும் தானாய்
நிகழ்கின்ற நேர் காட்டி நிற்க மகிழ் மாறன்
எங்கும் அடிமை செய இச்சித்து வாசிகமாய்
அங்கு அடிமை செய்தான் மொய்ம்மால் –24-

மொய்ம்மால் -மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்ற சீர்மையினால்
ஒழிவில் காலம் எல்லாமுடனாய் மன்னி வழு இலா அடிமை செய்ய பாரித்த ஆழ்வாருக்கு தானே எல்லா பொருள்களுமாய் நிற்கிற
தன்மையைக் காட்டிக் கொடுக்க சர்வாத்ம பாவத்தை பேசி வாசிக கைங்கர்யம் புகழு நல் ஒருவன் -என்கோ-
அத்தைச் சொல்வேனோ இத்தைச் சொல்வேனோ அலமாந்து – திருவாய்மொழியில் அருளிச் செய்தார்
உடன் மிசை உயிர் எங்கும் கரந்து எங்கும் பரந்துள்ள அனந்தன் அன்றோ

————————————————————————

மொய்ம்பாரும் மாலுக்கு முன்னடிமை செய்து உவப்பால்
அன்பால் ஆட்செபவரை யாதரித்தும் அன்பிலா
மூடரை நிந்தித்தும் மொழிந்து அருளும் மாறன் பால்
தேடரிய பத்தி நெஞ்சே செய் –25-

வாசிகமான கைங்கர்யம் செய்யப் பெற்றதால் உண்டான களிப்பே மொய்ம்மாம் பூம் பொழில் பொய்கை பதிகமாக வடிவு எடுத்தது
ஹர்ஷத்தால் ஆடியும் பாடியும் தாம் செய்து -தம்மைப் போலே ஈடுபாடு உடையாரைக் கொண்டாடியும் இல்லாதாரை நிந்தித்தும் அருளிச் செய்கிறார்
முந்நீர் ஞாலம் படைத்த -திருவாய் மொழியிலே அளவற்ற துயரம் அடைந்தார் புகழு நல் ஒருவன் -என்கோ வில் அளவற்ற ஹர்ஷம் அடைந்தார்
ஹர்ஷ சோகங்கள் மாரி மாரி வரும் -அநவசாதம்-துயர் உற்று இராமை
-அனுத்தர்ஷம் -ஹர்ஷா ஹேதுக்கள் இருந்தாலும் ஹர்ஷம் கொள்ளாது இருக்கை-இவை பிராக்ருத விஷயங்களைப் பற்றியவை -பகவத் விஷயத்தில்

———————————————————————————————-

செய்ய பரத்துவமாய்ச் சீரார் வியூகமாய்
துய்ய விபவமாய்த் தோன்றி வற்றுள் -எய்துமவர்க்கு
இந்நிலத்தில் அர்ச்சாவதாரம் எளிது என்றான்
பன்னு தமிழ் மாறன் பயின்று—————-26-

பயின்று -ஆராய்ந்து
அர்ச்சாவதாரமாகக் காட்சி தந்து அருளும் நிலைமையே இவ்வுலகில் பக்தர்களுக்கு மிகவும் எளியது என்னும் இடத்தை
ஆராய்ந்து ஆழ்வார் அருளிச் செய்த இந்த திருவாய்மொழி –
அந்தர்யாமித்வம் -ஆஸ்ரயண ப்ரசக்தி இல்லாமை பற்றி இங்கே எடுத்து அருள வில்லை –
உபலஷணத்தால் அதுவும் இங்கே கொள்ளத் தக்கதும் என்றதுமாம்

—————————————————————–

பயிலும் திருமால் பதம் தன்னில் நெஞ்சம்
தயலுண்டு நிற்கும் ததியர்க்கு -இயல்வுடனே
ஆளானார்க்குக் ஆளாகும் மாறன் அடி அதனில்
ஆளாகார் சன்மம் முடியா————–27-

பயிலும் -அடியவர்களோடு கலந்து பழகும் தன்மையனான
பதம் தன்னில் -திருவடிகளிலே
நெஞ்சம் தயலுண்டு நிற்கும் -ததியர்க்கு -மனம் பதிந்து நிற்கிற பாகவதர்களுக்கு
இயலுடனே ஆள் ஆனார்க்கு -முறையே அடிமையாய் இருக்குமவர்களுக்கு
ஆள் ஆகார் –அடிமை செய்யப் பெறாதவர்களுடைய
எம்பெருமானது திருவடிகளில் ஹ்ருதயம் அவகாஹித்து இருக்கப் பெற்ற பாகவதர்களுக்கு -தாஸா நு தாஸராகத் தம்மை அனுசந்தித்து
பயிலும் சுடர் ஒளி பதிகம் அருளிய நம்மாழ்வார் உடைய திருவடிகளில் அடிமை பூண்டு இருக்கும் பாக்யம் அற்றவர்களுடைய
பிறவித் துயர் ஒரு நாளும் முடிவு பெற மாட்டாது -அவர்கள் நித்ய சம்சாரிகளாகவே நிகழ்வர்கள் என்றபடி

———————————————————————–

முடியாத வாசை மிக முற்று கரணங்கள்
அடியார் தமை விட்டவன் பால் -படியா
ஓன்று ஒன்றின் செயல் விரும்ப உள்ளது எல்லாம் தான் விரும்ப
துன்னியதே மாறன் தன் சொல் –28-

செய்ய தாமரைக் கண்ணன் -3-6–திருவாய் மொழியில் –என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே -என்று
கிளர்ந்த ஆசை பயிலும் சுடர் ஒளி -3-7-திருவாய் மொழியில் தணியாதே அதிகரிக்க
பாஹ்யம் ஆப்யந்த்ரம் என்னும் வாசி யன்றிக்கே சகல கரணங்களும் எம்மை யாலும் பரமர் –எம் பெருமக்கள் -எம்மை அளிக்கும் பிராக்கள்
-எம்மை சன்மம் சன்மாந்தரம் காப்பர் -எம்மை நாளுய்யக் கொள்கின்ற நம்பர் -எம் தொழு குலம் தாங்கள் -அடியார் எம் அடிகள்
-அடியார் தம் அடியார் அடியோங்கள் -என்று அனுசந்திக்கப் பட்ட ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை விட்டு எம்பெருமான் பக்கலிலே தாமும் கரணங்களும்
ஆசைப் பட்ட படியை அருளிச் செய்கிறார்
முடியாத ஆசை மிகு -பாட பேதம்
என் பசிக்கு என் செய்வேன் என் மக்கள் பசிக்கு என் செய்வேன் என்று பஹூ குடும்பி சொல்வது போல் தாமும் கரணங்களும் விடாய்த்த படி சொல்கிறது
அசேத்யம் என்னுமது ஈரும் வேம் யீரியாய் உலர்த்த வென்னப் பட சித்தம் சித்தாய் அல்லேன் என்று நீங்க கரணங்கள் முடியானேயிலவை யாக
உடலம் ஆத்மா தர்மம் கொள்ள காற்றும் கழியும் கட்டி அழ கொண்ட பெரும் காதலுக்கு பத்திமை நூல் வரம்பில்லையே –

———————————————————————————

சொன்னாவில் வாழ் புலவீர் சோறு கூறைக்காக
மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலால் என்னாகும்
என்னுடனே மாதவனை ஏத்தும் எனும் குருகூர்
மன்னருளால் மாறும் சன்மம் –29-

கீழில் திருவாய் மொழியில் தம்முடைய இழவுக்கு வருந்தினார் -இதில் சம்சாரிகளின் இழவுக்கு கிலேசிக்கிறார்
வகுத்த விஷயத்தில் வாக் வாக்கை விநியோகப் படுத்தாமல் ஷூத்ர நர ஸ்துதிகளில் விநியோகிப்பதே
நண்ணாதே மெய்யில்–அடைவு கெட அதபச்கர்க்கு உபதேசிக்கிறது ஞாலத்தார் பந்த புத்தியும் அனர்த்தம் கண்டு ஆற்றாமையும் மிக்க கிருபையும் இ றே
ஆழ்வார் தாம் அனுபவிக்கும் விஷயம் தனியே அனுபவிக்க கூடாதல்லாமையாலே -மச்சித்தா மத கதப்ரானா போதயந்த பரஸ்பர -என்பதால் உபதேசித்தார்
-இவர்கள் இழவைக் கண்டவர் தம் இழவை மறந்தார் -உபதேசித்த அளவிலும் திருந்தாமல் இருக்கவே நான் கவி பாடப் பெற்றேனே -என்று
தம்மைப் பற்றி உகப்புடன் தலைக் கட்டுகிறார்

——————————————————————

சன்மம் பல செய்து தான் இவ்வுலகு அளிக்கும்
நன்மை யுடைய மால் குணத்தை நாடொறும் -இம்மையிலே
ஏத்தும் இன்பம் பெற்றேன் எனும் மாறனை யுலகீர்
நாத் தழும்ப வேத்தும் ஒரு நாள்——————-30-

தானாகவே இச்சித்து பல திருவவதாரங்களை செய்து அருளி இவ் உலகத்தை காத்து அருளுகிறான் எனபது முதலான அவனுடைய
திருக் கல்யாண குண சம்ருத்தியை -இம்மையிலேயே வாயாரப் புகழ்ந்து பேசும் பாக்யத்தை நான் பெற்றேன் என்று
பேரானந்தம் பொலிய-சன்மம் பல பல -என்னும் திருவாய்மொழியில் அருளிச் செய்த நம் ஆழ்வாரை
-சம்சாரிகளே நீங்கள் ஒரு நாளாகிலும் நன்கு துதிப்பது நன்று என்று அருளிச் செய்கிறார்

————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி -11-20—பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

வாயும் திருமால் மறைய நிற்க ஆற்றாமை
போய் விஞ்சி மிக்க புலம்புதலாய் -ஆய
அறியாதவற்றோடு அணைந்து அழுத மாறன்
செறிவாரை நோக்கும் திணிந்து –11-

செறிவாரை-தம்மைப் பணியுமவர்களை
திணிந்து நோக்கும் -திடமாக கடாஷித்து அருளுவார் –

மேன்மை நீர்மை வடிவு அழகு -ஆகிய மூன்றும் குறைவின்றியே உண்டாய்
அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டவர்களும் இழக்க வேண்டாத படி முகம் கொடுத்துக் கொண்டு நிற்கிற ஸ்தலமான
அர்ச்சாவதார ஸ்தலங்களுக்குள் சிறந்ததான திருக் குருங்குடியிலே
அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு கிடையாமையாலே கண்ணாஞ்சுழலை இட்டு
நாரை
அன்றில்
கடல்
வாடை
வானம்
மதி
இருள்
சுழி
விளக்கு
முதலான உலகப் பொருள்களும் தம்மைப் போலே பகவத் விரஹத்தாலே நோவு படுகிறவனவாகக் கொண்டு
அவற்றுக்குமாக தாம் நோவு பட்டுச் செல்லுகிற படியை பேசுகிறது வாயும் திரையுகளும் -2-1- என்கிற திருவாய் மொழி –
இங்கனம் விலஷணமான நிலைமையை அடைந்த நம்மாழ்வார் அடியார்களை பகவத் விச்லேஷம் நேராத படி பரிபூர்ண கடாஷம் செய்து அருளுவர் என்றதாயிற்று –

திருவாய் மொழியிலே நம் ஆழ்வார் எம்பெருமானை அனுபவிப்பது மிகவும் விலஷணமாய் இருக்கும் –
கீழ் முதல் பத்தில் ஒவ் ஒரு திருவாய் மொழியிலும் எம்பெருமானுடைய ஒவ் ஒரு குணத்தைப் பேசி அனுபவித்தார் –
அவனுடைய பரத்வத்தைப் பேசினார் -முதல் பத்தில் –
அவன் பஜிக்கத் தக்கவன் -என்றார் இரண்டாம் பத்தில் –
அவன் அடியவர்களுக்கு எளியவன் என்றார் மூன்றாம் பத்தில்
அவன் அடியவர்கள் பிழைகளைப் பொறுக்கும் தன்மை உடையவன் என்றார் நான்காம் பத்தில்
பராத்பரனான தான் நம் போல்வாருடைய அற்பத் தனத்தை சிறிதும் கணிசியாது தன்னைத் தாழ விட்டுக் கொண்டு
நம்மோடு புரையறக் கலந்து பழகும் சீலகுணம் உடையவன் என்றார் ஐந்தாம் பத்தில்
நாம் இட்டது கொண்டு திருப்தி அடைபவன் என்றார் ஆறாம் பத்தில்
ஆஸ்ரயணத்தில் சாரஸ்யம் உடையவன் என்றார் ஏழாம் பத்தில்
மனம் மெய் மொழிகள் மூன்றும் ஒருபடிப் பட்டு இருத்தல் ஆகிற ஆர்ஜவ குணம் உடையவன் என்றார் எட்டாம் பத்தில்
அடியார்களுக்கு தன்னை அனுபவிக்க கொடுக்கும் இடத்தில் ஏக காலத்திலேயே பூர்ண அனுபவம் கொடுத்து விடுகை அன்றிக்கே
பொறுக்கப் பொறுக்க சிறிது சிறிதாக கொடுக்கும் தன்மையன் என்றார் ஒன்பதாம் பத்தில்
நிர்ஹேதுகமாக பரம உபகாரம் செய்து அருளுபவன் என்றார் பத்தாம் பத்தில் –

ஆக இப்படி பகவத் குணங்களில் ஆழம் கால் பட்ட ஆழ்வார்
இத் திருவாய் மொழியில் தம்முடைய பகவத் விஷய ஆவகாஹனம் லோக விலஷணம் என்பதைக் காட்டுகிறார்
சம்சாரிகள் உலகத்தில் உள்ளார் எல்லாரையும்
தங்களைப் போலவே உண்டியே உடையே உகந்து ஓடுபவர்களாக நினைத்தால் போலே
ஆழ்வாரும் உலகில் உள்ள சகல பதார்த்தங்களும் தம்மைப் போலவே எம்பெருமானை பிரிந்த வருத்தத்தினால் நோவு படுகின்றனவாகக் கொண்டு
நாரை அன்றில் கடல் காற்று சந்திரன் முதலிய பதார்த்தங்களை நோக்கி அவற்றுக்கு உண்டான சில தன்மைகளை இயற்கையாகவே கருதாது
பகவத் விஸ்லேஷ வ்யசனத்தால் உண்டானவையாகக் கொண்டு அவற்றுக்குமாக தாம் அனுசோகிக்கிறார்

இவற்றையும் தம் இயல்பினவாகக் கொண்டு ஒவ் ஒன்றையும் நோக்கி நீயும் என்னைப் போலவே பகவத் விஷயத்தில்
ஆசை வைத்து விருப்பப்பட்ட படி கிடைக்கப் பெறாமையாலே நோவு பட்டாயோ என்று பேசுகிறபடியாய்ச் செல்லுகிறது இத் திருவாய்மொழி
அடியவர்களை இங்கனம் பிச்சேறப் பண்ணுமவன் எம்பெருமான் என்று
இதனால் அவனுடைய உன்மாதாவஹத்வம் -என்ற குணம் சொல்லப் பட்டதாகும் –

——————————————————————–

திண்ணிதா மாறன் திருமால் பரத்வத்தை
நண்ணி யவதாரத்தே நன்குரைத்த -வண்ணம் அறிந்து
அற்றார்கள் யாவர் அவர் அடிக்கே யாங்கு யாவர் பால்
உற்றாரை மேலிடாதூன்–12-

திண்ணிதா -திடமாக
மேலிடாதூன்–ஊன் -தேக சம்பந்தம் மேலிடாது-சேராது
மாறனுக்கு திண்ணிதா -விசேஷணம் ஆக்கி பிள்ளை லோகம் ஜீயர் வியாக்யானம்
பரத்வே பரத்வம் -உயர்வற உயர்நலம்
அவதாரத்தே நண்ணி -இதில்
அவர் அடிக்கே அற்றார்கள் யாவர் -என்று கூட்டிப் பொருள் கொள்க

வாயும் திரையுகளும் -ஆழ்வார் உடைய ஆற்றாமை பேச்சுக்கு நிலம் இல்லை -லோக விலஷணமாக இருந்தார்
எம்பெருமான் முகம் காட்டி ஆச்வசிப்பித்தான்
சிறிய தெரிய ஆழ்வார் சௌலப்யம் நமக்கு பேச்சுக்கு நிலம் அல்ல
நெஞ்சால் நினைப்பரிதால் வெண்ணெய் யூண் என்னும் ஈனச் சொல்லே -என்றார் இ றே
-மீண்டும் மோஹிப்போம் என்று மீண்டும் பரத்வத்தை பேசுகிறார் –
உயர்வற உயர்நலம் -பரத்வம் ஸ்வ அனுபவமாகவே சென்றது -இது உபதேச ரூபமாக உள்ளது
அங்கு அந்யவ முகத்தால் அருளிச் செய்யப் பட்டது
இங்கு அந்வய வ்யதிரேகங்கள் இரண்டினாலும் அருளிச் செய்யப் படுகிறது
அங்கு பெரும்பாலும் உபநிஷத்துக்களை அடி ஒற்றி அருளிச் செய்தார்
இங்கு இதிஹாச புராண பிரக்ரியையாலே அருளிச் செய்கிறார்
அங்கு பரத்வத்திலே பரத்வம்
இங்கே அவதாரத்தில் பரத்வம்
ஒரு குணத்தையே பல காலும் அனுபவித்தாலும் தெகுட்டும் விஷயம் அன்றே
எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தொறும் அப் பொழுதைக்கு அப் பொழுது என் ஆராவமுதமே
திவ்ய சேஷ்டிதங்கள்
திவ்ய அவயவங்கள்
திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம்
திவ்ய குணங்கள்
அனைத்தும் விலஷண விஷயங்கள் அன்றோ
ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் -ஒரு கால் சொன்னோம் என்று கை வாங்கி இருக்க வல்லார் அல்லர் இவர்
ஒரு கால் சொல்லிற்று என்று கை வாங்கலாம் விஷயம் அன்று அது
இனித் தான் பகவத் விஷயத்தில் புனருக்தி தோஷம் ஆவாகாது
ஒரு குணத்தையே எக்காலமும் அனுபவிக்க வல்லார் ஒருவர் இவரே
ஒரு குணம் தன்னையே இதுக்கு முன்பு அனுபவிப்பித்தது இக்குணம் என்று தோற்றாத படி ஷணம் தோறும்
புதுமை பிறப்பித்து அனுபவிப்பிக்க வல்லான் ஒருவன் அவன்

——————————————————————–

ஊனம் அறவே வந்து உள் கலந்த மால் இனிமை
யானது அனுபவித்தற்காம் துணையா வானில்
அடியார் குழாம் கூட ஆசையுற்ற மாறன்
அடியாருடன் நெஞ்சே யாடு –13-

தம்முடன் ஏக தத்வம் என்னும் படி எம்பெருமான் கலக்க -பராத் பரன் இப்படி -வாயும் திரை யுகளில் பட்ட ஆற்றாமை தீர கலந்து அருளினான்
என்று திண்ணன் வீட்டில் அருளி -அந்த சம்ச்லேஷ ரசம் அனுபவிக்க உசாத் துணையாவார் இங்கு கிடையாமையாலே
நித்ய சூரிகள் திரளிலே புகுந்து ஒரு கோவையாக அனுபவிக்கப் பெறுவது என்றோ என்கிற குறையுடன் தலைக் கட்டி அருளுகிறார்

———————————————————————————————-

ஆடி மகிழ் வானில் அடியார் குழாங்களுடன்
கூடி இன்பம் எய்தாக் குறையதனால் -வாடி மிக
அன்புற்றார் தம் நிலைமை ஆய்ந்துரைக்க மோகித்துத்
துன்புற்றான் மாறன் அந்தோ –14-

அன்புற்றார் -மதுரகவி ஆழ்வார் போல்வார்
ஆய்ந்து உரைக்க -ஆராய்ந்து சொல்லும் படியாக -தமது வாயால் சொல்லும் படி அன்றிக்கே வேற்று வாயால் சொல்லுகிற பாசுரமாம் படியாக
கீழே ஊனில் வாழ் உயிரிலே –பரவன் பவித்ரன் சீர் –அடியேன் வாய் மடுத்து பருகிக் களித்தேனே –பரமானந்தம் அனுபவிக்க
-அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ -என்று பாரித்த ஆழ்வார் -களிப்பும் கவரவும் அற்று -பாசுரத்திலே அந்த பாரிப்பைக் காட்டி அருளினார் –
அனுபவிக்கப் பெறாத குறையினால் முஹம அடைந்தார் -தாய் பாசுரமாக அருளிச் செய்யும் திருவாய் மொழி –
அஞ்சிறைய மட நாராயில் -தானே தூது விட்டாள்-வாயும் திரை உகளில் கண்ணால் கண்ட பொருள்கள் எல்லாம் நோவு படுவதாக கொண்டு
அவற்றுக்குமாக இவரும் நோவு பட்டு தானே அருளிச் செய்தார்
இதில் ஆற்றாமை கரை புரண்டு தம் வாயால் பேச முடியாதபடி திருத் தாயார் பாசுரமாகச் செல்கிறது
கரை புரண்ட காவேரி முடி கொண்டான் குடமுருட்டி போன்ற பெயர்களை கொண்டால் போலே
-தாய் மகள் தோழி பாசுரங்களும் ஆழ்வார் தாமே அருளுகிறார்
வெள்ளி பொன் ரத்னம் இழந்தால் ஆற்றாமை விஞ்சி இருக்குமே -பாகவத கோஷ்டியில் சேரப் பெறாத ஆற்றாமை மிக விஞ்சி
தாய் பாசுரமாக அமைந்தது -ரத்னம் பறி உண்டால் அரசன் இடம் சென்று முறை இடுவது போலே
பாகவத சஹவாசத்துக்கும் அவன் கடவன் ஆகையாலே அவனைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் பதிகம் –

———————————————————————–

அந்தாமத்து அன்பால் அடியோர்களோடு இறைவன்
வந்து ஆரத் தான் கலந்த வண்மையினால்-சந்தாபம்
தீர்ந்த சடகோபன் திருவடிக்கே நெஞ்சமே
வாய்ந்த வன்பை நாடோறும் வை –15-

கீழ் ஆடியாடியில் -ஆழ்வார் துக்கம் ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் துக்கம் போலே இருக்க -வலம் கொள் புள்ளுயர்த்தாய்-என்ற கூக்குரலைக் கேட்டு
நித்ய சூரிகள் உடன் கலக்க மநோ ரதித்த ஆழ்வாருக்கு எம்பெருமான் தனக்கு பரமபதத்தில் உள்ள விருப்பத்தை ஆழ்வார் இடம் காட்டி அருள
திவ்ய ஆபரண திவ்ய ஆயுதங்கள் உடன் திரு நகரி எழுந்து அருளி சம்ச்லேஷித்து அருளின படியால் வருத்தம் தீரப் பெற்ற ஆழ்வார் திருவடிகளில்
பக்தியை வைக்க தமது திரு உள்ளத்துக்கு உபதேசிக்கிறார்
ஆழ்வார் சம்ச்லேஷ ரசத்தை தாம் அனுபவித்து அந்த ஹர்ஷ பரிவாஹ ரூபமாக இந்த திருவாய் மொழியை அருளிச் செய்கிறார்

—————————————————————-

வைகுந்தன் வந்து கலந்ததன் பின் வாழ் மாறன்
செய்கின்ற நைச்சியத்தைச் சிந்தித்து
நைகின்ற தன்மை தனைக் கண்டு உன்னைத் தான் விடேன் என்று உரைக்க
வன்மை யடைந்தான் கேசவன் —-16-

ஆடியாடியில் ஆழ்வார் வ்யசனம் தீர
அந்தாமத்து அன்பில் சம்ச்லேஷித்து துயர் தீர்ந்து எல்லை கடந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறார் ஆழ்வார்
ஆழ்வாருக்கு என்ன செய்வோம் என்று தடுமாறி நிற்பவனாய் எம்பெருமான் இருக்க
அல்லாவி -என்றும் என்முடிவு காணாதே -என்றும் நைச்ய அனுசந்தான பரசக்தி பண்ண -எம்பெருமான் அதி சங்கை பண்ணி யருள –
பிரானே நான் உன்னை பிடித்த பிடி சாமான்யம் அன்று -சிக்கெனெவே கொண்டேன் இனி விடேன் என்று தேற்றுகிறார்

—————————————————————————————————————————-

கேசவனால் என் தமர்கள் கீழ் மேல் ஏழு பிறப்பும்
தேசம் அடைந்தார் என்று சிறந்து உரைத்த வீசு புகழ்
மாறன் மலர் அடியே மன்னுயிர்க்கு எல்லாம் உய்கைக்கு
ஆறு என்று நெஞ்சே அணை –17-

கீழ் எமர் கீழ் மேல் ஏழு பிறப்பும் விடியா வென் நரகத்து என்றும் சேர்த்தல் மாறினார் -என்று எம்பெருமான் தம்மிடம் வைத்த காதல்
முன்னும் பின்னும் வெள்ளம் கோத்த படியை பிரஸ்தாபித்தார்
அத்தை பரக்க பேசி அருளுகிறார் இத் திருவாய் மொழியில்
சம்பந்த சம்பந்தம் பெற்றவர்கள் இடமும் அருள் பீய்ச்சி பாய்வதை செய்யும் இயல்வினன் என்று
இந்த கேசவாதி துவாதச நாமங்கள் கொண்ட திருவாய் மொழி யில் அருளிச் செய்கிறார்

——————————————————————————————————–

அணைந்தவர்கள் தம்முடனே ஆயன் அருட்கு ஆளாம்
குணந்தனையே கொண்டு உலகைக் கூட்ட -இணங்கி மிக
மாசில் உபதேசம் செய் மாறன் மலரடியே
வீசு புகழ் எம்மா வீடு -18–

ஆழ்வார் தம்முடைய சம்பந்த சம்பந்திகளும் எம்பெருமானுடைய விஷயீ காரத்துக்கு இலக்காகி உஜ்ஜீவிக்கப் பெற்ற படியைக் கண்டு
சம்சாரிகளையும் உஜ்ஜீவிக்க உபதேசித்து அருளுகிறார் அவருடைய திருவடிகளின் கீழ் வாழ்வதே நமக்கு புருஷார்த்தம் –
அவனது சர்வேஸ்வரத்வம் உபதேசிக்கும் திருவாய்மொழி என்பர் பூர்வர்
பட்டர் -மோஷ பிரதத்வம் அருளிச் செய்யும் திருவாய் மொழி என்பர்
புணைவன் பிறவிக்கடல் நீந்துவார்க்கே -வீடு முதலாம் -நலம் அந்தம் இல்லாதோர் நாடு புகுவீர் –
கண்ணனை நான் கண்டேனே -பத்தாம் பாசுரத்தில் -நம்பிள்ளை அவதாரிகை -சம்சாரிகளையும் ஈத்ருச போகிகளாம் படி பண்ண வேண்டும்
என்று பார்த்து அவர்களைக் குறித்து ஹிதம் அருளிச் செய்த அது கேட்ட பின்பும் பழைய நிலையிலே நின்றும் குலையாதே
ராவணனுக்கு ஹிதம் அருளிய விபீஷண ஆழ்வான் கை ஒழிந்து வழி பறிக்கும் நிலையில் கைப்பொருள் கொண்டு தப்பினார்
ஹ்ருஷ்டராம் போலே ஸ்வ லாபத்தைபேசி இனியராகிறார்
ஆக பர உபதேசமும் ஸ்வாத்மஹர்ஷமும் இத் திருவாய் மொழியில் பிரமேயம் –

——————————————————————————————

எம்மா வீடும் வேண்டா என் தனக்கு உன் தாள் இணையே
அம்மா அமையும் என வாய்ந்து உரைத்து நம்முடைய
வாழ் முதலாம் மாறன் மலர்த்தாள் இணை சூடிக்
கீழ்மை யற்று நெஞ்சே கிளர் –19-

புருஷார்த்த நிஷ்கர்ஷம் பண்ணி அருளும் திருவாய் மொழி
நலமானத மில்லதோர் நாடு புகுவீர் -என்று பிரஸ்தாபம் வந்ததால் மோஷ ருசி ஆகில் தந்து அருளுவோம் என்ன –
முக்தனாகி எல்லை இன்பம் அனுபவிக்கவுமாம் கைவல்யம் அனுபவம் பெறவுமாம் ஆத்மா வினாசமே யாகவுமாம் நரக அனுபவம் பண்ணவுமாம்
எனக்கு நிர்பந்தம் இல்லை உனது ருசிக்கு ஈடாக வருமாகில்
இவை இத்தனையும் வரவுமாம் -எனக்காக வருமாகில் மோஷமும் வேண்டா
எம்பார் கதவை அடைத்து இத் திருவாய் மொழி குஹ்ய தமமாக அருளிச் செய்வார் -இந்த திருவாய் மொழி பிரமேயம் அதிகாரிகள் துர்லபர்

——————————————————————————————————————————-

கிளர் ஒளி சேர் கீழ் உரைத்த பேறு கிடைக்க
வளர் ஒளி மால் சோலை மலைக்கே -தளர்வறவே
நெஞ்சை வைத்துச் சேரும் எனும் நீடு புகழ் மாறன் தாள்
முன் செலுத்துவோம் எம் முடி –20-

எம்மா வீட்டில் பரம புருஷார்த்தம் நிஷ்கர்ஷம் செய்த ஆழ்வாருக்கு கைங்கர்யம் இங்கேயே செய்ய திரு மால் இரும் சோலை காட்டிக் கொடுக்க
நமக்கும் அங்கே சென்று அனுபவிக்க உபதேசிக்கிறார்
பேற்றை பெற திருமால் இரும் சோலை மலையை ஆஸ்ரயிக்கிறார் என்பர் முன்புள்ள முதலிகள்
எம்பெருமானார் ஒல்லை ஒல்லை காலக் கழிவு செய்யேல் என்று பதறிய ஆழ்வாருக்கு இங்கேயே உடனே கைங்கர்யம் செய்ய ஏகாந்த ஸ்தலம் -என்று
தெற்குத் திருமலையை காட்டிக் கொடுத்து அருள ஆழ்வார் அனுபவித்து நாமும் அவனையும் திரு மலையையும் அயன் மலை போம் வழி
எல்லாம் உத்தேச்யம் என்று அனுசந்தித்து அத்யாவசயத்தோடே எல்லாமே பிராப்யம் என்று அருளி இனியராகிறார்

————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய் மொழி நூற்றந்தாதி –1-10-பாசுர வியாக்யானம் —ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

இயற்பா வில் எட்டு பிரபந்தங்கள் அந்தாதிகளே -கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பும் திருவாய் மொழியும் அந்தாதிகளே
பெரியாழ்வாரும் திருமங்கை ஆழ்வாரும் தாம்தாம் திரு மொழிகளில் ஒரு பதிகம் அந்தாதியாக அருளிச் செய்து உள்ளார்கள்
-இருந்தாலும் இந்த திருவாய்மொழி நூற்று அந்தாதிக்கு உண்டான நிர்பந்தங்கள் இல்லையே

———————————————–

உயர்வே பரன்படியை உள்ளது எல்லாம் தான் கண்டு
உயர் வேத நேர் கொண்டு உரைத்து -மயர்வேதும்
வாராமல் மானிடரை வாழ்விக்கும் மாறன் சொல்
வேராகவே விளையும் வீடு——————–1-

உயர்வு ஏய்-உயர்வு பொருந்திய
பரன் படியை உள்ளது எல்லாம் தான் கண்டு -பரன் -படி -உள்ளது -எல்லாம் தான் கண்டு
பரம புருஷனுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களாய் இருப்பவற்றை யடங்கலும் தாம் சாஷாத்கரித்து
ஆமவை யாயவையாய் நின்றவர் -என்றும்
முழுதுண்ட பரபரன் -என்றும்
அளி பொறையாய் நின்ற பரன்-என்றும் -பரத்வமே யாயிற்று இந்த திருவாய் மொழியில் அருளிச் செய்தது –
மயர்வு ஏதும் வாராமல் -ஞானம் அநுதயம் – அந்யதா ஞானம் -விபர்யயா ஞானம் -மறத்தல் –
இவை ஒன்றும் நமக்கு வாராமல் அவன் ஆழ்வாருக்கு அருள -ஸ்ரீ ஸூகதிகள் அருளிச் செய்த ஆழ்வார் –
மாறன் சொல் வேராகவே விளையும் வீடு -வேர் இன்றி விருஷம் கிளம்பாதவாறு போலே
ஆழ்வார் அருளிச் செயல் இன்றி மோஷம் விளையாது என்று காட்டி அருளுகிறார்

——————————————————————————————————-

வீடு செய்து மற்றெவையும் மிக்க புகழ் நாரணன் தாள்
நாடு நலத்தால் அடைய நன்குரைக்கும் -நீடு புகழ்
வண் குருகூர் மாறன் இந்த மா நிலத்தோர் தாம் வாழப்
பண்புடனே பாடி யருள் பத்து———-2-

வீடு செய்து மற்றெவையும் -பகவத் விஷயம் தவிர்ந்த மற்று எல்லா வற்றையும் விட்டு ஒழிந்து
மிக்க புகழ் நாரணன் தாள்
நாடு நலத்தால் அடைய -உலகத்தார் எல்லாரும் பக்தியுடன் ஆஸ்ரயிக்குமாறு
நன்குரைக்கும் -நன்றாக உபதேசிக்கும்
-நீடு புகழ்-உலகம் பரந்த புகளை யுடையவராய்
வண் குருகூர் மாறன்
இந்த மா நிலத்தோர் தாம் வாழப்
பண்புடனே -பரம கிருபையுடனே
பாடி யருள் பத்து——-பாடி அருளிய வீடுமின் முற்றவும் என்கிற பதிகமானது

மோஷ சாஸ்த்ரமான வேதாந்தத்துக்கு மிக்கியமான பிரமேயங்கள் இரண்டாம் –பரத்வம் இன்னது என்று நிஷ்கரித்தலும் அதனை அடைந்து
உஜ்ஜீவிக்க உபாயம் உபாசனத்தை நிரூபித்தாலும் -இவையே ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூ த்ரம் விரிவாக நிரூபிக்கப் பட்டுள்ளவை
அதே போலே திருவாய்மொழியும் -முதல் இரண்டு பதிகங்களும் சங்க்ரஹமாக –
பரத்வம் முதலில் -உயர்வற உயர்நலம் திருவாய் மொழியிலும் –உபாசனம் அடுத்து இதிலும் அருளி யுள்ளார் என்பர் பூர்வர்
புறம்புண்டான பற்றுக்களை அடைய வாசனையோடு விட்டு எம்பெருமானே தஞ்சம் என்று பற்றும்படி பரோபதேசம் செய்வது இப்பதிகம்
சர்வ சங்க பரித்யாக பூர்வகமாக ஸ்ரீ மன் நாராயணன் திருவடிகளில் பக்தி செய்யும்படி உலகத்தாரை நோக்கி உபதேசிக்கும் பதிகம் இது
கீழே ஆழ்வாருக்கு நேர்ந்த பரதவ அனுபவம் பெரிய திருநாளைப் போலே இருக்க -இவர் இப்போது நெஞ்சு ஒழிந்து இருந்து
பிறருக்கு உபதேசிக்கத் தொடக்கி விட்டாரே –
இது எங்கனே -பரதவ அனுபவ எல்லை கண்டு விட்டாரோ -அல்லது அனுபவித்தது போதும் என்று விரக்தி அடைந்து விட்டாரோ
என்னில் இரண்டும் சொல்ல முடியாது
தனக்கும் தன தன்மை அறிவரியான் என்கிறப்டியே தன்னாலும் எல்லை காண ஒண்ணாத விஷயத்தை ஆழ்வாராலும் எல்லை காண முடியாதே
கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம் அன்றோ -பகவத் விஷயமும்
ஆழ்வாரின் -காதல் கடலின் மிகப் பெரியதால் -மண தினி ஞாலமும் ஏழ் கடலும் நீள் விசும்பும் கழியப் பெரியதால் –
-சூழ்ந்து அதனில் பெரிய அவா -என்று ஆழ்வார் தாமே
சொல்லிக் கொள்ளும்படி மிகவும் பெருகி இரா நின்றது
ஆக -அனுபவிக்கப்படும் பகவத் விஷயமும் சுருங்க மாட்டாதாய்-அனுபவிக்கும் தம்முடைய காதலும் அளவுபட மாட்டாதாய்
இருக்கையாலே இவர் மீளுவதற்கு பிரசக்தி இல்லை –
எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தொறும் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதம் -தெவிட்டாத இன்பமாய் இருக்கும்
பகவத் விஷய அனுபவத்தில் இருந்து கை ஒழிந்து உபதேசித்தில் இறங்கினார் என்று கொள்ளல் ஆகாது
தான் அனுபவிக்கும் பகவத் விஷயம் தனித்து அனுபவிக்கக் கூடியது அல்லாமையாலே பிறருடன் உசாவியே போது போக்கி தரிக்க வேண்டி
அப்படிப்பட்ட அதிகாரிகளைப் பெற நாள் புறமும் கண்ணைச் செலுத்திப் பார்த்தார் -எல்லாரும் சம்சாரிகலாய்
-தாம் பகவத் விஷயம் ஒன்றிலே ஆழம் கால் பட்டால் போலே
இவர்கள் விஷயாந்தரங்களில் மட்டுமே கால் தாழ்த்தி இருக்கக் கண்டு அவர்களது அனர்த்தத்தை தவிர்க்காமல் நிற்க மாட்டிற்றிலர்
அவர்களை எப்படி மீட்கலாம் என்று பார்த்தார் –வர்கள் செதனர்கலாய் இருந்தார்கள் -விஷயாந்தரங்களில் தீயவற்றைக் கழித்து
நல்லவற்றைக் கைக் கொண்டு இருக்கக் கண்டார் -இவர்களுக்கு பகவத் விஷயத்தின் நன்மையையும் விஷயாந்தரங்களின்
தீமையையும் எடுத்துக் காட்டினால் உண்மையை ஆராய்ந்து பார்த்து ஹேய விஷயங்களை விட்டு உபாதேய விஷயத்தைப்
பற்றக் கூடுமே -ஆதலால் ஹேய விஷயத்தை உபதேசித்துப் பார்ப்போம் -என்று திரு உள்ளம் பற்றி பகவத் விஷயத்தின்
சீர்மையையும் விஷயாந்தரங்களின் தண்மையையும்-அல்ப அநித்யத்வாதிகளைஅருளிச் செய்யா நின்று கொண்டு
விஷயாந்தரங்களில் நசை அற்று பகவத் பக்தியை பண்ணுங்கோள் என்று உபதேசிக்கிறார் இதில்

ஒருவன் ஞான பக்தி விரக்திகளோடே ஆழ்வார் பக்கலிலே வந்து ஹிதோபதேசம் செய்து அருள வேணும் என்று
விநயத்துடன் கேட்க உபதேசிக்குமவர் அல்லரே ஆழ்வார்
சம்சார தாபம் எல்லாருக்கும் ஒத்து இருக்கையாலே -ருசி பிறந்த போது யாரேனும் ஒருவருக்கு பலிக்கட்டும் என்று எல்லாருக்குமாக
உபதேசித்து அருளுகிறார் -என்பதை வீடுமுன் -பன்மையாலே போதரும்
அஹங்கார மமகாரங்க ளால் தூஷிக்கப் பட்டவற்றிலே சிலவற்றை வைத்துக் கொண்டு சிலவற்றை விடுவது
எனபது கூடாதாகையாலே -முற்றவும் -முழுவதையும் விட உபதேசிக்கிறார்

———————————————–

பத்துடை யோர்க்கு என்றும் பரன் எளியனாம் பிறப்பால்
முத்தி தரும் மா நிலத்தீர் மூண்டவன் பால் –பத்தி செயும்
என்று உரைத்த மாறன் தனின் சொல்லால் போம் நெடுகச்
சென்ற பிறப்பாம் அம் சிறை –3-

எம்பெருமான் பக்திமான்களுக்காக அவதரித்து எளியனாய் முத்தி யும் அளிப்பவன் ஆகையால் –
அவன் திருவவதரிக்க உரிய இந்தப் பெரிய நில உலகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு -கிளர்ந்து எழுந்த பிரேமத்துடன் அவன் பக்கலிலே
பக்தியைப் பண்ண உபதேசித்து அருளிய ஆழ்வாருடைய
இனிமையான அருளிச் செயலான இத் திருவாய் மொழியினால் நீளமாகத் தொடர்ந்து வந்த பிறவிச் யாகிய கடும் சிறை நீங்கும்
மூண்டு அன்பால்அவன் பால் -என்று பாட பேதம் –

———————————————————————————————————

அஞ்சிறைய புட்கள் தமை ஆழியானுக்கு நீர்
ஏன் செயலைச் சொல்லும் என இறந்து -விஞ்ச
நலங்கியதும் மாறன் இங்கே நாயகனைத் தேடி
மலன்கியதும் பத்தி வளம் –4-

ஆழியானுக்கு -ஷீராப்தி நாதன் பக்கலிலே சென்று
நலங்கியதும் -நலம் குலைந்ததும்
மலங்கியதும் -நிலை தளும்பியதும்
பத்தி வளம் -பத்தியின் பெருமையாகும் –

———————————————————————

வளமிக்க மால் பெருமை மன்னுயிரின் தண்மை
உளம் உற்று அங்கு ஊடுருவ ஓர்ந்து -தளர்வுற்று
நீங்க நினை மாறனை மால் நீடிலகு சீலத்தால்
பாங்குடனே சேர்த்தான் பரிந்து –5-

உளமுற்று -உளமுற -என்றபடி

வள வேழ் உலகின் முதலாய வானோர் இறை -என்கிறபடியே எம்பெருமானுக்கு அமைந்த அபாரமான பெருமையும்
நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் –என்றும் -சீலம் இல்லாச் சிறியன்-என்றும் இத்தலைக்கு உள்ள சிறுமையையும் தமது திரு உள்ளத்திலே ஸ்புரிக்க
இவ்விரண்டையும் நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்த அளவில்
பெருமையில் தலை நின்ற அப்பெருமானை சிறுமையில் தலை நின்ற நாமோ அணுகுவது -என்று தளர்ச்சி உண்டாகி
எம்பெருமானை விட்டு நீங்கப் பார்த்தார் ஆழ்வார்
அப்போது எம்பெருமான் தனது சிறந்த ஷீலா குணத்தைக் காட்டி –
ஆழ்வீர் என்னுடைய பெருமையையும் மட்டும் பார்த்து நீங்க நினைக்கின்ற நீர் எனது ஷீலா குணத்தையும் சிறிது பார்க்க வேண்டாவோ
எத்தனையேனும் சிறுமைப் பட்டவர்களோடும் கலந்து பழகுவது அன்றோ எனது இயல்பு என்று தெரிவிக்க
அந்த ஷீலா குணத்தில் ஈடுபட்டு ஆழ்வார் எம்பெருமானோடு பொருந்தின படியை பேசின திருவாய் மொழியின்
பிரமேயத்தை இப்பாட்டினால் வெளியிட்டார் யாயிற்று –

முதல் திருவாய் மொழி -பரத்வத்தை பேசினார்
அடுத்து பஜ நீயத்வம்
மேலே சௌலப்யம்
கீழே நான்காம் திருவாய் மொழியில் அபராத சஹத்வம் வெளியிட்டு அருளினார்
இதில் சீல குணத்தை வெளியிடுகிறார்
தன்னைத் தாள விட்டுக் கொண்டு புரையறக் கலந்து பழகும் தண்மை
மஹானாய் இருப்பவர் மந்தர்களோடு நெருங்கிப் பழகும் குணமே சீலம் –
கோன் வஸ்மின் சாம்ப்ரதம் லோகே குணவான் கச் ச வீர்யவான் -குணவான் -சௌசீல்யத்தையே குறிக்கும்
ஆளவந்தாரும் -வசீ வதான்யோ குணவான் ருஜூச் சுசி மிருதுர் தயாளுர் மதுரஸ் ஸ்திரஸ் சம கருதீ க்ருதஜ்ஞஸ்
த்வமஸி ஸ்வ பாவ தஸ் சமஸ்த கல்யாண குணாம்ருதோததி -என்று குணவான் -சீல குணத்தை அருளிச் செய்தார் –

குஹன் வானர முதலிகள் விபீஷண ஆழ்வான் முதலியோர் இடம் பெருமாள் காட்டி அருளிய சீல குணம் –
ஏழை எதலன் இத்யாதி -நைந்து கரைந்து வாய் வெருவுவார்கள்
அம்மான் ஆழிப் பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யானார் –
அளவு கடந்த ஆசையுடன் தழுவி முழிசிப் பரிமாற அபேஷிததார்
பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு-உடம்பும் கொண்ட நாம் கலந்தால்
அமலன் விமலன் நிமலன் நின்மலன் -பரஞ்சோதி உடம்புக்கு என்னாகுமோ -இறாய்த்து நெகிழப் புக
தன்னுடைய சீல குணத்தை காட்டி அருளி சேர்த்துக் கொண்டான் –

ஆள வந்தாரும் -திககசிமவ நீதம் நிர்த்தயம் மாமலஜ்ஜம் பரம புருஷ -யோஹம் யோகி வர்யாக்ர கண்யை –
விதி சிவ சனகாதியை த்யாது மத்யந்த தூரம் தவ பரிஜன பாவம் காமயே காம வ்ருத்தே -என்று
சம்சார நாற்றமே அறியாத நித்ய சூரிகள் பண்ணும் நித்ய கைங்கர்யத்தை நித்ய சம்சாரியான நான் ஆசைப்படுவதே –
ராஜ போக்யமான அன்னத்திலே விஷத்தைக் கலப்பது போலே -ஆகுமே ஹா ஹா என்ன சாஹாசச் செயல் என்று அருளிச் செய்தார்
கூரத் ஆழ்வானும்-ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவத்தில் அம்ஹ பிரசஹ்ய – விநிக்ருஹ்ய –இத்யாதி ச்லோகத்தாலே
தமது அயோக்யதயை நோக்கி -அகலப் பார்த்தார் –
பட்டரும் ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ உத்தர ஸ்தவத்தில் இவ்வண்ணமே -கர்ப்ப ஜன்ம ஜராம்ருதி க்லேச கர்ம ஷடூர் மிக –
ச்வேவ தேவ வஷட்க்ருதம் த்வாம் ச்ரியோர் ஹம காமயே -என்று அருளிச் செய்தார் –
இத்தால்
பகவத் கைங்கர்யத்தை ஆசைப்படவும் வேணும் -உடனே அயோக்யதையை அனுசந்தித்து அனுதபிக்கவும் வேணும்
-என்கிற சாஸ்த்ரார்த்தமே சிஷிக்கப் பட்டதாகும்
அவனது சீல குணம் ஒளி பெற நம்முடைய நைச்சியம் அனுசந்தானம் வேணும் –

———————————————–

பரிவதில் ஈசன் படியை பண்புடனே பேசி
அரியனலன் ஆராதனைக்கு என்று உரிமையுடன்
ஓதி யருள் மாறன் ஒளிவித்தான் இவ்வுலகில்
பேதையர்கள் தங்கள் பிறப்பு –6-

ஆராதன சௌகர்யத்தை அருளிச் செய்து நம் போன்ற அறிவிலிகளின் பிறவித் துன்பத்தை போக்கி அருளினார் மாறன்
ஸ்வாராதத்வம் -ஆராதனைக்கு எளியவன் -குணம் வெளியடப்படும் திருவாய் மொழி
அவாப்த சமஸ்த காமன் -நாம் இட்டது கொண்டு பூர்த்தி அடைய வேண்டாமே -கடலிலே மேகம் வர்ஷிப்பது கடலை நிரப்ப அள்ளியே
நமது ஸ்வரூபம் சத்தை நிறை பெறவே –
கள்ளார் துழாயும் கண வலரும் கூவிளையும்-முள்ளார் முளரியும் ஆம்பலும் முன் கண்டக்கால் புள்ளாய் ஓர் ஏனமாய் புக்கு இடந்தான் தன
பொன்னடிக்கு என்று உள்ளாதார் உள்ளத்தை உள்ளமாகக் கொள்ளோமே
ஏதேனும் ஒரு பூவாய் இருக்கலாம் -பக்தி பெரும் காதலே வேண்டுவது –
நீ இட்ட பூ எனக்கு கனத்து சுமக்க ஒண்ணாதே இருக்கிறதே – என்றானே ஸ்ரீ ஜகந்நாத பெருமாள்
பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி ததஹம் பக்த்யுபஹ்ருத மஸ் நாமி பிரயதாத்மான -ஸ்ரீ கீதை
அந்யத் பூர்ணா தபாம் கும்பாத் அந்யத் பாதா வனே ஜனாத் அந்யத் குசல சம்ப்ரஸ் நாத் ந செச்சதி ஜனார்த்தனா -என்றும்
க்ரியாஸ் சம்ப்ரயுக்தாஸ் ஸ்யு ஏகாந்த கத புத்திபி தாஸ் சர்வா சிரஸா தேவ பிரதிக்ருஹ்ணாதி வை ஸ்வயம் –
போன்ற பிரமாணங்களும் உண்டே
இந்த ஆராதனைக்கு எளியவன் என்ற திருக் குணத்தையே இங்கே ஆழ்வார் வெளியிட்டு அருளுகிறார்

———————————————–

பிறவியற்று நீள் விசும்பில் பேரின்பமுய்க்கும்
திறம் அளிக்கும் சீலத் திருமால் -அறவினியன்
பற்றுமவர்க்கு என்று பகர் மாறன் பாதமே
உற்ற துணை என்று உளமே யோடு —7-

ஆஸ்ரயணத்தின் போக்யதையை வெளியிட்டு அருளும் ஆழ்வார் திருவடிகளே நமக்கு தஞ்சம்
பகவத் சமாஸ்ரயணம் ஆகிறது தான் இதுக்கு இட்டுப் பிறவாத சர்வேஸ்வரனும்ஆசைப் படும்படி
போக ரூபமாய் இருப்பது ஓன்று இ றே -நம்பிள்ளை –
அக்ரே தார்ஷ்யேண பச்சாத் அஹிபதி சயனே நாத்மநா பார்ச்வயோச் ச ஸ்ரீ பூமிப்யாம்
அத்ருப்த்யா நயன சுளக நைஸ் சேவ்யமா நாம் ருதௌகம் –பட்டர்
நம்பெருமாள் திவ்ய விக்ரஹம் பெரிய பெருமாளுக்கும் திரு மடந்தை மண் மடந்தை பெரிய திருவடிக்கும்
எவ்வளவு பார்த்தாலும் திருப்தி அடையாமல் ச்ப்ருஹநீயமாய் இருக்கும் –
அவன் படி அவன் தனக்கும் பரம போக்கியம் -என்றவாறு
தூய அமுதைப் பருகி பருகி -இத்யாதிகள் இத் திரு வாய் மொழிக்கு உயிர் நிலையாய் இருக்கும் –

———————————————–

ஓடு மனம் செய்கை யுரை ஒன்றி நில்லாதாருடனே
கூடி நெடுமால் அடிமை கொள்ளு நிலை –நாடறிய
ஓர்ந்து அவன் தன செம்பை உரை செய்த மாறன் என
எய்ந்து நிற்கும் வாழ்வாம் இவை –8–

இவர்களுடைய செவ்வைக் கேடு தானே தனக்கு செவ்வையாம் படி அவர்களோடு கூடிப் பரிமாறும் ருஜூத்வ குணத்தை
ஓடும் புள்ளேறி—என்னும் -திருவாய் மொழி முகத்தாலே வெளியிட்டு அருளின நம் ஆழ்வாரை அனுசந்திக்கவே
நமது வாழ்ச்சி நிலை நிற்கும் என்றதாயிற்று
ஆர்ஜபம் -ருஜூவாய் இருக்கும் தன்மை –மனம் மொழி மெய்கள் மூன்றும் ஒருப்பட்டு -இருக்கும் தன்மை –செம்மை –எனபது -இதுவே –
உள்ளத்தை உள்ள படி சொல்லுகையும் செய்கையும் -கௌடில்யம்-கோணல் புத்தி இல்லாமல் –
ஆஸீத் தசரதோ நாம ராஜா -தொடங்கி–பெருமாள் அருளிச் செய்ததை வால்மீகி -ருஜூ புத்திதயா சர்வமாக்க்யாது முபசக்ரமே -என்று அருளிச் செய்கிறார்
ஆளவந்தாரும் -ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் -வசீ வதான்ய –ஸ்லோகத்தில் -ருஜூ பதத்தினால் இக்குணத்தை பேசி அருளுகிறார் –
ஆறாயிரப் படியில் திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் -திவ்ய ஐஸ்வர்யம் சொல்லுவதாக அருளிச் செய்கிறார்
பெரியவாச்சான் பிள்ளையும் வடக்குத் திரு வீதிப் பிள்ளையும் இதை பஷாந்தரமாக்கி -ஆர்ஜவ குணம் சொல்லுகிறது என்று அருளிச் செய்கிறார்கள்
தேசிகனும் -நிருபதிம் ருஜூ தாம் நீர வர்ணே ஜகாதா -என்றும் -பிரகிருதி ருஜூதயா -என்றும் த்ரமிட உபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்னாவளியிலும்
ஸூசீலம் ஸ்வாராதாம் சரச பஜனம் ஸ்வா ர்ஜவ குணம் -என்று த்ரமிட உபநிஷத் சாரத்திலும் ஸ்லோகம் இட்டு அருளி உள்ளார்
இதற்கு ஈடு ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –இத் திருவாய்மொழி தான் சர்வேஸ்வரனுடைய ஐஸ்வர்யத்தை சொல்லுகிறது என்பாரும் உண்டு
அன்றிக்கே -ஈஸ்வரத்வ லஷணம் சொல்லுகிறது என்பாரும் உண்டு
அன்றிக்கே
பாடி அனுபவிக்கிறார் என்பாரும் உண்டு
ஆர்ஜவ குணம் சொல்லுகிறது என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும் படி
பத்தர் முத்தர் நித்யர் என்று சேதனருக்கு ஒரு த்ரை வித்யம் உண்டு இ றே-
த்ரிவித சேதனரோடும் பரிமாறும் இடத்தில் அவர்கள் தன்னினைவிலே வரும்படி பண்ணுகை அன்றிக்கே
நீர் ஏறா மேடுகளிலே விரகாலே நீர் எற்றுமா போலே தன்னை அவர்களுக்கு ஈடாக அமைத்துப் பரிமாறும்
என்னும் அவ்வழியாலே ஆர்ஜவ குணம் சொல்லுகிறார் —

———————————————–

இவை அறிந்தோர் தம்மளவில் ஈசன் உவந்து வந்து ஆற்ற
அவயவங்கள் தோறும் அணையும் சுவையதனைப்
பெற்று ஆர்வத்தால் மாறன் பேசின சொல் பேச மால்
பொற்றாள் நஞ்சென்னி பொரும் –9

இவை -ஆழ்வார் கீழ் திருவாய் மொழி களில் அனுபவித்த குணங்களை
பரத்வம்
பஜநீயத்வம்
சௌலப்யம்
அபராத சஹத்வம்
சௌசீல்யம்
ஆராதனைக்கு எளிமை
பரம போக்யதை
ருஜூ த்வம்-
ஆகிய இக்குணங்களை என்றவாறு
இவற்றை அறிந்தவர்கள் திறத்தில் எம்பெருமான் சந்துஷ்டனாய்
ஆற்ற -பொறுக்க பொறுக்க
சகல அவயவங்களிலும் சம்ச்லேஷிப்பான்
அப்பேற்றை ஆழ்வார் பெற்று -அதனால் உண்டான ஆனந்தம் புற வெள்ளம் இட்ட சொல்லாகிய இத் திருவாய்மொழி
இதை ஓதுவார் சென்னித் திடரிலே சர்வேஸ்வரன் திருவடிகள் வந்து சேரும் என்றதாயிற்று
இவை அறிந்து ஓர் தம்மளவில் என்றும் பிரித்து -ஊர்கின்ற -ஆராய்ச்சி செய்கின்றவர்களுக்கு என்றுமாம் –

———————————————————————————-

பொருமாழி சந்குடையோன் பூதலத்தே வந்து
தருமாறு ஓர் ஏது வற தன்னை –திரமாகப்
பார்த்து உரை செய் மாறன் பதம் பணிக வென் சென்னி
வாழ்த்திடுக வென்னுடைய வாய் –10-

ஓர் ஏது அர -நிர்ஹேதுகமாக
திரமாக பார்த்து உரை செய் -ஸ்திரமாக சாஷாத் கரித்து அருளிச் செய்த

எம்பெருமானுடைய அனுக்ரஹம் நிர்ஹேதுகம் எனபது -பொரு மா நீள் படைப் பதிகத்தில் அனுபவித்து அருளிச் செய்யப் படுகிறது
கீழ்த் திருவாய் மொழியிலே எம்பெருமான் தம்மோடு அவயவங்கள் தோறும் கலந்த கலவியை அருளிச் செய்த ஆழ்வார்
அந்த கல்வியால் தமக்கு பிறந்த அளவில்லாத ஆனந்தத்தை இத் திருவாய் மொழி முகத்தாலே
வெளியிடுகிறார் என்று இங்கனே சில ஆசார்யர்கள் நிர்வஹிப்பதும் உண்டு
பட்டர் விசேஷித்து நிர்வஹிப்பராம் –எங்கனே என்னில்
கீழ்த் திருவாய் மொழியில் -வந்து எனது உச்சி உள்ளானே -என்றும்
உச்சி உள்ளே நிற்கும் தேவ தேவர்க்கு -என்றும் தலைக் கொண்ட அனுபவம் தமக்குக் கிடைத்ததாக ஆழ்வார் அருளிச் செய்தார்
இனி அவ்வனுபவத்தில் காட்டிலும் ஏற்றமாக செய்து கொடுக்க கூடிய வேறு அனுபவம் என்ன இருக்கிறது -ஒன்றும் இல்லை
அவ்வனுபவம் இடையறாது தொடர்ந்து செல்ல வேண்டுமாறு செய்து கொடுக்க வேண்டும் அத்தனையே உள்ளது
அது எம்பெருமான் திரு உள்ளத்தை பொறுத்த விஷயம் -அது நிற்க –
ஆழ்வார் கீழ்த் திருவாய் மொழியில் தமக்கு கிடைத்த பேற்றை ஆராய்ந்து பார்த்து
இப்போது நமக்கு கிடைத்த பேறோ கனத்து இருக்கிறது
இதில் காட்டிலும் உத்தமமான பேறு வேறு ஒன்றும் இல்லை
இந்த பேறு நமக்கு வந்த வழி என்-என்று விமர்சிக்கத் தொடங்கினார் –
இப்பேற்றுக்கு தகுதியாய் இருப்பதொரு நன்மை –தக்க சாதனா அனுஷ்டானம் -தம்மிடத்தில் ஒன்றும் இல்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டார்
தம் தலையில் ஏதேனும் இருந்தாலும் -அத்வேஷமோ ஆபி முக்யமோ இருக்குமே யன்றி வேறு ஓன்று இருப்பதாக காணப் பட வில்லை
அவை சாதனமாக நினைக்க ஒண்ணாதவை

———————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளை
ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ முமுஷுப்படி சாரார்தம் – சரம ஸ்லோஹ பிரகரணம்–சூரணை-185-278–ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 19, 2015

சூரணை -185
கீழே சில உபாய  விசேஷங்களை உபதேசிக்க அவை துச் சகங்கள் என்றும் –
ஸ்வரூப விரோதிகள் என்றும் -நினைத்து சோக விசிஷ்டனான அர்ஜுனனை
குறித்து -அவனுடைய சோக நிவ்ருத்தி அர்த்தமாக -இனி இதுக்கு அவ் அருகு இல்லை –
என்னும் படியான சரம உபாயத்தை அருளி செய்கையாலே -சரம ஸ்லோகம் என்று
இதுக்கு பேராய் இருக்கிறது-
சூரணை-186
இதில் பூர்வ அர்த்தத்தாலே அதிகாரி க்ருத்யத்தை அருளி செய்கிறார் –
சூரணை -187
அதிகாரிக்கு  க்ருத்யமாவது -உபாய பரிக்ரகம் –
சூரணை -188
அத்தை சாங்கமாக விதிக்கிறான் –
-சூரணை -189
ராக ப்ராப்தமான உபாயம் தானே வைதமானால் கடுக்க பரிக்ரகைக்கு உடலாய் இருக்கும் இறே –
சூரணை -190
இதில் பூர்வார்த்தம் ஆறு பதம்
சூரணை -191
சர்வ தரமான்-
சூரணை -192
தர்மம் ஆவது பல சாதனமாய் இருக்குமது –
சூரணை -193
இங்கு சொல்லுகிற -தர்ம -சப்தம் -த்ருஷ்ட பல சாதனங்களை சொல்லுகை அன்றிக்கே
மோஷ பலசாதனங்களை சொல்லுகிறது –
சூரணை -194
அவை தான் சுருதி ஸ்ம்ருதி விஹிதங்களாய் -பலவாய் இருக்கையாலே
பஹு வசனம் பிரயோகம் பண்ணுகிறது -என்கை –
சூரணை -195
அவை யாவன –
கர்ம ஞான பக்தி யோகங்களும் —அவதார ரகஸ்ய ஞானமும் —புருஷோத்தம வித்தையும் –
தேச வாசம்–திரு நாம சங்கீர்த்தனம் —திரு விளக்கு எரிக்கை —திரு மாலை எடுக்கை –தொடக்கமான உபாய புத்தியா செய்யும் அவையும் –
சூரணை-196
சர்வ சப்தத்தாலே அவ்வவ சாதன விசேஷங்களை அனுஷ்டிக்கும் இடத்தில்-அவற்றுக்கு யோக்யதா பாதகங்களான நித்ய கர்மங்களை சொல்லுகிறது –
சூரணை -197
ஆக சுருதி ஸ்ம்ருதி சோதிதங்களாய் -நித்ய நைமித்திகாதி ரூபங்களான கர்ம யோகாத்ய உபாயங்களை -என்ற படி –
சூரணை -198
இவற்றை -தர்மம் -என்கிறது பிரமித்த அர்ஜுனன் கருத்தாலே –

சூரணை -199
பரித்யஜ்ய –
சூரணை-200
த்யாகம் ஆவது –
உகத உபாயங்களை அநு சந்தித்து சுக்திகையிலே ரஜதா புத்தி பண்ணுவாரை போலேயும் –
விபரீத திசா கமனம் பண்ணுவாரை போலேயும் –
அநு பாயங்களிலே உபாய புத்தி பண்ணினோம் என்கிற புத்தி -விசேஷத்தோடே த்யஜிக்கை –
சிப்பியிலே வெள்ளி புத்தி பன்னுவாரைப் போலேயும் ஒரு திக்கை வேறு ஒரு திக்காக பிரமிப்பாரைப் போலேயும்
பகவத் பிராப்திக்கு உபாயம் இல்லாத வற்றிலே உபாய புத்தி பண்ணுவாரையும் போலே -என்றதாயிற்று –
சூரணை -201
பரி -என்கிற உபசர்க்கத்தாலே -பாதகதிகளை விடுமா போலே –
ருசி வாசனைகளோடும்–லஜ்ஜையோடும் கூடே–மறுவலிடாத படி விட வேணும் என்கிறது –
சூரணை -202
ல்யப்பாலே -ஸ்நாத்வா புஞ்சீத-என்னுமா போலே
உபாயந்தரங்களை விட்டே பற்ற வேணும் -என்கிறது-
சூரணை -203
சசால சாபஞ்ச முமோச வீர -என்கிறபடியே இவை அநு பாயங்களான மாதரம் அன்றிக்கே
கால் கட்டு -என்கிறது –
சூரணை-204
சக்கரவர்த்தி போலே இழைக்கைக்கு  உறுப்பு –
ஆபாச தர்மமான சத்ய வசன பரிபாலனம் பற்றி -ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம -கிருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம் -சித்த தர்ம பகவத் விஷயத்தை இழந்தான்
சூரணை -205
சர்வ தர்மங்களையும் விட்டு என்று சொல்லுகையாலே -சிலர் -அதர்மங்கள் புகுரும் –
என்றார்கள் –
சூரணை -206
அது கூடாது -அதர்மங்களை செய் -என்று சொல்லாமையாலே –
சூரணை -207
தன் அடையே சொல்லிற்று ஆகாதோ என்னில் –
சூரணை -208
ஆகாது -தர்ம சப்தம் அதர்ம நிவ்ருதியை காட்டாமையாலே –
சூரணை -209
காட்டினாலும் அத்தை ஒழிந்தவற்றை சொல்லிற்றாம் இத்தனை –
சூரணை -210
தன்னையும் -ஈஸ்வரனையும் -பலத்தையும் பார்த்தால் அது புகுர வழி இல்லை –

சூரணை-211
மாம்-சர்வ ரஷகனாய் —உனக்கு கை ஆளாய் –உன் இசைவு பார்த்து –உன் தோஷத்தை போக்யமாக கொண்டு –
உனக்கு புகலாய்–நீர் சுடுமா போலே சேர்ப்பாரே பிரிக்கும் போதும் விடமாட்டாதே ரஷிக்கும்-என்னை –
சூரணை -212
இத்தால் பர வ்யூஹங்களையும்-தேவதஅந்தர்யாமித்வத்தையும்-தவிர்க்கிறது –
சூரணை -213
தர்மம் சமஸ்தானம் பண்ண பிறந்தவன் தானே -சர்வ தர்மங்களையும் விட்டு
என்னை பற்று -என்கையாலே -சாஷாத் தர்மம்தானே என்கிறது –
சூரணை -214
இத்தால் விட்ட ஸ்தானங்களில் ஏற்றம் சொல்லுகிறது –
சூரணை -215
சூரணை -216
மற்றை உபாயங்கள் சாத்தியங்கள் ஆகையாலே –
ஸ்வரூப சித்தியில் சேதனனை அபேஷித்து இருக்கும் –
சூரணை -217
இதில் வாத்சல்ய -ஸ்வாமித்வ-சௌசீல்ய -சௌலப்யங்கள் -ஆகிற
குணா விசேஷங்கள் நேராக பிரகாசிக்கிறது –
சூரணை -218
கையும் உழவு கோலும்–பிடித்த சிறு வாய் கயிறும்–சேநா தூளி தூ சரிதமான திரு குழலும்–தேருக்கு கீழே நாற்றின திரு அடிகளுமாய் நிற்கிற
சாரத்திய வேஷத்தை -மாம்-என்று காட்டுகிறான் –

சூரணை -219
ஏகம்–
சூரணை -220
இதில் -ஏக -சப்தம் ஸ்தான பிரமானத்தாலே அவதாரணத்தை காட்டுகிறது –
சூரணை -221
மாம் ஏவ  யே  ப்ரபத்யந்தே –தமேவ சாத்யம்—த்வமே வோபாய பூதோ மே பவ –ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தந்து ஒழிந்தாய்-என்றும்
சொல்லுகிறபடியே-
சூரணை -222
இத்தால் -வரஜ-என்கிற ச்வீகாரத்தில்  உபாய பாவத்தை தவிர்க்கிறது –
சூரணை -223
ச்வீகாரம்தானும் அவனாலே வந்தது –
சூரணை -224
ஸ்ருஷ்டி அவதாராதி முகத்தாலே க்ருஷி பலம் –
சூரணை -225
அதுவும் அவனது இன்னருளே –
உணர்வில் உம்பர் ஒருவனை அவனது அருளால் உறல் பொருட்டு என் உணர்வின் உள்ளே இருத்தினேன் —அதுவும் அவனது இன்னருளே
சூரணை -226
இத்தை ஒழியவும் தானே கார்யம் செய்யும் என்று நினைக்க கடவன் –
சூரணை -227
அல்லாத போது உபாய நைர பேஷ்யம் ஜீவியாது –
சூரணை -228
இது சர்வ முக்தி பிரசங்க பரிஹாரார்த்தம்–புத்தி சமாதாநார்த்தம்–சைதன்ய கார்யம்–ராக ப்ராப்தம்-ஸ்வரூபநிஷ்டம்-அப்ரதிஷேதத்யோதகம் –
அப்ரதிஷேத அந்யோதகம் -நெடும் காலம் ஸ்வ ப்ரவர்த்திகளாலே அவன் செய்யும் ரஷணத்தை விலக்கிப் போந்தமை தவிர்ந்தமைக்கு பிரகாசம் இது –
சூரணை -229
கீழ் தானும் பிரருமான நிலையை குலைத்தான் –
இங்கு
தானும் இவனுமான நிலையை குலைக்கிறான்-
கீழே சர்வ தரமான் பரித்யஜ்ய மாம் -என்கையாலே -தானும் உபாயாந்தரங்களுமான நிலையைக் குலைத்தான்
மாம் ஏகம்-ச்வீகாரத்தில் உபாய புத்தி பண்ணி நிற்கும் இவனுடைய நிலையைக் குலைக்கிறான்
-உன்னால் அல்லால் யாவராலும் -அருளிச் செயல் சமாதியாலே உபாயாந்தரங்களை பிறர் என்கிறார் இங்கு
சூரணை-230
அவனை இவன் பற்றும் பற்று அஹங்கார கர்ப்பம் -அவத்யகரம் –
சூரணை -231
அவனுடைய ச்வீகாரமே ரஷகம்-
சூரணை -232
மற்றை உபாயங்களுக்கு நிவ்ருத்தி தோஷம் –இதுக்கு பிரவ்ருத்தி தோஷம் –
சூரணை -233
சிற்ற வேண்டா
சூரணை -234
நிவ்ருத்தி கீழே சொல்லிற்று
சூரணை-235
உபகார ஸ்ம்ருதியும் சைதன்யத்தாலே வந்தது –உபாயத்தில் அந்தர்பவியாது –
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் -மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் -இத்யாதியால் உபகார ஸ்ம்ருதி சைதன்ய பிரயுக்தம் -உபாயத்தில் உட்புகாது

சூரணை -236
சரணம் -உபாயமாக-
சூரணை -237
இந்த சரண சப்தம்–ரஷிதாவையும்–க்ருஹத்தையும்–உபாயத்தையும்-காட்ட கடவதே ஆகிலும் இவ் இடத்தில் உபாயத்தையே காட்டுகிறது –
கீழோடு சேர வேண்டுகையாலே –
சூரணை -238
வ்ரஜ-புத்தி பண்ணு –
சூரணை-239
கத்யர்த்தமாவது புத்த்யர்தமாய் -அத்தியவசி என்ற படி –
சூரணை -241
ஆக -த்யாஜ்யத்தை சொல்லி –த்யாக பிரகாரத்தை சொல்லி —பற்றப்படும் உபாயத்தை சொல்லி –
உபாய நைரபேஷ்யம்  சொல்லி –உபாயத்வம் சொல்லி –உபாய ச்வீகாரம் சொல்லுகிறது –
சூரணை -242
அஹம்-
சூரணை -243
ஸ்வ க்ருத்யத்தை அருளி செய்கிறான் –
சூரணை -244
சர்வஞ்ஞானாய் -சர்வ சக்தியாய் -ப்ராப்தனான -நான் –
சூரணை -245
இவன் கீழ் நின்ற நிலையும்- மேல் போக்கடியும் அறிக்கையும் –அறிந்தபடி செய்து தலை கட்டுகைகும் –
ஏகாந்தமான குண விசேஷங்களையும் –தன் பேறாக செய்து தலை கட்டுகைக்கு ஈடான-பந்த விசேஷத்தையும் காட்டுகிறது –
இச் சேதனனுக்கு அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியையும் இஷ்ட பிராப்தியையும் பண்ணும் அளவில் இச் சேதனன் முன்னே நின்ற நிலையையும்
மேல் போகத் தக்க வழியையும் அறிவதற்கு சர்வஜ்ஞத்வம் -அறிந்தபடியே செய்து தலைகட்டுகைக்கு ஈடான சர்வ சக்தித்வம் —
தன் பேறாகச் செய்து தலைக் கட்டுகைக்கு ஈடான சேஷத்வம் -இம் மூன்று குணங்களையும் காட்டும்
சூரணை -246
தனக்காக கொண்ட சாரத்திய வேஷத்தை-அவனை இட்டு பாராதே -தன்னை இட்டு பார்த்து –
அஞ்சின அச்சம் தீர -தானான தன்மையை –அஹம் -என்று காட்டுகிறான் –
மாம் -பாரதந்த்ர்யம் –அஹம் -நிரந்குச ஸ்வா தந்த்ர்யம் –
சூரணை-247
கீழில்  பாரதந்த்ர்யமும் இந்த ஸ்வாதந்த்ர்யத்தின் உடைய எல்லை நிலம் இறே –

சூரணை -248
த்வா -அக்ஞனாய் -அசக்தனாய் -அப்ராப்தனாய்-என்னையே
உபாயமாக பற்றி இருக்கிற  உன்னை –

சூரணை -249
சர்வ பாபேப்யோ -மத் ப்ராப்தி ப்ராபகங்கள் என்று
யாவையாவை சில பாபங்களை குறித்து அஞ்சுகிறாய்-
அவ்வோ பாபங்கள் எல்லாவற்றிலும் நின்று –
சூரணை -250
பொய் நின்ற ஞானமும் -பொல்லா ஒழுக்கும் -அழுக்கு உடம்பும் –
என்கிறபடியே
அவித்யா கர்ம வாஸநா ருசி பிரகிருதி சம்பந்தங்களை சொல்லுகிறது –
சூரணை -251
தருணச் சேத கண்டூ யநாதிகளை போலே –
பிரகிருதி வாசனையாலே -அநு வர்த்திக்கும் அவை என்ன –
சூரணை -252
உன்மத்த பிரவ்ருத்திக்கு கராம ப்ராப்தி போலே -த்யஜித்த உபாயங்களிலே இவை
அன்விதங்கள் ஆமோ -என்று நினைக்க வேண்டா –
சூரணை -253
கலங்கி உபாய புத்த்யா பிரபத்தியும் பாதகத்தோடு ஒக்கும் –

சூரணை -254
மோஷ இஷ்யாமி -முக்தனாம் படி பண்ண கடவன் –
சூரணை -255
ணி-ச்சாலே -நானும் வேண்டா -அவை தன்னடையே விட்டு
போம் காண் -என்கிறான் –
சூரணை -256
என்னுடைய நிக்ரஹ பலமாய் வந்தவை
நான் இரங்கினால் கிடக்குமோ -என்கை –
சூரணை -257
அநாதி காலம் பாபங்களை கண்டு நீ பட்ட பாட்டை
அவை தாம் படும் படி பண்ணுகிறேன் –
சூரணை -258
இனி உன் கையிலும் உன்னை காட்டி தாரேன் -என் உடம்பில் அழுக்கை
நானே போக்கி கொள்ளேனோ –

சூரணை-259
மாசுச -நீ உன் கார்யத்தில் அதிகரியாமையாலும் —நான் உன் கார்யத்தில் அதிகரித்து போருகையலும் –
உனக்கு சோக நிமித்தம் இல்லை காண்-என்று-அவனுடைய சோக நிவ்ருத்தியை பண்ணிகொடுக்கிறான் –
சூரணை -260
நிவர்தக ஸ்வரூபத்தை சொல்லி -நிவர்த்யங்கள் உன்னை வந்து மேலிடாது என்று சொல்லி –
உனக்கு சோக நிமித்தம் இல்லை காண் -என்கிறான் –
சூரணை -261
எத்தினால் இடர் கடல் கிடத்தி ஏழை நெஞ்சமே -என்கிறான்
இத் தலையில் விரோதியை போக்குகைக்கு தான் ஒருப்பட்டு நிற்கிற படியை அறிவித்து –
இவனுடைய சோகத்தை போக்குகிறமையை-அபியுக்த யுக்தியை  நிதர்சனாக்கி கொண்டு
அருளி செய்கிறார் –
சூரணை -262
பாபங்களை நான் பொறுத்து -புண்யம் என்று நினைப்பிடா நிற்க –
நீ சோகிக்க கடவையோ –
சூரணை -263
உய்யக் கொண்டார் விஷயமாக உடையவர் அருளி செய்த வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது-
சூரணை -264
இதுக்கு ஈஸ்வர ஸ்வாதந்த்ர்யத்திலே நோக்கு –
சூரணை -265
இது தான் அநுவாத கோடியிலே-என்று வங்கி புரத்து நம்பி -வார்த்தை –
சூரணை -266
அர்ஜுனன்-கிருஷ்ணனுடைய ஆனை தொழில்களாலும் –ருஷிகள் வாக்யங்களாலும் –
கிருஷ்ணன் தன கார்யங்களிலே அதிகரித்து போருகையாலும் –இவனே நமக்கு தஞ்சம் என்று துணிந்த பின்பு –
தன்னை பற்றி சொல்லுகையாலே –அது எத்தாலே -என்ன -அருளி செய்கிறார் –
சூரணை-267-
புறம்பு பிறந்தது எல்லாம் இவன் நெஞ்சை சோதிக்கைக்காக-
சூரணை -268
வேத புருஷன் உபாயாந்தரங்களை விதித்தது -கொண்டிப் பசுவுக்கு தடி கட்டிவிடுவாரை போலே –
அஹங்கார மமகாரங்களால் வந்த களிப்பு அற்ற ஸ்வரூபஞானம் பிறக்கைக்காக–
சூரணை -269
சந்நியாசி முன்பு உள்ளவற்றை விடுமா போலே இவ்வளவு பிறந்தவன்
இவற்றை விட்டால் குற்றம் வாராது
சூரணை -270
இவன் தான் இவை தன்னை நேராக விட்டிலன் –
சூரணை-271-
கர்மம் கைங்கர்யத்திலே புகும்—ஞானம் ஸ்வரூப  பிரகாசத்திலே புகும் –
பிரபத்தி ஸ்வரூப யாதாம்ய ஞானத்திலே புகும் –அது எங்கனே என்ன -அருளி செய்கிறார் –
சூரணை -272
ஒரு பலத்துக்கு அரிய  வழியையும் -எளிய வழியையும் உபதேசிக்கையாலே –
இவை இரண்டும் ஒழிய -பகவத் ப்ரசாதமே உபாயமாக கடவது –
சூரணை -273
பேற்றுக்கு வேண்டுவது விலக்காமையும் இரப்பும்-
சூரணை -274
சக்கரவர்த்தி திரு மகன் பாபத்தோடு வரிலும் அமையும்
இவன் புண்யத்தைப் பொகட்டு வர வேணும் என்றான் –
சூரணை -275
ஆஸ்திகனாய் இவ் அர்த்தத்தில் ருசி விச்வாசங்கள் உடையனாய் உஜ்ஜீவித்தல் –
நாஸ்திகனாய் நசித்தல் ஒழிய நடுவில் நிலை இல்லை -என்று
பட்டருக்கு எம்பார் அருளி செய்த வார்த்தை
சூரணை -276
வ்யவாசாயம் இல்லாதவனுக்கு இதில் அந்வயம் -ஆமத்தில் போஜனம் போலே –
சூரணை -277
விஷ்ணு சித்தர் கேட்டு இருப்பர் -என்கிறபடியே அதிகாரிகள் நியதர் –
சூரணை -278
வார்த்தை அறிபவர் -என்கிற பாட்டும்
அத்தனாகி -என்கிற பாட்டும்
இதுக்கு அர்த்தமாக அநு சந்தேயம் –

———————————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பிள்ளை லோகாசார்யர் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ முமுஷுப்படி சாரார்தம் – த்வய பிரகரணம்–சூரணை-116-184–ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 18, 2015

சூரணை-116
புறம்புண்டான பற்றுக்களை அடைய வாசனையோடு விடுகையும் –
எம்பெருமானே தஞ்சம் என்று பற்றுகையும் –
பேறு தப்பாது என்று துணிந்து இருக்கையும் –பேற்றுக்கு த்வ்ரிக்கையும் –
இருக்கும் நாள் உகந்து அருளின நிலங்களிலே பரவணனாய்-குண அனுபவ கைங்கர்யங்களே பொழுது போக்காயும் –
இப்படி இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் ஏற்றம் அறிந்து உகந்து இருக்கையும் – திரு மந்த்ரத்திலும் த்வ்யத்திலும் நியதனாகையும் –
ஆசார்ய ப்ரேமம் கனத்து இருக்கையும் – ஆச்சார்யன் பக்கலிலும் -எம்பெருமான் பக்கலிலும் க்ருதஜ்ஞனாய் போருகையும் –
ஞானமும் விரக்தியும் சாந்தியும் உடையவனாய் இருக்கும் பரம சாத்விகனோடே சஹ வாசஹம் பண்ணுகையும்- வைஷ்ணவ அதிகாரிக்கு அவசய அபேஷிதம்-
மந்திர ராஜம் -திருமந்தரம் -மந்திர ரத்னம் -த்வயம் -திருமந்த்ரத்திலே பிறந்து -த்வயத்திலே வளர்ந்து -த்வயைக நிஷ்டர் ஆவீர்
மா முனிகள் தினசரியில் -மந்திர ரத்ன அனுசந்தான சந்தத ஸ்ப்ரிதாதரம்-தத் அர்த்ததத்வ நித்யான சன்னத்த புலகோத்கமம் –
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரை கட்கே கூவிக் கொள்ளும் காலும் இன்னம் குறுகாதோ –
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு ஏன் மனம் ஏகம் எண்ணும் – கராம பிராப்தி பற்றாமல் பதறுகை
சூரணை-117
இந்த அதிகாரிக்கு ரகஸ்ய த்ரயமும் அனுசந்தேயம் –
சூரணை-118
எல்லா பிரமாணங்களிலும் தேஹத்தாலே பேறு என்கிறது –
திரு மந்த்ரத்திலே ஆத்மாவால் பேறு என்கிறது-
சரம ஸ்லோகத்திலே ஈச்வரனாலே பேறு என்கிறது –
த்வ்யத்தில் பெரிய பிராட்டியாரால் பேறு என்கிறது –
திருமந்த்ரத்துக்கு சேதனனுடைய நிஷ்க்ருஷ்ட வேஷத்தில் -சுத்த ஆத்மவஸ்துவில் நோக்கு -ஜாதி ஆஸ்ரம விஷயம் ஒன்றுமே சொல்லாதே
என்பதால் நிஷ்க்ருஷ்ட வேஷத்தில் நோக்கு திருமந்த்ரத்தில் –
ஈஸ்வரனுடைய ஸ்வா தந்த்ர்யத்தில் நோக்கு -சரம ச்லோஹத்தில் -இவனுடைய ச்வீகாரமும் மிகையாம் படி தானே கைக் கொண்டு
பிராப்தி பிரதிபந்தகங்களை தள்ளிப் போகட்டுத் தன திருவடிகளிலே சேர்த்து கொள்ளும் ஈச்வரனாலே புருஷார்த்த லாபம்
பேறு பெறுவதற்கு தேகமும் வேணும் ஆத்மாவும் வேணும் ஈஸ்வரனும் வேணும் பிராட்டியும் வேணும் -முக்யமாக வேண்டுவது பிராட்டி யாகையாலே
அவளாலே புருஷார்த்த லாபம் என்று தெரிவிக்கும் த்வயம் மிகச் சிறந்தது என்றதாயிற்று
சூரணை -119
பெரிய பிராட்டியாராலே பேறு ஆகையாவது -இவள் புருஷகாரம் ஆனால் அல்லது
ஈஸ்வரன் கார்யம் செய்யான் என்கை –
சூரணை -120
த்வ்யத்துக்கு அதிகாரி ஆகிஞ்சன்யமும் அநந்ய கதித்வமும் உடையவன்-
ஆகிஞ்சன்யம் -நோற்ற நோன்பிலேன் -இத்யாதி கைம்முதல் இல்லாமை
அநந்ய கதித்வம் -புகல் ஓன்று இல்லா அடியேன் -களை கண் மற்று இலேன் -வேறு ரஷகனை நெஞ்சாலும் நினையாமை –
சூரணை -121
இவை இரண்டும் பிரபந்த பரித்ரானத்திலே சொன்னோம்-
சூரணை -122
அதில் முற் கூற்றால் பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு ஈஸ்வரன் திரு அடிகளை
உபாயமாக பற்றுகிறது –

சூரணை -123
ஸ்ரீ -என்று பெரிய பிராட்டியாருக்கு திரு நாமம்-
ஸ்ரீ ரிதி பிரதமம் நாம லஷ்ம்யா
சூரணை -124
ஸ்ரீ யதே ஸ்ரயதே –
ச்ரீஞ் சேவாயாம்–தாது -ஸ்ரீ யதே இதி ஸ்ரீ -கர்மணி வியுத்பத்தி –ஸ்ரேயதே இதி ஸ்ரீ -கர்த்தரி வியுத்பத்தி
சூரணை-125
இதுக்கு அர்த்தம்-எல்லாருக்கும் இவளை பற்றி ஸ்வரூப லாபமாய் –
இவள் தனக்கும் அவளை பற்றி ஸ்வரூப லாபமாய் இருக்கும் -என்று –
ஸ்ரீ யதே இதி ஸ்ரீ -கர்மணி வியுத்பத்தி –எல்லாராலும் ஆஸ்ரயிக்கப் படுகிறவள்
ஸ்ரேயதே இதி ஸ்ரீ -கர்த்தரி வியுத்பத்தி -இவள் எம்பெருமானை ஆஸ்ரயிக்கிறாள்
சூரணை -126
இப்போது இவளை சொல்லுகிறது  புருஷகாரமாக –
சூரணை -127
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே -குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே -அபராதத்தால் சீற்றம் பிறந்தால்
பொறுப்பது இவளுக்குகாக –
சூரணை -128
இவள் தாயாய் இவள் க்லேசம் பொறுக்க மாட்டாதே -அவனுக்கு பத்நியாய்-இனிய விஷயமாய் இருக்கையாலே
கண் அழிவற்ற புருஷகாரம்-
அகில ஜகன் மாதரம் -நெஞ்சார்ந்த அன்பு உண்டே
பித்தர் பனிமலர் மேல் பாவைக்கு -வால்லப்யமும் உண்டே
சூரணை-129
திருவடியை பொறுப்பிக்கும் அவள் தன் சொல் வழி வருமவனை
பொறுப்பிக்க சொல்ல வேண்டா இறே-
அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகளாகியும் நிற்கும் அம்மான் –
நின்னன்பின் வழி நின்று சிலைபிடித்து எம்பிரான் ஏக -விதேயன் ரசிகன் –
சூரணை -130
மதுப்பாலே இருவர் சேர்த்தியும் நித்யம் என்கிறது –
சூரணை -131
இவளோடு கூடிய வஸ்து வினுடைய உண்மை –
சூரணை -132
ஈஸ்வரனுடைய ஸ்வாதந்த்ர்யத்தையும் -சேதனன் உடைய  அபராதத்தையும்
கண்டு அகல மாட்டாள் –
சூரணை -133
சேதனனுக்கு இவை இரண்டையும் நினைத்து அஞ்ச வேண்டா –
சூரணை -134
இத்தால் ஆஸ்ரயிக்கைக்கு ருசியே வேண்டுவது -காலம் பார்க்க வேண்டா -என்கிறது –
சூரணை -135
இவள் சன்னதியால் காகம் தலை பெற்றது –
அதில்லாமையால் ராவணன் முடிந்தான் –
-சூரணை -136
புருஷ கார பலத்தாலே ஸ்வாதந்த்ர்யம் தலை சாய்ந்தால்-தலை எடுக்கும்
குணங்களை சொல்லுகிறது நாராயண பதம் –
-சூரணை -137
அவை யாவன -வாத்சல்யமும்-ஸ்வாமித்வமும்-சௌசீல்யமும் -சௌலப்யமும் -ஞானமும் சக்தியும் –
சூரணை -138
குற்றம் கண்டு வெருவாமைக்கு வாத்சல்யம் –
கார்யம் செய்யும் என்று துணிகைக்கு ஸ்வாமித்வம் –
ஸ்வாமித்வம் கண்டு அகலாமைக்கு சௌசீல்யம் –
கண்டு பற்றுகைக்கு சௌலப்யம் –
சூரணை -139
இங்கு சொன்ன சௌலப்யதுக்கு எல்லை நிலம் அர்ச்சாவதாரம்
சூரணை -140
இது தான் பாவ்யூஹா விபவங்கள் போல் அன்றிக்கே கண்ணாலே காணலாம் படி இருக்கும் –
சூரணை -141
இவை எல்லாம் நமக்கு நம்பெருமாள் பக்கலிலே காணலாம் –
சூரணை -142
திருக் கையில் பிடித்த திவ்ய ஆயுதங்களும்-வைத்து அஞ்சேல் என்ற கையும் –
கவித்த முடியும்-முகமும் முறுவலும்-ஆசன பத்மத்திலே அழுத்தின திரு அடிகளுமாய் நிற்கிற-நிலையே நமக்கு தஞ்சம் –
சூரணை -143
ரஷகத்வ போக்யத்வங்கள் இரண்டும் திரு மேனியிலே தோற்றும் –
சூரணை -144
சரனௌ-திரு அடிகளை –
சூரணை -145
இத்தால் சேர்த்தி அழகையும் -உபாய பூர்த்தியையும் -சொல்லுகிறது –
இணைத் தாமரை அடிகள் -பூஜாயாம் பஹூ வசனம் -ஆத்ம நி பஹூ வசனம் –இரண்டுக்கு மேல் மற்று ஒன்றை சஹியாத பூர்த்தி அழகு
சூரணை -146
பிராட்டியும் அவனும் விடிலும் திரு அடிகள் விடாது -திண் கழலாய் இருக்கும் –
சூரணை -147
சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் இழியும் துறை –
சூரணை -148
இத்தால் பிராட்டிக்கு இருப்பிடமாய் –குண பிரகாசமுமாய் –சிசுபாலனையும் -அகப்பட திருத்தி சேர்த்து கொள்ளும் திரு மேனியை நினைக்கிறது –
பலபல நாழம் சொல்லி பழித்த சிசுபாலனையும் கூட -சேட்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட்பால் அடைந்த –
சூரணை -149
சரணம்-இஷ்ட ப்ராப்திக்கு–அநிஷ்ட நிவாரணத்துக்கு–தப்பாத உபாயமாக –
சூரணை -150
இத்தால் ப்ராப்யம் தானே ப்ராபகம் என்கிறது –
சூரணை -151
கீழ் சொன்ன மூன்றும் ப்ராப்யம் இறே-
சூரணை -152
இவன் செயல் அருதியாலே உபாயம் ஆக்குகிறான் இத்தனை-
பாலையே மருந்து ஆக்குவது போலே –
சூரணை -153
சரனௌ சரணம் -என்கையாலே உபாயாந்தர வ்யாவ்ருத்தமான உபாயம் -என்கிறது –
சூரணை -154
ப்ரபத்யே -பற்றுகிறேன் –
சூரணை-155
வாசிகமாகவும் -காயிகமாகவும் -பற்றினாலும் பேற்றுக்கு அழிவு இல்லை -இழவு இல்லை –
தத்வ ஜ்ஞானான் முக்தி
சூரணை -156
உபாயம் அவன் ஆகையாலும் -இவை நேரே உபாயம் அல்லாமையாலும் –இம் மூன்றும் வேணும் என்கிற நிர்பந்தம் இல்லை –
சூரணை -157
வர்த்தமான நிர்த்தேசம் -சத்வம் தலை எடுத்து அஞ்சின போது அனுசந்திக்கைகாக –
சூரணை -158
உபாயாந்தரங்களில் நெஞ்சு செல்லாமைக்கும்-கால ஷேபத்துக்கும்-இனிமையாலே விட ஒண்ணாமை யாலும்-நடக்கும் –
சூரணை -159
பேற்றுக்கு பல காலும் வேணும் என்று நினைக்கில் உபாயம் நழுவும் –
சூரணை -160
உத்தர வாக்யத்தாலே ப்ராப்யம் சொல்லுகிறது –
சூரணை -161
ப்ராப்யாந்தரத்துக்கு அன்று என்கை-
சூரணை -162
உபாயாந்தரங்களை விட்டு சரம உபாயத்தை பற்றினார் போலே
உபேயாந்தரமான ஐஸ்வர்யா கைவல்யங்களை விட்டு எல்லையான
ப்ராப்தியை அர்த்திக்கிறது –
சூரணை -163
இவன் அர்த்திக்க வேணுமோ -சர்வஜ்ஞ்ஞன் இவன் நினைவு அறியானோ -என்னில்
சூரணை -164
இவன் பாசுரம் கேட்டவாறே திரு உள்ளம் உகக்கும் –
சூரணை -165
ஸ்ரீ மதே-பெரிய பிராட்டியாரோடு கூடி இருந்துள்ளவனுக்கு –
சூரணை -166
அவன் உபாயமாம் இடத்தில் தான் புருஷ காரமாய் இருக்கும் –
அவன் ப்ராப்யனாம் இடத்தில் தான் ப்ராப்யையுமாய் -கைங்கர்ய வர்த்தகையுமாய் -இருக்கும்
சூரணை-167
இதிலே திரு மந்த்ரத்திலே சொன்ன ப்ராப்யத்தை விசதமாக அனுசந்திக்கிறது –
பூர்வ வாக்யத்தில் சொன்ன நித்ய யோகம் -புருஷகாரத்வ உபயுக்தம் –உத்தர வாக்யத்தில் நித்ய யோகம் -கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்திநி யாகைக்கும்
-கைங்கர்யத்தை ஓன்று பத்தாக்கி அவன் திரு உள்ளத்தில் படுதுகைக்காக -என்றவாறு –
சூரணை -168
இளைய பெருமாளை போலே -இருவருமான சேர்த்தியிலே
அடிமை செய்கை முறை –
சூரணை -169
அடிமை தான் சித்திப்பதும் ரசிப்பதும் இச் சேர்த்தியிலே –
சூரணை-170
நாராயணாய -சர்வ சேஷியாய் உள்ளவனுக்கு –
சூரணை -171
இதில் திரு மேனியையும் குணங்களையும் சொல்லும்
சூரணை -172
சேஷித்வத்திலே நோக்கு –
சூரணை -173
ப்ராப்தவிஷயத்தில் கைங்கர்யம் இறே ரசித்து இருப்பது –
சூரணை -174
இந்த சதுர்த்தி கைங்கர்யத்தை பிரகாசிப்பிக்கிறது –
சூரணை -175
கைங்கர்யம் தான் நித்யம் –
சூரணை -176-
நித்யமாக பிரார்த்தித்தே பெற வேணும் –
சூரணை -177
சேஷிக்கு அதிசயத்தை விளைக்க சேஷ பூதனுக்கு
ஸ்வரூப லாபமும் ப்ராப்யமும் –
சூரணை-178
நம-கைங்கர்யத்தில் களை அறுக்கிறது –
சூரணை -179
களை யாவது தனக்கு என்ன பண்ணும் அது –
சூரணை -180
இதில் அவித்யாதிகளும் கழி உண்ணும் –
சூரணை -181
உனக்கே நாம் ஆள் செய்வோம் -என்னும்படியே ஆக வேணும் –
கைங்கர்யம் பண்ணும் அளவில் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் -உனக்கும் எங்களுக்குமான இருப்பு தவிர்ந்து உனக்கே உகப்பாக
அடிமை செய்ய வேணும் -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே -போலே –
சூரணை -182
சௌந்தர்யம் அந்தராயம் -கீழ் சொன்ன கைங்கர்யமும் அப்படியே –
பகவன் முக விகாச ஹேதுவாகையாலே இது நமக்கு ஆதரணீயம் -என்கிற பிரதிபத்தியே நடக்கக் கடவது –
சூரணை -183
கைங்கர்ய பிரார்த்தனை போலே -இப் பதத்தில் பிரார்த்தனையும் என்றும் உண்டு –
சூரணை -184
மருந்தே நாங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கு-திரு வாய் மொழி -9-3-4–என்னா நின்றது இறே –
விஷய வைலஷண்யம் அடியாக வரும் ஸ்வ போக்த்ருத்வ புத்தி கந்தல் கழிந்த பரம பதத்திலும் -ஸ்வரூபத்தை அழியாதபடி
சாத்மிப்பிக்கும் பேஷஜமானவனே -என்பதால் பரமபதத்திலும் நமாஸ் உடைய அனுசந்தானத்துக்கு பிரசக்தி உண்டு என்றதாயிற்று –

———————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பிள்ளை லோகாசார்யர் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ முமுஷுப்படி சாரார்தம் -திருமந்திர பிரகரணம்–சூரணை-1-115–ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் —

December 18, 2015

வாழி யுலகாரியன் வாழி யவன் மன்னு குலம்
வாழி முடும்பை என்னு மா நகரம் -வாழி
மனம் சூழ்ந்த பேர் இன்ப மல்கு மிகு நல்லார்
இனம் சூழ்ந்து இருக்கும் இருப்பு

ஒத்து முடும்பை யுலகாரியன் அருள்
ஏது மறவாத வெம்பெருமான் நீதி
வழுவாச் சிறு நல்லூர் மா மறையோன் பாதம்
தொழுவார்க்கு வாரா துயர் —

முடும்பை குலத்துக்கும் இடத்துக்கும் பெயர்

———-

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் -அஷ்ட ஸ்லோகீ–பெரிய கனக வரையை சிறிய கடுகினில் அடைத்து வைப்பன் –
சூரணை-1
முமுஷுக்கு அறிய வேண்டிய ரகஸ்யம் மூன்று –
மோக்தும் இச்சு வ்யுத்பத்தி
சூரணை -2
அதில் பிரதம ரகஸ்யம் திருமந்தரம் –
மந்திர சேஷம் பிரவணத்தை விவரிக்கும் -அத்தை த்வயம் விவரிக்கும் -அத்தை சரம ச்லோஹம் விவரிக்கும் –
மந்தாரம் த்ராயதே -அனுசந்திப்பார்களை ரஷிக்கும் -சப்தத்தாலும் அர்த்தத்தாலும் –அறிவுள்ளவன் -என்று அறிந்த பின்பு
-ஸ்வ தந்த்ரன் பிரமம் போக்க அகாரத்தையும் லுப்த வேற்றுமை உருபையும் நோக்க வேணும் -பரமாத்மாவுக்கு சேஷப்பட்டவன் என்று உணரலாம் –
பிறருக்கும் அடிமை என்கிற பிரமம் போக்க உகாரத்தை நோக்க வேணும் -எம்பெருமானுக்கே உரியவன் என்று உணர்ந்து -இருந்தாலும்
சுய ரஷணத்துக்கு தானே என்ற பிரமம் போக்க நம -நோக்க வேணும் -விஷயாந்தர பற்றுக்களையும் ஆபாச பந்துக்கள் பக்கல் பற்றுதலையும்
விட நாராயணாய- பதம் நோக்க வேணும் -இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் காட்டுவதால் இந்த திரு மந்த்ரமே ராஷனம் ஆகும் –
சூரணை -3-
திருமந்த்ரத்தின் உடைய சீரமைக்கு போரும்படி பிரேமத்தோடே பேணி அனுசந்திக்க வேணும் –
ஈரமான நெஞ்சுடன் பிறர் அறியாதபடி -சர்வ வேத சங்க்ரஹமான மந்திர ரத்னம் குஹ்ய தமம் -சீர்மை உணர்ந்து அனுசந்திக்க வேணும்
சூரணை -4
மந்த்ரத்திலும் மந்த்ரத்துக்கு உள்ளீடான வஸ்துவிலும் மந்திர பிரதனனான ஆசார்யன் பக்கலிலும்
ப்ரேமம் கனக்க உண்டானால் கார்ய கரமாவது –
மந்த்ரே-தத் தேவதாயாம் ச ததா மந்த்ரே பிரதே குரௌ த்ரிஷூ பக்திஸ் சதா கார்யா ச ஹி பிரதம சாதனம் – பிரமாணம்-
சூரணை-5
சம்சாரிகள் தங்களையும் ஈஸ்வரனையும் மறந்து –
ஈஸ்வர கைங்கர்யத்தையும்  இழந்து –
இழந்தோம் என்ற இழவும் இன்றிக்கே –
சம்சாரம் ஆகிற பெரும் கடலில் விழுந்து நோவு பட –
சர்வேஸ்வரன் தன கிருபையாலே -இவர்கள் தன்னை அறிந்து கரை மரம் சேரும் படி –
தானே சிஷ்யனுமாய் -ஆச்சார்யனுமாய் நின்று –
திரு மந்த்ரத்தை வெளி இட்டு அருளினான் –
நர நாரணனனாய் உலகத்து அற நூல் சிங்காமை விரித்தான் –என்றபடி தம்மை அறிந்து பிறவிக் கடலைக் கடந்து -இக்கரைப் பட வேணும் என்று
சூரணை-6
சிஷ்யனாய் நின்றது சிஷ்யன் இருக்கும் இருப்பு -நாட்டார் அறியாமையாலே – அத்தை அறிவிக்கைக்காக –
ஆஸ்திகோ தர்ம சீலஸ் வைஷ்ணவச் சுசீ கம்பீரச் சதுரோ தீரச் சிஷ்ய இத்யபிதீயதே —
தன்னையும் தனது உடைமைகளையும் ஆசார்யனுக்கு என்று கொண்டு –
த்யாஜ்ய உபாதேயம் அறிந்து -பெரியோரைப் பணிந்து -ஞான அனுஷ்டானங்கள் கொண்டு யாதாம்ய ஞானம் உணர்ந்து -ஆசார்ய கைங்கர்யம் உகந்து செய்து
-சமதமாதி ஆத்மகுணங்கள் கொண்டு குருகுல வாசம் செய்து சாஸ்திர விசுவாசம் கொண்டு க்ருதஜ்ஞனாக வர்த்திக்கும் சிஷ்யன்
சூரணை -7
சகல சாஸ்த்ரங்களாலும் பிறக்கும் ஞானம் ஸ்வய மார்ஜிதம் போலே – திரு மந்தரத்தால் பிறக்கும் ஞானம் பைத்ருக தனம் போலே –
சாஸ்திரங்கள் -ஞானக் கலைகள் -ஆயாஸ பூர்வகமாக -ஞானம் பெற -திருமந்தரம் அநாயாசமாக ஞானம் கொடுத்து அருளும் –
சூரணை-8
பகவந் மந்த்ரங்கள் தான் அநேகங்கள் –
திருக் குணங்கள் –திருவவதாரங்கள் -திருமந்த்ரங்கள் அநேகம் என்றவாறு
சூரணை -9
அவை தான-வ்யாபகங்கள் என்றும் அவ்யாபகங்கள் என்றும் இரண்டு வர்க்கம் –
ஸ்வரூபம் வியாபகம் என்பதை காட்டி அருளும் வியாபக மந்த்ரங்கள் -அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் காட்டி அருளும் அவியாபக மந்த்ரங்கள்
சூரணை -10
அவ்யாபகங்களில் மூன்றும் ஸ்ரேஷ்டங்கள் –
நாராயணாய வித்மஹே வாசுதேவாயா தீமஹி தன்னோ விஷ்ணோ ப்ரசோதயாத் –அஷ்டாஷரீ -த்வாதசாஷரீ -ஷடஷரீ
-சூரணை -11
இவை மூன்றிலும் வைத்து கொண்டு பெரிய திரு மந்த்ரம் பிரதானம்-
யதா சர்வேஷூ தேவேஷூ நாஸ்தி நாராயணாத் பர -ததா சர்வேஷூ மந்த்ரேஷூ நாஸ்தி ச அஷ்டாஷர பர -நாராதீய அஷ்டாஷர ப்ரஹ்ம விதியை
பூத்வோர்த்த்வ பாஹூ ரத்யாத்ர சத்ய பூர்வம் ப்ரவீமிவ ஹே புத்ர சிஷ்யா ஸ்ருணுத ந மந்திர உஷ்ட அஷ்டாஷர பர -ஸ்ரீ நாரசிம்ஹ புராணம் –
சூரணை -12
மற்றவை இரண்டுக்கும் அசிஷ்ட பரிக்ரகமும் அபூர்த்தியும் உண்டு –
அசிஷ்ட பரிக்ரஹம் –நிர்விசேஷ சின்மாத்திர வஸ்துவாதிகள் குத்ருஷ்டிகள் ஆதரிப்பதால் என்றபடி –
வியாப்தியைச் சொல்லி -வியாபிக்கப் படும் பொருள் இனது என்று காட்டி -வியாபிக்கும் விதம் வியாபிப்பததால் பலன் –
வியாபத்தீருப்பவனின் குணங்கள் அனைத்தையும் காட்டும் மந்த்ரம் அன்றோ
நார சப்தம் –வியாபிக்கப் படும் வஸ்துக்களை சொல்லி -நாராயண பஹூ வ்ரீஹி சமாசத்தால் அந்தர்யாமித்வம் சொல்லி
தத் புருஷ சமாசத்தாலே தாரகத்வம் சொல்லிற்று அயன சப்தத்தாலே கரணே வ்யுத்பத்தியால் உபாயத்வமும் கர்மணி வ்யுத்பத்தியால் உபேயத்வமும் சொல்லிற்று –
-சூரணை -13
இத்தை வேதங்களும் ருஷிகளும் ஆழ்வார்களும் ஆச்சார்யர்களும் விரும்பினார்கள் –
சூரணை-14
வாச்ய பிரபாவம் போலே அன்று வாசக பிரபாவம் –
சூரணை -15
அவன் தூரஸ்தன் ஆனாலும் இது கிட்டி நின்று உதவும்
சங்க சக்ர கதா பாணே த்வாரக நிலயா அச்யுத கோவிந்த புண்டரீகாஷா ரஷமாம் சரணா கதாம் –
கோவிந்தேதி யதாக்ரந்தாத் கிருஷ்ணா நாம் தூர வாஸி நாம் ருணம் பிரவ்ருத்தமீவ மே ஹ்ருதயான் நாப சர்ப்பதி
நாராயண -சாந்த வாசித்த்தில் ஏக தேச கோவிந்த நாமாவின் பெருமை சொல்லி -கைமுதிக நியாயத்தாலே திருமந்தரம் பெருமை சொல்லிற்று
-சூரணை -17
சொல்லும் க்ரமம் ஒழிய சொன்னாலும் தன்ஸ்வரூபம் கெட நில்லாது –
சூரணை -18
இது தான் குலம் தரும் என்கிறபடியே எல்லா அபேஷிதங்களையும் கொடுக்கும் –
சூரணை -19
ஐஸ்வர்ய கைவல்ய பகவ லாபங்களை ஆசைப் பட்டவர்களுக்கு அவற்றை கொடுக்கும் –
சூரணை -20
கர்ம ஞான பக்திகளிலே இழிந்தவர்களுக்கு விரோதியை போக்கி அவற்றை தலை கட்டி கொடுக்கும் –
சூரணை-21
பிரபத்தியில் இழிந்தவர்களுக்கு ஸ்வரூப ஞானத்தை பிறப்பித்து
காலஷேபத்துக்கும் போகத்துக்கும் ஹேதுவாய் இருக்கும் —
எனக்கு என்றும் தேனும் பாலும் அமுதமுமாகிய திருமால் திரு நாமம் நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் நமோ நாராயணமே-
எனக்கு தேனே பாலே கண்ணலே யமுதே திருமால் இரும் சோலைக் கோனே –
சூரணை -22
மற்று எல்லாம் பேசிலும் என்கிறபடியே -அறிய வேண்டிய அர்த்தம் எல்லாம்
இதுக்குள்ளே உண்டு
சூரணை -23
அதாவது ஐஞ்சு அர்த்தம்-
திருமந்த்ரத்தில் பிரணவத்தில் சேதன ஸ்வரூபத்தையும் நமாஸ் சாலே விரோதி உபாய ச்வரூபங்களையும் -நாராயண பதத்தால் பரம புருஷன்
ஸ்வரூபத்தையும் சதுர்தியால் புருஷார்த்த ஸ்வரூபத்தையும் பிரதிபாதித்து அர்த்த பஞ்சகம் -சொல்லிற்று –
சூரணை -24
பூர்வாச்சார்யர்கள் இதில் அர்த்தம் அறிவதற்கு முன்பு -தங்களை பிறந்தார்களாக நினைத்து இரார்கள் –
இதில் அர்த்த ஞானம் பிறந்த பின்பு -பிறந்த பின் மறந்திலேன் -என்கிறபடியே -இத்தை ஒழிய வேறு ஒன்றால்-கால ஷேமம் பண்ணி அறியார்கள்
வேத சாஸ்திரங்கள் அருளிச் செயல்கள் எல்லாம் திருமந்த்ரத்தின் அர்த்தங்களை உள் கொண்டே என்பதால்
-இத்தை ஒழிய வேறு ஒன்றால் கால ஷேபம் செய்ய மாட்டார்கள் –
சூரணை -25
வாசகத்தில் காட்டில் வாச்யத்தில் ஊன்றுக்கைக்கு அடி -ஈச்வரனே உபாயம் உபேயம் என்று நினைத்து இருக்கை

சூரணை -26
இது தன்னில் சொல்லுகிற அர்த்தம் —ஸ்வரூபமும்–ஸ்வரூப அனுரூபமான ப்ராப்யமும்-ஸ்வரூபமும் உபாயமும் பலமும்-என்னவுமாம் –
சமுதாய வாக்யார்த்தம் -பிரணவம் நமஸ் -சேஷத்வ பாரதந்த்ர்ய ஸ்வரூபம் -நாராயணாய பிராப்யம் கைங்கர்யம் காட்டும் முதல் யோஜனை
பிரணவத்தால் சேஷத்வம் ஆகிற ஸ்வரூபமும் – நமஸ் சாலே உபாயமும் -நாராயநாயா என்று பலனும் சொலிற்று இரண்டாவது யோஜனை
நமஸ் -ஸ்வ பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தியே உபாயம் -ஸ்வ தந்த்ரம் கழிய வேண்டும் -என்பதால் நமஸ் உபாயம் சொல்லிற்று என்று கொள்ள வேண்டும் –

சூரணை -27
பலம் இருக்கும் படி ப்ரமேய சேகரத்திலும் -அர்சிராதிகதியிலும் சொன்னோம் –
முமுஷுத்வம் உண்டாவது தொடங்கி நலமந்தம் இல்லாதோர் நாட்டில் அத்தாணிச் சேவகம் பெறுவது ஈறாக உள்ள பலன்களை -பலம் இருக்கும் படி என்கிறார்
சூரணை -28
இது தான் எட்டு திரு அஷரமாய் மூன்று பதமாய் இருக்கும் –
நார அயநாயா பிரித்து ஷட் அஷரமாக சொல்வது ஸ்ருதி சித்தம் இல்லையே-
சூரணை -29
மூன்று பதமும் மூன்று அர்த்தத்தை சொல்லுகிறது-
சூரணை -30
அதாவது சேஷத்வமும் -பாரதந்த்யமும் கைங்கர்யமும்-
பிரணவம் நமஸ் இரண்டும் -சேஷத்வம் பாரதந்த்ர்யம் இரண்டும் ஸ்வரூபம் காட்ட -நாராயணாய -கைங்கர்யம் காட்டும்
சூரணை -31
இதில் முதல் பதம் பிரணவம்-
அம் என்பதை தவிர்த்து பிரணவம் என்கிறார் -உபதேசத்தால் பெற வேண்டியதால் பிரணவம் என்கிறார்
சூரணை-32
இது அ என்றும் -உ என்றும் -ம என்றும் மூன்று திரு அஷரம்-
சந்தி பெற்ற சம்ஹிதாகாரத்தில் ஓம் ஒரே எழுத்து ஒரே பதம் ஒரே அர்த்தம் -அசம்ஹிதாகாரத்தை பார்த்தால் மூன்று எழுத்துக்கள் மூன்று பதங்கள் மூன்று அர்த்தங்கள்
சூரணை -33
மூன்று தாழி யிலே   தயிரை நிறைத்து கடைந்து வெண்ணெய் திரட்டினா போல்
மூன்று வேதத்திலும் மூன்று அஷரத்தையும் எடுத்தது –
சூரணை -34
ஆகையால் இது சகல வேத சாரம் –

சூரணை-35
இதில் அகாரம் சகல சப்தத்துக்கும் காரணமாய்–நாராயண பதத்துக்கு சங்க்ரகஹமாய் இருக்கையாலே
சகல ஜகத்துக்கும் காரணமாய் சர்வ ரஷகனான எம்பெருமானை சொல்லுகிறது –
பிரகிருதி -ஸ்வ பாவம் -சக்தியால் -அதாவது —அகர முதல எழுத்து எல்லாம் -காரணத்வம்-காட்டும் – தாது சக்தியினால் -அவ ரஷணே தாது –ரஷகத்வம் காட்டும்
சூரணை-36
ரஷிக்கை யாவது விரோதியை போக்குகையும்-
சூரணை -37
இவை இரண்டும் சேதனர் நின்ற நின்ற அளவுக்கு ஈடாய் இருக்கும்-
சூரணை -38
சம்சாரிகளுக்கு விரோதி சத்ரு பீடாதிகள் -அபேஷிதம் அன்ன பாநாதிகள் –
முமுஷுகளுக்கு விரோதி -சம்சார சம்பந்தம் -அபேஷிதம் பரம பத ப்ராப்தி
முக்தருக்கும் நித்யருக்கும் விரோதி -கைங்கர்ய ஹானி -அபேஷிதம் -கைங்கர்ய விருத்தி –
சூரணை -39
ஈஸ்வரனை ஒழிந்தவர்கள் ரஷகர் அல்லர் என்னும் இடம்
பிரபந்த பரித்ரானத்திலே  சொன்னோம் –
பிராதாக்கள் ரஷகர் அல்லர் -வாலி ராவணன் பக்கலில் காணலாம் –
புத்ரர்கள் ரஷகர் அல்லர் என்னும் இடம் ருத்ரன் கம்சன் பக்கலில் காணலாம்
மாதா பிதாக்கள் ரஷகர் அல்லர் என்னும் இடம் கைகேயி ஹிரண்யன் பக்கலில் காணலாம்
ஸ்திரீகளுக்கு பர்த்தாக்கள் ரஷகர் அல்லர் என்னும் இடம் தர்ம புத்திரன் பக்கலிலும் நளன் பக்கலிலும் காணலாம் -இத்யாதி ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்
சூரணை -40
ரஷிக்கும் போது பிராட்டி  சந்நிதி வேண்டுகையாலே -இதிலே ஸ்ரீ சம்பந்தமும் அனுசந்தேயம் -ஸ்ரீ சம்பந்தமும் அனுசந்தேயம் பாட பேதம்-
நாராயணன் என்றாலே ஸ்ரீ சம்பந்தம் -லஷ்மி விசிஷ்டன் எனபது சித்திக்குமே -ஆனாலும் நினைப்பூட்ட விசேஷித்து அருளிச் செய்கிறார் –
சூரணை -41
அத்ர பகவத் சோநாபதி மிஸ்ரர் வாக்யம்-அவன் மார்பு விட்டு பிரியில்
இவ் அஷரம் விட்டு பிரிவது –
சூரணை -42
பர்த்தாவினுடைய படுக்கையையும் பிரஜையினுடைய தொட்டிலையும்
விடாதே இருக்கும் மாதாவை போலே–பிரதம சரம பதங்களை விடாதே இருக்கும் இருப்பு –
பிராட்டிக்கு அகாரத்தில் அந்வயம் அர்த்த பலத்தாலே -இவளுக்கு சப்த சக்தியினால் போதகம் மாகாரமே யாகையால் ஜீவ கோடியில்
இவளுக்கு அந்தர்பாவம் குறையற்றது என்று முடிந்து நின்றது -ஈஸ்வர தத்வத்தில் சேர்ந்தவள் என்றால் ஈஸ்வர த்வயம் உண்டாகுமே
சூரணை -43
ஸ்ரீ நந்த கோபரையும் கிருஷ்ணனை யும் விடாத யசோதைப் பிராட்டியை போலே
சூரணை-44
ஒருவன் அடிமை கொள்ளும் போது க்ருஹிணிக்கு என்று அன்றே ஆவண ஓலை
எழுதுவது -ஆகிலும் பணி செய்வது க்ருஹிணிக்கு இறே-
சூரணை -45-
ஆக பிரித்து நிலை இல்லை –
சூரணை -46
பிரபையையும் பிரபாவையையும்-புஷ்பத்தையும் மணத்தையும் போலே –
அனந்யா ராகவேணாஹம் பாஸ்கரேண பிரபா யதா –அனந்யா ஹி மயா சீதா பாஸ்கரேண பிரபா யதா –
பிர ஸூ நம் புஷ்யந்தீமபி பரிமளர்த்திம்ஜிகதிஷூ -பட்டர் -ஸ்ரீ குண ரத்ன கோசம்
சூரணை -47
ஆக இச் சேர்த்தி உத்தேச்யமாய் விட்டது-
சூரணை -49
சதுர்த்தி ஏறின படி என் ? என்னில்-
சூரணை -50
நாராயண பதத்துக்கு சங்க்ரகமாய் இருக்கையாலே-
சூரணை -51
இத்தால் ஈஸ்வரனுக்கு சேஷம் என்கிறது
சூரணை -52
சேஷத்வம் துக்க ரூபமாக வன்றோ நாட்டில் காண்கிறது என்னில் –
சூரணை -53
அந்த நியமம் இல்லை -உகந்த விஷயத்துக்கு சேஷமாய் இருக்கும் இருப்பு
சுகமாக காண்கையாலே-
சம்வாஹயாமி சரணாயுத பத்ம தாம் ரௌ-துஷ்யந்தன் சகுந்தலையை பார்த்து –
சூரணை -54
அகாரத்தாலே கல்யாண குணங்களை சொல்லுகையாலே இந்த சேஷத்வமும் குணத்தாலே வந்தது-
சூரணை-55
சேஷத்வமே ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம் —
சூரணை -56
சேஷத்வம் இல்லாத போது ஸ்வரூபம் இல்லை –
சூரணை -57
ஆத்மா அபஹாரமாவது ஸ்வதந்த்ரம் என்கிற நினைவு -ஸ்வதந்த்ரமாம் போது இல்லையே விடும் –
சேஷத்வம் இல்லாத போது-ஸ்வ தந்த்ரன் நினைவு வரும் -இதுவே ஆத்மா அபஹாரம் ஆகும் -எனவே ஸ்வரூபம் இல்லை யாகுமே

சூரணை -58
ஸ்தான பிரமாணத்தாலே உகாரம் அவதாரணர்த்தம்-
ஏகார ஸ்தானத்திலே உகார பிரயோகம் -ததேவாக்நிஸ் தத் வாயுஸ் தத் ஸூ ர்யஸ் தாது சந்த்ரமா -இத்யாதிகள்
சூரணை -59
இத்தால் பிறர்க்கு சேஷம் அன்று என்கிறது-
அயோக வியச்சேதம்-சங்கு வெண்மை நிறம் உடையதே -வெண்மை நிறமே உள்ளது –
அந்ய யோக வியச்சேதம் -வெண்மை நிறம் சங்கில் தவிர வேறு ஒன்றில் இல்லை –
இங்கு அவனுக்கே சேஷப் பட்டவன் என்று அந்ய யோக வியச்சேதம் காட்டப் படுகிறது
சூரணை -60
பெரிய பிராட்டியாருக்கு சேஷம் என்கிறது என்றும் சொல்வார்கள் –
பகவச் சாஸ்த்ரத்தில் உகாரம் லஷ்மி சப்தம் -ஆகையால் ஸ்பஷ்டமாக லஷ்மி சேஷத்வம் அர்த்தம் அனுசந்தேயம்
சூரணை-61
அதிலும் அந்ய சேஷம் கழிகையே பிரதானம் –
சூரணை -62
தேவர்களுக்கு சேஷமான ப்ரோடாசத்தை நாய்க்கு இடுமா போலே -ஈஸ்வர சேஷமான
ஆத்ம வஸ்துவை சம்சாரிகளுக்கு சேஷம் ஆக்குகை-
வானிடை வாழும் அவ்வானவர்க்கு மறையவர் வேள்வியில் வகுத்த அவி —
சூரணை -63
பகவத் சேஷத்வத்திலும் அந்ய சேஷத்வம் கழிகையே பிரதானம் –
சூரணை-64-
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் என்கையாலே –
ஸ்வ புருஷம் அபிவீஷ்ய பாச ஹஸ்தம் வத்தி யம கில தஸ்ய கர்ண மூலே பரிஹர மது ஸூ தன பிரபன்னான் பிரபுர ஹமான்யன்ருணாம்
ந வைஷ்ணவாநாம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -3-7-14-
திறம்பேல்மின் கண்டீர் திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் இறைஞ்சியும் சாதுவராய் போதுமின்கள் என்றான்
நமனும் தன் தூதுவரை கூவிச் செவிக்கு -நான்முகன் திருவந்தாதி -68
அடி– அடிகள் -திருவடி -ஸ்வாமிக்கு வாசகம் -மது ஸூ தன பிரபன்னான் என்பத்தை மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் —
சூரணை -65
இத்தால் தனக்கும் பிறர்க்கும் உரித்தன்று என்கிறது-
அந்ய -சேஷத்வம் கழிகை -தனக்கும் தான் சேஷி அல்ல என்கிறது –

சூரணை -66
மகாரம் இருப்பத்தஞ்சாம் அஷரமாய்-ஞான வாசியுமாய் -இருக்கையாலே ஆத்மாவை சொல்லுகிறது –
சூரணை -67
இது தான் சமஷ்டி வாசகம்-
சூரணை -68
ஜாத் ஏக   வசனம்
பத்தர் முக்தர் நித்யர் மூன்று வர்க்க ஆத்மாக்களுக்கும் பகவத் சேஷத்வமே லஷணம்-
சூரணை -69
இத்தால் ஆத்மா ஞாதா என்று தேஹத்தில் வ்யாவ்ருத்தி சொல்லிற்று ஆயிற்று-
சூரணை -70
தேஹத்தில்  வியாவ்ருத்தி தத்வ சேகரத்தில் சொன்னோம்-
சூரணை -71
மணத்தையும் ஒளியையும் கொண்டு பூவையும் ரத்னத்தையும் விரும்புமா போலே
சேஷம் என்று ஆத்மாவை ஆதரிக்கிறது –
சூரணை-72
ஆக பிரணவத்தால்- கண்ண புரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியனோ -பெரிய திரு மொழி -8-9-3-
என்கிறபடி ஜீவ பர சம்பந்தம் சொல்லிற்று –
சூரணை -73
இத்தால் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு -என்றது ஆயிற்று –
சூரணை -74
அகாரத்தாலும் மகாரத்தாலும் -ரஷகனையும் ரஷ்யத்தையும் சொல்லிற்று –
சதுர்த்தியாலும் உகாரத்தாலும் -ரஷன ஹேதுவான ப்ராப்தியையும் பலத்தையும் சொல்லிற்று –
சூரணை -75
இனி மேல் பிரணவத்தை விவரிக்கிறது –

சூரணை -76
உகாரத்தை விவரிக்கிறது நமஸ்
அகாரத்தை விவரிக்கிறது நாராயண பதம் –
மகாரத்தை விவரிக்கிறது சதுர்த்தி -நார பதம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
ரிங் -ஷயே-தாது -நசிக்கக் கூடியது -நர -நசிக்காமல் -நித்தியமாய் -அன் ப்ரத்யயம் சமூஹம் -நார பன்மை –
சூரணை -77
அடைவே விவரியாது ஒழிகிறது விரோதி போய் அனுபவிக்க வேண்டுகையாலே –
சூரணை-78
நமஸ் -ந என்றும் ம என்றும் இரண்டு பதம் –
சூரணை -79
ம -என்கிற இத்தால் தனக்கு உரியன் -என்கிறது–ந -என்று அத்தை தவிர்கிறது
சூரணை -80
நம-என்கிற இத்தால் -தனக்கு உரியன் அன்று -என்கிறது –
சூரணை -81
பிறருக்கு உரியனான அன்று தன வைலஷண்யத்தை காட்டி மீட்கலாம் -தனக்கு என்றும் அன்று யோக்யதையும் கூட அழியும் –
சூரணை -82
இத்தால் விரோதியை கழிக்கிறது
சூரணை -83
விரோதி தான் மூன்று
சூரணை -84
அதாவது–ஸ்வரூப விரோதியும்–உபாய விரோதியும்–ப்ராப்ய விரோதியும்
மந்திர ப்ரஹ்மணி மத்யமேன நமஸா பும்ஸ ஸ்வரூபம் கதி கம்யம் சிஷித மீஷிதே நபுரத பச்சாத பிஸ்தா நத-பட்டர்
காகாஷி ந்யாயம்-ஓம் நம -நம நம– நாராயண நம – –
சூரணை -85
ஸ்வரூப விரோதி கழிகையாவது-யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே என்று இருக்கை-
உபாய விரோதி கழிகையாவது -களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்று இலேன் -என்று இருக்கை-
ப்ராப்ய விரோதி கழிகையாவது -மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -என்று இருக்கை –
என்னையும் என் உடைமையையும் உன் சக்கரப் பொறி யொற்றிக் கொண்டு நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் –
-ஆத்மாத்மீயங்கள் இரண்டும் எம்பெருமானுக்கே சேஷம் என்று இருக்கை ஸ்வரூப விரோதி கழிந்த நிலைமை –என்றதாயிற்று –
உனக்குப் பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன் -இனிப் போய் ஒருவன் தனக்குப் பணிந்து கடைத்தலை நிற்கை
நின் சாயை அழிவு கண்டாய் -உபாய விரோதி கழிந்த நிலைமை
நிலா தென்றல் புஷ்பம் சந்தானம் போலே வழு விலா அடிமை செய்வது கைங்கர்யத்தில் ஸ்வ பிரயோஜன புத்தி கழிந்தமை –
சூரணை -86
ம -என்கை ஸ்வரூப நாசம் -நம-என்கை ஸ்வரூப ஜீவனம் –
சூரணை -87
இது தான் ஸ்வரூபத்தையும் -உபாயத்தையும் -பலத்தையும் -காட்டும் –
சூரணை -88
தொலை வில்லி மங்கலம் தொழும்-என்கையாலே ஸ்வரூபம் சொல்லிற்று –
வேம்கடத்து உறைவார்க்கு நம -என்கையாலே -உபாயம் சொல்லிற்று –
அந்தி தொழும் சொல் -என்கையாலே பலம் சொல்லிற்று-
தொழும் இவளை -தொழும் சொல் -அகண்ட நமஸ் -ஸ்வரூப வாசகம் -உகந்து அருளின நிலத்து அளவும் செல்லும் படி –
நம -அகண்ட நமஸ் உபாயம் -ஸ்வ ரஷணத்தில் அந்வயம் அறுத்து
பிராப்தி தசையில் -கைங்கர்ய ரசம் அதிசயித்து இருக்கும் நிலையில் -அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன் -தொழும் சொல் –அகண்ட நமஸ் பல வாசகம் –
சூரணை-89
உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை -என்கிறபடியே இதிலே பாகவத சேஷத்வமும்-அனுசந்தேயம்-
சூரணை -90
இது அகாரத்திலே என்றும் சொல்லுவார்கள்- உகாரத்தில் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
பாகவத சேஷத்வம் -சாஷாத் சப்தத்தில் இருந்து கிடைக்காமல் அர்த்த பலத்தாலே கிடைப்பது ஓன்று ஆகையாலே இத்தை எந்த இடத்திலே
அனுசந்தித்தாலும் குறை இல்லை -ஆனாலும் அஹங்காரம் மமகாரங்கள் ஆகிற கந்தல் நன்றாக கழிந்த இடத்திலே
-நமஸ் -சிலே அனுசந்திப்பது மிகவும் பொருந்தும் -என்பதே இவர் திரு உள்ளம் –
சூரணை -91
ஈஸ்வரன் தனக்கே யாக இருக்கும் –அசித்து பிறர்க்கே யாக இருக்கும் –
ஆத்மா தனக்கும் பிறர்க்கும் பொதுவாக இருக்கும் -என்று முற்பட்ட நினைவு –
அங்கன் இன்றிக்கே -அசித்தை போலே -தனக்கே  யாக எனைக் கொள்ள வேணும் -என்கிறது நமசால்-
நமஸ் அர்த்தம் நெஞ்சிலே ஊறின பின்பு -சைதன்யம் அற்ற அசித்துப் போலே -தனக்கு என்று இருக்கை அன்றிக்கே -பரார்த்தமாக
-ஸ்வா ர்த்த பிரதிபத்தி லேசமும் அற்று -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே எனக்கே கண்ணனை யான் கொள் சிறப்பே -என்கிறபடியே
அத்தலைக்கு ரசமாகும் படி விநியோகம் கொள்ள வேணும் என்கிற நினைவே நமஸ் சப்தார்த்த ஞானத்துக்கு பலன் –
சூரணை -92
அதாவது போக தசையில் ஈஸ்வரன் அழிக்கும் போது நோக்க வேணும் என்று அழியாது ஒழிகை –
வாரிக் கொண்டு என்னை விழுங்குவன் காணில் என்று ஆர்வுற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம் பாரித்து தான் என்னை முற்றும் பருகினான் –
நைச்யம் பாவித்து இறாய்த்து போகத்தை அழிக்க கூடாதே -செய்த்தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வன செய்து கொள்ள –
இசைந்து நிற்கை யாயிற்று அத்தலைக்கு ரசமாம் படி விநியோகப் படுகை
சூரணை -93
அழிக்கைக்கு ஹேது கீழே சொல்லிற்று -மேலும் சொல்லும் –
சேஷத்வமே எம்பெருமானுடைய தலை தடுமாறின போகத்தை அழிக்க நினைக்கும் ஹேது என்றத்தை கீழே சொல்லி -மேலே சதுர்தியிலும் அது சொல்லப் படும் –
சூரணை -94-
இந் நினைவு பிறந்த போதே க்ருத்க்ருத்யன் –
இந் நினைவு இல்லாத போது எல்லா துஷ்க்ருதங்களும் க்ருதம்-
இந் நினைவிலே எல்லா சூக்ருதங்களும் உண்டு –
இது இன்றிக்கே இருக்க பண்ணும் யஞ்ஞாதிகளும் ப்ராயச்சித்தாதிகளும் நிஷ் பிரயோஜனங்கள்-
இது தன்னாலே எல்லா பாபங்களும் போம் –
எல்லா பலன்களும் உண்டாம் –
இப் பாரதந்த்ர்யா உணர்சியாலே சம்சார நிவ்ருத்தி முதலாக நித்ய கைங்கர்யம் அளவாக உண்டான சகல பலன்களும் உண்டாகும்

சூரணை-95
நாராயணன் என்றது நாரங்களுக்கு அயநம்  என்ற படி
சூரணை -96
நாரங்கள் ஆவன நித்ய வஸ்துக்களினுடைய திரள் –
நாராணாம் அயனம் -நாராயண -தத் புருஷ சமாசம் -நாரங்களுக்கு அயனம்
நாரா அயனம் யஸ்ய ச -பஹூ வ்ரீஹி சமாசம் -நாரங்களை அயனமாகக் கொண்டவன் -அயனம் -ஆஸ்ரயம்
சூரணை-97
இவை ஆவன
ஞான ஆநந்த அமலத்வாதிகளும் –ஞான சக்தியாதிகளும் – வாத்சல்ய சொவ்சீல்யாதிகளும் –
திரு மேனியும் – காந்தி சொவ்குமார்யாதிகளும் – திவ்ய பூஷணங்களும்- திவ்ய ஆயுதங்களும் –
பெரிய பிராட்டியார் தொடக்கமான நாச்சிமார்களும் – நித்ய சூரிகளும் – சத்ர சாமராதிகளும் –
திரு வாசல் காக்கும் முதலிகளும் – கணாதிபரும்- முக்தரும் –
பரம ஆகாசமும் – பிரகிருதியும் – பத்தாத்மாக்களும் – காலமும் – மஹதாதி விஹாரங்களும் –
அண்டங்களும் –அண்டத்துக்கு உள் பட்ட தேவாதி பதார்த்தங்களும் —
அநித்திய வஸ்துக்கள் எவையுமே இல்லையே -ஸ்வரூபதோ நித்யங்கள் -பிரவாஹதோ நித்யங்கள் –
-சூரணை -98-
அயநம் -என்றது இவற்றுக்கு ஆஸ்ர்யம்  என்றபடி –
சூரணை -99-
அங்கன் இன்றிக்கே இவை தனை ஆஸ்ர்யமாக உடையன் -என்னவுமாம் –
சூரணை -100
இவை இரண்டாலும் பலித்தது பரதவ சௌ லப்யங்கள் –
நாரங்களுக்கு அயனம் -தத் புருஷ சமாசம் -சகல வஸ்துக்களுக்கும் ஆதாரம் -பரத்வம்
நாரங்களை ஆஸ்ரயமாக உடையவன் –அந்தர்யாமி -பஹூவ்ரீஹி சமாசம் -சௌலப்யம் –
சூரணை -101
அந்தர்யாமித்வமும் -உபாயத்வமும் -உபேயத்வமும் -ஆகவுமாம் –
அயன பதம் —ஈயதே அ நே நே த்யயனம்-என்கிற – கரணே வயுத்பத்தியிலும் -எம்பெருமான் உபாயமாக இருப்பவன் என்றும்
–ஈயதே அசௌ இதி அயனம் என்கிற – கர்மணி வ்யுத்பத்தியிலும் -எம்பெருமான் உபேயமாக இருப்பவன்
சூரணை -102
எம்பிரான் எந்தை -என்கையாலே ஈச்வரனே எல்லா உறவு முறையும் என்றும் சொல்லும் –
தாயாய் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றும் முற்றுமாய் -சர்வ பிரகார விசிஷ்டம் சர்வ வித பந்து -நாராயண பதத்தில் சித்தம் -இத்தால் உபேயத்வம் சொல்லிற்று
சூரணை -103
நாம் பிறர்க்கான அன்றும் அவன் நமக்காய் இருக்கும் –
நமக்கு ஆபிமுக்யம் உண்டாக்கும் படியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு நம் பக்கலிலே ஊற்றம் உற்று இருக்கையாய் இருக்கும்
சூரணை -104
இரா மடமூட்டுவாரைப் போலே உள்ளே பதி கிடந்து -சத்தையே பிடித்து –
நோக்கிக் கொண்டு போரும்-
சூரணை -105
ஆய -என்கிற இத்தால் -சென்றால் குடையாம் -என்கிறபடியே எல்லா அடிமைகளும்
செய்ய வேண்டும் என்று அபேஷிக்கிறது-
சூரணை -106
நமஸாலே  தன்னோடு உறவு இல்லை என்று வைத்து கைங்கர்யத்தை பிரார்த்திக்க கூடுமோ என்னில்-
சூரணை -107
படியாய் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே -என்கிறபடியே கைங்கர்ய பிரார்த்தனை
வந்தேறி அன்று -ஸ்வரூப பிரயுக்தம் –
சூரணை -108
ஆகையால் வழு  இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -என்கிற பிரார்த்தனையை காட்டுகிறது –
சூரணை-109
கண்ணார கண்டு கழிவதோர் காதலுற்றார்க்கு உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்-என்கிற படி
காண்பதற்கு முன்பு  உறக்கம் இல்லை -கண்டால் -சதா பச்யந்தி -ஆகையால் உறக்கம் இல்லை –
சூரணை -110
பழுதே பல காலும் போயின -என்று இழந்த நாளுக்கு கூப்பிடுகிறவனுக்கு உறங்க விரகு இல்லை –
சூரணை -111
அன்று நான் பிறந்திலேன் பிறந்த பின் மறந்திலேன் -என்னா நின்றார்கள் இறே-
சூரணை -112
இவ் அடிமை தான் -ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி என்கிறபடியே
சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவச்தைகளிலும் அனுவர்த்திக்கும் –
சூரணை -113
எட்டு இழையாய் மூன்று சரடாய் இருப்பதொரு மங்கள ஸூத்ரம் போலே திரு மந்த்ரம் –
சூரணை -114
இத்தால் ஈஸ்வரன் ஆத்மாக்களுக்கு பதியாய் நின்று ரஷிக்கும் என்கிறது –
-சூரணை -115
ஆக திரு மந்தரத்தால் –
எம்பிரானுக்கே உரியேனான நான்
எனக்கு உரியன் அன்றிக்கே ஒழிய வேணும்
சர்வ சேஷியான நாராயண னுக்கே
எல்லா அடிமைகளும் செய்ய பெறுவேனாக வேணும் –
என்றது ஆயிற்று –

திருமந்திர பிரகரணம் முற்றிற்று –

—————————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பிள்ளை லோகாசார்யர் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்