திருவாய்மொழி – -2-10– –ஈட்டு -ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் —

பிரவேசம்

கீழ் எம்மா வீட்டில் நிஷ்கர்ஷித்த ப்ராப்யம் -தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமீதே -2-9-4-பெறுகைக்கு திருமலையை –
திருமால் இரும் சோலையை -ஆஸ்ரயிக்கிறார்—சமன் கொள் வீடு தரும் தடம் குன்றம் -2-10-5-என்று ஆளவந்தார் என்று
அருளிச் செய்தாராக திருமாலை யாண்டான் பணிக்கும் படி –
எம்பெருமானார் -அங்கன் அல்ல -இவர் பாட்டுத் தோறும் -ஒல்லை 2-9-1–ஒல்லை -2-9-10-என்றும் 2-9-2–காலக் கழிவு செய்யேல்
-என்றும் த்வரிக்கப் புக்கவாறே –நமக்கும் அறிவித்து நாமும் இவர் கார்யம் செய்வதாக அறுதி இட்டால் -சரீர சம நந்தரம் பேறு தப்பாது –
என்று அறுதி இட்டு இருக்கலாய் இருக்க இவர் இப்படி த்வரிக்கிறது -இச் சரீரத்தோடு நாம் அடிமை கொள்ள வேணும் -என்று
போலே இருந்தது -இனி இவருக்கு நாம் நினைத்தபடி பரிமாறுகைக்குஏகாந்தமான தேசம் ஏதோ என்று
ஞாலத்தூடே நடந்து உழக்கி பார்த்து -10-7-4-வரச் செய்தே -இவ்விடம் சால ஏகாந்த ஸ்தலமாய்
இருந்தது என்று – திருமலையிலே சந்நிதி பண்ணி யருளி -நாம் உமக்கு முகம் தருகைக்காக வந்து நிற்கிறோம் -நீர் இங்கே வந்து
நினைத்த வகைகளில் எல்லாம் பரிமாறி அனுபவியும் என்று தெற்குத் திருமலையில் நிற்கும் நிலையை காட்டிக் கொடுக்க இவரும்
அத்தை அனுசந்தித்து பகவான் பிராப்யனானால் அவன் வர்த்திக்கும் தேசமும் பிராப்யமாகக் கடவது இறே
அத்தாலே திருமலையோடு-
அத்தோடு சேர்ந்த அயன் மலையோடு
புற மலையோடு
திருப்பதியோடு
போம் வழியோடு
போகக் கடவோம் என்று துணியும் துணிவோடு வாசியற பிராப்ய அந்தர்கதமாய் அனுபவித்து இனியராகிறார் -என்று

—————————————————————————

அவதாரிகை –

திருமலையை பிராபிக்கையே இவ்வாத்மாவுக்கு நிரதிசய புருஷார்த்தம் -என்கிறார் –

கிளர் ஒளி இளமை கெடுவதன் முன்னம்
வளர் ஒளி மாயோன் மருவிய கோயில்
வளர் இளம் பொழில் சூழ் மாலிரும் சோலை
தளர்விலராகில் சார்வது சதிரே –2-10-1-

கிளர் ஒளி இளமை கெடுவதன் முன்னம்
திருமலையை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்றார் –
செய்கிறோம் என்று ஆறி இருந்தார்கள்
கெடுவிகாள் எத்தை விஸ்வசித்து தான் நீங்கள் ஆறி இருக்கிறது
வயோ அச்யாஹ்யாதி வர்த்ததே -யுத்த -5-5-அன்றோ
வாள்களாகி நாள்கள் செல்ல -திருச்சந்த விருத்தம் -115-வன்றோ நீங்கள் ஆறி இருக்கிறது
கழிந்த பருவத்தை உங்களால் தான் மீட்கப் போமோ
கிளர் ஒளி இளமை -என்றது மானச ஸ்ரத்தையாய் பிறந்த இஸ்ரத்தை -இதில் நின்றும் மாறி விஷயாந்தரத்திலே பிறப்பதற்கு முன்பே
ஒருவனுக்கு ஒரு விஷயத்திலே ஒரு கால் ஸ்ரத்தை பிறக்கும் -அவன் தனக்கே அவ்விஷயத்தில் அஸ்ரத்தை பிறக்கக் கடவதாய் இருக்கும்
ஆக பிறந்த ருசி மாறுவதற்கு முன்னே என்னுதல்
ஒளி ஞானம் என்ற பொருளில் ஒளி கொள் விளக்கு -மூன்றாம் திருவந்தாதி -95-ஞான சுடர் விளக்கு-இரண்டாம் திருவந்தாதி -1-போலே
கிளர் ஒளி இளமை -மனதில் பிறந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாடு என்றவாறு
அங்கன் இன்றிக்கே –
பிராப்யம் -என்னும் பிரதிபத்தி பிறந்தாலும் கரணபாடவம் இல்லையே -என்று கை வாங்க வேண்டாதபடி –
கரண பாடவம் உள்ள போதே -என்னுதல்
பால்யே கிரீட நகா சக்தா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -17-94-என்னா –
-தஸ்மாத் பால்யே விவேகாத்மா யதேத -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -17-95-என்னா நின்றது இறே –
வளர் ஒளி –
ஸ்வ வ்ருத்தி ஷயாதிகள் இல்லாதவனுக்கு விகாரத்தை பிறப்பிக்க வற்றதாயிற்று தேச ஸ்வபாவம்
நாட்செல்ல நாட செல்ல வளரா நின்றுள்ள புகரை உடையனாய்
மாயோன் மருவிய கோயில் –
ஆச்சர்ய சக்தி உக்தனான -சர்வேஸ்வரன்
அவதாரங்கள் போலே தீர்த்தம் பிரசாதியாதே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற தேசம்
வளர் இளம் பொழில் சூழ் மாலிரும் சோலை
அடிமை செய்கிறவர்கள் -கிளர் ஒளி இளமையை உடையவர்கள்
அடிமை கொள்ளுகிறவன் வளர் ஒளி மாயோன்
அடிமை செய்கிற தேசம் -வளர் இளம் பொழில் சூழ் மாலிரும் சோலை
ஆக –இப்படி அடிமை செய்யுமவனும் அடிமை கொள்ளுமவனும் அடிமை செய்யும் தேசமும் ஒத்த பருவமாயிற்று இருப்பது
வளர வளர இளகிப் பதித்துச் செல்லா நிற்குமாயிற்று சோலை –
தளர்விலராகில் சார்வது சதிரே-
யன் முஹூர்த்தம் ஷணம் வாபி -இத்யாதி -சர்வ பிரகாரத்தாலும் வரும் அனர்த்தமாகிறது -திருமலையைக் கிட்டாமை -என்கிறார்
திருமலை பிராப்யம் -என்னும் புத்தி பிறந்து லபிக்கைக்கு விரோதியாய் வரும் அனர்த்த பாகிகள் யன்றியே ஒழிய வேண்டில்
சார்வது சதிரே —
திருமலையைக் கிட்டும் இதுவே இவ்வாத்மாவுக்கு சதிர்
அல்லாதவை எல்லாம் இளிம்பு
கண்ணுக்கு இலக்கான விஷயங்களை விட்டு வேறு சிலவற்றைப் பெறுகைக்கு யத்னியா நின்றி கோளீ-என்று நீங்கள் நினைத்து இருக்கும் அதுவே இளிம்பு
இதுவே சதிர் –

————————————————————————-

அவதாரிகை

திருமலையோடு சேர்ந்த ஸ்ரீ யபதியை கிட்டுகையே பரம பிரயோஜனம் என்கிறார் —
அன்றிக்கே – -திருமலை தன்னையே சொல்லுகிறதாதல் -(அன்றிக்கே திருப்பதியை யாதல் )-

சதிரிள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாது
அதிர்குரல் சங்கத்து அழகர் தம் கோயில்
மதி தவழ் குடுமி மாலிரும் சோலை
பதியது வேத்தி எழுவது பயனே –2-10-2-

சதிரிள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாது
சதிரிள மடவார் விஷயமாக நீங்கள் பண்ணும் தாழ்ச்சியை ஒன்றாக புத்தி பண்ணாதே -என்னுதல்
சதிரிள மடவார் தாங்கள் பண்ணும் தாழ்ச்சியை மதியாதே -என்னுதல்
மதித்தால் பிரயோஜனம் இல்லாமையே யன்று -மேல் நரகம் -இங்கு சிஷ்டகர்ஹை
பக்தாநாம் -என்று பரார்த்தமாய் நிரதிசய போக்யமாய் இருக்கும் விஷயம் அன்றே
சதிரை உடையராய் இருப்பார்கள் -பிறரை அகப்படுத்திக் கொள்ளுகைக்கு ஈடான விரகை உடையராய் இருப்பார்கள்
செத்துக் காட்டவும் கூட வல்லராய் இருக்கை
சதிரையும் பருவத்தின் இளமையையும் காட்டி யாயிற்று அகப்படுத்துவது
கீழே கிளர் ஒளி இளமை -என்றதே -அப்பருவம் கண்ட இடத்தே இழுத்துக் கொள்ளும் முதலைகள் யாயிற்று விஷயங்கள்
அதிர்குரல் சங்கத்து அழகர் தம் கோயில்
திருக் கையின் ஸ்பர்சத்தாலே-எப்போதும் ஒக்க முழங்கா நின்றுள்ள ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை திருக் கையிலே உடையராய்
-அச் சேர்த்தி அழகாலே அது தன்னையே தமக்கு நிரூபகமாக உடையவர் –
ஆஸ்ரித ரஷணத்துக்கு பாங்கான நிலம் என்று திரு உள்ளத்தாலே விரும்பி என்னது என்று ஆதரித்து வர்த்திக்கிற கோயில்
மதி தவழ் குடுமி மாலிரும் சோலை -பதியது-
சூற் பெண்டுகள் சுரம் ஏறுமா போலே சந்தரன் தவழ்ந்து ஏறா நின்றுள்ள சிகரத்தை உடைய திருமலை
மாலிரும் சோலை யாகிற பதி -என்னுதல் -மால் இரும் சோலையில் பதி என்று திருப்பதியைச் சொல்லுதல்
பதியது வேத்தி எழுவது பயனே —
ஸ்வரூப அனுரூபமான வ்ருத்தி விசேஷத்தைப் பண்ணி உஜ்ஜீவிக்கும் அதுவே இவ்வாத்மாவுக்கு பிரயோஜனம்
அல்லாதவை நிஷ்பிரயோஜனம் -பிரயோஜனம் என்றது பிராப்யம் என்றபடி

————————————————————————-

அவதாரிகை –

உத்தேச்யத்துக்கு இது எல்லாம் வேணுமோ -திருமலையோடு சேர்ந்த அயன்மலையை யடைய யமையும் -என்கிறார்

பயனல்ல செய்து பயனில்லை நெஞ்சே
புயல் மழை வண்ணர் புரிந்துறை கோயில்
மயல் மிகு பொழில் சூழ் மாலிரும் சோலை
அயன்மலை யடைவது அது கருமமே –2-10-3-

பயனல்ல செய்து பயனில்லை நெஞ்சே
பயன் அல்லவாக நினைத்து இருக்கிறது -பரம பதத்தில் இருப்பையும் -அல்லாத அவதாரங்களையும்
அன்றியே
பிரயோஜன சூன்யமானவற்றை செய்து ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை
செயலும் பலமும் இரண்டும் பிரயோஜனமாயிற்று தாம் பற்றின விஷயம்
ஸூ ஸூகம் கர்த்தும் –ஸ்ரீ கீதை -9-2-என்னக் கடவது இறே
சாதன தசையிலும் துக்க ரூபமாய் பல வேளையிலும் துக்க மிஸ்ரமாய் இருக்கிற ஸ்வர்க்க தத் சாதனங்களை யாயிற்று இவர் நினைத்து இருக்கிறது
நெஞ்சே
விஷயாந்தரத்துக்கும் இவ் விஷயத்துக்கும் உண்டான நெடுவாசி உனக்கு அனுபூதம் இ றே
நெஞ்சே
பந்த மோஷங்கள் இரண்டுக்கும் பொதுவாய் இறே நெஞ்சு தான் இருப்பது
இவ்வளவிலும் இவ்விஷயத்தை அகலுகைக்கு கார்யம் பார்த்தாய் நீ இறே
புயல் மழை வண்ணர் புரிந்துறை கோயில்
பயனான விஷயம் தான் இருக்கிறபடி
வர்ஷூக வலாஹகம் போலே இருக்கிற வடிவு அழகை உடையவர்
அவ் வடிவு அழகை சர்வஸ்தானம் பண்ணி வர்த்திக்கிற கோயில்
வர்ஷூகமான மேகம் போலே ஜல ஸ்த்தல விபாகம் இன்றிக்கே சர்வஸ்தானம் பண்ணி வர்த்திக்கிற தேசம் என்றுமாம்
இத்தால் தமக்கு பிராப்ய பிராபகங்கள் ஒருவனேயாய் இருக்கிறபடி –
மயல் மிகு பொழில் சூழ் –
சோலைச் செறிவாலே புக்கார்க்கு இருண்டு இருக்கும் -என்னுதல்
அன்றியே போக்யதா பிரகர்ஷத்தாலே நெஞ்சை இருளைப் பண்ணும் என்னுதல்
மாலிரும் சோலை அயன்மலை
திருமாலை யோட்டை சம்பந்தத்தையே தனக்கு பேராக உடைத்தான மலை-அகஸ்த்ய ப்ராதா -என்னுமா போலே
யடைவது அது கருமமே –
அது ஒன்றுமே கர்த்தவ்யம்
அல்லாதவை யடைய அகர்த்தவ்யம் என்கிறார் –

———————————————————————————–

அவதாரிகை –

கர்ம பந்தத்தைப் போக்கி ஆஸ்ரிதரானவர்கள் அடிமை செய்து வாழுகைக்கு ஈடாம் படி சர்வேஸ்வரன் வர்த்திக்கிற
திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கையே சத்ருசம் என்கிறார் –

கரும வன்பாசம் கழித்து உழன்று உய்யவே
பெருமலை எடுத்தான் பீடுறை கோயில்
வருமழை தவழும் மாலிரும் சோலை
திருமலை யதுவே யடைவது திறமே –2-10-4-

கரும வன்பாசம் கழித்து உழன்று உய்யவே
இது நம்மால் செய்து தலைக் கட்டப் போமோ -திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கும் அது ஒழிய -என்று இங்கனே ஆழ்வான் ஒரு உருவிலே பணித்தானாம்
அங்கனம் நிர்வஹிக்கக் கடவது
அன்றிக்கே –
கரும வன் பாசம் கழிக்கைக்காகவும் -உழன்று உய்க்கைக்காகவும் என்று இங்கனே எம்பெருமானார் அருளிச் செய்யும் படி
முராசூரன் -நரகாசுரன் அமைச்சன் -அநேக மாயிரம் பாசங்களாலே தன்னை மறைய வரிந்து கொண்டு இருந்தால் போலே
யாயிற்று அவித்யாதிகளால் தன்னை மறைய வரிந்து கொண்டு இருக்கும் படி
கர்மமாகிற வலிய பாசங்களைக் கழிக்கைக்காகவும் -தன பக்கல் கைங்கர்யத்தைப் பண்ணி உஜ்ஜீவிக்கைக்காகவும்
பரித்ராணாயா சாதூனாம் -என்கிறபடியே விரோதிகளைப் போக்கி உஜ்ஜீவிப்பிக்கை இறே அவதாரங்களுக்கு பிரயோஜனம்
பெருமலை எடுத்தான் பீடுறை கோயில்
அரியன செய்தும் ஆஸ்ரித ரஷணம் பண்ணுமவன்
கோப கோபீ ஜன சங்குலம் அதீவார்த்தம் –என்று இடையரும் இடைச்சிகளும் நோவுபட ஒரு மலையை எடுத்து நோக்கினவன்
அந்த ஐஸ்வர்யத்தோடு நித்ய வாசம் பண்ணுகிற கோயில்
பெரு மலை
பஞ்ச லஷம் குடியும் நிழலிலே ஒதுங்கலாம் படி இறே மலையின் பரப்பு
பீடு -பெருமை -அதாவது ஐஸ்வர்யம் -ஆபத்சகத்வாதிகள்
பசுக்களுக்கும் இடையருக்கும் ரஷகன் ஆகையாலே வந்த ஐஸ்வர்யம் தோற்ற வர்த்திக்கும் கோயில்
வருமழை தவழும் மாலிரும் சோலை
சமுத் வஹந்தஸ் சலிலாதி பாரம் பலாகி நோ வாரி தரா நதந்த-மஹத் ஸூ ஸ்ருன்கேஷூ மஹீ தராணாம் விச்ரம்ய விச்ரம்ய புன ப்ரயாந்தி-
என்கிற படியே சூற் பெண்டுகள் சுரம் ஏறுமா போலே யாயிற்று மேகங்கள் சஞ்சரிப்பது
ஊர்க்கு இரண்டாயிற்று மழை-நின்ற இடத்தில் நின்று வர்ஷிப்பதொரு மேகமும் -போவது வருவதுமாய் இருப்பதொரு மேகமும்
புயல் மழை வண்ணர் -என்றது இறே
மாலிரும் சோலை யாகிற திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கும் இதுவே திறம்
செய் திறம் -செய்ய அடுப்பது இதுவே
மாலிரும் சோலை யை உடைத்தான திருமலையை -என்னுதல்
மால் -என்று பெருமை இருமை என்றும் பெருமை -ஓன்று ஒக்கத்திலே ஓன்று பரப்பிலே –

——————————————————————————-

அவதாரிகை –

திருமலைக்கு புறம்பான மலையை பிராபிக்கையே நல் விரகு -என்கிறார் –

திறமுடை வலத்தால் தீவினை பெருக்காது
அற முயலாழிப் படையவன் கோயில்
மறுவில் வண் சுணை சூழ் மாலிரும்சோலை
புறமலை சாரப் போவது கிறியே –2-10-5-

திறமுடை வலத்தால் தீவினை பெருக்காது
திறம் -சமூஹம் -வலம் -பலம் –
திரண்ட பலத்தாலே பிரயோஜநாந்தர பிராவண்யம் ஆகிற மஹா பாபத்தை கூடு பூரியாதே
அற முயலாழிப் படைய-லஷ்மணச்ய தீமத – சுந்தர -16-4-என்கிறபடியே -சர்வேஸ்வரனிலும் ஆஸ்ரித ரஷணத்திலே முயலா நின்றுள்ள
திரு வாழியை ஆயுதமாக உடையவன் வந்து வர்த்திக்கிற தேசம் –
சர்வேஸ்வரன் கடைக்கணித்து விட அரை ஷணத்திலே வாரணாசியை தஹித்து வந்து நின்றான் இறே –
அறம் + முயல்-தர்மம் முயல் / அற முயல் -மிகுந்த முயல் என்றுமாம்
மறுவில் வண் சுணை சூழ் மாலிரும்சோலை புறமலை சாரப் போவது கிறியே –
ரமணீயம் ப்ரசன் நாம்பு சந் மனுஷ்ய மநோ யதோ –என்கிறபடியே -மறுவற்று-ஆழ்வார் திரு உள்ளம் போலே தெளிவை உடைத்தாய்
தர்ச நீயமாய் ஊற்று மாறாத சுனைகளாலே சூழப் பட்ட மாலிரும் சோலை புறமலை சாரப் போமிதுவே
பகவத் பிரத்யாசத்தி வேண்டியிருப்பாருக்கு வருத்தம் அற லபிக்கலாம் நல் விரகு –

——————————————————————————-

அவதாரிகை –

திருமலைக்குப் போம் மார்க்க சிந்தை பண்ணும் இதுவே இவ்வாத்மாவுக்கு நல்லது -என்கிறார்

கிறியென நினைமின் கீழ்மை செய்யாதே
உறியமர் வெண்ணெய் யுண்டவன் கோயில்
மறியோடு பின்னை சேர் மாலிரும் சோலை
நெறி படவதுவே நினைவது நலமே –2-10–6-

கிறியென நினைமின் கீழ்மை செய்யாதே
இதை நல் விரகு என்று புத்தி பன்னுங்கோள் –
நான் சொல்லுகிற இது ஒழிய தண்ணிதான வற்றைச் செய்ய நில்லாதே –அதாவது பிரயோஜநாந்தர பராவண்யம்
உறியமர் வெண்ணெய் யுண்டவன் கோயில்
உறிகளிலே சேமித்து கள்ளக் கயிறு உருவி வைத்த வெண்ணெயை தெய்வம் கொண்டதோ -என்னலாம் படி
களவு கண்டு அமுது செய்தவன் வந்து வர்த்திக்கிற தேசம்
இத்தால் அனுகூல ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யத்தால் அல்லது தரிக்க மாட்டாதவன் -என்கை-

மறியோடு பின்னை சேர் மாலிரும் சோலை
குட்டியும் தாயும் பிரியாதே வர்த்திக்கிற தேசம்
ரஷ்ய ரஷகங்கள் தம்மில் பிரியாதே வர்த்திக்கும் தேசம் -என்கை
நெறி படவதுவே நினைவது நலமே –
நெஞ்சிலே அடிப்படும்படியாகத் திருமலையை அனுசந்திக்குமதுவே நன்மையாவது என்னுதல்
அன்றிக்கே -நெறி படுகைக்கு நினைக்குமதுவே -மார்க்க சிந்தை பண்ணுமதுவே-இவ்வாத்மாவுக்கு நன்மையாவது -என்னுதல்
அதுவே நினைவது நலம்
இத்தை நினைக்கும் அதுவே விலஷணம்-அது ஒழிந்தவை எல்லாம் பொல்லாதது -என்கை –

————————————————-

அவதாரிகை –

திருமலையை சென்று கிட்டி நிரந்தர வாஸம் பண்ணுகையே இவ்வாத்மாவுக்கு வெற்றி என்கிறார் –

நலமென நினைமின் நரகழுந்தாதே
நிலமுன மிடந்தான் நீடுறை கோயில்
மலமறு மதி சேர் மாலிரும் சோலை
வலமுறை எய்தி மருவுதல் வலமே –2-10-7-

நலமென நினைமின் நரகழுந்தாதே
நான் சொல்லுகிற வார்த்தையை நன்மை என்று புத்தி பண்ணுங்கோள் –
விலஷணமான புருஷார்த்தம் என்று புத்தி பண்ணுங்கோள்-
நரகங்களும் இவர்களுக்கு வ்யவஸ்திதமாய் இறே இருப்பது –
யஸ் த்வயா சஹ ச ஸ்வர்க்க -நிரயோ யஸ் த்வயா வி நா –அயோத்யா -30-18-காட்டிலே போமது துக்கம்
-படை வீட்டில் இருக்குமது சுகம் -என்றாயிற்று பெருமாள் அருளிச் செய்தது –
அங்கன் அல்ல ஸூக துக்கங்கள் வ்யக்தி தோறும் வ்யவஸ்திதமாய் காணும் இருப்பது
யாதொன்று உம்மோடு பொருந்துகிறது -அது ஸூகமாகிறது
உம்மை ஒழிய படை வீட்டில் இருக்கும் இருப்பு துக்கமாகிறது
இதி ஜானன்–அயோத்யா -30-18-தம்தாமுக்கு இல்லாதவை பிறர் பக்கலிலே கற்று அறிய வேணும் காணும்
பராம் ப்ரதீம் -உம்மைப் போலே நிறுத்து அல்ல காணும் என்னுடைய ப்ரீதி இருப்பது
நம்மில் உனக்கு ப்ரீதி பரையாகச் சொன்னாய் -அது நமக்குச் சொல்லுகிறது என் என்ன
கச்ச ராம மயா சஹ —அகர தஸ்தே கமிஷ்யாமி –அயோத்யா -27-16-என்று நான் புறப்பட்ட படியே
என்னை முன்னே போக விட்டு பின்னே வரப் பாரும்
ந ச சீதா த்வயா ஹீ நா -அயோத்யா -55-31–என்றார் இறே இளைய பெருமாள்
நரகழுந்தாதே -பிரிவால் வரும் கிலேச அனுபவம் பண்ணாதே –
நிலமுன மிடந்தான் நீடுறை கோயில்
வராஹ கல்பத்தின் ஆதியிலே மஹா வராஹமாய் அண்ட பித்தியிலே சேர்ந்து உரு மாய்ந்த பூமியை ஒட்டு விடுவித்து எடுத்துக் கொண்டு
அவதாரங்கள் போலே தீர்த்தம் பிரசாதியாதே நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற தேசம்
மலமறு மதி சேர் மாலிரும் சோலை
சந்திர பதத்துக்கு அவ்வருகே வளர்ந்து நிற்கையாலே அவன் போம் போது சிகரங்களிலே தேய்ப்புண்டு
சாணையிலே இட்டால் போலே களங்கம் அறா நிற்கும் -என்னுதல்
அன்றிக்கே -திருமலை ஆழ்வார் தாம் ஜ்ஞான லாபத்தை உண்டாக்குவார் -என்று பிள்ளான் வார்த்தை –
வலமுறை எய்தி மருவுதல் வலமே –
காலயவன ஜரா சந்தாதிகளைப் போலே அன்றிக்கே அனுகூலமான முறையிலே கிட்டி
மருவுதல் வலம் என்னுதல் வரம் என்னுதல் பலவத்தரம் என்னுதல் ஸ்ரேஷ்டம் என்னுதல் –

—————————————————————————–
அவதாரிகை

திருமலையை நிரந்தரமாக வலம் செய்வதே வழக்கு என்கிறார் –

வலம் செய்து வைகல் வலம் கழியாதே
வலம் செய்யும் ஆய மாயவன் கோயில்
வலம் செய்யும் வானோர் மாலிரும் சோலை
வலம் செய்து நாளும் மருவுதல் வழக்கே –2-10-8-

வலம் செய்து வைகல் வலம் கழியாதே
சர்வேஸ்வரன் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கைக்கு உறுப்பாக தந்த மனுஷ்ய சரீரத்தைக் கொண்டு பலத்தை உண்டாக்கி பின்னை அவனை
ஆஸ்ரயிக்கை இன்றிக்கே மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த கரணமிவை -இராமானுசன் நூற்றந்தாதி -67-
இதர விஷய பிராவண்யத்துக்கு உடலாக்கி அனர்த்தப் படாதே
வலம் செய்யும் ஆய மாயவன் கோயில்
சித்ர கூட பரிசரத்தில் பிராட்டியும் கூடக் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு உலாவினால் போலே பிராட்டி கையைப் பிடித்துக் கொண்டு
அழகர் ஆதாரத்தோடு சஞ்சரிக்கிற தேசம்
ய ஆத்மாதா பலதா -என்கிறபடியே -தன்னையும் கொடுத்து தன்னை தன்னை அனுபவிக்கைக்கு ஈடான சக்தியையும் கொடுக்கும்
ஆச்சர்ய பூதனான கிருஷ்ணன் வர்த்திக்கிற தேசம்
வலம் செய்யும் வானோர் மாலிரும் சோலை
கீழே விண்ணோர் வெற்பன் -1-8-3–என்கிறார்
இங்கே வானோர் மாலிரும் சோலை என்கிறார்
இதுக்கு நினைவு என்-உகந்து அருளின தேசம் எல்லாம் கிடக்க -என்னில் பிரஜைக்கு தாயினுடைய அவயவம் எல்லாம் கிடக்க
முலைக் கண்ணிலே இறே வாய் வைக்கலாவது
அப்படியே இங்கு தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வட மலையும்-என்கிற முலை யாகையாலே அவர்களுக்கேயாய் இருக்கிறது –
வானோர் மாலிரும் சோலை
பெருமாள் காட்டுக்கு எழுந்து அருளிகிற போது லஷ்மண பாதர்கள் பின் தொடர்ந்தாள் போலே -சர்வேஸ்வரன் இங்கே போருகையாலே
நித்ய ஸூரிகளும் போந்து வலம் செய்யா நிற்பர்கள்
வலம் செய்து நாளும் மருவுதல் வழக்கே —
நாமும் இவர்களோடு கூட அங்கே அனுகூல வ்ருத்திகளைப் பண்ணி –
விஷ்ணோர் ஆயதனம் நித்யம் சாயம் ப்ராதர் திநே திநே ப்ரதஷிண த்வயம் குர்யாத் அஸ்வமேத பலம் லபேத் –
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையரும் பட்டரும் பிரதஷிணம் பண்ணா நிற்க பின்னே சேவித்துக் கொண்டு போனேன் –
அல்லாதார் கடும் குதிரை போலே வாரா நிற்க இவர்கள் திருக் கோபுரங்களையும் திரு மாளிகைகளையும் கண்ணாலே
பருகுவாரைப் போலே பார்த்துக் கொண்டு வந்தார்கள் என்று நஞ்சீயர் அருளிச் செய்வர்
நாளும் மருவுதல் வழக்கே —
நித்ய ஸூ ரிகளுடைய யாத்ரையே தனக்கு யாத்ரையானால் பின்னை மறுவல் இடாது இறே -இதுவே வழக்கு

—————————————————————————-

அவதாரிகை –

திருமலையைத் தொழுவோம் -என்று அத்யவசித்து நினைக்கை அமையும் விஜய ஹேது -என்கிறார்

வழக்கென நினைமின் வல்வினை மூழ்காது
அழக்கொடி யட்டான் அமர் பெரும் கோயில்
மழக் களிற்றினம் சேர் மாலிரும் சோலை
தொழக் கருதுவதே துணிவது சூதே –2-10-9-

வழக்கென நினைமின் வல்வினை மூழ்காது
நான் சொல்லுகிற இதுவே முறை என்று புத்தி பண்ணுங்கோள்-
வல் வினை -உங்களால் போக்கிக் கொள்ள ஒண்ணாது -மகா பாபங்களைப் பரிஹரிக்க வேண்டி இருந்தி கோளாகில்
அழக்கொடி யட்டான் அமர் பெரும் கோயில்
அழன்-என்று பேய்க்கு பேர் –
கொடி -என்று பெண்ணுக் பேர் –
பேய்ப் பெண் என்றபடி
அழன்-என்று-பிணமாய் -அத்தால் பேய் என்றபடி -பூதனையை முடித்தவன் –
இங்கன் ஒத்த விரோதிகள் வந்த போதாக நம்மை நெடுங்கை நீட்டாக்கி வைக்க ஒண்ணாது என்று நித்ய வாஸம் பண்ணுகையாலே ஸ்லாக்கியமான கோயில்
மழக் களிற்றினம் சேர் மாலிரும் சோலை
அங்கு உண்டான திர்யக்குகளும் அழகரோடு ஓரினமாய் ஆயிற்று இருப்பது
இல வானைக் கன்றுகள் இன இனமாகச் சேரா நின்றுள்ள திருமலையை
லஷண உபேதமாய் இருப்பதொரு ஆனை நின்ற இடத்தே ஆயிரம் ஆனைகள் வந்து சேரா நிற்கும்
அங்கு நிற்கிறது சோலை மலைக் களிறு இறே
தென்னானை இறே
தொழக் கருதுவதே துணிவது சூதே-
திருமலையைத் தொழ வேணும் என்னும் மநோ ரதத்திலே துணிவதே இவ்வாத்மாவுக்கு விஜய ஹேது

——————————————————————-

அவதாரிகை –

பல படியாலும் திருமலையே பர பிராப்யம் என்று உபக்ரமித்த படியே உப சம்ஹரிக்கிறார்
சார்வது சதிரே -என்றத்தையே புகுவது பொருளே என்கிறார்

சூதென்று களவும் சூதும் செய்யாதே
வேத முன் விரித்தான் விரும்பிய கோயில்
மாதுறு மயில் சேர் மாலிரும் சோலை
போதவிழ் மலையே புகுவது பொருளே –2-10-10-

சூதென்று களவும் சூதும் செய்யாதே
நமக்கு நல்ல வாய்ப்பாய் இருந்தது என்று சூதும் களவும் செய்யாதே –
சாஸ்திரங்கள் இவற்றை நிஷேதிக்கையாலே அவற்றையும் சொல்லவுமாம்
அன்றிக்கே களவாவது -சோரேணாத்மாப ஹாரிணா -என்கிற ஆத்மாபஹாரமாய்
சூதாவது சாத்விகனாய் ப்ராமாணிகனாய் இருப்பான் ஒருவன் சர்வேஸ்வரன் ரஷகன் -என்று விஸ்வசித்து இருந்தால்
காண்கிற தேஹத்துக்கு அவ்வருகே ஒரு ஈஸ்வரன் ஆவது என் ஆத்மா ஆவது என் -என்று காணக் காண அபஹரிக்கை
வேத முன் விரித்தான் விரும்பிய கோயில்
இவை ஒருவருக்கு வாராத படி வேதார்த்தத்தை விசதீ கரித்த கீதோ உபநிஷத் ஆசார்யன் வர்த்திக்கிற கோயில்
மாதுறு மயில் சேர் மாலிரும் சோலை
மாது -என்று மாதுர்யத்தைச் சொல்-என்னுதல்-பேடையை உற்ற மயில் என்னுதல்
அங்குள்ள சத்வங்கள் எல்லாம் மிதுனமாய் வர்த்திக்கும் என்னுதல்
போதவிழ் மலையே புகுவது பொருளே
கொடியும் தண்டும் சருகும் இடை இடையிலே பூவுமாய் இருக்கை யன்றிக்கே திருமலை தன்னை முட்டாக்கிட பூத்துக் கிடக்கும் அத்தனை
திருமலையைக் கிட்டுமதுவே இவ்வாத்மாவுக்கு பிரயோஜனமாக தலைக் கட்டுவது -அல்லாதவை எல்லாம் வ்யர்த்த வ்ருத்திகள் -என்கிறார்

———————————————————————————-

அவதாரிகை –

நிகமத்தில் இத் திருவாய் மொழியைக் கற்றாரை இத் திருவாய் மொழி தானே ஜன்மத்தைப் போக்கி அழகர் திருவடிகளிலே சேர்த்து விடும் -என்கிறார்

பொருள் என்று இவ்வுலகம் படைத்தவன் புகழ் மேல்
மருளில் வண் குருகூர் வண் சடகோபன்
தெருள் கொள்ளச் சொன்ன ஒராரிரத்துள் இப்பத்து
அருளுடையவன் தாள் அணைவிக்கும் முடித்தே –2-10-11-

பொருள் என்று இவுலகம் படைத்தவன் புகழ் மேல் மருளில் வண் குருகூர் வண் சடகோபன்
பிரயோஜனப் படும் என்று இந்த லோகங்களை உண்டாக்கினவனுடைய கல்யாண குண விஷயமாக அஜ்ஞ்ஞான கந்தம் இல்லாத
ஆழ்வார் அருளிச் செய்தது தான் இது தான்
இவற்றை உண்டாக்கி கரண களேபரங்களை கொடுத்து விட்டால் கொடுத்த உபகரணங்களைக் கொண்டு சப்தாதி விஷயங்களிலே
பிரவணராய் கை கழியப் புக்கால் நம் நினைவு தப்பிற்றே என்று நெகிழ்ந்து கை வாங்குகை யன்றிக்கே –
ஒரு நாள் அல்லா ஒரு நாள் ஆகிலும் பிரயோஜனப் படாதோ என்ற பலகாலும் உண்டாக்கா நிற்கும்
மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர் ஆகையாலே அவனுடைய குண விஷயமாக மருள் இல்லாதவர் ஆயிற்று இவ்வாழ்வார்
தெருள் கொள்ளச் சொன்ன ஒராரிரத்துள் இப்பத்து
பிரபந்தமோ என்னில் –
மருள் உண்டாய் கழிய வேண்டிற்று ஆழ்வாருக்கு
இவருடைய பிரபந்தம் அப்யசித்தார்க்கு முதலிலே அஜ்ஞ்ஞானம் தான் இல்லை
கேட்டார்க்கு தெளிவைப் பிறக்கும் படி யாயிற்று இவர் அருளிச் செய்தது
தம்முடைய ஜ்ஞானத்துக்கு அடி ஈஸ்வரன் -இவர்களுக்கு தம்மடியாக வந்தது
பிரபந்தம் தான் செய்வது என் என்ன -என்னில்
அருளுடையவன் தாள் அணைவிக்கும் முடித்தே
அருளை இட்டாயிற்று வஸ்துவை நிரூபிப்பது -அருளை உடையவன் திருவடிகளிலே சேர்த்து விடும்
அது செய்யும் இடத்தில்
முடித்தே
சம்சார பந்தத்தை வாசனை யோடு போக்கி திருவடிகளிலே சேர்த்து விடும்
ஒரு ஜ்ஞான லாபத்தைப் பண்ணி விடும் அளவன்றிக்கே
அர்த்த க்ரியா காரியாய் இருக்கும்
கள் அழகருக்கு -அருளுடைய பெருமாள் என்ற திரு நாமம் உண்டே –

முதல் பாட்டில் -கடுகத் திருமலை யாழ்வாரை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்றார்
இரண்டாம் பாட்டில் -திருமலையொடு சம்பந்தித்த ஸ்ரீயபதியை ஆஸ்ரயிக்கச் சொன்னார்
மூன்றாம் பாட்டில் அத்தோடு சேர்ந்த அயன் மலை அமையும் என்றார்
நாலாம் பாட்டில் திரி தந்தாகிலும் என்கிறபடி திரியவும் திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கச் சொன்னார்
அஞ்சாம் பாட்டில் அத்தோடு சேர்த்த புற மலையை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்றார்
ஆறாம் பாட்டில் திருமலைக்குப் போம் மார்க்க சிந்தை பண்ண அமையும் என்கிறார்
ஏழாம் பாட்டில் அவ்வழி யோடு சேர்ந்த திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கச் சொன்னார்
எட்டாம் பாட்டில் நித்ய ஸூ ரிகளுக்கும் கூட ப்ராப்யம் ஆகையாலே திருமலையே பரம பிராப்யம் என்கிறார்
ஒன்பதாம் பாட்டில் திரு மலையைத் தொழக் கடவோம் என்ற துணிவே வேண்டுவது என்றார்
பத்தாம் பாட்டில் எல்லாப் படியாலும் திருமலை ஆழ்வாரை ஆஸ்ரயிக்கையே புருஷார்த்தம் என்று தலைக் கட்டினார் ‘
நிகமத்தில் இது கற்றாருக்கு பலம் அருளி தலைக் கட்டுகிறார் –

முதல் திருவாய் மொழியாலே மணியை வானவர் கண்ணனை தன்னதோர் அணியை -என்று விலஷண விஷயம் ஆகையாலே
பிரிந்தார் கண்ணாஞ்சுழலை இடப் பண்ணும் என்றார்
இரண்டாம் திருவாய் மொழியில் அவ்வோபாதி கூடினாலும் மறப்பிக்கும் என்றார்
மூன்றாம் திருவாய் மொழியாலே கூடின விஷயம் தானே ஸூக ரூபமாய் இருக்கும் என்றார்
நாலாம் திருவாய் மொழியாலே அவ்விஷயத்துக்கு தேசிகரோடே அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே மோஹாங்கதரானார்
அஞ்சாம் திருவாய் மொழியிலே தாம் ஆசைப்பட்ட படியே வந்து கலந்தபடி சொன்னார்
ஆறாம் திருவாய் மொழியாலே தம் இழவுக்கும் அவன் அதி சங்கை பண்ணும் என்றார்
ஏழாம் திருவாய் மொழியாலே தம்முடைய சம்பந்தி சம்பந்திகளையும் விஷயீகரித்தபடி சொன்னார்
எட்டாம் திருவாய் மொழியிலே அவனுடைய மோஷ பிரதத்வத்தை அருளிச் செய்தார்
ஒன்பதாம் திருவாய் மொழியாலே பிராப்ய நிஷ்கர்ஷம் பண்ணினார்
பத்தாம் திருவாய் மொழியாலே நிஷ்கர்ஷித்த பிராப்யத்தை லபிக்கைக்கு திருமலை ஆழ்வாரை ஆஸ்ரயிக்கச் சொன்னார்

—————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: