ஸ்ரீ நாச்சியார் திரு மொழி – ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் -ஐந்தாம் திருமொழி —

அவதாரிகை –

நீ கூடிடு கூடலே -என்ற இடத்தில்
கூடேன் என்னுதல் கூடுவன் என்னுதல்-ஒரு மறுமாற்றம் சொல்லக் கேட்டிலள்-

முன்பு தானும் அவனுமாய் இருந்த போது வார்த்தை கேட்டால்
பிரதி வசனம் பண்ணிப் போந்த வாசனையாலும்-
சைதன்யத்தில் உறைப்பாலுமாக-
குயில் பொருந்த விடவற்று -என்று பார்த்து –
என்னையும் அவனையும் நீ சேர விட வல்லையே -என்று குயிலின் காலிலே விழுகிறாள்

சொன்ன வார்த்தைக்கு பிரதி வசனம் பண்ணும் என்னும் இதுவே யாய்த்து
அதன் பக்கல் பற்றாசாக நினைக்கிறது –

ராவணனைப் பார்த்து -நீ என்னையும் அவனையும் சேர்க்க வல்லையே -என்னுமவர்கள்
இத்தைப் பெற்றால் விடார்கள் இறே

மித்ர மௌபயிகம் கர்த்தும் ராம ஸ்தானம் பரீப்சதா-வதம் சா அநிச்சாதா கோரம்
த்வயா அசௌ புருஷர்ஷப
-சுந்தர -21-19-
விதிதஸ் ச ஹி தர்மஜ்ஞ சரணாகத வத்சல –
தேன மைத்ரீ பவது தே யதி ஜீவிதும் இச்சசி
-சுந்தர -21-20-

—————————————————

எல்லா பதார்த்தங்களையும் முறையிலே நிறுத்தக் கடவ அவன் –
மணி முடி மைந்தன் அன்றோ –

முறை செய்யாவிடில் பொருந்த விடுகை உனக்கு பரம் அன்றோ -என்கிறாள்

மன்னு பெரும் புகழ் மாதவன் மா மணி வண்ணன் மணி முடி மைந்தன்
தன்னை உகந்தது காரணமாக என் சங்கு இழக்கும் வழக்குண்டே
புன்னை குருக்கத்தி நாழல் செருந்திப் பொதும்பினில் வாழும் குயிலே
பன்னி எப்போதும் இருந்து விரைந்து என் பவளவாயன் வரக் கூவாய்–5-1-

பதவுரை

புன்னை–புன்னை மரங்களும்
குருக்கத்தி–குருக்கத்தி மரங்களும்
நாழல்–கோங்கு மரங்களும்
செருந்தி–சுர புன்னை மரங்களும் (இவை முதலிய பல மரங்கள் நிறைந்த)
பொதும்பினில்–சோலையிலே
வாழும்–வாழுகின்ற
குயிலே! -கோகிலமே!
மன்னு பெரும் புகழ்–நித்யமாய் அளவில்லாத புகழை யுடையவனாய்
மாதவன்–ச்ரிய: பதியாய்
மா மணி வண்ணன்–நீல மணி போன்ற நிறத்தை யுடையனாய்
மணி முடி–நவ மணிகள் அழுத்திச் சமைத்த திரு வபிஷேத்தை யுடையனாய்
மைந்தன் தன்னை–மிடுக்கை யுடையவனான எம்பெருமானை
உகந்தது காரணம் ஆக–ஆசைப் பட்டதுவே ஹேதுவாக
என் சங்கு இழக்கும் வழக்கு–என்னுடைய கைவளைகள் கழன்றொழியும்படியான நியாயம்
உண்டே?–(உலகத்தில்) உண்டோ’ (இது வெகு அநியாயமாயிருக்கிறது)
(இதற்கு நான் என் செய்வேன் என்கிறாயோ)
என் பவளம் வாயன்–பவளம் போற் பழுத்த திருவதரத்தை யுடையனான எனது துணைவன்
வர (என்னிடம்) வந்து சேரும்படி
எப்போதும்–இரவும் பகலும்
பன்னி இருந்து–(அவனது திருநாமங்களைக்) கத்திக் கொண்டிருந்து
விரைந்து கூவாய்–சீக்கிரமாகக் கூவ வேணும்.

மன்னு பெரும் புகழ் மாதவன் மா மணி வண்ணன் மணி முடி மைந்தன் தன்னை உகந்தது காரணமாக -என் சங்கு இழக்கும்-
இத்தலையிலே குறை உண்டாய் இழக்கிறேனோ –
தன் பக்கல் குறை உண்டாய் இழக்கிறேனோ

மன்னு
தர்மி உண்டாய் –
குணங்கள் -நடையாடாத ஒரு போது உண்டாய் -நான் இழக்கிறேனோ –

பெரும் புகழ் –
குணங்களுக்கு அவதி உண்டு என்றும் –
அது என் பக்கல் ஏறிப் பாயாது என்றும் நான் இழக்கிறேனோ –

புகழ் –
கல்யாண குணங்களே -கொண்டவன் அன்றோ –
ஹேய குணங்களும் கலசித்தான் நான் இழக்கிறேனோ

உயர்வற உயர் நலம் உடையவன்–
நிஸ் சீமம் – -நிஸ் சங்க்யம் -ஸ்லாக்யதை
மூன்றுமே உண்டே
ஸ்வ பாவிக அநவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குண கண-என்றால் போலே இருக்கிறது யாய்த்து –

மாதவன் –
இப்போது இக் குணங்கள் இன்றிக்கே ஒழிக –
அருகே இருந்து
ந கச்சின் ந அபராத்யதி
–யுத்த -116-44-என்று சேர்ப்பார் இல்லாமையால் தான் இழக்கிறேனோ

ஸ்ரீ வல்லப -என்றால் போலே இருக்கிறது
மாதவன் -மணி வண்ணன் –
தனக்காக வடிவு படைத்து இருப்பான் ஒருவனாய்த் தான் இழக்கிறேனோ

இழக்கலாம் வடிவாய்த் தான் இழக்கிறேனோ
ந தே ரூபம் ந சாகாரோ நாயுதா நி ந சாஸ்பதம்-ததா அபி புருஷாகாரோ பக்தா நாம்
த்வம் பிரகாசசே
-ஜிதந்தே -1-5-

மணி முடி மைந்தன் –
இத்தனையும் உண்டானாலும் என்னைப் போலே பிறர் கை பார்த்து இருப்பான் ஒருவனாய்த் தான் இழக்கிறேனோ –
ஸ்வ தந்த்ரனாவது -ரஷணத்திலே தீஷித்து இருப்பான் ஒருவனாய்த்து –

மைந்தன் –
ரஷணத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டாலும் பிரயோஜனம் இல்லை இறே -அசக்தனாய் இருக்குமாகில்
மைந்து -என்று வலியாய்-வலியை உடையவன் -என்றபடி –

தன்னை உகந்தது காரணமாக –
அப்ராப்த விஷயத்தை ஆசைப்பட்டேனா -இழப்பேன் நானோ
தன் திருவடிகளிலே சிலர் சாய்ந்தால் அநு பாவ்யங்கள் பின்னை அவர்கள் அநு பவிப்பார்களோ –
தான் அநு பாவித்தல் பரிஹரித்தல் -செய்யும் அத்தனை அன்றோ —
சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-எ
ன்பவன் அன்றோ –
விஸ்ருஷ்டம் பகதத்தேன ததஸ்த்ரம் சர்வகாதுகம் -உறசா தாரயாமாசா பார்த்தம்
சஞ்சாத்ய மாதவ
-துரோண பர்வம் -29-18-

வழக்குண்டே
என் ஆர்த்தியைக் கண்டே ஓரம் பண்ணச் சொல்லுகிறேன் அல்லேன் –
மத்யஸ்த புத்தியாலே பார்க்கச் சொல்லுகிறேன் அத்தனை

ந வாஸூ தேவ பக்தா நாம ஸூ பம் வித்யதே கவசித் -என்றும்
ந மே பக்த ப்ரணச்யதி -ஸ்ரீ கீதை -9-31-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே
கௌந்தேய பிரதீஜா நீஹி –அர்ஜுனா இவ்வர்த்தத்தில் நின்றும் நம்மை விச்வசித்து பிரதிஜ்ஞை பண்ணு
ந மே பக்த ப்ரணஸ்யதி
நம்மைப் பற்றினார்க்கு ஒரு காலும் அநர்த்தம் வாராது காண்-

புன்னை குருக்கத்தி நாழல் செருந்திப் பொதும்பினில் வாழும் குயிலே-
என்னுடைய சோகத்து அடியான அக் குணப் பரப்போபாதியும் போந்து இருந்ததீ
உன் களிப்புக்கு அடியான படுக்கை வாய்ப்பும்
நான் தரைக்கிடை கிடக்க நீ படுக்கையிலே பொருந்துவதே

எனக்கு மென்மலர்ப்பள்ளி வெம் பள்ளியாய் இருக்க நீ படுத்த படுக்கை பரப்பு இருந்த படியே-
இத்தை விட்டு உனக்கு செய்ய வேண்டுமத்தை சொல்லலாகாதோ என்ன –

பன்னி எப்போதும் இருந்து விரைந்து என் பவளவாயன் வரக் கூவாய்–
ஒரு கால் சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே பலகாலும் இருந்து ஆனை இடர்பட்ட மடுவின் கரையிலே
அரை குலைய தலை குலைய வந்து விழுந்தால் போலே விரைந்து வந்து
என்னோடு கலந்து போகிற சமயத்தில்
அணைத்து
ஸ்மிதம் பண்ணி வரும் அளவும் ஜீவித்து இருக்கும்படி
விளை நீர் அடைத்து போன போதை செவ்வியோடும்
அதரத்தில் பழுப்போடும் வந்து அணைக்கும் படியாக கூவப் பாராய் -என்கிறாள்

————————————————————————————

கீழே நின்ற நிலையை அறிவிக்க வேணும் இறே-
மேல் அதுக்கு பரிஹாரம் பண்ணும் போது-
இது காண் என் நிலை இருக்கிறபடி
-என்கிறாள் –

வெள்ளை விளி சங்கு இடம் கையில் கொண்ட விமலன் எனக்கு உருக் காட்டான்
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் உயிர்ப் பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
கள்ள விழ் செண்பகப் பூ மலர்க் கோதிக் களித்து இசை பாடும் குயிலே
மெள்ள இருந்து மிழற்றி மிழற்றாது என் வேங்கடவன் வரக் கூவாய்–5-2-

பதவுரை

கள் அவிழ்–தேன் பெருகா நின்றுள்ள
செண்பகம் பூ–செண்பகப் பூவிலே
மலர் கோதி–(அஸாரமான அம்சத்தைத் தள்ளி) ஸாரமான அம்சத்தை அநுபவித்து
களித்து–(அதனால்) ஆநந்தமடைந்து
இசை பாடும் குயிலே–(அந்த ஆநந்தத்திற்குப் போக்கு வீடாக) இசைகளைப் பாடா நின்றுள்ள கோகிலமே!’
வெள்ளை விளி சங்கு இடங்கையில் கொண்ட–சுத்த ஸ்வபாவமாய் (கைங்கர்ய ருசி யுடையாரை) அழைக்கு மதான
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜந்யத்தை இடக் கையிலே ஏந்திக் கொண்டிருக்கிற
விமலன்–பவித்ரனான பரம புருஷன்
உரு–தனது திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தை
எனக்கு காட்டான்- எனக்கு ஸேவை ஸாதிப்பிக்க மாட்டே னென்கிறான் (அதுவுமல்லாமல்)
உள்ளம் –என்னுடைய ஹருதயத்தினுள்ளே
புகுந்து–வந்து புகுந்து
என்னை நைவித்து–என்னை நைந்து போம் படி பண்ணி
(அவ்வளவிலே நான் முடிந்து போவதாயிருந்தால் இன்னமும் என்னை ஹிம்ஸிப் பதற்காக முடிய வொட்டாமல்)
நாளும் உயிர் பெய்து–நாள் தோறும் பிராணனைப் பெருக்கடித்து
கூத்தாட்டு காணும்–என்னைத் தத்தளிக்கச் செய்து வேடிக்கை பாரா நின்றான்’
(நீசெய்ய வேண்டிய தென்னவென்றால்)
இருந்து–என் அருகில் இருந்துகொண்டு’
மெள்ளமிழற்றி மிழற்றது-உன் மழலைச் சொற்களைச் சொல்லி விலாஸ சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணாமல்
என் வேங்கடவன் வர–எனக்காகத் திருவேங்கடமலையிலே வந்து நிற்கிற எம்பெருமான் (இங்கே) வரும்படியாக
கூவாய்–கூப்பிடவேணும்

வெள்ளை விளி சங்கு இடம் கையில் கொண்ட விமலன் எனக்கு உருக் காட்டான்
ஸ் யாமமான திரு மேனிக்கு பரபாகமான வெண்மையை உடைத்தாய் –
பிற்பாடரை அடிமை செய்ய வாருங்கோள்-என்று அழைப்பாரைப் போலே இருக்கிற
த்வனியை உடைத்தான ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை இடக்கையிலே தரித்த –

வலக்கையிலே யாகில் –வலக்கை யாழி இடக்கை சங்கம் -திருவாய் -6-4-9-என்பர்-
இல்லையாகில் –இடக்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப -எரி கான்று அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி –-என்பர்கள் –
ஏதேனுமாக இருந்தபடி ஆதரிக்குமவர்கள் இறே –

ராஜ புத்திரன் கையிலே அறுகாழிக்கு தோற்று இருப்பாரைப் போலே
கையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யமுமான அழகுக்குப் போலே காணும் இவள் தோற்று இருப்பது –

விமலன் –
விக்ரஹங்களும் -திவ்ய ஆயுதங்களும் பிறர் காணக் கண்டது என்று இருக்குமவன்
ந சாகாரோ நாயுதா நி –பக்தா நாம் –என்று இறே இருப்பது
பிறருக்காக நம் வடிவு கண்டது என்று இருக்குமவன்

எனக்கு –
ஆசையின் எல்லையில் நிற்கிற எனக்கு –

உருக்காட்டான் –
எனக்குக் காட்டாதே யாருக்கு காட்ட இருக்கிறான்
மீனுக்கு தண்ணீர் வார்ப்பாரைப் போலே நித்ய ஸூரிகளுக்கு காட்ட இருக்கிறானா –

காசின் ஒளியில் திகழும் வண்ணம் காட்டீர் -பெரிய திருமொழி -4-9-4-
பொன் போலே திகழா நின்றுள்ள வடிவை எனக்கு காட்டுகிறிலீர்-

எம்பெருமான் வாசி வல்லீர்
உம்முடைய வடிவின் வீரரும் பெறுகிற எங்களின் சிறுமையும் நேராகக் கணக்கிட வல்லீர்
இந்தளூரீர் வாழ்ந்தே போம் நீரே
வாசி அறியாதே தரம் இடாதே தரவந்த இடத்தே வாசி பார்க்க பார்த்தீராகில்
உம்முடைய உடம்பை நீரே கட்டிக் கொண்டு கிடந்தது வாழ்ந்து போம்

உருக்காட்டான் –
விடாய்த்தாருக்கு தண்ணீர் வாராதாராதாரைப் போலே –

உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் உயிர்ப் பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
வடிவை மறந்து பிழைக்கவும் ஒட்டுகிறிலன்
என் ஹிருதயத்திலே வந்து புகுந்து
ஹிருதயத்தில் புகுந்தால் நைவோடே தலைக் கட்டி யல்லது நில்லாது இறே

நினைதொறும் -சொல்லும்தொரும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் —திருவாய் -9-6-2- என்றும்
நினைந்து நைந்து -உள் கரைந்து உருகி –திருவாய் -1-5-2-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
நெஞ்சிலே புகுந்து மறக்க ஒண்ணாத படி பண்ணும் –

பெய்கை
இடுகை-
நாள்தோறும் உண்டாக்குகை –

சந்நிஹிதரை போலே பிரகாசித்து இறே அணைக்கக் கை நீட்டி
கைக்குள் அகப்படாமையாலே நோவு பட்டு
பின்னையும் முடிந்து பிழைக்கவும் பெறாதே –
ஷணிக பதார்த்தம் போலே முடிந்தது ஜீவிப்பதாய்க் கொண்டு
உருவ நோவு பட்டு செல்லா நிற்குமாய்த்து
இப்படி துடிக்க விட்டு இது தானே போது போக்காக இரா நின்றான் –

கள்ள விழ் செண்கள்ளவிழ் செண்பகப் பூ மலர்க் கோதிக் களித்து இசை பாடும் குயிலே-
நான் இப்படி நோவு படா நிற்க உன் அவஸ்தை இருந்தபடி என்
மது விரியா நின்றுள்ள செண்பகப் பூவிலே ருஜீஷமான -கோதுவான -அம்சத்தைக் கழித்து -மலரைக் கோதி
நான் பூக்காண வெருவ – நீ களித்து-ஹர்ஷம் வழிந்தால் போலே இருக்க இசை பாடுகிற குயிலே –

மெள்ள இருந்து மிழற்றி மிழற்றாது என் வேங்கடவன் வரக் கூவாய்–
அருகே இருந்து நிரம்பா மென் சொற்களைச் சொல்லி விலாச சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணாதே
ஸ்ரீ மிதிலையில் புறச் சோலையிலே பிராட்டியைக் கைப் பிடிக்கைக்காக வந்து விட்டுக் கொண்டு இருந்தால் போலே
எனக்காக திரு மலையிலே இருந்தான் –
நாலடியும் வரும்படியாக நீ கூவ வல்லையே

பரமபதத்தை விட்டு திருமலையிலே வந்து நிற்கிற நிலை
தன்னுடைய ஸ்வயம்வரத்துக்காக
-என்று இருக்கிறாள்

————————————————————————–

மாதலி தேர் முன்பு கோல் கொள்ள மாயன் இராவணன் மேல் சரமாரி
தாய் தலை யற்று யற்று வீழத் தொடுத்த தலைவன் வர எங்கும் காணேன்
போதலர் காவில் புதுமணம் நாறப் பொறி வண்டின் காமரம் கேட்டு உன்
காதலியோடு உடன் வாழ் குயிலே என் கரு மாணிக்கம் வரக் கூவாய் —5-3-

பதவுரை

போது அவர் காலில்–சிறந்த பூக்கள் அலர்கின்ற சோலையிலே
புது மணம்–புதிதான பரிமளமானது
நாற–வீச
பொறி வண்டின்–அழகிய வண்டினுடைய
காமரம்–காமரம் என்கிற பண்ணை
கேட்டு–கேட்டுக் கொண்டு
உன் காதலியோடு உடன் வாழ் குயிலே–உன் பேடையோடு கூட வாழ்கிற குயிலே!
மாதலி –மாதலியானவன்
தேர் முன்பு (இராவணனுடைய) தேரின் முன்னே-
கோல் கொள்ள–கோலைக் கொண்டு தன் தேரை நடத்த
மாயன் இராவணன் மேல்–மாயாவியான ராவணன் மேலே
சரம் மாரி–பாண வர்ஷத்தை
தாய் தலை அற்று அற்று வீழ தொடுத்த–(அவ்விராவணனுடைய ப்ரதானமான தலை (பலகால்) அற்று அற்று விழும்படி ப்ரயோகித்த
தலைவன்–எம்பெருமானுடைய
வரவு -வரவை
எங்கும்–ஒரு திக்கிலும்
காணேன்–காண்கிறேனில்லை’
(ஆதலால்,)-
என்–என்னுடைய அநுபவத்துக்கு யோக்யனாய்
கரு மாணிக்கம்–நீல ரத்நம் போன்ற திருமேனியை யுடையனான அவ் வெம்பெருமான்
வர–இங்கே வரும்படியாக
கூவாய்–நீ கூவ வேணும்.

மாதலி தேர் முன்பு கோல் கொள்ள மாயன் இராவணன் மேல் சரமாரி
இந்திரன் என்றும் ஒக்க முது காட்டிப் போருகையாலே ஒரு நாளும் முன் நின்று அறியான் யாய்த்து –
பெருமாளும் ராவணனுமாக பொருத அன்றாய்த்து
முன் நின்று சாரத்தியம்
பண்ணப் பெற்றது –

மாயன் ராவணன்
செவ்வை பூசல் பொர அறியாத -என்றும் ஒக்க வஞ்சனத்தால் பொருமவன் யாய்த்து –

த்வம் நீச சச வத் ஸ்ம்ருத-சுந்த -32-16-என்றாள் இறே பிராட்டியும் –
கோழையாய் ராஜ புத்ரர்களை மதித்து இருந்த படியாலே –
அவர்களை அகற்றி தனி இருப்பிலே கொடு போர்க் கடவ நீயே இவ்வார்த்தை சொல்லுகிறாய் -என்கிறாள்

யதந்தரம் சிம்ஹ ஸ்ருகாலயோர்வனே -ஆரண்ய -47-45-என்று –
சிம்ஹ ஸ்ருகாலயோ
-என்றவாறே
தன்னை சிம்ஹமாக சொன்னால் என்று பையல் பிரமிக்கக் கூடும் என்று –
த்வம் நீச சச வத் –
என்றாள் இறே -நீ முயல் போன்றவன் என்று
பிரித்துக் கொண்டு போந்து தனி இருப்பு இருத்தினவன் முன்னே இறே இவ்வார்த்தை சொல்லுகிறது –
அவனை மதியாத வீர பத்னி யாகையாலே

மாயன் ராவணன் மேல் -வஞ்சகனான ராவணன் மேலே-
சர மாரி-சர வர்ஷம் வவர்ஷ ஹ –என்கிறபடியே பாட்டம் பாட்டமாக –

தாய் தலை யற்று யற்று வீழத் தொடுத்த தலைவன் வர எங்கும் காணேன்
பிரதானமான தலை அற்று வீழ –
தாய் தலை
-மெய்யான தலை -என்றவாறு
திருச் சரங்கள் பண்ணின பாக்யத்தாலே அறுக்க அறுக்க முளைத்தது யாய்த்து
பின்னை அது தானே போது போக்காக நின்று கொன்றான் யாய்த்து
அப்படி முளைத்தது இல்லையாகில்
திருச் சரங்களின் வரவு இவனால் -பெருமாளால் -பானங்களை திருப்தி செய்து அடக்கப் போகாதே-

தலைவன் -தீரோத்தாத நாயகன்
வரவேங்கும் காணேன் -பிரதிபந்தகம்-என்று ஓன்று கிடைப்பதில்லை -என்று
வரும் வழியை -கண் மறையப் பார்த்து நின்றாள் போலே -காணும்-

போதலர் காவில் புதுமணம் நாறப் பொறி வண்டின் காமரம் கேட்டு –
பரப்பு மாறப் பூத்த -சோலையிலே -அப்போது அலர்ந்த செவ்வி அழியாத அபரிமிதமான பரிமளமானது கமழ
ரசாயன சேவை பண்ணினால் போலே -தர்ச நீயமான வண்டானது –
காமரம்
-என்ற பண்ணைப் பாட –
அதுக்கு செவி தாழ்த்து

உன் காதலியோடு உடன் வாழ் குயிலே
மேல் விளைவது அறிந்து விடாதே வர்த்திக்கிறாய் அன்றோ –
தன்னைப் பிரிந்து நான் கிடக்கும் படி பண்ணிப் போனவனைப் போல் அன்றிக்கே
உன் பேடையுடன் சேர வர்த்திக்கிற குயிலே

என் கரு மாணிக்கம் வரக் கூவாய்–
தன் வடிவைக் காட்டி
என்னை அனந்யார்ஹம் ஆக்கினவன் வரக் கூவாய் -என்கிறாள் –
நல்ல அங்கக் காரனாய் இருந்தான் –
அவன் வரும்படி கூவு -அழகிய அங்கங்களை உடைய சூரன் என்றபடி

———————————————————————–

என்புருகி இனவேல் நெடும் கண்கள் இமை பொருந்தா பல நாளும்
துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்
அன்புடையாரைப் பிரிவுறு நோயது நீயுமறிதி குயிலே
பொன்புரை மேனிக் கருளக் கொடி யுடைப் புண்ணியனை வரக் கூவாய்–5-4-

பதவுரை

குயிலே!–ஓ குயிலே!
என்பு உருகி–எலும்புகள் உருகிப் போனதுமல்லாமல்
இனம் வேல் நெடு கண்கள் இமை பொருந்தா–சிறந்த வேல் போன்ற விசாலமான கண்களும் மூடிக் கிடக்கின்றன வில்லை’
பல நாளும்–நெடுங்காலமாக
துன்பம் கடல் புக்கு–விச்லேஷ வ்யஸநமாகிற கடலிலே அழுந்தி
வைகுந்தன் என்பது ஓர் தோணி பெறாது–ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் என்கிற ஒரு தோணியை அடையப் பெறாமல்
உழல்கின்றேன்–அக்கடலுக்குள்ளேயே தட்டித் தடுமாறிக் கொண்டிராநின்றேன்:
அன்பு உடையாரை பிரிவுறும் நோய் அது–அன்பர்களைப் பிரிவதனாலுண்டாகும் துக்கத்தை
நீயும் அறிதி நீயும் அறிவாயன்றோ?–பொன் போன்ற மேனியை யுடையனாய்
பொன் புரை மேனி–கருடனைக் கொடியாக வுடையவனான
கருளன் கொடி உடை–“தர்மமே வடிவெடுத்தவன்” என்னப் படுகிற கண்ண பிரானை
புண்ணியனை
வர கூவாய்–இங்கே வரும்படி கூவு

என்புருகி வேல் நெடும் கண்கள் இமை பொருந்தா பல நாளும் துன்பக் கடல் புக்கு-
தோல் புரையே போகை அன்றிக்கே -எலும்பானதும் உருகி

இன வேல் நெடும் கண்கள்
அநித்ரஸ் சத்தம் ராம -என்று அவன் படக் கடவ பாட்டைக் கிடீர் நான் படுகிறது
இக் கண்ணுக்கு இலக்கானார் படுமத்தை தான் படா நின்றாள் யாய்த்து
ராம அநித்ர
செல்வப் பிள்ளைகளாய் இருப்பார் பாதிப் போது நித்ரை யோடு யாய்த்து போது போக்குவது
இப்படி இருக்க நித்ரை இல்லை யாய்த்து

சிறிது போது உறங்கி சிறிது போது உணர்ந்து தான் இருப்பாரோ என்னில் –
சத்தம் அநித்ரஸ் ஸூ ப்தோஅபி ச –ஆனால் இது என்சொல்லிற்று ஆகிறது எனில் –
உணர்ந்து இருக்கச் செய்தே உணர்த்தி அற்று இருக்கும் படியைச் சொல்லிற்று யாயிற்று
பராகார்த்த அனுசந்தான பாவம் இருந்தபடி

நரோத்தம -அபிமத விஷயத்தை பிரிந்தால்
இப்படி அநித்ரையாலே நோவு படுக்கை காணும் புருஷோத்த மத்வம்-ஆவது

ந சே தேன விநா நித்ரம் லபதே புருஷோத்தமே -பால -19-29-

சீதேதி -இத்யாதி

அநேகம் வேல்களை ஒருமுகமாகச் சேர்த்து வைத்தால் போலே
ஓராளும் ஒரு நோக்கும் நேராய்
அவ்வளவு அல்லாத பரப்பை உடைத்தான கண்கள் இமையோடு இமை பொருந்துகிறன வில்லை
பிரிவாற்றாமையால் உண்டான துக்க சாகரத்திலே ஆழ்ந்து –

வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்
உகந்து அருளின நிலங்களிலே புக்கு அனுபவிக்கக் கோலி
அங்கு அணைத்தல் வார்த்தை சொல்லுதல் செய்யக் காணாமையாலே
அப்படிப் பரிமாறின அவதாரங்களிலே போய்
அவை தீர்த்தம் பிரசாதித்து போகையாலே
பரத்வத்து அளவும் சென்று
அவ்விருப்புத் தானும் பெரும் கடலுக்கு ஒரு மரத் தோணி போலே யாம்படியாக அபி நிவேசம் கரை புரண்டு
அதனுடைய அலாபத்தாலே படுகிற அலமாப்பு இருக்கிறபடி –

அன்புடையாரைப் பிரிவுறு நோயது நீயுமறிதி குயிலே
பிரிவாற்றாமையாலே படுகிற வியசனம் நீ அறியாமை இல்லை இறே –

சேர இருக்கச் செய்தே நீயும் அறிதி என்னும் படி எங்கனே என்னில்
சம்ஸ்லேஷம் ஆகில் விஸ்லேஷாந்தமாக அல்லது இராது என்று இருக்குமவள் ஆகையாலே சொல்லுகிறாள் –
தனக்குத் துன்பக் கடலை விளைத்தான் இறே அவன்

பொன்புரை மேனிக் கருளக் கொடி யுடைப் புண்ணியனை வரக் கூவாய்-
தன்னோடு கலந்த போது பொன் போலே திகழ்கிற வடிவும் தானுமாக நின்ற நிலை
பிரிந்த போதும் அவன் இருக்கும் படி தான் அறியாளே

பிரி வாற்றாமையாலே நொந்து –
விவர்ணனாய் இருந்தான் ஆகில் குயிலின் காலில் விழப் பார்த்து இருக்குமோ -வாரானோ -என்று இருக்கிறாள் –

கருளக் கொடியுடைய –
ஆர்த்த ரஷணத்துக்கு த்வஜம் கட்டி இருக்கிறவன்

புண்ணியன்
ஆன்ரு சம்சயம் பரோ தர்ம -சுத்தர -38-21-

நீரும் நானுமாய் ஓடம் ஏற்றிக் கூலி கொள்ளும் அளவாய் இருக்கச் செய்தே –
சம்ஸ்லேஷ தசையிலே -தர்மங்களில்
நீர் விரும்பி இருப்பது என் என்று கேட்டேன் -பிறர் நோவு படப் பொறுக்க மாட்டேன் –
பிறர் நோவு படப் பொறுக்க மாட்டாத இதுவே காண் நாம் வெளிறு கழிந்த தமமாக நினைத்து இருப்பது என்று அருளிச் செய்தீர்

த்வத்த ஏவ மயா ஸ்ருத
இது தான் உம்முடைய ஆளான திருவடி வாயிலே இட்டு நீட்டுகை அன்றிக்கே
உம்முடைய வாயாலே அருளிச் செய்ய நான் செவியாலே கேட்டேன்
இது தான் பிறர் மேலே ஏறிட்டு நீர் நம்மைப் பிரிந்து நோவு பட விட்டீர் ஓம் காண் -என்று சொன்னார் ஆனார் அவர்
பிரிந்து நோவு பட விட்டு இருந்தான் என்னுமத்தைப் பற்ற அத்தைச் சொல்லுகிறாள் யாய்த்து இவள்

புண்ணியனை வரக் கூவாய்
பிறர் நோவு பட பொறுக்க மாட்டாதவன் நெஞ்சு திருத்த வேண்டா
நீ சென்று கிணுக்க அமையும் காண் அவன் வருகைக்கு -என்கிறாள் –
சிறிது உணர்த்தினாயாகில் -என்றபடி -அல்பம் ஸூசிப்பிக்க அமையும் –

——————————————————————–

மென்னடை அன்னம் பரந்து விளையாடும் வில்லி புத்தூர் உறைவான் தன்
பொன்னடி காண்பதோர் ஆசையினால் என் பொரு கயல் கண் இணை துஞ்சா
இன்னடிசிலொடு பாலமுதூட்டி எடுத்த வென் கோலக் கிளியை
உன்னோடு தோழமைக் கொள்ளுவன் குயிலே உலகளந்தான் வரக் கூவாய்–5-5-

பதவுரை

மெல்நடை அன்னம்-மந்தகதி யுடைய அன்னப் பறவைகள்
பரந்து –எங்கும் பரவி
விளையாடும்–விளையாடுவதற்கு இருப்பிடமான
வில்லிபுத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே
உறைவான் தன்–எழுந்தருளி யிருக்கிற எம்பெருமானுடைய
பொன் அடி–அழகிய திருவடிகளை
காண்பது ஓர் ஆசையினால்–காண வேணுமென்றுண்டான ஆசையினாலே
பொரு கயல் என் கண் இணை–சண்டையிடும் இரண்டு கெண்டைகள் போன்ற எனது கண்கள்
துஞ்சா –உறங்குகின்றனவில்லை
குயிலே–ஓ குயிலே!’
உலகு அளந்தான்–(த்ரிவிக்ரமனாய்) உலகங்களை அளந்த பெருமான்
வர — இங்கே வரும்படி
கூவாய் கூவு’
(அப்படி கூவுவாயாகில்)
இன் அடிசிலொடு பால் அமுது ஊட்டி எடுத்த என் கோலம் கிளியை–கன்ன லமுதையும் பாலமுதையும்
ஊட்டி வளர்க்கப் பெற்ற எனது அழகிய கிளியை
உன்னோடு–உன்னோடே
தோழமை கொள்ளுவன்–ஸ்நேஹப் படுத்தி வைப்பேன்

மென்னடை அன்னம் பரந்து விளையாடும் வில்லி புத்தூர் உறைவான் தன் பொன்னடி காண்பதோர் ஆசையினால் என் பொரு கயல் கண் இணை துஞ்சா-
ஊராக தன் இனமே பெருத்து இருக்குமாய்த்து –
பரம பதத்திலே நித்ய ஸூரிகள் ஓலக்கம் கொடுக்க இருக்கிறவன் அத்தை விட்டு
என்னோடு சஜாதீய பதார்த்தங்கள் கண்டு போது போக்கைக்காக வன்றோ இங்கே வந்து நிற்கிறது –
இப்போது காணப் பெறாத வருத்தம் வெறுப்பு தோன்ற வந்து நிற்கிறது -என்கிறாள் –

வைகுந்தம் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன் -என்கை பிராப்தம்
அது தூரஸ்தம் ஆகையாலே –
தனக்காக வந்து நிற்கிற இடத்திலே காணப் பெறாதே
நோவு பட்டு கண் உறங்காதே இருந்தாள் என்றால் இது சேரும்படி எங்கனே என்று
நான்-நம்பிள்ளை – ஜீயரைக் கேட்டேன்

உள்ளுக்குப் புக்கால் குறி யாழியாமே நம்மைப் போலே போர வல்லவல்லள் இவள்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானைப் போலே மோஹிப்பாள் ஒருத்தி யாய்த்து –
உள்ளே கொடு புகில் அந்த சீல குணத்தைக் கண்டவாறே இவள் மோஹித்துக் கிடக்கும்
பின்னை இவளை இழக்க ஒண்ணாது என்று கொண்டு –
புக்கார்கள் இல்லை போலே காணும் என்று அருளிச் செய்தார் -என்று அருளிச் செய்வர் –

குழையும் வானமுகத்து ஏழையை தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு இழை கொள் சோதி
செந்தாமரைக் கட்பிரான் இருந்தமை காட்டினீர் –திருவாய் மொழி -6-5-5-என்று
பரிஹாரம் சொல்லுகிறவர்கள் தாங்களே
படுகுலை யடுத்தி கோள் -என்னும் படி இறே இருப்பது

பொன் -அழகு –
பிறருக்கு காட்டுகைக்காக வந்து நிற்கிறவன் திருவடிகள் காண வேணும் என்னும் ஆசையினாலே

என் பொரு கயல் கண் இணை துஞ்சா –
இக் கண்ணுக்கு   இலக்கானவன் படுமத்தை தான் படா நின்றாள் யாய்த்து –
பொரா நின்றுள்ள கயல் போலேயே ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான கண்களானவை உறங்கா –

இன்னடிசிலொடு பாலமுதூட்டி எடுத்த வென் கோலக் கிளியை-உன்னோடு தோழமைக் கொள்ளுவன் குயிலே –
பிறரோடு தோழமை கொள்ளுகைக்கு அவகாசம் இல்லாதபடி ஸ்லாகித்து கொண்டு போருகிற என் கிளியை
இங்கே ஒரு குறை உண்டாகில் அன்றோ பிறர் தோழைமை நாடுவது
இப்படி நான் உபாலாளநம் பண்ணிக் கொண்டு போருகிற கிளையை -உன்னோடு தோழமை கொள்ளுவிப்பன் –
அதுக்கு கடவள் தானே -நியமிப்பேன் -என்றவாறு

குயில் -ஆசார்யன் –
தானே ஆசார்யனுக்கு அடிமை யாகி என் உடைமைகளையும் அவனுக்கு அடிமை ஆக்குவேன் -அரும் பொருள் த்வனிக்கும் –
கொள்ளுவன்-என்னாதே கொள்விப்பன் -என்றது –
அந்த கிளியைப் போலே உன்னையும் உபலா ளிப்பன்-என்றபடி -சாதனத்வ சங்கா நிவ்ர்த்யர்த்தம்
கார்யம் -கூவுகை -அல்பம் -பேறு அதிகம் -சம்ஸ்லேஷம் நித்யமாய் நிரதிவகமாய் இருக்குமே –

உலகளந்தான் வரக் கூவாய்
இத்தோடு தோழமை கொள்ளுகையாகிற ஏற்றம் உனக்கு –
பேறு எனக்குக் கைப்படும் –
எல்லாரோடும் வரையாதே பொருந்துமவன் வரக் கூவுகை -உனக்குக் கார்யம் —
குணாகுணம் நிரூபணம் பண்ணாதே –
வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற எல்லாரோடும் பொருந்துமவன் வரும்படி கூவப் பாராய்

—————————————————————————

எத்திசையும் அமரர் பணிந்து ஏத்தும் இருடீகேசன் வலி செய்ய
முத்தன்ன வெண் முறுவல் செய்ய வாயும் முலையும் அழகு அழிந்தேன் நான்
கொத்தலர் காவில் மணித் தடம் கண் படை கொள்ளும் இளங்குயிலே
என் தத்துவனை வரக் கூவிற்றி யாகிற்றிலை யல்லால் கைம்மாறு இலேனே –5-6-

பதவுரை

கொத்து–பூங்கொத்தானவை
அலர்–மலருமிடமான
காவில்–சோலையிலே
மணி தடம்–அழகானவொரு இடத்திலே
கண் படை கொள்ளும்–உறங்குகின்ற
இளங்குயிலே!
எத் திசையும் — எல்லா திக்குகளிலும்
சிறுகுயிலே!’
அமரர் பணிந்து ஏத்தும்–தேவர்கள் வணங்கித் துதிக்கும்படியான பெருமை வாய்ந்த
செய்ய வாயும்–சிவந்த அதரமும்
முலையும்–முலைகளும் (ஆகிய இவை
அழகு அழிந்தேன்–அழகு அழிந்ததாம்படி விகாரப்பட்டேன்’
என் தத்துவனை–நான் உயிர்தரித்திருப்பதற்கு மூல காரணமான அவ் வெம்பெருமானை
இருடீகேசன்–கண்டாருடைய இந்திரியங்களை யெல்லாம் கொள்ளை கொள்ளுமவனான எம்பெருமான்
வலி செய்ய -(தன்னை எனக்குக் காட்டாமல்) மிறுக்குக்களைப் பண்ண, (அதனாலே)
நான்–நான்
முத்து அன்ன வெண் முறுவல்–முத்துப் போல் வெளுத்த முறுவலும்
வர கூகிற்றி ஆகில்–இங்கே வரும்படி கூவ வல்லையே யானால்
தலை அல்லால்–என் வாழ் நாள் உள்ளவளவும் என் தலையை உன் காலிலே வைத்திருப்பது தவிர
கைம்மாறு இலேன்–வேறொரு ப்ரத்யுபகாரம் செய்ய அறியேன்.

எத்திசையும் அமரர் பணிந்து ஏத்தும் இருடீகேசன் வலி செய்ய-
பார்த்த பார்த்த இடம் எங்கும் துர்மாநிகளாய் இருக்கக் கடவ ப்ரஹ்மாதிகள்
தம்தாமுடைய அபிமானங்கள் முறிந்து
திருவடிகளில் விழுந்து
ஜிதரானமாய் தோற்ற ஸ்தோத்ராதிகள் பண்ணா நிற்பார்கள் யாய்த்து –

இப்படி சர்வ ஸ்மாஸ்ரயணீயனாய் இருக்கிறவன் –
என் சர்வ இந்திரியங்களையும் அபஹரித்து
தன்னை எனக்குக் காட்டாதே மிறுக்குகளைப் பண்ண

முத்தன்ன வெண் முறுவல் செய்ய வாயும் முலையும் அழகு அழிந்தேன் நான்
முத்துப் போன்ற முறுவலும் –
சிவந்த அதரமும் –
ஓரிடு சிவப்பும் வேண்டாத முலையும்-அழகு அழிந்தேன் நான் –

என்னை மிறுக்குகள் பண்ணுகைக்காக-
தனது ஜீவனத்தையும் அழியா நின்றான்
ஈஷா துன் நம்ய பஸ்யாமி-என்பாள் இவள் அன்றே பெருமாள் அன்றோ –

கொத்தலர் காவில் மணித் தடம் கண் படை கொள்ளும் இளங்குயிலே
அவன் விபூதி அழியா நிற்க –
நோக்காதே நீ  கிடந்தது உறங்குமாய் அன்றோ உன் செருக்கு இருக்கிறது
நான் இப்படி நோவு படா நிற்க படுக்கையிலே பொருந்தும் படியாய் இருக்கிறதன்றோ உன் தசை

என் தத்துவனை வரக் கூகிற்றி யாகிற்றிலை யல்லால் கைம்மாறு இலேனே –
எனக்கு சத்தா ஹேது வானவன் வரும்படி கூவ வல்லையாகில் –
இது கூவி அழைக்க வேண்டும்படி அவன் வரவு தாழ்க்கச் செய்தேயும்
தன் சத்தை அவன் என்று இருக்கிறாள் காணும்

ராவணன் மாயா சிரசைக் காட்டின போது –
சார்வ பௌமனாய் இருப்பான் ஒருவன் கைபிடிக்கக் கடவன் என்றால் போலே
ஜ்யோதிர் வித்துக்கள் சொன்னவையும் பலிக்கக் கண்டிலேன் -என்ற இங்கனே சொலவற்றைச் சொல்லி
இக்காலத்தில் ஸ்திரீகள் பொய்யே கண்ண நீரை விழ விட்டு இருக்குமா போலே இவளும் தரித்து இருக்கைக்கு
அடி என் என் என்று நான் –நம்பிள்ளை -ஜீயரைக் கேட்க

ஜ்ஞானம் அன்று இவள் ஜீவனத்துக்கு ஹேது -பெருமாள் சத்தை யாய்த்து –
அவள் உளராகையாலே இருந்தாள் காணும்
-என்று அருளிச் செய்தார் –

தான் உளன் ஆகில் நான் உளேனாம்படியாய் இருக்கிறவன் வரும்படி கூவ வல்லையாகில் –
தலை யல்லால் கைம்மாறு இலேனே –
பெற்றி -கிழக்கு போன இடத்தில் இதுக்கு பொருள் என்ன என்று என்னை சிலர் கேட்டார்கள் –
நீ  இவன் வரும்படி கூவ வல்லையாகில் உனக்கு பிரத்யுபகாரமாக என் தலையைத் தரும் அத்தனை இறே –
என்று சொல்லுகிறாள் -என்று சொன்னேன்
இவ்வளவாக மாட்டாது இதுக்குப் பொருள் -என்று இருந்தேன்
இவ்விடத்துக்கு ஜீயர் அருளிச் செய்யும் படி என் -என்று கேட்டார் –

நீ  பண்ணின உபகாரத்துக்கு இத்தலையால் செய்வது ஓன்று உண்டோ -என்று என் தலையை உனக்காக்கி –
காலம் எல்லாம் உன் காலிலே வணங்கி வர்த்திக்கும் அத்தனை -என்கிறாள் -என்று அருளிச் செய்வர் -என்றேன்

போரக் கொண்டாடி அருளி -நான் பதினோரு உரு திருவாய்மொழி கேட்டேன்
திரு மொழி கேட்கப் பெற்றிலேன்
-போன இடங்களில்
என்னைச் சிலர் கேட்டால் அருளிச் செய்யுமதுவே எனக்குத் தோற்றி
நானும் சொல்லும்படி பிரசாதிக்க வேணும் என்று வேண்டிக் கொண்டேன்

அப்படியே நம்பிள்ளையும் பிரசாதித்து அருளினார் –
ஒரு வர லாபத்தாலே இவை அறியப் போகாது –
ஸ்ரவணம் கொண்டே அறிய வேணும்
-என்று அருளிச் செய்வர் –

——————————————————————————————————

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதோர் ஆசையினால் என்
கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்
அங்குயிலே உனக்கு என்ன மறைந்து உறைவு ஆழியும் சங்கும் ஒண் தண்டும்
தங்கிய கையவனை வரக் கூவில் நீ சாலத் தருமம் பெறுதி–5-7-

பதவுரை

அம் குயிலே!–அழகிய குயிலே!
பொங்கிய பால் கடல்–அலை யெறிவை யுடைய திருப் பாற்கடலில்
பள்ளி கொள்வானை–பள்ளி கொண்டருளும் எம்பெருமானோடே
புணர்வது ஓர் ஆசையினால்– ஸம்ச்லேஷிக்க வேணுமென்று உண்டான ஆசையினால்
என் கொங்கை- எனது முலைகள்
கிளர்ந்து — பருத்து
குதுகலித்து–மிக்க உத்ஸாஹங் கொண்டு
ஆவியை–எனது உயிரை
குமைத்து ஆகுலம் செய்யும்–உருக்கி வியாகுலப் படுத்தா நின்றன’
மறைந்து உறைவு – என் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் நீ மறைந்திருப்பதனால்
உனக்கு என்ன–உனக்கு என்ன புருஷார்த்தம்?
ஒண் ஆழியும் சங்கும் தண்டும் தங்கிய கையவனை வர–திருவாழி திருச்சங்கும் ஸ்ரீ கதையும்
பொருந்திய திருக் கைகளுடைய பெருமாள் இங்கே வரும்படி
நீ கூவில்–நீ கூவுவாயாகில்
சால–மிகவும்
தருமம் பெறுதி -தர்மம் செய்தாயாவாய்.

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதோர் ஆசையினால் என்-
பரம பதம் இருப்பிடமாய் இருக்க அத்தை விட்டு வந்து
ஸ்வ சந்நிதானத்தாலே திரைக் கிளப்பத்தை உடைத்தான திருப் பாற் கடலிலே பள்ளி கொண்டு அருளுகிறவனை
ஒரு சந்திர தர்சனத்தாலே கிளரக் கடவதான கடல் –

ந கச்சத்ம நா ஸ்ரீ தய நித்யம் சத் வ்ருத்தோ அபூத் ச து தச குண புஷ்கலோ
நிஷ்களங்க
-ஸ்ரீ வரதராஜ – ஸ்தவம் –60-என்கிறபடியே
நிஷ் களங்கரான சந்த்ரர்கள் ஒரு முஹூர்த்தத்திலே ஒருவன் அடியிலே தோற்றக் கண்டால் கிளரச் சொல்ல வேண்டா விறே
அது தானே அடியாக கிளரும் இது  –சாடு அடி காரணம் -திருவடிகளிலே

பத்து திரு நகங்களும் பத்து நிஷ்களங்க சந்த்ரர்கள் இறே –

சந்த்ரமா மனசோ ஜாதா -என்பதால்
சிறிய திவலை அதுக்கும் அளித்தான் -அவனைக் கண்டால் கிளரக் கடவதானால்
தானே வந்து படுகாடு கிடந்தால் சொல்ல வேண்டா விறே

புணர்வதோர் ஆசையினால்
அவனோடு கலக்க வேணும் என்கிற ஆசையினாலே –

கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்-
ஆசை உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் ஸ்த்ரீத்வத்தை நோக்கிக் கிடக்க வேணும் என்கிற என்னைப் போல
இருக்கிறவன வன்றே முலைகள்

கிளர்ந்து –
அவனுக்கு வீங்கா நின்றன
என்னைப் போலே ஆறி இருக்கும் படியோ நான் முலை படைத்தது –
இவளுக்கு நெஞ்சடையாய் இருக்குமே அவை -நெஞ்சை நலிவதாய் -மார்வுக்கு சுமையாய் -சாடு –

குமைத்து
அங்கே இரை பேரா விட்டவாறே தன் முதுகிலே இடா நின்றதாய்த்து

குதுகலித்து
தன் தசையைப் பார்த்து வந்தான் என்று எதிர் கொள்ளப் புறப்படுவாரைப் போலே
கௌதூஹலம் பண்ணா நின்றதாய்த்து

ஆவியை ஆகுலம் செய்யும் –
ஹிருதயத்தை நலிகிறபடி -ஒரு மஹா பாரதத்துக்குப் போரும் –

அங்குயிலே உனக்கு என்ன மறைந்து உறவு ஆழியும் சங்கும் ஒண் தண்டும் தங்கிய கையவனை வரக் கூவில்
நான் இங்கனே கிலேசப் படா நிற்க
உனக்கு வெய்யில் காணாமல் இருக்கும் இடத்தில் இருக்கப் போமோ

எப்போதும் கை கழலா நேமியான் -பெரிய திருவந்தாதி -87- என்கிறபடியே
வினை உண்டான போதாக தேட ஒண்ணாத படி
ஆஸ்ரித ரஷணத்துக்காக எப்போதும் தரித்துக் கொண்டு இருக்கிறவன் வரும்படி கூவுதியாகில்

வாசா தர்ம மவாப் நுஹி -சுத்தர 39-10-
என் சத்தை பெறுகிற்று உனக்கு ஒரு உக்தியே நேர வேண்டுவது
ஒரு வாய்ச் சொல்லாலே தண்ணீர் -ஆறி இராதே இத்தனையும் செய் பந்தலாம் –

நீ சாலத் தருமம் பெறுதி-
சேஸ்வரமான ஜகத்தை ரஷித்தாய் என்னும் ஏற்றம் பெறுதி
பழையத்தை புதியது ஆக்கினாய் யாவுதி

பண்டும் ஒரு பஷி இறே தன்னை அழிய மாறி சரணாகதனை ரஷித்தது-கபோத உபாக்யானம்
இங்கு உன்னை அழிய மாற வேண்டா
ஓர் உக்தியே நேர வேண்டுவது

இவள் இல்லையாகவே அவன் இல்லையாம்
பின்னை உபய விபூதியும் இல்லையாம் அத்தனை இறே

தருமம் பெறுதி என்னாதே –நீ சாலத் தருமம் பெறுதி–என்கிறது
அங்கு நிஷாதன் ஒருவனும் -இங்கு உபய விபூதியும்
தர்மத பரி ரஷிதா–யுத்த 1-12-என்று
அருளிச் செய்தார் இறே பெருமாளும் திருவடியிடம்

——————————————————————————————————-

சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச் சதுரன் பொருத்தமுடையன்
நாங்கள் எம்மில் இருந்தொட்டிய கச் சங்கம் நானும் அவனும் அறிதும்
தேன்கனி மாம் பொழில் செந்தளிர் கோதும் சிறு குயிலே திருமாலை
ஆங்கு விரைந்து ஒல்லைக் கூகிற்று யாகில் அவனை நான் செய்வன காணே–5-8-

பதவுரை

தேம் கனி–இனிமையான பழங்களை யுடைய
மாபொழில்- மாந்தோப்பிலே
செம் தளிர் கோதும்–சிவந்த துளிர்களை வாயலகால் கொந்துகிற
சிறு குயிலே!–இளங்குயிலே!
சார்ங்கம்–தனது வில்லை
வளைய வலிக்கும்–வளைத்து வலிக்கும் சக்தியை யுடைய
தட கை–பெரிய திருக் கைகளை யுடையனாய்
சதுரன்–ஸகலவித ஸாமர்த்தியமுடையனான எம்பெருமான்
பொருத்தம் உடையன்–ப்ரணயாதியிலும் வல்லமை பெற்றவன்;
நாங்கள்–அவனும் நானும் ஆக இருவரும்
இருந்து–சேர்ந்திருந்து
எம்மில் ஒட்டிய–எங்களுக்குள் ரஹஸ்யமாகச் செய்து கொண்ட
கச்சங்கம்–ஸங்கேதத்தை
நானும் அவனும் அறிதும்–நாங்களிருவருமே அறிவோமேயன்றி வேறொருவரும் அறியார்;
ஆங்கு திருமாலை–தூரஸ்தனாயிருக்கிற ச்ரிய; பதியை
ஒல்லை விரைந்து–மிகவும் சீக்கிரமாக
கூ கிற்றி ஆகில்
நீ
அவனை(பிறகு அவன் இங்கு வந்த பிற்பாடு) அவன் விஷயத்தில்
நான் செய்வன–நான் செய்யப் போகிற மிறுக்குக்களை
காண்–காணக் கடவை

சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச் சதுரன் பொருத்தமுடையன்
ராம சாபாஸ்ரயாம் வநே –ஆரண்யம் -37-38-என்கிறபடியே
வில் பிடித்த பிடியிலும் -வில் வளைத்த படியிலும் தோற்று இருப்பாள்
ஒரு வீர பத்னி போலே காணும் இவள் தானும்

சதுரன் –
சசால சாபஞ்ச முமோச வீர -யுத்த 59-139-என்கிறபடியே
எதிரிகள் வில் பொகடும்படி வில் பிடிக்க வல்லவர்

பொருத்தமுடையன் –
வீர வாசியிலும் காட்டிலும் பிரணயித்வத்தில் கொத்தை இல்லை இறே –

நாங்கள் எம்மில் இருந்தொட்டிய கச் சங்கம் நானும் அவனும் அறிதும்
பிறருக்கு தெரிவது ஓன்று இல்லை காண் எங்கள் நிலை –
அதாகிறது -இன்றியமையாமை –
ஒருவரை ஒழிய ஒருவர் உளோம் ஆகிறோம் -என்று எங்களில் நாங்கள் பண்ணி வைக்கும் சமயம்
நானும் அவனும் அறியும் அத்தனை
அது நிர்வஹிக்கை உனக்கு பரமாய் இருக்கச் செய்தே ஆறி இரா நின்றாய்

கச்சங்கம் -பிரதிஜ்ஞ்ஞை -வ்யவஸ்தை

சமயம் பண்ணின இடம் இதுவோ என்னில் –
இருவருமான போது-நான் உன்னை ஒழிய ஜீவியேன்-
நான் உன்னை ஒழிய ஜீவியேன் -என்று இறே இருவருக்கும் வார்த்தை
தூதர்க்கு உட்படச் சொல்லக் கடவ –ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி – ஊர்த்த்வம் மாசாந்த ஜீவிஷ்யே –
அவர்கள் சேர இருந்தால் சொல்லாது இருப்பாரோ –

தேன்கனி மாம் பொழில் செந்தளிர் கோதும் சிறு குயிலே
என் கார்யம் செய்து தலைக் கட்ட வேண்டும் படி அன்றோ உன்னளவு இருக்கிறது –
தேமாம் பழத்தை புஜித்து-அது தேக்கிட்டு -ரசாந்தரத்தை இட்டு மாற்ற வேணும் என்று
சூழ்ந்த பொழிலில் உண்டான
சிவந்த தளிர் கோதுகிறசிறு குயிலே –

திருமாலை ஆங்கு விரைந்து ஒல்லைக் கூகிற்று யாகில்
நீ அத் தலையிலே சென்று அறிவிக்கும் அத்தனையே வேண்டுவது –
நம் குற்றங்களைப் பொறுப்பித்து பதறி நடந்து வரப் பண்ணுவார் அருகே யுண்டு
அவன் பதறி நடந்து வரும்படி சடக்கென கூவ வல்லையாகில்

அவனை நான் செய்வன காணே–
இவள் படுகிற கிலேசத்துக்கு ஒரு ப்ரேயோஜனம் இல்லை என்று இறே நீ இருக்கிறது
அவன் வந்து கிட்டினவாறே
அவன் பிரிந்து நெடுநாள் என்னைப் படுத்தின பாட்டை எல்லாம்
உன் சந்நிதியிலே அவனை படுத்தும் படி பாராய் –
அது காண்கையே போரும் இ றே உனக்கு பலம்

இவள் தான் அவனை என் எனபது செய்வது -என் என்னில்
முகத்தை மாற வைக்கத் தீருமே அவன் கார்யம்
நெடு நாள் பட்டினி கிடந்தவன் முன்னே சோற்றை இட்டு வைத்து உண்ணாதபடி தகைந்தால் கிடந்தது கிலேசிக்குமா போலே
இவனும் கிடந்தது துடிக்கும் அத்தனை
இவள் முகத்தாலே இறே அவனுக்கு ஊண்–மூலமாகவே –முகத்தை காண்பதாலேயே -சாடு
வண்டார் பூ மலர் மங்கை மணம் நோக்கம் உண்டான்-பெரிய திருமொழி -8-10-1- இறே –

தடக்கை சதுரன் -வீர ஸ்ரீ
பொருத்தமுடையவன் -பிரணயித்வமும் உடையவன்

———————————————————————–

பைங்கிளி வண்ணன்  சிரீதரன் என்பதோர் பாசத்தகப் பட்டிருந்தேன்
பொங்கொளி வண்டிரைக்கும் பொழில் வாழ் குயிலே குறிக் கொண்டிது நீ கேள்
சங்கோடு சக்கரத்தான் வரக் கூவுதல் பொன்வளை கொண்டு தருதல்
இங்குள்ள காவினில் வாழக் கருத்தில் இரண்டைத் தொன்றேல் திண்ணம் வேண்டும்–5-9-

பதவுரை

பொங்கு ஒளி வண்டு–மிக்க வொளியை யுடைய வண்டுகளானவை
இரைக்கும் பொழில்–(மது பாந மயக்கத்தாலே) இசை பாடாநின்ற சோலையிலே
வாழ்- களித்து விளையாடுகிற
குயிலே!–கோகிலமே!,
இது–நான் சொல்லுகிற இதனை
நீ குறிக்கொண்டு கேள்–நீ பராக்கில்லாமல் ஸாவதாநமாய்க் கேள்’
நான்–நான்
பைங்கிளி வண்ணன் சிரி தரன் என்பது ஓர் பாசத்து–பசுங்கிளி போன்ற நிறத்தை யுடையனான ச்ரிய பதி யென்கிற ஒரு வலையிலே
அகப்பட்டு இருந்தேன்–சிக்கிக் கொண்டு கிடக்கிறேன்;
இங்கு உள்ள காவினில்–இந்தச் சோலையிலே
வாழ கருதில்–நீ வாழ நினைக்கிறாயாகில்
சங்கோடு சக்கரத்தான் வரக் கூவுதல்–திருவாழி திருச்சங்குடையனான எம்பெருமான் (இங்கே) வரும்படி கூவுவதென்ன
பொன் வளை கொண்டுதருதல்–(நான் இழந்த) பொன் வளைகளைக் கொண்டு வந்து கொடுப்பதென்ன
இரண்டத்து–இவையிரண்டுள் எதாவதொரு காரியம்
திண்ணம் வேண்டும்–நீ கட்டாயம் செய்து தீர வேண்டும்.

பை -அழகும் -பசுமையும்
பாசம் -நேசமும் கயிறும்

பொங்கொளி வண்டிரைக்கும் பொழில் வாழ் குயிலே குறிக் கொண்டிது நீ கேள் –ஒ குயிலே
என்னுடைய கூக்குரல் உன் காதில் விழாத படி வண்டுகளின் இசைகள் நிரந்த சோலையிலே
அவ விசைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு அதுவே போது போக்காக
நீ-திரிந்தாய் ஆகிலும் நான் உன்னை விடுவேன் அல்லேன்

ஏனோ தானோ என்று கேளாதே–வண்டுகளை இசையில் நின்றும் காதுகளை மீட்டுக் கொண்டு
என் வாய்ச் சொல்லை குறிப்பாக கேள் –

-பைங்கிளி வண்ணன் சிரீதரன் என்பதோர் பாசத்தகப் பட்டிருந்தேன்
இப்போது எனக்கு உண்டாயிருக்கும் நோய் என்னால் பரிஹரித்து கொள்ள முடியாதது
அவன் வடிவழகு முதலியவற்றில் தோற்றுப் போய்–
கால் நடையாடாமல்-இருந்த இடத்தே இருக்கும்படியான அவஸ்தையிலே கிடக்கிறேன்
அதாவது

முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவாபதி மன்னன் மணி வண்ணன் வாசுதேவன் வலையுலே அகப்பட்டேன் -என்றும்
கற்கின்ற நூல் வலையில் பட்டிருந்த நூலாட்டி கேள்வனார் கால் வலையில் பட்டிருந்தேன் காண் -என்றும்
சொல்லுகிறபடியே மாதவன் ஆகிற வலையிலே நான் அகப்பட்டுக் கொண்டேன் –

இத்தைக் கேட்ட குயில் நீ வலைப் பட்டு இருந்தால் நான் என்ன செய்ய வல்லேன் -என்று சொல்லி விட்டு
மீண்டும் வண்டுகளின் இசையைக் கேட்பதாகப் பராங்முகமாய் இருக்க –கடுமையாக சொல்கிறாள் –

சங்கோடு சக்கரத்தான் வரக் கூவுதல் பொன்வளை கொண்டு தருதல்
இங்குள்ள காவினில் வாழக் கருத்தில் இரண்டைத் தொன்றேல் திண்ணம் வேண்டும்
குயிலே நீ இச் சோலையில் இருந்து ஜீவிக்க வேணுமே-
என்னை அலட்ஷியம் செய்தால் இதிலே உனக்கு வாழ முடியுமோ
நான் முடிந்து போனால் இச் சோலையை உனக்கு நோக்கித் தருவார் யார்

வலங்கை ஆழி இடக்கை சங்கம் உடையானான எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி கூவுதல் ஓன்று
என் கையில் வளைகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தல் ஓன்று-
இவை இரண்டினுள் ஒன்றை நீ செய்தாக வேணும் என்கிறாள்-
கை வளை தங்குவது எம்பெருமான் சம்ஸ்லேஷத்தால் மட்டுமே ஆகும்-
அதுவும் அவன் வந்தால் அன்றி ஆகாதே

இரண்டு பஷமாக அருளிச் செய்வான் என் என்னில்
சத்யவான் உயிர் மீட்ச சாவித்திரி யமன் இடம்-பல பிள்ளைகள் பிறக்கும்படி அருள வேணும் என்றால் போலே
இதுவும் ஒரு சமத்காரமான உக்தி
ஒரு கார்யத்தாலே இரண்டும் தலைக் கட்டும் இறே

நாராயணாதி நாமங்களை குறிப்பிடாதே சங்கோடு சக்கரத்தான் -என்கையாலே
அவனுடைய ஆபரணத்தை யாவது இங்கே கொண்டு சேர்
அல்லது
என்னுடைய ஆபரணத்தை யாவது கொண்டு கொடு -என்கிற ரசோக்தி

பாசம் –கயிறு -வலை
கார்த் தண் கமலக் கண் என்னும் நெடும் கயிறு -என்று
வலையைக் கயிறாக சொல்லுவதும் உண்டு இறே
பாசம் –ஸ்நேஹம் -ஸ்ரீதர விஷய ஸ்நேஹம் –
ஸ்ரீ தரன் ஆகிற வலையிலே-

—————————————————————————————————–

அன்று உலகம் அளந்தானை யுகந்து அடிமைக் கண் அவன் வலி செய்ய
தென்றலும் திங்களும் ஊடறுத்து என்னை நலியும் முறைமை அறியேன்
என்றும் இக்காவில் இருந்து இருந்து என்னைத் ததைத்தாதே நீயும் குயிலே
இன்று நாராயணனை வரக் கூவாயேல் இங்குத்தை நின்றும் துரப்பன்–—-5-10-

பதவுரை

அன்று–மஹாபலி கொழுத்திருந்த அக் காலத்தில்
உலகம் அளந்தானை–மூவுலகங்களையும் அளந்து கொண்டவனான எம்பெருமான் விஷயத்திலே
உகந்து–நான் கைங்கர்யத்தை ஆசைப்பட,
அவன்–அவ் வெம்பெருமான்
அடிமைக் கண்–(அந்த) கைங்கரியத்திலே
வலி செய்ய–வஞ்சனை பண்ண
(அதற்கு நான் நோவு பட்டிருக்கிற சமயத்திலே)
தென்றலும்–தென்றல் காற்றும்
திங்களும்–பூர்ண சந்திரனும்
என்னை–என்னை
ஊடு அறுத்து நலியும் முறைமை–உள்ளே பிளந்து கொண்டு புகுந்து ஹிம்ஸிக்கும் நியாயத்தை
அறியேன்–அறிகின்றிலேன்
குயிலே!–ஓ குயிலே!
நீயும்–(என்னுடைய க்ஷேமத்தை விரும்புமனான) நீயும்
என்றும்–எந்நாளும்
இக் காவில்–இந்தக் சோலையிலே
இருந்து இருந்து–இடைவிடாமலிருந்துகொண்டு
என்னை–(ஏற்கனவே மெலிந்திருக்கிற) என்னை
ததைத்தாதே–ஹிம்ஸியாமலிரு,
இன்று–இன்றைக்கு
நாராயணனை வர கூவாயேல்–ஸ்ரீமந்நாராயணன் இங்கே வரும்படி அவனை நீ கூவாமற் போனாயாகில்
இங்குத்தை நின்றும்–இந்தச் சோலையிலிருந்து
துரப்பன்–உன்னைத் துரத்தி விடுவேன்.

அன்று உலகம் அளந்தானை யுகந்து அடிமைக் கண் அவன் வலி செய்ய
வசிஷ்ட சண்டாள விவாகம் அற வரையாதே –
எல்லார் தலையிலும் திருவடிகளை வைக்குமவனை ஆசைப் பட்டு
உறங்குகிற பிரஜைக்கு முலை கொடுக்கும் தாயைப் போலே
இவை அறியாது இருக்கச் செய்தே –
அவற்றின் தலைகளிலே தனது திருவடிகளை வைத்தவனை உகந்து –

அடிமைக் கண் அவன் வலி செய்ய-
பெறவுமாய் இழக்க்கவுமானத்தையோ நான் ஆசைப் பட்டது –
பெற்று அல்லது சத்தை இல்லாத ப்ராப்திபலமான கைங்கர்யத்தை நான் ஆசைப்பட
அவ்வடிமை இடையாட்டத்திலே அவன் மிறுக்கடிக்க-

தென்றலும் திங்களும் ஊடறுத்து என்னை நலியும் முறைமை அறியேன்-
அதில் வாசி அறியாதவர்கள் என்னை நலியும் முறைமை அறிகிறிலேன்-
அடிமையில் வாசி அவை அறியா விறே
அவன் அளந்த கால் வாசியும் கூட அறியாதவை இறே

ராவணன் நடுவே வந்து நலிந்தால் போலே
தென்றலும் சந்திரனும் நடுவே வந்து என்னை நலிகைக்கு ஈடாக இருப்பதொரு
முறை யுண்டாக அறிகிறிலேன்

தங்களுக்கு கடவார்க்கு -கடவாரைச் சேர்க்க முறை யுண்டு –
தங்களுக்கு கடவார் -அவன் –
அவனுக்கு கடவார் -அவள் —
அப்படி சேர்த்து செய்த திருவடிக்கு உண்டான ஆகாரம் இல்லை
அத்தனை அல்லது நலிகைக்கு முறை இல்லை இறே

புத்ரனுக்கு உண்டான பரிவிலே கால் கூறும் இல்லை காண் -இக்காற்றுக்கு –
அவனால் படைக்கப் பட்ட இவை புத்ர ஸ்தானம் இறே –

என்னை நலியும் முறைமை அறியேன்–
தன்யா லஷ்மண சேவந்தே பாம்போ பவன மாருதம் –கிஷ்கிந்தா -1-105-என்று
அவனும் கால் கண்ட மாத்ரத்திலே படுமது அறியானே –
கார் ஏறு உழக்க உழக்குண்டு தளர்ந்தும் முறிந்தும் கிடப்பேனை –13-4–
தான் கிடக்குமா போலே இறே அவன் காலால் துகை உண்ணும் படி

என்றும் இக்காவில் இருந்து இருந்து என்னைத் ததைத்தாதே
அவை நலிகிற நலிவு காதாசித்கம் இறே –
என்றும் ஒக்க இச் சோலையிலே இருந்து என்னை நோவு படுத்தாதே
ஏக தேச வாசித்வத்தால் வந்த பாந்த்வமே ஹேதுவாக நலிவு படுத்தாதே –

நீயும் குயிலே இன்று நாராயணனை வரக் கூவாயேல் –
இத்தை உடையவனாய் –
உடைமை தான் அசித் சம்ஸ்ருஷ்டமாய்த்து என்று கால் கடைக் கொள்ளாதே
அழுக்கு உகப்பாரைப் போலே அது தன்னோடு விரும்பும்படியாய் இருக்கிறவனை வரும்படி கூவாயாகில் –

இங்குத்தை நின்றும் துரப்பன்-
ஒட்டுவன் –
ஒட்டுவன ஒட்டி -இருத்துவன இருத்தி செய்கிறவள் அல்ல இறே இவள்
ஆனால் சொல்லுகிறது என் என்னில் -நான் முடிவன் –
பின்னை இங்கு நின்றும் புறப்பட்டுப் போம் அத்தனை கிடாய்

நான் உளேனாய்ச் சோலை நோக்கித் தர வேணுமே –
நான் முடிந்தால் பின்னை உனக்கு இருப்பு இல்லை கிடாய் -என்கிறாள் –

——————————————————————————————————

விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை வேல் கண் மடந்தை விரும்பி
கண்ணுற வென் கடல் வண்ணனைக் கூவு கரும் குயிலே என்ற மாற்றம்
பண்ணு நான் மறையோர் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் கோதை சொன்ன
நண்ணுற வாசக மாலை வல்லார் நமோ நாராயணாய என்பாரே–——5-11-

பதவுரை

வேல் கண்–வேல் போன்ற கண்களை யுடையளாய்
மடந்தை–பெண்மைக்கு உரிய குணங்கள் நிறைந்தவளாய்
கண் உறு நால்மறையோர் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் கோதை–ஸ்வரூப தனமான நான்கு வேதங்களையும்
ஒதின ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்குத் தலைவரான பெரியாழ்வாருடைய மகளான ஆண்டாள்,
அடி விண் உற நீண்டுதாவிய மைந்தனை–திருவடியானது பரமாகாசத்தளவும் போய்ப் பொருந்தும் படியாக
நெடுக வளர்ந்து (உலகங்களை) வியாபித்தமிடுக்கை யுடையனான எம்பெருமானை
விரும்பி–ஆசைப் பட்டு
கருங் குயிலே! என் கடல் வண்ணனை கண் உறகூவு என்ற மாற்றம்–‘ஓகரியகுயிலே! கடல் போன்ற
திரு நிறத்தை யுடையனான என் காதலனை நான் ஸேவிக்கும்படி நீ கூவு என்று நியமித்த பாசுரமாக
சொன்ன–அருளிச் செய்த
நண்ணுறு வாசகம் மாலை–போக்யமான (இந்த) ஸ்ரீ ஸூக்தி மாலையை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
‘நமோநாராயணாய்‘ என்பர்–எம்பெருமானுக்கு அந்தரங்க கிங்கரராகப் பெறுவர்கள்

நிகமத்தில்
இத் திருமொழியை அப்யசித்தவர்கள்
ஸ்வரூப அநு ரூபமான புருஷார்த்தத்தை பெறுவார் –
என்கிறாள்

-விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை –
ஒருவர் பக்கலிலே ஒன்றைக் கொள்ள நினைத்தால்
அவர்களுக்கு பின்னை ஒன்றும் சேஷியாதபடி கொள்ளுகிறவனை-

வேல் கண் மடந்தை விரும்பி-
அவனை இப்பாடு படுத்தும் இப் பரிகரம் உடையவள் தான் ஆதரித்து –
வேல்கள் ஒரு முகம் -ஓன்று கூடி -ஒரு முகத்திலே அமைந்து –செய்து நிற்கச் செய்தே கிடீர்
தான் ஈடுபட்டது அவனுக்கு –

கண்ணுற வென் கடல் வண்ணனைக் கூவு கரும் குயிலே என்ற மாற்றம்-
கண்ணுற –
அவன் தன்னை வேலுக்கு இரையாக்கத் தேடுகிறாள் –
என் கண்ணுக்கு விஷயமாம்படி ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவன் வரும்படி –

கூவு கரும் குயிலே என்ற மாற்றம்–
உன் வடிவைக் காட்டி அவன் வடிவுக்கு ஸ்மாகரமான நீ
என்னையும் அவனையும் சேர்க்க வேணும் -என்று சொன்ன பாசுரமாய்த்து –

பண்ணு நான் மறையோர் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் கோதை சொன்ன-
ஸ்வர பிரதானமான நாலு வேதங்களும் வைத்து இருப்பவர்கள் –
ஸ்ரீ வில்லி புத்தூருக்கு நிர்வாஹகரான பெரியாழ்வார் திருமகள் சொன்ன –

நண்ணுற வாசக மாலை வல்லார் நமோ நாராயணாய என்பாரே——
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்று மீண்ட வேதம் போல் அன்றிக்கே
விஷயத்தை மாறுபாடுருவும் படி அருளிச் செய்த இத்தை அப்யசிக்க வல்லவர்கள்

நமோ நாராயணாய வென்று பல்லாண்டும் பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து
ஏத்துவார் பல்லாண்டே
-என்று இறே தமப்பனார் வார்த்தை
இக்குடிக்காக உள்ளதோர் ஆசை இறே இது –மங்களா சாசனம் -அதுவே பலமாகப் பெறுவர்-

நல்லாண்டு என்று நவின்று பல்லாண்டு என்று உரைப்பார் நமோ நாராயணா வென்று –
பல்லாண்டும் ஏத்துவர் இறே–தத் க்ரது நியாயத்தாலே பேறாகையாலே-

க்ரது -சங்கல்பம் –
இங்கே சங்கல்ப்பித்த பேற்றை அங்கே பெற்று அனுபவிக்கப் பெறுவர்
யதா க்ரதுரஸ்மின் லோகே புருஷோ பவதி ததேத ப்ரேத்ய பவதி -சாந்தோக்யம் -3-1-14-உபாசனம் போலே பேறு
காதாசித்கமாகை தவிருகையே உள்ளது
பிராப்ய பூமியிலே புக்கிருந்து இப் பாசுரம் சொல்லி அனுபவிக்கப் பெறுவர் –

——————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s