ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் — -அதிகாரம் -15 உத்தர க்ருத்ய அதிகாரம் /அதிகாரம் -16-புருஷார்த்த காஷ்ட்ட அதிகாரம் –ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

———————————————————————

அதிகாரம் -15 உத்தர க்ருத்ய அதிகாரம்-

சந்தோஷார்த்தம் விம்ருசதி முஹூ சத்பி அத்யாத்ம வித்யாம்
நித்யம் ப்ரூதே நிசமயதி ச ஸ்வாது ஸூ வ்யா ஹ்ருதாநி
அங்கீ குர்வன் அனத லலிதாம் வருத்தி மாதேஹபாதாம்
த்ருஷ்ட அத்ருஷ்ட ஸ்வ பர விகமே தத்த த்ருஷ்டி ப்ரபன்ன –

இப்படி க்ருத க்ருத்யனாய் -ஸ்வ நிஷ்டியைத் தெளிந்து -சரீரத்தோடு இருந்த காலம்
பழம் திரு விடையாட்டத்திலே சிறிது இடத்தை அடைத்துக் கொண்டு இருப்பாரைப் போலே
ஒரு படி துவக்கற்று ஒரு படி துவக்குண்டு இருக்கிற இவ் வதிகாரிக்கு
முக்தருடைய கைங்கர்ய பரம்பரை போலே ஸ்வாது தம மாகையாலே ஸ்வயம் பிரயோஜனமாய் –
சாஸ்திர விமுக்த பால விசேஷ நியதமாய் -உத்தர கைங்கர்யத்துக்கு அவசர லாபார்த்தமாய் –
பூர்வ கைங்கர்யம் தலைக் கட்ட வேண்டும்படி சங்கிலித் துவக்காய்-ஸ்வாமி சம்ப்ரீதிக்கு காரணமுமாய்-கார்யமுமாய் –
வாசித்தும் கேட்டும் வணங்கி வழிபட்டும் பூசித்தும் போக்கினேன் போது -என்றும்
சீர் கலந்த சொல் நினைந்து போக்கரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை என் நினைந்து போக்குவர் இப்போது -என்றும்

ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழு விலாவடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -என்றும்
பொங்கேழ் புகழ்கள் வாயவாய்ப் புலன் கொள் வடிவு என் மனத்ததாய் அங்கேய் மலர்கள் கையவாய் வழி பட்டோட அருளில் -என்றும்
நாடாத மலர் நாடி -என்றும் –
வடிவிணை இல்லா மலர்மகள் மற்றை நில மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை கொடு வினையேனும் பிடிக்க -என்றும்
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே -என்றும்
உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் -என்றும்
பள்ளி கொள்ளும் இடத்து அடி கொட்டிடக் கொள்ளுமாகில் -என்றும்
எண்ணக் கண்ட விரல்கள் -என்றும்
உண்ணா நாள் பசியாவது ஓன்று இல்லை ஓவாதே நமோ நாரணா வென்று எண்ணா நாளும்
இருக்கெகச் சாம வேத நாண் மலர் கொண்டு உன் பாதம் நண்ணா நாள் அவை தத்துற்மாகில்
அன்று எனக்கு அவை பட்டினி நாள் -என்றும்

நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது நான் அது அஞ்சுவன் என் வசமன்று -என்றும்
வாய் அவனை அல்லாது வாழ்த்தாது -என்றும்
தோள் அவனை அல்லால் தொழா-என்றும்
நயவேன் பிறர் பொருள் -என்றும்
நிரந்தரம் நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டும் -என்றும்
இருளிரிய –ஊனேறு செல்வத்து –நீணாகம் சுற்றி -என்ற திரு மொழிகளிலும் –

பத்யு ப்ரஜாநாம் ஐஸ்வர்யம் பசூணாம் வா ந காமயே
அஹம் கதம்போ பூயாசம் குந்தோ வா யமுனாதடே –என்றும்
குருஷ்வமாம் அனுசரம் வைதர்ம்யம் நேஹ வித்யதே
க்ருதார்த்த அஹம் பவிஷ்யாமி தவ சார்த்த பிரகல்பதே -என்றும்
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரத ஸ்வ பதச்ச தே
பரவா நாஸ்மி காகுத்ச்த த்வயி வர்ஷசதம் ஸ்திதே -என்றும்
ஸ்வயம் து ருசிரே தேசே க்ரியதாமிதி மாம் வத -என்றும் –
காமயே வைஷ்ணவத்வம் து சர்வ ஜன்ம ஸூ கேவலம் -என்றும்
வர்த்தமான சதா சைவம் பாஞ்ச காலிக வர்த்தமான
ஸ்வார்ஜிதைர் கந்த புஷ்பாத்யை சுபை சக்த்ய நுரூபத -என்றும்
ஆராதயன் ஹரிம் பக்த்யா கமயிஷ்யாமி வாசரான் -என்றும்
சொல்லுகிறபடியே ஸ்வரூப அநுரூப கால ஷேப அர்த்தமான உத்தர க்ருத்யம் இருக்கும் படி —

தன் நிஷ்டைக்கு அனுரூபமாக தெளிய வேண்டும் அர்த்தங்களில் தனக்குத் தெளியாத நிலங்களை
நான் க்ருத க்ருத்யன் என்று அநாதரித்து இராதே
அனுபவ பூர்த்தி யுண்டாம் போது தெளிவும் பிரேமமும் வேண்டுகையாலும் –
தத் பாத பக்தி ஞானாப்யாம் பலம் அந்யத் கதாசன
ந யாசேத் விஷ்ணும் யாச நான்நச்யதி த்ருவம் -என்கிறபடியே
ஞான பக்திகளை அபேஷித்தால் குற்றம் இல்லாமையாலும்
தனக்கு சேஷி விஷயத்தில் சித்தரஜ்ஞானம் பிறக்கைக்காக
பீதகவாடைப் பிரானார் பிரம குருவாக வந்து -என்னும் படி நிற்கிற தெளிவை யுடைய பரமை காந்திகள் பக்கலிலே
தத் வித்தி ப்ரணிபாதேந பரிப்ரஸ்நேந சேவயா
உபதேஷ்யந்தி ஞானம் ஞானிநஸ் தத்வதர்சிந -என்கிற கட்டளையிலே தெளியக் கேட்டு
மந்தோப்ய மந்ததா மேதி சம்சர்க்கேண விபச்சித
பங்கச்சித பலஸ்யேவ நிதர் ஷேணா விலம்மய -என்கிறபடியே பரிசுத்த ஞானனாய் –

யஸ்ய அனுபவ பர்யந்தா புத்திஸ் தத்த்வே பிரதிஷ்டிதா
தத்த்ருஷ்டி கோசரா சர்வே முச்யந்தே சர்வகில்பிஷை -என்கிறபடியே
இவ்வர்த்தங்களில் நிஷ்டை உடையவர்கள் உடனே நெருங்கி வர்த்தித்து அவர்கள் அனுஷ்டானங்களிலே
யாவா நர்த்த உதபாநே சர்வத சம்ப்லு தோதக-என்கிற பிரகாரத்திலே
தன் வர்ண ஆஸ்ரம ஜாதி குணங்களுக்கு அனுரூபமான
கர்த்தவ்யாம்சத்தை நிஷ்கரித்து அனுஷ்டித்து -இவ் வனுஷ்டாநாதிகளை யுடையோம் என்னும் பாவனை யடியாக வரும்
ஸ்வ உத்கர்ஷ பர நிகர்ஷ அனுசந்தானங்கள் ஆகிற படு குழிகளைத் தப்பும்படி தான் முன்னடி பார்த்து நடக்கவும்-

தனக்கு சரண்ய பிரசாத விசேஷ மூலமாக
நம்மாழ்வார் நாதமுனிகள் உள்ளிட்டார்களுக்கு போலே சாஷாத் காராதிகள் ஆகிற பலோத்கம பர்வங்கள் வந்தாலும் –
நன்மை தீமைகள் ஒன்றும் அறியேன் -என்றும்
அறிவனேலும் இவை எல்லாம் என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணாது -என்றும் நிச்சயித்து

பராதீன ஸ்வரூப ஸ்திதி பிரவ்ருத்தியான தன் அதிகாரத்திலே சொருகின ஆகிஞ்சன்யத்தை அழிய மாறாதே
அஹம் அஸ்ம்ய அபராதா நாம் ஆலப அகிஞ்சநோ அகதி -இத்யாதிகளை அடி யொற்றி நடக்கிற
நோற்ற நோன்பிலேன் நுண் அறிவிலேன் –
என் நான் செய்கேன்
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்-
புகல் ஒன்றில்லா அடியேன் –
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக் கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் –
கறவைகள் பின் சென்று –
குளித்து மூன்று அனலை ஓம்பும் –
குலங்களாய ஈரிரண்டில்
ஏழை ஏதலன்
பற்றேல் ஒன்றுமிலேன்
தருதுயரம் தடாயேல்–என்கிற பாட்டுக்களிலும்
ந தர்ம நிஷ்ட –அஸ்தி-என்ற ஸ்லோகத்திலும்
இவர்கள் அருளிச் செய்த கார்ப்பண்யத்தின் சுவடுகளை எல்லாம் அவலம்பித்துக் கொண்டு போரவும்–

இப்படி தனக்கு அநாதி காலம் பிறந்த அநர்ஹதையையும் அதடியாக இழந்த கைங்கர்யத்தையும் பார்த்து
பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் -என்று அலற்றப் பண்ணும்
நிர்வேத ப்ராசுர்யத்தாலே அவசன்னன் ஆகாதே
உயிர் அளிப்பான் என் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா -என்கிறபடியே
எதிர் சூழல் புக்கு நிற்கிற சரண்யனுடைய தாய் முலைப்பால் போலே
பத்ய தமமுமாய் ப்ரிய தமமுமான உபதேசத்தாலே தெளிந்த அவதார ரகஸ்யாதிகள் ஆகிற
தீர்த்தங்களை அவஹாகித்துத் தேறி

உத்தமே சேத்வயசி சாது வ்ருத்த-என்றும்
துராசார அபி சர்வாசீ க்ருதந்தோ நாஸ்திக புரா
சமாஸ்ரயே தாதி தேவம் ஸ்ருத்தயா சரணம் யதி
நிர்த்தோஷம் வித்தி ஜந்தும் பிரபாவாத் பரமாத்மன –என்றும்
யத் ப்ரஹ்ம கல்ப நியதாநுபவே அப்ய நாச்யம்
தத் கில்பிஷம் ஸ்ருஜதி ஜந்துரிஹ ஷணார்த்தே
ஏவம் சதா சகல ஜன்ம ஸூ சபராதம் -என்றும்
ப்ரவஹத் ஏவ ஹி ஜலே சேது கார்யோ விஜா நதா–ஸ்ரீ வங்கிபர நம்பி காரிகை-31- என்றும்
மாளும் ஓர் இடத்திலும் வணக்கொடு மாள்வது வலமே-என்றும் சொல்லுகிற ந்யாயத்தாலே
கதத்துக்கு சோகியாதே
கதமான அயோக்யதையைக் கண்டு அகலவும் பாராதே
அபர்யநு யோஜ்யமாய் அநவதிகமான சரண்ய பிரபாவத்தாலே இப்போது பிறந்த யோக்யதையைக் கண்டு
வருகிற நீருக்கு அணை கோலும் கணக்கிலே இவ் வவஸ்தைக்கு அனுரூபமான
ஆஜ்ஞா அனுஜ்ஞா அனுவர்த்தனம் ஆகிற கைங்கர்ய அனுபவத்தை இழவாதே

முடியானே யில் படியே -விடாய்த்த கரணங்களை சாத்விக ஆஹார சேவாதிகளாலே யோக்யங்கள் ஆக்கி –
பிராப்தங்களான அனுபவங்களிலே மூட்டி –
அயோக்ய விஷயாந்தரங்களில் பட்டி புக்க வாசனைகளை மாற்றுவிக்கவும் –

அக் கரையில் அபிமத தேசத்துக்கு போக ஓடம் பார்த்து இருப்பார்
நினைத்த போது விட ஒண்ணாத பண பந்த த்யூதத்தில் இழியாதே
வேண்டின மட்டிலே தலைக் கட்டுகைக்கு ஈடான விஹார த்யூதத்தில் இழிந்தாலும்
த்யூத சாஸ்திரத்தின் படி அடி தப்பாதே கருவி வைக்குமா போலே
ஆஜ்ஞா அனுஜ்ஞைகளால் அடிமை கொள்ளுகிற சாசிதாவினுடைய சாசனத்துக்கு
பொருந்தின கால விசேஷாதி நியதமான கைங்கர்யத்தை
பித்த பரிஹார்த்தமாக ஷீர சேவை பண்ணுவாரைப் போலே அன்றிக்கே
அயத்ன லப்தமான ஔஷத்தாலே அவிலம்பிதமாக ஆரோக்கியம் பெற்றவர்கள்
பால் வார்த்து உண்ணுவாரைப் போலே உகந்து பண்ணவும்

அப்போது
நித்ய சித்தே ததாகாரே தத் பரத்வே ச பௌஷ்கர யஸ் யாஸ்தி சத்தா ஹ்ருதயே தஸ்யா சௌ சந்நிதிம் வ்ரஜேத் -என்றும்
யதா சாஸ முத்ரமம்ப அப்தை ச்ப்ருஷ்டமேத்யு போக்யதாம் ததைவ ஹி மனுஷ்யாணாம்
பக்தை சம்பாவிதோ ஹரி -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
ஒரு அதிகாரி விசேஷத்துக்காக சாந்நித்யாதிகளைப் பண்ணி பரமை காந்தியான தன்னை உகந்து வந்து
அர்ச்சாவதாரம் பண்ணி இருக்கிற எம்பெருமான் பக்கலிலே
சர்வாதிசாயி ஷாட் குண்யம் சம்ஸ்திதம் மந்திர பிம்பயோ -என்கிற பூர்த்தியையும்
ஆபீடான் மௌலி பர்யந்தம் பஸ்யத புருஷோத்தமம் பாதகான்யாசு நச்யந்தி கிம் புனச்தூப பாதகம் -என்கிற பாவனத் மத்வத்தையும் –
சந்தர்ச நாத கஸ்மாச்ச பும்ஸாம் சம்பூட சேதஸாம் குவாச ந குபுத்திச்ச குதர்க்க நிசயச்சய்
குஹேதுச்ச குபாவச்ச நாஸ்தி கத்வம் லயம் வ்ரஜேத் -என்கிறபடியே
பிரத்யஷாதி பிரமாண த்ரயத்திலும் ஹேது பல பாவத்தாலே வரும் மதி மயக்குகள்
எல்லா வற்றுக்கும் மருந்தாய் இருக்கிற படியையும்

யே யதா மாம் ப்ரபத்யந்தே தாம்ஸ்ததைவ பஜாம்யஹம் -என்றும்
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் -என்கிற பாட்டிலும் சொல்லுகிறபடியே
அவாங்மனஸா பரிச்சேத்யமான ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யத்தையும்
கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணா-என்கிற ஆகர்ஷகத்தையும் அனுசந்தித்து
சதீவ ப்ரிய பர்த்தாரம் ஜன நீவ ஸ்தநந்தயம்
ஆசார்யம் சிஷ்ய வந்மித்ரம் மித்ர வல்லால யேத்திரம்
ஸ்வாமித்வேந ஸூ ஹ்ருத்வேந குருத்வே ந ச சர்வதா
பித்ருத்வே ந ததா பாவ்யோ மாத்ருத்வே ந ச மாதவ
யதா யுவா நம் ராஜா நம் யதா ச மத ஹஸ்தி நம்
யதா ப்ரியாதிதம் யோக்யம் பகவந்தம் ததா அர்ச்சயேத்-என்றும்
யதா ச புத்த்ரம் தயிதம் ததைவோப சரேத்திரம்-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அவ்வோ சம்பந்த வர்க்க பரத்வ சௌலப்யாதிகளுக்கு அனுரூபமான வ்ருத்தியைப் பண்ணவும் –

அப்போது
ததா ஹி யத் கார்யமுபைதி கிஞ்சித்துபாய நம் சோபஹ்ருதம் மஹார்ஹம்
ச பாதுகாப்யாம் ப்ரதமம் நிவேத்ய சகாரா பச்சாத் பரதோ யதாவத் -என்று
திருவடி நிலைகள் விஷயத்தில் ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் நடத்தின ராஜ சேவக வ்ருத்தியை ந்யாயார்ஜித த்ரவ்யங்களாலே நடத்தவும் –
இவ் வ்ருத்தியை வாழ்க்கைப் பட்ட வதூவின் மாங்கல்ய ஸூத்ராதி ரஷண மாத்ரமாக நினைத்து இருக்கவும்
இப்படி பகவத் உபக்ரமாய் பாகவத பர்யந்தமாக வருகிற கைங்கர்யாக்ய புருஷார்த்த சித்திக்கு பிரதான காரணம்
பாபிஷ்ட ஷத்த்ர பந்துச்ச புண்டரீகச்ச புண்யக்ருத்
ஆச்சார்யவத்தயா முக்தௌ தஸ்மாதா சார்யவான் பவேத் -என்றும்
எம் மீசர் விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடிக் கீழ் எம்மை சேர்விக்கும் வண்டுகளே –என்றும்
வில்லி புதுவை விட்டு சித்தர் தங்கள் தேவரை வல்ல பரிசு வருவிப்பரேல் அது காண்டுமே -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
சதாச்சார்ய சம்பந்தமே என்று விச்வசித்து

அபிஷேகம் பண்ணப் புகுகிற ராஜ குமாரனுக்கு ராத்ரியிலே விளக்கு ஏற்றி வைக்குமா போலே
தனக்கு அவர்கள் பண்ணின வெளிச் சிறப்பையும் அதடியாக தனக்கு வந்த கைங்கர்யாதிகளையும் அனுசந்தித்து
அவர்கள் பக்கலிலே க்ருதஜ்ஞனாய் இருக்கவும்
இவை எல்லாவற்றுக்கும் சாதாரணமான பிரதான காரணமுமாய்
முக்த தசையிலே ஆத்ம அனுபந்தியான பகவத் அனுபவத்தைப் பற்ற
அபர்ய நு யோஜ்ய ஸ்வா தந்த்ரம் அடியாக சங்கிதமாம் விச்சேததுக்கும் பரிஹாரமாய் இருப்பது

இருள் அகற்றும் எரி கதிரோன் மண்டலத்தூடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி -என்றும்
போயினால் பின்னை இத்திசைக்கு என்றும் பிணை கொடுக்கிலும் போக ஒட்டார் -என்றும்
வண் புகழ் நாரணன் திண் கழல் -என்றும்
சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டு போய் தன்மை பெறுத்தி தன் தாளிணைக் கீழ் கொள்ளும் அப்பன் -என்றும்
தன் தாளிணைக் கீழ் சேர்த்து அவன் செய்யும் சேமத்தை -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அபுநாவ்ருத்தியிலும் -முன்பு சம்சரிக்கையில் போலே சத்ய சங்கல்பனாய் சேஷியான ஸ்ரீ யபதியினுடைய
பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்து-என்று
சொல்லப்பட்ட சஹஜ காருண்யம் என்று தெளிந்து அவ்விஷயத்திலும் க்ருதஜ்ஞானாய் இருக்கவும் பிராப்தம் –

இவ் வுத்தர க்ருத்யத்தில் மநோ வாக் காயங்கள் என்று சொல்லுகிற கரணங்கள் மூன்றாலும்
பரிஹரணீயங்களிலும் பரிக்ராஹ்யங்களிலும் சாரம் இருக்கும் படி சொல்லுகிறோம்
விஷச்ய விஷயாணாம் ச தூர மத்யந்த மந்தரம்
உப புக்தம் விஷம் ஹந்தி விஷயா ஸ்மரணாதபி – என்றும்
ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம் பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ -என்றும் சொல்லுகையாலே
பரம புருஷார்த்த ருசி குலையாமைக்காக மறக்க வேண்டுமவற்றில் பிரதானம் -விஷயாஸ் வாதம்
க்ருதத்நதை வாராமைக்காக நினைக்க வேண்டுமவற்றில் பிரதானம் ஆசார்யன் செய்த பிரதம கடாஷம் முதலான உபகாரம் –
கார்ப்பண்யம் குலையாமைக்காக சொல்லாது ஒழிய வேண்டுமவற்றில் பிரதானம் -ஆத்ம உத்கர்ஷம் –
உபாய நிஷ்டையை மறவாமைக்காக-சதைவம் வக்தா -என்கிறபடியே -சொல்ல வேண்டுமவற்றில் பிரதானம் த்வயம்
உகந்து பணி கொள்ள உரியனான எம்பெருமான் திரு உள்ளம் அழலாமைக்காக
கரண த்ரயத்தாலும் செய்யாதன செய்யோம் என்னுமவற்றில் பிரதானம் ப்ரஹ்ம விதபசாரம்
புருஷார்த்த சாகரம் வற்றுதல் வரையிடுதல் செய்யாமைக்காக கரண த்ரயத்தாலும்
கர்த்தவ்யங்களில் பிரதானம் –
பகவத் கைங்கர்யத்தின் எல்லை நிலமாய் சாஸ்திர அநுஜ்ஞாதமான ஆசார்யாதி பாகவத கைங்கர்யம் –
ஸ்வயம் பிரயோஜனமான இவ் உத்தர க்ருத்யமும் ரகஸ்ய த்ரயத்தில் பல பிரதி பாதகங்களான
பிரதேசங்களிலே அனுசந்தேயம் –

விண்ணவர் வேண்டி விலக்கின்றி மேவும் அடிமை எல்லாம்
மண்ணுலகத்தில் மகிழ்ந்து அடைகின்றனர் வண் துவரைக்
கண்ணன் அடைக்கலம் கொள்ளக் கடன்கள் கழற்றிய நம்
பண்ணமரும் தமிழ் வேதம் அறிந்த பகவர்களே–

பிரணயி நமிவ ப்ராப்தம் பச்சாத் ப்ரியா ஸ்வ சமந்திதம்
மஹதி முஹூராம் ருஷ்டே த்ருஷ்ட்வா மனௌ மணி தர்ப்பணே
ப்ரபத நத நா சந்த சுத்தை ப்ரபும் பரி புஞ்ஜதே
பரஸ் ருமர மஹா மோத ஸ்மேர பிர ஸூ நசமை க்ரமை –

————————————————————————–

அதிகாரம் -16-புருஷார்த்த காஷ்ட்ட அதிகாரம் –

ஸ்வ தந்திர ஸ்வாமித்வாத் ஸ்வ பஹூ மதி பாத்ரேஷூ நியதம்
ஸ்ரீய காந்தோ தேவ ஸ கலு விநியுங்க்தே சிதசிதௌ
யதா லோகாம் நாயம் யதிபதிமுகை ராஹி ததியாம்
ததோ ந கைங்கர்யம் ததபிமத பர்யந்தம் அபவத் –

இங்கு பகவத் கைங்கர்யத்தை பாகவத கைங்கர்ய பர்யந்தமாகச் சொல்லுகைக்கு அடி என் என்னில்
பரகத அதிசய ஆதான இச்சயா உபாதேய த்வமேவ யஸ்ய ஸ்வரூபம் ச சேஷ பர சேஷீ-என்று
வேதார்த்த சங்க்ரஹத்திலே அருளிச் செய்த படி
சர்வேஸ்வரனைப் பற்ற சேஷ பூதனான இவன் அதிசய ஆதானம் பண்ணப் பிராப்தன் –
அவ் வதிசயம் தான் வஸ்து சக்தியை அனுரோதித்து வர வேணும் —
ஆனால் ஜீவனுக்கு பரனைப் பற்ற சக்யமான அதிசயம் எது என்று பார்த்த இடத்தில்
சரீரத்வாதி முகத்தாலே அதிசய ஆதானம் பண்ணுகை இவனுக்கும் அசித்துக்கும் பொதுவாய் இருந்தது –
இவன் சேஷிக்கு விசேஷித்துப் பண்ணும் அதிசயம் சைதன்ய முகத்தாலேயாய் இருக்கும் –

அதில் இவன் சாஸ்திர விருத்தமாக வர்த்திக்கும் போது சாசிதாவாய் தண்டகரான ஈஸ்வரனுக்கு
லீலா ரச மாத்ரத்தை உண்டாக்கி அம்முகத்தாலே அதிசய தாயகனாம் –
சாஸ்திர அனுகுணமாக வர்த்திக்கும் போது
சுபே த்வசௌ துஷ்யதி துஷ்க்ருதே து ந துஷ்யதே அசௌ பரம சரீரீ-என்கிறபடியே
ஈஸ்வரனுக்கு சந்தோஷத்தை உண்டாக்கி அவனுடைய ஔதார்யாதி குணங்கள் குமரிராத படி
அம் முகத்தாலே உதாரா சர்வ ஏவைதே என்று அவன் தானே கொண்டாடும்படி அதிசய தாயகனாம்
அப்படியே நித்தியரும் முக்தரும் ஈஸ்வர அபிப்ராயத்தை சாஷாத் கரித்து பண்ணுகிற கைங்கர்யங்களாலே –
ப்ரஹர்ஷயாமி ச நாத ஜீவித -என்கிறபடியே
போக விசேஷத்தை உத்பாதித்து அம் முகத்தாலே அதிசயா தாயகர் ஆவார்கள் –
இப் பிரகாரம் சாஸ்திர முகத்தாலே ஈஸ்வர அபிப்ராயத்தை அறிந்து கைங்கர்யம் பண்ணுகிற கிருதக்ருத்யனுக்கும் சமானம் –

இவற்றில் சாஸ்திர விருத்தங்களாலே
ஈஸ்வரனுக்கு லீலா ரச மாத்ரத்தை உண்டாக்கும் போது தனக்கு அனர்த்த பர்யவசிதமாய் இருக்கும் –
பத்த தசையிலே சாஸ்த்ரத்தாலும் முக்த தசையிலே பிரத்யஷத்தாலும் ஈஸ்வர அபிப்ராயத்தைக் கண்டு
தத் அனுரூபமாக வர்த்திக்கும் போது
ஈஸ்வரனுடைய லீலாதி புருஷார்த்ததுடனே ஆநு ஷங்கிதமாக தனக்கும் ஸ்வ அபிமத புருஷார்த்தம் உண்டாகும்
ஆன பின்பு
சேதனனான இவன் புத்தி பூர்வகமாக ஒரு பிரவ்ருத்தி பண்ணும் போது தன் புருஷார்த்தமும்
ஆநு ஷங்கிதமாகிலும் புகிர வேண்டியதால் அது வரும் போது ஈஸ்வர அபிப்ராய விசேஷம் அடியாக வர
வேண்டிதாகையால் அதுக்காக ஈஸ்வர அபிப்பிராயத்தை ஆராய்ந்த இடத்தில்
பாகவத கைங்கர்யம் அவனுக்கு சர்வத்திலும் அபிமதமாய் இருந்தது –

இவ் வர்த்தத்தில்
ஆராதநாநாம் சர்வேஷாம் விஷ்ணோர் ஆராதனம் பரம்
தஸ்மாத் பரதம் ப்ரோக்தம் ததீ யாராதனம் பரம் -என்றும் –

மம மத் பக்த பக்தேஷூ ப்ரீதி ரப்யதிகா பவேத்
தஸ்மாத் மத்பக்த பக்தாச்ச பூஜநீயா விசேஷத -என்றும் –
மத் பக்த ஜன வாத்சல்யம் பூஜாயாம் சாநுமோதனம்
மத் கதா ஸ்ரவணே பக்தி ஸ்வர நேத்ராங்க விக்ரியா
ஸ்வயம் ஆராதநே யத்நோ மமார்த்தே டம்ப வர்ஜனம்
மம அநு ஸ்மரணம் நித்யம் யச்சமாம் நோப ஜீவதி
பக்தி ரஷ்டாவித ஹி ஏஷா யஸ்மின் ம்லேச்சே அபி வர்த்ததே
ச விப்ரேந்த்ரோ முனி ஸ்ரீ மான் ச யதி ச பண்டித
தஸ்மை தேயம் க்ராஹ்யம் ச ச பூஜ்யோ யதா ஹி அஹம் -என்றும்

அந்ய தேவதா பக்தா யே மத் பக்த ஜன ப்ரியா
மாமேவ சரணம் ப்ராப்தாச்தே மத்பக்தா பிரகீர்த்திதா -என்றும்
தஸ்ய யஜ்ஞ வராஹச்ய விஷ்ணோ ரமித தேஜஸ
ப்ரணாமம் யே அபி குர்வந்தி தேஷாமபி நமோ நம-என்றும்
ததாஸ்ரயஸ் யாஸ்ரயணாத் தஸ்ய ச தஸ்ய ச
சம்சேவ நான்நர லோகே பூயந்தே சர்வ பாதகை -என்றும்
சொல்லுகிற பிரமாணங்களை ஆராய்ந்தால் ராஜாவுக்கு ராஜ குமார உபலாலனம் போலே
பாகவத கைங்கர்யம் பகவானுக்கு அபிமதமாய் இருக்கையாலே
சேஷ பூதனான இவன் செய்யும் கிஞ்சித் காரங்களில் பாகவத கைங்கர்யம் பிரதானம் ஆயிற்று –

இவ் விடத்தில் தத்தவ வித்துக்கு பிரமாண சரணியைப் பார்த்தால் –
யே யஜந்தி பித்ரூன் தேவான்-இத்யாதிகளில் படியே ஈஸ்வரன் பாகவத சரீரனாய்க் கொண்டும் ஆராத்யனாம் —
ச ச மம ப்ரிய -என்கிறபடியே பரமைகாந்தி விஷயத்தில் ப்ரீதி பரதந்த்ரனான பிரகாரியினுடைய நினைவைப் பார்த்தால்
ஜ்ஞாநீ த்வாத்மை மே மதம் -என்கிறபடியே
பாகவத கைங்கர்யத்தைப் பார்த்தால் பகவான் தன் அந்தர்யாமி பக்கலிலே பண்ணினதாக உகக்கும் –

இப்படி சேஷிக்கு அபிமதம் என்கிற அளவே அன்றிக்கே
சேஷத்வம் ஆகிற சம்பந்தம் தான் சத்வாரமாகவும் உண்டாகையாலே கைங்கர்யமும் சத்வாரமாகவும் பிராப்தம்
அது எங்கனே என்னில்
நித்யம் ஸ்ரியா சமே தஸ்ய பக்தே ராத்மவத சதா
சஹ சத்வாரகம் ச ஸ்யாத் சேஷித்வம் பரமாத்மன -என்கிறபடி
ஸ்வ தந்த்ரனாய் ஸ்வச்சந்த சீலனான ராஜா தான் பூண்ட ஆபரணத்தையும் இட்ட மாலையையும்
அடியார்களுடையவும் ஆனை குதிரைகளுடையவும் கழுத்திலே இடுமா போலே
அடியார்க்கு ஆட்படுத்த விமலன் -என்றும்
நாரத அஹமநுப்ராப்த ஸ்வ தர்சன குதூஹலாத்
ப்ரபவோ பகவத் பக்தா மாதர்சாம் சத்தம் த்விஜ-என்றும்
மற்றும் ஓர் தெய்வம் உளது என்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன் உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அத்யந்த பாரதந்த்ர்யாதிகள் அடியாக பகவத் இஷ்ட விநியோஹ அர்ஹதையாலே –
பகவச் சேஷத்வம் தான் யாவதாத்ம பாவியான கட்டளையிலே பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தம் ஆயிற்று –

இங்கு பாகவதத்வம் அடியாக ஸ்வரூப பிரயுக்தமாகவும் குணைர் தாஸ்யம் உபாகத -என்கிற நியாயத்தாலே
குண ஞானம் அடியாக ஸ்வ இச்சையாலும் வந்த
பாகவத சேஷத்வம் -பகவத் பக்தா -மாத்ருசாம் -என்கிற இரண்டு பதத்தாலும் ஸூசிதம்-
இப் பாகவத சேஷத்வம் க்ரயம் செல்லும் படியை –அடியார்கள் எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே -என்று
கல்ப ஸூத்ர வ்யாக்யாதாக்களான பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்தார்
இது மத்யம பதத்துக்கு தாத்பர்யார்த்தம் -இவ்வர்த்தத்தை அனுசந்தித்தால் இச் சேஷத்வம் சத்வாரமாகவும்
அத்வாரமாகவும் நின்ற நிலையிலே சேஷ வ்ருத்தியான கைங்கர்யமும் நிற்கும் –
ஆகையால் தன் சக்திக்கு அனுரூபமாக பகவத் கைங்கர்யத்தினுடைய சாத்ய ஆகார விவ்ருத்தியான புருஷார்த்தத்தில்
எல்லை நிலத்தை தரிசு தூறு விடாது ஒழிய ப்ராப்தம்

இது பர்த்துர் ப்ருத்ய கணச்ய ச -என்றும்
ஆப்தோ விஷ்ணோர நாப்தச்ச த்விதா பரிகர ஸ்ம்ருத
நித்யோ வந்த்யோ ந வா நித்ய கர்ம வச்யோ முமுஷூபி -என்று ஸ்ரீ பௌஷ்காதிகளில் சொன்ன நியாயத்தாலே
பதி வ்ரதா தர்மம் போல் இருக்கிற பரமை காந்தித்வத்துக்கு
மிகவும் உசிதமான பத்தி சித்தா நு வர்த்தனம் ஆகையாலே ஹேத்வந்த்ரத்தால் அன்றிக்கே
அனன்யார்ஹ சேஷத்வ ஞானம் அடியாக வருகையாலே இவ் வன்ய சேஷத்வம் விருத்தம் அன்று –

இப் பாகவாத சேஷத்வம் ஸ்வா பாவிகமோ ஔபாவிகமோ என்னில் –
கர்மாத் யுபாதிகள் அற-நித்யாபிவாச்சித பரஸ்பர நீச பாவை -என்கிறபடியே
யாவதாத்ம பாவியாகக் கொண்டு முக்த தசையிலும் அனுவர்த்திப்பது ஓன்று ஆகையாலே
ஸ்வா பாவிகம் என்னவுமாம் –
பகவத் சம்பந்த ஜ்ஞான விசேஷ நிபந்தனம் ஆகையாலே ஔபாவிகம் என்னவுமாம் —

இப்படி யாகில் இருவருக்கும் பாகவதத்வம் உண்டானால் ஒருவரைப் பற்ற
ஒருவருக்கு சேஷத்வமும் சேஷித்வமும் வருகை விருத்தம் அன்றோ என்னில்
பரஸ்பர உபகார்யே உபகாரக பாவாதி களில் போலே இங்கும் விரோதம் இல்லை –
அதிகார்ய வஸ்தையிலே கிரியைக்கு சேஷி யானவன் தானே கர்த்தர வஸ்தையிலே இதுக்கு சேஷமாய் நில்லா நின்றான்
அப்படியே அந்யோந்யம் பண்ணும் அதிசயங்களை உபஜீவியாதே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அதிசயாதானம் பண்ணினால்
அதிசயாதாயகத்வ வேஷத்தாலே இருவருக்கும் சேஷத்வம் உண்டாய் அதிசயத்துக்கு வேஷத்தாலே
இருவருக்கும் சேஷித்வம் உண்டாக குறை இல்லை –

இப்படியே ஈஸ்வர இச்சையாலே இருவரும் பரஸ்பரம் அதிசயாதாயகராக விநியுக்தர் ஆகையாலே
இருவருக்கும் பாகவத சேஷித்வ சம்பந்தம் ப்ராமாணிகம் –
குண வசீக்ருதனான தன் நினைவாலே பகவத் விஷயத்திலும் பாகவத விஷயத்திலும் வரும் தாசத்வம்
போக வர்த்தகமாகக் கொண்டு தன்னேற்றமாய் இருக்கும்
இவ் விடத்தில் ஈஸ்வரன் ஸ்வா தந்த்ர்ய சஹக்ருதையான தன் இச்சையாலே பாகவதர்க்கு எல்லாம் சேஷித்வத்தை உண்டாக்கும்
இவர்கள் இச்சையும் கூட்டிக் கொண்டு இவர்களுக்கு பாகவத சேஷத்வத்தை உண்டாக்கும்
இப்படி ஸ்வாமிக்கு இஷ்ட விநியோஹ அர்ஹராய்க் கொண்டு சேஷிகளாய் நிற்கை தன்னாலே இருவரும் ஸ்வரூபம் பெற்றார்கள்
ஸ்வ அபீஷ்டமான பாகவத சேஷத்வமும்
அதன் பலமான பாகவத கைங்கர்யமும் சித்திக்கையாலே இருவரும் புருஷார்த்த காஷ்டை பெற்றார்கள்
இருவரையும் இப்படி பரஸ்பர சேஷ சேஷிகளாக நியமித்து ரசிக்கையாலே
ஈஸ்வரன் தன் ஈஸ்வரத்வமும் போக்த்ருத்வமும் பெற்றான் –

இப்பிரகாரத்தாலே தங்களுக்கு வந்த சேஷத்வ சேஷித் வாதிகள் எல்லாம் ஈஸ்வரனுடைய போக்த்ருத்வத்துக்கு
சேஷம் என்று தெளிகையாலே இருவருக்கும் கோதற்ற புருஷார்த்த காஷ்டை உண்டாகிறது –
இப்படி நிச்சிதார்த்தராய் சார வித்துக்களான க்ருத க்ருத்யருக்கு
அபராத ருசியும்
அதி சங்கையும்
அந்ய தேவதா ஸ்பர்சமும்
ஆத்மாதீன போகமும்
ஆத்மார்த்த போகமும் ஆகிற
பழுதில்லாத பரமை காந்திகளுடைய ப்ரசாதமே எப்போதும் ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக அபேஷணீயம் –

வேதம் அறிந்த பகவர் வியக்க விளங்கிய சீர்
நாதன் வகுத்த வகை பெறு நாம் அவன் நல்லடியார்க்கு
ஆதரமிக்க அடிமை இசைந்து அழியா மறை நூல்
நீதி நிறுத்த நிலை குலையா வகை நின்றனமே –

நாதே ந த்ருணம் அந்யத் அந்யத் அபி வா தந்நாபி நாலீகி நீ
நாலீக ஸ்ப்ருஹணீய சௌரபமுசா வாசா ந யாசா மஹே
சுத்தா நாம் து லபே மஹி ஸ்திரதியாம் சுத்தாந்த சித்தாந்தி நாம்
முக்தைச்வர்ய திந ப்ரபாத சமயாசித்தம் ப்ரசத்திம் முஹூ —

———————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: