ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் — -அதிகாரம் -12- சாங்க ப்ரபதன அதிகாரம் /அதிகாரம் -13-க்ருதக்ருத்ய அதிகாரம் /அதிகாரம் -14 ஸ்வ நிஷ்ட்டாபிஜ்ஞஅதிகாரம் —ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

———————————————————————

அதிகாரம் -12- சாங்க ப்ரபதன அதிகாரம்–

அபீஷ்ட்டே துஸ்ஸாதே ஸ்வத இதரதோ வா க்வசன தத்
பரந்யாசம் யாச்சா அந்விதம்அபிவதந்தி பிரபதனம்
இத பச்சாத் அஸ்மத் யதன நிரபேஷேண பவதா
சமர்த்ய அசௌ அர்த்த து இதி மதி விசேஷம் ததாவிது —

விரும்பும் பலன் ஒன்றை சுய முயற்சியில் பெறமுடியாத சமயத்திலும் வேறு எந்த முயற்சியிலும் பெற முடியாத போது,
அந்தப் பலனை அடைய ஒருவரிடம் அந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைப்பது –ப்ரபத்தி -இது ஆசார்யர்கள் கூறுவது
இந்த க்ஷணம் முதல், என் பொருட்டு இந்தச் செயலை எனக்காக முடித்தருள்க—அடியேன் இதற்காக எவ்வித முயற்சியும்
செய்ய மாட்டேன் என்கிற மன உறுதி என்றும் சொல்லலாம்

முமுஷூவான அதிகாரிக்கு இவ்வுபாயத்தில் அங்கி ஸ்வரூபம் ஆவது
ஆபரணத்தை உடையவனுக்கு அவன் தானே ரஷித்துக் கொண்டு பூணக் கொடுக்குமா போலே
யதாவஸ்திதமான ஆத்ம நிஷேபம் -அதாவது
பிரணவத்திலே பிரதம அஷரத்தில் பிரகிருதி பிரத்யயங்களாலே –
சர்வ ரஷகனாய் -சர்வ சேஷியாய் தோற்றின சர்வேஸ்வரனைப் பற்ற
ஆத்மாத்மீய ரஷண வியாபாரத்திலும்
ஆத்மாத்மீய ரஷண பலத்திலும்
ஸ்வ அதீனமாகவும் ஸ்வார்த்தமாகவும் தனக்கு அந்வயம் இல்லாத படி
பரந்யாச பிரதானமான அத்யந்த பாரதந்த்ர்ய விசிஷ்ட சேஷத்வ அனுசந்தான விசேஷம் —

ஸ்வாத் மாநம் மயி நிஷிபேத்–( ஸாத்யகி தந்த்ரம் ) (தன்னுடைய ஆத்மாவை என்னிடம் ஒப்படைப்பது —)என்று
சோதிதமான இவ்வனுசந்தான விசேஷத்தை அனுஷ்டிக்கும் படி –
சேஷியாய் ஸ்வ தந்த்ரனான ஈஸ்வரன் தன் பிரயோஜனமாகவே தானே ரஷிக்கும் படிக்கு ஈடாக –
அனன்யார்ஹ அநந்ய அதீன சேஷ பூதனாய்-அத்யந்த பரதந்த்ரனான நான்
ஆத்மாபிசாயம் ந மம -மஹாபாரதம்-என்னுடைய ஆத்மா என்னைச் சார்ந்ததல்ல;-என்கிறபடியே –
எனக்கு உரியேன் அல்லேன் –
ஒன்றை நிரூபாதிகமாக என்னது என்னவும் உரியேன் அல்லேன் –
ஸ்வயம் ம்ருத் பிண்ட பூதஸ்ய பரதந்த்ரஸ்ய தேஹி ந
ஸ்வ ரஷணே அபி அசக்தஸ்ய கோ ஹேது பர ரஷணே-(ஆத்மாத்மீய ரக்ஷணம் = ஜீவன், மண்கட்டி போன்றவன்;
தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் திறனற்றவன் ;எம்பெருமானையே நம்பி இருப்பான் –இப்படி இருப்பவன் ,மற்றவர்களைக் காப்பது இயலாதது .
ஆகவே , தன்னையும் ,தன்னைச் சேர்ந்தவர்களையும் ,சுயமாகக் காக்கும் திறனற்றவன்.பகவானின் அருள் வேண்டும் .) -என்கிறபடியே
என்னையும் என்னது என்று பேர் பெற்ற வற்றையும்
நானே ஸ்வ தந்த்ரனாயும் பிரதான பலியாயும் ரஷித்துக் கொள்ள யோக்யனும் அல்லேன் –

ஆத்மா ராஜ்யம் தனம் சைவ களத்ரம் வாஹநாநி ச ஏதத் பகவதே சர்வம் இதி தத் ப்ரேஷிதம் சதா —
(உபரிசரவஸு என்பவன் ஒரு அரசன் —அவன் சொன்னதாவது—ஆத்மா ,ராஜ்யம், பொருட்செல்வம் ,மக்கள் மனைவி, வாஹனங்கள்
போன்ற யாவும் எம்பெருமானுக்காகவே உள்ளன. இவ்விதம் , அறிவாளிகள் கூறுவதைப்போல என்னுடையது என்று
நினைக்கிற எல்லாமும் பகவானுக்கே உரியது
உபரிசரவஸு =வஸு என்கிற அரசனுக்கு ,இந்த்ரனால் வானத்தில் செல்லும் விமானம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது;
அதனால், வஸு என்கிற அரசன், உபரிச்ரவசு ஆனான்)என்று
விவேகிகள் அனுசந்தித்த க்ரமத்திலே என்னுடைய ஆத்மாத்மீயங்களும் அவனதே –

ஆத்மாத்மீய பர நியாசோ ஹி ஆத்ம நிஷேப உச்யதே-லக்ஷ்மீ தந்த்ரம்
(ஆத்மாவையும் அதைச் சேர்ந்தவற்றையும்/சார்ந்தவற்றையும் காப்பாற்றும் பொறுப்பை பகவானிடம் ஸமர்ப்பிப்பதே
”ஆத்ம நிக்ஷேபம் ‘ எனப்படும். ஆதலால், எல்லாவற்றையும் காக்கும் பொறுப்பு அவனைச் சேர்ந்தது) –
என்கையாலே இவற்றினுடைய ரஷண பரமும்

ந ஹி பாலன சாமர்த்தியம் ருதே சர்வேஸ்வரம் ஹரிம் -விஷ்ணு புராணம்-
(எல்லாவற்றையும் நியமிக்கும் அந்த ஸ்ரீ ஹரி தான், எல்லோரையும் காக்கும் திறன் உள்ளவன்;
அந்தத் திறன் வேறு யாருக்கும் இல்லை )என்கிறபடியே சர்வ ரஷகனான அவனதே –

தேந சம்ரஷ்ய மாணஸ்ய பலே ஸ்வாம்யவியுக்ததா
கேசவார்ப்பண பர்யந்தா ஹி ஆத்ம நிஷேப உச்யதே –லக்ஷ்மீ தந்த்ரம்-
(பகவானால் காக்கப்படும் ஆத்மாவை ,பலனில்கூடத் தனக்கு உரிமையில்லை என்கிற உறுதியுடன் கேசவனிடம் ஸமர்ப்பிப்பதே ,
”ஆத்ம நிக்ஷேபம் ” இப்படி, ஸமர்ப்பணம் செய்வதால் உண்டாகும் பலனும் அவனுடையதே என்கிற எண்ணம் வேண்டும்)
என்கிறபடியே ரஷண பலமும் பிரதான பலியான அவனதே என்று பாவிக்கை –

முமுஷூ மாத்ர சாமான்யம் ஸ்வரூபாதி சமர்ப்பணம்
அகிஞ்சனே பரந்யாச த்வதிக அங்கிதயா ஸ்தித
அத்ர ரஷா பரந்யாச சமஸ் சர்வே பலார்த்தி நாம்
ஸ்வரூப பல நிஷேபஸ் த்வதிகோ மோஷ காங்ஷிணாம்-

(முமுக்ஷுக்கள் தங்களுடைய ஸ்வரூபம், பலன் இவற்றை சமர்ப்பணம் செய்கின்றனர்.
தன்னைக் காக்கும் பொறுப்பையும் ஸமர்ப்பிப்பது, முமுக்ஷுக்களுக்கு மேலும் ஒரு அங்கியாகிறது.
மோக்ஷத்தை விரும்புபவர் ஸ்வரூபம், பலன் தன்னைக் காக்கும் பொறுப்பு யாவற்றையும் சமர்ப்பணம் செய்கின்றனர்)

பலார்த்தியாய் உபாய அனுஷ்டானம் பண்ணுகிற ஜீவன் பலியாய் இருக்க ஈஸ்வரன் இங்கே
பிரதான பலியான படி எங்கனே என்னில்
அசித்தின் பரிணாமங்கள் போலே சித்துக்கு தான் கொடுத்த புருஷார்த்தங்களும் சர்வ சேஷியான
தனக்கு உகப்பாய் இருக்கையாலே
ஈஸ்வரன் பிரதான பலி யாகிறான் –

அசேதனமான குழமணனை அழித்துப் பண்ணியும் ஆபரணம் பூட்டியும் அழகு கண்டு உகக்கிறதோடு
சேதனமான கிளியை பஞ்ஜரத்தில் வைத்துப் பால் கொடுத்தும் -வேண்டினபடி பறக்க விட்டும்
அதன் உகப்பு கண்டு உகக்கிறதோடு வாசி இல்லை இறே நிரபேஷரான ரசிகருக்கு
ஆன பின்பு இங்கு
ஸ்வ நிர்பரத்வ பர்யந்த ரஷகைகார்த்ய பாவ நம்
த்யுக்த ரஷா பல ஸ்வாம்யம் ரஷ்யஸ்யாத்ம சமர்ப்பணம் —
(ஆத்ம ஸமர்ப்பணம் என்பது
1. தன்னுடைய ஆத்மா என்பது ,தன்னைக் காப்பாற்றுகிற பகவானுக்காகவே உள்ளது
2. ஆத்மா குறித்த தனது பொறுப்பு கிடையாது
3.இப்படி ஸமர்ப்பணம் செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் பலன் தனக்கல்ல -இவ்வாறு உறுதியிட்டுச் செய்வது ஆத்ம ஸமர்ப்பணம்)

வபுராதிஷூ யோ அபி கோ அபி வா குணத அஸாநி யதாததாவித
ததயம் தவ பாத பத்ம யோரஹமத்யைவ மயா சமர்ப்பித -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -52-
(ப்ரபத்தி பண்ணுகிற நான் த்ரேகம் முதலான ரூபமான வஸ்துக்களிலே ஏதேனுமாகவும் ஆத்மகுணங்களிலே
ஏதேனும் உடையவனாகவும் ஆகக்கடவேன் .என் ஸ்வரூபங்களை நான் உள்ளது உள்ளபடி அறியாமலிருக்கலாம்.
அறியாமலே,ப்ரபத்தி அதிகாரியாகையாலே ஏதேனும் ஒரு ஸ்வரூபஸ்வபாவம் உடைய நான் ,
உனது திருவடித் தாமரைகளில் இப்போதே என்னாலே ஸமர்ப்பிக்கப்பட்டேன்
ஆத்மவிசாரம் தேஹமே ஆத்மா என்பர் ; தேஹம் இருந்தும் அறிவு இல்லையென்றால் ,இந்த்ரியம் ஆத்மா என்பர் ;
கண் , காது முதலிய இந்த்ரியங்கள் பலவாக ஒரே தேஹத்தில் இருப்பதால், ஒரே ஆத்மா என்பதற்காக ”மனஸ் ” ஸே ஆத்மா என்பர் ;
ப்ராணவாயுவால் ஜீவிப்பதால் அதையே ஆத்மா என்பர் ;இப்படிப் பலவிதமாகச் சொல்வர் .ஆதலால் எனக்கு ஸ்வரூப நிச்சயம் ஏற்படவில்லை .
இதனால், குண விஷயத்திலும் நிச்சயமில்லை.பக்தியோகம் செய்பவர்கள் ஆத்மா நித்யமா அநித்யமா அணுவா விபுவா
உடல் அளவா ஜடமா , ஸ்வயம்ப்ரகாஸமா ஞானம் என்கிற நிலை உள்ளதா ,இல்லையா என்று ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைத் தேடுகிறார்கள்.
எனக்கு அதெல்லாம் தேவையில்லை .நான் ப்ரபத்தி பண்ணுகிறேன்.உனக்கே நான் சேஷன் என்று ,
இதை உனக்கே அர்ப்பணம் செய்கிறேன்.எந்த ஸ்வரூபம் ஆனாலும் ,எந்த ஸ்வபாவம் உனக்கே சேஷம்.)என்கிறதுக்கு
தாத்பர்யம் என் என்னில் –

முத்திரை இட்டு இருக்கிற ராஜாவின் கிழிச் சீரை ஒரு ஹேதுவாலே தன் கையில் இருந்தால் ராஜா கைக் கொள்ளும் என்று
உள்ளிருக்கிற மாணிக்கத்தின் ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்களை விசதமாக அறியாதே கிழிச் சீரையோடே மீளக் கொடுக்குமா போலே
தேஹாத்யதிரிக்த ஆத்மாவின் ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ ஸ்திதிகளை விசதமாக விவேகிக்க அறியாதாரும்
உள்ள அறிவைக் கொண்டு ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணினால்
அவ்வளவாலும் அநாதி காலம் பண்ணின ஆத்ம அபஹார சைர்யத்தால் உண்டான
பகவன் நிக்ரஹம் சமிக்கும் என்கிற சாஸ்த்ரார்த்தத்திலே திரு உள்ளம் –

இதுக்கு மேலே -53-மம நாத யதஸ்தி-என்கிற அடுத்த ஸ்லோகத்திலே
(பகவான் கேட்கிறானாம் —
இதுவரை யாருக்கு சேஷனாய் இருந்தாய் ? ஸ்வதந்த்ரமாகவும் இருந்தாய்.இப்படி உம் இஷ்டப்படி இருந்துவிட்டு ,இப்போது
உம்முடைய ஸ்வாதந்தர்யத்தை ஏன் விடுகிறீர் ? எனக்கு மட்டும் தான் ஸமர்ப்பணம் என்கிறீர் .பிராட்டிக்கும் எனக்குமாக ,
ஆக இருவருக்குமாக இந்த ஸமர்ப்பணம் இல்லையென்றால் இதற்கு நான் எப்படி சம்மதிப்பது ?
பலபேருக்கு சேஷமாக இருந்தீர். ஸ்வதந்த்ரமாக இருந்தீர். –இப்போது, உன் திருவடித்தாமரைகளில் என்னை ஸமர்ப்பிக்கிறேன்
என்பதை மாற்றினால் —- உமக்கு ஸ்வாதந்த்ரியம் இருப்பது , ”மயா ” என்கிற உம்முடைய சொல்லாலே வெளியாகிறதே —
அடியேன் அப்படிக் கருதவில்லை—அந்தச் சொல்லுக்கு அது பொருள் அல்ல !

மம நாத யதஸ்தி யோஸ்ம்யஹம் ஸகலம் தத்த்தி தைவ வ மாதவ |
நியத ஸ்வம் இதி ப்ரபுத்த தீ : அதவா கிந்நு ஸமர்ப்பயாமி தே ||

நாதனே—பகவானே—–எந்தப்பொருள் எனதாக உள்ளதோ நான் எதுவாக இருக்கிறேனோ அது எல்லாமே பிராட்டியுடன் சேர்க்கை
உனக்கே தானே ! பகவானே ! எப்போதும் உடைமை சொத்து இவ்வாறு தெளிவான அறிவை உடைய நான் அந்த அறிவுக்குப்
பின்னால்கூட உனக்கு எதைத்தான் எனதாகக்கொண்டு நானாக ஸமர்ப்பிப்பேன் ?
நானும் , என்னைச் சேர்ந்த சேதநாசேதந வஸ்துக்களும் என் பரம் முதலானவையும் எல்லாமே உனக்கும் பிராட்டிக்கும் என்றும்
பொதுவாக சேஷமாக இருப்பதை நான் முன்னமேயே உணர்ந்து இருக்கிறேன் நான் செய்தது எல்லாம் சேதனனான என்னை
உனக்கு அதீனமாக்கினேன்-ஸ்வாத் மாநம் மயி நிக்ஷிபேத் —-என்று என்னைப் பார்த்து ,எப்படிச் செய்யவேண்டும்
என்று கட்டளை இட்டாயோ அவ்வாறே செய்தேன் )

இச் சமர்ப்பணத்தை பற்ற அனுசயம் பண்ணிற்றும் ஸ்வரூபாதி விவேகம் இன்றிக்கே சமர்ப்பிக்க
புக்காலும் தன்னுடைய த்ரவ்யத்தை ராஜாவுக்கு உபகாரமாகக் கொடுப்பாரைப் போலே )
என்னது -என்கிற அபிமானத்தோடு சமர்ப்பிக்கில் ஆத்ம அபஹார சைர்யம் அடியற்றதாகது என்கைக்காக அத்தனை –
அல்லது சாஸ்திர சோதிதமாய் தாம் அனுஷ்டித்த சமர்ப்பணத்தை அஜ்ஞக்ருதயம் ஆக்கின படி அன்று –

ஆக இரண்டு ஸ்லோகத்தாலும்-
யதா வஸ்தித ஸ்வரூபாதி விவேகம் இல்லையே யாகிலும் -ந மம -என்று ஸ்வ சம்பந்தம் அறுக்கையே-
அஹமபி தேவை வாஸ்மி ஹி பர -என்னும்படி பர சமர்ப்பண பிரதானமான சாஸ்த்ரார்த்தத்தில் சாரம் என்றது ஆயிற்று –

(பிதா த்வம் மாதாத்வம் , தயித நயஸ்த்வம் ப்ரிய ஸுஹ்ருத் த்வமேவ , த்வபந்து :
கு ருரஸி கதிஸ் சாஸி ஜகதாம் |
த்வதீயஸ் த்வத் ப்ருத்ய : தவபரிஜநஸ் த்வத்கதிரஹம் ப்ரபந்நஸ் ச ஏவம் ஸதி அஹமபி
தவைவாஸ்மி ஹி பர : ||–(60ம் ச்லோகம்)
ஜகதாம் த்வம் ஏவ பிதா = எல்லா உலகங்களுக்கும் நீயே பிதா. மாதா = தாய்
தயித தநய : =பிரியமான புத்ரன் .ப்ரிய ஸுஹ்ருத் =இஷ்டமான மித்ரன்
பந்து = உறவு . குரு = இருள்நீக்கும் ஆசார்யன் . கதி = எல்லோருக்கும் கதி .
அஹம் த்வதீய =நான் உனக்கு சேஷன் . த்வத் ப்ருத்ய = உன்னால் வளர்க்கப்படவேண்டியவன்
தவ பரிஜந : = உனக்கு ஊழியன் . த்வத் கதி = உன்னையே பேறாக உடையவன்
ப்ரபந்ந ச = ஸரணாகதி செய்தவன் . ஏவம் ஸதி = இப்படி இருக்கும் போது
அஹம் அபி தவ ஏவ பர அஸ்மிஹி =நானும் உனக்கே பரமாகிறேன் –உன்னால் ரக்ஷிக்க வேண்டியவனாக இருக்கிறேன்)

இப்படி சேஷத்வ அனுசந்தான விசிஷ்டமான ஸ்வ ரஷா பர சமர்ப்பணம்
த்வயத்தில் –உபாய பரமான -பூர்வ கண்டத்தில்
மஹா விஸ்வாச பூர்வக-கோப்த்ருத்வ வர்ண கர்ப்பமான
சரண சப்தோ பலிஷ்ட க்ரியா பதத்திலே சேர்ந்து அனுசந்திக்கப் பிராப்தம் –

இப்படி இவை ஆறும் -ஐந்து அங்கங்களும் ஒரு அங்கியும் -இம் மந்த்ரத்தில் விமர்ச தசையிலே தனித் தனியே அனுசந்தித்தாலும்
வாக்யார்த்த பிரதிபத்தி தசையில் அல்லாத வாக்யார்த்தங்கள் போலே சாங்கமான பிரதானம் ஏக புத்தயாரூடமாம் –
ஆகையால் யதா சாஸ்திரம் சாங்க பிரதான அனுஷ்டானம் சக்ருத் கர்த்தவ்யம் ஆயிற்று –
அநேக வியாபார சாத்ய தானுஷ்கனுடைய லஷ்ய வேதார்த்தமான பாண மோஷம் ஷண் க்ருத்யம் ஆகிறாப் போலே
இவ்வாத்ம ரஷா பர சமர்ப்பணம் இருக்கும் படி என்று ஸ்ருதி சித்தம் –

(ப்ரணவோ தனு : சரோஹ்யாத்மா ,ப்ரஹ்ம தல்லக்ஷ்ய முச்யதே |
அப்ரமத்தேன வேத்தவ்யம்சரவத் —தன்மயோ பவேத் ||–முண்டகோபநிஷத் சொல்கிறது —- ( 2–2–4 )
ப்ரணவமே —வில்.
ஆத்மாவே —-அம்பு
ப்ரஹ்மமே —அதன் குறி
அம்பைப்போல ,கொஞ்சங்கூடக் கவனம் பிசகாமல் எய்யப்படவேண்டும். அப்படி எய்தால் , லக்ஷ்யத்துடன் ஒன்றுபட்ட நிலை வரும்)

இப் பர சமர்ப்பணமே பிரபத்தி மந்த்ரங்களில் பிரதானமாக அனுசந்தேயம் என்னும் இடத்தை
அநே நைவ து மந்த்ரேண ஸ்வாத்மாநம் மயி நிஷிபேத்
மயி நிஷிப்த கர்த்தவ்ய க்ருதக்ருத்யோ பவிஷ்யதி -ஸாத்யகி தந்த்ரத்திலே,-என்று சாத்யகி தந்த்ரத்திலே
பர ச்வீகாரம் பண்ணுகிற சரண்யன் தானே தெளிய அருளிச் செய்தான் –

(லக்ஷ்யத்தில் –இலக்கு –தைத்த அம்பு, இலக்கோடு ஒன்றிவிடுவதைப்போல , பகவானிடத்தில் ப்ரணவத்தினால்
ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஜீவாத்மா, பகவானுடன் ஒன்றி முக்தி நிலையைத் த்யானிக்க வேண்டும்.
இந்த மந்த்ரம் ”ஆத்ம ரக்ஷாபர ஸமர்ப்பணத்தைச் சொல்கிறது. இதை அம்பை எய்வதற்கு ஒப்பிடுகிறது.
அம்பை எடுப்பது, வில்லில் நாணேற்றுவது, அம்பைத் தொடுப்பது,இழுப்பது , குறிபார்ப்பது என்று பற்பலச் செயல்கள்
ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் செய்யப்பட்டாலும் ,அம்பை விடுவது ஒரு நொடியில் நடந்து விடுகிறது.
அதைப்போல,ப்ரபத்திக்கு ஸர்வ அங்கங்கள் இருந்தபோதிலும் ஆத்ம ரக்ஷாபர ஸமர்ப்பணம் ” நொடியில் முடிகிறது.
பகவானுக்குச் சேஷமாகவே த்யானம் செய்யவேண்டும் —-என்று பொருள்
இப்படிச் செய்ய வேண்டியத்தை என்னிடம் செய்தவன், செய்யவேண்டியத்தைச் செய்துள்ளான் –என்று கருத்தாகும் )

இதில் சாங்க அனுஷ்டானமாயிற்றது
கர்த்ருத்வ த்யாக மமதா த்யாக பல த்யாக பல உபாயத்வ த்யாக பூர்வகமான
ஆநு கூல்ய சங்கல்பாதி அர்த்த அனுசந்தானத்தோடே
குரு பரம்பர உபசத்தி பூர்வக த்வய வசன முகத்தாலே
ஸ்வரூப பல ந்யாச கர்மமான ஆத்மா ரஷா பர சமர்ப்பணம் பண்ணுகை-

இக் கர்த்ருத்வ த்யாகத்துக்கு நிபந்தனம்
தன் கர்த்ருத்வம் அவன் அடியாக வந்தது என்று தனக்கு யாவதாத்ம பாவியான பகவத் ஏக பாரதந்த்ர்யத்தை அறிகை–

மம த்யாகத்துக்கும் பல த்யாகத்துக்கும் நிபந்தனம்
ஆத்மாத்மீயங்களுடைய ஸ்வரூப அனுபந்தி பகவத் ஏக சேஷத்வ ஞானம் –

பல உபாயத்வ த்யாகத்துக்கு நிபந்தனம்
சரண்ய பிரசாதனமான இவனுடைய அனுஷ்டானம் பிரதான பலத்துக்கு வ்யவஹித காரணமாகையும்
அசேதனம் ஆகையாலே பல பிரதான சங்கல்ப ஆஸ்ரயம் அல்லாமையும் –
ஈஸ்வரன் பல உபாயம் ஆகிறது –

சஹஜ சௌஹார்த்தத்தாலே கரண களேபர பிரதானம் தொடங்கி த்வய உச்சாரணம் பர்யந்தமாக சர்வத்துக்கும்
ஆதி காரணமான தானே பிரசாத பூர்வக சங்கல்ப விசேஷ விசிஷ்டனாய்க் கொண்டு அவ்யவித காரணம் ஆகையாலும்
உபாயாந்தர சூன்யனுக்கு அவ்வோ உபாய ஸ்தானத்திலே நிவேசிக்கையாலும்
இங்கன் இருக்கைக்கு அடி தர்மி க்ராஹகமான சாஸ்த்ரத்தாலே அவகதமான வஸ்து ஸ்வ பாவம் ஆகையாலே
இவ் வர்த்தம் உக்திகளால் சலிப்பிக்க ஒண்ணாது –

இது சாங்க அனுஷ்டானத்துக்கு
நடாதூரம்மாள்(இவர் ஸ்ரீ வாத்ஸ்ய வரதகுரு. தேசிகனின் ஆசார்யரான அப்புள்ளாரின் ஆசார்யர் ) அருளிச் செய்யும் சுருக்கு –
அநாதி காலம் தேவரீருக்கு அநிஷ்டாசரணம் பண்ணுகையாலே சம்சரித்துப் போந்தேன்-
இன்று முதல் அனுகூலனாய் வர்த்திக்கக் கடவேன் –
பிரதிகூலாசரணம் பண்ணக் கடவேன் அல்லேன் –
தேவரீரைப் பெறுகைக்கு என் கையில் ஒரு கைம் முதல் இல்லை –
தேவரீரையே உபாயமாக அறுதி இட்டேன் –
தேவரீரே உபாயமாக வேணும் –
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இலாதல் இஷ்ட ப்ராப்தி இலாதல் எனக்கு இனி பரமுண்டோ -என்று —

இவ்விடத்தில் ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதிகள் உபாய பரிகரமாய் சக்ருத்தாய் இருக்கும் –
மேல் இவன் கோலின அனுகூல வ்ருத்யாதிகளோடே கூடப் போகிற இடமும் உபாய பலமாய் யாவதாத்மா பாவியாய் இருக்கும் –
இவற்றில் பிரதிகூல்ய வர்ஜனமும் அம்மாள் அருளிச் செய்த படியே
ஆனுகூல்ய சங்கல்பம் போலே சங்கல்ப ரூபம் ஆனாலும் சக்ருத் கர்த்தவ்யம் என்னும் இடம் ஸ்பஷ்டம் –
அபாயேப்யோ நிவ்ருத்த அஸ்மி -லக்ஷ்மீ தந்த்ரம் ( 50–215 )
(ஸம்ஸாரத்தில் தள்ளக்கூடிய பாவங்களிலிருந்து விலகினேன்-) என்கிறபடியே
அபிசந்தி விராமமாதல் -ப்ராதி கூல்ய ஸ்வரூப நிவ்ருத்தி யாதல் யானாலும்
அதில் பிரதம ஷணம் அங்கமாய் -மேல் உள்ளது பலமாய் கடவது –
இப்படி விஸ்வாசத்திலும் பார்ப்பது –

ப்ரவ்ருத்தி அநு கூலேஷூ நிவ்ருத்தி ச அன்யத பலம்
பிராரப்த ஸூ க்ருதாச்ச ஸ்யாத் சங்கல்பே ச பிரபத்தி –

(ப்ரபத்தி செய்துகொண்ட பிறகு பகவானுக்கு உகப்பைச் செய்வதும் ,உகப்பில்லாததைத் தள்ளுவதும் ப்ரபன்னனின்
பூர்வ ஜந்ம புண்யத்தாலும் ,ப்ரபத்தி சமயத்தில் செய்துகொண்ட சங்கல்பத்தாலும் –அவற்றின் பலனாக அமைகிறது .
ப்ரபத்தி செய்தபிறகு ப்ரபந்நன் இவ்வுலகில் ஜீவிக்கும் காலத்திலும் ப்ரபத்தி பலனைக் கொடுக்கிறது. எப்படியெனில் ,
பகவானுக்கு உகப்பில்லாததை விலக்குதல் உகப்பானதைச் செய்தல் –தானாகவே ப்ரபத்தியின் பலனாகவே ப்ரபந்நன் செய்கிறான்)

ஆகையால் இருந்த நாளில் நிரபராத கைங்கர்யத்தையும்
பிராரப்த சரீரா நந்தரம் மோஷத்தையும்
சேர பலமாகக் கோலி-பிரபத்தி பண்ணுவார்கள் நிபுணர் –

அறவே பரம் என்று அடைக்கலம் வைத்தனர் அன்று நம்மைப்
பெறவே கருதிப் பெரும் தகவுற்ற பிரான் அடிக் கீழ்
உறவே இவனுயிர் காக்கின்ற ஓர் உயிர் உண்மையை நீ
மறவேல் என நம் மறை முடி சூடிய மன்னரே —

(நமது ஆசார்யர்கள் வேத ஸாம்ராஜ்யத்தின் மன்னர்கள்;இவர்கள் ,அவர்களது சிஷ்யர்களாகிய நம்மை, கருணாமூர்த்தியான ,
கணக்கில்லாக் காலமாக நம்மை ரக்ஷிப்பேன் என்று உறுதியுடன் இருக்கிற பகவானின் திருவடியில் சேர்த்து நம்மை ரக்ஷிக்கும்
பொறுப்பை நம்மிடமிருந்து நீக்கி, பகவானே ரக்ஷிக்கவேண்டும் என்பதாக, ரக்ஷிக்கப்பட வேண்டிய பொருளாகச் ஸமர்ப்பிக்கின்றனர் .
நமக்கு,”அந்தர்யாமியாக உன் ஹ்ருதயத்தில் உள்ள பகவான் எப்போதும் உன்னை ரக்ஷிப்பான் ” என்று உபதேசிக்கின்றனர்)

யுக்ய ஸ்யந்தன சாரதி க்ரமவதி த்ரயந்த சந்தர்சிதே
தத்த்வா நாம் த்ரிதயே யதார்ஹ விவித வியாபார சந்தா நிதி
ஹேதுத்வம் த்ரிஷூ கர்த்து பாவ உபயோ ஸ்வாதீ நதை கத்ர தத்
ஸ்வாமி ச்வீக்ருத யத் பர அயம் அலச தத்ர ஸ்வயம் நிர்பர–

(சித் , அசித் , ஈஸ்வரன் —-குதிரை, ரத்தம், ரத சாரதி-இப்படி இந்த மூன்றும் தன்மை செயல்கள் இவைகளில் ஒத்திருக்கின்றன,
என்று வேதாந்தங்கள் சொல்கின்றன . இவற்றில் செயலாற்றுதல் சித் மற்றும் அசித்திடமும் , செயலற்ற தன்மை
ஈச்வரனிடமும் காணப்படுகின்றன.ஆதலால், யஜமானான எம்பெருமானால், காப்பாற்றும் பொறுப்பு ஏற்கப்படுவதால்
ஜீவன் ( சித் ) தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் பொறுப்பு இல்லாதவனாகிறான்)

————————————————————————-

அதிகாரம் -13-க்ருதக்ருத்ய அதிகாரம் –

சமர்த்தே சர்வஜ்ஞ சஹஜ சஹ்ருதி ஸ்வீக்ருத பரே
யத் அர்த்தம் கர்த்தவ்யம் ந புநரிஹ யத் கிஞ்சித் அபி ந
நியஸ் சந்தஸ் தஸ்மின் நிருபாதி மஹா நந்த ஜலதௌ
க்ருதார்த்தீ குர்ம ஸ்வம் க்ருபணம் அபி கைங்கர்ய தநிந–

(பகவான் எல்லாவற்றையும் செய்யும் சமர்த்தன்; எல்லாவற்றையும் நன்கு அறிந்தவன்;அனந்தகல்யாண குணபரன் ;
நமது ப்ரபத்தியை அங்கீகரித்தபிறகு இந்த மோக்ஷம் என்கிற பலத்துக்காக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை.
ஆதலால், நாம் க்ருதக்ருத்யர் . ஆத்மாவை, பகவானை அனுபவித்தல் என்கிற ஆனந்தத்தில் நிலை நிறுத்தியுள்ளோம்
இப்போது ,பகவானுக்கு கைங்கர்யம் என்கிற தனம் ப்ராப்தமாகையால் க்ருதார்த்தம் ஆபாச புருஷார்த்தங்களை எல்லாம் விட்டோம்.
மஹா புருஷார்த்தங்களைப் பெறுகிறோம். இதையும், பலப்பல ஜன்மங்களில் பக்தி முதலிய உபாயங்களில் இறங்கி கால தாமதம்
செய்யாமல் க்ஷணகால ஸாத்யமான ப்ரபத்தியாலே பெறுகிறோம் என்கிற மகிழ்ச்சி)

இவ் உபாய விசேஷ நிஷ்டன் ப்ராப்திக்கு அனந்தர காலம் தொடங்கி
தான் இதுக்குக் கோலின பலத்தைப் பற்ற தனக்கு கர்த்தவ்ய அம்சத்தில் அந்வயம் இல்லாமையாலும்
கர்த்தவ்ய அம்சம் சக்ருத் அனுஷ்டானத்தாலே க்ருதமாகையாலும்
ஸ்வ தந்த்ரனாய் சத்ய சங்கல்பனான பல ப்ரதன் மாஸூச -என்று அருளிச் செய்கையாலும்
தனக்குப் பிறந்த பர ந்யாச ரூப தசையைப் பார்த்து நிர்பரனாய்-
மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ -என்கிறபடியே சித்த உபாயத்வேன ஸ்வீக்ருதனான சர்வேஸ்வரன் –
அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்று பல பிரதான சங்கல்பத்தைப் பண்ணுகையாலே

இப்படி விச்வச நீயனுமாய் -சமர்த்தனுமாய் உபாய பூதனுமான ஈஸ்வரனைப் பார்த்து
பல சித்தியில் நிஸ் சம்சயனுமாய் -நிர்பயனுமாய்
கடையேற விட்ட அந்ய புருஷார்த்தங்களையும் -காம்பற விட்ட உபாயாந்தரங்களையும் –
அகிஞ்சனன் அயத்னமாக மஹா தனத்தைப் பெறுமா போலே
தான் பெறப் புகுகிற பரம புருஷார்த்தத்தையும் பார்த்து ஹ்ருஷ்டமநாவாய்

தேவர்ஷி பூதாத்மா ந்ருணாம் பித்ருணாம் ந கிங்கரோ நாயம்ருணீ ச ராஜன்
சர்வாத்மநா ய சரணம் சரண்யம் நாராயணம் லோக குரும் ப்ரபன்ன ஸ்ரீமத் பாகவதம்-
(எல்லோராலும் அடையத்தக்கவனும் , எல்லோருக்கும் ஆசார்யனுமான நாராயணனைச் சரணமடைந்தவன், தேவர், முனிவர் ,
மனிதர், பித்ருக்கள் என்கிற எவருக்கும் அடிமையில்லை. கடன்பட்டவனுமல்ல . நித்ய நைமித்திக கர்மாக்களில், ப்ரஜாபதி,
பசுபதி என்கிற நாமாக்களை சொன்னாலும், வர்ணாச்ரம தர்மப்படி வேதங்களுக்குக் கடன்பட்டவர்களாக அந்தக்கடனுக்கு வட்டி
செலுத்துவதைப்போலத் தொண்டு செய்தாலும், ப்ரபந்நன் –ப்ரபத்தி செய்தவனுக்கு இந்தக் கடன் சீட்டு கிழிக்கப்பட்டதாகிறது .
பஞ்சமஹா யஜ்ஞங்களில் இவர்களின் பெயர்களை சொன்னாலும், அவை எம்பெருமானையே சொல்வதாகும்.) என்கிற ஸ்லோகத்தின் படி
பிரஜாபதி பசுபதி என்றால் போலே பேரிட்டுக் கொண்டு இருக்கிற சஜாதீயரான ஷேத்ரஜ்ஞரைப் பற்ற
ஓரோர் அவசரங்களிலே கைக்கூலி போலே சில உபாதிகள் அடியாக எழுதா மறையிலே ஏறிட்டுக் கிடக்கிற அடிமை தீட்டும்

முதல் மாளாதே பொலிசை யிட்டுப் போகிற தனிசு தீட்டும் கிழித்தவன் ஆகையாலே
பஞ்ச மஹா யஜ்ஞாதிகளான நித்ய நைமித்திகங்களில் அவர்கள் பேர் சொல்லும் போது
யே யஜந்தி பித்ருன் தேவான் ப்ராஹ்மாணான் ஸஹூ தாசனான்
சர்வ பூதாந்த ராத்மானம் விஷ்ணுமேவ யஜந்தி தே-மஹாபாரதம்-
(எந்தப் பரமைகாந்திகள், பித்ருக்களையும் , தேவதைகளையும் ,ப்ராஹ்மணர்களையும் , அக்னியையும் கூறி யாகம் செய்கிறார்களோ,
அவர்கள் அந்த பித்ராதிகளுக்கு அந்தர்யாமியான விஷ்ணுவையே ஆராதிக்கிறார்கள்.
பரமைகாந்திகள் அல்லாதவர்கள், பரமாத்மாவை அறியாதவர்கள் செய்யும் யாகாதிகள்கூட விஷ்ணுவுக்குச் செய்யும் ஆராதனமே .
ஆனால், பரமாத்மாவை இவர்கள் அறியாததால், ஸ்பஷ்டமாக இவர்களுக்குப் புரிவதில்லை.)இத்யாதிகளிலே
மகரிஷிகள் அறுதியிட்ட படியே
ராஜ சேவகர் ராஜாவுக்கு சட்டை மேலே மாலையையும் ஆபரணத்தையும் இட்டாலும்
சட்டையில் துவக்கற்று ராஜாவின் ப்ரிதியே பிரயோஜனமாகத் தெளிந்து இருக்குமா போலேயும்

மஹாபாரதம்—-சாந்தி பர்வம்-யஜ்ஞ அக்ரஹர அத்யாயாதிகளிலும் –
(வேத வ்யாஸர் , தன்னுடைய சிஷ்யர்களான ஸுமந்து , ஜைமினி , பைலர் ,வைசம்பாயனர் சுகப்ரஹ்மம் ஆகிய 5 சிஷ்யர்களுக்கு உபதேசித்தார்.
கல்பத்தின் துவக்கத்தில் நாராயணன் ப்ரக்ருதியையும் , ப்ரஹ்மாவையும் ,பஞ்சபூதங்களையும் மரீசி ,, மநு முதலிய எட்டுப் போரையும் ச்ருஷ்டித்தார் .
ப்ருஹ்மா —-வேதங்கள், வேதாந்தங்கள் , யஜ்ஞம் , அதன் அங்கம் ,ருத்ரன், இவைகளைச் ச்ருஷ்டித்தார் . ருத்ரன் , 10 ருத்ரர்களை ச்ருஷ்டித்தார்.
ப்ருஹ்மா , தேவர்கள் தேவரிஷிகளிடம் உலகை அமைக்கவேண்டிய பொறுப்பைக் கொடுத்தார்.
ஆனால், அவர்களோ பொறுப்புக்களை நிறைவேற்ற இயலவில்லை என்று ப்ருஹ்மாவிடம் சொன்னார்கள்.
அதற்கான சக்தியைப் பெறுவதற்கு, ப்ருஹ்மா இவர்களுடன் திருப்பாற்கடலுக்குச் சென்று , கைகளை உயரத் தூக்கி ஒற்றைக்காலால்
ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்கள். அப்போது, ”நீங்கள் என்னை ஆராதித்த பலனை விரைவில் அடைவீர்கள் ;எல்லோரும்
தினந்தோறும் யாகம் செய்து அதில் எனக்கு ”ஹவிஸ் ” அளியுங்கள் . நான் உங்களுக்கு ச்ரேயஸ்ஸைக் கொடுக்கிறேன் ” என்று
அசரீரி ஒலித்தது .இதைக்கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்கள் வைஷ்ணவ யாகத்தைச் செய்தார்கள்.

பாரதத்தில், யாகங்களில் முக்யமான பாகத்தைக் பகவான் ஸ்வீகரிக்கிறான் என்பதை விரிவாகச் சொல்வது யஜ்ஞ அக்ரஹர அத்யாயம் —
ப்ரஹ்ம —ருத்ராதி தேவர்கள் தாங்கள் செய்யும் லோக நிர்வாகத்தைச் சரியாகச் செய்வதற்கு, பகவானை வேண்டினார்கள்.
அவர், ”வைஷ்ணவ யாகம் ”செய்யும்படியும் அதில், அவரவர்கள் தங்களுக்கு முடிந்தவரையில் தன்னை ஆராதிக்கும்படியும்
யார் யார் எவ்வளவு தூரம் செய்கிறீர்களோ அந்த அளவுக்கு , யாகத்தில் உங்களுக்கும் பங்கு கிடைக்கும் .
ப்ரவர்த்தி தர்மம், நிவ்ருத்தி தர்மம் இரண்டில் மோக்ஷம் தவிர வேறு பலன்களுக்குப் ப்ரவர்த்தி தர்மம் என்கிறவற்றைச் செய்பவர் –
உங்களை ஆராதிப்பர் .அவர்கள் அளிப்பவை, உங்களைப் புஷ்டியாக்கி நிர்வாஹம் செய்ய உதவும்.
ப்ரஹ்மா ருத்ரன் இருவரும் இந்த வரப்ரதான சக்தியை விசேஷமாகப் பெறுவார்கள்.
முமுக்ஷுக்கள், நிஷிகாம்யமாக நிவ்ருத்தி தர்மமாகச் செய்வர் — அதனால், அதில் நானே ஆராதிக்கப்படுகிறேன் —–)

ஸ்ரீ ஹஸ்திகிரி மகாத்ம்யத்திலும் –
(ப்ருஹ்மா செய்த அச்வமேத யாகத்தில் அக்நி மத்தியில் இருந்துகொண்டு, எம்பெருமானே வரதனே எல்லா ஹவிஸ்ஸையும் ஸ்வீகரித்தார்
தேவதைகள், ப்ருஹ்மாவிடம் ” தேவரீர் , எங்கள் பெயரைச் சொல்லி ஹவிஸ்ஸை அக்நியில் சேர்க்கும்போது , அந்த ஹவிஸ்ஸுக்கள்
எங்களுக்கு வரவில்லையே –” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு, ப்ருஹ்மா , ”நான் ஒருபோதும் உங்களை ஆராதிக்கவில்லை.
முமுக்ஷுக்கள் செய்யும் கர்மாக்களில், பகவானே நேரில் ஹவிஸ்ஸை ஸ்வீகரிக்கிறான் ”என்றார்)

சாஷா தர்ப்யாவரோதம் ஜைமினி -என்கிற-ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -1-2-29- ஸூத்ரத்திலும்
(அக்நி போன்ற சொற்கள் எம்பெருமானையே குறிக்கிறது. அதனால், விரோதமில்லை என்று ஜைமினி கூறுகிறார்)சொல்லுகிறபடியே
தேவர்கள் பித்ருக்கள் என்கிற சட்டைகளோடு துவக்கற அவ்வோ சப்தங்கள் அவயவ சக்தி பௌஷ்கல்யங்களாலே
ஈஸ்வரன் பக்கலிலே நாராயணாதி சப்தங்கள் போலே நிற்கிற நிலைமையும் கண்டு
அவற்றினுடைய உச்சாராணாதிகளிலே ஸ்வேத தீப வாசிகளான சுத்த யஜாதீகளுக்குப் போலே
தன் பரமை காந்தித்வம் குறையாதே நிற்கிறபடியை நிரூபித்து
தன் வர்ணாஸ்ரம நிமித்த குணாத் யதிகாரத்துக்கு அனுரூபமாக அடிமை கொள்ள சங்கல்ப்பித்து இருக்கிற
சாஸ்தாவான சேஷியினுடைய சாஸ்திர வேத்ய ஆஜ்ஞாநுஜ்ஞா பரிபாலன ரூப கைங்கர்ய முகத்தாலே
ப்ரத்யஷ விதித பரம புருஷ அபிப்ராயரான முக்தரைப் போலே கிஞ்சித்கரனாய்க் கொண்டு
முக்த துல்யனாய் -உபாய பூர்த்தியாலே க்ருத்க்ருத்யன் என்றும் –
புருஷார்த்த பூர்த்தியாலே க்ருதார்த்தன் என்றும் –
சாஸ்த்ரங்களாலும் தந் நிஷ்டராலும் கொண்டாடப் பட்டு இருக்கும் –

இவனுடைய இந்த க்ருதக்ருத்ய அனுசந்தானத்தை
அதஸ்த்வம் தவ தத்த்வதோ மத ஜ்ஞான தர்சன ப்ராப்திஷூ நிச்சய ஸூகமாஸ் ஸ்வ -என்று
எம்பெருமானார் சரணாகதி கத்யத்திலே நியமித்து அருளினார் –
(எம்பெருமானார் ,சரணாகதிகத்யத்தில்
அந்மதம் நோக்த பூர்வம் மே ந ச வக்ஷ்ய கதாசன ராமோ த்விர்நாபி பாஷதே ,
ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யா ச தே |
அபயம் ஸர்வ பூதேப்யோ ததாம்யேதத் வ்ரதம் மம ||
ஸர்வதர்மான் பரித்யஜ்ய மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ :
அஹம்த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுச :

இதி மயைவஹ்யுக்தம் || அதஸ்த்வம் தவ தத்வதோ மத்
ஜ்ஞான தர்ஸந ப்ராப்திஷு நிஸ்ஸம்சய :ஸுகமாஸ்வ ||)

இதுக்கு கருத்து –
அநாதி காலம் அஜ்ஞாதி லங்கனம் அடியாக யுண்டான பகவத் நிக்ரஹத்தாலே சம்சரித்துப் போந்த நமக்கு
அவசர ப்ரதீஷை பகவத் கிருபை அடியாக உண்டான சதாசார்யா கடாஷ விஷயீ காரத்தாலே வந்த
த்வய உச்சாரண அனுச்சாரணத்தாலே பிரபத்யனுஷ்டானம் பிறந்த பின்பு
சரண்ய பிரசாதனங்களில் இதுக்கு மேல் ஓன்று இல்லாமையாலே நிக்ரஹ ஹேதுக்களை எல்லாம் ஷமித்து
தீர்ந்த அடியவர் தம்மை திருத்திப் பணி கொள்ள வல்ல சர்வ சேஷியான ஸ்ரீ யபதி
தன் பேறாகத் தானே ரஷிக்கும் என்று தேறி நிர்பரனாய் இரு என்கை
இது மாஸூச என்கிற சரண்யன் வாக்யத்திலும் தீர்ந்த பொருள்

இவனுக்கு பிரபத்திக்கு முன்புற்ற சோகம் –
அதிகாரத்தில் சொருகுகையாலே முன்பு சோகித்திலன் ஆகில் அதிகாரி அல்லாமையாலே
காரணாபாவத் கார்ய பாவ -என்கிற ந்யாயத்தாலே உபாய நிஷ்பத்தி உண்டாகாது –
உபாய ஸ்வீகாரம் பண்ணினாகா தன்னை நினைத்து இருந்த பின்பு
சரண்ய உக்தியிலே நெகிழ்ச்சி யுடையவனே சோகித்தான் ஆகில்
கார்ய பாவாத் சமாக்ரஞ்ய பாவ -என்கிற ந்யாயத்தாலே
பூர்ண உபாயன் அல்லாமையாலே பலம் உபாய பூர்த்தி சாபேஷமாய்க் கொண்டு விலம்பிக்கும் என்று அறியலாம் –
முன்பு ப்ரசக்த சோகனாய் பின்பு மாஸூச என்று பிரதிஷேகிக்கிற படியே
வீத சோகனானவன் க்ருதக்ருத்யன் என்று அறியலாம் –

மன்னவர் விண்ணவர் வானோர் இறை ஒன்றும் வான் கருத்தோர்
அன்னவர் வேள்வி அனைத்தும் முடித்தனர் அன்புடையார்க்கு
என்ன வரம் தர என்ற நம் அத்திகிரி திருமால்
முன்னம் வருந்தி அடைக்கலம் கொண்ட நம் முக்கியரே —

(யார் = மன்னவர்—-நமக்கு அரசர்கள்
யார் = விண்ணவர் —–தேவதைகளைப் போல நம்மால் ஆராதிக்கத் தகுந்தவர்
யார் = வானோரிறை —நித்ய ஸூரி களுக்கு ஸ்வாமியான பகவான்
யார் = ஒன்றும் வான் கருத்தோர் —-வசிக்கும் பரமபதத்திலேயே ஆசையுடையவர்கள்
யார் = அன்னவர் வேள்வி அனைத்தும் முடித்தனர் —நல்லது,கெட்டதுகளைப் பிரித்து அறிபவர்கள் ,செய்யவேண்டிய
யாகங்கள் யாவும் செய்துமுடித்தனர்
இவர்கள் அன்புடையார்க்கு என்னவரம் தரவென்ற —தன்னிடம் பக்தி உடையோர்க்கும் அவர்களைச் சேர்ந்தோர்க்கும்
மோக்ஷம் கொடுத்தபின்பும்,இன்னும் என்ன வரம் கொடுக்கலாம் எனச் சிந்திக்கிற
நம் அத்திகிரித் திருமால் —ஹஸ்திகிரியில் எழுந்தருளியிருக்கும் நம் பேரருளாளனால்-முன்னம் வருந்தி—–முன்பு ப்ரயாசைப்பட்டு
அடைக்கலம்கொண்ட நம் முக்கியரே –ரக்ஷிக்கப்பட வேண்டியவர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நமக்கு முக்கியர்களான ப்ரபந்நர்கள்)

பகவதி ஹரௌ பாரம் கந்தும் பரந்யசநம் க்ருதம்
பரிமித ஸூ க ப்ராப்த்யை க்ருத்யம் ப்ரஹீணம் அக்ருத்யவத்
பவதி ச வபுவ்ருத்தி பூர்வம் க்ருதை நியதக்ரமா
பரம் இஹ விபோ ஆஜ்ஞா சேது புதை அனுபால்யதே —

தன்னிடம் பக்தியுள்ளவர்கட்கு ,என்ன வரம் அளிக்கலாம் என்று எண்ணியபடி ஹஸ்திகிரியில் எழுந்தருளியுள்ள பேரருளாளன்,
தன்னால் காக்கப்படவேண்டியவர்கள் என்று அவர்களை ப்ரபன்னர்களாக்குகிறான் இப்படிப்பட்ட ப்ரபன்னர்கள் , நமக்கு அரசர்
போன்றவர்கள்; தேவர்களைப்போல நம்மால் ஆராதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்;
நித்யஸூரிகளின் தலைவனான எம்பெருமானின் வைகுண்டத்தில் வஸிக்க ஆர்வமுடையவர்கள் நல்லது , கெட்டது
அறியக்கூடிய அன்னம் போன்றவர்கள்; இவர்கள் செய்யவேண்டியத்தைச் செய்து முடித்தவர் ஆவர்

ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபட,விரோதியை அழிக்கும் பகவானின் திருவடிகளில் ப்ரபத்தி செய்யப்பட்டது.
அல்ப பலனைக் கொடுக்கும் காம்ய கர்மாக்களை விட்டொழித்து, ப்ரபத்திக்குப் பிறகு பகவானின் கட்டளையாகிற
நித்ய, நைமித்திக கர்மாக்களைச் செய்வது ஸ்வரூபம் அறிந்த ப்ரபன்னர்களின் கடமையாகும்.

—————————————————————–

அதிகாரம் -14 ஸ்வ நிஷ்ட்டாபிஜ்ஞ அதிகாரம் –

ஸ்வரூப உபாய அர்த்தேஷூ அவித்த நிவித்ய ஸ்திரமதே
ஸ்வ நிஷ்ட அபிஜ்ஞானம் ஸூபகம் அபவர்க்காத் உபத்த நாத்
பிரதிம் நா யஸ்ய ஆதௌ பிரபவதி விநீத ஸ்தகயிதம்
கபீரான் துஷ்பூரான் ககன மஹத சித்ர நிவஹான் –

இப்படி தனக்கு நிஷ்டை உண்டு என்று தான் அறியும்படி எங்கனே என்னில்
1-பரராலே பரிபவாதிகள் யுண்டாம் போது தன் தேஹாதிகளைப் பற்ற பரிபாவகர் சொல்லுகிற குற்றங்கள்
தன் ஸ்வரூபத்தில் தட்டாதபடி விஷாதாதிகள் அற்று இருக்கையும்
2-சாப்ய மானச்ய யத் பாபம் சாப்யந்த மதிகச்சதி -என்கிறபடி பரிபவாதிகளாலே
தன் பாபத்தை வாங்கிக் கொள்ளுகிற மதி கேடரைப் பற்ற
பத்த வைராணி பூதானி த்வேஷம் குர்வந்தி சேதத்த
சோத்யான்யஹ அதி மோஹென வ்யாப்த நீதி மநீஷிணா
ஆத்ம த்ருஹம மர்யாதம் மூட முஞ்ஜித சத்பதம்
ஸூ தாரமநுகம் பேத நரகார்ச்சிஷ் மாதிந்தனம் –என்கிறபடி கரை கண்ட கிருபையும்
3-அமர்யாத ஷூத்ர என்கிற ஸ்லோகத்தாலும்
வாடினேன் வாடி முதலான ஆழ்வார் பாசுரங்களாலும்
தனக்கு அனுசந்தேயமாக உதாஹரித்த தோஷங்களை
பரிவாதாதிகளாலே மறவாத படி பண்ணினார்கள் என்கிற உபகார ஸ்ம்ருதியும்
4-ஆத்மாக்களுக்கு எல்லாம் ஸ்வரூப அனுபபந்தியான பகவத் பாரதந்த்ர்யத்தையும்
ஷேத்ரஜ்ஞர் எல்லாரும் கர்ம வஸ்யராய் நிற்கிற நிலையையும் பார்த்து
நமக்கும் நம்மளவில் பரிபவாதிகள் பண்ணுகிற சேதனருக்கும் உள்ள கர்ம அனுகுணமாக
இன்புறும் இவ் விளையாட்டு உடையனான
ஸ்வ தந்திர சேஷியாலே ப்ரேரிதராய் அவர்கள் பரிவதாதிகள் பண்ணுகிறார்கள் என்று
அவர்கள் பக்கல் நிர் விகார சித்தத்தையும்
5-பிராரப்த பாப விசேஷம் சிகை அறுக்கிறது என்ற சந்தோஷம் நடை யாடிற்று ஆகில்
பிரதம மத்யம பதங்களில் சோதிதமான படியே அசித் வை லஷண்யத்தையும்
சர்வ பூத அனுகூல்யாதிகளுக்கு யோக்யமான ஜ்ஞானத்தையும் -சர்வதோமுகமான ஆகிஞ்சன்யத்தையும் –
ஸ்வத சர்வ சமனாய் கர்ம அநுரூப பல பிரதனான ஸ்வ தந்திர சேஷிக்கு இஷ்ட விநியோஹ அர்ஹமாம் படி
அனன்யார்ஹ சேஷத்வ பாரதந்த்ர்யங்களையும் -யத்திதம் மம தேவேச -இத்யாதிகளில் படியே
பராதீன ஹித சித்தியையும் உடைய தன் ஸ்வரூபத்தில் நிஷ்டை உண்டு என்று அறியலாம் –

1- சர்வேஸ்வரனை ஒழிய தானும் பிறரும் தனக்குத் தஞ்சம் என்ற புத்தியும்
2-ம்ருத்யு பர்யந்தமான பய ஹேதுக்களைக் கண்டாலும் –
ப்ராயோணா க்ருதக்ருத்யவாத் ம்ருத்யோருத் விஜதே ஜன க்ருதக்ருத்யா ப்ரதீ ஷந்தே ம்ருத்யும் ப்ரியமிவாதிதம் –
என்கிறபடியே இச் சரீர அநந்தரம் என் படப் புகுகிறோம் என்கிற கரைதல் அற்று
அபிமத ஆசக்தியாலே ப்ரீதனாய் இருக்கையும் –
3-கஜம் வா வீஷ்ய சிம்ஹம் வ்யாக்ரம் வா அபி வராநநா
நாஹாரயதி சந்த்ராசம் பாஹூ ராமஸ்ய சம்ஸ்ரிதா -என்றும்
அசந்தே சாத்து ராமஸ்ய தபஸ ச்வாநுபாலநாத்
ந த்வா குர்மி தசக்ரீவ பச்ம பச்மார்ஹ தேஜஸா -என்றும்
சரைஸ்து சங்குலாம் க்ருத்வா லங்காம் பரபாலார்த்தன
மாம் நயேத்யாதி காகுத்ஸ்த தத் தச்த சத்ருசம் பவேத் -என்றும்
பிராட்டி நடத்திக் காட்டின ரஷக அவஷ்டம்பத்தால் உள்ள தேற்றமும்
4-தான் பர ந்யாசம் பண்ணின விஷயத்தில் ஸ்வ யத்னம் அற்று இருக்கையும்
5-அதில் அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் அவன் கையதே என்று இருக்கையும்
உண்டாயிற்று ஆகில் —
தான் கோலின சகல பலத்துக்கும் சாதனமாக வற்றாய்
சரம ஸ்லோகத்தில் பூர்வார்த்தத்தில் விஹிதமாய்
த்வயத்தில் பூர்வ கண்டத்தில் அனுசந்தேயமாய்
திரு மந்த்ரத்தில் மத்யம பதத்திலும் –
விவஷிதமான உபாயத்திலே தனக்கு நிஷ்டை உண்டு என்று அறியலாம் –

உத்பத்தி ஸ்திதி நாசாநாம் ஸ்திதௌ சிந்தா குதஸ்தவ
யத் உத்பத்தி யதா நாச ஸ்திதிச்த த்வத் பவிஷ்யதி -என்றும்
அசேஷ்ட மாந மாஸீநம் ஸ்ரீ கிஞ்சித் உபதிஷ்டதி
கர்மீ கர்மா நுஸ்ருத்யாந்யோ ந ப்ராச்ய மதிகச்சதி -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பிராரப்த கர்ம விசேஷ அதீனமாக ஈஸ்வரன் செய்யும் தேக யாத்ராதிகளில் கரைதல் அற்று -தான் கரைந்தாலும்
உத்பதன்நபி சாகாசம் விசன்நபி ரசாதலம்
அடன்நபி மஹீம் க்ருத்ச்நாம் நாதத்த முபதிஷ்டதே -என்றும்
யத் கிஞ்சித் த்வர்த்ததே லோகே சர்வம் தந்மத் விசேஷ்டிதம்
அன்யோ ஹி அந்யச் சிந்தயதி ஸ்வச் சந்தம் விததாம் யஹம் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
ஈஸ்வரன் நினைவின் படியே அல்லது ஒன்றும் நடவாது என்று பிரதி சந்தானம் பண்ணி
அப்ரயத் நாகதா சேவ்யா க்ருஹச்தைர் விஷயா சதா
பிரயத் நே நாபி கர்த்தவ்ய ஸ்வ தர்ம இதி மே மதி -என்றும்
நாஹாரம் சிந்தயேத் ப்ராஜ்ஞோ தர்மமேவா நு சிந்தயேத்
ஆஹாரோ ஹி மனுஷ்யாணாம் ஜன்மனா சஹ ஜாயதே -என்றும் பராசர கீதாதிகளிலும்
ந சந்நிபதிதம் தர்ம்மயம் உபயோகம் யத்ருச்சயா
ப்ரத்யா சஷே ந சாப்யேநம் அநுருந்தே ஸூ துர்லபம் –என்று அஜகரோபாக்யாநத்திலும் சொல்லுகிறபடியே
சாஸ்திர விருத்தம் இல்லாத விஷயங்கள் தான் ஒரு விரகு செய்யாது இருக்க
பகவத் சங்கல்பத்தாலே தானே வரக் கண்டு பிராரப்த கர்ம பலமான தனிசு தீருகிறது என்று
விலக்காதே அனுபவிக்கையும்

இப்படி கர்ம விசேஷ அதீனமாக வருகிற ப்ராப்யாந்தர லாப அலாபங்களில்
தயோரே கதரோ ராசிர்யத்யே நமுபசன்னமேத்
ந ஸூ கம் ப்ராப்யம் சம்ஹ்ருஷ்யேத் ந துக்கம் ப்ராப்ய சம்ஜ்வரேத் -என்றும்
உளது என்று இறுமாவார் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
ஹர்ஷ சோகங்கள் அற்று ஸ்வரூப அனுரூபமான பரம ப்ராப்ய கைங்கர்யத்திலே ருசியும்

ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னத்திலும் ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யாதிகளிலும் கடா கடா என்று வாய் புலற்றப் பண்ணுகிற
ப்ராப்தியில் த்வரையும் நடை யாடிற்று ஆகில்
திரு மந்த்ரத்தில் நாராயண சப்தத்தில் -சதுர்த்தியாலும்
த்வயத்தில் சதுர்த்தி நமஸ் ஸூக்களாலும்
சரம ஸ்லோகத்தில் அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்கிற வாக்யத்தாலும்
கடலைக் கையிட்டுக் காட்டுமா போலே காட்டப்பட்ட அபரிச்சேத்யமான பரம புருஷார்த்தத்திலே
நிஷ்டை உண்டு என்று அறியலாம் –

இப்படி அவ்வோ அடையாளங்களாலே
அஹமாத்மா ந தேக அஸ்மி விஷ்ணு சேஷ அபரிக்ரஹ
தமேவ சரணம் ப்ராப்த தத் கைங்கர்ய சிகிர்ஷயா -என்கிறபடியே
மூல மந்த்ராதிகளைக் கொண்டு
ஸ்வரூப
உபாய
புருஷார்த்தங்களில்
தன்னுடைய நிஷ்டையை உணர்ந்து போரும் இவ் வதிகாரிக்கு
நைஷா பச்யாதி ராஷச்யோ நிமான் புஷ்ப பலத்ருமான்
ஏகச்த ஹ்ருதயா நூநம் ராம மேவா நு பச்யதி -என்கிறபடியே
விரோதியோடே கூடி இருக்கிற தனக்கு பாஷிகமாக சம்பாவிதமான
ப்ரஹ்ம விதப சாரதி வ்யதிரிக்தங்களான ஏதேனும் ஒரு பீதி ஹேதுக்களிலும்
ஸ்வரூப பிராப்த கைங்கர்ய வ்யதிரிக்தங்களான ஏதேனும் ஒரு பீதி ஹேதுக்களிலும் கண்ணோட்டம் உண்டாகாது
யத்ருச்சயா உண்டானாலும் அவற்றால் பீதியும் பிராப்தியும் உண்டாகாது –

முக்கிய மந்திரம் காட்டிய மூன்றின் நிலையுடையார்
தக்கவை யன்றித் தகாதவை ஒன்றும் தமக்கு இசையார்
இக் கருமங்கள் எமக்கு உள வென்னும் இலக்கணத்தால்
மிக்க உணர்த்தியர் மேதினி மேவிய விண்ணவரே –

ஸ்வாப உத்வோத வ்யதிகர போக மோஷாந்தராலே
காலம் கஞ்சித் ஜகாதி விதிநா கேநசித் ஸ்தாப்யமானா
தத்வ உபாய ப்ரப்ருதி ஸ்வாமி ததாம் ஸ்வ நிஷ்டாம்
சேஷாம் க்ருத்வா சிரஸி க்ருதிந சேஷமாயுர் நயந்தி

—————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: