ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —1-8-பொன்னியல் கிண்கிணி சுட்டி புறம் கட்டி-

பொன்னியல் பிரவேசம் –

கீழே இவருடைய அபிமானத்திலே ஒதுங்கி
அதிகாரியானவன் நல் வழி நடக்கவே
அனுகூல ப்ரீதியும் பிரதிகூல நிரசனமும் சித்திக்கும் -என்கிறார் –

பிரதிகூல நிரசனம் தான் –
தேஜோவதமும் -பிராண வதமுமாயும் இறே இருப்பது

(தேஜோவதமும் -பிராண வதமுமாயும்–ஒளியைத் தடுப்பதும் -விளக்கையே உடைப்பதும்
இன்று போய் நாளை வா என்றது அவனது தேஜஸ் வதம்
அவனை இறுதியில் அழித்தது பிராண வாதம் )

சாஷாத் பிரதிகூலமாவது –
தேக இந்த்ரியங்களும் தானும் இறே
(தன்னைக் கண்டால் பாம்பைக் கண்டால் போல் இருக்க வேண்டுமே )

தேக இந்த்ரியங்களை தேஜோ வதம் பண்ணுகையாவது-
அதிகார அனுகுணமாக நியமித்து சிறைப்படுத்தி
நியாம்யம் ஆக்குகை –

(இந்த்ரியங்களை )நிரசிக்கையாவது –
எம்பாரை போலே இறே –
(இல்லறம் நாட்டம் இல்லாமல் -இருளையே காண வில்லையே -எங்கும் ஒளி வெள்ளம் –
பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் -கோடி ஸூர்யன் போல் பிரகாசிக்க
இவர் இந்திரியங்களை நிரசித்தவர் அன்றோ -)

தானே தனக்கும் சத்ருவாய் இருக்கும் இறே –
கர்மத்தால் அன்றிக்கே
காலத்தால் அன்றிக்கே
தேசத்தால் அன்றிக்கே
இந்த்ரியங்களால் அன்றிக்கே
நானே செய்தேன் -என்றான் இறே –

(ப்ரக்ருதியே -அஹங்காரம் -கர்த்ருத்வம் இல்லாதே இருந்தாலும்
நானே செய்கிறேன் என்கிறான் அன்றோ –
கர்த்தா காம் இதி மன்யதே )

இனி மேல்
அச்சோ -என்கிற வ்யாஜத்தாலே
அயோக வ்யச்சேதமும்-
(சம்பந்தம் உடைமை -நித்ய சம்பந்தி -பிரகாரம் -சம்பந்தம் இல்லாமைக்கு இல்லை செய்வது )
அப்ரதிஷேதம் (விலக்காமை )முதலான ஆத்ம குணங்கள் யுண்டாகில் இறே
(அத்வேஷம் ஆபி முக்கியம் சாது சமோஹம் இத்யாதிகள் )
அவனைக் கூடலவாது -என்னும் —
அர்த்தத்தை வெளியிடுகிறார் –

———————————————————————

மின்னொடு ஒரு மேகம் வந்தால் போலே வந்து
என்னோடு அணைய வேணும் என்கிறார் –

பொன்னியல் கிண்கிணி சுட்டி புறம் கட்டித்
தன்னியலோசை சலன் சலன் என்றிட
மின்னியல் மேகம் விரைந்து எதிர் வந்தால் போல்
என்னிடைக் கோட்டரா வச்சோ வச்சோ எம்பெருமான் வாரா வச்சோ வச்சோ –1-8-1-

பதவுரை

பொன் இயல்–பொன்னாற்செய்த
கிண்கிணி–அரைச் சதங்கை பாதச் சதங்கைகளையும்
சுட்டி–சுட்டியையும்
புறம்–(அதற்கு உரிய) இடங்களிலே
கட்டி–அணிந்து
தன்–சதங்கைக்கு
இயல்–பொருந்திய
இசை–சப்தமானது
சலன் சலன் என்றிட–சலன் சலனென்று ஒலிக்க
மின் இயல்–மின்னலோடு பொருந்திய
மேகம்–மேகமானது
விரைந்து–வேகமாக ஓடி வந்து
எதிர் வந்தால் போல்–எதிரே வந்தாற் போலே
என் இடைக்கு ஒட்டரா–என் இடையிலிருக்க (விரும்பி) ஓடி வந்து
அச்சோ அச்சோ–(என்னை) அணைத்துக் கொள்ள வேணும் அணைத்துக் கொள்ள வேணும்
எம்பெருமான்–எங்களுடைய தலைவனே!
வாரா–வந்து
அச்சோ அச்சோ

பொன்னியல் கிண்கிணி சுட்டி புறம் கட்டித் –
பொன் வடத்திலே கோவைப் பட்டு
ஓசையை யுடைத்தான கிண் கிணியை திரு வரையிலே பின்னே சாத்தி
திருச் சுட்டியை முன்னே சாத்தி –

தன்னியலோசை சலன் சலன் என்றிட –
தன்னிஷ்டத்தில் விளையாடா நின்றால்
கிண் கிணி  முதலான ஆபரணம்  த்வனிக்கும் இறே –
சலன் சலன் -அநுகார த்வனி –

மின்னியல் மேகம் விரைந்து எதிர் வந்தால் போல் –
மின்னோடே கூடி ஒரு மேகம் கால் படைத்து
கடுக நடையிட்டு கொடு வருமா போலே
திரு ஆபரண பிரகாசமும் திரு மேனியில் பிரகாசமும் தோன்ற-

என்னிடைக் கோட்டரா வச்சோ வச்சோ எம்பெருமான் வாரா வச்சோ வச்சோ –
உனக்கு ப்ரார்த்த நீயமான என்னிடையில் இருப்புக்கு
எனக்கு பிரார்த நீயமான உன்னுடைய ஓட்டத்தைத் தாரா
நான் எடுத்து அணைக்கும் படி கூட வேணும் –

இவருடைய ஹஸ்த முத்தரை பரம பக்தி பர்யந்தம் ஆனாலும்
அவனுக்கு வேண்டுவது அப்ரதிஷேதம் இறே

(நம இத்யேதி வாதிநா -அங்கும் அஞ்சலியே -பரம பக்தி வரை வெளிப்படுத்தவும் இதுவே
அவன் விலக்காமை ஒன்றையே எதிர்பார்த்து இருக்கிறான் -)

எம்பெருமான் வாரா -என்றது
ஸ்வாமியாய் –
மகா உபாகாரகனாய் –
எப்போதோ அழைப்பார் -என்று பார்த்து நின்று இருக்கிறவனை –
வாரா -என்றது –
தம்முடைய ஆற்றாமையாம் இத்தனை இறே

அச்சோ அச்சோ -என்றது –
சிறு பிள்ளைகளோடு சம்ஸ்லேஷ அபேஷையாய் இருப்பார் உகந்து சொல்லும் பாசுரம் இறே –

————————————————————————

திருக் குழல் திரு முகத்தே கவியும்படி கடு நடை யிட்டு வரவேண்டும் -என்கிறார்-

செங்கமலப் பூவில் தேனுண்ணும் வண்டே போல்
பங்கிகள் வந்து உன் பவள வாய் மொய்ப்ப
சங்கு வில் வாள் தண்டு சக்கரம் ஏந்திய
அங் கைகளால் வந்து அச்சோ அச்சோ ஆரத் தழுவா வந்து அச்சோ வச்சோ –1-8-2-

பதவுரை

செங்கமலம்–செந்தாமரைப் பூவில்
தேன் உண்ணும்–தேனைக் குடிப்பதற்காக மொய்க்கின்ற
வண்டே போல்–வண்டுகளைப் போல
பங்கிகள் வந்து–(உனது) கூந்தல் மயிர்கள் வந்து
உன் பவளம் வாய்–பவளம்போற் செந்நிறமான உனது வாயில்
மொய்ப்ப–மொய்த்துக் கொள்ளும்படி
வந்து–ஓடி வந்து
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்சஜன்யத்தையும்
வில்–ஸ்ரீசார்ங்கத்தையும்
வாள்–ஸ்ரீநந்தகத்தையும்
தண்டு–ஸ்ரீகௌமோதகியையும்
சக்கரம்–ஸ்ரீஸூதர்சநாழ்வானையும்
ஏந்திய–(பூவேந்தினாற்போல) தரித்துக் கொண்டுள்ள
அம் கைகளாலே–அழகிய கைகளாலே
அச்சோ அச்சோ
வந்து–ஓடி வந்து
ஆர தழுவா–திருப்தி உண்டாகும்படி நன்றாகத் தழுவி
அச்சோ அச்சோ

செங்கமலப் பூவில் தேனுண்ணும் வண்டே போல் –
தன் நிலத்திலே அலர்ந்த செவ்வித் தாமரையில் வண்டுகள் மொய்த்தால் போலே –

பங்கிகள் வந்து உன் பவள வாய் மொய்ப்ப –
சுருண்ட வண்டொத்த திருக் குழல்கள் வந்து
உன் திருப் பவளத்திலே மொய்க்கும் படியாக –

சங்கு வில் வாள் தண்டு சக்கரம் ஏந்திய அங்கை களால் வந்து அச்சோ அச்சோ ஆரத் தழுவா வந்து அச்சோ வச்சோ –
மங்களா சாசன பரரான ஸ்ரீ பஞ்ச ஆயுத ஆழ்வார்களைத் தரிக்கிற அழகிய திருக் கைகளால் வந்து
தழுவா வந்து நிற்கச் செய்தே
அபி நிவேசத்தின் மிகுதியாலே –
ஆரத் தழுவாய்-என்கிறது –

இவருக்கும் இவனோட்டை ஸ்பர்சம்  தான்
யுவதிகளை அபிமத புருஷர்கள் ஸ்தன பரி ரம்பணம் செய்தால்
அவர்கள் அந்த போக அதிசயத்தாலே சொல்லும் பாசுரம் போலே இருக்கிறது காணும் –

—————————————————————————

அரை குலைய தலை குலைய ஓடி வர வேணும் என்றார் கீழ் –
இதில் திருமேனி அலையாமல் வர வேணும்  என்கிறார் –

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து
நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அஞ்சன வண்ணனே யச்சோ வச்சோ ஆயர் பெருமானே யச்சோ வச்சோ –1-8-3-

பதவுரை

பஞ்சவர்–பாண்டவர்களுக்காக
தூதன் ஆய்–(துர்யோதநாதிகளிடம்) தூதனாய்ப் போய்
(அந்த துர்யோதநாதிகள் தன் சொற்படி இசைந்து வராமையால்)
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கை செய்து–அணி வகுத்துச் செய்து
நஞ்சு–விஷத்தை
உமிழ்–கக்குகின்ற
நாகம்–(கானிய) ஸர்ப்பம்
கிடந்த–இருந்த
நல் பொய்கை–கொடிய மடுவிலே
புக்கு–புகுந்து
அஞ்சு–(ஆய்ச்சிகளும் ஆயரும்) பயப்படும்படி
பணத்தின் மேல்–(அப் பாம்பின்) படத்திலே
பாய்ந்திட்டு–குதித்து
(நட மாடி அக் காளியனை இணைப்பித்துப் பின்பு அவன் ப்ரார்த்திக்க)
அருள் செய்த–(அப் பாம்பின் ப்ராணனைக்) கருணையால் விட்டிட்ட
அஞ்சனம் வண்ணனே ! அச்சோ அச்சோ-;
ஆயர்–இடையர்களுக்கு
பெருமானே–தலைவனானவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கை செய்து –
அவனுக்கு பிரார்த்த நீயம் இறே இது தான் –
முன்னோர் தூது வானரத்தின் வாயில் மொழிந்து அவனே இன்னார் தூதன் என நின்றான் -பெரிய திரு மொழி -2-2-3-என்று
இறே ஜீயருக்கு  பட்டர் அருளிச் செய்தது –

பாண்டவர்கள் தூதனாய் துர்யோத நாதிகள் பக்கலிலே சென்று –
இவர்களையும் சமாதானம் செய்யலாமோ -என்று
மத்யஸ்த புத்தியாலே பார்த்த அளவிலே அவர்கள் நெஞ்சில் ஈரப்பாடு காணாமையாலே
பாரத யுத்தம் கையும் அணியும் வகுத்துச் செய்ய வேண்டிற்று –

நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு –
நல் பொய்கை புக்கு கிடந்த நஞ்சுமிழ் நாகம் அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு –
முன்பு அம்ருத ஜலமான பொய்கை இறே சலம் கலந்த பொய்கை யாயிற்று –

அஞ்சப் பணத்தின் மேலே –
அனுகூல ஜனங்களான திரு வாய்ப் பாடியில் உள்ளாறும்
மற்றும் யுண்டான சாஷாத் கார பரரும்
அதீத காலத்துக்கும் உத்தர காலத்திலே வயிறு மறுகும் இவர் தாமும்
அஞ்ச -என்னுதல் –

காளியன் தான் அஞ்சும்படியாக
அவன் பணத்தின் மேல் பாய்ந்து என்னவுமாம் –

அதனுடைய பணத்தின் மேலே –
பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த –
அவன் சரணம் புக்கவாறே அருள் செய்தது தம் பேறாக நினைக்கிறார் –

அஞ்சன வண்ணனே யச்சோ வச்சோ –
அஞ்சினாரை ரஷிக்கப் பெற்றோம்  என்று அஞ்சன வண்ண மேனி புகர் பெற்று செல்லுகையாலே –
அஞ்சன வண்ணனே -என்கிறார் –

ஆயர் பெருமானே யச்சோ வச்சோ —
அஞ்சினார்க்கும் அஞ்சாதார்க்கும் நிர்வாஹகனாய் ரஷித்தவனே -என்கிறார்-

—————————————————————————-

கூனி சாத்தின சாந்தின் நாற்றத்தோடு வர வேணும் -என்கிறார் –
(ஆறு மாத குழந்தையை பத்து வயசில் பூசிக் கொண்ட சந்தனத்துடன் வரச் சொல்லுவது
இவரால் மட்டுமே முடியும் )

நாறிய சாந்தம் நமக்கு இறை நல்கு என்னத்
தேறியவளும் திரு வுடம்பில் பூச
ஊறிய கூனினை யுள்ளே   யொடுங்க வன்
றேற வுருவினாய் அச்சோ அச்சோ எம்பெருமான் வாராய் அச்சோ அச்சோ –1-8-4-

பதவுரை

நாறிய–‘நல்ல வாசனை வீசுகின்ற
சாந்தம்–சந்தனத்தை
நமக்கு–எங்களுக்கு
இறை–கொஞ்சம்
நல்கு என்ன–கொடு என்று (நீ) கூனியைக் கேட்க
அவளும்–அந்தக் கூனியும் (‘இவர்கட்குக் கொடுத்தால் நம்மைக் கம்ஸன் தண்டிப்பனோ?’ என்று அஞ்சாமல்)
தேறி–மனம் தெளிந்து
திரு உடம்பில்–(உனது) திருமேனியிலே
பூச–சாத்த
ஊறிய–வெகு நாளா யிருக்கிற
கூனினை–(அவளுடைய) கூனை
உள்ளே–(அவள்) சரீரத்திற்குள்ளே
ஒடுங்க–அடங்கும்படி
அன்று–அக் காலத்திலே
ஏற–நிமிர்த்து
உருவினாய்–உருவினவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
எம்பெருமான்! வந்து அச்சோ அச்சோ.

நாறிய சாந்தம் நமக்கு இறை நல்கு என்னத் தேறியவளும் திரு வுடம்பில் பூச –
கூனியை -சாந்து தா -என்ன
அவள் மட்டமான சாந்துகளைக் காட்ட
இவை ஆகாது -என்று நீக்கி
குளுந்து நாறிய சாந்திலே ஓர் அல்பம் தா -என்று அபேஷிக்க-
அவளும் பிள்ளைகளை -சாந்தில் வாசி அறிந்த படி என்-என்று கொண்டாடி தேறிக் கொடுக்க –

தேறிக் கொடுக்கையாவது –
கம்சனால் வரும் நலிவுக்கு அஞ்சாமல் ஸ்நேஹத்தோடே கொடுக்க வாங்கித் தாம் சாத்திக் கொள்ளுதல் –
அவள் தான் திரு மேனியை பாவ பந்தத்தோடு தொட்டுச் சாத்தினாள் என்னுதல்
பூசக் கொடுத்தாள் என்னுதல்
இப்படி சாத்தின அளவில்

ஊறிய கூனினை யுள்ளே   யொடுங்க வன் றேற வுருவினாய் அச்சோ அச்சோ –
இவள் முதுகில் வேர் விழுந்ததோ என்னும் படி தரித்துப் புறப்பட்ட கூனினை
யுள்ளே ஒடுங்க –
உள்ளே  ஒடுங்கும்படியாக இறே ஏற வுருவிற்று –
(ஸ்ரீ பாகவதம் –10-42-7-)

இப்படி அவன் நிமிர்த்துக் காட்டிற்று
எல்லாரும் நம்மையே அனுவர்த்தித்து
தம் தாமுடைய வக்கிர புத்தியை தவிர்த்துக் கொள்ளுங்கோள் என்றதாயிற்று

அன்று –
அனுவர்த்தித்த அப்போதே -என்றபடி –

எம்பெருமான் வாராய் அச்சோ அச்சோ —
எங்கள் குலத்துக்கு ஸ்வாமியாய் -உபகாரகனும் ஆனவனே –

—————————————————————————

திருக்கையிலே திரு ஆழியோடே  வர வேணும் -என்கிறார்-

கழல் மன்னர் சூழக் கதிர்  போல் விளங்கி
எழலுற்று மீண்டே இருந்து உன்னை நோக்கும்
கழலைப் பெரிதுடை துச்சோத நனை
அழல விழித்தானே அச்சோ  யச்சோ ஆழி யங் கையனே யச்சோ யச்சோ –1-8-5-

பதவுரை

கழல்–வீரக் கழலை யணிந்த
மன்னர்–ராஜாக்கள்
சூழ–தன்னைச் சுற்றியிருக்க (அவர்கள் நடுவில்)
கதிர்போல்–ஸூரியன்போல
விளங்கி–ப்ரகாசமாயிருந்து (‘கண்ணனுக்கு எழுந்திருத்தல் குசல ப்ரச்நம் பண்ணுதல் முதலிய மர்யாதை
ஒன்றும் செய்யக்கூடாது’ என்று கட்டளை யிட்டிருந்த தானே தனக்கும் தெரியாமல்)
எழல் உற்று–(முதலில்) எழுந்திருந்து
மீண்டு–மறுபடியும்
இருந்து–(தானெழுந்தது தெரியாதபடி) உட்கார்ந்து கொண்டு
உன்னை–உன்னை
நோக்கும்–(பொய்யாஸநமிடுதல் முதலிய வற்றால் கொல்வதாகப்) பார்த்த
பெரிது சுழலை உடை–மிகவும் (வஞ்சனையான) ஆலோசனையை யுடைய
துச்சோதனனை–துர்யோதநினை (திரு வுள்ளத்திலுள்ள சீற்றமெல்லாம் பார்வையிலே தோன்றும்படி)
(துஸ் ஸாஸ தனன் -நல்லது சொல்ல முடியாதவன் -யவ்வ்கிகம் ரூடி பொருள் இரண்டும் உண்டே )
அழல விழித்தானே–உஷ்ணமாகப் பார்த்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
ஆழி–திருவாழி யாழ்வானை
அம் கையனே–அழகிய கையிலேந்தியவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

கழல் மன்னர் சூழக் கதிர்  போல் விளங்கி எழலுற்று மீண்டே இருந்து உன்னை நோக்கும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -ஸ்ரீ தூது எழுந்து அருளி வருகிறான் என்று கேட்ட அளவிலே
வீரக் கழலிட்டு சமர்த்தராய் இருக்கும் ராஜாக்கள் பலரும் சூழ
அபிஷேகம் முதலான ஆபரணங்கள் உடன் ஆதித்யன் போலே விளங்கா நின்று கொண்டு
சிம்ஹாசனத்தில் இருந்து –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் வந்தால் ஒருவர் எழுந்து இருத்தல் -குசலப் பிரச்னம் செய்தல் -தவிருங்கோள் –
என்று நியமித்து
பொய்யாசனம் இட்டு துர்யோதனன் இருந்த அளவில்

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எழுந்து அருள
இருந்த ராஜாக்கள் அடங்க –
அவசா பிரதிபேத்ரே- (தங்கள் வசத்தில் இல்லாமல் )என்று எழுந்து இருந்து
அஞ்சன வந்தன  நாதிகளை செய்து
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எழுந்து அருளின அளவில்

அவர்களும் இருக்கக் காண்கையாலும்
அதிகுபித சலித ஹிருதனாய்க் கொண்டு
முன்பு செய்து வைத்த சூழ்ச்சிகளுக்கு காலம் இது -என்று
இங்கிதங்களால் தான் நிறுத்தி வைத்த மல்லரை நியோகிக்க-

கழலைப் பெரிதுடை அழல விழித்தானே அச்சோ  யச்சோ –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும்  இங்கித ஜ்ஞானன் ஆகையாலே
தன்னையும் அழல நோக்கின துர்யோதனனை-அவன் செய்த சூழ்ச்சி அவன் தனக்கே யாம்படி
அழல விழித்தானோ-என்கிறார் –

ஆழி யங்கையனே யச்சோ யச்சோ —
அப்போது திருக்கையிலே திருவாழியில் அழற்றி தண்ணீராம்படி 
திருக் கண்களால் அழல விழித்தானே-என்கிறார் –

துச்சோதநன் என்கையால் –
அவன் நெஞ்சு ஒருவராலும் சோதிக்க வரியது என்கிறார் –

————————————————————————————

போரொக்கப் பண்ணி இப் பூமி பொறை தீர்ப்பான்
தேரொக்க  ஊர்ந்தாய் செழும் தாற் விசயற்க்காய்
காரொக்கும் மேனிக் கரும் பெரும் கண்ணனே
ஆரத் தழுவாய் வந்து அச்சோ வச்சோ  ஆயர்கள் போரேறே யச்சோ யச்சோ –1-8-6-

பதவுரை

இ பூமி–இந்தப் பூமியினுடைய
பொறை–பாரத்தை
தீர்ப்பான்–தீர்ப்பதற்காக
போர்–யுத்தத்தை
ஒக்க–(துர்யோதநாதிகளோடு) ஸமமாக
பண்ணி–செய்து
செழு–செழுமை தாங்கிய
தார்–மாலையை யுடைய
விசயற்கு ஆய்–அர்ஜுநனுக்காக
தேர்–(அவனுடைய) தேரை
ஒக்க–(எதிரிகள் தேர் பலவற்றிற்கும் இது ஒன்றுமே) ஸமமாம்படி
ஊர்ந்தாய்–பாகனாய்ச் செலுத்தினவனே!
கார் ஒக்கும்–மேகத்தோடு ஒத்த
மேனி–திருமேனியில்
கரும் பெருங் கண்ணனே–கரியவாகிப் புடைபரந்து கண்களை யுடையவனே!(காரணாந்தரங்தா விஸ்தாரம் )
வந்து–ஓடி வந்து
ஆர–நின்றாக
தழுவா–தழுவிக் கொண்டு
அச்சோ அச்சோ-;
ஆயர்கள்–இடையர்களுக்கு (அடங்கி நிற்கின்ற)
போர் ஏறே–போர் செய்யுந் தன்மையுள்ள ரிஷபம் போன்றவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

போரொக்கப் பண்ணி இப் பூமி பொறை தீர்ப்பான் –
பாண்டவர்களுடைய ஏழு அஷோஹிணிகளையும் -அஞ்சு ராஜாக்களையும் கொண்டு
பதினொரு அஷோஹிணிகளையும் நூறு  ராஜாக்களையும்
கர்ண பீஷ்ம துரோணாதிகளையும்
சமமாக்கிப் பொருவதாக அத்யவசிக்கையாலே –
அவர்களுடைய ப்ராதிகூல்யமும் –
இவர்களுடைய  ஆனுகூல்யம் மாத்ரமும் அன்று இதுக்கு ஹேது
பூ பார நிரசனம் ஒன்றுமே ஹேது என்கிறார்

மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான் -என்றும்
பூமி தேவி ந பாரம் சப்த சாகரா -என்று
கடல்களும் மலைகளும் எனக்கு ஒரு பாரம் அன்று
கரண பிரதானம் முதலாக அவன் செய்த உபகார பரம்பரைகளைப் பாராதே
அஹம் மமதைகளால் க்ருதக்நராய் இருப்பாரை சுமவேன் என்கையாலே
அந்த க்ருதக்நரை -மண்ணின் பாரம் -என்கிறது

தேரொக்க  ஊர்ந்தாய் செழும் தாற் விசயற்க்காய்-
அந்த பாரம் நீக்குதற்கு அவர்களுடைய அநேகம் தேர்களுக்கும் துல்யமாக
தன்னுடைய தேரை ஊருகையாலே உபய சேனையும் முடிந்தது இறே –

செழும் தாற் விசயற்க்காய்
மது மாறாத கொங்கும் வாகையும் அவன் தோளிலே இட்டு
ஜெயத்தை அவனதாக்கி
தான் அவனது பரிகரமாக இறே முடித்தது  –

காரொக்கும் மேனிக் கரும் பெரும் கண்ணனே –
அர்ஜுனன் தலையிலே வெற்றி ஏறிட்ட பின்பு
திரு மேனி கரு முகில் போல் புகர் பெற்ற படி –

தம்மைக் காண்கையாலே திருக் கண்களில் பிறந்த விகாசத்தைக் கண்டு
மிகவும் பெரும் கண்ணனே -என்கிறார்-

ஆரத் தழுவாய் வந்து அச்சோ வச்சோ  –
என்னுடைய அபி நிவேசம் எல்லாம் நிறையும் படி தழுவ வேணும்

ஆயர்கள் போரேறே யச்சோ யச்சோ –
ஆயருக்கு சிம்ஹ புங்கவம் போலே இருக்கிற மேனாணிப்பு தோன்ற வர வேணும் என்கிறார் –

——–

மஹா பாலி லஜ்ஜை வாதத்தில் வாமன வேஷத்துடன் சென்ற திவ்ய ஆயுதங்களுடன் கொண்டு வர வேண்டும்

மிக்க பெரும் புகழ் மாவலி வேள்வியில்
தக்கது அன்று என்று தானம் விளக்கிய
சுக்கிரன் கண்ணை துரும்பால் கிளறிய
சக்கரக் கையனே அச்சோ அச்சோ சங்கம் இடத்தானே அச்சோ அச்சோ -1-8-7-

பதவுரை

மிக்க பெரும் புகழ்–(ஔதார்யத்தால்) மிகுந்த கீர்த்தியை யுடைய
மா வலி–மஹா பலி (செய்த)
வேள்வியில்–யாகத்திலே (வாமநனாய்ச் சென்ற உனககு அந்த மஹாபலி நீ கேட்டதைக் கொடுக்க முயன்ற வளவிலே)
இது-‘நீ கொடுக்கிற விது
தக்கது அன்று–தகுதியானதன்று’
என்று–என்று முறையிட்டு
தானம்–பூமி தானத்தை (அவன் தத்தம் பண்ணும் போது நீர் விழ வொட்டாமல்)
விலக்கிய–தடுத்த
சுக்கிரன்–(பூச்சி வடிவு கொண்ட )சுக்கிராச்சாரியனுடைய
கண்ணை–ஒரு கண்ணை
துரும்பால்–(உன் கையிலணிந்திருந்த) தர்ப்ப பவித்ரத்தின் நுனியால்
கிளறிய–கலக்கின
சக்கரம் கையனே–சக்ராயுதமேந்திய கையை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
சங்கம்-பாஞ்ச ஜன்யத்தை
இடத்தானே–இடக்கையிலேந்தினவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

ஒவ்தார்யத்தாலே மிகவும் பெரிய புகழை உடையனான மகாபலி
யக்ஜவாடத்திலே இந்திரனுக்காக வாமன வேஷத்தைக் கொண்டு –
சென்று –

கொள்வன் நான்  மாவலி மூவடி -தா -(திருவாய் -3-8-)-என்ன –
புலன் கொள் மாணாய்-என்கிறபடியே
சர்வேந்த்ரிய அபஹார ஷமமான இவனுடைய வடிவு அழகாலும்
அனந்விதமாக சொன்ன -முக்தோக்தியாலும்
மகாபலி அபஹ்ருத சித்தனாய்
இவன் அபேஷித்து கொடுப்பதாக  உத்யோக்கிற அளவில் –

குருவான சுக்ரன் –
இவன் வடிவும் வரத்தும் -சொன்ன வார்த்தையும் -அதி மானுஷமாய் இருக்கையாலே நிரூபித்து –
இவன் சர்வேஸ்வரன் -தேவ கார்யம் செய்ய வந்தான் –
உன் சர்வ ஸ்வத்தையும் அபஹரிக்க வந்தான் –
ஆன பின்பு நீ தானம் பண்ணுகிற இது  தகுதி அன்று -என்று
தானத்தை நிரோதிக்க-

முக்த ஜல்பத்தாலும்
வடிவு அழகாலும் சித்த அபகாரம்
ஆச்சார்யர் –
இவன் காய் ஏந்தி கேட்பதும் தக்கது அன்று
உனது உதார குணத்தால் தருவதும் தக்கது அன்று
உதாரத்துக்கு தகாதது அன்றோ
என்ன
இது தக்கது அல்ல நிஷேதித்தான் தடுக்க
நியாமியனாகாமல்
அவன் அது கேளாதே
உதகம் பண்ணப் புகுந்த அளவில் –
உதக பாத்திர த்வாரத்திலே சுக்ரன் ப்ரேவேசித்து உதகம் விழாதபடி தகைய –
இதுக்கு அடி என்ன என்று
அந்த த்வார சோதனம் பண்ணுவாரைப் போலே –
இவன் தானத்துக்கு கண் அழிவு செய்தவாறே

துரும்பால் கிளறிய சக்கரக் கையன் -என்கையாலே
அந்த பவித்ராக்ரமாய் புகுந்து அவன் கண்ணை கலக்கிற்று –
கருதும் இடம் பொரும் திரு ஆழி -என்று தோற்றுகிறது-
சக்தி உடைத்தாய் கண் அழிவு செய்திற்று

ஸத்பாத்ரத்துக்கு அபீஷ்ட தானம் -குற்றமும் சிறை வாசமும் வந்ததே
இது மாயா ரூபம் என்றவர் கண் அழிவு பெற்றான் -இது நியாயமோ
இவ்விடத்தில் பிள்ளை அருளிச் செய்வதாக ஆச்சான் பிள்ளை –
ஆச்சார்யர் வாக்கியம் மீறியதால் அவனுக்கு தண்டனை
இவனுக்கு தானம் விளக்கிய தோஷம்
கள்ள குறளாய் -கொடும் கோலால் நிலம் கொண்ட
க்ருத்ரிமம் -ஆசரித்து காட்டலாமோ
பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் என்கையாலும் -திருமாலை
மதியினால் –உலகு இரந்த கள்வர்க்கு -இவனுக்கு சேரும் –
பரார்த்தமானால் எது தான் சேராது –

சங்கம் இடத்தானே –
ஒரு காலும் திரு ஆழிக்கும் ஸ்ரீ பாஞ்ச சந்யத்துக்கும் பிரிவு இல்லை இறே –
ஆகையால் அவன் வலம் கையிலே தோன்றும் போது-
இவன் இடம் கையிலே தோன்றும் படியாய் இறே இருப்பது –
ஜல பாத்திரத்தில் ஊதி -சங்கம்
துரும்பு இட வேணுமே –

——

உஜ்ஜ்வலமான திரு அபிஷேகத்துடன் – வர வேண்டும் -மின்னும் முடியனே –

என்னிது மாயம் என்னப்பன் அறிந்திலன்
முன்னைய வண்ணமே கொண்டு அளவாய் என்ன
மன்னு நமுசியை வானில் சுழற்றிய
மின்னு முடியானே அச்சோ அச்சோ வேம்கட வாணனே அச்சோ அச்சோ -1-8-8- –

பதவுரை

(வாமநனாய்ச் சென்ற திருமால் மாவலியிடத்தில் நீரேற்றுத் திரிவிக்கிரமனாய் வளர்ந்து அளக்கப் புகும் போது
அது கண்ட மஹாபலி புத்ரனான நமுசி ஓடிவந்து)
இது–(யாசிக்கும் போதிருந்த வடிவம் மாறி யளக்கிற) இது
என் மாயம்–என்ன மாயச் செய்கை!;
என் அப்பன்–என் தகப்பன்
அறிந்திலன்–(நீ செய்யும் இந்த மாயத்தை) அறியவில்லை
முன்னைய வண்ணமே கொண்டு–நீ யாசிக்க வந்த போதிருந்த வடிவத்தையே கொண்டு
அளவாய்–அளப்பாயாக
என்ன–என்று சொல்ல
மன்னு–(இப்படி) பிடிவாதமாய் நின்ற
நமுசியை–(அந்த) நமுசி யென்பவனை
வானில்–ஆகாசத்திலே
சுழற்றிய–சுழலச் செய்த
மின்னு முடியனே–விளங்குகின்ற கிரீடத்தை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
வேங்கடம்–திருமலையிலே
வாணனே–வாழுமவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

சுக்ர சிஷ்யர் தடுக்க -அவற்றை தவிர்த்து விரைவாக
திருவடிகள் விகசிக்க
நமுசி -அவனுக்கு மகன் -இவருக்கு சிஷ்யர் –
அவன் தடுக்க
இருவருக்கும் பேச்சு வார்த்தை
நீ இரப்பது என்
மாயா ரூபம் என்
வேதம் அத்யயத்து இரந்து பெற்ற பின்பு
அளந்து கொள்ள வேண்டாமோ -என்று கேட்க –
இப்படி பேச்சு வார்த்தை –

என் அப்பன் அறிந்திலேன்
பக்வனான என்னை ஒழிய அவன் தானம் செய்வது செல்லுமோ -என்ன
அடா குரு வசனம் கேளாதவன் இத்தைப் பார்ப்போனோ என்ன
தானத்துக்கு விக்னம் உண்டானால் மீளவும் கூடுமே என்ன
நீ என்ன சொன்னாய்
நான் உன்னால் வரும் விக்ந பரிகாரமாக அன்றோ -பத்து நாள் -ஆஷேபம் –வர நாள் கொடுக்காமல் -பேர் இடர் -உடனே –
ஸத்ய -தசா நியாயமாக பரிகிரகித்தது -என்ன

ஆனால் -நீ முன்னைய வண்ணமே அளவாய்-என்ன
சதத பரிணாமமாய் கொண்டு வளர
இப்பொழுது லோகத்தில் வளரும் கிரமத்தில் வளரக் குறை என்ன
வளர்த்தி ஒருபடிப்பட்டு இருக்குமோ என்ன
இனி உனக்கு தானம் கொடுத்த பிதாவை வெறுக்க
தானம் பிரபுவை வெறுக்கவோ

ஆத்மாவை புத்திரனாக பிறக்க -தானத்துக்கு பிரியப்படாத போதே நீ புத்ரன் அல்ல
அறியாதவனாக என் முன்னே தூஷித்தாய்
உனக்கு உத்பாதனாக இருந்தாலும்
வர்ண கலப்பு -உன்னை அங்கீ கரிக்க மாட்டான்

இந்த உத்தர -பிரதி உத்தர -நேரம் உண்டோ
ஒண் தாரை –நிமிர்ந்தனையே -ஆக இருக்கச் செய்தே யும்
வேகமாக நடக்கும் பொழுதும் பேச்சு வார்த்தை நடக்கும்
மைனாக பர்வதம் -உத்தர பிரதி
ஸ்தூல சரீரம் -நாக மாதா -வாய்க்குள்ளே சென்றதும் உண்டே –
அத்யல்ப காலத்தில் -சர்வ சக்தனுக்கு கூடாதது உண்டோ
அர்ச்சிராதி கதி -கலா காஷ்தாதிகளால் பரிகணிக்க முடியாத அங்கும்
இடையில் உபகார –பூர்ண கும்பம் -எமது இடம் புகுக -உண்டே -அங்கும் –
சேராதவற்றை சேர்க்கும் சக்தன்

இப்படி கிட்டு நிஷேதித்த நமுசியை
அன்யா சேஷத்வம்
போக்கி கிரீடம் தேஜஸ்ஸூ -ஜீவித்த இடம் திரு வேங்கடம் –

பல பர்யந்தமாக -நிலை பெற்றது இவரை அணைத்த பின்பு
பூ காய் கனி -அச்சோ கூடிய பின்பே -பக்குவ பலமாயிற்று –

————

கண்ட கடலும் மழையும் உலகு ஏழும்
முண்டத்துக்கு ஆற்றா முகில் வண்ணாவோ என்று
இண்டைச் சடைமுடி ஈசன் இரக் கொள்ள
மண்டை நிறைத்தானே அச்சோ அச்சோ மார்வின் மறுவனே அச்சோ அச்சோ – 1-8-9-

பதவுரை

கண்ட–கண்ணாற்கண்ட
கடலும்–ஸமுத்ரங்களும்
மலையும்–மலைகளும்
உலகு ஏழும்–கீழ் ஏழ் மேல் ஏழ் என்ற பதினான்கு லோகங்களும் (ஆகிய எல்லாவற்றையுமிட்டு நிறைக்கப் பார்த்தாலும்)
முண்டத்துக்கு–(என் கையிலிருக்கிற ப்ரஹ்ம) கபாலத்துக்கு
ஆற்றா–போதாவாம்;
முகில் வண்ணா–மேக வண்ணனே!
ஓஒ!–ஓஒ! (ஹாஹா!)
என்று–என்று கூப்பிட்டு
இண்டை-நெருங்கின
சடை முடி–ஜடா பந்தத்தை யுடைய
ஈசன்–சிவன்
இரக்கொள்ள–பிச்சை யெடுக்க
மண்டை–(அவன் கையிலிருந்த ப்ரஹ்ம) கபாலத்தை
நிறைத்தானே–(மார்பிலிருந்து உண்டான ரத்தத்தால்) நிறையச் செய்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-;
மார்வில்–திரு மார்பிலே
மறுவனே–ஸ்ரீவத்ஸமென்னும் மச்சத்தை யுடையவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த முகில் வண்ணா -3-2-1-
உலகு எழும் சுற்றுத் திரியும் பெரியோன் -பெரிய திரு மொழி –
பிச்சைப்பெருமாள்
சாபத்தால்
பிச்சை எடுத்து
ஆற்றாமையால்

முகில் வண்ணா என்று பிரார்த்தித்த அளவில்
கடலையும் -உண்ட முகில் வண்ணன் -மண்டை
தபோ வேஷம் -நெருங்கிய ஜடை -ஈஸ்வரத்வசம் ஏக ஆஸ்ரயத்தில்
இவன் தான் முன்பே துர் -அபிமானத்தால் -வேண்டிய பின்பு
மோஹ சாஸ்திரம் -பேசுவது ஆகமம் செய்ய சொல்லி
அந்த சாஸ்திரம் வாசிக்கும் -சைவ -இவர்களுக்கு ஈசனாய்
சடை நெகிழும் தனையும் ஈஸ்வரத்வம் கூடுமே
ஆற்றாமல் -பிச்சை அன்னம் கொண்டு பாடு ஆற்றாமல் –

கடலும் மலையும் உண்ட காலத்தில் தானும் திரு வயிற்றில் ஒருவன்
சிவனும் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில்
சிவன் என்ற பெயர்
சம்ஹாரத்தால் லஜ்ஜித்து தேக விமோசனம் சா பேஷராய் தோன்ற
‘முகில் வண்ணா
ஆற்றாமை தீர ரக்ஷிக்கா விட்டால் காக்கும் கடவுள் கண்ணன் ஆக மாட்டானே

அது -அத்து என்பது -உண்டதுக்கு -அல்லாமல் உண்டத்துக்கு -சாரிகை -அனுதாபம் –
அருளால் கொடுத்தார்
பிரார்தித்தது உபாயம் இல்லையே
அருளால் அளிப்பார் ஆர் –
இரப்பில் உபாயத்வம் கழியும்
அதிகாரி க்ருத்யம் இரப்பு -அறிவிப்பு தான் இது
குளம் வெட்டுவது -மாரிக்கு உபாயம் இல்லை –

நாராயணா ஓ போல் முகில் வண்ணா ஓ இங்கும் –

——–

என்னை -பெரியாழ்வாரை விஷயீ கரித்த -வேத பிரதானம் பண்ணிய உபகாரம் –
யசோதை சொல்ல மாட்டாளே -ஸ்த்ரீ அன்றோ
பெரியாழ்வார் -வேண்டிய வேதங்கள் ஓதி விரைந்து கிளி அறுத்தார்
அந்த வேஷத்தோடே வந்து அருள வேண்டும்

துன்னிய பேரிருள் சூழ்ந்து உலகை மூட
மன்னிய நான்மறை முற்றும் மறைந்திடப்
பின் இவ்வுலகினில் பேரிருள் நீங்க அன்று
அன்னமது ஆனானே அச்சோ அச்சோ அருமறை தந்தானே அச்சோ அச்சோ -1 8-10 – –

பதவுரை

மன்னிய–நித்ய ஸித்தமான
நால் மறை–சதுர் வேதங்களும்
முற்றும்–முழுவதும்
மறைந்திட–மறைந்து விட (அதனால்)
துன்னிய–நெருங்கிய
பேர் இருள்–பெரிய அஜ்ஞாநாந்தகாரம்
சூழ்ந்து–பரவி
உலகை–லோகங்களை
மூட–மறைத்துக் கொள்ள
பின்–பின்பு
உலகினில்–இந்த லோகங்களில்
பேர் இருள்–(அந்த) மிகுந்த அஜ்ஞாகாந்தகாரமானது
நீங்க–நீங்கும்படி
என்று–அக் காலத்தில்
அன்னம் அது ஆனானே–ஹம்ஸமாய் அவதரித்தவனே!
அரு மறை தந்தானே–(அந்த ரூபத்தோடு) அருமையான வேதங்களை உபகரித்தவனே!
அச்சோ அச்சோ-.

துன்னிய இத்யாதி –
அனந்தாவை வேதா
சகல வேதங்களும் பூர்வ உத்தர பாகம் தோன்றாமல் மறைய –
நித்ய நிர்தோஷ -ஸ்வயம் பிரகாசமான வேதங்கள் மறைந்தால்
தேஜஸ்சினுடைய அசந்நிதானத்தில் திமிரம் வியாப்தம் ஆம் போலே –

துன்னு கை -புற இருள்-பூர்வ பாகம் -கர்ம பாகம்
உத்தர வேதாந்த ப்ரஹ்ம விசாரம் – உத்தர பாக அபாவம் –உள் இருள்
கர்ம ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபாதிகளுக்கும் கண் காட்டியான வேதம் போகையாலே நெருங்கின
(கர்ம ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபாதிகளுக்கும்-இவை இரண்டும் அதிருஷ்டம் –
ப்ரத்யக்ஷத்தாலோ அனுமானத்தாலோ காண முடியாதே )
அஞ்ஞான ரூப அந்தகாரமானது வ்யாப்தமாய் கொண்டு லோகத்தை எங்கும் மறைக்கும் படியாக –

சுருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள் பழுது இல்லாமல் நடப்பது –
நடையாடுவது -இவ்வுலகில் -பாரத வருஷம் தானே –
மற்றை இடங்களில் வேறே யுகங்களில் இருந்து இருக்கலாம்
மற்ற லோகங்கள் போக பிரதானம்
இங்கு யோக பிரதானம் –

இப்படி பேர் இருள் நீங்க கடவது என்று திரு உள்ளம்
கூப்பிட்ட அன்று
சார அசார விவேகம் அறியும் ஹம்ஸ ரூபியாய்
முன்னுலகங்கள் ஏழும் இருள் மண்டி யுண்ண முதலோடு வீடும் அறியாது
என்னிது வந்தது என்ன விமையோர் திசைப்ப எழில் வேதம் இன்றி மறைய
பின்னையும் வானவர்க்கும் முனிவர்க்கும் நல்கி இருள் தீர்த்து இவ்வையம் மகிழ
அன்னமதாய் இருந்து அங்கு அற நூல் உரைத்தவது நம்மை யாளும் அரசே –11-4-8-

ஹம்சாவதரமாய் திருவவதரித்து கடலினுள் புகுந்து அசுரர்களைத் தேடித் பிடித்து கொன்று
வேதங்களை மீட்டுக் கொணர்ந்து ஹம்ச ரூபியாய் பிரமனுக்கு உபதேசித்து அருளினான்
அபேஷா நிர்பேஷமாக நல்கியதால் அந்த பரஞ்சோதியே நம்மை அடிமை கொள்ளும் –

அன்னம் அது ஆனாய் -அது அது தான்
அபேக்ஷித்தாலும் அது வியாஜ்யம் மாத்ரமாய் -அது என்னுதல்
ஆனான் -ஆகிறான் சொல்லாமல் -நெஞ்சில் பிரதிஷ்டமாக -ஆச்சார்ய ரூபமாய் –
வித்யா மூர்த்தம் -வித்யா உருவம் -ஹம்ஸாசார்யர் -சாஷாத் நாராயணா தேவா -ஸாஸ்த்ர பாணிநா –
ஆச்சார்ய பதத்தில் குறை இல்லை
அவர்களுக்கு உபகரித்தது தனது பேறாக -கொடுக்கப் பெற்றோமே – என்பதால் அச்சோ என்கிறார் –

அரு மறை இத்யாதி –
வேதப் பயன் கொள்ள வல்ல விஷ்ணு சித்தர் ஆகையால்
அது குஹ்ய பரம ரஹஸ்யம் மங்களா சாசனம்

தந்தான் என்கையாலே
பகவானே கொடுத்தான்
சாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானத்தால் அல்ல
உபதேச மூலம் அல்ல
சாஷாத்தாக மயர்வற மதி நலம் -தாமே பெற்றது என்கிறார் –

இத்தை நிர்ஹேதுகமாக தந்தவன் யார்
ஹம்ஸ ரூபியில் வியாவருத்தமாய்
பீதாக வடைப் பிரானார் பிரதம குருவாய் –
வில்லி புத்தூரில் இனிது அமர்ந்த வட பெரும் கோயில் உடையான் என்கிறார் –

——–

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார் –

நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் தன்னை
அச்சோ வருக என்று ஆய்ச்சி உரைத்தன
மச்சணி மாட புதுவை  கோன் பட்டன் சொல்
நிச்சலும் பாடுவார் நீள் விசும்பு ஆள்வாரே -1-8-11 – –

பதவுரை

நச்சுவார் முன்–(தன்னை) விரும்பிப் பக்தி பண்ணுமவர்களுடைய முன்னே
நிற்கும்–வந்து நிற்குந் தன்மையுள்ள
நாராயணன் தன்னை–நாராயணனாகிய ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனை
ஆய்ச்சி–இடைக் குலத்தவளான யசோதை
(அணைத்துக் கொள்ளுகையிலுண்டான விருப்பந் தோன்றும்படி)
அச்சோ வருக என்று உரைத்தன–‘அச்சோ வருவாயாக’ என்று சொன்னவற்றை
மச்சு அணி–பல நிலைகளால் அழகிய
மாடம்–மாளிகைகளை யுடைய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்கு
கோன்–நிர்வாஹகரான
பட்டன்–பெரியாழ்வார்
சொல்–சொன்ன இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
பாடுவார்–பாடுபவர்கள்
நிச்சலும்–எப்போதும்
நீள் விசும்பு–பரமாகாசமாகிற பரம பதத்திற்கு
ஆள்வர்–நிர்வாஹகராவர்.

நாராயண சப்தத்தில் ரூடி
யவ்கிகம் அர்த்தம் -ரூடிஅர்த்தம் -இரண்டும் உண்டே
பங்கஜ -நாய் குடை -பிரசித்தம் தாமரை ரூடி
நாராணாம் அயனம் -தத் புருஷ பஹு வ்ரூஹி சமாஹம்
யோகம் தோன்றா நிற்க -செய்தாலும் -ஆசைப்பட்டார்க்கு முன் நிற்கும் -இங்கு ரூடி அர்த்தம்
துருவனுக்கு சேவை கிட்டியதே
ப்ரஹ்லாதனுக்கும் கஜேந்த்ரனுக்கும் திரௌபதிக்கு வந்தார்
யவ்கிகம் அல்லாமல் ரூடி பிரசித்த சாதாரணம்

தன்னை -வஸ்து நிர்த்தேசம் -பொருளை சுட்டி
ராமன் தான் வந்தார் போல்
அப்பேற்பட்ட நாராயணன் –

அச்சோ வருக -ப்ராப்ய நிர்த்தேசம்
வந்து அணைத்து கொள்வது
இது தான் ஸித்திப்பது
நச்சுவார் -ஆசை
சாதனம் -அவன் கிருபையே
ஆச்ரித பாரதந்தர்யம்
அடியார்களுக்கு அடங்கி

அச்சோ அச்சோ -அதிகாரி ஸ்வரூபம் -அபி நிவேசம்–பெரும் காதல் -த்வரை -ப்ரபன்னனுக்கு வேண்டுமே
அவனுடைய ஸுசீல்யமும் தோன்றுமே
மேன்மையும் நமது தாழ்ச்சியும் பாராமல்

அவனுடைய மெய்ப்பாடு -யசோதை ஓடி வா சொல்லும் படி –
புத்ரத்வ நிபந்தமான அபிமானமும் உண்டே அவளுக்கு
அந்த பிரகாரத்தை
தம் பேறாகக் கொண்டு அவளைப் போல்
யசோதை பாவனையால் பெரியாழ்வார் பாட
அவள் வார்த்தையை திரும்பச் சொல்வதே தமது பாக்யம் என்று பெரியாழ்வார் ஹஸ்த முத்திரையால்
தடம் தோள்களால் அணைக்க ரூடி -திரு மார்பாலே அணைக்க -பிரார்திக்கிறார்
இதுவே அச்சோ பிரசித்த அர்த்தம்

நீணிலா முற்றம் போல் அங்குள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் திரு மாளிகை
வட பெரும் கோயில் மச்சணி மாடம் தானே -அதுவும்
இவ்விரண்டாலும் பாகவத சீர்மையும் -பரத்வ சீர்மையும் -சொன்னவாறு –

நாள் கமழ் பூம் பொழில் வில்லி புத்தூர் -என்றது போல் புதுவை
கோன் பட்டன் -திரு மாளிகைக்கு நிர்வாககர் -ஆழ்வார்
சத்ய வாதி
இவர் அபிமானத்தில் ஒதுங்கி
பாவம் இல்லா விட்டாலும்

அந்நிய பரதை அற்று
ஆண்மின்கள் வானகம் -10-9-என்கிறபடி
மேல் கால தத்வம் உள்ளதனையும்
நியமித்து ஆளப் பெறுவர்

ஆய்ச்சி உரைத்த என்றாலும்
அவள் போல் ஆழ்வார் பாடிய -என்பதாலேயே நாம் சொல்கிறோம் –
இவர் தாம் அருளிச் செய்தது ஒழிய -மற்ற எதையும் -பிராப்தி உடன் நியமித்து ஆள மாட்டாரே –

———————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: