ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —1-9-

கீழே அச்சோ அச்சோ வியாஜத்தாலே
யஸ்ய ராமம் ந பஸ்யேத் -யார் ராமனைப் பார்க்க வில்லையோ –
யாரை ராமன் பார்க்க வில்லையோ –
இரண்டுமே இல்லாதவர் –

எட்டாம் பதிகம் -தான் ஆசைப்பட்டு கூப்பிட
குறை தீர
தம்முடைய அபி நிவேசமும்
அவனுடைய ஸுசீல்யமும் கீழே கூப்பிட

இனிமேல்
அவன் யாரைக் காணவில்லையே
புறம் புல்குவான் -அவனே வந்து அணைத்துக் கொள்வது
அவனுடைய அபி நிவேசமும் –
ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம்
தான் விஷயமாகும் படியை அருளிச் செய்கிறார்

ஆனந்தமயன் அறிந்து அடைந்து
தாய் குழவிக்கு பால் ஊட்டுமா போல் ஆனந்தப்பிக்கிறான் -மகிழ்ச்சி அடையச் செய்கிறான்
இரண்டும் உபநிஷத் வாக்கியங்கள்

அதே போல் இரண்டு பதிகம்
தூமணி மாடம் -நோற்றுச் சுவர்க்கம் பாசுரங்கள் போல் இவை இரண்டும் –

ஸூவ கத பகவத் சமாஸ்ரயணம் -தூ மணி மாடம்
பர கத பகவத் சமாஸ்ரயணம்-நோற்றுச் சுவர்க்கம்
ஸூவ கத பாகவத் சமாஸ்ரயணம் -கற்றுக் கறவை
பர கத பாகவத் சமாஸ்ரயணம்–கனைத்து இளம்

———

புறம் புல்க பிரார்திக்கிறார் –

வட்டு நடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க
மொட்டு நுனையின் முளைக்கின்ற முத்தே போல்
சொட்டுச்  சொட்டு என்னத் துளிக்கத் துளிக்க என்
குட்டன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் கோவிந்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-1-

பதவுரை

என் குட்டன்–என் பிள்ளை
வட்டு நிடுவே–(இரண்டு நீல ரத்ந) வட்டுகளின் நிடுவே
வளர்கின்ற–வளர்த்துக் கொண்டிருப்பதான
மாணிக்கம் மொட்டு–இந்திர நீலமயமான அரும்பினுடைய
நுனையில்-நுனியில்
முளைக்கின்ற–உண்டாகின்ற
முத்தே போல்–முத்தைப் போல
சொட்டு சொட்டு என்ன–சொட்டுச் சொட்டென்ற ஓசை யுண்டாகும்படி
(அம்மாணிக்க மொட்டு)
துளிர்க்க துளிர்க்க–பல தரம் துளியா நிற்க
வந்து–ஓடி வந்து
என்னை-என்னுடைய
புறம்–முதுகை
புல்குவான்–கட்டிக் கொள்வான்;
கோவிந்தன் என்னை புறம்புல்குவான்

சொட்டு சொட்டு இத்யாதி
மாணிக்க மொட்டின் நுனியில் மஹார்க்கமான முத்துக்கள் அரும்பித் தோற்ற
முறிந்து விழுமா போல் ‘
பொன் அரையில் -மாணிக்கம் பிரதி பிம்பம்
நீல ரத்னம் பிறப்பித்த மாணிக்கம் மொட்டு

வட்டு -நீல கழல்
கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடந்தாமரைக் காடுகள் போல்
திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான்
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட நாட்டுத் திருப் புலியூர்
அரு மாயன் பேரன்றிப் பேச்சிலள் அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேனோ–8-9-1-
திருப்புலியூர் நாயனார் -கரு மாணிக்க மலை மேல் -திரு மேனிக்கு உப மானம்
அதே போல் இங்கும் நீல மாணிக்க மொட்டு

சொட்டு சொட்டு -அநு காரம்

ஆச்சான் பிள்ளை சாதிப்பார்
ராஜ கோஷ்ட்டியில் இப்பாசுரம் ப்ரஸ்துதமானவாறே
கொண்டாட –
அறியாதான் ஒருத்தன் -இது இளம் சொல்லு -கொண்டாடத் தக்கதோ என்று சொல்ல

கைங்கர்ய பரர் -கண்டம் என்னும் கடி நகர் -பாசுரம் –
அதிர் முகம் உடைய வலம் புரி -பாசுரமும் இவர் அருளிச் செய்தது அன்றோ –

அதிர்முக முடைய வலம் புரி குமிழ்த்தி அழலுமிழ் ஆழி கொண் டெறிந்து அங்கு
எதிர்முக வசுரர் தலைகளை யிடறும் எம் புரு டோத்தம னிருக்கை
சதுமுகன் கையில் சதுப் புயன் தாளில் சங்கரன் சடையினில் தங்கி
கதிர்முக மணி கொண்டிழி புனல் கங்கைக் கண்ட மென்னும் கடி நகரே–4-7-3-ராஜா கொண்டாடினான்

என் குட்டன்
கட்டிக் கொள்கிறான் -என்கிறார்

இவன் இவர் திரு மார்பை விரும்பினால் போல் முதுகையும் விரும்பினால் அன்றோ
இவ்வுடம்புடன் மங்களா சாஸனம் செய்வது
அல்லாத போது -உடம்பினால் குறைவிலமே -பாடுவார்கள் -அவனால் விரும்பாத ஒன்றுமே வேண்டாமே –
ஆகவே முன்னும் பின்னும் புல்குவான் —

மாறாளன் கவராத மணி மாமை குறை இலமே–4-8-1-
மணி மாயன் கவராத மட நெஞ்சால் குறை இலமே–4-8-2-
நெடு மாயன் கவராத நிறையினால் குறை யிலமே–4-8-3-
கடையாவின் கழி கோல் கைச் சறையினார் கவராத தளிர் நிறத்தால் குறையிலமே–4-8-4-
கடல் ஞாலத்து அளி மிக்கான் கவராத அறிவினால் குறையிலமே–4-8-5-
நிலங் கொண்ட கிறி அம்மான் கவராத கிளர் ஒளியால் குறை யிலமே–4-8-6-
மணி நீல வளர் ஒளியான் கவராத வரி வளையால் குறையிலமே–4-8-7-
அமரர்கோன் பணிந்து ஏத்தும் விரி புகழான் கவராத மேகலையால் குறையிலமே–4-8-8-
உலகெல்லாம் நன்கொடுங்க யோகு அணைவான் கவராத உடம்பினாற் குறையிலமே–4-8-9-
சடை முடியன் தனிஒருகூ றமர்ந்துறையும் உடம்புடையான் கவராத உயிரினால் குறையிலமே–4-8-10-

கோவிந்தன்
கன்றுகளின் பின்ன போகும் ஸூலபன்

——-

நானா வான ஆபரணங்களுடன் வந்து புறம் புல்குகிறான் என்கிறார்

கிண் கிணி கட்டிக் கிறி கட்டிக் கையினில்
கங்கணம் இட்டுக் கழுத்தில் தொடர்  கட்டித்
தன் கணத்தாலே சதிரா நடந்து வந்து
என் கண்ணன் என்னைப் புறம் புல்குவான் எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான் -1 9-2-

பதவுரை

என் கண்ணன்–என் கண்ணபிரான்
கிண்கிணி–அரைச் சதங்கையை
கட்டி–கட்டிக் கொண்டும்
கிறி–சிறுப் பவள வடத்தை
கையினிலே–கையிலே
கட்டி–கட்டிக் கொண்டும்
கங்கணம்–தோள் வளையை
இட்டு–(தோள்களில்) சாத்திக் கொண்டும்
கழுத்தில்–திருக் கழுத்திலே
தொடர்–சங்கிலியை
கட்டி–அணிந்து கொண்டும்
தம் கணத்தாலே–(இன்னுமணிந்து கொண்டுள்ள) திருவாபரணங்களின் திரளோடுங்கூட
சதிர் ஆ நடந்து வந்து–அழகாக நடந்து வந்து
என்னை புறம் புல்குவான்-;–எம்பிரான் என்னை புறம் புல்குவான் –

கிண் கிணி இத்யாதி –
திரு வரையிலே கிண் கிணியை கட்டி –
திரு முன் கையிலே கிறியைக் கட்டி –
கிறி -சிறுப் பவள வடம் –

கங்கணம் இத்யாதி –
திருத் தோள் வளை இட்டு திருக் கழுத்திலே சங்கிலியாகிற ஆபரணத்தை சாத்தி –

தன் கணத்தாலே –
திரு ஆபரணம் தன்னுடைய திரளோடே-திரு ஆபரண பிரகரணம் ஆகையாலே –
அனுக்தமான திரு ஆபரணங்களையும் கூட்டி -கணம் -என்கிறது –

அன்றிக்கே –
தன் கண்ணாலே என்னைக் கடாஷித்து கொண்டு என்னுதல்-
அத்து -சாரியை

ஸ்வாமி என்னை புறம் புல்குவான்

——–

கத்தக் கதித்து கிடந்த பெரும் செல்வம்
ஒத்து பொதிந்து கொண்டு உண்ணாது மண் ஆள்வான்
கொத்து தலைவன் குடி கெடத் தோன்றிய
அத்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் ஆயர்கள் ஏறு என்னைப் புறம் புல்குவான் -1 9-3 –

பதவுரை

கத்தக் கதித்து கிடந்த–மிகவும் கொழுத்து (உனக்கு எனக்கென்று பிணங்கும்படி) இருந்த
பெருஞ்செல்வம்–மிகுந்த ஐச்வர்யத்தை
ஒத்து–(தன் பந்துக்களான பாண்டவர்களோடு) ஒத்து
பொதிந்து கொண்டு–மனம் பொருந்தி யிருக்க
உடலால் ஒத்து- மனசால் ஏற்றுக் கொண்டு -என்றபடி
உண்ணாது–அநுபவியாமல்
மண்–பூமியை
ஆள்வான்–(தான் அத்விதீயனாய்) ஆள வேணுமென்று நினைத்தவனான
கொத்து தலைவன்–(தம்பிமார்களும் பந்துக்களும் ஸேனைகளுமாகிய) திரளுக்குத் தலைவனாகிய துர்யோதநன்
குடி கெட–(தன்) குடும்பத்தோடு பாழாம்படி
தோன்றிய–திருவவதரித்த
அத்தன்–ஸ்வாமி
வந்து என்னை புறம் புல்குவான்-;
ஆயர்கள் ஏறு–இடையர்களுக்குள் சிறந்த கண்ண பிரான்
என் புறம் புல்குவான்-.

அஹம் மமதைகளால்-உனக்கு எனக்கு என்று பிணக்கும் படி-கொழுத்துக் கிடந்த
மகத் ஐஸ்வர்யத்தை –
அஹம் உனக்கு எனக்கு என்று பிணங்கும் படி
மிகவும் கொழுத்து கிடந்த செல்வத்தை

தனக்கு
நூறு ராஜாக்கள் பிரதா
இங்குத்தைக்கு நானே தலைவன்
இவற்றை நானே ஆழ வேணும் என்று பாரித்த
குடி எல்லாம் கெடும்படி
பார்த்த சாரதி என்று பிரசித்தமாம் படி
தோன்றிய என்னுடைய
ஸ்வாமி இடையர்களுக்கு நியன்த்ருதவத்தாலே -நியாம்யனான மேனானிப்பை உடையவன்
கத்த – கோபம் -பொறாமை –

———

மேன்மை தோன்ற வர வேணும் என்கிறார் –

நாந்தகம் ஏந்திய நம்பி சரண் என்று
தாழ்ந்த தனஞ்சயற்காகித் தரணியில்
வேந்தர்களுட்கா விசயன் மணித் திண் தேர்
ஊர்ந்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான் உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான் –1-9-4-

பதவுரை

நாந்தகம்–நந்தகம் என்னும் வாளை
ஏந்திய–கையிலணிந்துள்ள
நம்பி–பெரியோனே!
ஆஸ்ரித விளம்ப அஸஹிஷ்ணுத்வத்தாலே
சரண்–(நீ எனக்கு) ரக்ஷகன்
என்று–என்று சொல்லி
தாழ்ந்த–(தன்னை) வணங்கிய
தனஞ்சயற்கு ஆகி–அர்ஜுநனுக்குப் பக்ஷபாதி யாயிருந்து
தரணியில்-இப் பூமியிலே
வேந்தர்கள்–(எதிரிகளான) ராஜாக்கள்
உட்க–அஞ்சிக் கலங்கும்படி
விசயன்-அந்த அர்ஜுநனது
மணி திண் தேர்–அழகிய வலிய தேரை
ஊர்ந்தவன்–(ஸாரதியாயிருந்து) செலுத்தின இவன்
என்னை புறம்புல்குவான்-;
உம்பர்–நித்ய ஸூரிகளுக்கு
கோன்–நிர்வாஹகனான இவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-.

நாந்தகம் ஏந்திய நம்பி சரண் என்று தாழ்ந்த தனஞ்சயற்காகித்-
நாந்தகம் என்று -திருக் குற்றுடைய வாள்-
சார்ங்க வில் -என்னுமா போல் -நாந்தகம் -அசாதாராண வாள்
பூ வேந்தியவன் போலே

நம்பி சரண் –
சௌர்யாதி குண பூர்த்தியை யுடையவனே ரஷிக்க வேணும் என்று
பிர பதனம் செய்த அர்ஜுன பஷபாதியாய் –

தரணியில் வேந்தர்களுட்கா –
பூமியில் உள்ள ராஜாக்கள் எல்லாம் துர்யோதன பஷ பாதிகளாய் நின்றவர்கள் உளைந்திடும்படியாக –
விசயன் மணித் திண் தேர் ஊர்ந்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான்

அந்த அர்ஜுனனுடைய அழகியதாய் திண்ணியதான தேரை ஓட்டம் கண்ட அளவிலே
பிரதிபஷத்தை  நிரஸ்தமாக்கினவன்-

உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான் –
அது தன்னாலே இறே  உம்பர் கோன் ஆனதும்-

———————————————————————————

வாமன வேஷம் தோன்ற வர வேணும் என்கிறார் –

வெண்கலப் பத்திரம் கட்டி விளையாடிக்
கண் பல பெய்த கரும் தழைக் காவின் கீழ்ப்
பண் பல பாடிப் பல்லாண்டிசைப்பப் பண்டு
மண் பல கொண்டான் புறம் புல்குவான் வாமனன் என்னைப் புறம் புல்குவான் –1-9-5-

பதவுரை

பண்டு–முன்னொரு காலத்திலே
வெண்கலம் பத்திரம்–வெண்கலத்தினாற் செய்த பத்திரத்தை
கட்டி–(அரையிற்) கட்டிக் கொண்டு
விளையாடி–விளையாடி
பல கண் செய்த–பல பீலிக் கண்களைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட
கரு தழை–பெரிய குடையாகிற
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழேயிருந்து (மாவலியிடத்தில் மூவடி மண்ணை இரந்து பெற்று)
பல பண் பாடி–(அநுகூலரானவர்கள்) பலவித ராகங்களைப் பாடிக் கொண்டு
பல்லாண்டு இசைப்ப–மங்களாசாஸநம் செய்ய
பல மண் கொண்டான்–பல (ஸகலமான) லோகங்களையுமளந்து தன்னதாக்கிக் கொண்ட இவன்
புறம் புல்குவான்-;
வாமனன் என்னை புறம் புல்குவான்-.

வெண்கலப் பத்திரம் கட்டி விளையாடிக்
திருவரையில் ஜாதி உசிதமாக வெண்கலப் பத்திரத்தை சாத்தி  இறே விளையாடுவது –

கண் பல பெய்த கரும் தழைக் காவின் கீழ்ப் –
திரு முடியிலே பீலிகளைச் சாத்தி
கரும் தழை-பீலிப் பிச்சம் –

அன்றிக்கே
பீலிக் கண்ணும் ஸ்நேகிகளாயும் இருப்பார் கண்களும் இறே சாத்துவது –
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபஹாரி இறே -அயோத் -3-29-
கண் -பீலிக் கண்

அன்றிக்கே
கரும் தழைக்கா -என்று சோலையிலே கூட்டவுமாம்
அப்போது
பெரிய தழைக்கா -என்னுதல்
கரிய தழைக்கா -என்னுதல்
இப்படி இருக்கிற காவின் கீழே விளையாடி-

பண் பல பாடிப் -பல்லாண்டிசைப்ப –
பண்கள் பலகாலும் மேல் எடுத்த திருவடிகளுக்கு திருப் பல்லாண்டு பாடிச் சாத்த –
சூட்டினேன் சொல் மாலை -முதல் திருவந்தாதி -1–என்னுமா போலே –
சங்கைஸ் ஸூராணாம் திவி பூதலஸ்தை-ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -43-33
திசை வாழி எழ -திருவாய்மொழி -7-4-1-

பண்டு மண் பல கொண்டான் புறம் புல்குவான் -வாமனன் என்னைப் புறம் புல்குவான்-
மகா பலி பக்கலிலே வாமன ரூபியாய் அபேஷித்த காலத்திலே
பதினாலு லோகங்களையும் அளந்து கொண்டவன் –
த்ரிவிக்ரம அபதானம் தோன்றா நிற்கச் செய்தேயும்
வாமன வேஷத்திலே இறே திரு வுள்ளம் உற்று  இருந்தது  –

——————————————————————————-

வாமனாவதாரம் கண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
பாரளந்தான் என்று திரிவிக்கிரம அவதாரம் பின் நாட்டின படி –

சத்திரமேந்தித் தனி யொரு மாணியாய்
உத்தர வேதியில் நின்ற வொருவனைக்
கத்திரிவர் காணக்  காணி முற்றும் கொண்ட
பத்திராகாரன் புறம் புல்குவான் பாரளந்தான் என் புறம் புல்குவான் -1-9-6-

பதவுரை

உத்தர வேதியில் நின்ற–உத்தர வேதியிலிருந்த
ஒருவனை–(ஔதார்யத்தில்) அத்விதீயனான மஹாபலியினிடத்திலே
சத்திரம்–குடையை
ஏந்தி–(கையில்) பிடித்துக் கொண்டு
தனி–ஒப்பற்ற
ஒரு மாணி ஆய்–ஒரு ப்ரஹ்மசாரி வாமனனாய் (போய்)
தனி ஒரு -அஸாஹயா -அத்விதீயம்
கத்திரியர்–(அவனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட) க்ஷத்ரியர்கள்
காண–பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்
காணி முற்றும்–உலகம் முழுவதையும்
கொண்ட–(நீரேற்றளந்து) தன்னதாக்கிக் கொண்ட
பத்திரம்–விலக்ஷணமான-மங்களகரமான
ஆகாரன்–வடிவை யுடையனான இவன்
புறம் புல்குவான்-;
பார்–பூமியை
அளந்தான்–(திரிவிக்கிரமனாய்) அளந்த இவன்
என் புறம் புல்குவான்-.

சத்திரமேந்தித் தனி யொரு மாணியாய் –
மௌஜ்ஞியும் கிருஷ்ணாஜிநமும் திருக் கையிலே பிடித்த சிறு குடையும்
அத்விதீயமான வாமன வேஷத்தையும் கொண்டு இறே
மகா பலியுடைய யஞ்ஞவாடத்திலே சென்று புக்கது –

உத்தர வேதியில் நின்ற வொருவனைக் கத்திரிவர் காணக்  காணி முற்றும் கொண்ட –
அத்விதீயமான ஔதார்ய குணத்தை யுடையனாய்
உத்தர வேதியில் நின்ற மகா பலியும் ராஜாக்கள் பலரும் காண
தனக்கு ஸ்வம்மான பூமியை அபேஷித்து நின்றான் இறே –
கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என நின்றவன் -திருவாய் -4-5-10-

பத்திராகாரன் புறம் புல்குவான் பாரளந்தான் என் புறம் புல்குவான் –
நன்றான வடிவை யுடையவன் –
புலன் கொள் மாணாய் இறே -திருவாய் -1-8-6- நிலம் கொண்டது
(மண் கொண்டது பின் புலன்களைக் கொண்டது முன்னே )

திருக் கையிலே உதகம் விழுந்த போதே
அவன் திரு உள்ளத்திலே கோட்பாடு அறிந்து அளப்பதற்கு முன்னே
இனி காணி முற்றும் கொண்டான் அன்றோ -என்று உகக்கிறார் –

இவ் உகப்பு விளை நீராக விளைந்து இறே பாரளந்தது-
இந்த்ரன் ராஜ்ஜியம் பெற்றோம் என்று போந்தான் –
மகாபலி ஔதார்யம் பெற்றுப் போனான்
இதுக்கு உகப்பார் இவர் ஒருத்தரும் இறே  –

————————————————————————-

பொத்த உரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித்
தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும்
மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கிய
அத்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் ஆழியான் என்னைப் புறம் புல்குவான் –1-9-7-

பதவுரை

பொத்த உரலை–(அடியில்) ஓட்டையாய் விட்டதொரு உரலை (கொண்டு வந்து)
கவிழ்த்து–தலை கவிழ்த்துப் போட்டு
அதன் மேல் ஏறி–அவ் வுரவின் மேலேறி
தடாவினில்–மிடாக்களிலே உள்ள
தித்தித்த பாலும்–மதுரமான பாலையும்-திரட்டுப் பாலையும் –
வெண்ணெயும்–வெண்ணெயையும்
திரு வயிறு ஆர்–வயிறு நிரம்ப
மெத்த விழுங்கிய–மிகுதியாக விழுங்கின
அத்தன்-தலைவன்
வந்து என்னை புறம் புல்குவான்-;
ஆழியான்–(இப்படிக் களவு கண்டு உண்கையில்) ஆழ்ந்து தேறியவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-.

பொத்த உரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித் தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும் –
திரு ஆய்ப்பாடி எல்லாம் நவநீத சௌர்ய ஷோபமானவாறே
யசோதை -சிறு பிள்ளையைக் களவு சொல்லாதே உம் தாம் பண்டங்களை உறிகளிலே வையும்கோள்-
இவனுக்கு எட்டாத படி -என்ன –
அவர்களும் அப்படியே செய்து
அனுமானத்தாலே உரலை இட்டு ஏறவும் கூடும் -என்று
அவற்றை மறைய வைக்க –

நிரபிமாநமாய் ஏறப் பெறாமல் சுற்றும் விரிந்து பொத்த உரல் என்று
இவன் பாக்யத்தாலே தேடிக் கொண்டு வாரா நிற்கச் செய்தே அது கையிலே தட்ட
அத்தை எடுத்து உறியின் கீழே கவிழ விட்டு –
அதன் மேலே திருவடிகளை வைத்து ஏறி –
தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும் –

மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கிய அத்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான்-
திரு வயிறு நிறைய அமுது செய்து
திரு உள்ளம் பிரசன்னமான
என்னுடைய ஸ்வாமி-

ஆழியான் என்னைப் புறம் புல்குவான் —
க்ருத்ரிமத்தில் அவகாஹா நத்தைச் சொல்லுதல்
திரு வாழியை யுடையவன் என்னுதல் –

பொத்த -என்று
கிட்டுதல் –
பொருந்துதல் -என்னுமாம் –

இத்தால் –
ஸூஷியுடையருமாய் -இதர அபிமானம் அற்றவர்களுக்கு
(ப்ரபன்னர் -அநந்ய சேஷ பூதர்களுக்கு)
அபேஷா நிரபேஷமாக திருவடிகள் சேரும் என்று காட்டுகிறது

பொத்த யுரலால் –
இதர அபிமானம் சிறிது கிடந்தாலும்
ஸ்வ அபிமானம் அற்றவர்கள் அவனுக்கு போக்ய பூதராவார் என்கிறது-

தித்தித்த பாலும் –
காய்ச்சி உறி ஏற்றி உறைதல் வாய்ப்பாலும் அவனுக்கு போக்யமாய் இருக்கும் இறே-

இத்தால் –
ஒருவனை நாம் திருத்தி ஆந்தராளிகன் ஆக்கினோம் என்னும் அபிமானம் கிடந்தாலும்
ஸ்வ அபிமானம் அற்றவர்கள் அவனுக்கு போக்யர் ஆவார்கள் இறே

நாழிவளோ-திரு விருத்தம் -71-என்றும்
செய்த சூழ்ச்சியை யாருக்கு உரைக்கேன் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -3-7-4-என்றும்
இவ் வபிமானம் இறே அவனுக்கு அங்கீகார ஹேது
ஸ்வ அபிமானம் அற்ற அளவன்றிக்கே –
வைகுண்ட பிரிய தர்சிகளாய் இருப்பாரை -வெண்ணெய்-என்கிறது –

ஊழிகளாய் உலகு ஏழும் உண்டான் என்றிலம் பழம் கண்டு
ஆழி களாம் பழ வண்ணம் என்றேற்கு அக்தே கொண்டு அன்னை
நாழி வளோ வென்னும் ஞாலம் உண்டான் வண்ணம் சொல்லிற்று என்னும்
தோழிகளோ உரையீர் எம்மை யம்மனை சூழ் கின்றவே – – -71 –எங்கனேயோ அன்னைமீர்காள் -5-5-

ஏழை பேதை ஓர் பாலகன் வந்து என் பெண் மகளை யெள்கி
தோழிமார் பலர் கொண்டு போய்ச் செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்குரைக்கேன்
ஆழியா னென்னு மாழ மோழையில் பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
மூழை யுப்பறியாத தென்னும் மூதுரையு மிலளே–3-7-4-

எல்லா உலகுமோர் துற்றாற்றா-திருவாய் -2-8-8-என்கிற திரு வயிறு நிறைவதும்
திரு உள்ளம் பிரசன்னம் ஆவதும் இவ்வதிகாரம் கண்டால் இறே –

காண்பாரார் எம்மீசன் கண்ணனை என் காணுமாறு
ஊண் பேசில் எல்லா வுலகுமோர் துற்றாற்றா
சேண் பால் வீடோ வுயிரோ மற்று எப்பொருட்கும்
ஏண்பாலும் சோரான் பரந்துளான் எங்குமே –2-8-8-

சதுர்த்தியில் ஸ்வா தந்த்ர்ய நிவ்ருத்தமான பார தந்த்ர்யம் தோன்றா நிற்கச் செய்தேயும்
அந்ய சேஷ பூதரை இறே சேஷம் என்கிறது –

சேஷ பூதனை -முமுஷூ வானவனை இறே
வெண்ணெய் என்னாலாவது –

தித்தித்த பால் -என்கிறது
ஸ்வ அபிமானமும் இதர அபிமானமும் அற்ற பிரபன்னரை இறே –

பொத்த உரல் என்றது –
பிரபன்னன் தன்னை –
அசித் என்று இறே இருப்பது –

———————————————————————–

மங்களா சாசன பரராய் இருப்பார் எல்லாரும் கண்டு களிக்கும் படி வர வேணும் -என்கிறார் –

மூத்தவை காண முது மணல் குன்றேறிக்
கூத்து வந்தாடிக் குழலால் இசைபாடி
வாய்த்த மறையோர் வணங்க விமையவர்
ஏத்த வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான் –1-9-8-

பதவுரை

மூத்தவை–வயசு சென்ற இடைச் சனங்கள்- வ்ருத்த ஜன ஸபை -ஆச்சார்யம் வயசு ஞானம் இவற்றால் மூத்தவை
காண–காணும் படியாக
முது மணல் குன்று ஏறி–நெடு நாளாய் குவிந்து மேடாயிருந்த மணற்குன்றின் மேலேறி யிருந்து
வாய்த்த–தன்னுடைய சேஷ்டிதத்தைக் காணும் படி கிட்டின
மறையோர்–ப்ரஹ்ம ரிஷிகள்
வணங்க–தன்னைக் கண்டு வணங்கவும்
இமையவர்–தேவர்கள்
ஏத்த–ஸ்தோத்ரஞ்செய்யவும்
குழலால் இசைபாடி–வேய்ங்குழலினால் ராகம் பாடிக் கொண்டும்
உவந்து–ஸந்தோஷித்து
கூத்து ஆடி–கூத்தாடியும் நின்று
வந்து என்னை புறம் புல்குவான்-;
எம்பிரான் என்னை புறம்புல்குமான்-.

மூத்தவை காண முது மணல் குன்றேறிக் கூத்து வந்தாடிக்-
ஜாதி உசிதமான அறிவிலே மூத்தவை –
இளையவர்களை கிருஷ்ணன் முகத்தில் விழிக்க ஒண்ணாத படி நிலவறை கற்பிக்கையாலே
அவை -என்று அநாதரிக்கிறது-

அவர்களையும் சித்த அபஹாரம் பண்ணும்படி இறே இடமுடைத்தாய் பெரிதான மணல் குன்றிலே ஏறிற்று –
அவை -என்று திரளாகவுமாம்

மணல் குன்றிலே வந்தேறி ஆடி என்னுதல்
உவந்தேறி ஆடி என்னுதல்

உவந்தேறி ஆடி -என்றது –
இளையவர்கள் நிலவறை திறந்து வரக் காண்கையாலே-
கூத்து -என்றால் எல்லாரும் வரலாம் இறே –

குழலால் இசை பாடி-
குழலில் த்வனி வாய்ப்பு இறே மூத்தவை அறிவது

குழல் மீது வைத்தூதும் நல் விரகுகளும்
தாழ்த்த மாத்ரத்துக்கு அனுதபித்து அவர்களை காலும் தலையும் பொருத்தி ஷமை கொள்ளுவதும்
இளையவர்கள் அறியும் இத்தனை இறே –

வாய்த்த மறையோர் வணங்க விமையவர் ஏத்த –
மங்களா சாசன பரராய் இளையவர்கள் -திருவடிகளில் மார்த்வம் அறிந்து –
வாழி-வாழி -என்று அமைக்க-
நிலவறை களிலே மறைந்து கிடைக்கையாலே -மறையவர் -என்னலாம் இறே

ஆட்டிலும் பாட்டிலும் சித்தபஹ்ருதராய் –
அநிமிஷராய்   – பார்த்துக் கொண்டு இருந்து
அக்ரமாக மூத்தவை ஸ்துதிக்க –

அன்றிக்கே
ஸ்ரீ கிருஷ்ண கிரீடை காண்கைக்கு வந்து மறைந்து நிற்க யோக்யரான
இங்குத்தை தேவர்களும் ரிஷிகளும் –
வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான் ருசிகளும் என்னவுமாம் –

இத்தால் –
அவதரித்து ஜாதி உசிதமாக பரிக்ரஹித்த வேஷத்துக்கு ஈடாக நடித்து
திருக் குழலாலேயும் பாடினவை எல்லாம்
இங்குள்ள பிராணிகளுக்கும்
அங்குண்டான ஸூரிகளுக்கும் உத்தேச்யம் -என்கிறது –

மூத்தவர்கள் என்று –
ஜ்ஞாத்ருத்வ பூர்த்தியாலே அங்குள்ளவர்

முது மணல் என்கையாலே –
இந்த்ரியங்களின் வழி ஒழுகாமல் தான் அவற்றை வசமாக்கி மேல் கொண்டமை தோற்றுகிறது-

வாய்த்த மறையோர் வணங்க -இமையவர்   ஏத்த -குழலால் இசை பாடி -என்றத்தாலே
ஆச்சார்ய வசன பாரதந்த்ர்யமே வாய்த்த மறையாக –
மங்களா சாசன பர்யந்தமாக கைங்கர்யம் செய்யுமவர்கள் –

இமையவர் ஏத்த -என்கையாலே
அநிமிஷராய்
குண அனுபவத்திலே ஊன்றி
விக்ரஹ தர்சனமே தாரகமாய் இருக்குமவர்கள் -என்கிறது

எம்பிரான் –
எங்களக்கு மகா உபகாரகன் ஆனவன் –

—————————————————————————————

பிராட்டிமார்க்கு அபிமத பரதந்த்ரமான பிரகாரம் தோன்ற வர வேணும் -என்கிறார் –

கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு
இப்பொழுதுதீவன்   என்று இந்திரன் காவினில்
நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள்
உய்த்தவன் என்னைப் புறம் புல்குவான் உம்பர் கோன் என்னைப் புறம் புல்குவான்–1-9-9-

பதவுரை

இந்திரன் காவினில்–இந்த்ரனுடைய உத்யாநவநத்திலிருந்த
கற்பகம் காவு–கற்பகச் சோலையை
கருதிய–(தன் வீட்டிற் கொண்டு வைக்க வேணுமென்று) விரும்பிய
காதலிக்கு–தனக்கு ப்ரியையான ஸத்ய பாமைப் பிராட்டிக்கு
இப்பொழுது–இப்பொழுதே
ஈவன்–கொணர்ந்து தருவேன்
என்று–என்று சொல்லி
நிலா திகழ்–நிலா விளங்குகின்ற
முற்றத்துள்–அவள் வீட்டு முற்றத்தில்
நிற்பன செய்து–இருப்பனவாகச் செய்து
உய்த்தவன் என்னை–தழைக்கும்படி செய்தவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-;
உம்பர் கோன்–(அன்று தன் பராக்ரமத்தை காட்டிய) தேவாதி தேவன்
என்னை புறம் புல்குவான்-.

கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு இப்பொழுது ஈவன்  என்று இந்திரன் காவினில் நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள் –
தேவ லோகத்தில் ஒழிய நில்லாத கற்பகக் காவையும்
பூ லோகத்தில் கொடு வந்து தன்னகத்தில்
நிலா முற்றத்திலே  நட்டுத் தர வேணும் என்று ஆசைப்பட்ட
ஸ்ரீ சத்யபாமைப் பிராட்டிக்கு நாளை என்னாதே பின்னை என்னாதே

அவள் திரு உள்ளம் பிசகும் என்று நாளை என்ன மாட்டான்
தன்னுடைய த்வரையாலே பின்னை என்ன மாட்டான்
பிரதி நியத சங்கல்பம் பாராதே -நீர் ஏவின கார்யம் இப்போதே செய்து தரக் கடவேன் -என்று
தன்னிலத்த்லே இந்த்ரன் மதர்தமாக ரஷிக்கக் கடவேன் என்று
பஹூ மானம் பண்ணி ரஷிக்கிற கற்பகக் காவை கொடு போரா நிற்கச் செய்தே

முற்பட ஆதரித்த இந்த்ரன் தன் புழைக் கடையிலே ஒரு பூண்டைப் பிடுங்கக் கொண்டு போரப் பொறாமையாலே
கோபித்து வஜ்ரத்தை வாங்கி  தொடர்ந்து யுத்த கார்யம் செய்வானாக வந்து
வந்த கார்யம் பலியாமையாலே ஸ்தோத்ரம் செய்ய

அங்கே நிற்கவும் கடவது என்று சங்கல்பம் செய்து
நிலாத் திகழ் முற்றத்திலே கொண்டு வந்து
வண் துவரை நட்டானை -(நறையூரில் கண்டேனே ) -என்கிறபடியே நட்ட பின்பு
அங்குத்தையிலும் இங்கு தழையும் பூவும் கொழுந்துமாய்க் கொண்டு இளகிப் பதித்து செல்லா நின்றது இறே
இப்படி அரியன செய்த அபிமதத்தோடே புறம் புல்குவான் –

உம்பர் கோமான்
இப்படி செய்கையாலே நித்ய ஸூரிகளுக்கு முன்னிலையிலே நிர்வாஹகன்
என்னுமதுவும் தோன்ற வர வேணும் என்கிறார் –

————————————————————————————–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

ஆய்ச்சி அன்று ஆழிப் பிரான் புறம் புல்கிய
வேய்த் தடம் தோளி சொல் விட்டு சித்தன் மகிழ்ந்து
ஈத்த தமிழ் இவை ஈரைந்தும் வல்லவர்
வாய்த்த நன் மக்களைப் பெற்று மகிழ்வரே –1-9-10-

பதவுரை

வேய்–மூங்கில் போன்ற
தடந்–பெரிய
தோளி–தோள்களை யுடையனான
ஆய்ச்சி–யசோதை யானவன்
ஆழிப் பிரான்–சக்ராயுததானாகிய ப்ரபுவான கண்ணன்
அன்று–அக் காலத்திலே
புறம் புல்கிய–புறம் புல்குவதைக் கூறிய
சொல்–சொல்லை
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
மகிழ்ந்து–(தாம் அநுபவித்து) ஸந்தோஷித்து
ஈந்த–(உலகத்தார்க்கு) உபகரித்த
தமிழ் இவை ஈர் ஐந்தும்–தமிழ்ப் பாசுரமாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
வல்லவர்-ஓத வல்லவர்கள்
வாய்த்த–(மங்களாசாஸநத்தில் விருப்பம்) பொருந்தி
நல் மக்களை–நல்ல புத்திரர்களை-(ஸத் சிஷ்யர்களையும் )
பெற்று–அடைந்து
மகிழ்வர்–ஆநந்திப்பர்கள்.

ஆய்ச்சி அன்று ஆழிப்பிரான் புறம் புல்கிய வேய்த் தடம் தோளி சொல் விட்டு சித்தன் மகிழ்ந்து
வேய்த் தடம் தோளியான வாய்ச்சி –

ஆழிப்பிரான் -புறம் புல்குவான் -என்று அவன் புறம் புல்கிய சொல்லை

விட்டு சித்தன் -அவள் சொல்லிய சொல்லை
அவள் சொன்ன அன்று கூட நின்றால் போலே
தாமும்  புல்குவான் என்று பிரார்த்தித்து –
அவன் கடாஷத்துக்கு விஷயமாய் தாமும் பெற்று மகிழ்ந்த பிரகாரத்தை –

ஈத்த தமிழ் இவை ஈரைந்தும் வல்லவர் வாய்த்த நன் மக்களைப் பெற்று மகிழ்வரே —
விட்டு சித்தன் பரோபகாரமாக வுபகரித்த தமிழ் இவை ஈரைந்தும் வல்லார்
வாய்த்த மக்களையும்
நன் மக்களையும் பெற்று
அவர்கள் மங்களா சாசனம் பண்ணக் கண்டு மகிழ்வர் -என்கிறார்
(மக்கள் -நல் மக்கள் -வாய்த்த நல் மக்கள் )

விஷ்ணு சித்தன் என்றது –
அரவத் தமளிப் படியே

வல்லவர் -என்றது –
சாபிப்ப்ராயமாக -என்றபடி

வாய்த்த மக்கள் -என்றது –
புத்ரர்களை

நன் மக்கள் என்றது –
சிஷ்யர்களை –

பிரத்யயத்திலே சிஷ்யர்களுக்கு ப்ராப்தி யுண்டானவோபாதி
பிரக்ருதியிலே புத்ரர்களுக்கும் பிராப்தி யுண்டு இறே

(ஓம் பிரணவம்
அகாரம் -அவ ரக்ஷண -தாது -பிரகிருதி-அகாரம் ரக்ஷகத்வம் சொல்லும்
லுப்த சதுர்த்தி –ஆய –அகார -மகார -தொடர்பு -அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் —
பரமாத்வாவுக்கு -நான்காம் வேற்றுமை -ஜீவாத்மா -சேஷ பூதன்
ஆய -ப்ரத்யயம் –
ஆச்சார்யனுக்கு சிஷ்யர் ப்ரத்யயம் -பிராப்தி சொல்லும்
ரஷிக்கிறான் பார்த்தால் புத்ரர்களுக்கும் சிஷ்யர்களுக்கு -உண்டே )

புத்ரன் -சந்த்யஞ்ய -(நன்கு விட்டு )-என்றது
காரண கார்ய பாவ சம்பந்தத்தாலே இறே
அது தான் அறிந்த மாத்ரம் இறே
இங்கு கார்ய காரண பாவ சம்பந்தம் ஆகையாலே இறே உபாதேயமாம்  இறே
தாத்வர்த்தத்தால் வந்த ரஷ்யத்வம் சதுர்த்தி தோற்றினால் இறே தோற்றுவது –

(அவ ரக்ஷண தாது -இந்த அர்த்தத்தால் வந்த அவனால் ரக்ஷிக்கப் படுபவர்
இத்தை அறிவது -சதுர்த்தி -நான்காம் வேற்றுமை அறிந்தால் தானே –
வாயும் நன் மக்களைப் பெற்று மகிழ்வர் -நாச்சியாரும்
நவவித சம்பந்தம் அறிந்து விட ஒண்ணாதது -கர்ம பந்தம் இல்லையே –
ஆத்ம பந்து -அப்ராக்ருத சம்பந்தம் – )

———————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: