திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-16-20- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

16- –கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் –

நிலை குலைந்து கூப்பாடு போடத் தொடங்கினாள் –
அவனுடைய ரஷகத்வமும் சௌலப்ய சுசீல்யாதிகளும் பாவியேன் விஷயத்தில் பலிக்கப் பெற வில்லையே

கன்று மேய்த்து இந்து உகந்த காளாய்
சர்வ ரஷகன் -நிதர ஸூரிகள் ரஷிக்கும் அளவில் இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
ராம கிருஷ்ணாதி ரூபத்திலே வந்து இடக்கை வலக்கை அறியாத இடையர்களை ரஷிக்கும்
அளவோடு இருந்து இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
அறிவு கேட்டுக்கு மேல் எல்லையான கன்றுகளையும் உட்பட
நானும் கன்றாக பிறக்க பெற்றிலேனே
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி -கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த –

கடிபொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்னும்
கண்ணபிரான் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு இருக்கும் போது
அவை கை தவறிப் போகையாலே
அவற்றை மடக்கி பிடிக்கப் போன இடத்தில் விடாய் தீர இருப்பதொரு சோலையைக் கண்டு
திரு வாய்ப்பாடியாக நினைந்து புகுந்தான்
அப் பொழில் மயல் மிகு பொழில் ஆகையாலே கால் வாங்க மாட்டிற்று இலன்
அது வாயிற்று திருக் கண்ணபுரம் -என்பார் பட்டர்

சர்வகந்த வஸ்துவையும் கால் தாழப் பண்ணும் பரிமளம் உள்ள பொழில்கள்
கணபுரத்து என் கனி–அந்த சோலை பழுத்த பழம்போலும் ஸ்ரீ சௌரி ராஜன்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கு காயாகவும் -சாதனானுஷ்டானம் தலைக் கட்டின பின்பு தானே அனுபவம்
பிரபன்னருக்கு அத்யாவசியம் உண்டான சமயமே பிடித்து பரம போக்யனாய் இருக்கையாலே பக்குவ பலமாய் இருப்பானே

மன்று அமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும்
மன்று- நால் சந்தி
பெருமாள் எழுந்து அருளிப் புக்க திரு வீதி போலே காண் திருவாய்ப்படியிலே அம்பலம் காண்

மகிழ்ந்தாய்
கூத்துக் கண்டவர்கள் உகக்கை அன்றிக்கே உகப்பானும் தானாய் இருக்கை
அவர்களை தனது கூத்தாலே எழுதிக் கொள்வானும் தானாய்
உகப்பானும் தானாய் இருக்கிறபடி
ஊர் பொதுவான பண்டம் எனக்கு அரிதாயிற்றே

வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
ஒரு ஊரிலே மன்றிலே நின்று கொள்ளை கொடுத்தது அன்றிக்கே
உபய விபூதிக்கும் நடுவான மன்றிலே நின்று தன்னை கொள்ளை கொடுத்த படி
அனைவரும் கொள்ளை கொள்ளும் வடிவு எனக்கு அரிதாயிற்றே

வென்று அசுரர் குலம் களைந்த வேந்தே என்றும்
வீரனாய் இருந்தும் இழக்கிறேனே

விரி பொழில் சூழ் திரு நறையூர் நின்றாய் என்றும்
நம்பியும் நாச்சியாரும் கடாஷிக்க அதுவே விளை நீராக
அசேதனங்களை கடாஷித்து அருளினவன் என்னை கடாஷியாது ஒழிவதே
பிராட்டி பக்கல் பிச்சேறி அவள் பெயராலே தன்னூரை நாச்சியார் கோயில் என்று பிரசித்தப் படுத்தினவன்
என் ஒருத்தியை விஷமாக நினைப்பதே

துன்று குழல் கரு நிறத்து என் துணையே என்றும்
ஆற்றாமைக்கு போக்கடி காணாமல் இப்படி எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்று
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கடி பொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்று சொல்லி
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
என்று தனித் தனியே கூட்டி கொள்க-

—————————————————————-

17-பொங்கார் மெல் இளம் கொங்கை

தாயார் ஹிதம் சொன்னதே ஹேதுவாக
மேன்மேலும் அதி பிரவ்ருத்தியில் பணைத்த படி

கொங்கை பொன்னே பூப்ப –கண்ணீர் அரும்ப
சம்ச்லேஷம் ஹர்ஷ கண்ணீர்
விச்லேஷம் -சோக கண்ணீர்
கீழே நீர் சோர இங்கே அரும்ப
விரஹ தீயால் உள்ளுலர்ந்து நீர்ப் பசை அற்று கிடைக்கையாலே அரும்ப -என்கிறாள்

போந்து நின்று
ஹிதம் சொல்ல சொல் இவளை விரட்ட
ராவணன் சொல் கேளாமல் விபீஷணன் போனால் போல்
உத்தரம் தீரமாசாத்ய கச்த ஏவ வ்யதிஷ்டத -நன்றாகத் தரித்து நின்றார் போலே

செங்கால மடப்புறவம் பெடைக்கு பேசும் சிறு குரலுக்கு உடல் உருகி சிந்தித்து ஆங்கே
பாம்புக்கு அஞ்சி ஓடி புலி வாயில் விழுந்தால் போல்
முன்பு அவனும் தானும் பரிமாறின படிகளை நினைவூட்ட
செந்தாமரை அடிகளை நினைவூட்டி
கண்ணுக்கு இது காதுக்கு குரல் விஷமான படி

திருத் தண்கால்
தென்றல் போலே ஸ்ரமஹரமான
பண்டு தன்னை அணைக்கும் பொழுது சிரமம் தீர்ந்து இனிமையாக இருக்கையாலே
மீண்டும் அங்கனேயாக வேணும் என்று பாட

தண் குடந்தை நகரும் பாடி
அன்பர் உடன் புரை அறக் கலந்து
திரு மழிசை பிரான் உண்ட சேஷம் அமுது செய்து

தண் கோவலூரும் பாடி
பா வரும் தமிழால் பேர் பெறு பனுவல் பாவலர் பாதி நாள் இரவின்
மூவரும் நெருக்கி மொழி விளக்கு ஏற்றி முகுந்தனை தொழுத நன்னாடு
ஆஸ்ரிதர் வந்து கிட்டினால் பின்னை அவர்களோடு முறை அழிய பரிமாறுகை அன்றிக்கே
தானே மேல் விழுந்து சம்ச்லேஷித்த இடமாயிற்று திருக் கோவலூர்
அவர்கள் மழை கண்டு ஒதுங்க அவர்கள் இருந்த இடத்திலே தானே சென்று
அவர்கள் நெருக்க தான் அவர்களை நெருக்க இப்படி பரிமாறி
அவர்கள் போன இடத்திலும் அவ்விடத்திலே நிற்கிறான் இறே
வாசல் கடை கழியா உள் புகா என்று

ஆக
திருத் தண கால்
திருக்குடந்தை
திருக் கோவலூர்
மூன்றையும் வாயாரப் பாட மட்டும் திருப்தி இல்லாமல் ஆடத் தொடங்கினாள்

நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை என்றாள் திருத்தாயார்
சேதன லாபம் ஈஸ்வரனுக்கே அவன் தானே பதற வேண்டும்

இந்த ஹிதமே ஹேதுவாக நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாள்
பெடை யடர்த்த மடவன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம் மடல் எடுத்து மது நுகரும் வயலுடுத்த
திரு நறையூரிலே சென்று சேரப் பெறுவது எந்நாளோ
என்னா நின்றாள்
பாடுவான் -பாட பேதம் வான் விகுதி பெற்ற வினை எச்சம்

——————————————————————————————-

18-கார் வண்ணம் திரு மேனி

திருத் தாயார் இவளுடைய கருத்துக்கு உடன்பட்டு இவள் பாசுரங்களை கேட்போம்
அவளும் அவன் திருமேனி அழகை வருணிப்பது
நாய்ச்சிமார் பக்கல் அவன் இருக்கும் இருப்பை பேசுவது
அவனூர் எங்கே என்று வினவுவது
நான் இங்கே கதறி என்ன பயன்
அவனூருக்கே போய்ச் சேருவேன்
போலவே கேட்டு
உகந்து
தானும் –
கார்வண்ணம் திரு மேனி கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் கமல வண்ணம் -என்பதும்
பார் வண்ண மட மங்கை பத்தர் -என்பதும்
பனிமலர்மேல் பாவைக்கு பித்தர் -என்பதும்
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்பதும்
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் -என்பதும்
மகள் வார்த்தையின் அனுவாதன்கள்
மற்றவை திருத் தாயார் வார்த்தை

அடியிலே தனதுவடிவை முற்றூட்டாக அனுபவிக்கக் கொடுக்கையாலே அதுவே வாய் வெருவுதல்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் /திருவடி /அக்ரூரர்
தம் சமுத்தாப்ய காகுஸ்த சிரச்ய அஷிபதம் கதம் -அங்கே பரதம் ஆரோப்ய முதித ப்ரிஷச்வஜே -ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் விஷயம்
ஏஷ சர்வஸ்வ பூதச்து பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத மயா காலமிமம் ப்ராப்ய தததச் தஸ்ய மகாத்மான -திருவடி விஷயம்
சோப்யேனம் த்வஜ வஜ்ராப்ஜ க்ருத சிஹ்நேன பாணினா சம்ச்ப்ருச்யாக் ருஷ்ய ச ப்ரீத்யா ஸூ காடம் பரிஷச்வஜே -அக்ரூரர் விஷயம்
மூவருக்கும் திரு மேனி அணைக்கக் கொடுத்த பரிசு

சௌந்தர்ய சாகரத்தில் ஆழம் கால் பட்ட பிராட்டிமார் இடம்
அவள் போக்யதையில் ஈடுபட்டு இத்தலை அத்தலையான படி
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குக்கு ஆளாகியும் நிற்கும் அம்மான்
அப்படிப் பட்டவன் எனது பக்தியை பெற்றுக் கொள்ள வில்லையே வருத்தம் தோன்ற பார் வண்ண மட மங்கை பித்தர் –
அவர்கள் போகங்களில் ஈடுபட்டு என்னை மறந்தான்
இவ்வளவையும் திருத் தாயார் அனுவதித்து -சொல்லி

பாவம் செய்தேன்
வினவ வந்தவர்களுக்கு அழுது காட்டுகிறாள்
காலிப்பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்துப் புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை போலே
ஞாலத்து புத்ரியைப் பெற்றாள் நானே மற்றாரும் இல்லை சொல்லிக் கொள்ளவே விருப்பம்
கட்டுப்பாடுக்காக மறைக்கிறாள்

ஏர் வண்ண என் பேதை
இவள் அழகுக்கு அவன் அன்றோ மடல் எடுக்க வேணும்
இவள் வடிவுக்கு உவமை இல்லை சொல்ல

என் சொல் கேளாள்
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ
அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம
என்று அவன் சொல்லி இருக்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு இருக்குமவள் என் சொல்லைக் கேட்பாளோ

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும்
என் வார்த்தை கேளாத மாத்ரமேயோ
அவன் இருக்கும் தேசத்துக்கும் வழி தேடுகிறாள்
என்னை தனக்கே யாக்கிக் கொண்டவனுடைய கோயிலுக்கு எங்கே வழி

நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் என்னும்
திருக் குறையலூரில் நின்றும் புறப்பட்டு
திரு நீர் மலைக்கு போய்
அங்கு நின்றும் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலுக்கு போக வேணும்
என்று வழி கண்டு இருக்கிறாள் போலும்
கோயிலிலே கெட்டுப் போன பொருளை குளத்திலே தேடுமா போலே இருக்கிறது இவள் படி
திருப் பதிகளில் தங்கி தங்கி போகப் பார்க்கிறாள் ஆயிற்று

இது அன்றோ நிறைவழிந்தார் நிற்குமாறு
தன் தலையிலே ஸ்வரூபத்தை பாராதே
எதிர் தலையில் வைலஷணயத்தையே பார்த்து
பதறுவார் உடைய படி இது அன்றோ
இப்படியும் அடக்கம் கெட்டாளே என் மகள் -என்கிறாள்-

—————————————————————

19-முற்று ஆரா வன முலையாள் –

மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்

முற்று ஆரா வன முலையாள் பாவை -என்கிறது பெரிய பிராட்டியாரை -யுவதிச்ச குமாரிணி
அவாப்த சமஸ்த காமனையும் ஒரு அவயவ விசேஷத்தில் அடக்கி ஆளப் பிறந்தவள்

மாயன் மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்
அகலகில்லேன் இறையும் என்று
முலையை அணைந்து அவன் பிதற்றிக் கிடக்க
மார்பை அணைந்து இவள் பிதற்றிக் கிடக்க
திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தரிவை செழும் கடல் அமுதினில் பிறந்தவளும்
நின்னாகத்து இருப்பதுவும் அறிந்தும் ஆகிலும் ஆசை விடாளால்
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தால் சீற்றம் பிறந்தால்
பொறுப்பது இவளுக்காக
அவனும் தன அடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என் அடியார் அது செய்யார் செய்தாறேல் நன்றே செய்தார் என்று
குற்றமே நற்றமாக கொள்பவன்
இவ்விருப்பு தானே நமக்கு பரம உத்தேச்யம் என்று மிதுனத்தில் ஈடுபடா நின்றாள்

தன் நிறை வழிந்தாள்
நிறை அழிந்தமைக்கு அடையாளம் எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -என்கிறாள்
தோழியிடம்
அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ தோழி
ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் ஆகிற பொய்கையிலே குடைந்தாடி விரஹ தாபம் தனியோ பெறுவோமா –

பெற்றேன் வாய்ச் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள்
பெற்றதே குற்றமாக
அவன் சொல்லும் தோழி சொல்லும் கேட்பவள்
அனுகூல வார்த்தை எனது வாயிலே வந்தாலும் கேளாள்

பேர் பாடி தண் குடந்தை நகரும் பாடி
கோயிலுக்கு போம் வழியில் பாதேயங்களை பேசா நின்றாள்
திருக் குறையலூரில் இருந்து கோயிலுக்கு
முதலில் திருக் குடந்தை பாடுவது இருக்க
ஆற்றாமையின் கனத்தால் க்ரம ப்ராப்தி பற்றுகிறது இல்லை

பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள்
மகள் அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ என்று ஊரைச் சொன்னாள்
தான் பொற்றாமரைக் கயம் என்று பெரிய பெருமாளைச் சொல்லுகிறாள்
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித்தடம் -என்றும்
வாசத்தடம் போல் வருவானே -என்றும்
தடாகமாகச் சொல்லக் கடவது இறே
திருக்குடந்தை புஷ்கரணியை சொன்னாள் என்றுமாம்
ஆனால் வ்யாக்யானத்துக்கு சேர எம்பெருமானையே குறிக்கும்

உம் பொன்னும் அக்தே
உங்கள் வயற்றில் பிறந்த பெண்ணும் இப்படியா சொல் கேளாமல்
உங்கள் பெண்ணுக்கு இவ்வளவு வைலஷண்யம் இல்லையே
நங்கைமீர் நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர் எங்கனே சொல்லுகேன் யான் பெற்ற ஏழையை
என்றால் போல கொண்டாட்டம் உள்ளுறை

உம் பொன் என்கிறது அல்லாத ஆழ்வார்களை
மத்துடை கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை ஆப்புண்டு எத்திறம்
உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே -என்று
அவதாரத்தை அனுசந்தித்தவாறே அவர்கள் மோஹித்தது
அர்ச்சாவதாரத்தில் இறே இவள் மோஹிப்பது –

பொன் என்ற சொல் உவமை ஆகு பெயரால் பெண்ணை குறிக்கும் –

————————————————————————–

20- தேராளும் வாள் அரக்கன்

தேராளும் வாளரக்கன் செல்வம் மாள
ரத கஜ துரக பதாதிகள் சதுரங்க பலன்களையும் அழகுக்காக கொண்ட தனி வீரன்
வாள் படையும் கொண்டவன்
திருவடி மதித்த ஐஸ்வர்யம் மாள

தென்னிலங்கை முன் மலங்கச் செந்தீ ஒல்கி
திருவடி வாலை அண்டை கொண்டு
வயிறு நிரம்பப் பெற்று தன்னிறம் பெற்று
பிராட்டிக்காக செய்த கார்யம் சொல்லி

பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு மிக்க பாராளன்
எதிரிகள் அணுக ஒண்ணாத படி திரைக் கிளர்த்தியை உடைய
கடலைக் கடந்து
பாணா புரத்திலே சென்று புகுந்து
வீர லஷ்மி யாலே மிக்கு
பூமிக்கு சுமையான வாணன் தோள்களை அறுத்து ஒழித்து
பூமிக்கு நிர்வாஹகன்
பேரனுக்காக செய்த கார்யம்

பாரிடந்து பாரை உண்டு பாரை உழிந்து
பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்குப் பண்டு ஒரு நாள்
மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானிமிலா பன்றியாய்
தேசுடைய தேவர் என்னை மாதரம் உபேஷிப்பதே
இது எல்லாம் செய்து அருளியது
இப்பொழுது என்னை உபேஷிக்கைக்காகவோ

பாரளந்த
உபேஷிக்காதார் தலையிலும் திருவடியை வைத்து அருளிய நீ
விரும்புகின்ற எனக்கு திரு மார்பைத் தரா விடினும்
ஊர்ப் பொதுவான திருவடியையும் தாராது ஒழிவதே

பாரை ஆண்ட
கீழ் சொன்னது எல்லாம் திரள பிடித்து நிகமனம் செய்கிறபடி
பாரை யாண்ட பேராளன் முன்பு சொன்ன
ஸ்ரீ ராமாவதார
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார
ஸ்ரீ வராஹாவதார
பாரை உண்டு பாரை ஆண்ட பேராளன்
பாரை உமிழ்ந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
பார் அளந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
இப்படி ஒவ் ஒன்றிலும் அன்வயித்து
இவை போன்ற திரு நாமங்களை இடை விடாமல்
கால ஷேப அர்த்தமாக பேச வல்ல இவளை

மண் மேல் பெரும் தவத்தள் என்று அல்லால் பேசலாமே
நித்ய ஸூரிகளின் திரளின் நின்று
பிறி கதிர் பட்டு வந்தவள் என்னலாம் அத்தனை ஒழிய
வேறு பேசப் போமோ
பூமியில் இருக்கச் செய்தே நித்ய ஸூரிகள் உடைய பரிமாற்றம்
உடையவள் என்றே சொல்ல வேண்டும்
என்று சொல்லி திருத் தாயார் பேச்சாக தலைக் கட்டுகிறார்-

—————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: