Archive for September, 2014

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-26-30- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

26-தே மருவு பொழிலிடத்து

தலைவி ஆற்றாமை மிக்கு கண்ணில் கண்ட ஒரு வண்டைத் தூது விடுகிறாள்
அது துணையுடன் மலரிலே கால் பாவி -மது பருகி -மேனி நிறம் பெற்று இருக்கக் கண்டு
என்னையும் உன்னைப் போல் ஆக்க வேண்டாவோ என்கிறாள்
உளம் கனிந்து இருக்கும் அடியவர் தங்கள் உள்ளத்துள் ஊறிய தேன்-விரும்பி
போந்தது என் நெஞ்சம் என்னும் பொன் வண்டு அடிப் போதில் ஒண் சீராம் தெளி தேன் உண்டு அமர்ந்திட வேண்டி -என்கிறபடி
ஆச்சார்யா பாதாரவிந்தம் சேவை ஆகிற மதுவை
ஞான அனுஷ்டானங்கள் சிறகு
வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் பாதம் பணிந்து
போது +தேன் = போதைத்தேன்-பூவில் உள்ள தேன் என்றபடி

அறுகால சிறு வண்டே தொழுதேன் உன்னை
விரைந்து போக ஆறு கால் சிலர் நிர்வாஹம்
பட்டர் தொழுதேன் உன்னை பின்பு இருப்பதால்
என் தலையில் வைப்பதற்கு ஆறு கால்கள் உண்டாகப் பெற்றனவே
எங்கானல் அகம் கழிவாய் இரை தேர்ந்து இங்கு இனிது அமரும்
செங்கால மடநாராய் திரு மூழிக் களத்துறையும் கொங்கார்
பூந்துழாய் முடி என் குடக் கூத்தற்கு என் தூதாய்
நுங்கால்கள் என் தலை மேல் கெழுமீரோ-திருவாய் மொழி -9-7-1-

சிறுவண்டே
திருவடி போலே சிறிய வடிவு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாமே
நீ வண்டாகையாலே-
தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண் அம் துழாயில்
இஷ்டமானதோர் இடத்தில் இருந்து வார்த்தை சொல்லலாமே

பூமருவியினிது அமர்ந்து பொறியிலார்ந்த அறு கால சிறு வண்டே-என்று
உரக்க கூப்பிட்டதும்
எட்டிப் பார்க்க
தொழுதேன் உன்னை
என்கிறாள்
புருஷகார பூதரான ஆச்சார்யர்கள் உத்தேச்யம்

பராத்பரன் அன்றோ என்ன
ஆமருவி நிறை மேய்த்த அமரர்கோன்
நித்ய சூரிகளுக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாதது போலே
இவனுக்கும் ஆ நிரைகள் விட்டு தரிக்க முடியாத படி குடிப்பிறப்பு உடையவன்-

அது என்றோ என்ன
அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு
பிற்பட்டவர்களாய் பசு பிராயராய் உள்ளாரையும் ரஷித்து அருள பின்னானார் வணங்கும் சோதியாய்
பிரிந்து போகும் பொழுது புனல் அரங்கம் நம்மூர் என்று போயினாரே
திருவழுந்தூரில் தூது விடுகை எதுக்கு
முழுவதும் போய் இருக்க மாட்டார் -பின் தங்கி நின்று இருக்கக் கூடும் அங்கே சென்று அறிவிக்க அமையும்
அன்றியே
திருவரங்கம் போய் பார்த்தார்
நீர் வாய்ப்பும் நிழல் வாய்ப்பும் கண்டவாறே தனிக்கிடை கிடக்க பொருந்தி இராது
எதிர்கொண்டு வர புறப்பட்டு இருப்பார்
இப்போது திரு அழுந்தூரில் எழுந்து அருளி இருக்கக் கூடும்
அங்கே சென்று அறிவிக்க அமையும்

அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு
அப்பால் போக மாட்டாமையால் ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக நின்றான்
திருவாலி திருநகரியில் இருந்து பரகால நாயகி ஆள் வருவது எப்போது என்று எதிர் பார்த்து நிற்கிறான்

இன்றே சென்று
நாளை நான் இருப்பேனா
நான் இல்லை என்றாள் அவன் இருப்பானா
பின்பு உலகம் தான் உண்டா
ஆக
நாங்களும் பிழைத்து நீயும் வாழ இன்றே சென்று அறிவியாய்

நீ மருவி
அவன் ஆ மருவி அப்பன்
திர்யக் ஜாதி ஆகையால் உனக்கும் முகம் தருவான்
சீல குணத்தை கண்டும் தேவர் என்று அஞ்சி பின் வாங்கின என்னை போல் அன்றிக்கே
நீ அங்கே பொருந்தி நிற்கலாம்

அஞ்சாதே நின்று
நம்முடைய அந்தபுரத்தில் நின்றும் வந்தவர்கள் என்று தோற்றும்படி
செருக்கி வார்த்தை சொல்ல வேணும்

ஒரு மாது நின் நயந்தாள் என்று
என் பேரைச் சொல்ல வேண்டா
ஒருத்தி என்னும் போதே அவர் தெரிந்து கொள்வார்
ஒரு காட்டிலே ஒரு மான் அம்பு பட்டு துடிக்கின்றது என்றால் எய்த வேடன் அறிவான் இறே

ஒரு மாது என்றாலே போதும்
அதுக்கும் மேலே வார்த்தை சொல்ல வேண்டுமானால்
நின் நயந்தாள் –
உன்னை ஆசைப் பட்டு இருக்கிறாள்.
படு கொலைப் பட்டாள் என்று சொல்லு
ஒரு சூத்திர புருஷனை ஆசைப் பட்டாள் இல்லை
பரம புருஷனான உன்னை ஆசைப் பட்டாள்
பரத்வத்திலே ஆசைப் பட்டிலள்
வ்யூஹத்திலே ஆசைப் பட்டிலள்
விபவ அவதாரங்களில் ஆசைப் பட்டிலள்
அந்தர்யாமியிலே ஆசைப் பட்டிலள்
ஆசைப் படுவதற்கு உரிய அர்ச்சாவதாரத்தில் இறே ஆசை பட்டாள் என்று சொல்லு –

இறையே இயம்பிக் காண்
முற்ற முடிய வார்த்தை சொல்ல வேண்டுமா
சிறிது வாயைத் திறக்கும் போதே கொண்டாடுவார்
ஏஷ சர்வஸ்வபூதஸ்து பரிஷ்வங்கோ ஹனூமத -என்னும் படி
திருவடி பெற்ற பரிசும் ஏக தேசம் என்னும் படி அன்றோ நீ பஹூ மானம் பெறப் போகிறாய்
இது நான் சொல்ல வேணுமோ நீயே அனுபவத்தில் பார்த்து கொள்ளப் போகிறாய்-

—————————————————————–

26-செங்கால மட நாராய் —

வண்டு போய் தூது உரைத்து திரும்பி வரும் அளவும் தரித்து இருக்க மாட்டாமையால்
பின்னையும் ஒரு நாரையையும் தூது விடுகிறாள்
திஷூ சர்வாஸூ மார்க்கந்தே -எல்லா திக்குகளிலும் வானர ஜாதிகளை ஏவினால் போலே
ஆழ்வார்கள் திருவவதரித்து பஷி ஜாதி வீறு பெற்றதே

செங்கால மட நாராய்
சம்ச்லேஷம் போது இது ஒரு கால் இருந்த படியே என்று கொண்டாடக் கேட்டவள் ஆகையாலே
எல்லா அவயவங்களையும் விட்டு காலைக் கொண்டாடுகிறாள்
கருமுகை மாலையை சும்மாடு கொள்வாரைப் போலே
உன் காலைப் பற்றி என் கார்யம் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறதே
நாராய்
அம்மே போன்ற விளி
பிராட்டி பிரிந்து பம்பை கரையிலே நோவு பட்ட பெருமாளுக்கு திருவடி தோன்றினால் போலே
அத்தனை ஹர்ஷம் இவளுக்கு நாரையைக் கண்டு உண்டாயிற்றே

அருகே வந்து நிற்க இன்றே சென்று —
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி விநா தாம் அஸி தேஷணாம்-அவர் படியைப் பார்த்தாலும் கால தாமதம் ஆகாது
ந ச சீதா த்வயா ஹீநா ந சாஹமபி ராகவ -முஹூர்த்தமபி ஜீவாவோ ஜலான் மத்ஸ்யா விவோத்த்ருதௌ-
என்னத் தக்க என் படியைப் பார்த்தாலும் கால தாமதம் கூடாது

எவ்விடத்துக்கு என்ன -திருக்கண்ணபுரம் புக்கு -என்கிறாள்
முன் தூது விட்ட வண்டை அவன் திரு அழுந்தூரிலே கண்டு இருப்பான்
தரித்து இருக்க மாட்டாமையாலே அரைகுலைய தலை குலைய வண்டுடன்
பயணம் புகுந்து திருக் கண்ணபுரம் ஏற வந்து இருக்கும் சமயம் ஆகி இருக்கும் இப்போது
எம்பெருமானை நோக்கி தூது விடுகிறவள் எந்த திருப்பதிக்கும் தூது விடலாம் இறே என்னவுமாம்

அவனை கண்டுபிடிக்கும் வகை என்ன என்ன –
என் செங்கண் மாலுக்கு
என்னிடம் அவன் கொண்டு இருக்கும் வ்யாமோஹம் எல்லாம் திருக் கண்களிலே தெரியுமே
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரி யோடி நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள் என்னை பேதைமை செய்தனவே
உறக்கம் வராமல் குதறிச் சிவந்து இருக்கும்

என் துணைவர்க்கு
எந்த நிலையிலும் எனக்கு துணை
கலந்து பிரிந்தாலும் குணானுசந்தானத்தாலே தரித்து இருக்கப் பண்ணுபவன்
இப்போது ஆற்றாமைக்கு அவரே துணைவர்
எருத்துக் கொடியானும் பிரமனும் இந்த்ரனும் மற்றும் ஒருத்தரும்
இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை

கண்டு சொல்ல வேண்டிய வார்த்தை என் என்னில்
என் காதல் உரைத்தியாகில் –
என் காதல்-
அவர் காதலை விட தன்காதல் பரம விலஷணம் என்று என்காதல் – என்கிறாள்
சொல்லாது ஒழிய கில்லேன் -அறிந்தது சொல்லில் நும் அடியார் எல்லாரோடும் ஒக்க எண்ணி இருந்தீர் அடியேனை
நல்லார் அறிவீர் தீயார் அறிவீர் நமக்கு இவ்வுலகத்து எல்லாம் அறிவீர் ஈதே அறியீர் இந்தளூரிரே-4-9-6-

என் காதல்
முமுஷுக்கள் காதல் போல் அன்று
அயர்வறும் அமரர்கள் காதல் போல் அன்று
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியின் காதல் போலும் அன்று
என்னுடைய காதல் -என்று சொல்லும் அத்தனையே
பரதனுடைய நோய் என்னுமா போலே விலஷணம் அல்லவா

உரைத்தியாகில்
அவன் வடிவு அழகிலே கால் தாழ நேரிடும்
தரித்து நின்று உரைக்க வேண்டுமே
வாய் படைத்ததுக்கு இது வன்றோ பிரயோஜனம்
பல விஷயம் பேசும் உன் வாயால் என் விஷயமாக ஒரு வார்த்தை சொன்னால் ஆகாதோ

உரைத்தால்; அவர் வந்திடுவாரோ என்ன
உரைத்தியாகில் இது ஒப்பது எமக்கு இன்பம் இல்லை
அவர் வரட்டும் வராமல் போகட்டும்
நீ சொல்லுவதே பரமானந்தம்
அவர் பரம சேதனர் -தூது செவிப்பட்டதும் வந்தே தீருவர் என்று இருக்கிறாள்

நான் செய்யும் கிஞ்சித் காரத்தையும் அங்கீ கரித்து கொள்ள வேணும்
நாளும் பைம்கானம் எல்லாம் உனதேயாக பழன மீன் கவர்ந்து உண்ணத் தருவன்
பிரிந்தார் இரங்கும் இடம் நெய்தல்
கடல்கரையில் தான் இருக்கிறாளாய்-பரப்புடைத்தான கடல் கரை சோலை எல்லாம் எந்நாளும் உன் ஆதீனம்
ஆனைக் கன்று போல் இருக்கும் மீன்களை நீ மேல் விழுந்து புஜிக்கும் படி சேகரித்து தருவேன்
பொன்னுலகு ஆளீரோ போலே உபய விபூதியும் அளித்தாலும் தகுமே
ஆச்சார்யனுக்கு உகப்பான பொருளை தானே கிஞ்சித் கரிக்க வேணும்
தந்தால் இங்கே வந்து இனிதிருந்து உன் பெடையும் நீயும் இருநிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாம்
நான் இருந்த இடத்தே வந்து புஜிக்க வேணும்
ஏகாங்கியாய் இல்லாமல் அபிமத விஷயத்தோடு வர வேணும்
நான் தனியாய் இருக்கும் வருத்தம் தீர உன்னை யாகிலும் கூடி இருக்கும் இருப்பில் காண வேணும்
இங்கனே
நானும் வாழ்ந்து
நீயும் இனிது வாழ்ந்து
நோக்க வேணும் -என்கிறாள் ஆயிற்று-

—————————————————————————-

28-தென்னிலங்கை அரண் சிதறி –

வைகல் பூம் கழிவாய் -என்னும் திருப்பதிகத்தில் தூது விட்டு முகம் காட்டாமையால்
பிரணய ரோஷம் தலை எடுத்து ஊடல் செய்தால் போலே
இதில் பரகால நாயகியும் ஊடுகின்றாள்
ஆற்றாமை கனத்து
தூது விட்டு
சுப நிமித்தங்கள் தோன்ற
கடுக வந்து நிற்கப் போகிறான்
முகம் காட்டாது -அவன் கண் வட்டத்திலே முடிந்து பிழைப்பது நன்று என்று நிச்சயித்து
முடிவுக்கு பூர்வாங்கமாக தெளிந்து
உள்ளே உருகி நைந்து இருந்தாலும் மேலுக்கு தெளிவு பெற்றால் போலே இருக்க
தோழியானவள் -மலையோடு பொருத மல்லர் உண்டோ
நல்ல வென் தோழி நாகணை மிசை நம்பரர் செல்வர் பெரியர் சிறு மானிடர் நாம் செய்வது என்
பிரணயிகள் இடம் செய்யத் தாக்கத்தை பிரபுக்கள் இடம் செய்யவோ என்று சொல்ல
அவன் உடைய பிரபுத்வம் படப் போகிற பாட்டை பார்க்கப் போகிறாய் என்ன
தோழி யானவள்
அவனுடைய ஆஸ்ரித பஷபாதம் அறியாயோ
பிராட்டிக்காக இலங்கை அழித்து
இந்த்ரனுக்காக உலகு அளந்து
பாண்டவர்களுக்காக பலவும் செய்து -சொல்ல
எல்லாம் வஞ்சக செயல் அத்தனை காண்
நான் முடியாமல் இருக்க மாட்டேன் -என்று தன் உறுதியை வெளியிடுகிறாள்
புலவி எய்தி -அவரை பிரிந்த வருத்தம் எல்லாம் அவர் எதிரே பட்டு
என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த -என்னுடைய எல்லா அவயவங்களும்
என்னிடத்தே வந்து சேர்ந்து ஆனந்தம் அடையும்படி
எப்பொழுதும் நான் நினைந்து உருகி இருப்பன் -எல்லா காலத்திலும் நான் அவரையே சிந்தித்து முடிந்து பிழைப்பேன் என்கிறாள்-

தென்னிலங்கை அரண் சிதறி அவுணன் மாளச் சென்று
ஒரு மத்த கஜம் -மேலே வரை உருவின் மத களிற்றை -என்பர்
வியாபாரமாக சில சேஷ்டிதங்கள் பேசுகிறாள்
தோழியின் வார்த்தையை அனுவதித்து
மத கஜம் கண்டவற்றை அழித்து போவது போலே
கர தூஷணாதிகள் முடித்து
வாலியை வதைத்து
கடல் கரையிலே சென்று கடலை அடைத்து
இலங்கையை அடை மதில் படுத்தி
பெருமாள் போன போக்கிலே இராவணன் முடிந்தான்
பிராட்டிக்காக செய்த செயல் என்று தோழி சொல்ல
ஆமாம் அவன் பரம பிரணயி தான்
அபலைகளாய் இருப்பாரை அகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக
செய்த செயலாகையாலே இது பகட்டு காண் -என்று கழித்து பேசுகிறபடி-

உலகு மூன்றினையும் திரிந்து
மத கஜம் எதேஷ்டமாக திரியுமா போலே
எல்லார் தலைகளிலும் திருவடி இட்டு திரிந்த படி
அந்ய சேஷத்வத்தாலும்
ஸ்வா தந்த்ரய பிரதிபத்தியாலும்
விமுகராய் இருப்பவர்களின் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்து உய்வு பெறுத்துமவர் காண் என்ன
ஆமாம் விமுகர் தலைகளில் வைப்பவர்
அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி அம் கண்ணா வுன் கோலப் பாதம் -என்று
பல் பன்னிரண்டும் காட்டி இரப்பார்க்கு முகம் கொடுக்கும் தயாளு அல்லர் காண் -என்று சொல்லிக் காட்டுகிறபடி-

ஒரு தேரால் மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள ஊர்ந்த
பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்க பாரதத்துக்கு
கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர் கலங்க சங்கம் வாய் வைத்தான் –
த்ரௌபதி குழல் முடிக்க செய்து அருளிய வியாபாரம் என்று தோழி சொல்ல
நாட்டாரை பகட்டுக்கைக்காக செய்தான்
தம்மையே புகலாக நினைந்து இருப்பார் உடைய குழலை விரிப்பவர் அல்லர் காண்

இப்படிப் பட்ட
வரை வுருவின் மா களிற்றை
செருக்கி ஆனை போன்று இருக்குமவரை என்ன பாடு படுத்தப் போகிறேன் பார்
தோழி நீ விலக்காமல் மட்டும் இருந்தால் போதும்

என் தன் பொன்னிலங்கு முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு
என்னிடம் பிரஹ்மாஸ்திரம் உண்டே
அந்த மத யானையை முலை யாகிற ஸ்தம்பத்துடன் சேர்த்துக் கொண்டு இறுக்கிக் கட்டி விடுவேன்
முகம் கொடுத்து பேச மாட்டேன்
என்னிடத்தில் முகம் பெறாமையால் ஓடிப் போக தேடுவன்

போகாமை முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு
குற்றமற்ற முலை தன்னை குமரன் கோலப் பணைத் தோளோடு
அற்ற குற்றமவை தீர அணைய வமுக்கிக் கட்டீரே -என்கிறபடியே
அவனாலும் அவிழ்க்க ஒண்ணாத படி கட்டிப் போட்டு விடுவேன்

வல்லேனாய்
அவன் வந்து முகம் காட்டினால் நெஞ்சு மேல் விழாது இருக்க வேணும்
அவனை சரக்காக நினையாமல் துரும்பாக நினைத்து இருக்க வேணும்
நீ அவனுக்கு புருஷாகாரமாக நிற்காமல் இருக்க வேணும்
இவ்வளவும் பெற்றேனாகில் என் எண்ணம் ஈடேறும்

புலவி எய்தி
அவனைப் பிரிந்து பட்ட வருத்தம் எல்லாம் அவன் கண் முன்னே படக் கடவன்
அன்றிக்கே
அவனைப் பிரிந்து நாம் பட்டது எல்லாம் அவன் தானே என் முன்னே படும்படி பண்ணக் கடவேன்
இப்பொருளில் எய்தி என்றது எய்த என்றபடி -எச்சத் திரிபு-

என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த
இப்போது சம்ஸ்லேஷிப்பதும்
பின்பு விஸ்லேஷிப்பதும்
மீண்டும் சம்ஸ்லேஷிப்பதும்
விஸ்லேஷிப்பதும்
மேன்மேலும் வருத்தங்களுக்கு இலக்காகாமல்
அவன் கண் வட்டத்திலேயே முடிந்து பிழைக்கக் கடவேன் -என்கை
கண் கை கால் முலை -சகல அவயவங்களும் முடியக் கடவன
பெரிய குடும்பு ஏழையாய் அனைவரும் ஆற்றில் விழுந்து முடிய நினைக்குமா போலே
அவன் வந்தவாறே இந்த எண்ணம் மாற்றி சம்ஸ்லேஷிக்க ஒருப்பட வேண்டா
இந்த முடிவில் உறுதியாக -எப்போதும் இதே துணிவு
நினைத்த மாத்ரத்திலே உருகிப் போவது என் பிரகிருதி காண்

ஆற்றாமையின் கனத்தை அறிவித்தவாறு
பெற்று அல்லது தரிக்க ஒண்ணாத படியான
முடிந்த அவா என்கிற பரம பக்தி முதிர்ந்தமை சொன்ன படி-

————————————————————————

29-அன்று ஆயர் குல மகளுக்கு அரையன் தன்னை –நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே

பிரணய ரோஷம் உடன் பேசினார் கீழ்
ஆகில் வந்தால் அன்றோ செய்யக் கடவது
வரக் காணாமையாலே கதறிக் கூப்பிடுகிறார்
விபவாதாரங்களையும் அர்ச்சாவதாரங்களையும் பேசிக் கதறுகிறார்
முனியே நான்முகனே -திருவாய் மொழி போலே யாயிற்று இப்பாசுரம்

அன்று ஆயர் குல மகளுக்கு அரையன் தன்னை –
நப்பின்னை பிராட்டிக்கு உதவினபடி
அரையன் -அரசன்
நப்பின்னை துயரம் தொலைத்த பிரபு

அலை கடல் கடைந்த அம்மான் தன்னை
கடலை கடைந்ததும் கடலில் அணை கட்டினதும் பிராட்டிக்காக
பிராட்டி பெற கடைந்து தனிமை தீர்க்க அணை கட்டி
மற்ற பலங்கள் ஆநு ஷங்கிகம்
விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே -என்றார் இவர் தாமே

குன்றாத வலி அரக்கர் -இத்யாதி
இராவணன் தொலையும்படி ஸ்ரீ சாரங்க வில்லாலே அம்புகளை தொடுத்து வெற்றி பெற்ற வீறுடைமை
குலம் களைந்து என்றது ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் இஷ்வாகு குலத்தில் புகுந்ததால்
கேசவன் தமர் கீழ் மேல் எமர் ஏழ் பிறப்பும் மா சதிரிது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா -என்கிறபடியே
அனுகூலர் ஆனால் சம்பந்தி சம்பந்திகளும் உஜ்ஜீவிக்குமா போலே
பிரதி கூல சம்பந்தத்தால் ராஷச குலம் அடங்கலும் பாழ்பட்டன
சுக்ரீவன் சம்பந்தத்தால் வானர ஜாதி அடங்கலும் வாழ்ச்சி பெற்றன

குன்று எடுத்த தோளினானை
ஆயருக்கு நேர்ந்த ஆபத்தை போக்கினது பெருமையோ
எனது ஆபத்தை போக்க வேண்டாவோ

விரி திரை நீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும் நின்றானை -தண் குடந்தை கிடந்த மாலை –
பிற் பட்டார்களுக்கும் அனுக்ரஹிக்கைக்காக அன்றோ
திரு விண்ணகரில் நித்ய வாசம் பண்ணுகிறது
திரு விண்ணகரிலே நின்றான்
திருக் குடந்தையிலே கிடந்தான்
நின்றால் புறப்படுவான் என்று நினைக்க தோன்றும்
கிடந்தால் -சம்சாரம் கிழங்கு எடுத்தால் அல்லது போகோம்-என்று கிடக்கிற கிடையாகுமே

மாலை –
மாலாய் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
தானும் வ்யாஹமோசாலியாய்
அடியார்களையும் வ்யாஹமோசாலியாய்-ஆக்குமவன்

நெடியாய் –
இப்படிப் பட்டவன் எனக்கு எட்டாமல் இருக்கிறானே என்று காட்டுகிறாள்

அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –
அவனுடைய மேன்மைக்கு எல்லை இல்லை போலே
என்னுடைய தாழ்வுக்கு எல்லை இல்லை
திறந்த வாசல் எல்லாம் நுழைந்து திரியும் ஜந்து போலே மிகவும் தண்ணியன்
இப்படிப் பட்ட நான் அந்த நெடியானை நினைந்திட்டேனே
அம்மான் ஆழிப்பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யான் யார்
எம்மா பாவியர்க்கும் விதி வாய்க்கின்றது வாய்க்கும் கண்டீர்
என்றால் போலே முகவும் நீசனான அடியேனுக்கும்
விதி வசத்தாலே நேர்ந்த இக் கல்வி
நித்தியமாய் செல்ல வேணும் என்று நினைந்திட்டேன் -என்றவாறு –

————————————————————

30-மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா –தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே –

நிகமத்தில் –
இப்பிரபந்தம் கற்பார்க்கு பலன் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்
பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -என்று
பயன் உரைக்கும் முகத்தால்
அப்படிப் பெற்ற பேற்றை தாம் பெற்று மகிழ்ந்தமை தொனிக்கப் பட்டதாகும்

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா
அடி நாயேன் நினைந்திட்டேன் -என்ற
இவருடைய ஆர்த்த நாதத்தைக் கேட்டு
இவருடைய தாபம் எல்லாம் நீங்கும் படியாக
குளிர நோக்கிக் கொண்டு
காள மேக நிபாஸ்யமான வடிவோடு
வந்து முகம் காட்டின படியை சொல்கிறது
விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் என்று
கீழ்ச் சொன்ன மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ண
வடிவை ஓவாத ஊணாக உண்டு கழிக்கப் பெற்ற
அயர்வறும் அமரர்களுக்கு அதிபதியே
கடலிலே வர்ஷிப்பது போலேயும்
மீனுக்கு தண்ணீர் வார்ப்பது போலேயும்
அவர்களுக்கு உன்னைக் கொடுப்பது ஓர் ஏற்றமோ

அருளாய் –
அவர்கள் உன்னை நித்ய அனுபவம் பண்ணுமா போலே
நானும் உன்னை நித்ய அனுபவம் பண்ணும் படி
கிருபை பண்ண வேணும்

என்று மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன் மான வேல் பரகாலன்
கலியன் சொன்ன பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை
மங்கை நாட்டுக்கு அரசராய்
வேல் பிடித்து பகை வெல்லும் தொழிலிலே ஊன்றிக் கிடந்தவர்
அரசமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக எண்ணேன் மற்று அரசு தானே -என்றால் போன்ற
அத்யாவசாயத்தின் கனத்தாலே இங்கனே பேசிற்றார் ஆயிற்று –
எம்பெருமானும் அவன் அடியார்களும் உகந்து முடி மேல் கொள்ளும் பிரபந்தம் ஆகையால் மாலை -எனப்பட்டது –
ஆக
இப்படிப் பட்ட திவ்ய பிரபந்தத்தை ஓத வல்லவர்கள்
அநாதியான சம்சாரத்தை அடி அறுத்து
நித்ய கைங்கர்யம் பெற்று
வாழப் பெறுவார் என்று
பயன் உரைத்து தலைக் கட்டுகிறார்-

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-21-25- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

21-மை வண்ண நறுங்குஞ்சி –

இது முதல் தலை மகள் பாசுரமாக செல்லுகிறது –
மத் சித்தா மத் கத பிராணா போதயந்த பரஸ்பரம் கதயந்தச் ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமந்திச-கீதை -10-9-
முதல் பத்து -மத் சித்தா -ஞானத்துக்கு எம்பெருமானை இலக்காக்கி
வியாச பரசராதி மக ருஷிகளின் ரீதியிலே பேசுவது
நடுவில் பத்து -மத் கத பிராணா -தம்மூச்சு அடங்கி வேற்று வாயாலே பேசினது ஆகையாலே
இந்த பத்து -போதயந்த பரஸ்பரம் -தோழி மார்களுக்கு அறிவித்தும் அவர்கள் வார்த்தைகளை கேட்டும்
தரித்து பேசும் பதிகம்

அதர்சனே தர்சன மாத்ர காமா
த்ருஷ்ட்வா பரிஷ்வங்க ரசைகலோலா
ஆலிங்கதாயாம் புநராய தாஷ்யாம் ஆசசாதே விக்ரஹ யோரபேதம் -ஸூ பாஷித ஸ்லோஹம்
கண்ணால் காணாத அளவில் -ஒரு தடவை காணப் பெற்றால் அமையும் என்பார்கள்
அப்படிக் காணப் பெற்றால் அணைத்துக் கொள்ள ஆசைப் படுவார்கள்
அணைத்துக் கொள்ளப் பெற்றதும் இரு உடல் ஒன்றாக கூடாதோ என்று காமுறுவர்

எங்குற்றாய் எம்பெருமான் உன்னை நாடி ஏழையேன் இங்கனமே யுழி தருகேனே -ஆசை கிளர்ந்து -முதல் பத்து

முற்றாரா வன முலையாள் பாவை மாயன் மொய் யகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டு அற்றாள்-என்று
பிராட்டி போலே தானும் அணைய ஆசைப்பட்டமை -இரண்டாம் பத்து

கள்ளூறும் பைந்துழாய் மாலையானை கனவிடத்தில் யான் காண்பன்
கண்ட போது புள்ளூரும் கள்வா நீ போகேல் என்பன் – என்றும்
என் தன் பொன்னிலங்கு முலைக்குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு போகாமை வல்லேனாய்
புலவி எய்தி என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த
எப்பொழுதும் நினைந்து உருகி இருப்பன் நானே -மூன்றாம் பத்து

தலைவி பூ கொய்ய புறப்பட்டதை கேள்விப் பட்டு
வேட்டையாடும் வ்யாஜத்திலே அவனே
எடுத்துக் கட்டின குழல் கற்றையும்
பிடரியிலே தழைந்து அலைகிற மயிரும்
இருக்கின சாணமும்
கட்டின கச்சும்
வலத் தோளில் இட்ட மெத்தையும்
பெரு விரலிலே பூட்டின சரடும்
இடக்கையிலே நடுக்கோத்து பிடித்த வில்லும்
வலக்கையிலே இறுக்கின அம்பும்
முதுகிலே கட்டின அம்புறா துணியுமாய்
கொண்டு அந்த பூம் தோப்பிலே தானே சேர
தோழியும் ஒரு வ்யாஜத்தாலே பேர நிற்க
தெய்வ யோகத்தாலே கலவி கூடிற்றாய்
நாயகனும்
புனல் அரங்கம் என்று போயினாரே -என்கிற படி வெளிப்பட்டு செல்ல
அவ்வளவில் தோழி தலைவன் வந்த படி என்
செய்தபடி என்-என்று கேட்க
தலைவி தோழிக்கு வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணுகிற பாசுரமாய் செல்லுகிறது இப்பாசுரம்

அவனுடைய அழகையும் சீலத்தையும் கண்டு வைத்து
கைப்பட்ட பொருளை கடலிலே வீசி எறிந்தால் போலே
வேறாக நினைந்து அஞ்சி இழந்தோமே
இப்பாட்டு சக்கரவர்த்தி திருமகன் தலைமகனாய்
ஸ்ரீ ஜனகராஜன் திரு மகள் தலை மகளாய் பிரவ்ருத்தம் ஆகிறது

மைவண்ண நறும் குஞ்சி சுழல் பின் தாள
கொள்கின்ற கோளிருளை சுகிர்ந்திட்ட கொழும் சுருளின் உட்கொண்ட நீல நன்னூல் தழை கொள் -என்று சங்கித்து
அன்று மாயன் குழல் -என்ன வேண்டும்படி விலஷணமான
கரு நிறம் கொண்ட குழல்
பரிமளமும் விலஷணம்
கண்டவர் தாப த்ரயங்கள் ஆறும் படி
நிறமும் மணமுமேயோ
திரள் திரளாக குழன்று இருக்கை அன்றிக்கே அலகு அலகாக பிரிந்து சுருண்டு இருக்கும் பரிசு சொல்லத் தரமோ
பின் புடரியிலே அசைந்து அசைந்து அலைய கண்டாள்
இவளுடைய சௌந்தர்ய சாகர தரங்களை நேர்ந்கொண்டு நேர் பார்க்க மாட்டாமல் திரு முகத்தை திருப்ப
அப்பொழுது கண்டாள்

மகரம் சேர் குழை இருபாடு இலங்கி ஆட
சந்த்ரர்கள் உதித்தால் போலே
திருக் குழல் திரு மகர குழைகள் ஆபரணமா
அன்றி
திரு மகர குழைகள் திருக் குழலுக்கு ஆபரணமா -என்பதால் இலங்கி –
ஆட
மூன்றுவகை
ஆட இருவராய் வந்தார் -கடல் அசைந்து வந்தால் போல் இரண்டு அருகும் மகர குழைகள் அசைந்து
ஆட என் முன்னே வந்தார் -அபிமத விஷயம் கண்டால் முகத்திலே அசைவுகள் உண்டாகுமே -அதைச் சொன்னபடி
நஞ்சீயர் நிர்வாஹம் -முன்பைக் காட்டுவது பின்பை காட்டுவது-எத்தனை ஆடல்கள் செய்தான் இவளுடைய பெண்மையை அழிக்கைக்காக

எய் வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா வந்தார்
வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்ததால் –
நம்மை முன்பு சேர விட்டது வில்லே அன்றோ -நன்றி பாராட்டி -கொண்டு வந்தார்
வெஞ்சிலையே துணையா -சம்ச்லேஷிக்கைக்கு ஏகாந்தமாக வந்தார்
வேட்டை யாட வந்தோம் என்று கண்டார் வினவ மறுமொழி சொல்ல பாங்காக வந்தார்

இங்கே வந்தார்
திரு மணம் கொல்லையை காட்டுகிறாள்
நான் நிதி கண்டு எடுத்த இடம் இது காண்
கலந்து பிரிந்த பின்பும் மண்ணை மோந்து கொண்டு கிடக்கலாம் படி காண் இலச்சினை பட நடந்த அடிச் சுவடு

இருவராய் வந்தார்
இளைய பெருமாளும் வில் போலவே விசேஷண பூதர்
இது ஒரு விசிஷ்டாத்வைதம்
ராமஸ்ய தஷிணோ பாஹூ
வேற்றுமை தோன்ற சொல்லுவான் என்னில் அணைக்கும் தோள் உடன் வந்தார்
சம்ச்லேஷம் பண்ண படுக்கை உடன் வந்தார்

இருவராய் வந்தார்
தெய்வத் தன்மையும் மானிடத் தன்மையும் கலசி வந்தார்

சேஷத்வமும் சேஷித்வமும்-இரண்டு படியும் கலசி வந்தார்
தம்முடைய காலை என் தலையிலே வைக்கக் கடவதாக வந்து என் காலை தம் தலையிலே வைத்து கொண்டார்
பாணி க்ரஹணம் பண்ணும் போது சேஷியாய் இருக்கையும்
படுக்கையிலே முறைகெட பரிமாறுகையும்
வகுத்த ஸ்வாமியாகவும் வேணும் -ந சாஸ்திரம் நைவ ச க்ரம

இருவராம் படியாக வந்தார்
தாமும் நாமுமே யாம்படி வந்தார் -ஆய் -ஆம்படி –

வந்தார்
நாம் மடல் எடுத்து சென்று கிட்ட வேண்டி இருக்க நாம் இருந்த இடத்தே அவர் வந்தார் காண்
வரும் போது நடை அழகை நீ காணப் பெற்றிலை காண்-

வந்தார் என் முன்னே நின்றார்
பர பரப்புடன் வந்தவர் கடல் கண்டு தயங்கினால் போலே என்னைக் கண்டு மேல் அடி இட மாட்டாதே தயங்கி முன்னே நின்றார்
வேறு போக்கிடம் இன்றி நின்றார் -வந்தார் முற்று எச்சம்

கை வண்ணம் தாமரை
அனுபவித்த அடைவிலே சொல்லுகிறாள்
முதலிலே தன்னை மேல் விழுந்து பாணிக் க்ரஹணம் பண்ணின கையைச் சொல்லுகிறாள்

இது ஒரு அழகு இருந்தபடி என் –முலை அழகு இருந்த படி என் –வாய் அழகு இருந்தபடி என்
இன் சொல்லு சொன்ன திரு வாயைச் சொல்லுகிறாள்

முற்ற முடிய சொல்லித் தலைக் கட்ட முடியாமல் உள் எலாம் உருகி -வக்தவ்ய சேஷத்தை –
கண்ணாலே தலைக் கட்டுவதால் கண்ணை சொல்கிறாள்

கண் அழகுக்கு தோற்று திருவடியில் விழுந்தமை தோற்ற அடியை சொல்லுகிறாள்

கீழ் 18 பாட்டில் கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் அம் கமல வண்ணம் போல்
உபமேய அவயவங்களை ஒரு சேரச் சொல்லி உபமான வஸ்துவை ஒரு தடவை சொல்வது போல் அன்றி
உபமான வஸ்துவை பல காலும் சொல்லுவது
விலஷணமான போக்யதை உண்டு என்று காட்ட
கூரத் ஆழ்வான்-ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவம் அப்ஜ பாணி பதம் அம்புஜ நேத்ரம்

அடியும் அக்தே-திவ்ய அவயவங்களுக்கு தாமரை ஏற்ற உவமை அன்று -உபேஷை தோற்ற அருளுகிறாள்-

அவ் வண்ணத்தவர்
வரவின் வீறுபாட்டையும் அவயவங்களின் பொலிவையும் அப்படிப் பட்ட என்று இரண்டு கையையும் தூக்கி
உனக்காக ஒரு திருஷ்டாந்தம் இட்டு சொன்னேன் -என்று சொல்ல

நிலைமை கண்டும் தோழி அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே
அழகையும் சீலத்தையும் கண்டு வைத்தும்
அம்மான் ஆழிப் பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யான் யார்
சௌலப்யம் சௌசீல்யம் கண்டு அஞ்சாதே கூசாதே பரிமாறலாய் இருக்க அந்தோ
ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் இல்லா அன்று
நான்முகன் தன்னோடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்த பெருமான் அன்றோ -என்றும்
நர நாரணனாய் உலகத்து அற நூல் சிங்காமை விரித்த பெருமான் அன்றோ
இறாய்த்து இழந்து ஒழிந்தேன்
சம்ச்லேஷம் பிரவ்ருத்தமாகி பின்பு விச்லேஷம் நிகழ்ந்த படி

ஆத்மானம் மானுஷம் மன்யே -என்னும் அவர் நினைவை விட்டு
பவான் நாராயணா தேவதா -என்ற வழிப் போக்கர் வார்த்தையை பற்றிக் கேட்டோமே

நாம் -தோழியையும் சேர்த்து -தன்னோடு சுக துக்கங்களில் ஒத்தவர் –

——————————————————————

22-நை வளம் ஓன்று ஆராயா –

அவர் தன்னை வசப்படுத்திய படியையும் கலந்த படியையும் தோழிக்கு சொல்கிறாள்
தேவர் என்று அஞ்சியதும் பின் போக நினைத்தார்
கால் பெயர மாட்டிற்று இல்லை
சேஷ வஸ்து பெறுவது சேஷிக்கு பரம லாபம் அன்றோ
அழகையும் சீலத்தையும் காட்டி அருளி வீணாக போகவா
முன்பு ஆய்ப்பாடி பெண்கள் திருக் குழல் ஓசை ஈடு பட்டது போலே
மிடற்று ஓசையால் வசீகரிப்போம் என்று பண்ணை நுணுங்கத் தொடங்கினார்
அதிலே ஈடுபட்டு மேல் விழுந்து கலந்தேன் என்கிறாள்

நை வளம் ஓன்று ஆராயா
பாடுவாரையும் கேட்பாரையும் நைவிக்கும் பண் நைவளம்
ஆராய்தல் நுணுங்குதல்

நோக்கா
நாமே உருக இவளும் உருகுவாள் என்று நோக்கினான்
விகாரம் இல்லாதது போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டேன்

நம்முடைய சரம உபாயமும் நிஷ் பலமா என்று வெட்கினார்
கம்பீரத்தால் லஜ்ஜித்தது தோற்றாமல் இருக்க பார்த்தார்
நேர் முகம் பார்க்காமல் சோலை பக்கம் பார்ப்பதாக ஆனார்

பின்னும் நயங்கள் செய் வளவில்
-பின்னும் -நை வளம் பண்ணை பாடினதொடு நில்லாமல்
அடியேன் குடியேன் போன்ற நைச்ய பாஷாணங்கள்
பண்ணிலே ஏறிட்டு பாடத் தொடங்கினார்

என் மனமும் கண்ணும் ஓடி எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணைய
விகாரம் காட்டக் கூடாது என்று நான் இருந்தாலும்
கடல் உடைந்தால் போல்
நெஞ்சும் கண்ணும் ஆஸ்ரயத்தை விட்டு ஓடின
அவர் நினைத்த அளவன்று காண் நான் அழிந்த படி -என்கிறாள்
என் முலையை தம் மார்பிலே நெருக்கித் தழுவிக் கொள்ள வாயிற்று அவர் நினைத்து இருந்தது
நான் அவர் காலை தலையிலே வைத்துக் கொண்டேன் -என்கிறாள் –

இப்பால் கை வளையும் மேகலையும் காணேன்
விரஹ விருத்தாந்தம் சொல்ல வில்லை
உன்மத்தமான சம்ச்லேஷ ரசம்
தேக பூரிப்பினால் வளைகள் வெடித்து ஒழிந்தன
மே -அரையிலே மேவுகின்ற
கலை -வஸ்த்ரம்
பரியட்ட மாறாட்டத்தாலே என் பரியட்டப் பட்டும் கண்டிலேன் என்கை
அவன் பரியட்டம் தன் அரையிலே இருக்கக் கண்டாள் இத்தனை இறே

அஹங்காரம் மமகாரம் ஒழிந்தன -ஸ்வாபதேசம்

உபாய விரோதி பிராப்ய விரோதி புருஷார்த்த விரோதி இடையூறுகளும் தொலைந்து
உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று –
என்கிற பிரார்த்தனை பலித்தமை சொல்லிற்று
நான் போக்தா அன்று
எனக்கு போகம் அன்று
போக்தாவும் அவனே
போகமும் அவனுடையதே
ஸ்வரூப தத்தவத்தின் முற்றின அனுசந்தானம் சொல்லிற்று-

கண்டேன் கன மகரக் குழை இரண்டும் நான்கு தோளும்
அணைத்த போது உறுத்தின திரு மகரக் குழைகளையும்
அணைத்த திருக் கைகளையும் கண்டேன்
தன்னை அணைத்த படியால் தோள்கள் பணைத்த படி -நான்கு தோள்
சதுர புஜ ஸ்வரூபத்தை வெளியிட்டதாகவுமாம்

எவ்வளவுண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு
அவன் இருப்பிடம் சென்று நித்ய சம்ச்லேஷம் பெறவும்
கூடவே தோள் மேல் தோள் போட்டு போக விரும்பியும்
பரிஜனங்கள் உடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கவும்
தேவரீர் வாழ்விடம் இங்குத்தைக்கு எத்தனை தூரம் என்றேன்

இதோ காண்கிற திருவாலி திரு நகரி காண் என்று சொல்லி அந்தர்தானமாய் விட்டார்
பாவியேன் நான் அன்றோ பிரிவை பிரஸ்தாவித்தேன்
நானே கெடுத்துக் கொண்டேன் –

——————————————————————-

23-உள்ளூரும் சிந்தை நோய் –

நிலமல்லா நிலத்திலே இப்படி நெடும் போது நிற்கலாமா என்று பெரிய திருவடி தூக்கிக் கொண்டு போக போயினான்
உபயவிபூதி நாதன் போகும் பொழுது எனக்கு தந்து போன செல்வம் என்ன -என்ன
உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து
தக்கார் பல தேவிமார் சால உடையவர் என் ஒருத்திக்குமே என்று இத்தை கொடுத்து போந்தான் -சர்வ ஸ்வதானமாக —

நீ ஏதேனும் பிரதி சம்பாவனை செய்தது உண்டோ -என்ன
என் ஒளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் இங்கே
நான் கொடுக்க வேண்டாம்
அவனே கொள்ளை குறும்பன் அன்றோ
தாமே கொள்ளை கொண்டு போனார்
இங்கு விஸ்லேஷத்தால் உண்டான இளைப்பு
முன்பு சம்ஸ்லேஷத்தால் உண்டான பூரிப்பு

அஹங்காரம் மமகாரங்கள் ஒழிந்தவர்
என் ஒளி வளை-என்னலாமோ என்னில்
சம்ஸ்லேஷ தசையில் அவனுக்கு ஆதரணீயம் என்னுமத்தால் உத்தேச்யம்
இது ஒரு வளை இருக்கும் அழகு என்ன
இது ஒரு சேர்த்தி அழகு என்ன
இப்படி அவன் வாய் வெருவினதை அனுவாதம் செய்கிறாள்

இங்கே
வழி பரியுண்ட இடத்தை காட்டுகிறாள்
மை வண்ண நறும் குஞ்சி பாசுரத்தில்
இங்கே
நிதி எடுத்த இடத்தை காட்டினாள்
இதில் நிதி இழந்த இடத்தை காட்டுகிறாள்-

போகும் பொழுது அவரே-தெள்ளூரும் -இத்யாதி — நம்மூர்
என்னூர் என்றால் ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் குலையும்
உன்னூர் என்றால் இவளுக்கு ஸ்வரூப ஹானியாகும்
திரு மந்த்ரம் போலே இருவருக்கும் பொதுவான ஊர்

பிரிந்து போகும் பொழுதும் வடிவு அழகின் போக்யதை கனக்க ஈடுபடுத்தியது
கள்ளூறும் பைந்துழாய் மாலையானை
தோளில் இட்ட தனி மாலையும் தாமுமாய் இருந்த சேர்த்தி அழகை நீ காணப் பெறவில்லையே
தெள்ளூரும் இளம் தெங்கின் தேறல் அவ்வூர்த் திரு வீதிகளிலே வெள்ளம் இடுமா போலே
அவர் உடம்பும் பைந்துழாய் மாலையின் மது வெள்ளம் ஒழுகப் பெற்று இருந்தது

கன விடத்தில் யான் காண்பன்
ஸ்வப்னம்
இந்த விபூதியை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

மறைந்து இருந்த பெரிய திருவடி வந்து
வந்த கார்யம் தலைக் கட்டிற்றே-இனி எழுந்து அருளலாகாதோ
போகப் புறப்பட்டார்

நம் கைச் சரக்கு-என்று நினைத்து
புள்ளூறும் கள்வா நீ போகேல்
சம்ஸ்லேஷம் விஸ்லேஷத்துடன் தலைக் கட்டும்
அதனை நினைத்து ஆறி இருக்கப் போமோ
துடிப்பதே தொழில் ஆயிற்று-

———————————————————————————

24-இரு கையில் சங்கு இவை நில்லா –

அந்த பெரிய திருவடி உனக்கு அடங்கினவன் அல்லனோ
ஒருவன் அடிமை கொள்ளும் போது க்ருஹிணிக்கு என்று அன்றே ஆவணை ஓலை எழுவது
ஆகிலும் பணி செய்வது க்ருஹிணிக்கு இறே
அவன் ஒருவன் மட்டும் இல்லையே நியமிக்க
நித்ய ஸூரிகள் அனைவரும் வந்து சூழ்ந்து கொண்டார்களே
விலஷணமான மேன்மையினாலே எதிர்த்து பேச ஒண்ணாத படி இருந்தாரே

இரு கையில் சங்கு இவை இல்லா –
அவர் போனாலும் அவர் உகந்த வளையல்கள் இருந்தால் போதைப் பாக்கலாமே
ஒரு கை மட்டும் இல்லை
இரு கைகளிலும் இல்லை
இவர் இல்லாது ஒழிந்தாலும் இவையும் நில்லாமல் போகவோ சங்கு -இவை நில்லா
சேஷியான அவர் போகலாம்
சேஷமான இவையும் போகலாமோ
சேதனர் -குறை கண்டு போகலாம்
அசேதனங்கள் இவை போகலாமோ
வந்து கலந்தவர் போகலாம்
சகஜமான இவையும் போகலாமோ
கைக்கு அடங்காதவர் போகலாம்
கைக்கு அடங்கின இவையும் போகலாமோ
அவன் நிற்கிலும் இவை நிற்காமல் போக வேண்டுமோ
போகேல் என்ன அவர் போனது போல இவையும் பல கால் எடுத்து எடுத்து பூண்டாலும் கழன்று போகின்றனவே-

எல்லே பாவமே

இலங்கு ஒளி நீர்ப் பெரும் பௌவம் மண்டியுண்ட பெரு வயிற்ற
கரு முகிலே யொப்பர் வண்ணம்
பிரிந்து போகும் பொழுது வடிவில் பிறந்த புதுக் கணிப்பை திருஷ்டாந்தம் இட்டு சொல்கிறார்
ஒளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் என்றாள் கீழ்
இங்கு நின்றும் கொண்டது எல்லாம் அங்கு குடி இருக்க வேணுமே
தன்னை பெரும்கடல் -அவர் காளமேகம் -மேகம் அபி நிவேசதுடன் கடல் சாரம் கவர்ந்து
போவது போலே இவள் உடைய -சௌந்தர்ய சாகரம் கொள்ளை கொண்டு
பெரு வயிற்ற கரு முகிலே ஒப்பர் -என்கிறாள்
ஐயோ மேகம் முகக்கும் இடமாகப் பெற்றேனே
மேகம் முகந்து பெய்யும் இடமாக பெற்றிலேனே
என்பதால் மண்டி யுண்ட என்கிறாள்
அன்றிக்கே
இவ் வளைவையும் கொள்ளை கொண்டும் வயிறு நிரம்ப வில்லையே -திருப்தி இல்லையே
பெரு வயிற்று-

அவர் பிரிந்து போகும் பொழுது வடிவில் பிறந்த புகர் வெள்ளம் இருந்த படியை நீ காணப் பெற வில்லையே
பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்து முனிவர் சூழ ஒரு கையில் சங்கு ஒரு கை மற்று ஆழி ஏந்தி உலகுண்ட பெரு வாயர் போயினர்
ஓர் இருவராய் வந்து கிட்டினார்களோ
கடலில் அமுததுக்காக அன்று அமரர் சூழ்ந்தது போலே
வைகுண்ட து பரே லோகே ச்ரியா சார்த்தம் ஜகத்பதி
ஆஸ்தே விஷ்ணு ர சிந்த்யாத்மா பக்தைர் பாகவ தைஸ் சஹ
பக்தர்களும் பாகவதர்களும் சூழ
விலக்கி கிட்டே சென்று போகேல் சொல்ல முடியுமா

குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கை தொழச் சோதி வெள்ளத்தின் உள்ளே எழுவதோர் உரு -கண்ணால் முகக்கலாய் இருந்ததோ
கையும் திரு ஆழியுமாய் இருந்த மேன்மை கிட்டலாம் படி இருந்ததோ
என் கையைப் பிடித்த கையும் காலைப் பிடித்த கையும் சங்கு சக்கரம் ஏந்தி இருக்கின்றனவே
கலந்த போது நீர்மைக்கு எல்லை இல்லாதவோ பாதி
இப்பொழுது மேன்மைக்கு எல்லை இன்றி இருந்ததே
வடிவார் சோதி -சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு –அப்பாஞ்ச ஜன்யமும் பல்லாண்டு -என்று
மேன்மைக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுமது ஒழிய அணுகி வாய் திறக்கவோ

உலகுண்ட பெருவாயர் இங்கே வந்து
பிரளய காலத்தில் தன்னை அன்றி செல்லாத இருந்த உலகமோபாதி
என்னை ஒழிய செல்லாதவராய் இங்கே சம்ஸ்லேஷிக்க வந்தார்

பொரு கயல் கண் நீர் அரும்ப புலவி தந்து
கலவியின் பேறு இது தான்
கண்ணீர் பெருக இல்லை அரும்ப
விரஹ சோக அக்னியால் உள்ளுலர்ந்து கிடக்கின்றாள்

புலவி தந்து
தன்னை கிட்டினாரை-வீவில் இன்பம் மிக வெள்ளை நிகழ்நதனன் -என்கிறபடி
ஆனந்தத்தின் எல்லையில் நிறுத்த வல்லவாரன அவர்
என்னை துயரத்தின் எல்லையில் நிறுத்தி

தந்து
உபய விபூதி நாதர் தனது பணப்பையில் நின்று அவிழ்த்து எனக்கு செல்வம் கொடுத்து அருளினார் இந்த செல்வம் பாராய்

பிரியில் தான் தரித்து இருக்க கருணை உடன்
நம்மூர் திருவரங்கம் பெரிய கோயில் -என்கிற
தர்ம வார்த்தை சொல்லிப் போந்தார்
சொல்லும் போது திரு அதர அழகையும்
போன போதை அழைகையும் தோழி நீ காணப் பெறவில்லையே-

————————————————————————–

25-மின்னிலங்கு

தன் பக்கல் உள்ள அனைத்தையும் காட்டி
என் பக்கல் உள்ளவற்றையும் கொள்ளை கொண்டான்

மின்னிலங்கு திருவுருவம்
கீழே கார் வண்ணன் -கரு முகில் வண்ணம் -என்றவர் மின்னிலங்கு திருவுரு
எதிர் விழி விழிக்க ஒண்ணாத படியான தசை
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு -புகர் திரு மேனி எங்கும் பரவி
பெரிய மேன்மையை சொல்லிற்று ஆயிற்று

பெரிய தோளும்
கால தத்வம் உள்ளதனைத்தும் அனுபவித்தாலும் முடிக்க ஒண்ணாத அளவிறந்த போக்யதை
தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்
பாஹூ ச்சாயா மவஷ்டப்தோ யஸ்ய லோகோ மகாத்மனா
ஒதுங்கினவர்கள் சுருங்கி நிழலே மிக்கு
பெருமையை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

கரி முனிந்த கைத்தலமும்
விசேஷணம் இடாத -இயற்கையாகவே பரம போக்யமாய் உள்ள திருக் கண்ணும் திரு வாயும்

தன்னலர்ந்த திருத் துழாய் இத்யாதி
தன்னிலத்தில் காட்டிலும் செவ்வி பெற்ற திருத் துழாய் வளையத்தின் அருளே
திருத் தோள்கள் அளவும் தாழ்ந்து விளங்குகின்ற திரு மகரக் குண்டலங்களும்

ஆகைய இவற்றை எல்லாம் சேவை சாதிப்பித்து

என்னலனும் -நலன் குணம் -நாணம் அச்சம் மடம் பயிர்ப்பு ஆத்ம குணங்களையும்
அழகு மென்மை தேக குணங்களையும் கொண்டான்
என் நிறைவும்
வைவர்ணியப் படுத்தி வாய் பிதற்ற செய்தான்
என் சிந்தனையும்
என் வளையும் கொண்டு
என்னை ஆளும் கொண்டு
சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுவாரைப் போலே வந்து
சர்வ ஸ்வத்தையும் கொள்ளை கொண்டான்
என் -ஒவ் ஒன்றிலும் சேர்த்து
அவருடைய
குணங்களையும்
பும்ஸ்வத்தையும்
நெஞ்சையும்
ஆபரணங்களையும்
கொள்ளை கொள்ள பிறந்தது இருக்க
என்னுடையவற்றை கொள்ளை கொண்ட அற்புதம் காணீர் இது இது என்று எடுத்து காட்டுகிறாள்

என்னை ஆளும் கொண்டு
கொள்ளை கொண்ட சர்வ ஸ்வத்தையும் சுமந்து போக ஆளாகவும் என்னை நியமித்து
கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றேவல் -என்கிறபடியே
அவரோடு கலந்த பரிமாற்றமே அடிமை யாக நினைத்து சொல்கிறாள் என்னவுமாம்

மீண்டும் கொள்ளை கொள்ள ஆஸ்ரயம் வேணுமே
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் உயிர் பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
நான் சத்தை பெற்று இருப்பதற்காக ஊர் பேரைச் சொல்லி போந்தான்
திரு நகரியில் நின்றும் கோயில் அளவும் செல்ல பொழிலாய் கிடந்ததோ என்னில்
ஒரு காள மேகம் வர்ஷித்துக் கொண்டு போகா நின்றால்
கண்டவிடம் எங்கும் தளிரும் முறியும் ஆகாதோ -பட்டர்

விக்கிரம சோழன் சபையில் தலைமகள் இன்னாப்புடன் சொல்லும் பாசுரம் -தலை மகன் பிரியும் பொழுது
சொல்லுங்கோள் கேட்போம் என்று ஸ்ரீ வைஷ்ணவ வித்வான்களையும் சைவ வித்வான்களையும் கேட்க
மின்னிலங்கு திரு வுருவும் பெரிய தோளும் -இப்பாசுரத்தை இவர்கள் சொல்ல
சைவ வித்வான் எலும்பும் சாம்பலும் உடையவன் என்று தொடக்கி ஒன்றை சொல்ல
இரண்டையும் கேட்ட அரசன்
நெஞ்சில் கிலாப்போடே சொல்லச் செய்தேயும் மின்னிலங்கு திரு வுருவம் என்று
நெஞ்சு பிணிப் புண்ணுமாறு சொன்னவளே உண்மையில் தலைமை உடையவள்
மற்றவள் பிணம் தின்னி -என்றானாம்-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-16-20- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

16- –கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் –

நிலை குலைந்து கூப்பாடு போடத் தொடங்கினாள் –
அவனுடைய ரஷகத்வமும் சௌலப்ய சுசீல்யாதிகளும் பாவியேன் விஷயத்தில் பலிக்கப் பெற வில்லையே

கன்று மேய்த்து இந்து உகந்த காளாய்
சர்வ ரஷகன் -நிதர ஸூரிகள் ரஷிக்கும் அளவில் இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
ராம கிருஷ்ணாதி ரூபத்திலே வந்து இடக்கை வலக்கை அறியாத இடையர்களை ரஷிக்கும்
அளவோடு இருந்து இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
அறிவு கேட்டுக்கு மேல் எல்லையான கன்றுகளையும் உட்பட
நானும் கன்றாக பிறக்க பெற்றிலேனே
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி -கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த –

கடிபொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்னும்
கண்ணபிரான் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு இருக்கும் போது
அவை கை தவறிப் போகையாலே
அவற்றை மடக்கி பிடிக்கப் போன இடத்தில் விடாய் தீர இருப்பதொரு சோலையைக் கண்டு
திரு வாய்ப்பாடியாக நினைந்து புகுந்தான்
அப் பொழில் மயல் மிகு பொழில் ஆகையாலே கால் வாங்க மாட்டிற்று இலன்
அது வாயிற்று திருக் கண்ணபுரம் -என்பார் பட்டர்

சர்வகந்த வஸ்துவையும் கால் தாழப் பண்ணும் பரிமளம் உள்ள பொழில்கள்
கணபுரத்து என் கனி–அந்த சோலை பழுத்த பழம்போலும் ஸ்ரீ சௌரி ராஜன்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கு காயாகவும் -சாதனானுஷ்டானம் தலைக் கட்டின பின்பு தானே அனுபவம்
பிரபன்னருக்கு அத்யாவசியம் உண்டான சமயமே பிடித்து பரம போக்யனாய் இருக்கையாலே பக்குவ பலமாய் இருப்பானே

மன்று அமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும்
மன்று- நால் சந்தி
பெருமாள் எழுந்து அருளிப் புக்க திரு வீதி போலே காண் திருவாய்ப்படியிலே அம்பலம் காண்

மகிழ்ந்தாய்
கூத்துக் கண்டவர்கள் உகக்கை அன்றிக்கே உகப்பானும் தானாய் இருக்கை
அவர்களை தனது கூத்தாலே எழுதிக் கொள்வானும் தானாய்
உகப்பானும் தானாய் இருக்கிறபடி
ஊர் பொதுவான பண்டம் எனக்கு அரிதாயிற்றே

வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
ஒரு ஊரிலே மன்றிலே நின்று கொள்ளை கொடுத்தது அன்றிக்கே
உபய விபூதிக்கும் நடுவான மன்றிலே நின்று தன்னை கொள்ளை கொடுத்த படி
அனைவரும் கொள்ளை கொள்ளும் வடிவு எனக்கு அரிதாயிற்றே

வென்று அசுரர் குலம் களைந்த வேந்தே என்றும்
வீரனாய் இருந்தும் இழக்கிறேனே

விரி பொழில் சூழ் திரு நறையூர் நின்றாய் என்றும்
நம்பியும் நாச்சியாரும் கடாஷிக்க அதுவே விளை நீராக
அசேதனங்களை கடாஷித்து அருளினவன் என்னை கடாஷியாது ஒழிவதே
பிராட்டி பக்கல் பிச்சேறி அவள் பெயராலே தன்னூரை நாச்சியார் கோயில் என்று பிரசித்தப் படுத்தினவன்
என் ஒருத்தியை விஷமாக நினைப்பதே

துன்று குழல் கரு நிறத்து என் துணையே என்றும்
ஆற்றாமைக்கு போக்கடி காணாமல் இப்படி எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்று
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கடி பொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்று சொல்லி
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
என்று தனித் தனியே கூட்டி கொள்க-

—————————————————————-

17-பொங்கார் மெல் இளம் கொங்கை

தாயார் ஹிதம் சொன்னதே ஹேதுவாக
மேன்மேலும் அதி பிரவ்ருத்தியில் பணைத்த படி

கொங்கை பொன்னே பூப்ப –கண்ணீர் அரும்ப
சம்ச்லேஷம் ஹர்ஷ கண்ணீர்
விச்லேஷம் -சோக கண்ணீர்
கீழே நீர் சோர இங்கே அரும்ப
விரஹ தீயால் உள்ளுலர்ந்து நீர்ப் பசை அற்று கிடைக்கையாலே அரும்ப -என்கிறாள்

போந்து நின்று
ஹிதம் சொல்ல சொல் இவளை விரட்ட
ராவணன் சொல் கேளாமல் விபீஷணன் போனால் போல்
உத்தரம் தீரமாசாத்ய கச்த ஏவ வ்யதிஷ்டத -நன்றாகத் தரித்து நின்றார் போலே

செங்கால மடப்புறவம் பெடைக்கு பேசும் சிறு குரலுக்கு உடல் உருகி சிந்தித்து ஆங்கே
பாம்புக்கு அஞ்சி ஓடி புலி வாயில் விழுந்தால் போல்
முன்பு அவனும் தானும் பரிமாறின படிகளை நினைவூட்ட
செந்தாமரை அடிகளை நினைவூட்டி
கண்ணுக்கு இது காதுக்கு குரல் விஷமான படி

திருத் தண்கால்
தென்றல் போலே ஸ்ரமஹரமான
பண்டு தன்னை அணைக்கும் பொழுது சிரமம் தீர்ந்து இனிமையாக இருக்கையாலே
மீண்டும் அங்கனேயாக வேணும் என்று பாட

தண் குடந்தை நகரும் பாடி
அன்பர் உடன் புரை அறக் கலந்து
திரு மழிசை பிரான் உண்ட சேஷம் அமுது செய்து

தண் கோவலூரும் பாடி
பா வரும் தமிழால் பேர் பெறு பனுவல் பாவலர் பாதி நாள் இரவின்
மூவரும் நெருக்கி மொழி விளக்கு ஏற்றி முகுந்தனை தொழுத நன்னாடு
ஆஸ்ரிதர் வந்து கிட்டினால் பின்னை அவர்களோடு முறை அழிய பரிமாறுகை அன்றிக்கே
தானே மேல் விழுந்து சம்ச்லேஷித்த இடமாயிற்று திருக் கோவலூர்
அவர்கள் மழை கண்டு ஒதுங்க அவர்கள் இருந்த இடத்திலே தானே சென்று
அவர்கள் நெருக்க தான் அவர்களை நெருக்க இப்படி பரிமாறி
அவர்கள் போன இடத்திலும் அவ்விடத்திலே நிற்கிறான் இறே
வாசல் கடை கழியா உள் புகா என்று

ஆக
திருத் தண கால்
திருக்குடந்தை
திருக் கோவலூர்
மூன்றையும் வாயாரப் பாட மட்டும் திருப்தி இல்லாமல் ஆடத் தொடங்கினாள்

நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை என்றாள் திருத்தாயார்
சேதன லாபம் ஈஸ்வரனுக்கே அவன் தானே பதற வேண்டும்

இந்த ஹிதமே ஹேதுவாக நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாள்
பெடை யடர்த்த மடவன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம் மடல் எடுத்து மது நுகரும் வயலுடுத்த
திரு நறையூரிலே சென்று சேரப் பெறுவது எந்நாளோ
என்னா நின்றாள்
பாடுவான் -பாட பேதம் வான் விகுதி பெற்ற வினை எச்சம்

——————————————————————————————-

18-கார் வண்ணம் திரு மேனி

திருத் தாயார் இவளுடைய கருத்துக்கு உடன்பட்டு இவள் பாசுரங்களை கேட்போம்
அவளும் அவன் திருமேனி அழகை வருணிப்பது
நாய்ச்சிமார் பக்கல் அவன் இருக்கும் இருப்பை பேசுவது
அவனூர் எங்கே என்று வினவுவது
நான் இங்கே கதறி என்ன பயன்
அவனூருக்கே போய்ச் சேருவேன்
போலவே கேட்டு
உகந்து
தானும் –
கார்வண்ணம் திரு மேனி கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் கமல வண்ணம் -என்பதும்
பார் வண்ண மட மங்கை பத்தர் -என்பதும்
பனிமலர்மேல் பாவைக்கு பித்தர் -என்பதும்
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்பதும்
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் -என்பதும்
மகள் வார்த்தையின் அனுவாதன்கள்
மற்றவை திருத் தாயார் வார்த்தை

அடியிலே தனதுவடிவை முற்றூட்டாக அனுபவிக்கக் கொடுக்கையாலே அதுவே வாய் வெருவுதல்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் /திருவடி /அக்ரூரர்
தம் சமுத்தாப்ய காகுஸ்த சிரச்ய அஷிபதம் கதம் -அங்கே பரதம் ஆரோப்ய முதித ப்ரிஷச்வஜே -ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் விஷயம்
ஏஷ சர்வஸ்வ பூதச்து பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத மயா காலமிமம் ப்ராப்ய தததச் தஸ்ய மகாத்மான -திருவடி விஷயம்
சோப்யேனம் த்வஜ வஜ்ராப்ஜ க்ருத சிஹ்நேன பாணினா சம்ச்ப்ருச்யாக் ருஷ்ய ச ப்ரீத்யா ஸூ காடம் பரிஷச்வஜே -அக்ரூரர் விஷயம்
மூவருக்கும் திரு மேனி அணைக்கக் கொடுத்த பரிசு

சௌந்தர்ய சாகரத்தில் ஆழம் கால் பட்ட பிராட்டிமார் இடம்
அவள் போக்யதையில் ஈடுபட்டு இத்தலை அத்தலையான படி
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குக்கு ஆளாகியும் நிற்கும் அம்மான்
அப்படிப் பட்டவன் எனது பக்தியை பெற்றுக் கொள்ள வில்லையே வருத்தம் தோன்ற பார் வண்ண மட மங்கை பித்தர் –
அவர்கள் போகங்களில் ஈடுபட்டு என்னை மறந்தான்
இவ்வளவையும் திருத் தாயார் அனுவதித்து -சொல்லி

பாவம் செய்தேன்
வினவ வந்தவர்களுக்கு அழுது காட்டுகிறாள்
காலிப்பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்துப் புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை போலே
ஞாலத்து புத்ரியைப் பெற்றாள் நானே மற்றாரும் இல்லை சொல்லிக் கொள்ளவே விருப்பம்
கட்டுப்பாடுக்காக மறைக்கிறாள்

ஏர் வண்ண என் பேதை
இவள் அழகுக்கு அவன் அன்றோ மடல் எடுக்க வேணும்
இவள் வடிவுக்கு உவமை இல்லை சொல்ல

என் சொல் கேளாள்
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ
அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம
என்று அவன் சொல்லி இருக்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு இருக்குமவள் என் சொல்லைக் கேட்பாளோ

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும்
என் வார்த்தை கேளாத மாத்ரமேயோ
அவன் இருக்கும் தேசத்துக்கும் வழி தேடுகிறாள்
என்னை தனக்கே யாக்கிக் கொண்டவனுடைய கோயிலுக்கு எங்கே வழி

நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் என்னும்
திருக் குறையலூரில் நின்றும் புறப்பட்டு
திரு நீர் மலைக்கு போய்
அங்கு நின்றும் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலுக்கு போக வேணும்
என்று வழி கண்டு இருக்கிறாள் போலும்
கோயிலிலே கெட்டுப் போன பொருளை குளத்திலே தேடுமா போலே இருக்கிறது இவள் படி
திருப் பதிகளில் தங்கி தங்கி போகப் பார்க்கிறாள் ஆயிற்று

இது அன்றோ நிறைவழிந்தார் நிற்குமாறு
தன் தலையிலே ஸ்வரூபத்தை பாராதே
எதிர் தலையில் வைலஷணயத்தையே பார்த்து
பதறுவார் உடைய படி இது அன்றோ
இப்படியும் அடக்கம் கெட்டாளே என் மகள் -என்கிறாள்-

—————————————————————

19-முற்று ஆரா வன முலையாள் –

மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்

முற்று ஆரா வன முலையாள் பாவை -என்கிறது பெரிய பிராட்டியாரை -யுவதிச்ச குமாரிணி
அவாப்த சமஸ்த காமனையும் ஒரு அவயவ விசேஷத்தில் அடக்கி ஆளப் பிறந்தவள்

மாயன் மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்
அகலகில்லேன் இறையும் என்று
முலையை அணைந்து அவன் பிதற்றிக் கிடக்க
மார்பை அணைந்து இவள் பிதற்றிக் கிடக்க
திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தரிவை செழும் கடல் அமுதினில் பிறந்தவளும்
நின்னாகத்து இருப்பதுவும் அறிந்தும் ஆகிலும் ஆசை விடாளால்
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தால் சீற்றம் பிறந்தால்
பொறுப்பது இவளுக்காக
அவனும் தன அடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என் அடியார் அது செய்யார் செய்தாறேல் நன்றே செய்தார் என்று
குற்றமே நற்றமாக கொள்பவன்
இவ்விருப்பு தானே நமக்கு பரம உத்தேச்யம் என்று மிதுனத்தில் ஈடுபடா நின்றாள்

தன் நிறை வழிந்தாள்
நிறை அழிந்தமைக்கு அடையாளம் எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -என்கிறாள்
தோழியிடம்
அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ தோழி
ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் ஆகிற பொய்கையிலே குடைந்தாடி விரஹ தாபம் தனியோ பெறுவோமா –

பெற்றேன் வாய்ச் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள்
பெற்றதே குற்றமாக
அவன் சொல்லும் தோழி சொல்லும் கேட்பவள்
அனுகூல வார்த்தை எனது வாயிலே வந்தாலும் கேளாள்

பேர் பாடி தண் குடந்தை நகரும் பாடி
கோயிலுக்கு போம் வழியில் பாதேயங்களை பேசா நின்றாள்
திருக் குறையலூரில் இருந்து கோயிலுக்கு
முதலில் திருக் குடந்தை பாடுவது இருக்க
ஆற்றாமையின் கனத்தால் க்ரம ப்ராப்தி பற்றுகிறது இல்லை

பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள்
மகள் அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ என்று ஊரைச் சொன்னாள்
தான் பொற்றாமரைக் கயம் என்று பெரிய பெருமாளைச் சொல்லுகிறாள்
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித்தடம் -என்றும்
வாசத்தடம் போல் வருவானே -என்றும்
தடாகமாகச் சொல்லக் கடவது இறே
திருக்குடந்தை புஷ்கரணியை சொன்னாள் என்றுமாம்
ஆனால் வ்யாக்யானத்துக்கு சேர எம்பெருமானையே குறிக்கும்

உம் பொன்னும் அக்தே
உங்கள் வயற்றில் பிறந்த பெண்ணும் இப்படியா சொல் கேளாமல்
உங்கள் பெண்ணுக்கு இவ்வளவு வைலஷண்யம் இல்லையே
நங்கைமீர் நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர் எங்கனே சொல்லுகேன் யான் பெற்ற ஏழையை
என்றால் போல கொண்டாட்டம் உள்ளுறை

உம் பொன் என்கிறது அல்லாத ஆழ்வார்களை
மத்துடை கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை ஆப்புண்டு எத்திறம்
உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே -என்று
அவதாரத்தை அனுசந்தித்தவாறே அவர்கள் மோஹித்தது
அர்ச்சாவதாரத்தில் இறே இவள் மோஹிப்பது –

பொன் என்ற சொல் உவமை ஆகு பெயரால் பெண்ணை குறிக்கும் –

————————————————————————–

20- தேராளும் வாள் அரக்கன்

தேராளும் வாளரக்கன் செல்வம் மாள
ரத கஜ துரக பதாதிகள் சதுரங்க பலன்களையும் அழகுக்காக கொண்ட தனி வீரன்
வாள் படையும் கொண்டவன்
திருவடி மதித்த ஐஸ்வர்யம் மாள

தென்னிலங்கை முன் மலங்கச் செந்தீ ஒல்கி
திருவடி வாலை அண்டை கொண்டு
வயிறு நிரம்பப் பெற்று தன்னிறம் பெற்று
பிராட்டிக்காக செய்த கார்யம் சொல்லி

பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு மிக்க பாராளன்
எதிரிகள் அணுக ஒண்ணாத படி திரைக் கிளர்த்தியை உடைய
கடலைக் கடந்து
பாணா புரத்திலே சென்று புகுந்து
வீர லஷ்மி யாலே மிக்கு
பூமிக்கு சுமையான வாணன் தோள்களை அறுத்து ஒழித்து
பூமிக்கு நிர்வாஹகன்
பேரனுக்காக செய்த கார்யம்

பாரிடந்து பாரை உண்டு பாரை உழிந்து
பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்குப் பண்டு ஒரு நாள்
மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானிமிலா பன்றியாய்
தேசுடைய தேவர் என்னை மாதரம் உபேஷிப்பதே
இது எல்லாம் செய்து அருளியது
இப்பொழுது என்னை உபேஷிக்கைக்காகவோ

பாரளந்த
உபேஷிக்காதார் தலையிலும் திருவடியை வைத்து அருளிய நீ
விரும்புகின்ற எனக்கு திரு மார்பைத் தரா விடினும்
ஊர்ப் பொதுவான திருவடியையும் தாராது ஒழிவதே

பாரை ஆண்ட
கீழ் சொன்னது எல்லாம் திரள பிடித்து நிகமனம் செய்கிறபடி
பாரை யாண்ட பேராளன் முன்பு சொன்ன
ஸ்ரீ ராமாவதார
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார
ஸ்ரீ வராஹாவதார
பாரை உண்டு பாரை ஆண்ட பேராளன்
பாரை உமிழ்ந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
பார் அளந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
இப்படி ஒவ் ஒன்றிலும் அன்வயித்து
இவை போன்ற திரு நாமங்களை இடை விடாமல்
கால ஷேப அர்த்தமாக பேச வல்ல இவளை

மண் மேல் பெரும் தவத்தள் என்று அல்லால் பேசலாமே
நித்ய ஸூரிகளின் திரளின் நின்று
பிறி கதிர் பட்டு வந்தவள் என்னலாம் அத்தனை ஒழிய
வேறு பேசப் போமோ
பூமியில் இருக்கச் செய்தே நித்ய ஸூரிகள் உடைய பரிமாற்றம்
உடையவள் என்றே சொல்ல வேண்டும்
என்று சொல்லி திருத் தாயார் பேச்சாக தலைக் கட்டுகிறார்-

—————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-11-15- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 29, 2014

11-பட்டு உடுக்கும்

ஆறு பல வாய்க்கால் வழியாக பெருகி வெவ்வேறு பெயர்கள் உண்டானாலும்
தாய் தோழி தலைமகள் தானான தன்மை பாசுரங்கள் ஆனாலும்
மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன் மான வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன பாசுரமாகவே தலைக் காட்டி அருளும்
பெண்மையை அடைந்து புருஷோத்தமனை காதலிக்கிறார்
தண்ட காரண்ய ரிஷிகள் பெண்மை விரும்பு பெருமாளை அனுபவிக்க ஆசை கொண்டது போலே
வேப்பிலை உருண்டை வெல்லத்தில் சேர்த்து கொடுக்குமா போலே பகவத் காமம்-

தாய்- உபாய அத்யாவசியம் நம பதார்த்தம்
தோழி -சம்பந்தம் உணர்த்தும்
மகள் -நாராயண பதார்த்தம்- ஸ்வரூபம் ரூபம் குணங்கள் சேஷ்டிதங்கள்
கிட்டி அனுபவித்தால் அல்லது தரிக்க ஒண்ணாத பிரஞ்ஞா அவஸ்தை
தன் ஸ்வரூபத்தை நோக்கும் அளவில் அத்யாவசாயம் உண்டாகும்
அவனுடைய வைலஷண்யத்தை நோக்கும் அளவில் பதற்றம் உண்டாகும்

பட்டுடுக்கும்
தாயார் கட்டுவிச்சி
எம்பெருமான் படுத்தும் பாடி என்று சொன்னதை
அதை வினவ வந்த உறவினர் இடம் சொல்லுவதாக
நல்ல ஆடை உடுத்தி இதை காண நாயகன் வருவான்
என்று மகிழும்
வரக் காணாமையால்

அயர்த்து இரங்கும்
மோஹித்து வாய் பிதற்றும்
வாய் பிதற்றி மோஹிக்காமல் -முறை மாறும் படி விஷய வைலஷண்யம்
மோஹித்தாலும் ஞானம் புகுந்து அலற்ற வைக்கும்

பாவை பேணாள்
பகவத் விஷய சங்கம் இதர விஷய பற்று அறுத்த படி

பள்ளி கொள்ளாள்
கௌரவ வார்த்தை
கள்ளவிழ் சோலை கணபுரம் கை தொழும் பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே
விளக்கொளியை மரகதத்தை திருத் தண் காவில் வெக்காவில் திரு மாலைப் பாடக் கேட்டு
வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் வருக என்று மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாளே
தொல்லை மாலைக் கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதல் உற்றார்க்கு உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்
சம்ச்லேஷ தசையிலே அவன் உறங்க ஒட்டான்
விஸ்லேஷ தசையிலே விரஹம் உறங்க ஒட்டாது

எட்டுணைப் போதும் என் குடங்கா லில் இருக்க கில்லாள்
எள் துண–எட்டுணை
எள் தனை -எட்டணை

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே எங்கே என்னும்
திரு நாமம் அறியாள்
பிரியேன் பிரியில் தரியேன் -நம்மூர் திருவரங்கம் பெரிய கோயில் -என்று தரிக்க சொல்லிப் போந்தான்

தாய் கட்டுவிச்சி தேடி நிற்க
கொங்கும் குடந்தையும் கோட்டியூரும் பேரும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை என்று
மண்டியே திரிவேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
விண்ணகரம் வெக்கா விரி திரை நீர் வேங்கடமும்
மண்ணகரம் மா மாட வேளுக்கை தென்குடந்தை
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
நாகத்தணை குடைந்தை வெக்கா திரு எவ்வுள்
நாகத்தணை யரங்கம் பேரன்பில் நாவாயும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
வேங்கடமும் விண்ணகரும் வெக்காவும் அக்காத
பூங்கிடங்கின் நீள் கோவல் பொன்னகரும் பூதூரும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
என்று தெரு தெருவே கூடிக் கொண்டு தானாகவே வந்து சேர்ந்தாள்
மட்டுவிக்கி மணி வண்டு முரலும் கூந்தல் மடமானை இது செய்தார் தம்மை மெய்யே கட்டுவிச்சி சொல் -என்றாள்

ஐயங்கார் திருவரங்க கலம்பகத்தில்
காலம் உணர்ந்த குறத்தி நான் கருதினை ஒன்றது சொல்லுவேன்
பாலகன் உச்சியில் எண்ணெய் வார் பலகியதோர் கலை கொண்டு வா
கோல மலர்க்குழல் உன் மங்கை நின் கொங்கை முகக்குறி நன்று காண்
ஞாலம் உவந்திட நாளையே நண்னுவை நம்பெருமாளையே

மதுவை கழுத்தளவும் பருகி ரீங்காரம் செய்கிற வண்டுகள்
படிந்த கூந்தலை உடைய இப் பெண் பிள்ளையை

கடல் வண்ணர் இது செய்தார்
கடலில் போன வஸ்துவை நம்மால் மீட்கப் போமோ
வேலியே பயிர் அழித்தால் நோக்குவார் உண்டோ

ஆக
நிர்ஹேதுக விஷயீகாரம் ஆழ்வாருக்கு வாய்த்த படியும்
அது நித்ய கைங்கர்யத்துக்கு உருப்பாகாமல் ஆற்றம் கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சி
இது தான் ஆத்ம ஸ்வரூப அனுபபந்தி ஆகையால்
ஆத்மா உள்ளவரை நிலைத்து இருக்கக் கூடியதாய்
அபரிஹார்யமானது என்றும்
இந்த உண்மையை ஞானாதிகாரரான பாகவதர்கள் அறிவார்கள் என்றும் சொல்லிற்று-

————————————————————–

12-நெஞ்சு உருகி

கடல் வண்ணர் -எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -கேட்டு முந்திய அவஸ்தையிலும் உணர்ச்சி கொஞ்சம் பிறந்து
இன்னும் முகம் காட்டாமையாலே ஆற்றாமை மிக்கு கூப்பிட தொடங்க -ஸ்வரூப ஹானி என்கிறாள்

அயர்த்து இரங்கும்
இரங்கும் வகைகள்- நெஞ்சு உருகி- கண் பனிப்ப- நிற்கும்- சோரும்

உண்டு அறியாள்
கூடி இருக்கும் காலம் உண்ணும் சோறு –எல்லாம் கண்ணன்
உணவு வ்யத்புத்தியே இல்லை

நஞ்சு அரவில் துயில் அமர்ந்த நம்பீ என்னும்
பரிவுக்கு உகந்து நஞ்சு அரவு என்கிறாள்
ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும் பூங்கார அரவு
பிரணய ரோஷத்தாலும்
அனுகூலருக்குமா நஞ்சு
இருவர் படுக்க வேண்டிய படுக்கையில் ஒருவராய் எங்கனே துயில் அமர்ந்து இருக்கிறார்
எனக்கு தாயின் மடியும் பொருந்தாமல் இருக்க

வம்பார் பூ வயலாலி மைந்தா என்னும்
தனக்கு பாணிக் க்ரஹணம் இடத்தை சொல்லி வாய் வெருவுகிறாள்
நான் இருக்கும் இடம் நீரும் பூவும் பரிமளமும் இன்றி வறண்டு இருக்க
தான் இருக்கும் இடம் தளிரும் முறியுமாய் விளங்குவதே
தான் வாடிக் கிடப்பதாலே தான் இருக்கும் இடமும் அப்படியே

மைந்தா என்னும்
என்னை உபேஷிக்கப் பார்த்தால் தன் பருவத்தைக் காட்டி
என்னை அனன்யார்ஹை ஆக்குவான் என்
அடியிலே நான் விஷய பிரவணனாய் திரிய வாடினேன் என்று சொல்லும் படி
உன்னுடைய போக்யதையை காட்டி புறம்புள்ள துவக்கி அறுத்து
உன்னை ஒழியச் செல்லாத படி பண்ணிற்று இன்று என்னை கை விடுகைக்காகவா

அஞ்சிறைய புட் கொடியே ஆடும் பாடும்
பிராட்டிக்கு திருமணம் நடத்தி வைக்க வந்த விஸ்வாமித்ரர் போன்று
அவன் வருகிற ரீதியை அபி நயிக்க தொடங்கி தேறி
ஆர்த்தி தோற்ற கூப்பிடும்படியை -பாடும் -என்கிறாள்

ஆடுதும்
சுனையாடல் புனல் ஆடல்
பொற்றாமரை கயம் நீராடப் போனாள் பொருவற்றாள் என் மகள்
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித்தடம்

என் சிறகின் கீழே அடங்கா பெண்ணைப் பெற்றேனே
எம்பெருமான் பஷத்திலே ஒதுங்கினவள்
என் பஷத்தில் ஒதுங்கி என் வார்த்தையை கேட்பாளோ

அடங்கா பெண்ணைப் பெற்றேனே
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவளைப் பெற்ற வயிறு உடையாள்
ஞாலத்து புத்ரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்று யாரும் இல்லை
உள்ளூற ஆனந்தம் பொலியப் -பெற்றேன் -சொல்லிக் கொள்கிறாள்

இரு நிலத்து ஓர் பழி படித்தேன் ஏ பாவமே
இப் பழி உத்தேச்யம் ஓர் பழி என்கிறாள்
பகவத் விஷயத்தில் உண்டாகிற பதற்றம் எல்லாம் ஞான விபாக கார்யமான
ப்ரேமத்தின் பரீவாஹம் என்று உகப்பாருக்கு இதுவே புகழாம் இறே

————————————————————————

13-கல் எடுத்து கல் மாரி

இவள் வளர்த்த கிளியும் தளர்ந்து இருக்க முன்பு தான்
கற்பித்த திரு நாமங்களின் தலைப்பை எடுத்துக் கொடுத்து
இதைச் சொல் இதைச் சொல் என்ன
அது சொன்ன திரு நாமங்களைக் கேட்டு கண்ணும் கண்ண நீருமாய் இருக்கும் நிலைமையை
திருத் தாயார் எடுத்து உரைக்கிறாள்

கல் எடுத்து
அநாயாசேன செய்த செயல் என்பதால் கல் எடுத்து என்கிறாள்
கொடியேறு செந்தாமரைக் கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்றில
வடிவேறு திரு உகிர் நொந்துமில மணி வண்ணன் மலையுமோர் சம்பிரதம் -பெரியாழ்வார்
பொல்லா அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தானை

கல் எடுத்து கல் மாரி காத்தான்
கல் மழை யாகையாலே கல்லை எடுத்து ரஷித்தான்
நீர் மழை யாகில் கடலை எடுத்து ரஷிக்கும் காணும் -பட்டர்
பிறரால் வந்த ஆபத்திலோ ரஷிக்கலாவது
உன்னால் வந்த ஆபத்தில் ரஷிக்கல் ஆகாதோ
கல் வர்ஷத்தில் வந்த ஆபத்திலோ ரஷிக்க லாவது
துக்க வர்ஷத்தால் வந்த ஆபத்தை ரஷிக்கல் ஆகாதோ
ஒரு ஊராக நோவு பட்டாலோ ரஷிக்கலாவது
அவ் ஊராக பட்ட நோவை ஒருத்தி பட்டால் ரஷிக்கலாகாதோ
என்னுடைய ரஷணத்துக்கு ஏதேனும் ஒரு மலையை எடுக்க வேணுமோ
மலையை எடுத்த தோளைக் காட்டல் ஆகாதோ

காமரு பூங்கச்சி ஊரகத்தாய் என்னும்
பிற்பாடர் இழவாமைக்கு
கிருஷ்ணாவதாரம் தோள் தீண்டியான உலகு அளந்த திருக்கோலம்
இதுவும் பாவியேனுக்கு பயன்படாது ஒழிவதே
பிடி தொறும் நெய் வார்த்து உண்பாரைப் போலே அடி தொறும் அர்ச்சையில் இழிகிறார்
அல்லாதார் மேன்மையை அனுபவிக்க பர வாசுதேவன் இடம் இழிந்து
நீர்மையை அனுபவிக்க அவதாரங்களில் இழிவார்கள்
அந்த நீர்மையை சாஷாத் கரிக்க திருப்பதிகளில் இழிவார்கள்
இவரோ
மேன்மையை அனுபவிப்பதும்
நீர்மையை அனுபவிப்பதும்
நீர்மையை சாஷாத் கரிப்பதும்
அர்ச்சையிலே தானே

வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் என்றும்
வில்லை முறித்த ஆண் பிள்ளை தனத்தையும்
நம் ஐயரை கேட்டே விவாகம் சீர்மையும் கேட்டு சீதா பிராட்டி உருக
வில் முறித்த ஆயாசம் தீர அவளது தோளிலே தோய்ந்தான்
நீராடினாள் இனியனாளால் -பிழை யான பாடம் நீரானாள் சரியான பாடம்

வெக்காவில் துயில் அமர்ந்த வேந்தே
திரு மணக் கோலத்துடன் ராஜ குமாரன் வந்து கிடக்கிறான் என்னலாம் படி

மல்லடர்த்து
மல்லர்கள் பெற்ற பாக்யமும் எனக்கு இல்லையே
பிரதி கூலர் வடிவு கொண்டு வந்து இருந்தேன் ஆகில்
உன்னை அணையைப் பெற்று இருப்பேனே

மா கீண்ட கைத்தலத்து மைந்தா
ஆய்சிகளுக்கு முற்றூட்டான திரு மேனியை பாதுகாத்து கொண்டாய்
அது எனக்கு ஒரு நாள் காட்டினால் போதுமே

சொல்லெடுத்து
ஆதியை எடுத்து கொடுக்க
கிளி சொல்ல சொல்ல
பொருள் நெஞ்சில் உறைக்கவே
ஆபத் சகன் நம்மளவிலே உதவாமல் ஒழிவதே -என்று
கண்ணும் கண்ணநீருமாய் இருந்தபடியை
திருத் தாயார் கூறினாள் ஆயிற்று-

—————————————————————-

14-முளைக் கதிரை

நாம் சொன்னதே இவள் மோஹிக்க ஹேதுவானதே
தெளிந்த காலத்தில் உஜ்ஜீவனமாக கொண்டு இருந்த திரு நாமங்களை சொல்லுவோம்
என்று அடைவே சொல்ல வளர்த்ததனால் பயம் பெற்றேன் என்கிறாள்

முளைக்கதிர்
குறுங்குடியுள் முகில்
மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய அமுது
அரங்கமேய அந்தணன்
அந்தணர் தம் சிந்தையான்
விளக்கொளி
திருத் தண் காவில் மரகதமே
வெக்காவில் திருமால்
இவை யாயிற்று இவள் முன்பு கற்பித்த திருநாமங்கள்
இவற்றை அடைவே சொல்லிற்று மடக்கிளி
முளைக்கதிர்
பிரசன்ன ஆதித்ய வர்ச்சசம்
அடியிலே தன்னை விஷயாந்தரங்களில் நின்றும் மீட்டு ருசியை பிறப்பித்த வடிவு என்பதால்
அடியிலே இத்தை சொல்லி

குறுங்குடியுள் முகில்
வடிவை பிரகாசிப்பித்தது சாஸ்திர முகத்தால் அன்று
ஆச்சார்ய உபதேசத்தால் அன்று
திருக் குறும் குடியிலே யாயிற்று பிரகாசிப்பித்தது
பொலிந்து போகும் மேகம் போல இல்லாமல் சாஸ்வதம் -நிற்கும் -உள் முகில் –

மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய அமுது
அவனது அடிப்பாடு சொல்கிறது இத்தால்
மூவா நித்யர்
நித்யர் முக்தர் பக்தர் –
முதலா நின்ற உபய விபூதிக்கும் சத்தா ஹேதுவாய்
அளப்பரிய அமுது எல்லை காண முடியாத ஸ்வரூப ரூப குணங்கள் -அமுதக்கடல்
அரங்கமேய அந்தணன்
அந்த அமுதக் கடலில் நின்றும் ஒரு குமிழி புறப்பட்டு தடாகம் தேங்கி
அந்தணன் பரிசுத்தன்
அந்தணர் தம் சிந்தையான்
நின்றது எந்தை –அன்று நான் பிறந்திலேன் –நின்றதும் இருந்ததும் கிடந்தததும் என் நெஞ்சுள்ளே
இதுவே புருஷார்த்தம் அவனுக்கு
சித்தித்து விட்டதும் அங்கு ஆதரம் மட்டமாகி விடுமே
விளக்கொளி
அர்த்த பஞ்சகம் காட்டி அருளி
அடுத்து திருத் தண் காவில் மரகதம் என்பதால் இங்கு தீப பிரகாசன்
முன்பு சயன திருக் கோலமாக இருந்ததாக பெரிய வாச்சான் பிள்ளை
திருத் தண்காவில் மரகதமே
அழகிய மணவானனை என்னுமா போலே திருத் தண்காவில் மரகதம் என்கிறார்
இன்ன தீவிலே பட்ட யானை என்றால் விலஷணமாய் இருக்குமா போலே
திருத் தண்காவிலே கண் வளர்ந்து அருளுகின்றவன் உடைய
வடிவு என்றால் விலஷணமாய் இருக்கிறபடி
பச்சை மா மலை போல் மேனி என்கிற வடிவை உடையவன்
வட தேசத்தின் நின்றும் பெருமாளை அனுபவிக்க வருமவர்கள் இளைத்து
விழுந்த இடத்திலே அவர்களை எதிர் கொண்டு அனுபவிப்பிக்க கிடக்கிற கிடை

வெக்காவில் திருமால்
திருமணம் புணர்ந்த கோலத்துடன் இங்கு வந்து கண் வளர்ந்த பின்பு
ஸ்ரீ யபதித்வம் நிறம் பெற்ற படி

உபகார ஸ்ம்ருதி தோற்ற கை எடுத்து கும்பிட்டாள்
புத்ரனுமாகவுமாம் சிஷ்யனும் ஆகவுமாம்
பகவத் விஷயத்துக்கு உசாத் துணையாகப் பெற்றால்
கௌரவிக்க வேணும்
கணபுரம் கை தொழும் பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே

———————————————————————

15-கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி

தன் வாயாலே திரு நாமத்தை சொல்லி
அது தன்னை வீணையிலே ஏறிட்டு ஆலாபித்தாள்
வீணை முகத்தாலே அவனை சாஷாத் கரித்து
அவனாகவே கொண்டு
சம்ச்லேஷிக்கும் இடத்தில் பண்ணும் வியாபார விசேஷங்களை பண்ணா நிற்க
இவள் உணர்ந்தால் என்னவாய்த் தலைக் கட்டப் போகிறதோ
என்ற இன்னாப்புடன் திருத் தாயார் பேசும் பாசுரம்

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய களிறு என்னும்
பிரதிகூலர் அணுக ஒண்ணாதபடி
உள்ளுக் கிடக்கும் யானை யதேச்ச விஹாரம் பண்ண பாங்கான விஸ்தாரம்
நித்யவாசம் செய்யும் மத்த கஜம்
திருப் பாடகத்து நாயனாரை என்பர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை
நின்றது எந்தை ஊரகத்து இருந்தது எந்தை பாடகத்து அன்று வெக்கணைக் கிடந்தது
என்று திரு மழிசைப் பிரான் அனுபவித்த படியை இம் மூன்று ஸ்தலத்திலும் அனுபவிக்கிறாள் இவள்
என்று
மேலே நிர்வஹித்து அருளுகையாலே அதற்குப் பொருந்தும்
திருவழுந்தூரில் நின்ற திருக் கோலமும்
திருப் பாடகத்தில் வீற்று இருந்த திருக் கோலமும்
திருப் பாற் கடலிலே பள்ளி கொண்ட திருக் கோலமும்
அனுபவிக்கிறார் என்று
நிர்வகிப்பதில் ஒரு சமத்கார அதிசயம் உண்டே
கடல் கிடந்த கனியே என்னும்
கச்சி மேய களிறு தோன்றின இடம் திருப்பாற் கடல் போலும்
அதிலே பழுத்த பழம்
கண்ட போதே நுகரத் தக்கதும்
புஜிப்பாரை பெறாத போது அழிந்து போவதும்
அப்படிப் பட்ட கனி
பெறாத போது முடியும்படியாய் இருக்கும் எனக்கு முகம் காட்டாது ஒழிவதே

அல்லியம்பூ மலர்ப்பொய்கை பழன வேலி அணி அழுந்தூர் நின்று உகந்த அம்மான் என்றும்
திருவடிகளை நாம் கிட்டினால் உகப்பானும் அவனே
இத்யாதிகளை சொல்லி
சொல்லுயர்ந்த நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கி
தடவும் திருக்கையை சாஷாத் கரித்து
அதுக்கு ஆஸ்ரயமான திருத் தோள்களை சாஷாத் கரித்து
அதற்கு ஆஸ்ரயமான திவ்ய வடிவையும் சாஷாத் கரித்து
அவனை தனது மார்பிலே ஏறிட்டு கொள்ளுமா போலே
க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா பர்த்து கர விபூஷணம்
பர்த்தாரம் இவ சம்ப்ராப்தா ஜாநகீ முதிதாபவத் –

தூ முறுவல் நகை இறையே தோன்ற நக்கு
ஸ்பர்சம் அனுசந்தித்த ஹர்ஷத்தாலே பல் வரிசைகள் பிரகாசிக்கும்படி புன் முறுவல் செய்து
விரல்கள் மேலும் சிவக்கும் படி தந்திக் கம்பிகளை வெருடி
அதுக்கு மேலே கிளி போல மிகவும் மிழற்ற தொடங்கினாள்

என் பேதையே
இவை எங்கே கற்றாள்

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-6-10- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 29, 2014

6-அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கை

அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டார் உஜ்ஜீவிக்க -திவ்ய தேசங்கள் இருக்க
அமரர் வேந்தன் -அலம் புரிந்த தடக்கைக்கு இலக்கான நித்ய ஸூரிகள் அமரர்
அவர்களை அடிமை கொள்ள முடி கவித்து இருப்பவன் அமரர் வேந்தன்

அஞ்சிறைப் புள் தனிப் பாகன் –
அமரர் அடிமை கொண்டதற்கு ஒரு எடுத்துக் காட்டு
பெறிய திருவடிக்கு அத்விதீயமான பாகன்
ஆயாசத்துக்கு திரு ஆல வட்டம் போலே சிறகுகள்
அடியார்கள் இருக்கும் இடம் அவனை கொண்டு வருவதால் அழகிய அடை மொழி

அவுணர்க்கு என்றும் சலம் புரிந்து அங்கு அருள் இல்லா தன்மையாளன்
அஹங்கார மமகாரங்கள் -பகவத் பக்தியிலே பகை உள்ளவர்கள்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான் ஆசூர ஜாதியில் இருந்தாலும்
உபமானம் அசேஷாணாம் சாதுநாம் யஸ் சதா பவேத்
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் விபீஷணஸ் து தர்மாத்மா
ஜெயந்தன் காகாசுரனாய் ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு இலக்கானான்
அசூரத்வமும் தேவத்வமும் ஜாதி பரம் அன்று ஸ்வபாவ பரம்
விஷ்ணு பக்தி பரோ தேவோ விபரீதஸ் ததாசூர -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
த்வௌ பூத சர்க்கௌ லோகேச்மின் தைவ ஆசூர ஏவ ச
தைவீ சம்பத் விமோஷாய நிபந்தாயா சூரி மதா-ஸ்ரீ கீதை

மேலே திவ்ய தேசங்களை பாடிக் கொண்டு திருக் கோவலூர் தொழப் போவோம் என்கிறார்
பெண்ணை ஆறு திருக் கோவலூர் ஆயானாகிய புருஷோத்தமனை அனுபவிக்க
பெரிய ஆதாரத்துடன் பெறுகிற படி
கரை புரண்டு வேய்களை குத்தி எடுத்து
அந்த வேய்கள் உடைந்து முத்துக்கள் பிரவேசிக்க
அவற்றை பெண்ணை ஆறு வயல்களிலே கொண்டு தள்ள
பயிரிடுமவர்கள் அவற்றை களை என்று தள்ள
அவர்களாலும் தடை செய்ய ஒண்ணாதபடி வயல்கள் எங்கும் பரந்தனவாம் முத்துக்கள்
இப்படிப் பட்ட வயல்களிலே பொன் போன்ற நெற்கள் விளையப் பெற்ற
பூம் கோவலரைத் தொழுவோம் நெஞ்சே புறப்பட்டு -என்கிறார்-

————————————————————————–

7-வற்புடைய வரை நெடும் தோள்

திருவடியை வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற சர்வ ஸ்வதானம் பண்ண அதுக்கு அஞ்சி
அஸ்தான பய சங்கை ஆழ்வார்களின் பணி
சுக்ரீவன் ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் பக்கல் பண்ணிய அதி சங்கைக்கு தனது தோள் வலியைக் காட்டி
அச்சம் தவிர்த்தால் போலே
இங்கு உள்ள காவல் உறைப்பையும் தேசத்தில் உள்ள அரண் உடைமையும் ஆழ்வாருக்கு காட்டிக் கொடுக்க
கண்டு தெளிந்து ஆழ்வார் அச்சம் கேட்டு பூம் கோவலூர் தொழுதும் போது நெஞ்சே -என்று
தமது திரு உள்ளத்தை தட்டி எழுப்புகிறார்

வற்புடைய வரை நெடும் தோள் மன்னர் மாள வடிவாய மழு ஏந்தி -ஸ்ரீ பராசுராம விஜய பரம்
உலகம் ஆண்டு -ஸ்ரீ ராம விஜய பரம்
வெற்புடைய நெடும் கடலுள் தனி வேல் உய்த்த வேள் முதலா வென்றான் -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பாணாசூரா விஜய பரம்
ஆழ்வார் அச்சம் தீர அவன் காட்டித் தந்த மிடுக்குகள்

வடிவாய மழு-வடிவு ஆய மழு அழகிதான மழு
வடி வாய மழு -கூர்மையான வாயை உடைய மழு
மைந்நாக மலையை ஸூப்ரஹ்மன்யன் நலிந்த வரலாறு
மன்மதனை போலே அழகு என்பதால் -வேள் -என்கிறாள்
நேர் செறிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் -வேள் முதலா வென்றான்
கார்த்திகையானும் கரி முகத்தானும் கனலும் முக்கண் மூர்த்தியும் மோடியும் வெப்பும் முதுகிட்டு

விந்தை மேய –
துர்க்கை தேவதை ஷேத்திர காவல்
வியன்கலை ஒண் தோளினாள் விளங்கு செல்வச் செறி யார்ந்த மணி மாடம் திகழ்ந்து தோன்றும்
திருக்கோவலூர் அதனுள் கண்டேனே -பெரிய திருமொழி
விந்த்யாடவியிலே இருந்து தவம் புரிந்தாள் எனபது பற்றி விந்தை மேய -என்கிறார்
விந்த்யம் எனபது விந்தை என மருவி –

பொற்புடைய மலை யரையன் –
திருவல்லிக்கேணியில்- தொண்டையர் கோன் -போலவும்
திரு அட்ட புயகரத்தில் -வயிரமேகன்- போலவும்
திரு நந்திபுர விண்ணகரத்தில் -நந்தி வருமன் -போலவும்
திரு நறையூரில் -செம்பியன் கோச் செங்கணான் -போலவும்
திருக் கோவலூரில் -மலயமானவர் -பிரபுக்கள் தொண்டு பூண்டு உய்ந்தனர்
மலையரையன் ஜாதி ஏக வசனம்-பரம்பரையான அரசர்கள் – என்றுமாம்-

——————————————————————-

8-நீரகத்தாய்

பல திருப்பதிகளையும் வாயார சொல்லிக் கதறுகிறார் –
நீரகத்தாய்
திருக் கச்சியில் திரு ஊரகம் -உலகந்த பெருமாள் சந்நிதியில்
உள்ள திரு நீரகம் திவ்ய தேசம்
நீரின் ஸ்வ பாவங்கள் அவனுக்கும் உண்டே
1-பள்ளத்தில் பாயும் -மேட்டில் ஏறுவது அருமை
ஜாதி இத்யாதிகளால் குறைந்தோர் பக்கம்
பாண்டவதூதன் பீஷ்மர் துரோணர் துரியோதனன் விட்டு ஸ்ரீ விதுரர் திரு மாளிகை அமுது செய்து அருளினான்
பள்ளத்தே ஓடி பெரும் குழியே தங்கும் இயல்வு உண்டே
2-நீர் இல்லாமல் கார்யம் இல்லை
லோகோ பின்ன ருசி யாக இருந்தாலும் எல்லாரும் நீரை விரும்புவது போலே எம்பெருமானும்
3-நீருக்கு குளிர்ச்சி இயற்கை– சூடு வந்தேறி
இவனுக்கும் தண்ணளி இயற்கை -சீற்றம் வந்தேறி
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தாலே சீற்றம் பிறந்தால் -முமுஷூப்படி திவ்ய ஸ்ரீ ஸூக்தி
4- நீர் சுட்டாலும் அதை ஆற்றுவதற்கு நீரே வேணும்
எம்பெருமான் சீறினாலும் அவன் தானே தெளிவு பெற வேணும்
தரு துயரம் தடாயேல் உன் சரண் அல்லால் சரண் இல்லை –
5-நீர் இஷ்டப்படி தேக்கி வைக்கவும் ஓட விடவும் உரியதாய் இருக்கும்
ஆண்டாள் சூடிக் களைந்த மாலையாலே விலங்கிட்டு வைத்து புஜிக்க- நின்றான்
பாண்டவர்களுக்காக கழுத்திலே ஓலை கட்டி தூது நடந்தான்
6-நீர் மற்ற பண்டங்கள் சமைக்க வேணும் –
தனிப்பட தானே குடிக்கவும் தக்கதாய் இருக்கும்
அவனுக்கும் உபாயத்வமும் உபேயத்வமும் இரண்டு ஆகாரங்களும் உண்டே
அவனும் ஸ்வயம் புருஷார்த்தம்
7-அன்னம் போன்றதுக்கு பிரதி நிதி உண்டு
நீருக்கு பிரதிநிதி இல்லையே
குண அனுசந்தானத்தாலும் போது போக்க அரிது
ஒரு நாள் காண வாராயே -அடியேன் தொழ வந்து அருளாயே -என்று பிரார்தித்து பெற்றே தீர வேணும்
8-சோறு உண்ணும் போது நீர் வேணும்
நீர் வேறு ஒன்றை அபேஷிக்காது
உபாயாந்தரங்களுக்கு எம்பெருமான் வேணும்
எம்பெருமான் இதர நிரபேஷன்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்
9-கொள்ளும் பாத்ரங்கள் தார தம்யம் அன்றி நீர் தானே குறைய நில்லாது
எங்கும் நிரம்பவற்று
எம்பெருமானும் கொள்ளக் குறைவிலேன்
வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோதில் வள்ளல்
கொள்ளக் குறையே அத்தனை
ஐஸ்வர்யம் போதுமே கைவல்யம் போதுமே
10- நீர் ஐந்து வகைப் பட்டு இருக்கும்
பூமிக்கு உள்ள பதுங்கிக் கிடக்கும் நீர் /ஆவரண ஜலம் /பாற் கடல் நீர் /பெருக் காற்று நீர் /தடாகங்களில் தேங்கும் நீர்
அவனும் பர வ்யூஹ விபவ அந்தர்யாமி அர்ச்சை
விடாய்த்தவனுக்கு வேறு இடம் தேடித் போக வேண்டாத படி நிற்கிற இடத்திலே உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
கொட்டும் குத்தாலியும் கொண்டு கல்லினால் அல்லது குடிக்கக் கிடையாத பூமிக்குள் பதிந்த நீர் போலே அந்தர்யாமித்வம்
கண்டு பற்ற வேணும் என்று ஆசைப் பட்டவனுக்கு ஹிருதயத்தில் இருக்கச் செய்தேயும்
கண்ணுக்கு விஷயம் அன்றிக்கே அஷ்டாங்க யோகம் யத்னத்தால் காண வேணுமே
விடாய்தவனுக்கு அண்டத்துக்கு வெளியே பெருகிக் கிடக்கிற ஆவரண ஜலம் போலே ஆயிற்று
கண்டு பற்ற வேண்டும் என்று இருக்குமவனுக்கு லீலா விபூதிக்கு அப்பால் உள்ள பரத்வம்
அப்படி அதி தூரஸ்தம் அன்றியே அண்டத்துக்கு உட்பட்டு இருக்கச் செய்தேயும்
விடாய்தவனுக்கு கிட்ட அரிதான பாற் கடல் போலே வ்யூஹம்
சமீஸ்தமாய் இருந்தும் தத் காலத்தில் இருந்தவர்களுக்கு மாத்ரம் உபயோகமாய் யோக்யமாய்
பிற்பட்டார்க்கு அரிதான பெருக்காறு போலே ஆயிற்று விபவம் -ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்கள்
விடாய்தவனுக்கு விடாய் தீரலாம்படி பெருக்காரிலே தேங்கின மடுக்கல் போலே யாயிற்று
கோயில்களிலும் கிருஹங்களிலும் எங்கும் ஒக்க எல்லார் கண்ணுக்கும் இலக்காம்படி அர்ச்சாவதாரம்
11- நீரானது ஸ்வத பரிசுத்தமாயினும் ஆஸ்ரய வசத்தாலே த்யாஜ்யமும் உபாதேயமும் ஆகும்
அப்படியே தேவதாந்த்ரங்களில் அந்தர்யாமியான எம்பெருமான் த்யாஜ்யனாயும்
கூராழி வெண் சங்கு ஏந்தி உள்ள எம்பெருமான் உபாதேயம்
12-தோண்ட தோண்ட சுரக்கும் நீர்
கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம் கோதில தந்திடும்
13-நீர் தனக்கு ஒரு பிரயோஜனமும் இன்றியே பரார்த்தமாகவே இருக்கும்
எம்பெருமானுடைய ஆத்மாத்மீயங்கள் எல்லாம் ஆஸ்ரிதர்க்காகவே இருக்கும்
14-நீர் தானே பெய்ய வேணும் அன்றி ஒருவரால் வடிம்பிட்டு பெய்விக்க முடியாது
எம்பெருமான் படியும் அப்படியே
கேவலம் ஸ்வேச்சயை வாஹம் ப்ரேஷை கஞ்சித் கதாசன
15 நீர் கடலில் இருந்து காள மேகம் வழியாக வந்தால் அன்று உபஜீவிக்க உரியது ஆகாது
எம்பெருமானும் சாஸ்த்ரங்களில் இருந்து ஆசார்யர் முகமாகவே வந்தே உபஜீவ்யன் ஆகிறான்
மேகம் பருகின சமுத்ராம்பு போலே நூல் கடல் சொல் இவர் வாயனவாயத் திருந்தினவாறே
சர்வதா சர்வ உபஜீவ்யம் ஆமே
16-வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற ஒரே துறையிலே படிந்து குடைந்தாடலாம் நீரில்
நிகரில் அமரர் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேங்கடத்தானே
கானமும் வானரமும் வேடுமுடை வேங்கடம்
பெரியார் சிறியார் வாசி அற ஆஸ்ரயிக்கலாம்
17-நீர் சிறிது த்வாரம் கிடைத்தாலும் உட் புகுந்து விடும்
எம்பெருமானுக்கு சிறிது வ்யாஜ்யமே போதும்
திருமால் இரும் சோலை மலை என்றேன் என்ன திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறைய வந்து புகுந்தான்
18-தீர்த்த விசேஷங்களிலே நீருக்கு மகாத்மயம் அதிகம்
எம்பெருமானுக்கு கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் முதலான திருப்பதிகள் விசேஷம்
19-தாபம் மிக்கவர்கள் நீரை முகத்தில் ஏறட்டு கொள்வது
முதுகில் கொட்டுவது உள்ளில் இழிச்சுவது குடைந்து நீராடுவது
வாக்கினால் கருமம் தன்னால் மனத்தினால் ஸ்ரத்தை தன்னால் வேட்கை மீதூர வாங்கி -எம்பெருமானை விழுங்குவார்கள்
20-நீர் வேண்டியவன் துளி நுனி நாக்கு நனைத்தால் போதும் என்பான்
கூராழி வெண் சங்கு ஏந்தி –ஒரு நாள் காண வாராயே
21-நீரில் சிறிய கல்லும் அமிழும் பெரிய தெப்ப மரமும் மிதக்கும்
ப்ரஹ்மாவாய் இழந்து போதல் இடைச்சியாய் பெற்று விடுதல் செய்யக் காண்போம்
நேரே கடிக் கமலத்துள் இருந்தும் காண்கிலான்
திருவிலேன் ஒன்றும் பெற்றிலேன் எல்லாம் தெய்வ நங்கை யசோதை பெற்றாளே
சிறு மா மனிசர் அமிழ்தலும்
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார் வாய்க்கரையில் நிற்றலும் காண்போம்
இங்கனே பலவும் உண்டே

நெடு வரையின் உச்சி மேலாய்
பூமியில் உள்ளார் மட்டும் அன்றி மேல் உலகத்தோரும் வந்து அனுபவிக்கலாம் படி
வானவர் வானவர் கோனுடன் சிந்து பூ மகிழும் திரு வேங்கடம்
வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பு
மந்திபாய் வட வேங்கட மா மலை நின்றான் –

நிலா துங்கள் துண்டத்தாய்

நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்
திவ்ய தேசங்கள் நிறைந்த கச்சி
திரு ஊரகத்து எம்பெருமான் ஆதி சேஷன் தனது திரு மேனி ஒளியாலே திருக் கச்சி முழுவதும் நிறைத்த என்றுமாம்

ஒண் துறை நீர் வெக்கா வுள்ளாய்
திரு வெக்காவில் அழகிய துறையைப் பற்றி கண் வளர்ந்து அருளினவனே
அல்லாத துறைகளைப் போல் அன்றியே ஆழ்வார் திரு மழிசைப் பிரான் இழிந்து தீர்த்தம் ஆடின துறையாகையாலே அழகிய துறை ஆகிறது
தத் சம்பந்தத்தாலே இறே அத் துறையைப் பற்றிக் கிடக்கிறது
கனி கண்ணன் போகின்றான் –பைந்நாகப் பாயை சுருட்டிக் கொள்
கனி கண்ணன் போக்கு ஒழிந்தான் –பைந்நாகப் பாய் படுத்துக் கொள் –
ஆஸ்ரிதன் போன போது அவன் பின்னே போயும்
அவன் வந்தவாறே கால் கடை தலை மாடாக கிடந்தும்
இப்படி இறே அங்குத்தை ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் இருப்பது
இருந்த ஊரில் இருக்கும் மானிடர் எத்தவங்கள் செய்தார் கொலோ என்று
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் இருந்த தேசம் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு உத்தேச்யமாய் இருக்குமா போலே
ஆஸ்ரிதர் ஸ்பர்சம் உள்ள துறையும் ஈஸ்வரனுக்கு உத்தேச்யமாய் இருக்கும் படி
வேகவதி –வேகா சேது -வேகவணை –வேகணை -வேகனை-வெக்கணை -வெக்கா மருவி

உள்ளுவார் உள்ளத்துள்ளாய்
ஹிருதய கமலத்தில் வாழ தான் திவ்ய தேச வாஸம்
சிலர் உள்ளுவார் உள்ளம் தேவதாந்திர கோயில் என்றும் அங்குள்ள பெருமாள் என்றும் –
நிலாத் துங்கள் துண்டத்தாய் -என்றும் தப்பாக சொல்வார்கள்

உலகமேத்தும் காரகத்தாய்
மேகம் போன்ற ஸ்வ பாவம் உடையவனே
1-பெய்ய வேண்டிய இடம் அளவும் சென்று பெய்யும்
வந்து அருளி என்நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே
2- மின்னல் உள்ள காலம் நீர் நிரம்பி இருக்கும்
பிராட்டி உடன் இருந்தால் கிருபா ரசம் விஞ்சி இருக்கும்
இவள் சந்நிதியால் காகம் தலைப் பெற்றது அது இல்லாமையால் ராவணன் முடிந்தான்
3- மொண்ட இடத்திலும் பெய்யும் மேகம்
தனக்கு உபதேசித்தார்க்கும் உபதேசிப்பான்
சித்ர கூடத்தில் வசிஷ்டன் பெருமாள் இடத்திலே சில சூஷ்ம தர்மங்கள் கேட்கப் பெறலாயிற்று
4-பெய்யப் பெறாத காலத்திலே வரைக்கும் மேகம்
நெஞ்சு உலர்ந்து பேசினான் இறே திரௌபதிக்கு ஆபத்திலே நேரிலே வந்து உதவப் பெறாமையாலே
5-இன்ன காலத்தில் மேகம் பெய்யும் என்று அறுதியிட வல்லார் யாரும் இல்லை
வந்தாய் போலே வாராதே வாராதே போலே வருவானே
திரௌபதிக்கு ஆபத்திலே முகம் காட்டாது ஒழிந்தான்
அபேஷியாது இருக்கவே தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்டான்
6- வனத்திடை ஏரியாக வெட்டி யாயிற்று நீ மழை பெய்தாக வேணும் என்று வளைப்பிட ஒண்ணாது
பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்தனன்
7- ஜல ஸ்தல விபாகம் இன்றியே பெய்யும் மழை
வேடன் வேடுவிச்சி பஷி குரங்கு சராசரம்
இடையர் தயிர் தாழி கூனி மாலா காரர் பிண விருந்து
வேண்டி அடிசில் இட்டவர்
அவன் மகன் அவன் தம்பி அரவம் மறையாளன் பெற்ற மைந்தன் -பகவத் விஷயீ காரம் பெற்றவர்கள்
8-மேகம் சரத் காலத்திலே கர்ஜித்து போய் விடும் மழை பெய்யாது பெய்யும் காலத்தில் ஆடம்பரம் அறப் பெய்யும்
எம்பெருமான் குசேலருக்கு அருள் செய்தபடி
9- விராட பர்வ கால ஷேபத்துக்கு வரும் மேகம்
பகவத் விஷய கால ஷேபத்துக்கு வந்து நிற்கும் எம்பெருமான்
ஸ்ரீ சைல தயா பாத்ரம் என்று வந்தான் இறே ஸ்ரீ ரெங்க நாதன் பெரிய ஜீயர் கோஷ்டியிலே
10- சுக்திகளில் பெய்து முத்தாக்கும் மேகம்
அடியாருக்கு இன்ப மாரியாகிய எம்பெருமான் கடாஷ தாரையும்
ஆழ்வார் ஆச்சார்யர்கள் இடத்தே பிரவஹித்து மிக்க பயன் தரும்
11-விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள் -இத்யாதிப் படியே தூது விடப்படும் மேகம்
இவனும் இன்னார் தூதன் என நின்றான்
கோதை வேலை ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான் தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் இறே
12-மழை பெய்ய எல்லா மரங்களும் தளிர்க்கும்
எருக்கலை போல்வன வீழ்ந்து ஒழியும்
கஞ்சன் நாள் கவர் கரு முகில் எந்தாய்
தாயார் மகிழ ஒன்னார் தளர
13- எத்தனையும் வான் மறந்த காலத்தும் பைங்கூழ்கள் பைத்து எழுந்த மா முகிலே பார்த்து இருக்கும் -வேறு புகல் அற்று
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்று இலேன் -அநந்ய கதிகளால்
14-துப்பார்க்கு துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்கு துப்பாய தூவும் மழை -என்கிறபடி
அன்னத்தின் அபிவிருத்திக்கு ஹேது வாகையாலே போக ஸ்தானமாயும்
விடாய் தீர பருகுகையாலே ஸ்வயம் போக்யமாயும் இருக்கும்
பிராப்யனும் பிரபகனுமாய் இறே இவனும் இருப்பது
15-எத்தனை கண்ணீர் விட்டாலும் விருப்பம் இல்லாத அன்று வாளா இருக்கும் மேகம்
பரதாழ்வான் பலருடன் சித்ர கூட பரிசரத்திலே போந்து கண்ணநீரை விழ விட்டு வேண்டினவிடத்தும்
ஸ காம மன வாப்யைவ -என்று மநோ ரதம் பெறாமல் வீண்டான் இறே

கார் வானத்துள்ளாய்
மேகத்தின் ஸ்வபாவ விசேஷங்கள் இத்தலத்து எம்பெருமான் இடமும் உள்ளன

கள்வா
பண்டே யுன் தொண்டாம் பழ உயிரை என்னது என்று
கொண்டேனைக் கள்வன் என்று கூறாதே
மண்டத்தோர் புள் வாய் பிளந்த புயலே உனைக் கச்சிக் கள்வா
என்று ஓதுவது என் கண்டு

காமரு காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய்
திருப் பேர் நகர்
சிலர் காவிரியின் தென் பால் விசேஷணம் பார்க்காமல் பேரகம்-உலகளந்த பெருமாள் என்பர்

——————————————————————-

9-வங்கத்தால்

நீ திருப்பதிகளில் கோயில் கொண்டு இருக்கும் அழகையும்
அஹங்காரிகளுக்கும் உனது திருமேனியில் இடம் கொடுத்து கொண்டு இருக்கும் சீலத்தையும்
வாய் வெருவிக் கொண்டு திரிவேன்

வங்கத்தால் மா மணி வந்துந்து முந்நீர் மல்லையாய் மதிட்கச்சி ஊராய்
சிறந்த ரத்னத்தை வாத்சல்யம் என்கிற கப்பல் -கானத்தின் கடல் மல்லை-கடல் மலை தீவிலே தள்ள
விலை போவது மகா நகரங்களில் -என்பதால் அந்த கப்பல் திரு வெக்கா துறையிலே தள்ளிற்றாம்
கச்சிக் கிடந்தவனூர் கடன்மல்லைத் தல சயனம் -பெரிய திருமொழி

பேராய்
திருப் பேர் நகரில் உள்ளவனே

கொங்கத் தார் இத்யாதி
வலத்தனன் திரிபுரம் எரித்தனன்
பச்யை காதச மே ருத்ரான் தஷிணாம் பார்ச்வம் ஆச்ரிதான் -மோஷ தர்மம்
தபஸா தோஷிதஸ் தேன விஷ்ணு நா ப்ரப விஷ்ணு நா ஸ்வ பார்ச்வே தஷினே சம்போர் நிவாஸ பரிகல்பித
ஏறாளும் இறையோனும் திசை முகனும் திரு மகளும் கூறாளும் தனி உடம்பன்
பிறை தங்கு சடையானை வலத்தே வைத்து
சர்வ காலமும் இவர்கள் எம்பெருமானுடைய திருமேனியிலே இருப்பார்களோ என்னில்
ஆபத்துகளிலே திரு மேனியிலே இடம் கொடுத்து கொண்டு அருளும்
அது மகா குணம் ஆகையாலே ஆழ்வார்கள் எப்போதும் ஒக்க அருளிச் செய்து கொண்டு போருவர்கள்
சாமாந்தர்க்கு புறம்பே நாடுகள் கனக்க உண்டாகிலும்
மாளிகைக்கு உள்ளே செம்பாலே நாழி அரிசியை
தங்களுக்கு வரிசையாக நினைத்து இருப்பார்கள் இறே
அப்படியே இவர்களும் திரு மேனியில் பண்ணி வைத்து இருக்கும் பிராப்தி விடார்கள் இறே
ஒரோ கலஹங்களிலே அடைய வளைந்தனுக்கு உள்ளே குடி வாங்கி இருந்து
கலஹம் தீர்ந்தவாறே புறம்பே புறப்பட்டாலும்
இவ்விடம் இன்னார் பற்று என்று பின்னும் பிராப்தி சொல்லி வைக்குமா போலே

பவள வண்ணா
விரும்பத் தக்க வடிவு திருப் பவள வண்ணன்
பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார்
கண்டறிந்தும் கேட்டறிந்தும் தொட்டறிந்தும் காதலால்
உண்டறிந்து மோந்தறிந்தும் உய்யேனே பண்டைத்
தவள வண்ணா கார்வண்ணா சாம வண்ணா கச்சிப் பவள வண்ணா நின் பொற்பாதம்

எங்குற்றாய்
வருந்தி நான் வாசக மாலை கொண்டு உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே
இரங்கி அருள திரு உள்ளம் இல்லையா

——————————————————————-

10-பொன்னானாய்

பல படிகளாலும் உன்னை பாடி கதறுவது ஒழிய பிரித்து ஒன்றும் இல்லையே -என்கிறார்

பொன்னானாய்
தீயில் சுட்டு –உளியை இட்டு வெட்டி -உரை கல்லிலே உரைத்தாலும்
பரம போக்யமாக ஒளி விஞ்சி காட்டும்
குந்து மணி உடன் ஒக்க நிறுத்து பார்ப்பதே வருந்துமாம்
இன்னார் தூதன் என நின்றாலும்
வெண்ணெய்க்கு அன்று ஆய்ச்சி வன் தாம்புகளால் புடைக்க அலர்ந்தானை

பொழில் ஏழும் காவல் பூண்ட புகழானாய்
ரஷகம் ஆபரணம்
மம வ்ரதம் என்றானே கடல்கரையிலே

இகழ்வாய தொண்டனேன்
இகழ்வு ஆய -நீசனாகிய
இகழ் வாய -இகழத் தக்க வாய் மொழியை உடையவன்
நித்ய சம்சாரி உன்னை ஆசைப்படுவதே

என் ஆனாய் என்னுடைய மத்த கஜம் என்றே வாய் வெருவி
திருமங்கை கட்டின திக் கஜங்கள் இருக்கிறபடி
குணபால மத யானாய் -திருக் கண்ணபுரம் /காட்டு மன்னார் மன்னாதன்
உலகம் ஏத்தும் அடை மொழி நான்கு திவ்ய தேசங்களுக்கும்

இமையோர்க்கு என்றும் முன்னானாய்
நித்யருக்கு நித்ய தர்சன விஷய பூதன் ஆனவனே

பின்னானார் வணங்கும் சோதி திரு மூழிக் களத்தானாய்
திரு மூழிக் களத்துறையும் ஒண் சுடர்
முனியே திரு மூழிக் களத்து விளக்கே
மூழிக் களத்து விளக்கினை
இங்கும்
பின்னானார் வணங்கும் சோதி திரு மூழிக் களத்தானாய்
சீல-சௌசீல்ய குணம் இங்கே பிரகாசிப்பதால்
சீலத்திலும் -ஜாதி ஞானாம் வ்ருத்தம் – பின்னானார்
புறப்பாடு வ்யாஜத்தினாலே தண்ணியர்களுக்கும் சேவை உண்டே

———————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-1-5- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 28, 2014

ஸ்ரீ யபதி இனி மேலும் இவருக்கு முகம் காட்டாது ஒழியில்
ஜகத் ஈஸ்வரன் அற்றதாய் விடும் என்று நிச்சயித்து
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானாதிகளுக்கு முகம் காட்டினாப் போலே
இவருக்கு முகம் காட்டி
தானும்
இவரும்
ஜகத்தும்
உண்டாம்படி பண்ணி அருள
அந்த ஹர்ஷ பிரகர்ஷத்தை தம் வாயாலே பேசுகிறார் இந்த சரம திவ்ய பிரபந்தத்தில்-

முதல் பத்து -தாமான தண்மை
இரண்டாம் பத்து -திருத் தாயார் வார்த்தை
மூன்றாம் பத்து -தோழியுடன் வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணும் தலைமகள் வார்த்தை
பட்டர் -திரு நெடும் தாண்டகம் வல்லவர் -அத்தை கொண்டே நஞ்சீயரை சம்ப்ரதாயக்கு ஆக்கி அருளினார்

————————————————————–

1- மின்னுருவாய்

தேகாத்ம அபிமானத்தை போக்கினது முதலாக
திருவடிகளோடு சம்பந்தத்தை அளித்தது ஈறாக
எம்பெருமான் பண்ணி அருளிய உபகார பரம்பரைகளை பேசி மகிழ்கிறார்

முன்னுருவில் மின்னுருவாய் –
பிரத்யஷமாக காண்பவை மின்னல் போல் அஸ்திரம் என்று காட்டி அருளி
மின்னின் நிலையின மன்னுயிர் ஆக்கைகள்
கர்மம் அடியாக பிறந்து – பக்கல் அஸ்த்ரத்தையும் அபோக்யதையும் மறைக்குமே –

வேதம் நான்காய்
ஆத்ம வஸ்துவின் உண்மையை புரிந்து கொள்ள வேத சாஸ்த்ரங்களை தந்து அருளி

விளக்கு ஒளியாய்
சாஸ்திர ஞானத்தையும் அருளி -ஸ்ரவண ஞானம்

முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய்
ஸ்ரவணத்துக்கு மேலே -மனனம் -நிதித்யாசனம் -த்யானம்- சாஷாத்காரம்
முளைத்து -மனனம்
எழுந்த -நிதித்யாசன
திங்கள் தானாய் -சாஷாத்காரம்

பின்னுருவாய் -ஜீவாத்மாவுக்கு நியாமகன்
இதையே
முன்னுருவில் பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பிலி -பிரகிருதி பதார்ந்தகளின் தோஷங்களான
பிணி மூப்பு பிறப்பு இல்லையே

இறப்பதற்கே என்னாது கைவல்ய மோஷம் என்னாமல்
அன்னவான் அந்நாதோ பவதி என்பர் எண்ணத்தால் இதுவும் இறப்பே
இருகலிறப்பு-என்பர் இத்தையே நம்மாழ்வார்

இதுக்கு மேலே தன்னுடைய ஸ்வரூப ரூப குணங்களை பிரகாசிப்பித்தது அருளினான்

பொன்னுருவாய் -திவ்ய ஸ்வரூபம்

மனிவுருவில் பூதம் ஐந்தாய் -பஞ்ச உபநிஷத் மயம்
பரமேஷ்டி புமான் விச்வோ நிவ்ருத்த்தஸ் சர்வ ஏவ ஹி –
அன்றிக்கே
தனக்கு அசாதாரணமான மணி யுருவிலும்
பிராக்ருதமான பஞ்ச பூதங்களிலும் எழுந்து அருளி இருப்பவன்

புனலுருவாய்
சௌலப்யம்
வசிஷ்ட சண்டாள வாசி இல்லாமல் படிந்தாடும் துறை போலே

அனலுருவில் திகழும்
ஆஸ்ரித விரோதிகளுக்கு

சோதி தன்னுருவாய்
அக்னி சந்த சூர்யர் போன்றோருக்கு தன்னுடைய சம்பந்தத்தாலே ஜோதிஸ் அருளி -பரஞ்சோதி

என்னுருவில் நின்ற
நீசன் என்னுடைய ஹேயமான சரீரத்தில் புக்கு
மடல் எடுத்த காரணத்தால் -தனது சத்தைக்கு கேடு என்று அஞ்சி ஓடி வந்து
சரீரத்தில் பொருந்தி தரிப்பு பெற்றான்
அவனது தளிர் போன்ற திருவடிகள் எனது தலைக்கு அலங்காரம் ஆயிற்று
என்னுருவில் நின்ற எந்தை
தளிர் புரையும் திருவடி
என் தலை மேலே-

———————————————————————–

2–பார் உருவி நீர்

பாருருவி -பசுமை பொருந்திய பூமி
பஞ்ச பூதங்களையும் சிருஷ்டித்து அருளினவன்
அண்டத்துக்குள் பிறந்த பிரமன் ருத்ரன் முதலானார் உடன் சாம்யம் சங்கிக்கவும் இடமில்லை
அரி அரன் அயன் மும் மூர்த்தி சாம்ய பிரமையையும் ஒழித்து அருளினான்
நான்முகன் பொன்னின் வடிவு -பொன் கொண்டு ஆபரணம் பண்ணுமா போலே
ருத்ரன் நெருப்பின் வடிவு -ஜகம் உப சம்ஹரிக்கைக்கு உறுப்பாக
ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -கரும் கடல் -கண்டாருக்கு விடாய் தீர்க்கும்
கடல் போன்று தன்னுள்ளே இட்டு ரஷிக்கையும்
மூன்று உருவமும் ஒத்து இருக்கை
தொழிலுக்கு பொருத்தமாய் இருக்கை
பிரமாண கதி கொண்டு ஆராயும் இடத்தில்
பாருருவி நீர் எரி கால் விசும்புமாகி
பல் வேறு சமயுமாகி
பரந்து நின்ற ஒன்றே ஆம் சோதியாகும்
சிருஷ்டித்து அந்தர்யாமியாயும் வியாபித்து பரஞ்சோதி ரூபம்
ஒன்றாம் ஜோதி முகில் உருவம் எம் அடிகள் உருவம் தானே
தேவ மனுஷ்யாதி சமயமுமாகி
பரந்து நின்ற அந்தர்யாமி
ஏருருவில் -ஜகம் முழுவதும் அவன் உருவம் -எம்பெருமான் விபூதி என்பதால் உத்தேச்யம்
சம்சாரம் என்பதால் த்யாஜ்யம்
ச ஆத்மானி அங்காநி அந்யா தேவதா -தேவர்களும் எம்பெருமான் திருமேனி –
அதனால் அவர்களையும் திரு உரு கௌரவ சொல்
நன்று எழில் நாரணன் நான்முகன் அரன் என்னும் இவரை
ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நம் இரு பசை அறுத்து
நன்றென நலம் செய்வது அவனிடை நம்முடை நாளே -திருவாய் மொழி
எம்மடிகள் உருவம் முகில் உருவம்
கீழே கடலுருவம் என்றத்தை அனுபாஷிக்கிறார்-

————————————————————————

3- திருவடிவில்

நிர்ஹேதுக கிருபையால் தன்னுடைய திரு மேனி வைலஷண்யம் காட்டி அருளினத்தை பேசி மகிழ்கிறார்
த்ரேதைக் கண்-என்னாமல் பெரு வடுவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம் -வளை உருவாய்த் திகழ்ந்தான்
பிரயோஜனாந்த பரர்களுக்காக்ள அமுதம் கொண்ட சேஷ்டிதம் கொண்டே அருளுகிறார் –
பெரிய திரு நாளிலே ஆதரம் உடையார்
பங்குனி மாசத்துக்கு பின்பு கார்யம் செய்கிறோம் என்ன பிராப்தமாய் இருக்க
பெரிய நாளுக்கு பின்பு கார்யம் செய்கிறோம் -என்னுமா போலே
பெரு வடிவில் என்றது பதினாலு நூறாயிரம் காதம் அளவு பரப்பை உடைத்தான
திருப் பாற் கடலில் அப்பரப்பு முழுவதும் விம்மும்படி
தன் தாளும் தொழும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி
திருக் கண் வளர்ந்த வடிவுடன் கடல் கடைந்ததும்
பல வடிவுகள் கொண்டும்
மந்திர மலை அழுந்தாமைக்கு ஆமை வடிவு கொண்டும்
கொந்ழியாமைக்கு ப்ருஹத் ரூபியாயும்
தேவதைகளோடு நின்று கார்யம் செய்யும் வடிவு கொண்டும்
வாசூகி நாகத்துக்கு வலிமையாய் புகுந்து நின்றும் -இப்படி பல பல வடிவுகள் கொண்டானே
கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்
அமுதம் அமரர்கட்கு ஈந்த -உப்புச் சாறு
விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமான் –
செந்தாமரைக் கண் செங்கனி வாய் நால் தோள் அமுதே எனது உயிரே-திருவாய்மொழி
கையும் திருவாழியும் கொண்டு கடல் கடைந்த ஆழ்வார் உடைய அமுதம்
தோளும் தோள் மாலையுமாக கடல் கடைந்த அமுதினை ஆழ்வார்கள் நேரில் கண்டது போல்
பரம போக்யமாக களித்து அனுபவிப்பார்கள்
த்ரேதைக் கண் சேயன் என்றும்
முதலில் இத்தை அருளி
அஜாமேகரம் லோஹித சுக்ல க்ருஷ்ணம் -ஸ்ருதியும்
சிவப்பு வெளுப்பு கருப்பு அடைவிலே சொல்லியது போலே
கரு நீல வண்ணன் -கலி யுகத்தின் வர்ணம்

ஒரு வடிவத் தோர் உரு என்று உணரலாகாது –
மீனாய் இத்யாதி தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவர யோநிகளையும்
சிவப்பு வெளுப்பு கறுப்பு என்றால் போலே
இச்சையால் பரிக்ரஹிக்கப் பட்டவை
சிலவற்றை பாசுரம் இட்டு சொல்லலாம்
உள்ளபடி அறிய முடித்த அவனை
அவனது நிர்ஹேதுக கிருபையால் -பகவத் பிரசாதத்தால் கண்டு
நான் பேசினால் போல் பேச வல்லார் யார்
கட்டுரையே-
தமது திரு உள்ளத்தை விளிக்கிறார்
அன்றிக்கே
அவர்கள் ஏதோ ஏதோ பேசினும் வெறும் கட்டுரையே அன்றி உள்ளபடி கண்டு பேசினது அன்று என்றுமாம்-

————————————————————————

4 -இந்த்ரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை

உசாத்துணை தேட்டம் அவனை அனுபவிக்க
நெஞ்சே கூட சேர்ந்து அனுபவிக்கப் பாராய் என்கிறார்
இந்த்ரனை முதலில் சொல்லி காரண பூதர்கள் இவர்கள்
நடுவு உள்ள தேவர்களும் சொல்லப் பட்டனர்
இந்த்ரனுக்கு பிரமனுக்கு ரேபாந்தமாகச் சொல்லிற்று பூஜ்யா புத்தியால் அன்று — ஷேபிக்கிறார்
இந்த்ரனுக்கு -இந்தரற்கு
கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் கண்னற்கு ஆளன்றி ஆவரோ
இங்கும் கண்ணனுக்கு

இரு நிலம் கால் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்
பஞ்ச பூதங்களாகவே இருக்கிறான் என்றது அவற்றை படைத்தான் என்றபடி

செந்திறத்த தமிழோசை வட சொல்லாகி
சர்வாதிகாரம் ஆதாலால் தமிழ் முதலில் சொல்லி
செய்ய தமிழ் மாலைகள் நாம் தெளிய ஓதித்
தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிகின்றோமே
ஈரத் தமிழ்
செவிக்கு இனிய செஞ்சொல் -அதனால் செந்திறத்த என்கிறார்
முரட்டு சமஸ்க்ருதம்
வந்தருளி என்நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே -ஈட்டில்
பட்டர் ஸ்ரீ புஷ்ப யாகம் அணித்தவாறே நஞ்சீயரை பல காலும் இயல் கேட்டு அருளுவர்
ஒரு கோடையிலே திரு வீதியிலே நீரை விட்டு எழுந்து அருளி இருந்து இப்பாட்டை இயல் சொல்லும் என்று
ஜீயரை அருளிச் செய்து
தாம் இத்தை அனுசந்தித்து இருந்து
அனந்தரத்தே தாமும் இப்பாட்டை இயல் சொல்லி
யம நியமாதி க்ரமத்தாலே த்யேய வஸ்துவை மனனம் பண்ணி
புறம்புள்ள பராக்கை அறுத்து அனுசந்திக்கப் புக்காலும்
சுக்கான் பரல் போல் இருக்கக் கடவ நெஞ்சுகள் பதம் செய்யும் படி தார்மிகராய் இருப்பார்
இவை சில ஈரச் சொல்களை பொகட்டு போவதே -என்று அருளிச் செய்தார்
இன்னும் தங்கள் அன்பார தமது சொல் வலத்தால் -9-2-8-
வங்கி புரத்து நம்பி பெருமாளை சேவிக்க எழுந்து அருளின அளவிலே
இடைச்சிகள் அண்டையில் சேவித்தாராய் அதை ஆண்டான் கண்டருளி
பிராப்யமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் சமுதாயம் இருக்க அவர்கள் அண்டைக்கு எழுந்து அருளுவான் என் என்ன
நாம் சற்று விரகராய் இருப்போம்
இவர்கள் ஒன்றும் அறியாத கொச்சைகள் ஆகையாலே எம்பெருமான் உடைய கடாஷம்
இவர்கள் இடத்திலே பள்ள மடையாய் இருக்கும் என்று அங்கே இருந்தேன் என்ன
அவர்கள் சொன்னது ஏது தேவரீர் அருளிச் செய்தது ஏது என்று ஆண்டான் கேட்க
பொன்னாலே பூணூல் இடுவீர்
நூறு பிராயம் புகுவீர்
அழுத்த விரட்டை உடுப்பீர்
என்கிற இவை அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை
விஜயஸ்வ விஜயீ பவ -என்று நான் சொன்ன வார்த்தை என்று வங்கி புரத்து நம்பி அருளிச் செய்ய
அங்குப் போயும் முரட்டு சம்ஸ்க்ருதம் விட்டீர் இல்லையே
எங்கே இருந்தாலும் நாம் நாம் காணும்
இங்கே எழுந்து அருளீர் -என்று ஆண்டான் அருளிச் செய்த வார்த்தை

அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை
இங்கு மேல் உலகம் பொருள் இல்லை
அந்தர சப்தம் வியாபகன் என்னும் பொருளில் அந்தரனாகும் இடத்தில்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான் போல்வார் அறியலாகுமே ஒழிய பிரயோஜனாந்த பரர்கள் அறியார்
அந்தணன்
பரிசுத்தன்
அறனை ஆழிப்படை அந்தணனை
வ்யாபித்தாலும் எந்த தோஷங்களும் தட்டாதவன்

அந்தணர் மாடு அந்தி வைத்த மந்த்ரத்தை
மாடு பொன் பக்கல் செல்வம்
இங்கு செல்வம்
தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம்
பிராமணர்களுக்கு வேதமே தனம்
வேதாந்தத்தில் புதைத்து வைக்கப் படும் மந்த்ரம்
மந்திர -சஹஸ்ரநாமம் -பட்டர் த்யானம் செய்பவரை காத்து அருளுபவன்
சங்கரர் வேத மந்திர ரூபம் -மந்த்ரங்களினால் தெரிவிக்கப் படுகிறவர்
மந்த்ரம் என்றும் சர்வ ஸ்மாத் பரன் என்றும் பர்யாயம் போலே காணும்
ஈஸ்வரனை ரஹச்யம் என்கிறது தலைக் கடையையும் புழைக் கடையையும் அடைத்து
கிழிச் சீரையும் அவிழ்த்து பார்ப்பாரைப் போலே அஷட் கரணமாக உத்தேசிக்கவும்
அனுசந்திகவும் வேண்டி
இப்படி சீரிய சரக்காய் இருக்கையாலே

மந்திரத்தால் வாழுதியேல்-
வேதாந்த முகத்தாலோ
இதிஹாச புராண முகத்தாலோ ஆராதிக்கப் பார்க்காமல்
திரு மந்தரத்தால் அனுபவிக்கப் பார்
மறவாது வாழுதியேல் என்பர் சிலர் -விஷயாந்தரங்களில் நெஞ்சு செல்லக் கூடாது என்பதற்காக
அந்த நிஷேததுக்கு பிரசக்தி இல்லை
உபேயமாக மட்டுமே நினைக்க வேண்டியவனை உபாயமாக நினைப்பதும் மறப்பது போலே தானே
அந்த நினைவு வேண்டா என்கிறது இதில்

சிந்தித்தியேல் நினைத்தியேல் சொல்லாமல் வாழுதியேல் என்றது அது தானே வாழ்ச்சி

பரத்வத்திலும் உபாயத்திலும் இழியாதே
போக்யதையில் இழிந்து அனுபவித்தால்
அது தானே வாழ்ச்சி

என்றும் வாழலாம்
ஆத்மா உள்ளவரை நித்ய சூரிகள் நடுவே இருந்து வாழலாம் என்றதாயிற்று

—————————————————————-

5-ஒண் மிதியில்

மந்திரத்தால் வாழுதியேல் -திரு அஷ்டாஷர மகா மந்த்ரத்தை ஸ்மரித்தார்
அதில் நாராயண நாம பொருளான வியாபகத்தை திரி விக்கிரம வியாபாரத்திலே இட்டு அனுபவிக்கிற பாசுரம் இது
ரஷகனுடைய ரஷணப் பாரிப்பு ரஷ்ய வஸ்துவின் அளவன்றே விஞ்சியது –
தளிர் புரையும் திருவடி என்றவர்
இங்கே கால் என்கிறது சம்சாரிகள் அபிப்ராயத்தாலே
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -உகந்து கொள்ளாமல்
ஒருவனுடைய கால் நமது தலையிலே பட்டதே -என்பார்கள் இறே

காமரு சீர் அவுணன் உள்ளத்து எண் மதியும் கடந்து
அவன் எண்ண எண்ண அத்தையும் கடந்து
எண் திசையும் கீழும் மேலும் முற்றும் இழந்தோமே
அவனுக்கும் சீர்மை
வாமனன் வடிவு அழகையும் சீலத்தையும் கண்ணாலே காணப் பெற்ற சீர்மை
நானும் அடியேன் என்று இருக்கிற இத்தை விட்டு
பகவத் விபூதியை அபஹரித்து
ஔதார்யத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு
யஞ்ஞத்திலே இழியப் பெற்றிலேனே
ஐயோ நான் காளியனாக பிறவாது ஒழிந்தேனே ஸ்ரீ சுந்தர பாஹூ ஸ்தவம்

அண்டமீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து
போகி என்றது போக என்றபடி
போவதாக கிளம்பி மேலே போய்
இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து -என்று மட்டும் சொல்லாமல்
அண்டமீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து-என்றது
ஸ்ரீ வாமனன் உடைய விஜயத்திலே தமக்கு உண்டான ஆதாராதிசயத்தாலே
அளக்கும் பிரதேசத்துக்கு கொண்டைக் கால் நாட்டுகிறார்

மேலைத் தண் மதியும் இத்யாதி
அந்தரிஷத்துக்கு மேல் எல்லையாய்
ஸ்வர்க்கத்துக்கு கீழ் எல்லையாய் இருக்கும் ஆதித்ய பதம்
அதுக்கு மேலே நூறாயிரக் காத வழி உண்டு சந்திர பதம்
அதுக்கு மேலே நூறாயிரக் காத வழி உண்டு நஷத்ர பதம்
அதுக்கும் மேலே ஓங்கிச் சென்றதாயிற்று திருவடி
ஸூர்ய மண்டலம் கடந்த பின் சந்திர மண்டலமாய் இருக்க
இங்கு முந்துற சந்திர மண்டலம் சொன்னது
திருவடிகளில் வெப்பம் தீர சைத்யபோசாரம் பண்ண திரு உள்ளம் பற்றி முந்துற பேசுகிறார்-

—————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருக் குறும் தாண்டகம் -திவ்யார்த்த தீபிகை சாரம் —

September 28, 2014

1-நிதியினை பவளத்தூணை

யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம்
வைத்தமா நிதியம் மதுசூதனன் -நம்மாழ்வார்
நெஞ்சிலே புதைத்து ஆளத் தக்க நிதி

கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதல் உற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதலே
சதா பஸ்யந்தி ஸூரய
எனக்காரும் நிகரில்லையே
மாறுளதோ இம்மண்ணின் மிசையே
எனக்கு இனி என் வேண்டுவதே
இல்லை எனக்கு எதிர் இல்லை எனக்கு எதிர் இல்லை எனக்கு எதிர்

பழுதே பலபகலும் போயின என்று அஞ்சி அழ வைக்கும் இழந்தால்
இன்பத்தை இழந்த பாவியேன் எனதாவி நில்லாதே
எழில் கொள் நின் திருக் கண்ணின் நோக்கம் தன்னையும் இழந்தேன் இழந்தேனே
உன்னைக் காண்பான் அலப்பாய் நான் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே

கஞ்சன் மாளக் கண்டு முன் அண்டமாளும்
நாட்டை ஈரக்கையால் தடவி கம்சனால் பட்ட நோவு தீர ரஷித்தது

மதியினை
லஷணையால் புத்தி
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்
ஆமிடத்தே உன்னை சொல்லி வைத்தேன்

மால்
ஆசாலேசம் உள்ளார் இடம் வ்யா முக்தனாய் இருப்பவன்

வாழ்த்தி வணங்கி என் மனத்து வந்த விதியினை
விதி -பாக்யம்
என் மனத்து வந்த விதியினை வாழ்த்தி வணங்கி விடுகிலேன்-

——————————————————————

2-காற்றினை –

பிராக்ருதமான சரீரம் இலங்கை
சம்சாரம் பெரும் கடலால் சூழப் பட்டு
பத்து இந்த்ரியங்கள் -மனஸ் பிரபு-ஜீவாத்மா சிறை -ஆச்சார்யர் உணர்த்த
எம்பெருமான் பிராக்ருத சம்பந்தம் அகற்றி தன்னிடம் கைங்கர்யம் கொள்வித்து உகப்பான்

இமயம் மேய
பொன் போலே புகருடையவன்
எணகையான் இமயத்துள்ளான்
நல்லிமயத்துள் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே
உள்ளம் குணம் கொடு நீ கூறு -உள்ளமே அண்மை விளி

——————————————————————-

3-பாயிரும் பரவை தன்னுள்

அவாப்த சமஸ்த காமன்
செய்து அருளினவை எல்லாம் பிறருக்காக
சந்தனம் நிலா தென்றல் -பிறர்க்காய் இருந்து
பிரயோஜனாந்த பரர்களுக்காக உப்புச் சாறு கடைந்த அப்பன் எம்பிரான்
அமுதம் தந்த இல்லை
அமுதம் கொண்ட -தன் பேறாகக் கொண்டான்
அமுதினில் வரும் பெண்ணமுதம் கொண்டான்
பிறபட்டாருக்காக திருமாலிரும் சோலை மலையிலே மேய மைந்தன்
விரி கதிர் இரிய நின்ற
சூர்ய கிரணங்கள் உள்ளே புக ஒண்ணாத படி நிழல் செய்து இருக்கும் படி

—————————————————————————–

4-கேட்க யான் உற்றது உண்டு

சமத்காரமாக அவனையே கேட்கிறார்
அன்பே பெருகும் மிக இதுவென் பேசீர்
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவர் ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு
அன்று என்னை புறம் போகப் புணர்த்தது என் செய்வான்
திருப்பேரான் ஓன்று எனக்கு அருள் செய்ய உணர்த்தலுற்றேனே
அண்ணிக்கும் அமுதூரும் என்நாவுக்கே-போலே ஆனந்தம் வெளியிட்டு அருளும் கேள்விகள்
பூக்கெழு வண்ணனாரை–வேட்கை மீதூர விழுங்கினேற்கு இனியவாறே –
இதுஎன் என்று -கேட்கயான் உற்றது உண்டு -என்று அந்வயம்

———————————————————————————–

5-இரும்பு அனன்று –

கேட்க யானுற்றது இதிலும் அந்வயம்
தீர இரும்புண்ட நீரது போலே என்னாருயிரை ஆரப்பருக எனக்கு ஆராவமுதானாயே-திருவாய் மொழி
அடி ஒற்றி இப்பாசுரம்
அரும்பெறல் அன்பு -பகவத் விஷயத்தில் அன்பு மேட்டு மடையாய் இருக்குமே
அஹங்கார பெறு நெருப்பிலே அன்பு மலர்வது நெருப்பிலே தாமரை பூப்பது போல்
அந்த அன்பு பூஷணம் ஆத்மாவுக்கு-என்பதால் அடிமை பூண்டு -என்கிறார்
வரும் புயல் வண்ணனார் -ஆங்கு ஆங்கு சென்று இன்பம் பயக்கும் மேகம்
அடியார் இடம் சென்று ஈரக்கையால் தடவி விடாய் தீர்க்குமவன்
அன்னவனை கருப்பஞ்சாறு போலே பருகினேன்
வாயால் சொல்ல ஒண்ணாத படி இனிமையாய் இருக்கிறதே
இதற்க்கு என்ன காரணம் தெரிய வேணும் என்கிறார்-

—————————————————————————–

6-மூவரில் முதல்வனாய ஒருவனை

பகவத் விஷய சாகரத்தில் அழுந்திக் கிடக்கலாமே ஒழிய பாசுரம் இட்டுச் சொல்லப் போமோ
ஏகமேவ அத்வதீயம் ப்ரஹ்ம
இன்பப்பாவினை
அம் தமிழ் இன்பப் பாவினை- குலசேகர பெருமாள்
அருளிச் செயல் போல் தித்திப்பவன்
அமரர் சென்னி பூ -நின் செம்மா பாத பற்புத் தலை சேர்த்து –அம்மா அடியேன் வேண்டுவது ஈதே –
பாசுரங்கள் பெருமையின் எல்லை கண்டு அன்று
நம் பொழுது போவதற்காகவே

——————————————————————————-

7-இம்மையை –

அமரர் சென்னிப் பூவினை வேண்டின ஆழ்வார் தலையிலே திருவடிகளை வைக்க வர
தலைக்கு நீ வேண்டா உன் அடியார்களே -தன்மையை நினைவார் என் தலை மிசை மன்னுவார் என்கிறார்
சீலத்தை சிந்தனை செய்யும் தொண்டர்களே -வேணும்
வியன் திருவரங்கம்மேய -சுலபனான இடம்
செம்மையை கருமை தன்னை
பாலின்நீர்மை செம்பொன்நீர்மை-திருச்சந்த விருத்தம்
நிகழ்ந்தாய் பால் பொன் பசுப்பு கார் வண்ணம் நான்கும் -நான்முகன் திருவந்தாதி
திருமலை ஒருமையானை
ஒருமைப்பட்டு பொதுவாய் நிற்பவன்
தானோங்கி நிற்கின்றான் தண்ணருவி வேங்கடமே வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பு –
கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு தண்ணார் வேங்கட விண்ணோர் வெற்பனே
தன்மையை நினைவார்
சீலத்தை -அவன் அடியவர் இட்ட வழக்காய் இருக்கும் தன்மையை
அனுசந்தித்து ஈடுபடுமவர்கள் என் தலை மேலார் –

—————————————————————————-

8-வானிடை புயலை

ஆலம்பனம் இல்லாத ஆகாசத்தை மேகம் பற்றினால் போல்
தம்மையும் விஷயீ கரித்தானே
இதற்க்கு அடி
மாலை -வ்யாமோஹமே வடிவு எடுத்தவன்
அபூத உவமை வரையிடைப் பிரசம் ஈன்ற தேனிடைக் கரும்பு
தேனே விளைநீராக விளைந்த கரும்பு சாறு போன்றவன்
திருவினை
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வன் என்பதால் அவனையே திரு என்கிறார்
துர்லபோ மானுஷோ தேக -அரிது அரிது
இப்படி இருந்தும் உண்டியே உடையே உகந்து அந்த கரும்பு சாற்றை இழக்கிறார்களே
அன்றிக்கே
தீண்டாவழும்பும் செந்நீரும் சீய நரம்பும் செறி தசையும் வேண்டா நாற்றமும் மிகு உடலாய
மனுஷ்ய சரீரத்தை பெற்று வைத்தும் மார்பு தெறித்து இருக்கின்றார்களே
குரம்பை -குடிசை தேகம் ஆத்மா வசிக்கும் குடிசை
ஆத்மவஸ்து உஜ்ஜீவிக்கும் வழியை சிந்தியாமல் வீணாக போகிறார்களே

————————————————————————————-

9-உள்ளமோ ஒன்றில் நில்லாது

நாட்டார் போகட்டும்
தாம் தப்பினோம்
தம்முடைய அநந்ய கதித்வம் வெளியிடுகிறார்
சஞ்சலம் ஹி மன கிருஷ்ண -என்றானே குடாகேசனான அர்ஜுனன்
உருவார் பிறவிக்குள் இன்னம் புகப் பெய்து திரிவாய் என்று
சிந்தித்து என்று அதற்கு அஞ்சி
இருபாடு எரி கொள்ளியினுள்ளே எறும்பே போலே
உருகா நிற்கும் என்னுள்ளம் ஊழி முதல்வா
தெள்ளியீர்
கலக்கம் எனக்கு ஸ்வா பாவிகம்- தெளிவு உனக்கு ஸ்வா பாவிகம்
தேவர்க்கு எல்லாம் தேவராய் உலகம் கொண்ட ஒள்ளியீர்
தேவாதி தேவன்
யாசகனாய் சென்று
தேஜஸ் மேன்மேலும் பொலியப்பெற்று
ஆஸ்ரித பஷபாதம் கண்டவர்கள்
எழுமையும் உம்மை அல்லால் துணை இலோம் என்பரே-

————————————————————————————–

10-சித்தமும் செவ்வை நில்லாது

சம்சாரத்து அஞ்சி மட்டும் ஒதுங்க வில்லை
பரமபக்தியும் உண்டாயிற்றே
கடலிலே நீந்தப் புகுந்து தெப்பத்தையே இழக்குமா போலே
உருகுமால் நெஞ்சம் உயிரின் பரமன்றி
பெருகுமால் வேட்கையும் என்செய்கேன் தொண்டனேன்
என்தன் அளவன்றால் யானுடைய அன்பு -பத்திமை கொஞ்சம் குறைத்து வெறும் அன்பையே வைத்து அருள் என்கிறார்
கணபுரத்து பொன்மலை போல் நின்றவன்தான் பொன்னகலம் தோயாவேல்
என்னிவைதான் வாளா வெனக்கே பொறையாகி
முன்னிருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பதோர்
மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே -பெரிய திருமடல்
தமக்கு அளவு கடந்த பக்தி விளைந்த காரணம் -முத்தொளி மரகதமே முழங்கு ஒளி முகில் வண்ணா –
தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் தொடு கழல் கமலமன்ன
தாள் கண்டார் தாளே கண்டார் தடக்கை கண்டாரும் அக்தே
நெஞ்சு உருகி
தரித்து நின்று கைங்கர்யம் பண்ண ஒட்டாமல்
பத்திமைக்கு அன்புடையேன் ஆவதே பணியாய் எந்தாய் –

—————————————————————————————

11-தொண்டு எல்லாம் பரவி

கவலை தீர்க்க உன்னாலே முடியும்
தொண்டு செய்யவும் நின் அடி தொழவும்
உனது திவ்ய சங்கல்பத்தினாலே நடக்க வேண்டும்
பரந்த சிந்தை ஒன்றி நின்று நின்ன பாத பங்கயம்
நிரந்தரம் நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டுமே -திரு மழிசை பிரான்
நீதியான பண்டம் -முறைமைப்படி பிராப்தமான தனம்
சேலேய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வமும் நன்மக்களும்
மேலாத் தாய் தந்தையுமவரே யினியாவராவரே–
பிராப்தமான செல்வம் அவரே என்றபடி
நீயே தீர்த்து அருள வேணும் என்று நின்னையே பரவுவேன்

——————————————————————————

12-ஆவியை யரங்கமாலை –

அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால் தொல்லை நாமம் -ஆவி -அரங்க மாலை -சொல்லி
பாவியேன் பிழைத்த ஆறு என்று அஞ்சினேன்
அஞ்சல் என்று
காவி போல் வண்ணர் வந்து என் கண் உள்ளே தோன்றினாரே
தப்பாக சொன்னோமே தப்பச் செய்தோம் என்கிற அனுதாபமும் இல்லாமல்
தூய்மை அற்ற தொண்டனேன்
தொல்லை நாமம்
நித்ய சூரிகள் உடைய ஜீவனம்
அதிலே போய் வாய் வைத்தேனே
நான் சொன்னது மட்டுமா
நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் -ஆ ஆ என்ன அபராரம்
என்று அஞ்சி இருந்தேன்
அஞ்ச வேண்டாம் என்று வடிவு அழகை காட்டி மருந்தை இட்டு பொருந்த விட்டானே-

————————————————————————————

13-இரும்பு அனன்று உண்ட நீரும்

இரும்பு போன்று என்னிடம் மங்கிக் கிடந்த பாபங்கள் அகன்று போன ஆச்சர்யம்
பாபங்கள் போகவே
கண்டதை கண்டு களித்த கண்கள்
கரும்பு அமர் சோலை சூழ்ந்த
மா நகரம் கோயில் கொண்ட
கரும்பினை
களிக்கும் ஆறே
ஸ்வரூப அனுரூபமான விஷயத்தை கண்டு
களிக்கப் பெற்றமை என்ன பாக்யம்-

———————————————————————

14-காவியை வென்ற கண்ணனார்

இன்று கரும்பினை கண்டேன் களித்தேன்
பண்டு பழுதே பல காலும் போயினவே
பாவியேனாக எண்ணி பழுத்து ஒழிந்தேன்
படுகுழியிலே பரிபக்குவனாய் விட்டேன்
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி நீண்ட அப்
பெரியவாய கண்கள் என்னை பேதைமை செய்தனவே
என்று ஈடுபட வேண்டிய கண்கள்
உனது பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் -போலே அன்றி
படு பாவி ஆனேன்
தூவி சேர் அன்னம் மன்னும் குடந்தை
ஞானம் அனுஷ்டானம் இரண்டையும் உடைய பரமஹம்சர் வாழும் திருக்குடந்தை
அவனை சிந்தியாமல் பாழாய் ஒழிந்தேனே

——————————————————————————

15-முன் பொலா இராவணன் –

நீராட்டுதல் பூச்சூடுதல்
யசோதை உகப்பித்து உய்ந்தாள்
பெரியாழ்வார் அனுகரித்து பேசி உய்ந்தார்
இவரும் மானசீகமாக நீராட்டி பூச்சூட்டி மகிழ்கிறார்
தீர்த்தத்துக்கு பரிமள த்ரவ்யம் சம்ஸ்காரம் ஆவது போலே
ஞான நீருக்கு அன்பு சம்ஸ்காரம்
கண்டேன் சீதையை -திருவடி விண்ணப்பம் செய்த சமயத்தில்
ஆனந்த கடலில் அழுந்தி இருந்த பெருமாள் மேல் ஈடு பட்ட
நெஞ்சம் என்னும் அன்பினால் ஞானம் ஆகிற திருமஞ்சனத்தால் நீராட்டுவேன் –
ஞான நீருக்கு அன்பு சம்ஸ்காரம்
சுரி குழல் கனிவாய் திருவினை பிரித்த கொடுமையில் கடுமிசை அரக்கன்
பொல்லாதவன் என்று பொதுவிலே சொல்லலாம் அத்தனை ஒழிய
பிரித்து பாசுரம் இடப் போகாதே

———————————————————————-

16-மாயமான் மாயச் செற்று

முன் பாட்டிலே நீராட்டினார் ஸ்ரீ ராமவதாரத்தில்
இதிலே பூ மாலை சூடுகிறார்
நான்கு அவதாரங்களில்
மாயமான் மாயச் செற்று -ஸ்ரீ ராமாவதாரம்
மருதிற நடந்து -ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம்
வையம் தாய -ஸ்ரீ திரிவிக்ரமவதாரம்
அம்மா பரவை பொங்கத் தடவரை திரித்து வானோர்க்கு ஈயும் -ஸ்ரீ கூர்மாவதாரம் /அம்ருதமதனம்
பொய்ம்மாய மருதான அசுரரை -பெரியாழ்வார்
வையம் தாய் -தாவி என்றபடி
பாயோரடி வைத்து அதன் கீழ்ப் பரவை நிலம் எல்லாம் தாய் -திருவாய் மொழி போலே

———————————————————————–

17-பேசினார் பிறவி நீத்தார்

பேச முடியதலால் பேரருளாளன் பெருமை பேசி பிறவி நீத்தார் கோஷ்டியிலும் அல்லேன்
ஏசி சிசுபாலாதிகள் மோஷம் பெரும் அதுவும் வேண்டேன்
கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசவுகளே வையும்
சேட்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட்பால் அடைந்த
மோஷம் போகாமல் நரகம் போனாலும் ஏச மாட்டேன்
ஆகிலும் மோஷம் பெற ஆசை மட்டுமுண்டே
திருப்பேர் நகர் எம்பெருமானை சொன்னது அனைத்து திவ்ய தேசங்களுக்கும் உப லஷணம்
என்பது இவ்வுலகின் வண்ணம்
உலகு சாஸ்திரம் என்றவாறு
எல்லீரும் வீடு பெற்றால் உலகு இல்லை என்றே -திருவாய்மொழி
இங்கும் லோகம் சாச்தம்
ந நிந்திதம் கர்ம ததஸ்தி லோகே ஆளவந்தார்
சாஸ்திரம் அறிந்த உலகத்தவர்கள் என்றுமாம்
பேசினேன் -பேச அதிகாரியோ நான் என்றவாறு
உண்ணப்புக்கு மயிர்ப்பட்டு அழகிதாக உண்டேன் என்னுமா போலே
-ஏசமாட்டேன் -ஏசிப் பெரும் மோஷம் வேண்டாம்
ஆனாலும்
பிறவி நீத்தற்கு
அலைகடல் வண்ணர் பால் ஆசையோ பெரிது
கொள்க -எனக்கோ பேசத் தெரியவில்லை
ஏசவோ இஷ்டம் இல்லை
அந்தோ இழந்தே போம் இத்தனையோ
மோஷம் பெற வேணும் ஆசையோ அளவு கடந்து இருக்கிறது
நான் செய்வது என் -என்றதாயிற்று-

———————————————————————————

18-இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி

ஸுய பிரயத்தனத்தால் காண முடியாதே
இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி
இளைப்பாவது கிலேசம்
அவித்யா -அஞ்ஞானம்
அஸ்மிதா -அஹங்காரம்
ராகம் -இச்சா விசேஷம்
த்வேஷம் -பகை
அபி நிவேசம் -மரணபயம்
ஆகிய கிலேசங்கள் -சஞ்சாரம் தவிர்த்து

இருந்து
அரும் தொழில் ஆகிய ஓர் இடத்திலே இருந்து

முன்னிமையைக் கூட்டி
ஒரு திக்கும் பார்க்காமல் மேலிமையை கீழ் இமையுடன் கூட்டி தனது மூக்கின் நுனியை பார்த்து

அளப்பில் ஐம் புலன் அடக்கி -அன்பு அவர் கண் வைத்து துளக்கமில் சிந்தை செய்து
தைலதாரா அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபமான பக்தியை
பகவத் விஷயமாக பண்ணி

ஆங்கே சுடர் விட்டுத் தோன்றலும் –இத்யாதி
ஊன் வாட உண்ணாது உயிர் காவலிட்டு உடலில் பிரியா புலன் ஐந்தும் நொந்து தாம் வாட வாட
தவம் செய்கை யாகிற ஸுவ பிரயத்னன்களால் சாஷாத் கரிக்கை எளியதோ
பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த
அதவா
இப்படி யோக சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லுகிறபடியே உபாசித்தித்து காண்பார்க்கு காணலாம் -என்றுமாம்
முந்திய அர்த்தமே மிகப் பொருந்தும்

————————————————————————-

19-பிண்டியார் மண்டை ஏந்தி

பிண்டு ஆர் மண்டை ஏந்தி –
உளுத்த பொடிகள் உதிருகிற
தலையோட்டைக் கையிலே ஏந்தி

பதியே பரவித் தொழும் தொண்டீர்
உலகம் ஏத்தும் கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை என்று
கச்சி திரு வெக்காவில் நோக்கு பள்ளி கொண்ட பெருமாளை முன்னும் பின்னும் பேசி இருக்கையாலே
உண்ணும் உண்டியான் உண்ணும் முன்டியான் -பாட பேதங்கள்
தாபச வேஷத்தை உடைய ருத்ரன் முன்டியான் பாடமே பொருந்தும் -மொட்டை ஆண்டியான ருத்ரன்
மோனை இன்பத்துக்கு உண்டியான்
பிச்சை எடுத்து உண்ணப் பட்ட உணவை உடையவன் என்றபடி

இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி கீழ்ப் பாட்டில் வீணாக கிலேசப்படாதே
காம்பறத் தலை சிறைத்து உன் கடைத்தலை இருந்து வாழும் சோம்பரை உகத்தி போலும்
சூழ் புனல் அரங்கத்தானே -என்று
திவ்ய தேச அனுபவமே யாத்ரையாக போது போக்காக
இருப்பவர்கட்கே
எம்பெருமான் உடைய அனுக்ரஹம் அளவற்று இருக்கும்

————————————————————————–

20-வானவர் தங்கள் கோனும்

ஊனம் அது இன்றி -குறை ஒன்றும் இல்லாமல்
பிரயோஜனாந்த பரர்கள் போல் அன்றியே
அநந்ய பிரயோஜனராய்
கற்று வல்லவர்கள்
திரு நாட்டை ஆளப் பெறுவார்கள்
என்று பலன் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்

———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

திருப்பாவை -பாசுரங்கள் – 26-30-திவ்யார்த்த தீபிகை சாரம்–

September 28, 2014

26-மாலே மணி வண்ணா
தங்கள் வ்யாமோஹம்-மிக சிறிது அத்வேஷம் என்னலாம் படி
அவன் வ்யாமோஹம் கடல் போலே
வடிவில் இருந்த பொலிவு கண்டு மாலே நீர்மையே பிரகிருதி
பெருமாளுக்கு பிரதான குணத்தை சரணாகத வத்சலர்-என்று ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கு
உள்ளீடாக வெளியிட்டு அருளினால் சீதா பிராட்டி
அப்படியே ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு பிரதான குணமாய்
மகா பாரதத்துக்கு உள்ளீடான
ஆஸ்ரித வ்யாமோஹத்தை மாலே என்கிற சம்புத்தியாலே
வெளியிடுகிறார்கள் இடைப்பென்கள்
மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
யாதொன்றை யாதொன்றை ஸ்ரேஷ்டர்கள் ஆசரித்தார்கள்
யாதொரு அளவு செய்தார்கள் அவ்வளவு லோகம், அனுவர்த்திக்கும் என்று
சிஷ்டாசாரமே ஸ்திர பிரமாணம் என்று தேர் தட்டிலே நின்று சொன்ன நீ எங்களைக் கண்டவாறே மறந்தாயோ
சாஸ்திரம் விதித்ததே யாகிலும் சிஷ்டானுஷ்டானம் இல்லா இடத்தில்
தவிரக் கண்டறியாயோ
கேட்டியேல்
அவன் பஞ்ச லஷம் குடிப் பெண்கள்
கண்ணிலும்
முலையிலும்
வடிவிலும்
இடையிலும்
துவக்குண்டு அந்ய பரனாய் இருந்தமையாலே தட்டி உணர்த்துகிறபடி
போய்ப்பாடுடையன சங்கங்களுக்கு அடை மொழியாக்கி
சங்கரையா உன் செல்வம் சால அழகியதே
உபகரணங்கள் கேட்டு
ஆலின் இலையாய்
சக்தி இராமை இல்லை
வேண்டி இராது ஒழியில் செய்யலாவது இல்லை
தரில் அரியது இல்லை
தராது ஒழியில் வளைப்பிட ஒண்ணாது

—————————————————————————————-

27-கூடாரை
சங்கங்கள் கேட்டர்கள்
பாஞ்ச ஜன்யம்
புள்ளரையன் கோயில் வெள்ளை விளி சங்கு
ஆநிரையினம் மீளக் குறித்த சங்கு
பறை ஜாம்பவான் நம் ஜெயம் சாற்றின பறை
பெரும் பறை இலங்கை பாழாளாக நம் ஜெயம் சாற்றின பறை
சாலப் பெரும் பறை
நாம் பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ பறை கறங்க குடம் ஆடின போது அரையிலே கட்டின பறை உண்டு
பல்லாண்டு பாட பெரியாழ்வாரையும் பொலிக பொலிக நம் ஆழ்வாரையும் தருகிறேன்
கோல விளக்கு நப்பின்னை பிராட்டி
கொடி கருளக் கொடி ஓன்று உடையீர்
மதுரையில் இருந்து இச் சேரி வரும் பொழுது அனந்தன் தொடுத்த மேல்விதானம்
நோன்பு தலைக் கட்டின பின்பு வேண்டிய பஹூமானங்கள்
மழலை சொல்லுக்கு தோற்று கொடுத்தால்–வெல்லும் சீர்
எல்லாரையும் வெல்லுவது குணத்தாலே
கூடுவாரை சீலத்தாலே வெல்லும்
கூடாதாவரை சௌர்யத்தாலே வெல்லும்
சௌர்யம் அம்புக்கு இலக்காகும்
சீலம் அழகுக்கு இலக்காகும்
அம்புக்கு இலக்கானார்க்கு மருந்திட்டு ஆற்றலாம்
சீலமும் அழகும் நின்று ஈரா நிற்கும்
ஈர்க்கும் குணங்கள் தாமரைக் கண்கள் கொண்டு ஈர்தியாலோ
அம்பு தோல் புரையே போம்
அழகு உயிர் கொலையாக்கும்
கோவிந்தா
கூட மாட்டோம் என்னும் அபிசந்தி இல்லாத அளவே அன்றிக்கே –
கூடுவோம் என்னவும் அறியாத அசேதனங்களையும் காத்து அருள்பவனே
உண்ணாமல் நோன்பு நூற்றதால் கண்ணபிரானும் உண்ணாமையால் ஊரில் நெய் பால் அளவற்று கிடந்து
பால் சோறு மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழியார
கூடியிருந்து குளிர்ந்து
பசி தீர உண்ணுவது அன்றிக்கே பிரிந்து பட்ட விசனம் எல்லாம் தீர கூடி களித்து இருக்கை உத்தேச்யம்
கூடி இருந்து குளிர்ந்து –பல்கலனும் அணிவோம் ஆடை உடுப்போம்-

————————————————————————————————

28-கறவைகள்
போற்றியாம் வந்தோம் –எம்மேல் விழியாவோ –உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் இத்யாதியால்
பிராப்ய ருசியை வெளியிட்டு அருளி
அத்தை பெருகைக்கு உடலாக தங்களுடைய ஆகிஞ்சன்யத்தையும் அவனுடைய உபாயத்வத்தையும் வெளியிடுகின்றனர்
இரங்கு அருள் என்று அபேஷித்த அருளுக்கு பிரதிபந்தகமாக எங்கள் திறத்தில் சாதனாம்சம் ஒன்றும் இல்லை சர்வஞ்ஞன் அறிய அறிவிக்கிறார்கள்
சித்த உபாய அதிகாரிக்கு
1-நல்ல கர்மம் இல்லை என்கை -கன்றுகளின் பின் கானகம் சென்று உண்போம்
2-யோக்யதை ஒன்றும் இல்லை -அறிவு ஒன்றும் இல்லா ஆய்க்குலம்
3-ஈஸ்வரன் உடைய குண பூர்த்தியை அனுசந்திக்கை -குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா
4-சம்பந்தம் உணருதல் -உறவேல் நமக்கு இங்கே ஒழிக்க ஒழியாது
5-பூர்வ அபராதங்களுக்கு ஷாபணம் -சீறி அருளாதே
6-உபேயத்தை அபேஷிக்கையும்-இறைவா நீ தாராய் –
இவை ஆறும் அதிகாரி அங்கங்கள்
சாங்கமாக
வேதங்களை ஓதி
வேதப் பொருளை உணர்ந்து
விஹித கர்மங்களை அனுஷ்டித்து
பிராப்ய விரோதியான பாப ராசியை பறக்கடித்து
அந்தரங்க சுத்தி பெற்று
இந்த்ரியங்களை வென்று
விஷயாந்தரங்களில் நின்றும் மீட்கப் பட்ட நெஞ்சை ஆத்மா பிரவணம் ஆக்கி
ஆத்மயோக சித்தி பெற்று
அந்தர்யாமி அளவும் சென்று
அவனுடைய ஸ்வரூபாதிகளை-ஸ்ரவண மனனம் பண்ணி
அர்ச்சனா பிரணாமாதி ரூபகமான
நிரந்தர த்யானத்தை பண்ணி
இப்படி திரண்ட ஸூ க்ருதத்தாலே ஈஸ்வரனை பெறுவதாக வேதங்கள் சொல்லுமே
கறவைகள் பின்னே குருகுல வாஸம்
கானம் சேர்வோம் ஷேத்திர வாசமும் இல்லை
தண்டகாரண்யம் நைமிசாரண்யம் இல்லை
எவ்வுஞ்சிலை வேடர் -நெரிஞ்சிக் காடு
வர்ண தர்மம் பசு மேய்த்தல் -கர்ம அனுஷ்டானமோ என்ன உண்போம்
சேர்ந்து உண்போம் -காட்டில் புழுதியும் வேர்வையும் போக குளித்து உண்போம் இல்லை
அருகில் இருந்தார்க்கு கையிலே பிடி இட்டும் அறியோம்
நானும் காலிப்பின்னே போனேனே
காடு வாழ் சாதியையும் ஆகப் பெற்றேனே
நாங்கள் அறிவு ஒன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலம் என்கிறார்கள்
ஆனால் சாஷாத் புண்ணியத்தை பாலும் சோறும் இட்டு வளர்த்தோமே
உந்தன்னை பிறவி பெறுந்தனை புண்ணியம் உடையோம் -பெறுகைக்குதக்க பாக்யம்
குறை ஒன்றும் இலாத கோவிந்தா
நித்ய சூரிகள் ஓலக்கத்தில் அவாப்த சமஸ்த காமனாய் இருப்பைத் தவிர்ந்து
இடைச் சேரியில் பசு மேய்க்கப் பிறந்தது குறைவாளரான எங்களை வாழ்விக்கத் தானே
ஸ்வா தந்த்ர்யம் உள்ளவன் அன்றோ என்ன
உறவினர் பக்கல் ஸ்வா தந்த்ர்யம் காட்டுவார் உண்டோ
ஒரு நீர்க்குடம் உடைத்தால் கழிய வல்ல உறவோ
குணியை விட்டு குணம் பிரியாதது போலே
நான் உன்னை அன்றி இலேன் நீ என்னை அன்றி இலேன்
ஒழிக்க ஒழியாது
உன்னால் ஒழிக்க ஒண்ணாது
எங்களால் ஒழிக்க ஒண்ணாது
உன்னுடைய பந்துக்களால் ஒழிக்க ஒண்ணாது
எங்கள் பந்துக்களால் ஒழிக்க ஒண்ணாது
ஊராக சங்கே தித்தாலும் ஒழிக்க ஒண்ணாது
இப்போது தானே கோவிந்தா முன்பு நாராயணா என்றீர்களே
சுலபனாய் சுசீலனாய் வத்சலனாய் எம்மோடு சஜாதீயனாய் -உன்னை பிரேமத்தால் நாராயணா என்றோம்
கோபாலன் கோவிந்தன் பெயர்கள் இருக்க சிறு பேரால் அழைத்த குற்றம் பொறுக்க வேணும்
அறியாத பிள்ளைகளோம் -அறிவின்மை பிள்ளைமை அன்புடைமை மூன்றும்
பித்தர் சொல்லிற்றும் பேதையர் சொல்லிற்றும் பத்தர் சொல்லிற்றும் பன்னப் பெறுபவோ
இந்த்ரன் கோவிந்தாபிஷேகம் செய்த பின்னும் நாராயணன் என்னுதல் குற்றம் தானே
ஒருவன் முடி சூடப் பெற்ற பின் முன்னை பெயர் இட்டு அழைக்கை குற்றம் தானே
அசாதாரணனாய் இருக்கிறவனை சாதாரணன் என்கை குற்றம் இ றே
ஊடினால் சொல்லுமத்தை படுக்கைத் தலத்தில் சொல்லலாமோ
அந்தப்புர வாசலில் படுகாடு கிடப்பாரை நாட்டுக்கு கடவன் என்கிறது பிரணயி இல்லை என்கை இ றே
இவன் உபய விபூதிக்கும் முடி கவித்து ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருக்குமவன் என்று சிறிது ஞானம் உண்டாய்
இருக்கச் செய்தே இ றே இந்த்ரன் வந்து -பசு மேய்ப்பான்-என்று முடி சூட்டிற்று
உபய விபூதிக்கும் முடி சூடினதுக்கு அவ்வருகே ஒரு ஐஸ்வர்யம் இ றே
சிறு பேர் அழைத்தன
நாராயணன் என்று ஒரு கால் சொல்லி நிற்காமல்
நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்
நாற்றத் துழாய் முடி நாராயணன்
நாராயணன் மூர்த்தி –
இப்படி பலகால் சொன்னமையால் பன்மையாக கூறப்பட்டது
உன்தன்னை அழைத்தனவும்
உம்மை தொகை -நாங்கள் எங்களுக்கு உள்ளே சிநேக பாரவச்யத்தாலே
பேய்ப்பெண்ணே -ஊமையோ-செவிடோ -நாணாதாய் -பண்டே உன் வாய் அறிதும் –
பலவாறாக சொல்லிக் கொண்டதையும் பொறுத்துக் கொள்ள வேணும்
நாட்டாருக்கு சொல்லிக் கொள்ள ஏதாவது ஆலம்பனம் வேண்டுமே என்ன
இறைவா -என்கிறார்கள்
எதிர்தலையில் ஒன்றையும் எதிர்பாராமல் கார்யம் செய்தால் உன்னை விலக்குகைக்கு உறியார் உண்டோ –

—————————————————————————————————-

29-சிற்றம்
பறை என்றது வியாஜ்யம் உனது திருவடிகளில் நித்ய கைங்கர்யம் ஒன்றே வேண்டுவது
எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம் –
வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் போலே
காலை வந்து
சிறுகாலை வந்து
சிற்றம் சிறு காலை வந்து
பருவம் ஆராய்ந்து ஆற்றாமை கனத்தை உணர்வாய்
கைங்கர்யம் கொள்ளாமல் இருந்தால் உன் பிறவி பயன் அற்றதாகுமே
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும்
நீ பிறப்பிலியாய் பிறவாதார் நடுவே இருந்து பிறவி அற்றார்க்கு முகம் கொடுக்கிற நிலத்திலே வந்தோமா
பரமபதத்திலே வந்தோமோ என்றபடி
பிறவிக்கு போர பயப்பட்டு உன்னையே கால் கட்டுவார் உள்ள இடத்தே -பாற் கடல் -வந்தோமோ
பிறவா நிற்கச் செய்தே ஆசார பிரதானர் புகுந்து நியமிக்கும் ராஜகுலத்தில் -இஷ்வாகு குலம் பிறவியில் -வந்தோமோ
வாலால் உழக்குக்கு பசு மேய்த்து வந்து வயிறு வளர்க்கும் எங்கள் குலத்திலே
நீ என் செய்யப் பிறந்தாய் என்று விசாரிக்கலாகாதோ
மேய்த்த பசுக்களை நிறுத்தி வாலுக்கு உழக்கு நெல் என்கை
கணக்கிட்டு சொல்ல வல்லார்கள் இல்லையே
அறியாதார்க்காக ஆனாயனாகிப் போய் -பெரிய திருமொழி
மனுஷ்யத்வே பரத்வம் என்று அறியாதவர்
அறிவு கேட்டுக்கு நிலமாய் இருப்பதொரு குடியிலே பிறக்க வேணும் என்று சங்கல்பித்துக் கொண்டவன்
அதற்கு எல்லை நிலமான இடைக் குலத்திலே பிறக்க வேணுமோ தான்
கள்ளர் பள்ளர் என்னும் குலங்களில் பிறந்தால் ஆகாதோ -பட்டர் நிர்வாஹம்
அறியாதாரிலும் கேடுகெட்ட இடையனாய் -என்றபடி
குற்றேவல் எங்களை கொள்ளாமல் போகாது
கொம்மை முலைகள் இடர் தீர கோவிந்தர்க்கோர் குற்றேவல்
இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய்ச் செய்யும் தவம் தான் என் –
இற்றைப்பறை கொள்வான் அன்று
நீ இப்போது எடுத்துக் கொடுக்கும் பறை வேண்டாம்
எங்களை நீ கொள்ளும் அத்தனை ஒழிய
நாங்கள் உன் பக்கலிலே உன்னை ஒழியவும் கொள்வது ஓன்று உண்டு என்று இருந்தாயோ
கோவிந்தா
பசுக்களின் பின்னே திரிவார்க்கு பெண்களின் வார்த்தை யின் கறுத்து தெரியாது இ றே
பசுக்களின் பின்னே திரிவார்க்கு அவற்றுக்கு உள்ள ஞானமே இ றே உள்ளது
நாலு நாள் எங்களை விட்டு கெட்ட கேடு -என்றான்
எம்பருமான் உடன் ஒக்க பிறக்கும் பிராட்டி போலே தாங்களும் ஒக்கப் பிறந்து ஆட்செய்ய -எற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் என்கிறார்கள்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று
கைங்கர்யத்தில் ஸ்வ பிரயோஜன புத்தி தவிருகை
பிராப்ய விரோதி கழிகை யாவது -மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று என்று இருக்கை முமுஷுப்படி

———————————————————————————————————-

30– வங்க கடல்
சமகாலத்திலே அனுஷ்டித்தாரோபாதியும்
அனந்தர காலத்திலே அனுகரித்தாளோபாதியும்
பிற்பட்ட காலத்திலே கற்றார்க்கு பலிக்கும் என்கை
கன்று இழந்த தலை நாகு
தோல் கன்றை மடுக்க அதுக்கு இரங்குமா போலே
ச்நேஹிகள் சொன்ன இப்பாசுரம் கொண்டு புகவே
அது இல்லாத நமக்கும் பலிக்கும் -என்று பட்டர்
பிரயோஜனாந்தபரர்களுக்கு செய்து அருளியவன்
பிராட்டி பெற கார்யம் செய்து அருளியவன் நம்மை ரஷியாது ஒழியான்
அலை சுழன்று மரக்கலங்கள் போலே தோற்றம் வங்கக் கடல் கடைந்த
திங்கள் திருமுகம் சகலகலா பூர்த்தி
சேயிழையார் ஞான விரக்தி பூஷணம்
சூடகமே பாடகமே என்று தாங்கள் பிரார்த்தித்தபடி
கிருஷ்ணனும் நப்பின்னை பிராட்டியும் கூட இருந்து பூட்டின ஆபரணங்களை உடையவர்கள்
அங்கு
திருவாய்ப்பாடியிலே
ஸ்ரீ நந்தகோபர் கோயிலிலே
நப்பின்னை பிராட்டி கட்டிலிலே
திவ்ய ஸ்தானத்திலே
திவ்ய சிம்ஹாசனத்திலே
இருந்த இருப்பிலே
ஆண்டாள் பெரியாழ்வார் வடபெரும் கோயிலுடையான் உள்ளதால் அணி புதுவை
பொன்னும் முத்தும் மாணிக்கமும் இட்டுச் செய்த ஆபரணம் போலே

பட்டர் பிரான்
அந்தணர்க்கு உபகாரகன் -பரதவ நிர்ணயம் செய்து அருளி –
அன்றியே
மறை நான்கு முன்பு ஓதிய பட்டன் -திருமங்கை
கோதா தேவி கொடுத்து அவனுக்கு உபகாரகன் என்றுமாம்
விடிந்தவாறே எழுந்து இருந்து முப்பது பாட்டையும் அனுசந்தித்தல்
மாட்டிற்றிலன் ஆகில் -சிற்றம் சிறுகாலை -பாசுரத்தை அனுசந்தித்தல்
அதுவும் மாட்டிற்றிலன் ஆகில்நாம் இருந்த இருப்பை -நம் பூர்வர்கள் அனுசந்தித்து இருந்த இருப்பை -நினைப்பது -என்று பட்டர்

—————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருப்பாவை -பாசுரங்கள் – 21-25-திவ்யார்த்த தீபிகை சாரம்–

September 28, 2014

21-ஏற்ற கலங்கள்
நப்பின்னை உட்பட சேர்ந்து கண்ணபிரான் வீரம் சொல்லி உணர்த்தும் பாசுரம்
17/18 நந்தகோபன் அற நெறியும் தோள் வலியும் பேசி
இதில் கறவை செல்வ சிறப்பு
பலகாலும் நந்தகோபன் மகனே -பரமபதத்தில் இருந்து இங்கே வந்தது உறங்கவோ
இட்ட கலங்கள் நிரம்பின இனி கலம் இடுவார் இல்லை
முலைக்கடுப்பினால் மேன்மேலும் பீச்சும்
மகனே அறிவுரை -செல்வா செருக்காலே உறங்கலாம்
மகனாய் ஆவிர்பவித்து இங்கு வந்து இருப்பதை நினைந்தால் கடுக அறிவுற பிராப்தமாகும்
அறிவுறாய்
சர்வஞ்ஞனையும் உணர்த்த வேண்டும் படி இ றே உள்ளுச் செல்லுகிறபடி
கைப்பட்ட பெண்களை சரக்கிலே வாங்கி
கைபடாதவர்களை கை படுத்துவதற்காக வுண்டான உபாய அந்ய பரதையாலே எழுப்புகிறார்கள்
ஊற்றமுடையாய்
திண்மை
திண்மையான வேத பிரதிபாத்யனே
அடியார்களை ரஷிப்பதில் தீஷை கொண்டு இருப்பவனே என்றுமாம்
பெரியாய்
ஒலைப்புறத்தில் கேட்டுப் போகாமல் இருக்க
உலகில் தோற்றமாக நின்ற சுடரே
பிறந்து பிறந்து ஒளி கூடின சுடரே
இன்னார் தூதன் என நின்றான் -ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்ய ஒளி உடையவனே
சத்ருக்களை திருஷ்டாந்தமாக சொல்லுகிறது என் என்னில்
சர்வஞ்ஞனாலும் நோக்க ஒண்ணாத படி அநாதி காலம்
கை கழிந்த படி சொல்கிறது
அம்புக்கு தோற்று அவை பிடரியை தள்ள தள்ள வந்தால் போலே
உன்னுடைய சௌந்தர்ய சௌசீல்யாதி குணங்கள் பிடித்து இழுக்க வந்தோம்
யாம் வந்தோம்
நீ வந்து -ரஷிக்க வேண்டி இருக்க ஆற்றாமை இருந்த இடத்தில் இருக்க ஒட்டாமல்
பரகத ச்வீகாரம்- ஸ்வகத ச்வீகாரம் –
போற்றி– புகழ்ந்து –வந்தோம்
பெரியாழ்வாரை போலே யும் வந்தோம்
அல்லாதாரைப் போலேயும்-சத்ருக்களைப் போலேயும் – வந்தோம்
நாங்கள் செய்வது எல்லாம் செய்தோம்
நீ பெறினும் பேறு இழக்கிலும் இழ -என்றபடி-

—————————————————————————————————-

22-அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர்
ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் தவிர்த்து வந்தோம்
அனன்யார்ஹை தாங்கள் என்கிறார்கள்
பள்ளிக்கட்டில் கீழ் –

மீண்டும் ராஜ்ஜியம் போனால் யாராவது கிரீடம் தலையில் வைத்து மீண்டும் அஹங்காரம் கொள்ளுவோம் என்று

ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானுக்கு வந்த நிலைமை வரக் கூடாதே
இளைய பெருமாள் போல் பிரியாமல் நிழலும் அடி தாறுமாக
சிறுச் சிறிதே கிண் கிணி
குற்றம் குறைகள் நினைத்து பாதி மூடியும்
கூக்குரலை கேட்டு பாதி திறந்தும் –
பூர்ண கடாஷம் தாங்கப் போகாதே என்றுமாம்
கோடையோடின பயிரிலே ஒரு பாட்டம் மழை வர்ஷியாதோ
கிரீஷ்ம ருதுவில் தபித்த
சாபம் அனுபவித்தே தீர வேண்டிய துக்கம் படி-

————————————————————————————————–

23-மாரி மலை
எங்கள் மநோ ரதம் ஓலக்கத்தில் பெரிய கோஷ்டியாக
எழுந்து அருளி கேட்க வேண்டியது ஒழிய
ரஹச்யமாக
பிரார்த்திக்கக் கூடியது இல்லை -என்கிறார்கள்
சிங்கம் மலை முழைஞ்சில் கிடந்து உறங்குவது போலே
இந்த யசோதை இளம் சிங்கம்
நப்பின்னை கொங்கை மேல் வைத்துக் கிடந்த மலர்மார்பா என்கிறபடி
சீரிய சிங்கம் பிறக்கும் பொழுதே சிங்கம் பெயர் பெற்ற சீர்மை
சிற்றாயர் சிங்கம் யசோதை இளம் சிங்கம்
வேரி மயிர் ஜாதிக்கு ஏற்ற பரிமளம்
கோப்புடைய
உபய விபூதியிலும் உண்டான சராசர பதார்த்தங்களை அடங்கலும் தொழிலாக வகுப்புண்டு இருக்கை
தர்ம ஜ்ஞானாதிகளாலும் அதர்ம அஜ்ஞ்ஞானாதிகளாலும்
கோப்புடைய சிம்ஹாசனம் என்றுமாம்
தர்மம் அதர்மம் ஞானம் அஞ்ஞானம் வைராக்கியம் அவைராக்யம் ஐஸ்வர்யம் அனைச்வர்யம் எட்டுக்கால்கள்
யாம் வந்த கார்யம் சொல்லாமல் -சிற்றம் சிறுகாலையில் சொல்லுவதாக விட்டார்கள்
ஆராய்ந்து அருள்
பெண்காள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பி
எல்லாரும் திரண்டு
நம் வாசல் காப்பானையும் எழுப்பி
ஐயரை எழுப்பி
ஆய்ச்சியை எழுப்பி
நம்மை எழுப்பி
அண்ணரை எழுப்பி
மீளவும் நம்மை எழுப்பி
போர வ்யசனப் பட்டி கோளே-என்று திரு உள்ளம் பற்றி
கிருபை பண்ணி அருள வேணும் -என்பதாம்

———————————————————————————————–

24-அன்று இவ்வுலகம்
தங்கள் மநோ ரதங்களை மறந்து
தண்ட காரண்ய வாசிகள் போலே
அயோத்யாவாசிகள் தேவதைகள் உட்பட பிராத்தித்தால் போலேயும்
சக்கரவர்த்தி பரசுராமன் இடம் பிரார்த்தித்தால் போலேயும்
ஸ்ரீ கௌ சல்யையார் மங்களா சாசனம் செய்தால் போலேயும்
வசுதேவர் தேவகி கண்ணன் சங்கு சக்கரங்களை மறைக்க வேண்டினால் போலேயும்
வஸ்துவில் உள்ள ஆதாராதிசயம் தூண்ட
மங்களா சாசனத்தின் மற்று உள்ள ஆழ்வார்கள்
தங்கள் ஆர்வத்து அளவு தானன்றி பொங்கும்
பரிவாலே வில்லி புத்தூர் பட்டர் பிரான் பெற்றான்
பெரியாழ்வார் என்னும் பெயர்
பிராட்டிமாரும் பிடிக்க கூசும்படி புஷ்பஹாசமான சுகுமாரமான திருவடிகள்
உடையும் கடியன ஊன்று வெம் பரல்கள் உடை கடிய வெம் கான் இடங்கள் எங்கே
தாளால் உலகம் அளந்த அசைவு தீர பல்லாண்டு
முள்ளைக் கொண்டு முள்ளை களைவது போலே
விளைவை இலக்காக குறித்து
கன்றை எறி கருவியாகக் கொண்டு
எறிவதாக இச்சித்து நடந்த போது
குஞ்சித்த திருவடிகளில் வீரக் கழலையும்
அகவாயில் சிகப்பையும் கண்டு காபபிடுகிறார்கள்
அடி போற்றி கழல் போற்றி
நீட்டின திருவடிகளுக்கும் குஞ்சித்த திருவடிகளுக்கும்
சூழ்ந்து இருந்து பரிவாரைப் போலே பரிகிறார்கள்
இந்த்ரன் உணவை கொள்ள கொண்ட நாம் அவன் உயிரை கொள்ள கொள்ளக் கூடாது என்ற குணத்துக்கும் பல்லாண்டு
வென்று பகை கெடுக்கும் வேல்
தசரத சக்ரவர்த்தி பெருமாள் இருவரும் வில் பிடித்தது போல்
கூர் வேல் கொடும் தொழிலன் நந்த கோபரும் கிருஷ்ணனும் வேல் பிடிக்க
வேலைப் பிடித்து என் அன்னைமார்கள் -இடையர் வேல் பிடிப்பார்கள் இ றே
அடி போற்றி
திறல் போற்றி
புகழ் போற்றி
கழல் போற்றி
குணம் போற்றி
வேல் போற்றி
இவர்கள் நாக்குக்கு இடும் ஷட்ரசம் இருக்கிறபடி
பறை கொள்வான் இன்று யாம் வந்தோம் -என்றது
எற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு உற்றோமே யாய் உனக்கே நாம் ஆட்செய்ய வந்தோம் -என்றபடி
யாம் வந்தோம் இரங்கு
பரகத ச்வீகாரமே ஸ்வரூபம்
ஸ்வகத ச்வீகாரம் ஸ்வரூப விருத்தம்
என்று துணிந்து இருக்கும் நாங்கள்
ஆற்றாமை மிக்கு வந்தோம்
பொறுத்து அருள்

———————————————————————————————————-

25-ஒருத்தி மகனாய்
பறை வியாஜ்யம் -உன்னையே பெற வந்தோம்
கண்ணனை பெற்ற பாக்யவது தேவகி
கண்ணனை வளர்த்த பாக்யவதி யசோதை
பிறந்த இடத்தில் ஓர் இரவும் வசிக்கப் பெற்றது இல்லை இ றே சம்சாரிகள் கீழே
நாய்க்குடலுக்கு நறு நெய் தொங்கா தாப் போலே
சம்சாரிகள் தண்மை கர்ப்ப க்ரஹத்தில் ஓர் இரா தங்க ஒட்டிற்று இல்லை
அழுது முலைப்பால் குடித்த இடமே பிறந்த இடம்
திருப் பிரதிஷ்டை பண்ணினவர்களில் காட்டிலும்
ஜீரணோத்தாரணம் பண்ணினவர்களே முக்கியர்
ஒளித்து வளர -வானிடைத் தெய்வங்கள் காண அந்தியம் போது அங்கு நில்லேல் -என்றும்
அசுரர்கள் தலைப்பெய்யில் யவம்கொலாம் என்று ஆழும் என்னாருயிர் ஆனபின் போகல் -என்றும்
கண்ணா நீ நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின் போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -என்றும்
தீங்கு நினைந்த
சகடம்
கொக்கு
கன்று
கழுதை
குதிரை
விளா மரம்
குருந்த மரம்
அசுரர்களை ஆவேசிப்பித்தும்
பூதனையை அனுப்பியும்
வில் விழவு வ்யாஜ்யத்தில் குவலயா பீடம் நிறுத்தியும்
மல்லர்களை நிறுத்தியும்
நினைத்த தீங்குகள் பல பல
அவன் நினைவை அவனோடு போக்கி
பிழைப்பித்தல் பிழையை உடையதாக்கி -பாழாக்கி
நெருப்பன்ன நின்ற நெடுமால்
கண்ணன் சேஷ்டிதங்களை நினைந்து வயிறு எரிந்து ஆய்ப்பெண்கள்-அந்த நெருப்பை வைத்தான்
உன்னை அருத்தித்து வந்தோம்
என்னை ஆக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம்
எங்களுக்கு நீ பிறந்து காட்ட வேண்டாம்
வளர்ந்து காட்டவும் வேண்டா
கொன்று காட்டவும் வேண்டா
உன்னைக் காட்டினால் போதும்
பறை தருதியாகில்
சேதனன் க்ருத்யம் ஒன்றும் பல சாதக்னம் ஆக மாட்டாது
அவன் நினைவே பல சாதனம்
இவன் எல்லாம் செய்தாலும்
அவன் அல்லேன் என்ற வன்று ஸ்வ தந்த்ரனை வளைப்பிட ஒண்ணாதே
ஆகையால் தருதியாகில் -என்கிறார்கள்
எத்தனையேனும் மேலானவர்களை எத்தனையேனும் தாழ்ந்தவர்கள்
திரு உள்ளம் ஆகில் செய்து அருள வேணும் -என்று இ றே சொல்வது
சேவகமும் யாம்பாடி
வருத்தமும் தீர்ந்து
மகிழ்ந்து
உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் -என்று அந்வயம் மகிழ்ந்திடுவோம் என்றது ஆயிற்று-

———————————————————————————————–

ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருப்பாவை -பாசுரங்கள் – 16-20-திவ்யார்த்த தீபிகை சாரம்–

September 27, 2014

16-நாயகனாய் நின்ற
சாஸ்திர விதிகளும் பாகவத அனுஷ்டானத்தை பின் செல்லும்
செய்யாதன செய்யோம் கோல் விழுக்காட்டாலே இவர்கள் அனுஷ்டானம் ஆகிறது
அவனைப் பெறுமிடத்தில் ததீயர் முன்னாக பெற வேணும் என்கிறது இப்பாட்டாலே
நாயகன் நந்தகோபருக்கும் கோயில் காப்பானுக்கும்
கடகர் இ றே நாயகர்
ஆளவந்தார் நாத முனிகள் ஆச்சார்யர்களை துதித்து இழிந்தால் போலே
சீற ஒண்ணாதபடி புருஷாகாரமாக
நாயகன் முழு ஏழ் உலகுக்கும் -என்றும்
தொல்லை வானவர் தம் நாயகன் -என்றும்
நம்முடை நாயகனே -என்றும்
இருந்தாலும்
உந்தம் அடிகள் முனிவர் -அந்த கண்ணபிரானுக்கும் நாயகர் நந்தகோபர் என்றது இ றே
கண்ணபிரான் கோயில் காப்பானே என்னாமல் நந்தகோபர் கோயில் காப்பானே
பரமபதத்தில் ஸ்வ தந்த்ரனாய் பட்ட பாடு தீர
நந்த கோபர்க்கு பிள்ளையாய் பிறந்து பாரதந்த்ரம் பேணினான்
ஒரு தலையில் குலம் தரு மாசில் குடிப் பழி என்று பதியாக
கோயிலில் வாழும் என்பார்கள்
இரண்டும் ஒருவரையே சொல்லிற்றாம்
கோயில் காப்பானே என்று ஷேத்ராபதியைச் சொல்லி
வாசல் காப்பானே என்று திரு வாசல் காக்கும் முதலியை சொல்லிற்றாகவுமாம்
ஆராலே விக்நம் வருகிறதோ என்று பயப்பட்டு எல்லார் காலிலும் விழுகிறார்கள்
தேவதாந்த்ரங்கள் காலில் விழுமவர்கள் பரிவர் காலில் விழச் சொல்ல வேணுமோ
கொடித் தோன்றும்
நந்த கோபர் திரு மாளிகை எடுத்துக் காட்ட
பெருமாளைக் காணப் பெறாதே ஆர்தனான ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான்
ராமாச்ரம சூசகம் கண்டு தரித்தால் போலே
கொடியையும் தோரணத்தையும் கண்டு இவர்கள் தரிக்கைக்கு யாயிற்று கட்டி வைத்தது
யுகம் த்ரேதா யுகமாய் காலம் நல்லடிக் காலமாய்
தமப்பனார் சம்பராந்தகனாய் பிள்ளைகளும் தாங்களும் ஆண் புலிகளாய்
அவர்கள் தாம் வழியே போய் வழியே வருமவர்களாய்
ஊரும் திரு அயோத்யையுமாய்
இருக்கையாலே ராமாவதாரத்தில் அச்சம் இல்லாமல் இருந்தது
இப்போது அங்கன் அஞ்ச வேண்டாதே பாலிலே உண்டு பனியிலே கிடக்கிறதோ
காலம் கலிக்கு தோள் தீண்டியாய் த்வாபர அந்தமாய்
தமப்பனார் பசும் புல்சாவ மிதியாத பரம சாதுவான நந்த கோபராய்
பிள்ளைகள் சிறுவராய் பின்னையும் தீம்பரிலே தலைவராய்
இருப்பிடம் இடைச் சேரியாய் அது தான் கம்சனுடைய ராஜ்யத்துக்கு மிகவும் அணித்தாய்
அவனுக்கு இறை இறுக்குமூராய்
அவன் தான் பரம சத்ருவாய்
எழும் பூண்டு எல்லாம் அசூர மயமாய் இருக்க
அச்சம் கெட்டு இருக்க இடம் இது ஆவது எங்கனே -என்ன
நாங்கள் பெண் பிள்ளைகள்
சூர்பணகை
இடைப் பெண்கள்
பூதனை
ஆயர் சிறுமியரோம்

மாயன்
பெண்கள் கோஷ்டியில் தாழ நின்று கையை காலை பிடித்து பரிமாறின படி
மணி வண்ணன்
தாழ நில்லாதே காதுகனானாலும் விட ஒண்ணாத வடிவழகை உடையவன்
இவர்களை கிடந்த இடத்தே கிடக்க ஒட்டாதே இப்படிப் படுத்துகிற வடிவழகு
தூயோமாய் வந்தோம்
பல்லாண்டு பாடுகையே பரம பிரயோஜனம் -புருஷார்த்தம்
தமது ரஷணத்துக்கு அவனே கடவன் என்கிற அத்யாவசாயம் கொண்டவர்கள்
பிரயோஜனாந்த பரர் இ றே ஓலக்கத்தில் புகுவார்
அநந்ய பிரயோஜனர் இ றே கண் வளரும் இடத்திலே புகுரப் பெறுவார் –
ஒரு வாய்ச் சொல்லாலே தண்ணீர் பந்தல் வைக்கலாய் இருக்க ஏதுக்காக இழக்கிறாய்
நேச நிலைக்கதவம்
கம்சன் பரிகரம் அடைய பிரதிகூலமாய் இருக்கிறாப் போலே
திரு ஆய்ப்பாடியிலே சேதன அசேதன விபாகம் இன்றியே
எல்லாம் அனுகூலமாய்த்து இருப்பது
படியாய் கிடந்து உன் பவள வாய் காண்பேனே போலே நிலையம் கதவுமாய் நின்று உன்னைக் காண்பேனே –
அணைய ஊர புனைய
அடியும் பொடியும் பட
பர்வத பவனங்களில் எதேனுமாக ஜனிக்கப் பெறுகிற
திர்யக் ஸ்தாவர ஜன்மங்களை
பெருமக்களும் பெரியோரும் பரிக்ரஹித்து பிரார்த்திப்பார்கள்
நேசமுடைய நிலையையும் கதவையும்
நிலை நேசம் கதவம் -நிலையோடு பொருத்தம் உடைய கதவம்-

————————————————————————————————–

17-அம்பரமே
பர்த்தாவினுடைய படுக்கையையும் பிரஜையினுடைய தொட்டிலையும் விடாத மாதாவை போலே
ஸ்ரீ நந்த கோபரையும் கிருஷ்ணனையும் விடாத யசோதை பிராட்டி போலே
கண்ணனை ஆய்ச்சியர் களவு காண்பர் கோல் என்னும் அச்சத்தினால் முதலில் ஸ்ரீ நந்தகோபர் கட்டில்
உள்ளுக் கிடக்கிறது வைத்த மா நிதியுமாய்
தாம் எடுத்த பேராளனுமானால் நோக்காது இரார் இ றே
அறம் செய்யும் -புகழை பயனாக கருதாமல் -கொடுத்து அல்லது தரிக்க மாட்டாதராய்
அம்பரமே இத்யாதி அவதாரணத்தாலே ஓர் ஒன்றையோ இவர் கொடுக்கக் கற்றது என்னும்படி இருக்கையும்
அது தானே புஷ்கலமாய் கொடுக்கையும் தோன்றும்
எம்பெருமான் -உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை -அவனை தந்து எங்கள் சத்தியை நோக்கும்
கண்ணால் காண்பதற்கு மேற்பட ஒன்றும் அறியாத இடைப் பெண்கள் என்பதால் யசோதை பிராட்டியை
முதலில் பள்ளி உணர்த்த வில்லை
யசோதை அறியவே அமையும் பின்பு தங்களுக்கு ஒரு குறை இல்லை -என்று இருக்கிறார்கள்
உகவாதார் தலையிலும் திருவடி வைத்த நீபிரார்த்திக்கும் எங்களை கடாஷிக வேண்டாமா
கிருஷ்ணன் பின்னே பிறக்க முன்னே பொற்கால் பொலிய விட்டு பிறந்த சீமானே
அவனுக்கு படுக்கையான நீயும் எங்களுக்கு படுக்கையான அவனும் உறங்காது உணர வேணும்
அனந்தன் மேல் கிடந்த எம் புண்ணியனுக்கு படுக்கை
கண்ணபிரான் பிரணயத்தாலே இவர்களுக்கு படுக்கை
அம்பரம் -ஆடை ஆகாசம்

——————————————————————————————————

18-உந்து
பிராட்டிக்கு வேற புருஷகாரம் வேண்டாமே
அவளுடைய கருணையே
வெந்நீரை ஆற்ற தானே தண்ணீர் வேணும்
பரதசையில் நாய்ச்சியார் மூவரையும்
வ்யூஹ தசையில் இருவரையும்
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் பெரிய பிராட்டியார் ஒருவரையும்
ஸ்ரீ வரஹாவதாரத்தில் ஸ்ரீ பூமி பிராட்டி ஒருவரையும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் நப்பின்னை பிராட்டியையும்
,முன்னிடிவது சம்ப்ரதாயம்
நந்தகோபன் குமரன் போல் இவளுக்கும் அவனை இட்டே
உந்து மத களிற்றன் தன்னால்வென்று தள்ளப் படுகிற
மதம் உந்து களிற்றன் — களிறு போன்றவன் களிறுகளை உடையவன் என்றுமாம்
ஸ்ரீ வசூதேவரும் இவரும் ஒரு மிடறு
அங்கு இருக்கும் களிறுகள் இங்கே இருக்க தட்டில்லை
வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து
ஓடாத -அஞ்சி ஓடாத -நடையாடாத -கம்சன் நேராக வர முடியாத தோள் வலிமை
கண்ணன் தீம்புகளை நினைத்து அஞ்சும் ஆய்சிகள் இவன் தோள் வலிமை கண்டு அச்சம் தீருவர்
திருவாய்ப்பாடியில் கிருஷ்ணன் பிறந்த பின் கம்பும் காற்றையும் ஒழிந்தார்இந்த பிராப்தி
நந்த கோபன் மருமகள் -இல்லாதார் உண்டோ -பஞ்ச லஷம் குடிப் பெண்களுக்கும் சாதாரணம் அன்றோ
நமக்கு விசேஷம் என் என்று பேசாதே கிடந்தால்
நப்பின்னாய் -என்கிறார்கள்
கம்பு -கொம்பு வளைந்து நிற்க ஒண்ணாத தடி
கற்றை -கதிர் மயிர் தொகுதி வளைந்து நிற்கக் கூடிய பொருள்கள்
இவற்றால் முரட்டு ஆண்களும் கில நாரிகளும் சூசிக்கப் படுகிறார்கள்
குழலின் கந்தம் கடுக வந்து மறு மொழி தர -கந்தம் கமழும் குழலீ-என்கிறார்கள்
நாங்களும் கண்ணன் என்னும் சென்னிப் பூவை சூடுமாறு கதவை திற என்கிறார்கள்
கோழி கூவு என்னுமால் என்று உனக்கு வயிறு எரிகைக்கு உடல் அல்லாமையாலே தெரியாதே -என்கிறார்கள்
கோழி கூவும் என்னுமால் தோழி மார் யான் என் செய்கேன்
ஆழி வண்ணர் வரும் பொழுதாயிற்று கோழி கூவும் என்னுமால்
மாதவிப் பந்தல் மேல் பல் கால் குயிலினங்கள் கூவின காண்
கொத்தலர் கோவின் மணித்தடம் கண்படை கொள்ளும் இளம் குயிலே
என் தத்துவனை வரக் கூகிற்றியாகில் தலை யல்லால் கைம்மாறு இலேனே
இன்று நாராயணனை வரக் கூவாயேல் இங்குத்து நின்றும் துரப்பன் –
பந்தார்விரலி -நாங்களும் அசேதன வஸ்துவாக இருந்தோம் ஆகில் உன் திருக்கையில் இருந்து இருப்போமே
மைத்துனன் பேர் பாட இன்னாளின் அடியான் போல்வன
சீரார் வளை
சீர்மை கையிலே கழலாமல் இருக்கை
தாம் உகக்கும் தம் கையில் சங்கமே போலாவோ
யாமுகக்கும் எம் கையில் சங்கம் எனது இழையீர்-என்றும்
என்னுடைய கழல் வளையை தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே -என்றும்
வந்து திறவாய் மகிழ்ந்து
பெரிய நம்பி திரு கிரஹம் -எம்பெருமானார் உகந்த திருப்பாவை

—————————————————————————————————-

19-குத்து விளக்கு
இத்தால் ஆஸ்ரிதர்க்கு மாறி மாறி ஒருவருக்கு ஒருவர் பரிந்து நோக்குகையாலே
நமக்கு தஞ்சமாய் இருப்பதொரு மிதுனம் உண்டு என்கிறது –
தனித் தனியே பற்றுமவர்கள் தங்கையும் தமையனும் பட்ட பாடு படுவார்கள்
மெத்தென்ன பஞ்ச சயனம் -அழகு குளிர்ந்தி மென்மை பரிமளம் வெண்மை
மென்மை விசேஷித்து
துளிர் மலர் பஞ்சு மெல்லிய கம்பளம் பட்டு -இவற்றால் என்றுமாம்
பஞ்சால் ஆன என்றுமாம்
கொங்கை மேல் வைத்து கிடந்த -அவளை இழுத்து தன மேல் கொண்ட அவதாரிகை படி
மலர் மார்பா -மாசூணாச் சுடர் உடம்பாய் மலராது குவியாது -இது ஸ்வரூபம் பற்றி –
அபிமத ஜன லாபத்தாலே அவிகாராயா இருப்பவனும் விகாரம்
யசோதை பிராட்டி கட்டுக்கு அலருகிற மார்பு இவளுடைய ஸ்தன பந்தத்துக்கு அலரச் சொல்ல வேணுமோ
அடைக்கலத்து ஓங்கும் –புடைகலர்ந்தானை –திருவிருத்தம்
-புடைக்க அலர்ந்தானை -அலந்தானை இல்லை –
எழுந்து வாராய் சொல்லாமல் வாய் திறவாய் என்கிறார்கள்
பிரிக்க ஒண்ணாது இ றே -மிடற்று ஓசையே வாழ்விக்குமே
உன்னால் அல்லாது செல்லாது இருக்க எங்களுக்கு
ஒரு வார்த்தையும் அரிதாம் படி பேசாதே கிடக்கிறது என்
திறக்கிறவர்களையும் திறக்க ஒட்டாதே
நீயும் முலைக்கு கீழே அமுக்குண்டால்
கிடந்த இடத்தே கிடந்து- மாசுசா என்னவும் அரிதோ
உன் மார்பை நப்பின்னைக்கு தந்தாய் ஆகிலும் வாயையாகிலும் எங்களுக்கு தரலாகாதோ
நாங்களும் உன்னைப் போலே மைத் தடம் கண்ணிகளாக வேண்டாவோ
உன் மணாளனை
பொதுவாக உண்பதனை நீ உண்டக்கால் சிதையாரோ உன்னோடு செல்வப் பெரும் சங்கே
எத்தனை போதும் துயில் எழ ஒட்டாய் காண்
சம்போக வ்ய்சதமாக கட்டின கை நெகிழ்கிலும் உடம்பு வெளுப்புதீ
கலவிக்கு உடலான வியாபாரத்தையும் பிரிவுக்கு உடல் என்று பிழைக்க மாட்டாய்
புணர்ச்சிக்காக பிரியிலும் தடுப்பது வளைப்பது ஆவுதி
தத்துவம் அன்று தகவு
தத்துவம் -நாங்கள் சொன்னது ஆற்றாமையால் கண்ணாம் சுழலை இட்டு சொன்னது அன்று உண்மையே சொன்னோம் இத்தனை காண்
அன்று தகவு -எங்கள் பக்கலிலும் நீ இங்கன் உபேஷை தோற்ற இருப்பது தருமம் அன்று
அன்றிக்கே
தத்துவம் அன்று தகவு -உனக்கு நீர்மை உண்டு எனபது உண்மை அன்று
அன்றிக்கே
தத்துவம் அன்றி தகவும் அன்று கட்டின பட்டத்துக்கு சேரும் இத்தனை-

————————————————————————————————-

20-முப்பத்து மூவர்
பிரயோஜனாந்த பரர்களுக்கு கார்யம் செய்து
அநந்ய பிரயோஜனரான எங்களை உபேஷித்து
முன் சென்று கோஷ்டியில் முன் இல்லை துன்பம் வரும் முன் காலத்திலே
கம்பம் கப்பம் நடுக்கம் தவிர்த்து
இறை ராவணாதிகளுக்கு பணிப்பூ விட்டு திரியாமல்
தவிர்க்க வல்ல கலி வலிமை உடையாய்
கலி என்று மிகுதியாய் சகல தேவதைகளையும் ரஷிக்கையாலே சர்வாதிகநானவனே -என்றுமாம்
செப்பம் உடையார்
ஆஸ்ரித விரோதிகளை நிரசிக்கும் பொழுது தனக்கு ஒன்றும் நேராமல்
ஆர்ஜவம் -நினைவு சொல் செயல் ஒருபடிப்பட்டு
மணாளனை நீராட்டு
மணளனோடு -மணாளனையும் எம்மையும் சம்ச்லேஷிக்கச் செய்
எம்மை விரஹம் தின்ற உடம்பை காட்டி –

—————————————————————————————————

ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.