ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-9-7—ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம்-

தந்தை தாய்-பிரவேசம் –

வல்லிச் சிறு நுண் இடையாரிடை நீர் வைக்கின்ற அல்லல் சிந்தை தவிர அடைமின் -என்று
பர உபதேசத்துக்கு உறுப்பாக இதர விஷயங்களின் தண்மையை அனுசந்தித்தார் –
அது தம் அளவிலேயாயிற்று –
பிறருக்கு உபதேசிக்கைக்கு நாம் தாம் இதில் நின்ற நிலை என்ன என்று தம்மைப் பார்த்தார் –
இன்னமும் சம்சார வாசனை கழிந்தது இல்லை –
இழக்கைக்கு ஹேதுவான சரீர சம்பந்தம் இன்னமும் அனுவர்த்தியா நின்றது –
போக்யமான விஷயங்கள் சந்நிஹிதமாய் இரா நின்றன –
ஆனபின்பு நாம் இன்னமும் இதில் நின்றும் அழகிதாக கால் வாங்கினமை போராது-
நாம் இதில் நின்றும் மீண்ட அளவு பார்த்து
நம் பேற்றுக்கு தாம் முற்பாடனாய் கொண்டு
மஹாபலியினுடைய யஞ்ஞா வாடத்திலே தம் உடைமை பெறுவதற்கு அர்தித்வம் எல்லாம் தோற்றி நின்றாப் போலே
திரு வல்ல வாழிலே வந்து நின்றான் ஆயிற்று  –
சம்சார வாசனை கழிந்தது இல்லை –
தேஹம் அஸ்திரமாய் இரா நின்றது –
விஷயங்கள் சந்நிஹிதமாய் இரா நின்றன –
ஐஸ்வர் யாதிகள் நிலை நில்லாதாய் இரா நின்றன –
இவை இத்தனையும் தப்பி –
அவ்வருகு பட்டால் –
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் ஆகிற விலக்கடிகள் தப்புகை
சாலப் பணி யுண்டாய்  இரா நின்றது –
இவை இப்படி தண்ணிய வென்று புத்தி பண்ணி இருந்தாய் ஆகில்
அவன் நித்ய வாஸம் திரு வல்ல வாழை வாயாலே சொல்லுவதாக
நெஞ்சாலே மருவப் பார் -என்று திரு உள்ளத்தோடு கூட்டுகிறார் –

————————————-

தந்தை தாய் மக்களே சுற்றம் என்று உற்றவர் பற்றி நின்ற
பந்தமார் வாழ்க்கையை நொந்து நீ பழி எனக் கருதினாயேல்
அந்தமாய் யாதியாய் ஆதிக்கும் ஆதியாய் ஆயனாய
மைந்தனார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-1-

தந்தை தாய் மக்களே சுற்றம் என்று உற்றவர் பற்றி நின்ற பந்தமார் வாழ்க்கையை –
தமப்பன் தாய் புத்ரர்கள் உறவு முறையார் சம்பந்திகள்
என்று இங்கனே பற்றிக் கொடு நிற்கிற
பந்தகமான யாத்ரையை –

நொந்து நீ பழி எனக் கருதினாயேல் –
மாதா பிதா ப்ராதா -என்கிறபடியே
அவன் ஒருவனே சர்வ வித பந்துவாய் இருக்க
சோபாதிக பந்துக்களை நிருபாதிக பந்துக்களாக நினைத்து
போருகிற பந்தகமான யாத்ரையை
அனுசந்தித்து வெறுத்து
ஈஸ்வர சேஷமான ஆத்ம வஸ்துவுக்கு இது அவத்யாஹம் என்று புத்தி பண்ணினாய் ஆகில் –

அந்தமாய் யாதியாய் ஆதிக்கும் ஆதியாய் ஆயனாய மைந்தனார்-
சர்வமும் உப சம்ஹ்ருதம் ஆனவன்று இவற்றுக்கு லய ஸ்தானமாய்-
சிருஷ்டி காலம் வந்தவாறே உத்பத்தி ஸ்தானமாய்
காரணாவஸ்திதமான  சித் அசித்துக்களுக்கும் நிர்வாஹகனாய்
கார்ய மத்யே கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தவன் –

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே-
நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற திரு வல்ல வாழை
வாயாலே சொல்லும்படியாக
நெஞ்சாலே நினைக்கப் பண்ணப் பாராய் -நெஞ்சே என்கிறார் –

—————————————————-

மின்னு மா வல்லியும் வஞ்சியும் வென்ற நுண்ணிடை நுடங்கும்
அன்ன மென்னடையினார் கலவியை அருவருத்து   அஞ்சினாயேல்
துன்னு மா மணி முடிப் பஞ்சவர்க்காகி முன் தூது சென்ற
மன்னனார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-2-

மின்னு மா வல்லியும் வஞ்சியும் வென்ற நுண்ணிடை நுடங்கும்
மின்னும் அழகிய கொடியும் வஞ்சிக் கொம்பும்
இவற்றைத் தோற்ப்பிக்கும் படியான
நேரிய இடையானது துவளும் படி இருப்பாராய்-

அன்ன மென்னடையினார் கலவியை அருவருத்து   அஞ்சினாயேல்  –
அன்னம் போலே மிருதுவான நடையை உடையரான ஸ்திரீகள்
ஓட்டை சம்ச்லேஷம் ஆகிறது சாலப் பொல்லாது –
அநந்தரம் ஸ்நான உபகரணம் கொண்டு புதுப்பட வேண்டி இருப்பதொன்று –
அத்தை அருவருத்து அஞ்சினாய் ஆகில் –

துன்னு மா மணி முடிப் பஞ்சவர்க்காகி முன் தூது சென்ற மன்னனார் –
நெருங்கின மணிகளால் செய்யப் பட்ட முடியை உடையரான
பாண்டவர்களுக்காக  பண்டு தன்னை தாழ விட்டு
தூது போன மேன்மையை உடையவர் –

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
நம்மை யாரோ ஏவிக் கார்யம் கொள்வார் என்று
வந்து நிற்கிற திரு வல்ல வாழை —

———————————————-

பூணுலா மென் முலைப் பாவைமார் பொய்யினை மெய்யிதென்று
பேணுவார் பேசுமப் பேச்சை நீ பிழை எனக் கருதினாயேல்
நீணிலா வெண் குடை வாணனார் வேள்வியில் மண்ணிரந்த
மாணியார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-3-

பூணுலா மென் முலைப் பாவைமார் பொய்யினை மெய்யிதென்று-
முத்தாஹாரம் தொடக்கமான ஆபரணங்களை உடைத்தாய் –
விரஹசஹம் அல்லாத முலையை உடையரான ஸ்திரீகள் உடைய பொய் உண்டு –
அவர்கள் ஆபாத ப்ரதீதியில் ஸ்நேஹிதர்களாகப் பண்ணிக் காட்டும் அவற்றை மெய்யாகக் கொண்டு –

பேணுவார் பேசுமப் பேச்சை நீ பிழை எனக் கருதினாயேல் –
என்றும் ஒக்க மெய்யாய் இருக்கும் பகவத் விஷயத்தை போலே
ஆதரித்துக் கொண்டு போருகிறவர்கள் சொல்லும் வார்த்தையை
நீ தப்பு என்று புத்தி பண்ணினாய் ஆகில்  –

நீணிலா வெண் குடை வாணனார் வேள்வியில் மண்ணிரந்த மாணியார் –
நிலா பரந்தாப் போலே இருக்கிற வெண் கொற்றக் குடையை
யுடையனான மகா பலியுடைய யாகத்திலே சென்று
தன் அல்லாதத ஒன்றை அர்த்திப்பாரைப் போலே பூமியை அபேஷிக்க
இரப்பிலே தகண் ஏறின வடிவை  யுடையவர் –

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
தம்முடைய அர்த்தித்வம் தோற்ற வந்து நிற்கிற திரு வல்ல வாழை –

—————————————————-

பண்ணுலா மென் மொழிப் பாவைமார் பணை முலை யணைது நாம் என்று
எண்ணுவார் எண்ணமது ஒழித்து நீ பிழைத்து உய்யக் கருதினாயேல்
விண்ணுளார் விண்ணின் மீதியன்ற வேங்கடதுளார் வளங்கொள் முந்நீர்
வண்ணனார் வல்ல வாழ் சொல்லுமால் வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –9-7-4-

பண்ணுலா மென் மொழிப் பாவைமார் பணை முலை யணைது நாம் என்று  -எண்ணுவார் எண்ணமது ஒழித்து-
பண் மிக்கு இருந்துள்ள மிருதுவான பேச்சை உடையரான ஸ்திரீகள் உடைய
நெருங்கின முலைகளோடு அணையக் கடவோம் என்று
மநோ ரதிக்குமவர் களுடைய மநோ ரதத்தைத் தப்பி –

நீ பிழைத்து உய்யக் கருதினாயேல் –
நீ உஜ்ஜீவித்துப் போகப் பார்த்தாயாகில் –

விண்ணுளார் விண்ணின் மீதியன்ற வேங்கடதுளார் வளங்கொள் முந்நீர் வண்ணனார் –
நித்ய சூரிகளுக்கு காட்சி கொடுத்துக் கொண்டு
பரமபதத்திலே இருக்கிறவர்
அத்தோடு ஒரு போலியான ஒக்கத்தை உடைத்தான திருமலையிலே வர்த்திக்கிறவர் –
தர்ச நீயமான கடல் போலே இருக்கிற வடிவை உடையவர் –
வர்த்திக்கிற –

வல்ல வாழ் சொல்லுமால் வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
திரு வல்ல வாழை –
அங்கு உள்ளு நிற்கிறவர் வடிவு அழகு இருக்கிறபடி –

———————————————-

மஞ்சு தோய் வெண் குடை மன்னராய் வாரணம் சூழ வாழ்ந்தார்
துஞ்சினார் என்பதோர் சொல்லை நீ துயர் எனக் கருதினாயேல்
நஞ்சு தோய் கொங்கை மேலங்கை  வாய் வைத்து அவள் நாளையுண்ட
மஞ்சனார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-5-

மஞ்சு தோய் வெண் குடை மன்னராய் வாரணம் சூழ வாழ்ந்தார் –
மேகப் பதத் தளவும் செல்ல ஓங்கின
வெண் கொற்றக் குடையை உடையராய்
திரள் திரளான ஆனை யணியை உடையராய் வாழ்ந்த –

துஞ்சினார் என்பதோர் சொல்லை நீ துயர் எனக் கருதினாயேல் –
ராஜாக்கள் முடிந்தார்கள் என்று கேட்டுப் போருகிற வார்த்தையை
நீ துக்கம் என்று புத்தி பண்ணினாய் ஆகில்

நஞ்சு தோய் கொங்கை மேலங்கை  வாய் வைத்து அவள் நாளையுண்ட மஞ்சனார்
நஞ்சாலே நிறைந்து இருந்துள்ள முலையின் மேலே
அழகிய கையையும் வாயையும் வைத்து
அவளுடைய ஆயுஸையும் முடித்த  -மைந்தனார்

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
விரோதி நிரசனமே யாத்ரையாய் இருக்கிறவர்
வர்த்திக்கிற திரு வல்ல வாழை –

————————————

உருவினார் பிறவி சேரூன் பொதி  நரம்பு தோல் குரம்பையுள் புக்கு
அருவி நோய்செய்து நின்ற ஐவர் தாம் வாழவதற்கு அஞ்சினாயேல்
திருவினார் வேத நான்கு ஐந்து தீ வேள்வியோடு அங்கமாறும்
மருவினார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-6-

உருவினார் பிறவி சேரூன் பொதி  நரம்பு தோல் குரம்பையுள் புக்கு –
நித்தியமான  ஆத்மவஸ்துவுக்கு ஜன்மம் ஆகிறது
சூஷ்ம சரீரத்தோடே கூட ஸ்தூல சரீரத்தில் பிரவேசிக்கை-
தேக சம்ச்லேஷ ரூபமான ஜன்மத்தோடே
மாம்சத்தை பொதிந்து கொண்டிருக்கிற
நரம்பு தோலாகிற சரீரத்தை பிரவேசித்து   –

அருவி நோய் செய்து நின்ற ஐவர் தாம் வாழவதற்கு அஞ்சினாயேல்-
எனக்கடைத்த  விஷயத்தைக் காட்டு -என்று
கிலேசிப்பிக்கிற
ஸ்ரோத்ராதிகள் உடைய குறும்புக்கு அஞ்சினாய் ஆகில் –

திருவினார் வேத நான்கு ஐந்து தீ வேள்வியோடு அங்கமாறும் மருவினார்-
ப்ராஹ்மண  லஷணங்களால் குறைவற்று இருக்கிற
நாலு வகைப் பட்ட வேதம்
பஞ்சாக்னிகள்
பஞ்ச மகா யஞ்ஞங்கள்
அங்கங்கள் ஆறு
இவற்றை யாத்ரையாக உடையராய் இருப்பார்  வர்த்திக்கிற   -திரு வல்ல வாழை –
வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –

————————————————-

நோயெலாம் பெய்ததோர் ஆக்கையை மெய்யெனக் கொண்டு வாளா
பேயர் தாம் பேசுமப் பேச்சை நீ பிழை எனக் கருதினாயேல்
தீயுலா வெங்கதிர்த் திங்களாய் மங்குல் வானாகி நின்ற
மாயனார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –9-7-7-

நோயெலாம் பெய்ததோர் ஆக்கையை மெய்யெனக் கொண்டு வாளா பேயர் தாம் பேசுமப் பேச்சை நீ பிழை எனக் கருதினாயேல் –
நோய் எல்லா வற்றையும் இட்டுப் பண்ணின இந்த அஸ்த்ர சரீரத்தை மெய்யெனக் கொண்டு
ஈஸ்வரன் அடியாக வந்த இச்சையாலே  ஆதல்
அன்றிக்கே
ஈஸ்வரேச்சையாலே யாதல் வரக் கடவதான அப்ராக்ருத  சரீரத்தோபதியாக நினைத்து
வ்யர்த்தமே அந்யதா ஜ்ஞான யுக்தராய் இருக்கிறவர்
சொல்லிக் கொடு திரிகிற
வார்த்தையை நீ அசத்தியம் என்று புத்தி பண்ணினாய் யாகில்   –

தீயுலா வெங்கதிர்த் திங்களாய் மங்குல் வானாகி நின்ற மாயனார் –
நீர்க் களிப்பை அறுக்கைக்கு ஈடாக உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யனாய்
அவனால் வந்த தாபத்தை ஆற்றுகைக்கு ஈடான தண்ணளியை உடைத்தான சந்த்ரனாய் –
மேக சஞ்சாரத்தை யுடைத்தான ஆகாசமாய் நிற்கிற
ஆச்சர்ய பூதரானவர் –

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி
வந்து நிற்கிற திரு வல்ல வாழை –

———————————————————

மஞ்சுசேர் வானெரி நீர் நிலம் காலிவை மயங்கி நின்ற
அஞ்சு சேராக்கையை அரணம் அன்று என்று உய்யக் கருதினாயேல்
சந்துசேர் மென் முலைப் பொன் மலர்ப் பாவையும் தாமும் நாளும்
வந்துசேர் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே–9-7-8-

மஞ்சுசேர் வானெரி நீர் நிலம் காலிவை மயங்கி நின்ற –
மேகங்கள் சஞ்சரியா நின்றுள்ள ஆகாசம்
தேஜோ பதார்த்தம்
ஜலதத்வம்
பூமி
காற்று
இவையாய்க் கொண்டு
பஞ்சசீக்ருதமாய் நின்ற –

அஞ்சு சேராக்கையை அரணம் அன்று என்று உய்யக் கருதினாயேல் –
உபசயாத்மகமான சரீரத்தை இது
நமக்கு ரஷகம் அன்று என்று புத்தி பண்ணி -பலவாய்க் கூடி ஒன்றானது தன்னடையே பிரிந்து போம் என்று பார்த்து
உஜ்ஜீவிக்கப் பார்த்தாய் ஆகில் –

சந்துசெர் மென் முலைப் பொன் மலர்ப் பாவையும் தாமும்
போக்யதைக வேஷையாய்-
சந்தனத்தாலே அலங்க்ருதமாய்-
மிருது ஸ்வபாவமான திரு முலைத் தடங்களை உடையளாய்
பொற்றாமரையை இருப்பிடமாக    உடையாளான
பெரிய பிராட்டியாரும்
அவளுக்குத் தகுதியான தாமும்
ரகவோஹர்த்தி வைதேஹீம் -என்னுமா போலே –

நாளும் வந்துசேர் -வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
அவன் வரக் கடவ வழி எல்லாம் வந்து நின்றான் –
வந்ததே -என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லும் இத்தனை நீ செய்ய வேண்டுவது –

——————————————–

வெள்ளியார் பிண்டியார் போதியார் என்று இவர் ஓதுகின்ற
கள்ள நூல் தன்னையும் கருமம் அன்று என்று உய்யக் கருதினாயேல்
தெள்ளியார் கை தொழும் தேவனார் மா முநீரமுது தந்த
வள்ளலார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –9-7-9-

வெள்ளியார் பிண்டியார் போதியார் என்று இவர் ஓதுகின்ற –
சுக்ரனைச்சொல்லுதல்
அன்றிக்கே வெள்ளி  மலையை வாசஸ் ஸ்தானமாக உடைய ருத்ரன் -என்ணுதல்-
அசோகா  வருஷத்தின் கீழே இருக்கக் கடவ   ஆர்ஹதர்
அரசின் கீழே இருக்கக் கடவ பௌத்தர் என்று
சொல்லப் படுகிற இவர்கள் கதறிக் கொண்டு திரிகிற –

கள்ள நூல் தன்னையும்  கருமம் அன்று என்று உய்யக் கருதினாயேல்
யதாஹி சோரஸ் சததாஹி புத்த -என்னக் கடவது இறே-
இது நமக்கு கர்த்தவ்யம் அன்று என்று
உஜ்ஜீவிக்க விரகு பார்த்தாயாகில்  –

தெள்ளியார் கை தொழும் தேவனார் –
சார அசார விவேக ஜ்ஞராய் இருக்குமவர்கள் ஆஸ்ரயிக்க –
அவர்களுக்கு ஆஸ்ரயணீயராய் இருக்கிறவர் –
சார அசார விவேகஜ்ஞ-
சார அசார விவேகஜ்ஞ்ஞாராய் ஆகிறார் -நல்லதையும் தீயதையும் விவேகித்து
நல்லத்தைக் கைக்கொண்டு
தீயத்தை விட்டு இருக்குமவர்கள்
கரீயாம்ச –
நல்லதை கைக் கொள்ளும்தனை சீர்மை உடையவர்கள்
விமத்சரா –
நன்மை கண்டால் பொறாமை கொண்டாடாதே இருக்குமவர்கள்
பிரமாண தந்த்ரா –
கேவல தர்க்கம் கொண்டு அர்த்த நிர்ணயம் பண்ணுகை அன்றிக்கே
பிரமாணம் கொண்டு அர்த்த நிச்சயம் பண்ணுமவர்கள்

மா முநீரமுது தந்த வள்ளலார் –
தன்னை ஒழிய வேறு ஒன்றை போக்யமாக நினைத்து இருப்பார்க்கும்
அத்தைக் கொடுக்கும் மகோதாரன் –

வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –
இவ்வமிர்தம் எனக்கு வேண்டா என்னாமை கிடாய் வேண்டுவது –

———————————————

மறைவலார் குறைவிலா ருறையுமூர் வல்ல வாழடிகள் தம்மை
சிறைகுலா வண்டறை சோலை சூழ் கோல நீளாலி நாடன்
கறையுலா வேல் வல்ல கலியன் வாயொலி யிவைகற்று வல்லார்
இறைவராய் இருநிலம்  காவல் பூண்டு இன்ப நன்கெய்துவாரே –9-7-10-

மறைவலார் குறைவிலா ருறையுமூர் வல்ல வாழடிகள் தம்மை –
வேத தாத்பர்யம் கைப் பட்டு இருப்பாராய்
மற்றும் அத்ருஷ்ட பரிகரங்களால்   குறைவற்று இருக்கிற
பிராமணர் வர்த்திக்கிற திரு வல்ல வாழில் நிற்கிற
ஸ்வாமிகளைக் கவி பாடிற்று –

சிறைகுலா வண்டறை சோலை சூழ் கோல நீளாலி நாடன்  –
சிறையை உடைத்தாய் இருக்கிற வண்டிகளின் உடைய
கொண்டாடத்தை
யுடைத்தாய் இருப்பதாய் -மற்றும் சொல்லுக்கு உறுப்பான நன்மைகள் எல்லா வற்றாலும் குறைவற்று
இருக்கிற
சோலைகளாலே சூழப் பட்டு
தர்ச நீயமே இருக்கிற திரு வாலி நாட்டை உடையராய் –

கறையுலா வேல் வல்ல கலியன் வாயொலி யிவைகற்று வல்லார் –
பிரதிபஷ நிரசன த்வரையால்  கரை கழற்ற அவசரம் இன்றிக்கே
இருக்கிற வேலைக் கையிலே உடைய ஆழ்வார்
ஒலியை உடைத்தாம் படி அருளிச் செய்த இத்தை கற்று வல்லார் –

இறைவராய் இருநிலம்  காவல் பூண்டு இன்ப நன்கெய்துவாரே –
பூமிப் பரப்புக்கு அடைய தாங்களே நிர்வாஹகராய்
தேஹ சமனந்தரம்
நித்ய விபூதியிலே புக்கு
ஏஷஹ்யேவா  நந்தயாதி -என்கிறபடியே
நிரதிசய ஆநந்த யுக்தராவார் –

———————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: