ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-9-4—ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம்-

காவார் மடல் பெண்ணை -பிரவேசம் –

திருப் புல்லாணி ஏறப் போக வேணும் என்று கொண்டு
உத்யோகித்து –
கால் நடை தாராமல் தளர்ந்து
உண்ணப் புக்கவன் சோற்றிலே தோஷ தர்சனம் பண்ணினால்
எல்லாம் உண்டு சமைந்தோம் -என்னுமா போலே தொடங்கினது எல்லாம் அழகிதாக தலைக் கட்டினோம் என்று
கண்ணால் கண்ட பஷிகளைத் தூது விடுவது
முன்புள்ளார் நோவுபட உதவினபடி சொல்லுவது
பந்துக்கள் ஹித வசனம் கேளாத படியான
தசையைச் சொல்லுவதாய்  தலைக் கட்டுகிறார் –

———————————————————–

காவார் மடல் பெண்ணை அன்றில் அரி குரலும்
ஏவாயின் ஊடு இயங்கும்  எக்கில்  கொடிதாலோ
பூவார் மணம் கமழும் புல்லாணி கை தொழுதேன்
பாவாய் இது நமக்கோர் பான்மையே யாகாதே —9-4-1-

பிரிந்த நிலத்தில் இருக்க ஒண்ணாது ஒழிவது
போகத் தொடங்கின தேசத்திலே போய்ப் புக ஒண்ணாது ஒழிவது
நம் தசை இருந்த படி -என் -என்கிறாள்  –

காவார் மடல் பெண்ணை அன்றில் அரி குரலும் –
தாய்மார் ஹித வசனத்துக்கு மேலே இதுவும் வேணுமோ –
அன்றில் அரி குரலும் —
அன்றிலின் உடைய ப்ரணய கத்கதமான பேச்சு -என்னுதல்
அரி குரல் -என்னுதல்-
என்னுடைய நெஞ்சுக்கோர் ஈர்வாளாம் என் செய்வேன் -பெரிய திரு மடல் -என்னுமா போலே –
ஒன்றே ஆற்ற ஒண்ணாது இருக்க எங்கும் அதுவே யாவது –
ஒரு மடலே எங்கும் ஒக்க  சோலை செய்து இருக்கிறபடி –
மடல் பெண்ணையை  உடைத்தான காவிலே ஆர்ந்த அன்றில் -என்னவுமாம்
இலங்கை அடைய ராஷசர் என்னுமா போலே
தார்மிகராய் இருப்பார் வைத்த தண்ணீர் பந்தலிலே
வழியடிக்காரர் ஒதுங்குமா போலே
மடல் எடுத்தாகிலும் பிழைக்க நட்ட பனையிலே அன்றில் வந்து குடி புகுந்தது –
பிரபதனமும் பலியாத தசையில் செய்யுமது ஓன்று இறே-
அவன் தன் ஸ்வரூபத்தோடு சேரச் செய்யா விட்டால்
இவன் தன் ஸ்வரூபத்தை
அழித்தாலும் பெறப் பார்க்குமே   –

ஏவாயின் ஊடு இயங்கும்  –
காம சரங்களாலே புண் பட்டு இறே உடம்பு அடையக் கிடக்கிறது
ஸூ ப்ரஹ்மண்யன் கையில் வேல்
ஸ்ரீ பரசுராம ஆழ்வான் கையில் அம்பு
இவற்றாலே துளைப்புண்ட மலை
அம்பு வாய்களை புதுப்  புண் செய்து கொடு காணும் போகிறது –

எக்கில்  கொடிதாலோ –
எக்கில் காட்டில் -என்னுதல்
எக்கு போலே என்னுதல்
இத் த்வனி ஆற்றும் போது வேலிலே வைத்து ஆற்ற வேண்டும்படி இருக்கை
லௌகிக அக்னியில் காட்டில் நரகாக்னி கொடிதாய் இருக்கும் இறே –

பூவார் மணம் கமழும் புல்லாணி கை தொழுதேன்
பரிமளம் அசஹ்யம் ஆகாத தேசம் தேடித் புக அழகிதாக ஆசைப் பட்டேன்
விரோதியான இந்நிலத்தை விட்டு
பிராப்ய தேசத்திலே போய்ப் புக அழகியதாக கோலினேன் -என்கிறாள் –

பாவாய் –
இதுக்குத் தான் இவள் சொல்லுகிறது
இவளுடைய பாரவச்யம் கண்டு
தன் இழந்து இவள் வியாபாரிக்க வேண்டும்படியாய் யாயிற்று அவள் இருக்கிறது
யாமுடைத் துணை என்னும் தோழி மாரும் – திருவாய் மொழி –
நாம மாத்ரமே காணும் உள்ளது
நாயகன் பிரிந்ததுக்கு நோவு படும் இத்தனையே இவளுக்கு உள்ளது
இவள் ஆற்றாமைக்கும் -அவன்  வாராமைக்கும் -இரண்டுக்கும் நோவு பட வேணுமே அவளுக்கு
இது ஒரு பாசுரம் இட்டு சொல்ல ஒண்ணாது காணும் –
பிரிந்த நிலத்திலே இருக்க ஒண்ணாது ஒழிவதே
பிராப்ய தேசத்திலே புக ஒண்ணாது ஒழிவது
உசாத் துணை இன்றிக்கே ஒழிவதான தசை இறே நமக்கு
இழவில் வந்தால் இருவருக்கும் ஒத்து இருக்கும் இறே –

இது நமக்கோர் பான்மையே யாகாதே –
மாறாடி வருமது இன்றிக்கே இது ஸ்வ பாவமாய் விட்டதே
நித்ய சூரிகள் நித்ய அனுபவம் பண்ணா நின்றார்கள்
இவ்வருகு உள்ளார் விஷயங்களில் அந்ய பரராகா நின்றார்கள்
மூன்றாம் விபூதியாக பண்ணி விட்டதாகாதே நோவு படுத்துகைக்கு நம்மை -என்கிறாள்  –

————————————————-

முன்னம் குறளுருவாய் மூவடி மண் கொண்டளந்த
மன்னன் சரிதைக்கே மாலகிப் பொன் பயந்தேன்
பொன்னங்கழிக் கானல் புள்ளினங்காள் புல்லாணி
அன்னமாய் நூல் பயந்தார்க்கு ஆங்கு இதனைச் செப்புமினே –9-4-2-

நோவு படுகை நமக்கே ஸ்வ பாவமாய் விட்டது என்று
ஒரு வார்த்தை சொல்லி பின்பு பேசாதே இருக்கும் பிரகிருதி அன்றே –
தான் இருக்கிற இடத்தே வர்த்திக்கிற சில பஷிகளை தூது விடுகிறாளாயிற்று
சுலபன் அல்லாதவனை  ஆசைப் பட்டு உடம்பு வெளுத்து இருக்கிறேனோ
அது தான் பரத்வம் என்னும் படி இருக்கிற இடத்தே
என் தசையை அறிவுயுங்கள் -என்கிறாள் –

முன்னம் குறளுருவாய் மூவடி மண் கொண்டளந்த
கால விப்ரகர்ஷம் போக்கி
தேச விப்ரகர்ஷம் அல்ல கிடீர் இழைக்கைக்கு –
பாவியேன் -இன்று அன்றே அவ்வடிவு கொள்ள அடுப்பது –
ஒரு நீர்ச் சாவி கிடக்க கடலிலே வர்ஷிப்பதே
ஆறு புகா விட்டாலும்
வர்ஷியா  விட்டாலும்
கடலுக்கு குறை இல்லை இறே-
கால பிரத்யா சத்தியாலே பல்லிலே பட்டுத் தெரித்தது -என்கிறாள்  –

குறளுருவாய்-
அப்ராக்ருத சமஸ்தானத்தை
கண்ணாலே முகக்கலாம் படி -யாக்கின படி –

மூவடி மண் கொண்டளந்த
தரை லோக்யத்துக்கு அவ்வருகும் நித்ய விபூதியும்
தன்னதாய் இருக்கிறவன்
கிடீர் மூவடியை இரந்தான் –
இரந்ததுவும் -மண் அளந்ததுவும் மிகை காணும் –
அவ்வடிவைக் கண்ட போதே ஆத்மாத்மீயங்களை
இவனதாக்கினான் ஆயிற்று -அவன்
தத்த மச்யாபயம் மயா-என்னுமா போலே –
ராகவம் சரணம் கத -என்றதுக்கு உள்ளே பெருமாள் அங்கீகாரமும் உண்டு –
நடுவு கால ஷேபம் மகா ராஜர் அனுமதி பெறுகைக்காக ஆயிற்று –

மூவடி மண் கொண்டளந்த மன்னன்-
அவன் பக்கல் இரந்து பெற்று வளர்ந்து அளந்து கொண்டான் ஆயிற்று
அவனுடைய அபிமானத்தோடு சேர்க்கைக் கொள்ளுகைக்காக இரந்தான் ஆயிற்று
மன்னன் –
ராஜாதி ராஜ சர்வேஷாம்
விஷ்ணுர் ப்ரஹ்ம மயோ மகான்  -ஈஸ்வரம்  தம் விஜா நீமஸ் சப்ரஜாபதி -என்னுமா போலே –

மன்னன்-சரிதைக்கே மாலகிப் பொன் பயந்தேன்-
அன்யார்தமான செயலிலே நிறம் இழந்தேன் –
இந்த்ரனுக்காக செய்த செயல் என்று தோற்றிற்று இல்லை காணும் இவர்க்கு
உன்னைப் பிரமாணித்தார் பெற்றே பேறு-
ஆஸ்ரிதர் எல்லாருக்குமாக செய்த செயல் என்று இருக்கிறார் –
தன் உருக் கெடுத்து  -வேற்று உரு கொள்ளுவது
இரப்பது
அளப்பதான –
செயலிலே யாய்த்து விவரணை யாயிற்று –

பொன்னங்கழிக் கானல் புள்ளினங்காள் –
தான் இருந்த இடத்துக்கு அணித்தாகப்
பொன்னங்கழி என்ற ஒரு   நீர் ஓடுகால் உண்டு போலே
ஏக தேச வாசித்வத்தால் வந்த சம்பந்தம் கொண்டு
தன் கார்யம் அவற்றுக்குச் செய்ய வேணும் என்று இருக்கிறாள் –
அதுக்கு மேலே பிரிந்தாரைச் சேர்க்கும் சிறப்புடையவர் ஆயிற்று
முன்பு போனவனைப் போலே தனி போக வேண்டாம் இறே உங்களுக்கு –

புல்லாணி அன்னமாய் நூல் பயந்தார்க்கு ஆங்கு இதனைச் செப்புமினே   —
இவை தூது  போக சமைந்தால் போலே யாய்த்து
அவன் கிட்ட வந்து இருக்கிறபடியும் –

அன்னமாய் நூல் பயந்தார்க்கு –
பிரிக்க வல்லார்க்கு இழந்த வேத சஷூசை ப்ரஹ்மாவுக்காக
மீட்டுக் கொடுத்த படியைச் சொல்லுகிறது
அதாகிறது –
இங்கு இழந்த நிறம் பழைய படியே தர வல்லவன் -என்கை-

அன்னமாய் –
தூது போகிற உங்களுக்கு அஞ்ச வேண்டா
சஜாதீயராய் இருப்பார் –

ஆங்கு இதனைச் செப்புமினே   —
ஒருத்தி நிறம் மீட்கைக்காக வந்து இருக்கிற இடத்தே அறிவியுங்கோள்-
ஒருத்திக்கே கார்யம் செய்யக் கடவோம் என்னும் நியதி உண்டோ –
இதனை –
தன் தசை தன்னைப் பாசுரம் இட்டுச் சொல்ல ஒண்ணாது போலே காணும்
செப்புமினே –
செப்பிக் கொடு வர வேண்டா –
அறிவித்து விட அமையும் –

——————————————

வவ்வித் துழாயதன் மேல் சென்ற தனி நெஞ்சம்
செவ்வியறியாது நிற்கும் கொல் நித்திலங்கள்
பவ்வத்திரை யுலவு புல்லாணி கை தொழுதேன்
தெய்வச் சிலையார்க்கு என் சிந்தை நோய் செப்புமினே–9-4-3-

கீழே என்னுடைய உடம்பில் நோவை அறிவியுங்கோள் என்றாள்
இங்கு என்னுடைய சிந்தா வ்யதையை  அறிவியுங்கோள் -என்கிறாள் –

வவ்வித் துழாயதன் மேல் சென்ற தனி நெஞ்சம்-
நாயகன் பிரிந்து போகிற போது
தோளில் இட்டதொரு மாலையிலே
ஒரு தலையைப் பிடித்து கொடு போய்த்ததாயிற்று –
நெஞ்சு அவன் பக்கத்தில் அணுக்கத்தைக் கொண்டு
இத்தலையை உதறிப் போன படி –

செவ்வியறியாது நிற்கும் கொல்-
நம்மாள் அங்கே நின்றதாகில்
ஆசை அற்று வந்தால் அன்றோ
நமக்கு முடியல் ஆவது என்று இருக்கிறாள் -என்று இருக்கிறதோ –
நிற்குங் கொல் -நிற்குமோ -என்றபடி –

நித்திலங்கள் பவ்வத்திரை யுலவு புல்லாணி கை தொழுதேன்-
விரவி முத்தம் நெடு வெண் மணல் மேல் கொண்டு வெண் திரை
புரவி என்னப்புதம் செய்து வந்துந்து புல்லானியைத் தொழுதும் எழு –
என்று அழகிதாக ஆசை பட்டேன் –

தெய்வச் சிலையார்க்கு என் சிந்தை நோய் செப்புமினே-
ஒருத்தி உடைய சிந்தா வ்யதையைப் போக்க என்றே வில் பிடித்தவர்க்கு
என்னுடைய் சிந்தாவ்யதையும் அறிவியுங்கோள்-
என் சிந்தை நோய் –
அவள் அத்தனை க்ரம பிராப்தி பொறுத்து இருக்குமவள் அன்று இறே-இவள் –

———————————

பரிய விரணியதாக மணி  யுகிரால்
அரியுருவாய்க் கீண்டான்  அருள் தந்தவா நமக்குப்
பொரு திரைகள் போந்துலவு புல்லாணி கை தொழுதேன்
அரி மலர்க் கண்ணீர் ததும்ப  வந்துகிலும் நில்லாவே —9-4-4-

பரிய விரணியதாகம்
ஸ்வாமி ஒருவன் உண்டு என்னும் பிரதி பத்தி உண்டாய்
அவனைப் பெற வேணும் என்னும் மேன்மையும் தன நெஞ்சிலே கிடந்தது
வளர்ந்த உடல் அன்றே –
எனக்கு மேற்பட்டான் ஒருவன் உளன் -என்று இராமையாலே
அவனைப் பெற வேணும்
என்று இருக்குமதுவும் இல்லையே –
இனி தேஹாதிரிக்தமாய் இருப்பதொரு  வஸ்து உண்டு என்னும் பிரதி பத்தியும் இல்லை –
தேஹாத்மா அபிமாநியுமாய் இருப்பான் ஒருவன் ஆகையாலே
கேவலம் சரீரத்தையே வளர்த்தான் இத்தனை யாயிற்று –
ஆக -சேஷி ஒருவன் உளன் என்றும்
காண்கிற சரீரத்துக்கு அவ்வருகாய் இருப்பதொரு வஸ்து உண்டு என்றும்
இராமையாலே வர பலத்தாலே தடிப்பித்தான்  ஆயிற்று
இது எல்லாம் கூடி
திரு உகிரும் கூட்டியாய்த் தலைக் கட்டிற்று –

அணி  யுகிரால்-
கண்டு கொண்டிருக்கத் தகுமவற்றை கிடீர் இவனுக்கு உடலாக்கிற்று –
நாய்ச்சிமாரோட்டை சம்போகத்திலும் வ்யாபரிக்கப் பெறாத வற்றைக் கிடீர்
முரட்டு உடம்பிலே கொண்டு வ்யாபரித்தது –

அரியுருவாய்க் கீண்டான் –
இவன் எவ்வடிவைச் சொல்லும் என்று அறியாமையாலே
நரத்வ சிம்ஹங்கள் இரண்டையும் சேர்த்துக் கொண்டு
வந்து தோற்றினான் ஆயிற்று –
நரசிம்ஹத்தின்   உடைய சீற்றத்தைக் கண்டவாறே உடல் பதம் செய்தது –
அநாயாசேன கிழித்துப் பொகட்டான்   –

அருள் தந்தவா நமக்குப் –
ஒரு பாலனுக்கு தமப்பன் பகையாக உதவிக் கார்யம் செய்தவன்
அபலைக்குத் தன்னைப் பெறாமையாலே வந்த
வ்யசனத்துக்கு வாசி வைத்து உதவின படி காண் –

பொரு திரைகள் போந்துலவு புல்லாணி கை தொழுதேன் –
பொருது முந்நீர் கரைக்கே மணி யுந்து புல்லாணி தொழுதும் எழு -என்று எல்லாம் செய்து சமைந்தோம் –

அரி மலர்க் கண்ணீர் ததும்ப  வந்துகிலும் நில்லாவே –
கடல் திரைகள் வந்து சஞ்சரியா நிற்க
கடலும் திரையும் கண்டு கூட அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப் பட்டோம்
இது வாகில் இவளுக்கு தேடித் போக வேணுமோ -என்று
என் உடம்பிலே கண்ண நீரையும் உண்டாம் படி பண்ணினான் –

———————————————–

வில்லாலிலங்கை மலங்கச் சரம் துரந்த
வல்லாளன் பின் போன நெஞ்சம் வருமளவும்
எல்லாரு மென் றன்னை யேசிலும் பேசிடினும்
புல்லாணி யெம்பெருமான் பொய் கேட்டிருந்தேனே  —-9-4-5-

இவளுடைய பந்துக்கள் அடைய திரண்டு நாங்கள் சொன்ன வார்த்தை கேளாதே
அவன் வார்த்தை கேட்டாய் இறே-
நாங்கள் சொன்னதுவே மெய்யாய்
அவன் சொன்ன வார்த்தை பொய்யான படி கண்டாயே –
இனி நாங்கள் சொன்னத்தை கேட்க வல்லையே என்ன
அப்படியே செய்கிறோம் -அவன் பின் போன நெஞ்சை மீட்டால் -என்கிறாள் –

வில்லாலிலங்கை மலங்கச் –
வரம் கொடுத்த தேவதைகள் உடைய
அஸ்த்ரத்துக்கு அழியாத ஊரை-மனுஷ்யத்துவத்துக்கு ஏகாந்தமான வில்லாலே அழித்தான் ஆயிற்று  –
மனுஷ்யரை அவமதி பண்ணி இருக்கையாலே இவர்கள் படாது ஒழிகைக்கு
வரம் கொண்டிலன் ஆயிற்று –
கையிலே வில்லாலே ஒருவர் கூறை எழுவர் உடுக்கப் பண்ணின படி  –

சரம் துரந்த வல்லாளன் –
விடுகிறவன் பலத்துக்கு தக்க படி இறே அம்பு தைப்பது

வல்லாளன் – பின் போன நெஞ்சம் வருமளவும் –
இனி நான் உங்கள் வார்த்தை கேளேன் -என்கிறாள் –
அவன் வார்த்தை பொய் என்றவர்களுக்கு
ஒரு வழியாலே மெய் என்னும் இடத்தை காட்டுகிறாள் –
அவனுடைய வியாபாரங்கள் அனுஷ்டான பர்யந்தமாக கண்டு காணுங்கோள்-
நெஞ்சு போயிற்று என்கிறாள் –
அவன் பின்னே போன ஹிருதயம் வரும் அளவும் –

எல்லாரு மென் றன்னை யேசிலும் பேசிடினும்  புல்லாணி யெம்பெருமான் பொய் கேட்டிருந்தேனே  –
தோழிமார் -இது கார்யகரம் அன்று -என்னவுமாம்
தாய்மார் -இது கார்ய கரம் அன்று -என்னவுமாம் –
இரண்டுக்கும் பலம் ஒன்றே
இவர்கள் வேண்டா என்ற போதாக இவள் விட வேண்டுவதும் இல்லை
இவர்கள் பிரவர்த்தித்த போதாக இவள் புக வேண்டுவதும் இல்லை –

புல்லாணி யெம்பெருமான் பொய் கேட்டிருந்தேனே  —
நாட்டிலே பொய் மெய்கள் கொண்டு கார்யம் உண்டோ
அவன் பொய் ஆகையாலே அன்றோ எனக்கு ஆகர்கஷமுமாய் இருக்கிறது –
ரஷணத்திலே தீஷித்து இருக்கிறவன் உடைய பொய்யே –
அவனுடைய பொய்யைக் கேட்டு அத்தாலே தரித்து இருந்தேன் –

—————————–

சுழன்று இலங்கு வெங்கதிரோன் தேரோடும் போய் மறைந்தான்
அழன்று கொடிதாகி யஞ்சுடரில் தான் அடுமால்
செழுந்தடம் பூஞ்சோலை சூழ் புல்லாணி கை தொழுதேன்
இழந்து இருந்தேன் என்தன் எழில் நிறமும் சங்குமே —9-4-6-

நமக்கு ஆஸ்வாசத்தை பண்ணக் கடவனானவன் போய்க் கொடு நின்றான்
நலிவார் பெருத்திரா   நின்றது
அனுபவிக்கலான நிலத்திலே போய்ப் புகப் பெற்றிலோம்
இங்குள்ளவையும் நம்மை விட்டுப் போகா நின்றது -என்கிறாள் –

சுழன்று இலங்கு வெங்கதிரோன் தேரோடும் போய் மறைந்தான் –
மேருவைச் சுழல வருவானாய்
பிரகாசத்தைப் பண்ணக் கடவனான செவ்வியனான ஆதித்யன் ஆனவன்
தான் ரதத்தோடு மறைந்தான் –
சுழன்று -என்கிறது -ஜ்யோதிஸ் சக்கரத்தின் படி யாலே என்னவுமாம் –
ஒளியவன் விசும்பியங்கும் தேறும் போயிற்று -என்னக் கடவது இறே
நாயகன் கலந்து பிரிந்து போம் போது பார்த்து நிற்குமா போலே
ஆதித்யன் போகிற போது  பார்த்து நின்றாள்  போலே காணும்

அழன்று கொடிதாகி யஞ்சுடரில் தான் அடுமால் –
அழகிய சுடரை  உடையவன் என்று சந்த்ரனை சொல்லுகிறதாயிற்று-
அழற்றியை உடையவனாய்
தன் ஸ்வபாவம் வேறுபட்டு
சீத கிரணன் ஆனவன் முடியா நின்றான் ஆயிற்று  –

செழுந்தடம் பூஞ்சோலை சூழ் புல்லாணி கை தொழுதேன் –
நானும் தானுமாய் நீர் விளையாட்டடவும்
தவாங்கே சமுபாவிசம் -என்று சொல்லுகிறபடியே தன் மடியிலே சாயவும்
பூம் பந்து எரிந்து விளையாடவும்
அழகியதாகப் பாரித்தேன்-
கள்ளவிழும் மலர்க்காவியும் -என்றால் போலே நினைத்ததை எல்லாம் தலைக் கட்டினோமே  –

இழந்து இருந்தேன் என்தன் எழில் நிறமும் சங்குமே  –
தன்னோட்டை சம்ச்லேஷத்தாலே
நிறமும் இரட்டித்து தன் பக்கல் உள்ள ஆபரணங்களும்
என் பக்கலிலே யாக வேணும் என்று ஆசைப் பட்டு
பரிசை ஆசைப் பட்டு முதலை இழப்பாரை போலே
முன்பு உள்ளவற்றையும் இழந்து விட்டேன் –

———————————–

கனை ஆர் இடி குரலின் கார் மணியின் நா வாடல்
தினை யேனும் நில்லாது தீயில் கொடிதாலோ
புனையார் மணி மாடப் புல்லாணி கை தொழுதேன்
வினையேன் மேல் வேலையும் வெந்தழலே வீசுமே —9-4-7-

கனை ஆர் இடி குரலின் கார் மணியின் நா வாடல் –
மிகவும் கர்க்கரமாய் இடி போலே இருந்துள்ள சப்தத்தை உடைய
ருஷபத்தின் உடைய கறுத்த மணியின் உடைய நாவில் உண்டான சஞ்சாரமாவது –
அந்த நாகுகளை சேக்கள் தொடருகிற போது அவை ஓடுகிறது
தலைமகன் மேல் விழத் தான் இறாய்க்கும் படிக்கு
ஸ்மாரகமாய் நலியா நின்றதாயிற்று –
புரச்க்ருத்ய  ரதே சீதாம் ருஷ்போ கோவதூமிவ-என்னக் கடவது இறே  –

தினை யேனும் நில்லாது தீயில் கொடிதாலோ –
ஒரு தினை அளவும் பிற்காலியாதே அக்னியில் காட்டில் கொடிதாகா நின்றது –
அக்னி தண்ணீர் என்னும் படி யாயிற்று இதின் வெம்மை –
அது உடம்பில் சுடும் இத்தனை இறே
இது அகவாயில் புக்கு அழிக்க வற்று இறே  –

புனையார் மணி மாடப் புல்லாணி கை தொழுதேன் –
சௌபரி ஐம்பது வடிவு கொண்டு புஜித்தால் போலே
ரத்னங்களால் பண்ணப் பட்ட மாடங்கள் தோறும்
தானும் அவனுமாய் அனுபவிக்கக் காணும் கோலிற்று –
அது எல்லாம் செய்து  சமைந்தேன் –

வினையேன் மேல் –
அப்ராப்யத்தை ஆசைப் படும்படியான பாபத்தை
பண்ணின என் மேலே –

வேலையும் வெந்தழலே வீசுமே —
இந்த த்வனிக்கு சேஷித்தது உண்டாகா  கொண்டு பிரமியா நின்று
இவள் தன் விரஹ அக்னி தன் மேல் படாத படி
கடக்க நின்று வீசா நின்றதாயிற்று –

—————————————-

தூம்புடைக் கை  வேழம் வெருவ மருப்பொசித்த
பாம்பின் அணையான் அருள் தந்தவா நமக்குப்
பூஞ்செருந்திப்  பொன் சொரியும் புல்லாணிக் கை தொழுதேன்
தேம்பல் இளம் பிறையும் என்தனக்கு ஓர்  வெந்தழலே —9-4-8-

தூம்புடைக் கை  வேழம் வெருவ மருப்பொசித்த –
தூம்பு போலே துளையை உடைத்தான
கையை உடைய ஆனையானது
வெருவும்படிக்கு ஈடாக  அதின் கொம்புகளைப் பறித்தான் ஆயிற்று –

பாம்பின் அணையான் அருள் தந்தவா நமக்குப்
பிரபல விரோதிகளை ஆற்றி
உகந்தாருக்கு தன்னைக் கொடுக்க கடவனாக ஆசைப் பட்ட
நமக்கு நம் விரோதிகளை மாற்றி
நமக்கு தன்னை தந்தபடி காண் –

பூஞ்செருந்திப்  பொன் சொரியும் புல்லாணிக் கை தொழுதேன்-
போக யோக்யமான தேசத்து ஏறப் போய் புக  வரிதாக நின்றது –

தேம்பல் இளம் பிறையும் என் தனக்கு ஓர்  வெந்தழலே  –
அதுக்கு மேலே விரோதிகள் ஆனவை வளர்ந்து செல்லா நின்றது –
சந்தரனும் தன் குறை ஆற்றிக் கொள்ள மாட்டாதே
என்னை நலிய வல்லனாகா நின்றான் –

———————————————

வேதமும் வேள்வியும் விண்ணும் இரு சுடரும்
ஆதியும் ஆனான் அருள் தந்தவா நமக்குப்
போதலரும் புன்னை சூழ் புல்லாணி கை தொழுதேன்
ஒதமும் நானும் உறங்காது இருந்தேனே —-9-4-9-

வேதமும் வேள்வியும் விண்ணும் இரு சுடரும் ஆதியும் ஆனான் –
ஜகத்துக்கு கண் காட்டியாக வேதத்தை உண்டாக்கி
அத்தாலே ப்ரதிபாத்யனான தன்னை கிட்டுகைக்கு சாதனமாக
யாகாத்ய உபகரணங்களை யும் உண்டாக்கி
அதுக்கு பல பூமியான ச்வர்க்கங்களை உண்டாக்கி
ஜகத்துக்கு பிரகாசத்தை பண்ணக் கடவரான சந்திர சூர்யர்களையும் உண்டாக்கி
அவ்வழியாலே ஜகதா காரனாய் இருக்கிறவன் –

அருள் தந்தவா நமக்குப் –
அபேஷியாது இருக்க இவற்றை உண்டாக்கினவன்
அபேஷை உடைய நம் கார்யம் செய்த படி காண் –
சாமான்யத்திலே பண்ணக் கடவது
விசேஷணத்தில் அன்றிக்கே இருப்பதே
நாட்டுக்கு இட்ட அக்கம் -தான்யாதிகள் -அந்தப் புரத்துக்கு அரிதாவதே-

போதலரும் புன்னை சூழ் புல்லாணி கை தொழுதேன் ஒதமும் நானும் உறங்காது இருந்தேனே –
போக யோக்யமான தேசத்திலே
தானும் நானுமாக விடி விளக்கு வைத்து உறங்காதே
அனுபவிக்க கோலினேன் –
இனி இவளுக்கு உறங்காது இருக்க வன்றோ வேண்டுவது
என்று ஓதத்தை ஆளாக விட்டுப் போனேன் –

—————————————

பொன்னலரும் புன்னை சூழ் புல்லாணி யம்மானை
மின்னிடையார் வேட்கை நோய் கூர விருந்ததனைக்
கன்னவிலும் திண தோள் கலியன் ஒலி வல்லார்
மன்னவராய் மண்ணாண்டு வானாளும் உன்னுவரே —9-4-10-

பொன்னலரும் புன்னை சூழ் புல்லாணி யம்மானை –
நித்ய வசந்தமான திருப் புல்லாணியை
வாசஸ் ஸ்தானமாக உடையவனை –

மின்னிடையார் வேட்கை நோய் கூர விருந்ததனைக்-
பெண் பிறந்தார்க்கு நோய் மிகும்படியாய்
தங்கி இருக்கிற இருப்பு தான்

கன்னவிலும் திண தோள் கலியன் ஒலி வல்லார்
வ்யசனங்களுக்கு எல்லாம் ஆடல் கொடுக்க வல்ல
தோள் மிடுக்கை உடையரான ஆழ்வார்
அருளிச் செய்த திரு மொழியை அப்யசிக்க வல்லார் –

மன்னவராய் மண்ணாண்டு வானாளும் உன்னுவரே   –
இங்கும் குறைவற அனுபவித்து
அங்கும் குறைவற அனுபவிக்கப் பெறுவார்கள்  –

———————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: