திரு மாலை-12-நமனும் முற்கலனும் பேச -பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

வாயாலே திரு நாமத்தைச் சொல்ல சொன்னீர் –
எங்கள் பாபத்தாலே பஹூ ஜல்பம் பண்ண ஷமர் ஆகா நின்றோம் –
திரு நாமம் சொல்ல சக்தர் ஆகிறிலோம் -என்ன
ஆகில் சரவண மாத்ரத்திலே திரு நாமம் உத்தாரகம் -என்று
உத்கலோபாக்யான முகத்தாலே சொல்லி
இப்படிப் பட்ட பிரபாபத்தை உடையவனூர்கோயில் -என்று
உஜ்ஜீவிக்கலாய் இருக்க
துக்க பாவிகள் ஆவதே -என்று இவர்கள் அனர்த்தத்தை பொறுக்க மாட்டு கிறிலேன் –
என்கிறார் –

————————————————————————————————————————————————–

நமனும்  முற்கலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க
நரகமே சுவர்க்கமாகும் நாமங்கள் உடைய நம்பி
அவனதுஊர் அரங்கம் என்னா அயர்த்து வீழ்ந்து அளிய மாந்தர்
கவலையுள் படுகின்றார் என்று அதனுக்கே கவர்கின்றேனே

—————————————————————————————————————————————

நமனும் முற்கலனும் பேச –
பண்டு முத்கலன் என்பான் ஒருவன் பாப பிரசுரனாய்
வர்த்திக்கிற நாளிலே -தேனுவை தானம் பண்ணுகிற சமயத்தில்
க்ர்ஷ்ணாய -என்று கொடுத்தான்
பின்பு அவனுடைய மரண தசையிலே யம படர் வந்து நெருக்கி யமன் பக்கலிலே கொண்டு செல்ல
யமன் தான் இவனை எதிர் கொண்டு சம்பாவிக்க
உன்னுடைய படர் என்னை நெருக்கிக் கொண்டு வர
நீ சம்பாவியா நின்றாய்
இதுக்கு ஹேது என் -என்ன –
உன்னுடைய பிரபாவம் அவர்கள் அறிந்திலர்
நீயும் அறிந்திலை –
ஒருக்கால் திரு நாமத்தைச் சொன்னாய் காண் -என்று அத்தை பிரசம்சிக்க –
இங்கனே -பிரசக்த அனுபிரசக்தமான -இத்தை -நரக அனுபவம் பண்ணுகிறவர்கள் கேட்ட அனந்தரம்
அவ்விடம் தானே பிராப்ய பூமியாய்த்து என்று
சொல்லிப் போருவது கதை உண்டு -அத்தை இங்கே சொல்லுகிறது –
நமனும் முத்கலனும் பேச –
உத்கல பகவான் சத்காரத்துக்கு ஹேது என்
யமன் முன்பே திருநாமம் சொன்னாய் காண் என்று சொன்ன இவ்வளவே யாய்த்து பிறந்தது –
யமன் தனக்கு பாவனமாக திரு நாமத்தைச் சொப்ன்னானும் அல்லன்
உத்கல பகவான் கேட்க அவனுக்கு உபதேசித்தானும் அல்லன் –
நாரகிகளை தன கை சலிக்க நலிந்து இவற்றுக்கு இனி போக்கடி இது என்று சொன்னானும் அல்லன் –
திரு நாமம் சொன்னான் ஒருவன்

கிந்த்வ்யா நார்ச்சிதோ தேவ கேசவ க்லேச நாசன -என்று
அவர்களை க்ரஹித்து சொன்னானும் அல்லன் –
நரகம் புக்கான் என்று தன பதத்துக்கு ஹானி வருகிறதோ என்று சொன்னான்-இத்தனை

நரகில் நின்றார்கள் கேட்க –
பாபம் பண்ணுகிற சமயத்திலே அனுதபித்து
மீண்டு பிராயச் சித்தம்பண்ணும் சமயத்தில் கேட்டாருமஅல்லர் –
பாபத்தின் உடைய பல அனுபவம் பண்ணுகிற சமயத்திலே யாய்த்து கேட்டது
அப்போது தானும் சமித்து பாணியாய் கேட்டாரும் அல்லர்
பிராசங்கிகமாக திரு நாமம் செவிப்பட்டது இத்தனை –
பாபம் பண்ணுகிற வேளையில் பிராசங்கிகமாகவும் ஒருவர் திரு நாமம் சொல்லுவார் இல்லையோ
அப்போது கேளாது ஒழிவான் என் என்னில்
அப்போது விஷய பிராவண்யத்தால் வந்த செருக்காலே செவிப் படாது
இப்போது துக்க அனுபவம் பண்ணுகிற அளவாய்
ஆரோ நல்வார்த்தை சொல்லுவார் என்னும் நசையாகையாலே செவிப்படுமே-
நரகமே சுவர்க்கமாகும் –
அந்த நரகம் தானே போக பூமியோடு ஒத்தது
மாறி நினைப்பிடும் இத்தனையே வேண்டுவது –
விபீண விதேயம் ஹி லங்கைச்வர்யம் இதம் கிர்தம் -என்கிறபடியே
ராவண சம்பந்தத்தாலே துஷ்ப்ரக்ர்திகளுக்கு ஸ்தானமான
இலங்கையை சாத்விகர்க்கு ஸ்தானம் ஆக்கிக் கொடுத்தாப் போலே –

இப்படி நரகம் தானே ஸ்வர்க்கம் ஆம்படி பண்ணுகிறான் நாமியோ -வென்னில் –
நாமங்கள்-
திரு நாம பிரபாவத்தாலே வந்தது ஆயத்து –
நாமங்கள் உடைய நம்பி –
இத் திரு நாமங்களை உடையவன் ஆகையாலே
புஷ்கலனாய் இருக்குமவன்
எல்லா நன்மைக்கும் தன்னைப் பற்றி பெற வேண்டி இருக்கும் அவனுக்கும்
ஏற்றத்தைப் பண்ணிக் கொடுக்க வற்றாய் யாய்த்து
திரு நாமம் இருப்பது –
தேவோ நாம சஹஸ்ரவான் -என்றும்
பேர் ஆயிரம் கொண்டதோர் பீடு உடையன் -என்றும் சொல்லக் கடவது இ றே –
நாரணன் தம்மன்னை நரகம் புகாள் –
நாராயண சப்த மாதரம் -என்னும் சொல்லக் கடவது இ றே –
அவனதுஊர் அரங்கம் என்னாது –
இப்படி பூரணன் ஆனவன் நித்ய வாசம் பண்ணுகிற தேசம்
கோயில் என்னும் இவ்வளவு கிடீர் இவனுக்கு நேர்த்தி
நேர்த்தி அல்பமாய்
பலம் கனத்து இருக்கச் செய்தேயும்
இத்தைச் சொல்ல ஒட்டாத பாபத்தின் கனம் இருந்தபடி என் –
இப்படி திரு நாமம் சொல்வார் அருகு இருக்க லாகாது என்பாரும் –
அவர்களை நாட்டில் நின்றும் போகத் துரத்துவாரும்
திருநாமம் சொன்னதுவே ஹேதுவாக ஹிம்சிப்பாருமாய் இ றே
சம்சாரம் தான் இருப்பது –
ஒருவனுடைய அந்திம தசையிலே திரு மந்த்ரத்தை உபதேசித்து
இத்தை சொல்லாய் -என்ன -அவனும் –
ஆமாகில் சொல்லப் பார்க்கிறேன் -என்ற இத்தை
அநேகம் உருச் சொல்லி
அது தன்னைச் சொல்லாதே செத்துப் போனான்
இரண்டும் அஷரம் ஒத்து இருக்கச் செய்தேயும்
சொல்ல ஒட்டிற்றில்லை இறே பாப் பலம் —

அயர்த்து வீழ்ந்து –
வகுத்தவன் திரு நாமத்தை விஸ்மரித்து
விஷய ப்ரவணராய்க் கொண்டு -தலை கீழாக விழுந்து
மறந்தேன் உன்னை முன்னம் -என்றும்
யன் முஹூர்த்தம் ஷணம் வாபி -என்றும் -சொல்லக் கடவது இ றே –

அளிய மாந்தர்-
திருநாமம் சொல்லுகைக்கு யோக்யமான நாக்கு படைத்த
அருமந்த மனுஷ்யர் –
தாம் உளரே -என்கிற பாட்டையும்
ணா வாயில் உண்டே -என்கிற பாட்டையும்
சொல்லிக் கொள்வது –

கவலையுள் படுகின்றார் என்று –
துக்ககத்தே யகப்படுவதே -என்று –

அதனுக்கே கவர்கின்றேனே –
அதனுக்கே கிலேசப்படா நின்றேன் -என்கிறார்
சுக ரூபமான திரு நாம ஸ்பர்சத்தாலே
ஆநந்த நிர்பரராய் இருக்கைக்கு யோக்யமானவர்கள்
துக்க பாவிகள் ஆவதே -என்று இ றே இவர் கிலேசப்படுவது –
அவதாரணத்தாலே-
எனக்கு கரைதல்
எனக்கும் பிறர்க்கும் கரைதல்
செய்ய ஒண்ணாதபடி -சம்சாரிகள் துக்கம் எனக்கு ஆற்றப் போகிறது இல்லை -என்கிறார்
கவலை -துன்பம்

———————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: