Archive for September, 2013

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-3-5–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் —

September 28, 2013

திருக்குறையலூர் –மங்கை மேடம் -திரு மணக் கொல்லை -திருவாலி -திரு நகரி –
அழகு பொலிந்த அர்ச்சா திரு உருவம்

கீழே பர உபதேசம்
இதில் தனது குறையை விண்ணப்பம் -தன்னுடைய பிரதேசம்
(ஸ்ரீ முஷ்ணம் சித்ர கூடம் -வேளுக்குடி ஸ்வாமி தாயார் பிறந்த தேசம்
சீர்காழி ஸ்வாமி ஆச்சார்யர் தொட்டாச்சார்யார் அதீனம் )
ப்ராப்ய த்வரையால்

வந்து உனது அடியேன் -பிரவேசம்

எல்லாரும் தம்தாமுக்கு நன்மை வேண்டி இருக்கில் சர்வேஸ்வரன் பக்கலில் ந்யஸ்த பரராய் கொண்டு
சீராம விண்ணகரம் ஆஸ்ரயியுங்கோள் -என்றார்
அங்கன் இன்றிக்கே
தம்மளவில் வந்தவாறே திருவாலியை இருப்பிடமாகக் கொண்டு அங்கே எழுந்து அருளி நிற்கிற சர்வேஸ்வரன்
தானே ஸ்வயம் பாரித்துக் கொண்டு -ஸ்வயம் வரித்துக் கொண்டு -வந்து இருக்கிறபடியை அனுசந்தித்து –

பரம ப்ராப்யனாய் இருக்கிற நீ என் பக்கல் அர்த்தித்வம் இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே –
என் ஹிருதயத்தில் வந்து புகுந்தாய் –
எனக்கு உன்னை ஒழிய செல்லாமையைப் பிறப்பித்தாய்
உன் வ்யதிரேகத்திலே நான் பிழையாதபடியை பண்ணினாய் -(என் ஆர் உயிரே )

இங்கனே இருந்த பின்பு இனித் தான் நீ போகில் நான் பிழையேன்
போகல் ஒட்டேன்
உனக்கு எந்தனை தயநீயர் இல்லை
ஆன பின்பு என்னை நித்ய கைங்கர்யத்தை கொண்டு அருள வேணும்
( கை தொழுது எழும் புந்தியை-புத்தியை ) -என்று
பிராப்யனான அவன் திருவடிகளில் கைங்கர்யத்தை அபேஷித்து அப்போதே கிடையாமையாலே
அதில் க்ரம பிராப்தி பற்றாமையால் உண்டான தம்முடைய த்வரையை ஆவிஷ்கரித்தாராய் தலை கட்டுகிறார்-

——————————————————-

வந்து உனது அடியேன் மனம் புகுந்தாய் புகுந்ததற் பின் வணங்கும்
என் சிந்தனைக்கு இனியாய் திருவே என்னார் உயிரே
அந்தளி ரணியார சோகின் இளந்தளிர்கள் கலந்து அவை எங்கும்
செந்தழல் புரையும் திருவாலி யம்மானே–3-5-1-

அந்தளிரணியாரசோகின் — அம் தளிர் அணி ஆர் அசோகின்
திருக்கமல பாதம் வந்து -முதலில் அவனது ப்ரவ்ருத்தி அங்கும் இங்கும்
வந்த பின்பு -சென்றதாம் எனது சிந்தனையே –
குழந்தைக்கு பால் குடிக்க தாய் சொல்லிக் கொடுப்பது போல்
திருவே என்னார் உயிரே-செல்வமும் -சம்பத்தும் -தாரகமும் நீயே

1-வந்தார்
2-மனம் புகுந்தார்
3-வணங்கினார் ஆழ்வார் அதன் பின்பு
4-சிந்தனைக்கு இனியான் ஆனான் -இவரே ஆழ்வார் உடைய திரு வாராதன பெருமாள்
சிந்தை தன்னுள் நீங்காது இருந்தாய் மேலும் சொல்வார்

வந்து-
நிரதிசய போக்யமான திருவாலியை இருப்பிடமாக உடையையாய் நீ
இருந்த இடத்தில் நானே வந்து கிட்ட வேண்டி இருக்க
என் பக்கல் அபேஷா மாதரமும் இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே நான் இருந்த இடத்திலே நீயே வந்து –
த்வீபாந்தர சரக்குகள் இரண்டும் தன்னிலே சங்கதமாம் இடத்தில் இரண்டும் பாதி பாதி வழி வந்து கூடுதல்
ஒன்றே வருதல் செய்ய வேணும் இறே
அதில் இவருடைய பேற்றுக்கு இவ்வளவாக வழி வந்தான் இவனாயிற்று –

உனது அடியேன் -மனம் புகுந்தாய்
வருகிற போது புகுருகைக்கு அடியாக அவன் கையோடு கொடு வந்த பிரமாணம்
( அநந்யார்ஹ தாச பூதம் -திருமந்திரம் -நீ என் சொத்து )
அடியான் இவன் என்று எனக்கு ஆரருள் செய்யும்-9-4-`10- -என்னுமா போலே
நீயோ உன் கார்யத்துக்கு கடவாய் -நான் காண் -என்று
தானே சர்வ பரங்களையும் நிர்வஹிப்பான் ஆயிற்று –
ஏறிட்டு கொண்டு வந்து புகுந்தது
வந்து புகுரப் புக்கால் இசையாது -அல்லேன் -என்கைக்கு வாய்த் தலையான
நெஞ்சிலே வந்து புகுந்தான் ஆயிற்று –

அவன் புகுந்ததின் பின் இவர் செய்தது என் என்னில்
புகுந்ததற் பின் வணங்கும் –
(ஸ்வரூப ஞானத்துக்கு அனுரூபமான செயல் வணக்கம் )
சத்ரு க்ருஹமே யாகிலும் புகுந்தால் ஆசனம் இடுவார்கள் இறே
அவ்வோபாதி பின்னை வணங்கினார் ஆயிற்று
யதார்ஹம் கேசவே வ்ருத்திம் அவசா ப்ரதிபேதரே -சபா பர்வம் -என்னுமா போலே
(தங்கள் வசம் இழந்து -சிசுபாலன்
இதே போல் பாண்டவ தூதனாக வந்த பொழுதும் துரியோதனன் எழுந்தான் )

என் சிந்தனைக்கு இனியாய்-
இப்படி புகுந்தவன் தானே போவேன் என்றாலும் விட ஒண்ணாதபடி யாயிற்று நெஞ்சுக்கு இனிமையான படி –

(இனிமை நெஞ்சில் படும்படியும் தானே பண்ணினான்
வந்ததும் நீ
உள்ளம் புகுந்ததும் நீ
அடியேன் என்று உணர்த்தினதும் நீ
சிந்தனைக்கு இனியனாகவும் ஆக்கி என்னை உன்னை விடாத படி பண்ணினாய் )

திருவே –
திருவுக்கும் திரு -என்கிற படியே இவருடைய சம்பத் ஆயிற்று இவன் –

என்னார் உயிரே –
சம்பத்து தானாய் தாரகம் வேறு ஒன்றாய் இருக்கை அன்றிக்கே எனக்கு தாரகன் ஆனவனே –
வ்யதிரேகத்தில் பிழையாத படியாய் இரா நின்றான் ஆயிற்று-

அந்தளிரணியாரசோகின் இளந்தளிர்கள் கலந்து அவை எங்கும் செந்தழல் புரியும் திருவாலி யம்மானே
எனக்கு தாரகனுமாய்
நிரதிசய போக்யனுமான நீ
திருவாலியை இருப்பிடமாக உடையையாய் வைத்து
தனக்கு என ஓர் இடம் இல்லாதாரைப் போலே என்னுடைய ஹிருதயத்திலே வந்து புகுந்தாயே –

அழகிய தளிர்களாலே வந்த அழகு மிக்கு இருக்கிற அசோக வ்ருஷத்தின் உடைய இளம் தளிரானவை
எங்கும் ஒக்க பரப்பு மாறி அக்நி கல்பமாய் இரா நின்றது ஆயிற்று –
சிவந்த இளந்தளிர் எங்கும் ஒக்க பரப்பு மாறி தளிர்த்து நின்ற போது எங்கும் ஒக்க
நெருப்பு கொளித்தினாப் போலே தர்ச நீயமாய் இரா நின்றது
(வேடு பறி உத்சவம் இன்றும் தீப்பந்தங்கள் கொண்டு இதே காட்சி உண்டே )
இப்படி அந்யதா அஞ்ஞானமான தேசத்தை இருப்பிடமாக உடைய சர்வேஸ்வரனாய் இருந்து வைத்து
என் ஹிருதயத்திலே வந்து புகுந்தாயே- –

—————————————————————-

கீழே மனம் புகுந்தபடியை அருளிச் செய்கிறார்
விலகாமல் கெட்டியாக-ஸூ ஸ்திரமாக – நித்ய வாசம் பண்ணி அருளியதை இதில்

நீல தடவரை மா மணி நிகழக் கிடந்தது போல் அரவணை
வேலைத் தலைக் கிடந்தாய் அடியேன் மனத்து இருந்தாய்
சோலைத் தலைக் கணமா மயில் நடமாட மழை முகில் போன்று எழுந்து எங்கும்
ஆலைப் புகை கமழும் அணி யாலி யம்மானே–3-5-2-

(மயில் நடமாட மழை முகில் போன்று
வண்டினம் முரலும் சோலை மேகம் என்று நினைத்து மயில் இனம் ஆலும் சோலை –
இத்தைக் கண்டு -கொண்டல் மீது அணவும் சொல்லி
குயிலினம் கூவும் சோலை இது தான் அன்யதா ஞானம் இல்லாமல் )

(திருவநந்த ஆழ்வான் மலை என்றால் அவன் மாணிக்கம்
அவன் மலை என்றால் கௌஸ்துபம் மணி )

நீல தடவரை மா மணி நிகழக் கிடந்தது போல் அரவணை வேலைத் தலைக் கிடந்தாய் –
ஒரு நீல கிரியானது தன் மேலே பெரு விலையனாய் இருபத்தொரு ரத்னம் உஜ்ஜ்வலமாம்படி சாய்ந்தால் போலே
திரு வநந்த ஆழ்வான் மேலே திருப் பாற் கடலிலே அழகிய திரு மேனியிலே
ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் விளங்கக் கண் வளர்ந்து அருளுகிற படி –

அடியேன் மனத்து இருந்தாய்
திருப் பாற் கடலிலே சாய்ந்து அருளிற்று இவர் நெஞ்சிலே புகுருகைக்கு விலக்காமைக்கு அவசரம் பெரும் அளவும் யாயிற்று –
விலக்காமை பெற்று – இவர் ஹிருதயத்தில் புகுந்த பின்பு க்ருத்யக்ருத்யனாய் இருந்தான் ஆயிற்று

சோலைத் தலைக் கணமா மயில் நடமாட மழை முகில் போன்று எழுந்து எங்கும் ஆலைப் புகை கமழும் அணி யாலி யம்மானே
சோலைத் தலையிலே பெரிய மயில் திரளானது நடமாடும்படியாக
வர்ஷூக கலா ஹகம் போலே தோன்றி எங்கும் ஒக்க ஆலைப் புகையைக் கண்டு
சோலைத் தலை கண மா மயில் நடமாடா நிற்கும் ஆயிற்று –

இப்படி விபரீத ஜ்ஞானம் ஜனகமான தேசத்தை இருப்பிடமாக உடையையாய் இருந்து வைத்து
என்னுடைய ஹிருதயத்தில் புகுந்து இருந்தாயே –

(கீழே அன்யதா ஞானம் -தன்மை மட்டும் மாறி
இதில் விபரீத ஞானம் -வஸ்துவே மாறி )

———————————————————————–

மனத்து இருந்தாய்-என்றார் கீழே
இதில் அவிச்சின்னமாய் -கால விசேஷம் நெஞ்சில் படாத படி நிரதிசய போக்யமாய்
கீழே விஸ்லேஷத்தால் க்ஷணம் கல்பமாக இருக்க
இப்பொழுது கல்பமும் க்ஷணம் போல் இருக்கும்

நென்னல் போய் வரும் என்று என்று எண்ணி யிராமை
என் மனத்தே புகுந்தது இம்மைக்கு என்று இருந்தேன் எறி நீர் வளம் செறுவில்
செந்நெல் கூழை வரம் பொரீஇ அரிவார் முகத்தெழு வாளை போய் கரும்பு
அந்நல் காடு அணையும் அணி யாலி யம்மானே–3-5-3-

கூழை -கதிர் மேல் பக்கம் என்றும் -பயிர் கீழ் பக்கம் என்றும் –
அந்நல்-அந்த நல்ல –

நென்னல் போய் வரும் என்று என்று எண்ணி யிராமை –
நேற்றுப் போனான் இன்று வரும் -என்று கொண்டு மாறாதே மநோ ரதித்துக் கொண்டு இராதபடியாக -என்னுதல்
நேற்றுப் போயிற்று இன்று வந்தது நாளையும் வரக் கடவது – என்று மநோ ரதித்து கொண்டு
காலம் செல்ல விட அரிதாம்படி இராமே என்னுதல் –

என் மனத்தே புகுந்தது இம்மைக்கு என்று இருந்தேன்
இப்படி மநோ ரத்தத்தாலே நான் கால ஷேபம் பண்ணாத படியாக என் ஹிருதயத்திலே வந்து புகுந்தது
இஹ லோகத்திலே எனக்கு விலக்காமைக்கு என்று இருந்தேன்
இம்மை -என்ற போது இஹ லோகத்திலே என்றது ஆகிறது
இன்மை -என்ற போது -இனிமை -என்கிறது ஆகிறது

எறி நீர் வளம் செறுவில்-
அலை எறியா நின்றுள்ள நீரை உடைத்தாய் அழகியதாய் இருந்துள்ள செறுக்கள் உண்டு -செய்கள் –
அவற்றில் உண்டான

செந்நெல் கூழை -வரம் பொரீ இ அரிவார்-
செந்நெல் கூழை என்று செந்நெல் தலையாய் அத்தை வரம்பிலே ஒருக்கி அரிகிறவர்கள் என்னுதல்
பைம் கூழ் என்கிறபடியே கூழை என்றது கூழ் என்றாய் செந்நெல் பயிராய் அத்தை அரிவார் -என்னுதல்

கூழை -கதிர் பயிர் இரண்டும்

வரம் பொரீ
நேர் கொடு நேர் சென்று இழிந்து அறுக்க ஒண்ணாத படி வயிரம் போலே இருக்கையாலே
வரம்புகளிலே தலைகளைக் கொடு போந்து ஒதுக்கி நுனியிலே அரிவார்கள் ஆயிற்று –

அவர்கள் சேரப் பிடித்த பிடியிலே அகப்பட்ட வாளைகள் ஆனவை
முகத்தெழு வாளை போய் கரும்பு அந்நல் காடு அணையும்
அவர்கள் முகத்திலே எழப் பாய்ந்து சாபாயமான நிலத்தை விட்டு நிரபாயமாக வர்த்திக்கைக்காக
அருகே உண்டான செடி மிக்க கரும்பு காட்டிலே சென்று அடையா நிற்கும் ஆயிற்று
போய் அரணைப் பற்றுமாயிற்று
அந்த அழகிய கரும்பு காட்டிலே யடையும்
அணி யாலி யம்மானே-

——————————————————————-

அர்த்தித்தவாதிகள் இல்லாமல்
தானே வந்து புகுந்து ஸ்தாவார பிரதிஷ்டையாக இருக்க
நிகர்ஷம் சொல்லிக் கொள்வது எதனால்
எனக்கு யார் நிகர் சொல்லாமல்
உபகார அதிசயம் என்னை இப்படி அழும் படி பண்ணுகிறது
போதரே என்று நெஞ்சுள் புகுந்து தன் பால் ஆதாரம் பெறுக வைத்த அழகன்

மின்னின் மன்னு நுடங்கிடை மடவார் தம் சிந்தை மறந்து வந்து நின்
மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாயால்
புன்னை மன்னு செருந்தி வண் பொழில் வாய் அகன் பணைகள் கலந்து எங்கும்
அன்னம் மன்னு வயல் அணி யாலி யம்மானே–3-5-4-

பணைகள் -பொய்கைகளில் /-அகன் -அதுக்கு உள்ளே இருக்கிற -/ ஆல் -ஆச்சர்யம்

நீர் இங்கனே கிடந்தது நெஞ்சுளுக்குப் படா நிற்கிறது என் என்ன
ஸ்திரீகளை விஸ்மரித்து -உன் திருவடிகளை மறவாதபடி பண்ணினாயாகில் –
இனி நீ செய்தது என் என்கிறார்

மின்னின் மன்னு நுடங்கிடை மடவார் தம் –
மின்னொடு ஒத்து இருப்பதாய் நுடங்கா நின்றுள்ள இடையை உடையரான மடவார் உண்டு -ஸ்திரீகள் –
அவர்கள் விஷயமாக உண்டான –

சிந்தை மறந்து -வந்து நின் மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாயால்
இவன் எப்போதும் ஒக்க அவர்களை போக்யைகளாக அனுசந்திக்கும் இத்தனை போக்கி –
அவை தன்னை இவன் தான் லபித்தானாகை- பெரும் பணி இறே –

அப்ராப்த விஷயங்களில் உண்டான வாஞ்சையை தவிர்த்து
பிராப்த விஷயத்தை ஆசைப்படப் பண்ணின இது தான் போரும் இறே உபகாரம்
அவற்றை நானே கை விட்டு உன் பக்கலிலே வந்து சதைகரூபமான உன் திருவடிகளிலே
எனக்கு மறவாமை யாகிற பேறு உண்டாம்படியாக –
நான் அபேஷிக்க அன்றிக்கே
தண்ணீர் பந்தல் வைப்பாரோபாதி நிர்ஹேதுகமாக செய்து அருளினாய் –

புன்னை மன்னு செருந்தி வண் பொழில்வாய் அகன் பணைகள்கலந்து எங்கும் அன்னம் மன்னு வயல் –
புன்னை செருந்தி இவை மன்னா நின்றுள்ள அழகிய பொழிலின் உள்ளே
பொய்கைகளிலே அன்னங்கள்  ஆனவை அன்யோன்யம் கலந்து நித்ய வாசம் பண்ணுகிற வயலை உடைத்தாய்

அணி யாலி யம்மானே
தர்ச நீயமான திரு வாலியிலே நிக்கிற சர்வேஸ்வரனே –

——————————————————————-

உபகாரங்களை சொல்லி
விஷயாந்தரங்களை மறவாமல் வாசனா பலம் உண்டே
மறுவாள் இதில் செய்தல் ஏன்
மனம் வாட நினையேல்
வாடினால் பிழை யேன் என்கிறார்
மா முனி -நீண்ட கால சிந்தனை

நீடு பல் மலரிட்டு நின் இணை அடி தொழுது ஏத்தும் என் மனம்
வாட நீ நினையேல் மரம் எய்த மா முனிவா
பாடலின் ஒலி சங்கினோசை பரந்து பல் பணையால் மலிந்து எங்கும்
ஆடலோசை யறா அணி யாலி யம்மானே–3-5-5-

பல் பணையால்  –  பல வகைப் பட்ட வாத்திய கோஷங்களால்

நீடு பல் மலரிட்டு நின் இணை அடி தொழுது ஏத்தும்
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் – 3-3-1-
எண்டிசையும் உள்ள பூக்களைக் கொண்டு -4-7-8- என்கிறபடியே
பலவகைப்பட்ட மலரை உடைத்தான மாலைகளை இட்டு உன்னுடைய ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பாய்
இருக்கிற திருவடிகளை தொழுது ஏத்துகிற –

என் மனம் வாட நீ நினையேல் –
என்னுடைய மனஸானது தளிர் போலே வாடும்படியா நீ நினையாது ஒழிய வேணும்

மரம் எய்த மா முனிவா –
ஆஸ்ரிதர்க்கு விசுவாசத்தைப் பண்ணிக் கொடுக்குமவன் அன்றோ –

மா முனிவா
எங்களுடைய நினைவு போலே
தப்பிலும் தப்பி பலிக்கிலும் பலிக்கும் படி அன்று இறே
உன் நினைவு இருக்கும் படி –

பாடலின் ஒலி சங்கினோசை பரந்து பல் பணையால் மலிந்து எங்கும் ஆடலோசை யறா
பாட்டில் இனிய த்வனி மற்றும் உண்டான சங்க த்வனி பின்னையும் பலவகைப் பட்டு இருந்துள்ள
வாத்திய கோஷங்களும் மிக்கு
பார்த்தவிடம் எங்கும் ஆடுகிறவர்கள் உடைய த்வனி மாறாதே

பணை -முரசும் பல்லியமும் -வாத்திய விசேஷம் –

அணி யாலி யம்மானே –

—————————————————————

நம்மை விட்டு விஷயாந்தரங்களில் போகாமல் நீ நினைக்க வேணும் என்று சொன்னீர்
நாம் உம்மை பெற வந்த பின்பு இதுக்கு பிரசக்தி தான் உண்டோ
நீர் தானே வாசனா பலத்தால் நம்மனை விட்டு போனால் நாம் செய்வது ஏன்
அடியேன் தேவருக்கு ஆக்கிய பின்பு
வேறே ஒன்றுக்கு ஆகேன் திட விசுவாசம் பிறந்த பின்பு உன்னைப் போக விடுவேனோ –
புகுந்தாய்
பின்பு திட அத்யாவசியன் ஏற்படுத்து
நம்பிக்கை கொடுத்த பின்பு வாலியை முடித்தால் போல் உனது பேறாய் புகுந்த பின்பு விடுவேனோ

கந்த மா மலர் எட்டும் இட்டு நின் காமர் சேவடி கை தொழுது எழும்
புந்தியேன் மனத்தே புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன்
சந்தி வேள்வி சடங்கு நான்மறை ஓதி ஓதுவித்து ஆதியாய் வரும்
அந்தணாளரறா அணியாலியம்மானே –3-5-6-

அந்தணாளரறா–அந்தணாளர் அறா -ப்ராஹ்மணர் மாறாதே வர்த்திக்கிற-

கந்தம் இத்யாதி –
கந்த வத்தான விலஷண புஷ்பங்கள் எட்டையும் இட்டு –
அவை யாவன – கருமுகை -கற்பகம் -நாழல் -மந்தாரம் -சௌகந்தி -செங்கழுநீர் – தாமரை -கைதை –
ஸ்வாபதேசம் – பரம போக்யமான திரு மந்தரத்தால் பிரதிபாத்யமான வஸ்துவின் பக்கலில் தன்னை சமர்ப்பித்து –
சர்வ கந்த -என்கிற வஸ்து ஆகையாலே – உன்னுடைய ஸ்ப்ருஹணீயமான சிவந்த திருவடிகளை
கையாலே தொழுது உஜ்ஜீவிக்க வேணும் என்னும் அத்யவாசாயத்தை உடைய என்னுடைய ஹிருதயத்திலே –

புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன் –
நான் உன்னை அபேஷியாதே இருக்க நீயே வந்து புகுந்த பின்பு இனிப் போகல் ஒட்டேன் –
நினைவு இன்றிக்கே இருக்க வந்த சம்பத்தை தள்ளுவார் உண்டோ

சந்தி -இத்யாதி
நித்ய கர்மம் நைமித்திய கர்மம் சடங்கு காம்ய கர்மம்
நான்மறை
இவற்றின் உடைய அனுஷ்டானப் பிரகாரங்களை விதியா நின்றுள்ள நாலுவகைப் பட்ட வேதம் –
இவற்றை முன்பு உள்ளவர்களோடு தாங்கள் ஓதி பின்புள்ளாரை தாங்களே ஓதுவித்து
இப்படி பழையராயப் போருகிற பிராமணர் மாறாத திரு வாலியிலே அவர்களுக்காக
ஆஸ்ரயணீயனாய்க் கொண்டு நிற்கிற சர்வேஸ்வரனே அவர்களும் உண்டாய் இருக்க
நீயே வந்து என் ஹிருதயத்தில் புகுந்த பின்பு இனிப் போகல் ஒட்டேன்

– ———————————————————————-

போகல் விடேன் என்று
நானே போனால் என்ன செய்வீர்
நெஞ்சை சோதிக்க
என்னை பெற திருப் பாற் கடலிலே கிடந்தது அவகாசம் பார்த்து இருக்க
உம்முடைய வார்த்தை பலத்தால் போக விடேன் என்கிறார் இதில் –

உலவு திரைக் கடல் பள்ளி கொண்டு வந்து உன்னடியேன் மனம் புகுந்த அப்
புலவ புண்ணியனே புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன்
நிலவு மலர்ப் புன்னை நாழல் நீழல் தண் தாமரை மலரின் மிசை மலி
அலவன் கண் படுக்கும் அணியாலி யம்மானே–3-5-7-

உலவு இத்யாதி –
சஞ்சரியா நின்றுள்ள திரையை உடைத்தான திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளி அங்கு சாய்ந்து அருளிற்று –
என் பக்கலில் புகுருகைக்கு அவசரம் பெறும் அளவாய்
பிறகு என் பக்கலிலே விலக்காத தொரு அவசரம் பெற்றவாறே
உனக்கு புகுருகைக்கு யோக்யனாய் இருக்கிற என் ஹிருதயத்திலே புகுந்த

அப் புலவ –
விசேஜஞ்ஞன் அல்லையோ அவசரம் அறியாயோ புகுருகைக்கு

புண்ணியனே
உன்னைப் பெறுக்கைக்கு ஒரு முதல் இல்லாதபடி இருக்கிற எனக்கு ஸூஹ்ருதமானவனே
(அனந்தன் மேல் கிடந்த புண்ணியா -எங்களைத்தேடி வந்த புண்ணியம் யாம் உடையோம் )

புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன்
நீயே வந்து புகுந்த பின்பு உன்னை நான் இனி போகல் ஒட்டேன்

நிலவு மலர்ப் புன்னை நாழல் நீழல் தண் தாமரை மலரின் மிசை மலி –
நித்தியமான மலரை உடைத்தாய் இருக்கிற புன்னை நாழல் இவற்றின் உடைய நிழலிலே
பரந்த தாமரைகளின் மேலே அலவன் கண் படுக்கும் –
அப்பரப்புக்கு எல்லாம் போரும்படி பெரிய வடிவை உடைய ஆண் நண்டானது மற்று ஒரு நியமத்தை அறியாதே
படுக்கை வாய்ப்பாலே கிடந்தது உறங்கா நிற்கும் ஆயிற்று –

அணியாலி யம்மானே

வயலாலி மணாளன் உடைய வியாபாரத்தோடு
அங்கு உண்டான திர்யக்குகள் உடைய வியாபாரத்தோடு
வாசி அற்று இருக்கிறதாயிற்று இவர்க்கு அந்நிலத்தில் உள்ள ஆசையாலே –

——————————————————————–

போவது போல் நடத்தில் என்ன செய்வார் என்று பார்க்க
நெஞ்சில் அருளால் புகுந்தாய்
புண்டரீகருக்காக நிலத்தில் சயனித்தாய் –
போகிறோம் என்று போனால் நானே ஜெயித்தேன் ஆவேன்
நீயே திரும்பி வருவாயே

சங்கு தங்கு தடம் கடல் கடல் மல்லையுள் கிடந்தாய் அருள் புரிந்து
இங்கு என்னுள் புகுந்தாய் இனிப் போயினால் அறையோ
கொங்கு செண்பக மல்லிகை மலர் புல்கி இன்னிள வண்டு போய் இளம்
தெங்கின் தாதளையும் திருவாலி யம்மானே–3-5-8-

சங்கு தங்கு தடம் கடல் கடல் மல்லையுள் கிடந்தாய்
சங்கு மாறாதே இருப்பதாய் பரப்பை உடைத்தான திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளினாய்
அங்கு நின்றும் ஆஸ்ரிதனுக்காக திருக் கடல் மல்லையிலே கண் வளர்ந்து அருளினாய்
இவ்வோ இடங்கள் உனக்கு வாசஸ்தானமாய இருக்க

அருள் புரிந்து இங்கு என்னுள் புகுந்தாய்-
என் பக்கல் கிருபை பண்ணி வந்து புகுந்தாய் –

இனிப் போயினால் அறையோ-
உனக்கு வந்த கிருபை மாறாதபடி இருக்கையாலே இனி நீ போவாய் ஆனால் அறையோ அறை –
ஹேது மாறில் இறே அதன் கார்யம் மாறுவது
உன்னால் அல்லது செல்லாத என்னை விட்டு
நீ
இருக்கவுமாய் போகவுமாய் இருப்பார் நெஞ்சில்
இருக்க ஒண்ணாது –

(விதி வாய்க்கின்றது-அறையோ
என் நெஞ்சை விட்டு வன் நெஞ்சில் இருக்க ஒட்டுவேனோ )

கொங்கு செண்பக மல்லிகை மலர் புல்கி இன்னிள வண்டுபோய் இளம் தெங்கின் தாதளையும்-
பரிமளத்தை உடைத்தான செண்பகம் மல்லிகை மலர் இவற்றிலே மதுபான அர்த்தமாக இழிந்த வண்டுகள் ஆனவை –
அவற்றோடு தழுவி அவை கொதித்தவாறே அவ்வெம்மை ஆற்றுகைக்காக
கோடையிலே நோவு பட்டவர்கள் சந்தன பங்கத்திலே கை வைத்துக் கொண்டு கிடக்குமா போலே
இளம் தெங்கிலே போய் அதின் தாதை அளையும் –

திருவாலி யம்மானே –

– ————————————————————————-

வெற்றி தோற்ற சொன்னவர்
தன்னை விட்டு போகாமல் அவன் இருக்கவே செய்தேயும்
ப்ராப்ய த்வரையால்
உபாய விசேஷ ப்ரச்னம் பண்ணுகிறார்
இரக்கமே உபாயம் என்று அறிந்து வைத்தும்

ஓதி யாயிர நாமமும் பணிந்து ஏத்தி நின் அடைந்தேற்கு ஒரு பொருள்
வேதியா அரையா உரையாய் ஒரு மாற்றம் எந்தாய்
நீதியாகிய வேத மா முனியாளர் தோற்றம் உரைத்து மற்றவர்க்கு
ஆதியாய் இருந்தாய் அணி யாலி யம்மானே–3-5-9-

ஒரு பொருள்-அத்விதீய புருஷார்த்த சாதனம் –

ஓதி யாயிர நாமமும் பணிந்து ஏத்தி நின் அடைந்தேற்கு
திரு நாமங்கள் ஆயிரத்தையும் வாயாலே சொல்லி திருவடிகளிலே விழுந்து ஸ்தோத்ரத்தைப் பண்ணி
உன்னைக் கிட்டின எனக்கு -( இவை அதிகாரி ஸ்வரூபமே )

ஒரு பொருள் –
உன்னை பெறுகைக்கு சாதனம் இதுவே என்று ஓர் அர்த்தத்தைச் சொல்ல வேணும்

வேதியா –
வேதைக சமைதி கம்யனே

அரையா –
என்னை வன்னியமறுத்து ஆளுகிறவனே எனக்கு ஸ்வாமி ஆனவனே
(வன்னியம் குறும்பு -முக்குறும்புகளையும் அறுத்து )

உரையாய் ஒரு மாற்றம் எந்தாய்
ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்ய வேணும் மாஸூச -என்று நான் உஜ்ஜீவிக்கும்படி
ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்ய வேணும் –

நீதியாகிய வேத –
நாட்டார் அனுஷ்டிக்கும் படியை விதிக்கக் கடவ வேதம்
மா முனியாளர் தோற்றம் –
அதில் மந்திர ரூபமானவற்றைக்
காணக் கடவராய் இருக்கிற ருஷிகளுடைய உத்பத்தி
இவற்றைச் சொல்லி
எல்லாருக்கும் ஒக்க காரண பூதனாய் இருக்கிறவனே
அன்றிக்கே
வேத சப்தத்தின் படியே பூர்வ க்ரமத்திலே சிருஷ்டியா நிற்கிறவன் என்னுதல்
அதாவது பூ என்னா பூமியை சிருஷ்டித்து
இவ் வகைகளில் அத்தைச் சொல்லி சிருஷ்டிக்க –( யதா பூர்வம் கல்பம் யது )

——————————————————-

புல்லி வண்டு அறையும் பொழில் புடை சூழ் தென்னாலி யிருந்த மாயனை
கல்லின் மன்னு திண் தோள் கலியன் ஒலி செய்த
நல்ல இன்னிசை மாலை நாலும் ஓர் ஐந்தும் ஒன்றும் நவின்று தாம் உடனே
வல்லராய் யுரைப்பார்க்கு இடமாகும் வானுலகே–3-5-10–

(இங்கும் தென்னாலி -தென்னாலி மாயனே -பின்னும் வரும் )

வண்டுகளானவை தழுவி
மதுபான மத்தமாய்க் கொண்டு
அறையா நின்றுள்ள பொழிலைப் பர்யந்தத்திலே
உடைத்தான திருவாலியிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற
ஆச்சர்ய பூதனைக் கவி பாடிற்று –

மலை போலே திண்ணியதாய் நித்தியமாய் இருந்துள்ள
தோளை உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த
நல்ல இன்னிசையான- தொடை

இதில் உண்டான ஆதராதி அதிசயத்தாலே
விட மாட்டாமை பிரித்து பிரித்து அருளிச் செய்கிறார்-

——

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

வந்து வுவந்து சிந்தை புகும் ஆலியம்மானைத் தன்னின்
சிந்தை நீங்க ஒட்டாது தொல்லடிமை -முந்துறக்
கொள்ள அறப் பதறிக் கோரும் கலியனை
உள்ளி ஏத்தும் மலர்த்தூய்–25-

தன்னின் சிந்தை -சிந்தைக்கு இனியான் அன்றோ
வந்து வந்து -சமயம் பார்த்து என்றுமாம்
உள்ளி ஏத்தும் மலர்த்தூய் -உள்ளுதல் நினைத்தல் மானஸ வியாபாரம் -ஏத்துதல் -வாக்கின் செயல் –
மலர்தூவுதல் காயிக வியாபாரம்-முக்கரணங்களும் ஒருப்பட நின்று கைங்கர்யம் –
பதற்றம் -தலைவி கார்யம் -பேற்றுக்கு த்வரிக்கையும் வேண்டுமே –

———————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-3-4–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் —

September 27, 2013

ஸ்ரீ ராம் பூர்-தக்ஷிண சித்தாஸ்ரமம் இது
ஐந்து விண்ணகரம் திவ்ய தேசங்கள்
ராமனுக்கு பூர்வாஸ்ரமம் வாமனாஸ்ரமம்
பாடலிக வனம்
இடது திருவடி மேலே நீட்டி சேவை இங்கு

ஒரு குறள் –பிரவேசம் –

நீங்கள் அவனைப் பெறுகைக்கு உறுப்பாக பண்ணும்
சாதனா அனுஷ்டானத்தை
அவன் தான் உங்களைப் பெறுகைக்கு உறுப்பாக
அவதாராதி முகங்களாலே பண்ணிக் கொடு
இங்கே வந்து நின்றான் -என்றார்

அவன் படி இதுவான பின்பு
அர்த்தித்வம் துடக்கமாக மேல் உள்ளவற்றை எல்லாம்
அவன் கையிலே ஏறிட்டு
நீங்கள் அவன் உகந்த சீராம விண்ணகரை ஆஸ்ரயியுங்கோள்
என்கிறார் –

இவன் பரம பக்தி பர்யந்தமாகப் பண்ணினாலும்
அதடைய பிரதிகூல்ய நிவ்ருத்தி மாத்ரத்திலே
நிற்கும்படி இறே பேற்றின் உடைய வைலஷண்யத்தைப் பார்த்தால் இருப்பது –

(கீழ் இரண்டு திரு மொழிகளால் -சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ண வேண்டாம்
சித்ர கூட பெருமாளை ஆஸ்ரயிக்க அருளிச் செய்து
பேற்றின் கனத்தைப் பார்த்தால் இது கிட்டுமோ என்று சங்கை வர
வகுத்த ஸ்வாமி இவன் -லௌகிகம் போல் அன்றே
ப்ராப்தாவும் பிராப்பகமும் பிராப்திக்கு உகப்பானும் அவனே
சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணுபவனும் அவனே
உங்களுக்கு விஸ்சிவசிக்கத் தட்டு இல்லை
அவனை விட அவன் உகந்து அருளின திவ்ய தேசமே ப்ராப்யம் என்கிறார்

அர்தித்வம்-பிரார்த்தனை கூட வேண்டாவோ என்னில்
அர்த்தித்வமும் அவனே செய்பவனாய் இருக்க
இத்தையும் அவன் தலையில் ஏறிட்டு நிர்ப்பரராய் இருக்கலாம்
அபிரதி ஷேதமுமே வேண்டும் விலக்காமையே போதும் )

——————————————————-

ஒரு குறளாய் இரு நிலம் மூவடி மண் வேண்டி உலகு அனைத்தும் ஈரடியால் ஒடுக்கி ஒன்றும்
தருக வென மாவலியைச் சிறையில் வைத்த தாடாளன் தாள் அணைவீர் தக்க கீர்த்தி
அருமறையின் திரள் நான்கும் வேள்வி ஐந்தும் அங்கங்கள் அவை யாறும் இசைகள் ஏழும்
தெருவில் மலி விழா வளமும் சிறக்கும் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே—3-4-1-

காழிச் சீராம விண்ணகரே-காழி என்னும் பிரதேசம்-அதில் ஸ்ரீ ராம விண்ணகரம்

ஒரு குறளாய் –
வடிவைக் கண்ட போதே
சொல்லிற்று அடையக் கொடுக்க வேண்டும்படியான
அத்விதீய வாமனனாய்

இரு நிலம் –
பரப்பை உடைத்தான பூமியை

மூவடி மண் வேண்டி-
தனக்கு என கால் பாவுக்கைக்கு
ஓர் இடம் இல்லாதாரைப் போலே
இத்தை அவனுக்காகி -அவன் பக்கலிலே இரந்து

உலகு அனைத்தும் ஈரடியால் ஒடுக்கி ஒன்றும் தருக வென –
இந்த லோகங்கள் அடைய இரண்டு அடியாலே அடக்கி
மூன்றடி தருகிறோம் என்றாய்
மற்றை ஓரடியும் தாராயோ -என்று
(இதே திருக்கோலம் இன்றும் நாம் அங்கே சேவிக்கிறோம் )

மாவலியைச் சிறையில் வைத்த-
அநந்தரம் இந்திர பதம் அவன் பெறக் கடவனாக
அவனைப் பாதாளத்தில் வைத்த

தாடாளன் தாள் அணைவீர் –
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக தான் இரந்தான்-என்னும்
மேன்மையை உடையவன் திருவடிகளை
கிட்ட வேண்டி இருப்பீர் –

தக்க கீர்த்தி -இத்யாதி
(புருஷோத்தமனுக்குத் தக்க கீர்த்தி )
அபௌருஷேயத்வ நிபந்தனமான
கீர்த்தியை உடைய வேதங்கள் உடைய
திரள்கள் நாலும்
பஞ்ச மகா யஞ்ஞங்களும்-( ப்ரஹ்ம மனுஷ்ய தேவ பித்ரு பூத )
ஆறு அங்கங்களும்
ஏழு இசைகளும்
தெருவிலே மிக்கு இருந்துள்ள உத்சவத்தால் வந்த அழகும்
இவை எல்லாம் அடைய சிறக்கும்படியான
காழியிலே
சீராம விண்ணகரை ஆஸ்ரயிங்கோள்

———————————————————–

தன்னை அர்த்தியாக்கி ஆஸ்ரிதருக்கு -என்ன அருளிச் செய்தாலும் ஆறி இருக்க
இதுக்கு அடி உங்களுடைய ஸ்திர புத்தியும் பெருமையை எண்ணியும் இருக்கிறீர்கள்
ப்ரஹ்மாதிகளை பாருங்கோள்
ரோமச முனிவர் ஸ்தல புராணமும் இதில் அருளி
இது சில இடங்களிலே தான் அருளிச் செயல்களில் இருக்கும்

நான்முகன் நாள் மிகைத் தருக்கை இருக்கு வாய்மை நலமிகு சீர் உரோமசனால் நவிற்றி நக்கன்
ஊன் முகமார் தலையோட்டூண் ஒழித்த எந்தை ஒளி மலர்ச் சேவடி அணைவீர் உழுசேயோடச்
சூழ் முகமார் வளையளைவாய் உகுத்த முத்தைத் தொல் குறுக்கு சினை என்னச் சூழ்ந்து இயங்க எங்கும்
தேன் முகமார் கமல வயல் சேல் பாய் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-2-

இருக்கு வாய்மை நலமிகு சீர்-வேதம் சொல்லி நல்ல ஆசாரம் மிக்கு உள்ள சீர்மை
உழுசேயோட-உழுகிற எருதுகள் செருக்கால் ஓட
அதிர்வால் சங்குகள் பிரசவிக்க
முத்துக்கள் -குருகு தங்கள் சினைகள் என்று நினைத்து பறக்க
தாமரை விகசிக்க
தேனைப் பருக சேல் மீன்கள் பாய

நான்முகன் இத்யாதி-
ரோமச பகவான் ப்ரஹ்மாக்கள் என்று சிலர்
நீர் குமிழி போலே தோற்றுவது மறைவதாய்ப் போகக் கடவது
எத்தனை பேர் -என்றான் ஆயிற்று
சதுர் முகனின் ஆயிஸின் மிகுதியால் உண்டான துர்மானத்தை
வேதங்களை உச்சரியா நிற்பானாய்
ஆசார பிரதான்யத்தால் வந்த ஏற்றதை உடையனான
ரோமச பகவானாலே –
சதுர்தச புவனங்களுக்கும் கடவேன்
என்னோபாதி ஆயுஸு உடையார் உண்டோ -என்கிற
துர்மானத்தை தவிர்த்து-

நக்னன் இத்யாதி –
ருத்ரன் உடைய பிதாவுமாய்
லோக குருவுமாய் இருக்கிறவனை
தலையை அறுத்து -அத்தாலே பாதகியாய்
மாம்ஸ பிரசுரமான தலை யோட்டிலே இரந்து
அதிலே ஜீவித்து திரிகிற எளிவரவைத் தவிர்த்த ஸ்வாமி

ஜகத்துக்கு ஈஸ்வரர்களாக பிரசித்தர் இருவரும் இறே
அவர்கள் இருவரும் உடைய அபிமானத்தை கழித்தான் ஆயிற்று-

உழுசே-இத்யாதி
ஆனை போலேயாய் பெரிய மிடுக்கை உடைய
சேக்களை இறே பூட்டி உழுவது
அதை ஒட்டிட்டவாறே
அப்போது பிரசவித்தது இப்போது பிரசவித்தது என்று தோன்றும்படி
தொட்டார் மேலே தோஷமாம்படி இருக்கிற சங்குகள்
தான் கிடக்கற வங்குகளின் உடைய வாசலிலே
முத்துக்களை ஈன்றன

அவற்றை தொல் குருகுண்டு என்றும் ஒக்க பழகச் செய்தேயும்
இது முத்து இது முட்டை அன்று -என்ற வாசி அறிய மாட்டாதபடி
மூத்த குருகுகள் அவை தன்னுடைய முட்டையாக
கொண்டு விட்டுப் போக மாட்டாதே சுற்றும் பரவா நிற்கும் ஆயிற்று

அவை பறக்கிற காற்றாலே பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம்
பக்வமாய்
தலையிலே மிக்க தேனை உடைத்தாய் இருக்கிற
தாமரைப் பூக்கள் அலரா நிற்கும் ஆயிற்று

அந்த மதுவை பானம் பண்ணின கயல்கள் ஆனவை
பாயா நிற்கும் ஆயிற்று-

ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் -சேக்கள்-ஈஸ்வரோஹம் என்று கை ஒழிய ஓட
பக்தி உழவன்- ஸ்ருஷ்டியாதிகள் பண்ணுவிக்க –
நம் பூர்வர்கள் -சங்குகள் -ஸ்வ ஸ்வபாவரைப் பெறுவிக்க
சூல் கொண்டு எப்பொழுது உபதேசிப்போம் சங்கு வெளுத்த ஸ்வபாவம்
மூத்த குருகு-ஆதி மூர்த்தி -ஆதி மூலம் -வ்யாமுக்தனாய் இருக்க
கமலமலர் பாவை முகம் விகசித்து
அனுராக அதிசயம் வெள்ளம் இட
அதிலே துள்ளா நிற்பர் நித்ய ஸூரிகள்-

(ரோமச முனிவர் –
நான்முகன் கர்வம் அடக்க –
தபஸை மெச்சி -ரோமம் விழ பிரமன் ஆயுசு முடியும்
தொட்டாச்சார்யார் -ஆதீனம்
தாடாளன் இடது திருவடி மேல்
இடது கையால் ஒன்றைக் கொடு
வலது கையால் தானம் வாங்கும் வாமனனன்
வைகுண்ட ஏகாதசி மட்டும் வாமனன் சேவை உண்டு
லோக நாயகி தாயார் மட்டவிழ் குழலி
சங்க சக்கர தீர்த்தம்
புஷ்கலா விமானம்
தவிட்டுப் பானை தாடாளன் -மூதாட்டி
சிதம்பரம் படையாச்சிக்கு மரியாதை
ஆற்காடு நவாப் பெண்ணின் உப்பரிகை விளையாட
தாடாளா வா வெண்ணெய் உண்ட தாடாளா வா
குதித்து பாய்ந்து கைகளில் சேர மீண்டும் பிரதிஷ்டை
ஞான சம்பந்தர் -விருத்தூத -வாதப்போர்
குறள் சொல்லச் சொல்ல
சித்திர கவி சாமர்த்தியம் காட்டி
நீரே சதுஷ் கவிப் பெருமாள் வேலைக் கொடுத்து
விருதுகள் அனைத்தையடும் சொல்லி நிகமிக்கிறார் )

——————————————————–

வையணைந்த நுதிக் கோட்டு வராகம் ஒன்றாய் மண் எல்லாம் இடந்து எடுத்து மதங்கள் செய்து
நெய் அணைந்த திகிரியினால் வாணன் திண் தோள் நேர்ந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் நெய்தலோடு
மையணைந்த குவளைகள் தம் கண்கள் என்றும் மலர்க்குமுதம் வாய் என்றும் கடைசிமார்கள்
செய்யணைந்து களை களையாதேறும் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-3-

திவ்ய தேசம் அடைமினே -இதுவே ப்ராப்யம்

வையணைந்த நுதிக் கோட்டு வராகம் ஒன்றாய் மண் எல்லாம் இடந்து எடுத்து மதங்கள் செய்து
கூர்மை மிக்கு இருந்துள்ள முனையை உடைய கொம்பை உடைத்தான
அத்விதீய மகா வராஹமாய்
பூமிப்பரப்பு அடைய இடந்து எடுத்துக் கொண்டு
ஈஸ்வரத்தால் வந்த செருக்காலே மத கார்யமான வ்யாபாரங்களைப் பண்ணி
(கோல வராஹம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய்)

நெய் -கூர்மை
கூர்மையை உடைய திருவாழி
அணைந்த திகிரியினால் வாணன் திண் தோள் நேர்ந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர்-
கடைந்து நெய் இட்டு இருந்த உள்ள திரு ஆழியாலே
தேவதாந்தர பஜனத்தைப் பண்ணி
அத்தாலே தன்னை மிடுக்கனாக நினைத்து இருந்த
வாணன் உடைய திண்ணிய தோள்களை
நேர்த்தவன் திருவடிகளை கிட்ட வேண்டி இருப்பீர் –

நெய்தலோடு மையணைந்தகு வளைகள் தம் கண்கள் என்றும்
நெய்தல் பூவோடே கூட கறுப்பு மிக்கு இருந்துள்ள குவளைகளை தம் கண்கள் என்றும்

மலர்க் குமுதம் வாய் என்றும்-
மலரை உடைத்தான அரக்காம்பலை
தம் தாமுடைய வாய் என்றும்

கடைசிமார்கள் செய்யணைந்து களை களையாதேறும்
கடைசிமார் களை பறிப்பதாக அடுத்து வயலிலே இழிந்து
கண்ணுக்கும் வாய்க்கும் அவற்றோடு உண்டான
சர்வதா சாம்யத்தாலே களை பரியாதே
போந்து ஏறுகிற
காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே
காழியில்-

—————————————————————–

பாணாசுரன் பட்டது மட்டும் இல்லை
ஹிரண்யாசூரன் பட்டதும் படுவீர்
இங்கே சேரா விடில்

பஞ்சிய மெல்லடிப் பின்னை திறத்து முன்னாள் பாய் விடைகள் ஏழ் அடர்த்து பொன்னம் பைம்பூண்
நெஞ்சிடந்து குருதி உகிர் வேலாண்ட நின்மலன் தாள் அணை கிற்பீர் நீல மாலைத்
தஞ்சடைய இருள் தழைப்பத் தரளம் ஆங்கே தண் மதியின் நிலாக் காட்ட பவளம் தன்னால்
செஞ்சுடர் வெயில் விரிக்கும் அழகார் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-4-

செம் பஞ்சு போலே மிருதுவான திருவடிகளை உடைய
நப்பின்னை பிராட்டிக்காக
(பஞ்சித் திருவடி பின்னை தன் காதலன் )
பண்டு ஒரு நாள் கண்டார் மேல் விழுகிற
ருஷபங்கள் ஏழையும் அழியச் செய்து –

ஹிரண்யன் உடைய ஆபரணங்களாலே அலங்க்ருதமான
நெஞ்சை அநாயாசேன கிழித்துப் பொகட்டு
ரக்தமானது கொழித்துப் புறப்ப்படும்படியாக –
ஆளிட்டு செய்தல் -ஆயுதங்களாலே அழியச் செய்தல் – செய்கை அன்றிக்கே
ஆஸ்ரித விரோதியை தானே கை தொட்டு
திரு உகிராகிற வேலாலே அழியச் செய்து
அத்தாலே வந்த சுத்தியை உடையவன்
திருவடிகளைக் கிட்ட வேண்டி இருப்பீர்

நீலம் இத்யாதி
அவ் ஊரில் மாடங்களில் அழுத்தின நீல ரத்ன மாலையை
தனக்கு தஞ்சமாக உடைய
அதாவது
ராத்ரியை தனக்கு அபாஸ்ரயமாக உடைத்தாய் இருக்கிற
இருளை தழைப்ப
நடுவே அழுத்தின முத்தானது குளிர்ந்த சந்தரன் உடைய
நிலாவைக் காட்ட
இடை இடையே அழுத்தின பவளமானது புகரை உடைய
ஆதித்யன் உடைய
பிரகாசத்தை காட்டா நின்றது –

ஆக ஏக காலத்தில் இருளும் சந்த்ரோதயமும் வெய்யிலும்
ஒக்கக் கண்டு அனுபவிக்கும் படியான தேசம் ஆயிற்று –
(கோபமும் அருளும் ஓக்கக் காட்டி அருளிய ஸ்ரீ நரசிம்மன் போல் )

——————————————–

தெவ்வாய மற மன்னர் குருதி கொண்டு திருக் குலத்தில் இறந்தோர்க்குத் திருத்தி செய்து
வெவ்வாய மா கீண்டு வேழம் அட்ட விண்ணவர் கோன் தாள் அணைவீர் விகிர்த மாதர்
அவ்வாய வாள் நெடும் கண் குவளை காட்ட அரவிந்தம் முகம் காட்ட அருகே ஆம்பல்
செவ்வாயின் திரள் காட்டும் வயல் சூழ் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-5-

திருத்தி -திருப்தி -பித்ருக்களுக்கு திருப்தி –

சத்ருக்களாய் மறத்தை உடையராய் இருக்கிற
ராஜாக்களை அழியச் செய்து
அவர்கள் உடைய ருதிர வெள்ளத்தைக் கொண்டு
வம்சத்திலே முடிந்து போனார்க்கு உதக கிரியைகளைப் பண்ணி
இவ்வளவாலே ஸ்ரீ பரசுராம ஆழ்வானை நினைக்கிறது –

வெவ்விதான வாயை உடைத்தாய் கொண்டு
பயாவஹமாம் படி தோற்றின ஆஸ்ரித விரோதியான
கேசி வாயை அநா யாசேன கிழித்து
குவலயா பீடத்தை முடித்து

அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்து வைத்து
இப்படி ஆஸ்ரித விரோதிகளை
கை தொட்டு போக்குமவன்
திருவடிகளைக் கிட்ட வேண்டி இருப்பீர்

விசஜாதீய ஸ்வ பாவைகளாய் இருந்துள்ள
ஸ்திரீகள் உடைய அப்படிப் பட்ட ஒளியை உடைத்தான
பரந்த கண்களை குவளைகள் ஆனவை காட்ட
தாமரைப் பூவானது முகத்திலே தேஜசைக் காட்ட
அருகே அலர்ந்து நின்ற அரக்கலாம்பல் ஆனது
சிவந்த அதரத்தின் உடைய திரளைக் காட்டுகிற

————————————————-

ஸ்ரீ ராமாவதாரம் -இதிலும் அடுத்ததிலும் –
வாலி கபந்தன் விராதன் -மூவரையும் முடித்த விருத்தாந்தம் இதில் –

பைம் கண் விறல் செம் முகத்து வாலி மாளப் படர் வனத்துக் கவந்தனொடும் படையார் திண் கை
செங்கண் விறல் விராதன் உக வில் குனித்த விண்ணவர் கோன் தாள் அணைகிற்பீர் வெற்புப் போலும்
துங்க முக மாளிகை மேல் ஆயம் கூறும் துடி யிடையார் முகக் கமலச் சோதி தன்னால்
திங்கள் முகம் பனி படைக்கும் அழகார் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-6-

ஆயம் கூறும்   =  தோழைமை சொல்லி அழைக்கிற
பனி படைக்கும்   = துக்கத்தால் உண்டான கண்ணீரை இடை விடாமல் கொட்டிக் கொண்டு இருக்கும்

பைம் கண் இத்யாதி –
ஜாதி பிரயுக்தமான கண்ணில்
பசுமையையும் மிடுக்கையும் சீற்றத்தாலே சிவந்த முகத்தையும் உடைய
வாலி முடியும்படியாக

பரந்த காட்டிலே உண்டான சத்வங்களை அடைய
இரண்டு கையாலும் வாரி
பஷித்துக் கொண்டு வருகிற கபந்தனோடு கூட

படையார் திண் கை –
திண்ணிய படையார்ந்த கை
வெவ்விய கண்களையும் மிடுக்கையும் உடைய
விராதன் முடியும்படியாக வில்லை வளைத்த
(ராகவ் ராம லஷ்மன் இருவரும் -கட்கம் கொண்டு விராதனை முடித்ததாக ஸ்லோகம்
வில் என்றது உப லக்ஷணம் )

விண்ணவர் கோன் தாள் அணைவீர்
விரோதியைப் போக்கி
தேவ ஜாதிக்கு குடி இருப்பைப் பண்ணிக் கொடுத்த
சகரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்க வேண்டி இருப்பீர்

வெற்பு இத்யாதி
மலை போலே ஓங்கின முகத்தை உடைத்தாய் இருக்கிற
மாளிகையின் மேல் புறத்திலே நின்று
தோழமையை சொல்லி அழைத்து விளையாடுகிற
துடி போன்ற இடையை உடையரான
ஸ்திரீகள் உடைய முகம் ஆகிற
கமலத்தில் உண்டான தேஜஸ்ஸாலே
சந்த்ரனுடைய முகமானது துக்கத்தை பிரபியா நிற்கும் –

நாம் என்ன ஜீவனம் ஜீவிக்கிறோம்
இவர்களோடு ஒப்பு சொல்லா நிற்கச் செய்தே
ஒப்பு போராதபடி இருப்பதே -என்று
துக்கப் படா நிற்கும் ஆயிற்று

சந்த்ரனுக்கு சந்தரன் இவர்கள்
தேஜஸ்சை சந்த்ரனுக்கு உண்டாக்குமவர்கள் -என்னவுமாம்-
(அதீவ பிரிய தர்சனம் -சந்த்ர காந்தம் )

—————————————————-

ராவண வதம் செய்து அருளிய ராமச்சந்திரன் இதில் –

பொருவில் வலம்புரி யரக்கன் முடிகள் பத்தும் புற்றுமறிந்தன போலப் புவி மேல் சிந்த
செருவில் வலம்புரி சிலைக் கை மலைத் தோள் வேந்தன் திருவடி சேர்ந்து உய்கிற்பீர் திரை நீர்த் தெள்கி
மருவி வலம்புரி கைதைக் கழி யூடாடி வயல் நண்ணி மழை தரு நீர் தவழ் கால் மன்னி
தெருவில் வலம்புரி தரளம் ஈனும் காழிச் சீராம விண்ணகரம் சேர்மின் நீரே–3-4-7-

முதல் வலம்புரி = -பலத்தைக் கொண்ட
அடுத்த வலம்புரி = வெற்றியைத் தரத் தக்க
அடுத்த வலம்புரி = சங்கங்கள்
அடுத்த வலம்புரி = சங்கங்களையும்

ஒப்பில்லாத பலத்தைப் பண்ணா நின்றுள்ள
ராவணனுடைய தலைகள் பத்தும்
புற்று மறிந்து கிடைக்குமா போலே
தேவதைகள் உடைய வரத்தாலே பூண் கட்டினவை
பூமியிலே சிதறும் படியாக
அவனைப் போலே வஞ்சனத்தால் அன்றிக்கே
யுத்தத்தில் பலத்தை பண்ணா நின்றுள்ள
வில்லை உடையனாய்
சத்ருக்களால் சலிப்பிக்க அரிதான தோளை உடைய
சக்கரவர்த்தி திருமகனைக் கிட்டி
அவன் விரோதியைப் போக்க
அவன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவிக்க
வேண்டி இருப்பீர்-

திரை நீர் இத்யாதி –
கடல் நீரிலே தேங்கி போந்து ஏறின என்னுதல்
அன்றிக்கே
திரை நீத்து -விட்டு -கடலை விட்டு
வலம்புரியானது போந்தேறி சற்றிருந்து
தாழையை உடைத்தாய் இருக்கிற கழியிலே போய் புக்கு
அங்கே இதஸ்த சஞ்சரித்து அந்த கழி தான் கயல்கள் அளவும்
வர
வெள்ளம் கோத்த படியால் வயலிலே வந்து கிட்டி
அவ்விடம் தன்னிலே வர்ஷ ஜலம் தேங்கி நின்று
அது வாய்க்காலாலே ஊரிலே வந்து புகுர
அவ்வழியாலே தெருவிலே வந்து ஏறி
அந்நீர் வடிந்தவாறே பின்னை போக மாட்டாதே
அவ்விடம் தன்னிலே கிடைந்து
வலம்புரியையும் முத்தையும் ஈனா நிற்கும் ஆயிற்று
வலம்புரி வயிற்றிலே வலம்புரி பிறக்கத் தட்டில்லை இறே-

————————————-

மட்டவிழும் குழலி–திருத் தாயார் திரு நாமம் இதில் –
மட்டு-தேன் -என்றும் பரிமளம் என்றும் –

பட்டரவேரகல்குல் பவளச் செவ்வாய் பணை நெடும் தோள் பிணை நெடும் கண் பாலாம் இன் சொல்
மட்டவிழும் குழலிக் காவானோர் காவில் மரம் கொணர்ந்தான் அடி யணை வீர் அணில்கள் தாவ
நெட்டிலைய கரும் கமுகின் செங்காய் வீழ நீள் பலவின் தாழ் சினையில் நெருங்கு பீனத்
தெட்ட பழம் சிதைந்து மதுச் சொரியும் காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே–3-4-8-

பட்டை உடைத்தாய்
அரவு போலேயதாய்
அழகியதாய்
அகன்று இருந்துள்ள
நிதம்ப பிரதேசத்தை உடையவளுமாய்
பவளம் போலே சிவந்த அதரத்தை உடையவளுமாய் –
மூங்கில் போலே நெடிய தோள்களை உடையவளுமாய்
மான் போலே இருந்துள்ள நோக்கை உடையவளுமாய்
பால் என்று சொல்லலாம் படி இனிய பேச்சை உடையவளுமாய்
இருந்துள்ள
மது வெள்ளம் விடா நின்றுள்ள குழலை உடைய
ஸ்ரீ சத்ய பாமைப் பிராட்டி ஹேதுவாக
என்றும் ஒக்க ஸ்வர்க்கத்தில் இருக்கக் கடவதான
வ்ருஷத்தை பூமியிலே கொடு வந்து நிறுத்தினவனுடைய
இத்தால் –
அரியன செய்தும் ஆஸ்ரித ரஷணம் பண்ணுமவன் என்கை-

அணில் இத்யாதி –
அணில்கள் ஆனவை ஸ்வைரமாகத் தாவ
நெடிதான இலையை உடைத்தாய்
கறுத்த நிறத்தை உடைத்தான கமுகுகளில் சிவந்த காயானது
தொட்டார் மேலே தோஷமாக விழ
ஓங்கின பலாவின் தாழ்ந்த பனைகளிலே நெருங்கி வசிப்பதாய்
தசைந்து பக்வமாய்
தொட்டார் மேலே தோஷமாய் இருக்கிற பழமானது
தேங்கி நிற்கிறதுக்கு ஒரு போக்கு கண்டு விட்டாப் போலே
மது வெள்ளம் இடா நிற்கும் ஆயிற்று-

——————————————————-

ஈஸ்வர அபிமானிகளுக்கும் இடம் கொடுப்பவன்
நாம் ஆஸ்ரயிக்கத் தடை என் என்கிறார் –

பிறை தங்கு சடையானை வலத்தே வைத்து பிரமனை தன் உந்தியிலே தோற்றுவித்து
கறை தங்கு வேல் தடம் கண் திருவை மார்பில் கலந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் கழி நீர் கூடி
துறை தங்கு கமலத்துயின்று கைதைத் தோடாரும் பொதி சோற்றுச் சுண்ணம் நண்ணிச்
சிறை வண்டு களி பாடும் வயல் சூழ் காழிச் சீராம விண்ணகரம் சேர்மின் நீரே——3-4-9-

கைதைத் தோடாரும் -கைதை ஆரும் தோடு -பெரிய மடலை உடைய தாழம் பூவிலே –
பொதி -அதனுள் நிறைந்த
சோற்றுச் -தாதுக்களின்
சுண்ணம் -பொடிகளில்
பொதி சோறு -மடலிலே பொதிந்து கிடந்த சோறு

சாதகனுமாய் போக பிரதானனுமாய் இருக்கிற ருத்ரனை
தன் திருமேனியில் வலவருகு வைத்து

ப்ரஹ்மாவை தன் உந்திக் கமலத்தில் உத்பாதித்து

கறை கழுவ அவசரம் இல்லாதபடியான வேல் போலே இருக்கிற
பரந்து இருக்கிற திருக் கண்களை உடைய
பெரிய பிராட்டியாரை தன் திரு மார்பிலே சேர்த்து
( அவனையும் ஜிதந்தே என்று சொல்லச் செய்யும் திருக்கண்கள் அன்றோ இவளது )
அவளோடு நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணுகிறவன்
திருவடிகளை கிட்ட வேண்டி இருப்பீர்

அபிமானிகளான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளோடு
அநந்ய பரையான பிராட்டியோடு வாசி அற
திருமேனியில் இடம் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிற
சீலவானைப் பெற வேண்டி இருப்பீர்-

கழு நீர் இத்யாதி
செங்கழு நீரிலே போய் புக்கு நித்ய சம்ச்லேஷத்தைப் பண்ணி
அத்தாலே வந்த ஸ்ரமம் ஆறும்படி
துறையிலே உண்டான தாமரைப் பூவிலே புகுந்து
மது பானம் பண்ணிப் பள்ளி கொண்டு

அநந்தரம்
தாழை உடைய பெரிய மடலை உடைத்தான
பூவிலே போய் புக்கு
அதிகைதையால் உண்டான தாதும் சுண்ணமும் பரிமளமும் எல்லாம்
தன் உடம்பிலே ஆம்படி அதிலே கிடந்தது புரண்டு
சிறகை உடைத்தான வண்டுகள் ஆனவை
மதுபானத்தாலும் பரிமளத்தாலும் களித்து பாடா நின்றுள்ள –

———————————————————-

செங்கமலத் தயன் அனைய மறையோர் காழிச் சீராம விண்ணகர் என் செங்கண் மாலை
அங்கமலத் தடம் வயல் சூழ் ஆலி நாடன் அருள் மாரி யரட்ட முக்கி யடையார் சீயம்
கொங்கு மலர் குழலியர் கோன் மங்கை வேந்தன் கொற்ற வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
சங்க முகத் தமிழ் மாலை பத்தும் வல்லார் தடம் கடல் சூழ் உலக்குக்கு தலைவர் தாமே–3-4-10-

அரட்டு அமுக்கி -சத்ருக்கள் தலை எழாதபடி அமுக்க செய்பவராய்
அடையார் சீயம் -சத்ருக்களுக்கு சிம்ஹம்

வால்மீகிர் பகவான் ருஷி -என்பானைப் போலே
பெருமாளுக்கு வல்லபனாய் இருப்பான் ஒரு
திரு விளக்கு பிச்சன் பலரையும் திரு முன்பே
ஷேபிக்கிற பிரகரணத்தில் ஆழ்வார்களை திரு உள்ளமாய்
நம் பக்தர்களுக்கு ஒரு குறை சொல்லிக் காணாய் -என்று
திரு உள்ளம் ஆனாராய்
இப்பாட்டை விண்ணப்பம் செய்து
நாயந்தே தேவரைக் கவி பாட என்று துடங்கி
தம்மைக் கவி பாடிக் கொண்டார் என்ன –
அதுவும் நம்மை அன்றோ சொல்லிற்று என்று திரு உள்ளம் ஆனார்
(தம்மை அனுபவித்ததால் வந்த கீர்த்தியை அன்றோ சொல்லிக் கொள்கிறார்
எம்பார் தம்மைக் கொண்டாட ஒத்துக் கொண்டு அருளியது போல் )

சதுர்முக சமரான பிராமணர் திரண்ட தேசத்திலே
சீராம விண்ணகரிலே நித்யவாசம் பண்ணுகிற புண்டரீ காஷனை கவி பாடிற்று –

அழகிய தாமரைகளாலே அலங்க்ருதமான தடாகங்களை
உடைத்தான வயலாலே சூழப்பட்ட
திருவாலி நாட்டுக்கு பிரதானர் ஆனவர் –

அனுகூல வர்க்கத்துக்கு சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுமவர்

எதிரிட்ட சத்ருக்கள் தலை எடாதே அமுங்கும்படி பண்ணுமவர் –

சத்ருக்களை வந்து அணுக ஒண்ணாதபடி சிம்ஹம் போலே அநபிபவ நீயர் ஆனவர் –

எல்லார்க்கும் ஸ்ப்ருஹணீயனரானவர்

திருமங்கைக்கு பிரதானராய் உள்ளவர்

சர்வேஸ்வரன் ஆயுதம் பிடித்தார் போலே ஆஸ்ரித
ரஷணத்துக்காக பிடித்த வேலை உடையராய்

பிரதிபஷத்துக்கு மிருத்யுவான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

தமிழுக்கு கடவார் திரள இருந்தால் இத்தையே எப்போதும்
ஒக்க கொண்டாட வேண்டும்படி இருக்கிற
இத்தொடையல் பத்தும் வல்லார்
தடம் கடல் சூழ் உலகுக்கு தலைவர் தாமே –
(ஞான சம்பந்தரும் கொண்டாடி வேலை சமர்ப்பித்தார் அன்றோ )

சர்வேஸ்வரனைப் போலே எல்லார்க்கும்
தாங்களே ஆஸ்ரயணீயராவார்-

———–

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

ஒருவன் அயன் வாலி வாணன் இந்திரன் பொன்னன்
அரன் பெருக்கெடுத்து மலர் மங்கைக்கு -அருளுமா
போல் அருள் சீராம விண்ணகர் உள்ளான் என்னும்
வேல் கலியன் ஏத்தும் உவந்து -24-

ஒருவன் -அத்விதீயன் /
ப்ரஹ்மாவின் செருக்கை அளிக்க உரோமசர் முனிவர் விருத்தாந்தம் -வாணன் –
கற்பகாக்காவை சத்யா பாமை பிராட்டிக்கு -இவ்வாறு அஹங்காரங்கள் அழித்து
குரு மா மணிப் பூணாய்ப் பூணுதற்கு வேடிக்கை கொண்ண்டு திவ்யதேசங்களில் உகந்து எழுந்து அருளி –
வேல் கலியன் -ஞான சம்பந்தர் செருக்கு அழித்தமை –

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 27, 2013

   கோளிழைத் தாமரையும் கொடியும்
பவளமும் வில்லும்
கோளிழைத் தண்முத்த மும்தளி
ரும்குளிர் வான்பிறையும்
கோளிழை யாவுடைய கொழுஞ்சோதி
வட்டங்கொல்? கண்ணன்
கோளிழை வாண்முக மாய்க்கொடி
யேன்உயிர் கொள்கின்றதே.

பொ – ரை : தன் ஒளியையே தனக்கு ஆபரணமாகவுடைய தாமரையும் கொடியும் பவளமும் வில்லும் தன் ஒளியையே தனக்கு ஆபரணமாகவுடைய குளிரந்த முத்தமும் தளிரும் குளிர்ந்த பெரிய எட்டாம் பிறையுமாகிய இவற்றையெல்லாம் தன்னகத்தேயுடைய, கொள்ளப்பட்ட ஆபரணத்தையுடைய சோதி மண்டலமோ? கண்ணபிரானுடைய, தன்னழகே தனக்கு ஆபரணமாய் ஒளியையுடைத்தான முகமாய்க்கொண்டு கொடியேனுடைய உயிரைக் கொள்ளை கொள்ளுகின்றது.

வி – கு : ‘கண்ணன் கோள் இழை வாள்முகம், தாமரையும் கொடியும் பவளமும் வில்லும் தண்முத்தமும் தளிரும் பிறையும் ஆகிய இவற்றைத் தன்னகத்தேயுடைய கொழுஞ்சோதி வட்டங்கொல்? அத்தகைய சோதி வட்டமானது, வாண்முகமாய்க் கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றது?’ என்று சொற்களைக் கொணர்ந்து கூட்டி முடித்து கொள்க.

ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 1‘தலையான பேரை நெற்றிக்கையிலே விட்டுக் காட்டிக்கொடுக்க ஒண்ணாது’ என்று, மேலே நலிந்தவை எல்லாம் சேர ஒருமுகமாய் வந்து நலிகிறபடி சொல்லுகிறது. அங்கும் இங்கும் சிதறிக் கிடந்த படையைப் பகைவர்கள் வந்து முடுகினவாறே ஒன்றாகத் திரட்டி ஒரு காலே தள்ளுவாரைப் போலே, தனித்தனியே நலிந்த அழகுகள் எல்லாம் திரள வந்து நலிகிறபடியைச் சொல்லுகிறாள்.

கோள் இழைத் தாமரையும்-சாதி ஒன்றாய் இருக்கச்செய்தேயும், ‘பொற்கால் தாமரை, நூற்கால் தாமரை’ என்பனவாகத் தாமரையில் சில பேதங்கள் உள அன்றோ? அதில் நூற்கால் தாமரை என்னுதல்;

அன்றிக்கே, ‘கொள்கையிலே துணிந்திருக்கிற தாமரை’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘தன்னழகே தனக்கு ஆபரணமாகவுடைய தாமரை என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘ஒளியே ஆபரணமான தாமரை’ என்னுதல். திருக்கண்ணும்-திருக்கண்களும், கொடியும் -திருமூக்கும். பவளமும்-திரு அதரமும், வில்லும் – திருப்புருவமும். கோள் இழைத் தண்முத்தமும்-தன் ஒளியே ஆபரணமாகவுடைய குளிர்ந்த பற்களின் நிரையும். அன்றிக்கே, ‘இழையிலே கோப்புண்ட முத்துப்போலே இருக்கிற குளிர்ந்த பற்கள்’ என்னுதல், ‘தளிரும் – திருக்காதும். குளிர் வான் பிறையும்-திருநெற்றியும். 1‘ஆக, நேத்திரமானவரும் ‘மூக்கு வலியோம்’ என்றவரும், வாய்சொல்லிப் போனவரும், ‘கீழ் மேல் ஆயிற்றோ’ என்று வளைத்துக்கொடுபோனவரும், வாய்க்கரையிலே இருந்தவரும். தாம் செவிப்பட்டவாறே போனவரும், ‘இவற்றுக்கு நெற்றி நாம்’ என்று போனவரும் எல்லாம் ஒருமுகமாய்த் திரண்டு வந்து’ என்றபடி.

கோள் இழையாவுடைய கொழுஞ்சோதி வட்டம்கொல்-கொள்ளப்ட்ட ஆபரணத்தையுடைத்தான ஜோதி மண்டலமோ உருவகம் இருக்கிறபடி? அன்றிக்கே, ‘தன்னழகே தனக்கு ஆபரணமாய் இருக்கது ஒரு ஜோதி மண்டலமோ?’ என்னுதல். கண்ண் கோள் இழை வாண்முகமாய்-கண்ணனுடைய, தன்னழகே தனக்கு ஆபரணமாய் ஒளியையுடைத்தான முகம் என்று ஒரு வியாஜத்தை இட்டு. கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றதே-வாழுங்காலத்தில் கெடும்படியான பாவத்தைச் செய்த என்னுடைய உயிரைக் கொள்கின்றது, கோள் இழையாவுடைய கொழுஞ்சோதி வட்டங்கொல்? ‘உயிர் பெறுங்காலத்திலே உயிர் இழக்கும்படியான பாபத்தைச் செய்தேன்’ என்பாள், ‘கொடியேன்’ என்கிறாள்.

கீழ் சொன்னவை எல்லாம் ஒரு முகமாய் வந்து நலிய
தலையான பேரை நெற்றியில் காட்டி கொள்ள கூடாதே
சிதறிக் கிடைந்த படையை ஒன்றாக திரட்டி நலிய
திரள வந்து நலிகிற படியை சொல்லுகிறார் இதில் –
தாமரை -கண்
கொடி மூக்கும்
பவளம் -அதரம்
வில்லும் -புருவம்
முத்தமும் -முறுவல்
தளிரும் -காதுகள்
வான் பிறை -அஷ்டமி சந்தரன் நெற்றி
ஏழையும் தொகுத்து கொடி சோதி வட்டம்
வான் முகமாய் இருந்து உயிர் கொள்கின்றதே
குழல் அடுத்து–
நால் கால் தாமரை -போர் கால் தாமரை-நூற் கால் தாமரை
நூல் கால் தண்டு
கோள் இலை தாமரை
கொள்கையிலே துணிந்த தாமரை
கொடியும் பவளமும் வில்லும்
கோள் இலை தண் முத்தமும் –
தளிரும்
நெற்றியும் நேத்ர பூதர் ஆனவரும்
ஒரு முகமாய்
ஓன்று சேர்ந்து
ஜோதிர் மண்டலம் கொழும் சோதி வட்டம்
அழகே தனது ஆபரணம்
பார்த்தால் பிராணன் வரணும் அனுபவிக்க வேண்டுமே
உயிர் இழக்கும் பாபம் பண்ணினேன்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 27, 2013

காண்மின்கள் அன்னையார் காள்!என்று
காட்டும் வகை அறியேன்!
நாண்மன்னு வெண்திங்கள் கொல்,நயந்
தார்கட்கு நச்சிலைகொல்
சேண்மன்னு நால்தடந் தோள்பெரு
மான்தன் திருநுதலே?
கோண்மன்னி ஆவி அடும்கொடி
யேன்உயிர் கோளிழைத்தே.

    பொ-ரை : ‘தாய்மார்களே! பாருங்கோள் என்று காட்டுகின்ற தன்மையை அறியேன்; நீட்சி பொருந்திய வலிய நான்கு திருத்தோள்களையுடைய கண்ணபிரானது அழகிய நெற்றியானது, எட்டாம் நாள் பிறைதானோ? அன்றி, விரும்பினவர்கட்கு நஞ்சு வடிவாக இருப்பது ஒரு இலைதானோ? அறியேன்; கொடியேனாகிய என்னுடைய உயிரைக் கொள்ளுவதற்கு நினைத்து வலியோடு என் உயிரை வருத்துகின்றது,’ என்கிறாள்.

வி-கு : நாள் மன்னு வெண்திங்கள் – எட்டாம்பிறை. நச்சு – பெயர்ச்சொல்; விஷம். ‘கொடியேன் உயிர் கோள் இழைத்துக் கோள் மன்னி ஆவி அடும்,’ என்க. கோள் – வலிமையும், கொள்ளதலும்.

  ஈடு : ஏழாம்பாட்டு. 1‘இவை அவள் முன்னே நிற்க வல்லனவோ? இவற்றுக்கெல்லாம் தாம் நெற்றிக்கை அன்றோ?’ என்று திருநுதலில் அழகு வந்து நலிகிறபடியை அருளிச்செய்கிறார்.

அன்னையர்காள்! ‘காண்மின்கள்’ என்று காட்டும் வகை அறியேன் – 2‘இது நலியாநின்றது என்று சொல்லாநின்றாய்; எங்களுக்கு இது தெரிகிறது இல்லை; எங்களுக்கும் தெரியும்படி சொல்லிக்காணாய்’ என்ன, ‘நீங்களும் இதனைக் காணுங்கோள்’ என்று, உங்களுக்குக் காட்டும் பிரகாரம் அறிகின்றிலேன். 3என் கைக்குப் பிடி தருதல், உங்களுக்கு உருவு வெளிப்பாடு உண்டாதல் செய்யில் அன்றோ என்றார் காட்டலாவது? 4ஆண்களுக்குக் காட்டில் அன்றோ பருவம் நிரம்பின உங்களுக்குக் காட்டலாவது?’ என்பாள், ‘அன்னையர்காள்’ என்கிறாள். நாள் மன்னு வெண்திங்கள் கொல்-சுக்கிலபக்கத்து எட்டாம் நாள் சந்திரனோ? 5இளகிப் பதித்திருக்கைக்கும், ‘காட்டு, காட்டு’ என்று வளருகைக்கும், காட்சிக்கு இனியதாய் இருக்கைக்கும். நயந்தார்கட்கு 6நச்சு இலை கொல்-ஆசைப்பட்டார்க்கு நச்சுப்பூண்டோ?’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘தன்னை ஆசைப்பட்டார்க்கு ஆசைப்பட வேண்டாதிருக்கிறதோ?’என்னுதல். 1‘நச்சு மா மருந்தம்’ திருவாய். 3. 4. : 5. -என்னுமவர் அன்றோ இப்போது கண்ணாஞ்சுழலை இட்டு இவ்வார்த்தை சொல்லுகிறார்? ‘இன்ன மலையிலே உண்டு’ என்று அங்கே சென்று தேடி வருந்தவேண்டாமல், ஆசைப்படுவதுமாய் மேல் காற்றிலே காட்டப் பரிகாரமுமாம் மருந்தாயிற்று இது. அபத்தியத்தையும் பொறுத்துக்கொள்ளும் மருந்தாதலின். ‘மாமருந்தம்’என்கிறது. இவன் தலையிலே பழி இட்டுக் கைவிடும் மருந்து அன்று; 2வானமாமலையில் தலையான மருந்து அன்றோ. இப்போது இவளுக்கு நச்சுப் பூண்டு ஆகிறது?

சேண் மன்னும் நால் தடம் தோள் பெருமான்தன் திருநுதலே-ஒக்கத்தையுடைத்தாய், கற்பகத்தரு பணைத்தாற்போலேயாய்ச் சுற்றுடைத்தாய் இருக்கிற திருத்தோள்களில் அழகாலே என்னைத் தனக்கே உரியவளாகும்படி ஆக்கினவனுடைய

  ‘ஆயதாஸ்ச ஸூவ்ருத்தாஸ்ச பாஹவ: பரிகோபமா:
ஸர்வபூஷண பூஷார்ஹா, கிமர்த்தம் ந விபூஷிதா:’-என்பது, ஸ்ரீராமா. கிஷ். 3 : 14.

திருநெற்றியே. ‘நீண்டு உருண்டு கணையங்கள் போன்ற அழகிய திருத்தோள்கள் அணிகளால் ஏன் மறைக்கப்படாமல் இருக்கின்றன? என்னும்படியே திருவடி அகப்பட்ட துறையிலேகாணும் இவளும் அகப்பட்டது. 3கொடியேன் உயிர் கோள் இழைத்துக் கோள் மன்னி ஆவி அடும்-என் உயிரினுடைய அழகை அழித்துக்கொள்கையிலே விருப்பத்தைச்செய்து முடியாநின்றது. அன்றிக்கே, ‘அழகு பாதகமாம்படி பாவத்தைச் செய்த என்னுடைய உயிரை முடிக்கையிலே துணிந்து, அதிலே விருப்பத்தை வைத்து, உயிரை முடியாநின்றது,’ என்றுமாம்.

நெற்றிக்கை பிரதானம்
திரு நுதல் அனுபவம்
காட்டும் வகை அறியேன்
நாள் மன்னு வெண் திங்கள் போலே
கிருஷ்ண பஷமி அஷ்டமி வளர் பிறை
அஷ்டமி சந்தரன் அமிர்த பிரவாகங்கள் போலே திரு நுதல்
நயந்தார்க்கு நச்சு இலை போலே
விஷம் தடவின இலை போலே
என் கைக்கு -உரு வெளிப்பாடு
யவன பருவம் உள்ளாருக்கு தான் தெரியம்
பூர்வ அஷ்டமி சந்தரன் போலே
இளகிப் பதித்து இருக்கும்
காட்டு காட்டு வளர்கைக்கும்
தர்சநீயமாய் இருக்கைக்கும்
ஆசை உடையாருக்கு நச்சு பூண்டு
நச்சு மா மருந்தம் -அபத்திய சகமான மருந்தகம் இவன்
கண்ணான் சுழலை இட்டு வார்த்தை சொல்கிறார்
ஆசைப் படுவதுமாய் –மேல் காற்றிலே காட்ட பரிகாரமாய் -எம்பெருமான்
பர்வதம் சஞ்சீவி சந்தான கரணி விசல்யா கரணி மூலிகை
இல்லாததும் வரும்
சம்சார வியாதிக்கு மருந்து
நச்சுக்கு மா மருந்து
பழி இட்டு கை விட வேண்டாம்
வான மா மலையில் தலையான ஔஷதம்
பரம பதம் அர்த்தம் அரும் பொருள் காட்டி
கைக்கு எட்டிய மா மருந்து அர்ச்சாவதாரம்
அனுபவம் கிடைக்காமல் பாதகம்
ஒக்கம்
கல்ப தரு
சுற்று உடுத்தாய்
நான்கு தோள்கள்
திருவடி அகப்பட்ட துறை
சதுர்புஜ தர்சம் -கண்டான் திருவடி சக்கரவர்த்தி திருமகனைக் கண்டதும்
காட்டவே கண்டதால் –
பகு வசனம் சொல்லி –
கொடியேன் உயிர் அழகை அழித்து முடிக்கும்
அழகு உத்தேச்யம் அபைவருக்கும் -எனக்கு பாதகம் -அதனால் கொடியேன் –

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 27, 2013

உய்விடம் ஏழையர்க் கும்அசு ரர்க்கும் அரக்கர்கட்கும்
எவ்விடம்? என்றிலங் கிமக ரம்தழைக் கும்தளிர்கொல்?
பைவிடப் பாம்பணை யான்திருக் குண்டலக் காதுகளே
கைவிடல் ஒன்றும்இன் றிஅடு கின்றன காண்மின்களே.

பொ – ரை : ‘பெண்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அரக்கர்கட்கும் உய்விடம் எங்கே?’ என்றுகொண்டு விளங்கி மகரத்தின் வடிவாகத் தழைக்கின்ற தளிர்கள்தாமோ படத்தையுடைய விஷம் பொருந்திய பாம்பைப் படுக்கையாகவுடைய எம்பெருமானது குண்டலங்கள் தரித்த காதுகள்? சிறிதும் விட்டு நீங்குதல் இன்றி என்னை வருத்துகின்றன காண்மின்கள்,’ என்கிறாள்.

வி – கு : ‘குண்டலக் காதுகள், மகரம் தழைக்கும் தளிர்கொல்? ஒன்றும் கைவிடல் இன்றி அடுகின்றன காண்மின்கள்,’ என்க. மகரம்-மகரகுண்டலங்கள்.

ஈடு : ஆறாம்பாட்டு. 3‘நாம் செவிப்பட்டிருக்க இவற்றை முன்னே போகவிட்டிருந்தோம்’ என்று திருக்காதில் அழகுவந்து நலிகிறபடியைச் சொல்லுகிறது. 1காதாட்டிக்கொண்டு சொல்லுவரே.

வேறும் ஒரு வகையாக ரசோக்தியாக அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார்,
‘காதாட்டிக்கொண்டு சொல்லுவரே’ என்று. ‘அவனுடைய திருமகர
குண்டலங்களும் திருக்காதுகளும் நலிகிறபடி சொல்லுகிறாள்’ என்பது,
இருபத்து நாலாயிரப்படி.

ஏழையர்க்கும் அசுரர்க்கும் அரக்கர்கட்கும் உய்விடம் எவ்விடம் என்று இலங்கி மகரம் தழைக்கும் தளிர்கொல் – ‘அசுரர்கட்கும் அரக்கர்கட்கும் பெண்களுக்கும் தப்பிப்போய்ப் பிழைக்கும் இடம் எவ்விடம்?’ என்று விளங்குகின்றனவாய்க் கொண்டு மகரம் தழைக்கின்ற தளிரே? 2அசுரரும் அரக்கரும் அழகு கண்டால் பொறுக்கமாட்டாமல் முடிவர்கள்; பெண்கள் அடையப் பெறாமல் முடிவர்கள். ‘பெண்களை நலியுமாறு போலே அசுரர்கட்கும் அரக்கர்கட்கும் சினேகத்தை விளைத்துப் பாதகம் ஆகாநின்றன’ என்று ஒரு தமிழன் கூறிவைத்தான் என்று கூறியதனைச் சீயர் கேட்டருளி, 3‘இப்பொருள் அழகிது: ஆனாலும். அபக்ஷதர்மம்; அசுரர்களுக்கும் அரக்கர்களுக்கும் பாதகம் ஆகாநின்றது என்று இப்போது இது சொல்லுகை, தேட்டம் அன்றே? ஆன பின்பு அது வேண்டா,’ என்று அருளிச்செய்தாராம். பை விடம் பாம்பு அணையான் திருக்குண்டலம் காதுகள்-தன்னுடைய ஸ்பரிசத்தாலே விரிந்திருக்கிற படங்களையும், உகவாதார் முடியும்படியான விஷத்தையுமுடையனான திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாகவுடையவனுடைய திருக்குண்டலக் காதுகளே. 4‘திருக்காதுகளில் அழகு பாதகம் ஆமாறுபோலே ஆயிற்று, திருவனந்தாழ்வானுடைய சேர்த்தியும்பாதகம் ஆகிறபடி. அன்றிக்கே, 1‘பெறுகைக்கு அநந்த புருஷகாரமுண்டாய் இருக்கக்கண்டீர், நான் நோவுபடுகிறது!’ என்னுதல். 2மேலே பாதகமாகக் கூறுப்பட்டவையும் ‘நன்று’ என்னலாம்படி இவை நலிகின்றனவாதலின், ‘காதுகளே’என்கிறாள். என்றது, ‘அவை, தண்ணீர்ப்பந்தல் வைத்தது என்னும்படியாக ஆயின,’ என்றபடி, ‘மாலை. . . . . . . நல்கிற்றை எல்லாம்’திருவிருத்தம், 35.
-என்னுமாறுபோலே. கைவிடல் ஒன்றும் இன்றி – ஒருகாலும் கைவிடாதே; என்றது, ‘ஒருகால் விட்டுப் பற்றுமது அன்றிக்கே’ என்றபடி. அடுகின்றன-முடியாநின்றன. காண்மின்களே – அவர்களுக்கும் எல்லாம் உருவு வெளிப்பாடாய்த் தோற்றும் என்றிருக்கிறாள்; 3‘வாயுந் திரையுகளில்’ ஆழ்வார் அன்றோ?

நாம் செவிப்பட்டு இருக்க
காதாட்டிக் கொண்டு சொல்ல –
திருக் குண்டல காதுகள் –
கைவிடாமல் அடுகின்றன
உய்விடம் எவ்விடம்
அசுரர் அரக்கர் ஏழையர் மூவருக்கும்
தப்பி போய் பிழைக்கும் இடம் இல்லையே
அழகு கண்டால் பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் முடிய
அபலைகள் கிடைக்க மாட்டாமையால் முடிய –
ஐதிகம்
சிநேகத்தை விளைவித்து அசுரர் அரக்கர் -வசப்படுத்தி -பின்பு பாதகம்
தமிழர் அர்த்தம் சொல்ல –
நஞ்சீயர் -இந்த பஷம் சேராது
பிரகரணம் இல்லை வேண்டா என்று அருளிச் செய்தாராம் –
9000 படியில் -ஒக்க ச்நேகத்தைவிளைத்து அழிக்கவுமாம்
நஞ்சீயர் 100 தடவை
முதலில் சொல்லி அப்புறம் தள்ளி இருக்கலாம் –
விசாரம் செய்து தள்ளி இருக்கலாமே
ஒத்து கொள்வதில் லஜ்ஜை வேண்டாமே

24000 படியிலும் இந்த அர்த்தம் காட்டி –
பை விடம் விகசிதமான
உவதார் முடியும்படி விடம்
திருக் காது அழகு பாதகம் போலே
திரு அநந்த ஆழ்வான் சேர்த்தியும் பாதகம்
அனந்தன் புருஷகாரம் இருக்க செய்தேயும் நோவு பட
காதுகளே -ஏவகாரம் -இன்னும் அதிகம் பாதகம் இவை
கீழ் சொன்னவை தண்ணீர் பந்தல் போலே
பனிவாடை -கங்குல் திரு விருத்தம் பாசுரம்
சாயம் காலம் பாதகம்
வாடை காற்று வேற சேர்ந்து நலிய –
பால்வாய் -பிறை பிள்ளை ஒக்கலைக் கொண்டு பகல் இழந்த
மேல் பால் திசை பெண் -புலம்புறும் மாலை
உலகு அளந்த மால் பால் -சோர்வான் புகுந்து பனிவாடை புகா நின்றதே
அஸ்தமித்த பொழுது பிறை சந்தரன் மட்டும் தெரிய
கணவன் இளந்த பெண் கையில் குழைந்தை போலே துக்கம்
மாலை நல்கிற்றது எல்லாம் வாடை கொண்டு போனது போலே
கை விட்டு போகாமல் அடுகின்றன
காண்மின்களே
அவர்களுக்கும் உரு வெளிப்பாடு என்று நினைத்து இருக்கிறார்
வாயும் திரை உகளும் உலகோர் எல்லாம் தம்மை போலே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 27, 2013

என்றுநின் றேதிக ழும்செய்ய
ஈன்சுடர் வெண்மின்னுக்கொல்?
அன்றிஎன் ஆவி அடும்அணி
முத்தங்கொ லோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான்முறு
வல்எனது ஆவிஅடும்
ஒன்றும் அறிகின்றி லேன்அன்னை
மீர்!எனக்கு உய்விடமே.

பொ – ரை : ‘கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிக் குடையாகப் பிடித்த உபகாரகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய முறுவலானது, என்றும் நிலைபெற்று விளங்குகின்ற செம்மையை வீசுகின்ற சுடரையுடைய வெண்மையான மின்னல்தானோ? அன்றி, என் உயிரை வருத்துகின்ற அழகிய முத்துகள்தாமோ? அறியேன் எனது ஆவியை வருத்துகின்றது, அன்னைமீர்! நான் பிழைக்கும் இடத்தை ஒரு சிறிதும் அறிகின்றிலேன்,’ என்றபடி.

வி – கு :
 ‘முறுவல், மின்னுக்கொல்’ முத்தங்கொல்’ அறியேன்; உய்விடம் ஒன்றும் அறிகின்றிலேன்,’ என்க.

என்றும் நின்றே திகழும் செய்ய ஈன் சுடர் வெண் மின்னுக்கொல்-என்றும் ஒக்க மாறாதே விளங்காநிற்பதாய், செய்ய சுடரை ஈனாநின்றுள்ள வெண்மின்னோ? 1திருப்பவளத்திற் சிவப்பும் திருமுத்து நிரையில் வெளுப்புமாய்க் கலந்து தோற்றுகிற போது, திருப்பவளத்தின் சிவப்பை அது ஈன்றாற்போலே ஆயிற்று இருக்கிறது. 2இதனை ‘அசிராம்ஸூ;’ என்பர்களே. பிறரை நலிய என்றவாறே பல் இறுகிக்கொண்டு வருகிறதுகாணும். அன்றி என் ஆவி அடும் அணி முத்தங்கொலோ-அன்றிக்கே, என் உயிரை முடிக்கிற திருமுத்து நிரைதானேயோ? 3யானை அணி செய்து வந்து தோன்றினாற்போலே இருத்தலின், ‘அணிமுத்தம்’ என்கிற்று. அன்றிக்கே, ‘அழகிய முத்தம்’ என்னுதல் – 4மேலே ‘வெண்மின்னுக்கொல்’ என்ற இடத்தே திரு அதரத்தோடே கூடின சேர்க்கையாலே நலிந்தபடி சொல்லிற்று; இங்குத் தனியே நலிகிறபடி சொல்லுகிறது.

குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்-மலையை எடுத்து மழையிலே நோவுபடாதபடி பெண்களை நோக்கின உபகாரகனுடைய முறுவலானது, என் ஒருத்திக்கும் பாதகமாகாநின்றது. 5‘பசுக்களை அன்றோ தான் நோக்கிற்று?’ என்னில், 6‘கோ கோபீஜந ஸங்குலம், அதீவார்த்தம்’-என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணு. புரா. 5. 11. 13.

மிக்க வருத்தம் அடைந்த பசுக்களின் கோபிமார்களின் கூட்டத்தைப்பார்த்து’ என்னக்கடவது அன்றோ? 1மழையால் வந்த நலிவை மலையை எடுத்து நீக்கி, அவர்கள் துன்பம் எல்லாம் போம்படி புன்முறுவல் செய்துகொண்டாயிற்று நின்றது. ‘ஆனால், இது வாராதபடி இடம் தேடி உஜ்ஜீவிக்கப் பார்த்தலோ?’ என்ன, 2ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர் எனக்கு உய்விடமே – ‘எனக்குச் சென்று உஜ்ஜீவிக்கலாவது ஓரிடம் உண்டோ?’ என்று நானும் தேடாநின்றேன்; ‘இங்கு ஒதுங்குவதற்கு ஓரிடம் காண்கின்றிலேன். அன்றிக்கே, மேலே சொன்ன அழகுகள் பாதகமாகிற இத்தனை அல்லது. ஒதுங்க நிழலாய் இருப்பது ஓரிடம் காண்கின்றிலேன்,’ என்னுதல்.

திரு முறுவல் எனது ஆவி அடும்
முகத்துக்கு வாய்க்கரையில் நாம் இருக்க
முன்னால் –
உய்விடம் அறிகின்றிலேன்
என்றும் நின்றே திகழும்
மறையாத மின்னல் ஸ்திரமான
செய்ய சுடர் ஈனா நின்றுள்ள வெண்மையான மின்னல்
முத்துகள் வெளுப்பும் பவள சிவப்பும்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல்
வெண்மை -பிரகாசம் பவள சிவப்பை வாரி வர
பிறரை நலிய பல்லை இறுக்கிக் கொண்டு வர
பிராணனை முடிக்கும் திரு முத்து தந்தபத்திகள்
அணி முத்துக்கள் -அலங்காரம் இல்லையே பற்கள்
இயற்கையாக
அணி அணியாக வரும்
யானைப்படை போலே
தனியாக நலிய இங்கு
மலையை எடுத்து -முறுவல் எனக்கு மட்டும் பாதகம்
பசுக்களை நோக்கினான்
கோபிகளையும்
கோ கோபி ஜனம் காத்தான்
ஆர்த்தி போம் படி ஸ்மிதம் செய்து நின்றான்
கோலமும் அழிந்தில வாடிற்றல
திரு உகிர் கூட நோவாமல்
பூவை ஏந்தி நின்றான்
உஜ்ஜீவிக்க ஒதுங்க இடம் இல்லை
கோவர்த்தன மலை இந்த்ரன் வர்ஷித்த மழைக்கு இருக்க
இந்த அழகு மலைக்கு ஒதுங்க இடம் இல்லையே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 27, 2013

   இன்னுயிர்க்கு ஏழையர் மேல்வளை
யும்இணை நீலவிற்கொல்
மன்னிய சீர்மத னன்கருப்
புச்சிலை கொல்?மதனன்
தன்னுயிர்த் தாதைகண் ணப்பெரு
மான்புரு வம்மவையே
என்னுயிர் மேலன வாய்அடு
கின்றன என்றும்நின்றே.

    பொ – ரை : மன்மதனுக்கு உயிர் போன்ற தந்தையாகிய கண்ணபிரானுடைய புருவங்களானவை, இனிய உயிர்களைக் கவர்வதற்காகப் பெண்கள்மேல் வளைகின்ற நீல நிறம் பொருந்திய விற்கள்தாமோ? அன்றிக்கே, நிலைபெற்ற கீர்த்தியையுடைய மன்மதனுடைய கரும்பு வில்தாமோ என்னுடைய உயிர் மேலனவாய் எப்பொழுதும் நிலை பெற்று வருத்துகின்றன?

 வி – கு : ‘கண்ணப்பெருமான் புருவமவை நீல விற்கொல்? கருப்புச் சிலைகொல்? என் உயிர் மேலனவாய் என்றும் நின்று அடுகின்றன,’ என்க.

ஈடு : நான்காம் பாட்டு: 1‘என்தான்! இங்ஙனே கீழ் மேல் ஆயிற்றோ போய்?’ என்று திருப்புருவத்தில் அழகு வளைந்துகொடு வந்து நலிகிறபடியை அருளிச்செய்கிறார்.

இன் உயிர்க்கு – என்னுடைய நற்சீவனைக் கொள்ளுகைக்காக. ஏழையர்மேல் வளையும் – 2வளைப்பாரும் இன்றிக்கே வளைக்கைக்கு விஷயமுமின்றிக்கே, செயப்படுபொருள் இல்லாமலும் செய்பவன் இல்லாமலும் வளையாநின்றது. வளைப்பார் இல்லாமையாலே கர்த்தா இல்லை; விஷயம் இணை நீல வில்கொலோ – ஏழையர்மேல் வளைகிற 3நீலமான இரண்டு விற்களோ? என்றது, 4‘பகைவர்களை அழிக்கத் தக்க, இந்திரவில் போன்ற விற்களைப் பிடித்து’ என்னும் படியே என்றபடி.ஸக்ரசாப நிபே சாபே க்ருஹீத்வா ஸத்ருநாஸநே’–என்பது, ஸ்ரீ ராமா. கிஷ்கிந். 3 : 9.

 5இந்திர வில்லுக்கு அபலைகளையே நலியவேணும் என்னும் நிர்பந்தம் இல்லை அன்றோ? மன்னிய சீர் மதனன் கருப்புச் சிலைகொல் – 6பெண் பிறந்தாரையே நலியக் கூடியதான காமனுடைய வில்லுதானேயோ? 7அதுதன்னிலும் சிவனாலே வடிவுஇழப்பதற்கு முன்புத்தை அவன் கையில் வில்லாக வேணும் கருப்புச் சிலைகொல்- 1கண்ணுக்கு ஆபாசமாய்ப் பாதகம் உறைத்திருக்கிறபடி.

மதனன் தன் உயிர்த்தாதை கண்ணப்பெருமான் புருவம் அவையே-அவனுடைய சம்பந்தத்தால் வந்த இராசகுலங்கொண்டு திரிகிறவன் கையில் வில்லுக்கு இத்தனை உறைப்பு உண்டாக மாட்டாது, அவனுக்குங்கூடத் தந்தையான கிருஷ்ணனுடைய திருப்புருவங்கள்தாமே ஆகவேணும். 2தன் கைச்சார்ங்கமதுவே போல் புருவ வட்டம் அழகியவனுடைய புருவங்கள்தாமேயாக வேண்டும். ஆண்டாள் வார்த்தை இருக்கிறபடி அன்றோ? நாய்ச்சியார் திருமொழி. 14 : 6.-3‘தருமம் அறியாக் குறும்பனை – 4தருமம் அறியும் போது முடி சூடின க்ஷத்திரியன் வயிற்றிலே பிறந்தவனாக வேண்டாவோ? 5யாதவர்கள் நேரே முடி சூடுவது இல்லை அன்றோ? இரக்கம் 6இருக்கும்படி முதலிலே புதியது உண்டு அறியாதவனாயிற்று. ஸ்ரீநந்தகோபர், தம்முடைய இராச்சியத்திலே மூலையடியே நடந்தி திரிவான் ஒருபிள்ளையாயிற்றுப் பெற்றது. 1தன் கைச் சார்ங்கம் – கையிலே வில்லைக் கண்டால், ‘முகத்திலே இருக்கக்கூடிய அது கையிலே இருந்ததே! என்னாலாம்படியாய் இருக்கும்; முகத்திலே கண்டவாறே, ‘கையிலே இருக்கக்கூடிய இது முகத்திலே இருந்ததே!’ என்னலாய் இருக்கும். அதுவே போல என்கிறதாயிற்று, முற்றும் ஒத்திருக்கையாலே. 2‘புருவ வட்டமழகிய’ என்றதனால் ‘தருமமறியான்’ என்று இழக்க ஒண்ணாதபடியாயிற்று, வடிவழகு இருப்பது. பொருத்தம் இலியை-சில பொருள்கள் உளவே அன்றோ, நிறங்கள் அழகியனவாய்ப் பார்த்தாவாறே அனுபவிக்க யோக்கியம் அன்றிக்கே இருப்பன? அவை போலே, வடிவழகேயாய், ஆசைப்பட்டார் பக்கல் ரசம் தொங்கிலும் தொங்கானாயிற்று. கண்டீரே – 4அவனுக்குப் பொருத்தம் இல்லாவிட்டால், நமக்குப் பொருத்தம் இல்லையாகில் அன்றோ விட்டிருக்கலாவது? அவன் பொருந்தாமை தமக்குத் தொடர்ந்து திரியுமத்தனையாயிற்று.

புருவம் அவையே-5மேலே கூறிய அழகுகள்தாம் அநுகூலங்கள் என்னும்படியாகவாயிற்று, இவை பாதகமாகிறபடி. என் உயிர் மேலனவாய்-6இருப்பன அங்கேயாய் இருக்கச் செய்தேயும், நோக்குஎன்மேலேயாய் இராநின்றது. 1எங்கும் பக்கம் நோக்கு அறியாமல் அன்றோ இருப்பது?   திருவாய். 2. 6 : 2.
-அடுகின்றன – கொல்லாநின்றன. என்றும் நின்றே-பாதகமாக நிற்கச்செய்தேயும் அழிந்து போகக் கூடியனவாய் இருப்பன சில பொருள்கள் உள அன்றோ? இவை அங்ஙன் அன்றிக்கே என்றும் ஒக்க நின்று நலியாநின்றன. என்னை நலிகைக்காக நித்தியமாய் இருக்கும் தன்மையை ஏறிட்டுக்கொண்டன; 2‘நித்தியமாய் இருப்பதும் நித்தியமாய் இருக்கும் வடிவை ஏறிட்டுக் கொண்டதும்’ என்கிறதுதானே அன்றோ நலிகிறது?

திருப் புருவத்தின் அழகு நலிகிற படியை தெரிவிக்கிறார்

திருப் பவளம் புண்ய பாப்பம் காரணம் அன்பவித்தார்
திருப் புருவம் இதில்
வளைந்து கொண்டு வந்து நலிகிறது
அதரோதரமாக -தலை கீழாக இருக்கிறதே –
அதரம் கீழே திருப்புருவம் மேலே –
ஹிம்சிப்பதில் மேன்மை –
இடு சிவப்பு -அதரம் ஒப்பனை-புருவத்துக்கும் ஒப்பனை -இணை வளையும் -இணை நீல வில் கொல் –
மன்னிய சீர் மதனன் கரும்பு வில்லோ –
இஷூ தனுஸ்
அசோகம் நீலம் போன்ற புஷ்பங்கள் பானம்
மதனன் தன் உயர் தாதை -காமன் தாதை
பிரத்யுமனாக பிறந்தவன் -மன்மதன்
நின்றே எரிக்கின்றன -நிரந்தரமாக அழகு தோற்றி
இன் உயிர்க்கு நல்ல ஜீவனை கொள்ளுகைக்காக
ஏழையர் மேல் வளையும்

விஷயம் இல்லாமையாலே -கர்மம் இல்லை
ஏற்கனவே சபலம் பட்ட ஏழையர்
வளைக்க யாரும் இல்லை
அவன் செய்தான் அவனால் செய்யப் பட்டது
தானே வளைந்து இருக்க
அகர்மகம் -வளைத்து பிரயோஜனம் இல்லை
வளைக்க விஷயம் இல்லையே
சத்ரு நாசன் இந்திர தனுஸ் -சக்ர சாபம் -வானவில்
அபலைகளையே நலிய வேணும் நிர்பந்தம் இல்லையே –
பெருமாளுக்கும் துக்கம் கொடுத்ததே -பிரிவில் -இந்த தர்சனம் துக்கவாஹம் தானே
இங்கே புருவம் ஒருத்தியை மட்டுமே நலிய –
ஏழையர் மேல்
மன்னிய சீர் மதனன் பெண் பிறந்தாரை நலியும்
இழப்பதருக்கு முன்பு அவன் கையில்
ருத்ரன் தபஸ் -பார்வதி மேலே ஆசை உண்டாக்க –
தேவ சேனாபதி வேண்டும் –
ஹிமவான் புத்ரி பணிவிடை செய்து இருக்க –
கோபம் வந்து நெற்றி கண்ணால் பஸ்மம்
எரிந்தாலும் பார்வதி குலாவி குமார சம்பவம்
காமம் எரிக்க முடியவில்லையே
வடிவு இழப்புக்கு முன்பு
மன்னிய சீர் ஸ்திரமாக இருந்த மதனன்
கருப்பு சிலை
கண்ணுக்கு ஆபாசம் கரும்பு போலே தெரியும்
பாதகத்தில் வில்லை விட கொடிய
உறைப்பு –
அவனோட்டை சம்பந்தத்தால் -மன்மதன் பிள்ளை –
செல்வாக்கு கொண்டு திரிய
புருவம் சக்தி அதிகம் –
மன்மதன் வில் இல்லை –
இவனுக்கும் ஊற்று வாய் கண்ணன்
காமனை பயந்த காளை
பிரசவம் ஆனா பின்பும் காளை இவன்
மன்மதன் தகப்பன் சொல்லும்படி
அவன் தனக்கும் ஜனகன்
ருக்மிணி பிள்ளை வரம் -கேட்ட -கிர்த்ரிமம் -கலவா –
தானான தன்மையில் இன்றி மனுஷ்ய
கோபத்தால் ருத்ரன் எரிக்க
இவன் ரூபம் கொடுத்து சரிப்படுத்தி
வரம் கேட்ட சௌலப்யம்
பிரத்யும்னன்
காமனார் தாதை –
தன் கை சார்ங்கம் அதுவே போலே -ஆண்டாள் வார்த்தை இருக்கிறபடி
தர்மம் அறியா குறும்பனை -படு கொலை அடிக்கிறவன்
வசப்படுத்தி
மயக்கி
அபிஷித்த ஷத்ரியன் வயற்றில் பிறக்க வேண்டாவோ
ராமோ விக்ரகவான் தர்ம –
இவனோ அபிஷேகம் இல்லாத குலத்தில் பிறந்து
யாதவர்கள் நேரே முடி சூடுவது இல்லையே
வேறு ஒருவரை வைத்து ஆண்டு
உக்ரசெனர் வைத்து
ஆன்ருசம்சயம் கருணை அறியாதவன்
புதியது உண்டு அறியாத
நந்தகோபன் தனது ராஜ்யத்தில் மூலை அடியே நடந்து திரியும்
அகரமாக திரிகிறவன் அராஜகம்
குறும்பு செய்வான் ஒரு மகனைப் பெற்ற நந்த கோபாலன்
புருவ வட்டம் அழகிய
கையிலே உள்ளது நெற்றியிலே
முகத்தில் –
அதுவே போல் சர்வதா சாம்யம்
தர்மம் அறியா இழக்க ஒண்ணாத அழகு உள்ள புருவம்
பொருத்தம் இலி-
பொம்மை பழங்கள்-உண்ண முடியாதே
நிறம், அழகியதாய் உப யோக போக யோக்கியம் இன்றி இருக்கும்
ஆசைப் பட்டார் ரசம் தங்கினாலும் இவன் தங்க மாட்டான்
கண்டீரே
அவன் பொருந்தாமை இவளுக்கு மேலே விழ ஆசை பிறக்க

 

கீழ் சொன்ன வை அனுகூலம் போலே இவை பாதகம் பார்த்தால்
அவையே ஏவகாரம்
நோக்கு இங்கே இருப்பு அவன் இடம்
என் உயிர் மேலேயே இருக்கின்றன
அடுகின்றன கொல்லா நின்று
என்றும்
பாதகமாய் இருந்தாலும் சில அநித்தியம்
இவை நிரந்தரமாக -நித்யத்வம் ஏறிட்டு கொண்டு நலிய
எம்பெருமான் -திவ்ய மங்கள விக்ரஹ சௌந்தர்யம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-3-3–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் —

September 26, 2013

வாட மருதிடை பிரவேசம்

கிருஷ்ண அவதாராதிகளில் இழவு தீர திருச் சித்ர கூடத்தில் வந்து சந்நிஹிதனானான் –
எல்லோரும் ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார் –

(கீழே ராம கிருஷ்ண அவதார அபதானங்களை ஆச்ரயணத்துக்கு உறுப்பாக இங்கே வந்து சேவிக்க
அவதாரங்களுக்குப் பிரதியாக இங்கே இருக்க
விபவத்தில் நெஞ்சு சென்று -விரோதி நிரசன சீலத்தையை பஹு முகமாக அருளிச் செய்து -நம் பிரதிபந்தகங்களையும்
சேவிக்க முடியால் பிற்காலத்தவராய் இருக்கும் இழவும் தீர
அவனே இங்கு உள்ளான் என்று நம் நெஞ்சில் படும்படி அருளிச் செய்கிறார்
கிருஷ்ணாதி -ராமாவதாரமும் நரசிம்ம அவதாரமும் )

————————————————–

வாட மருதிடை போகி மல்லரைக் கொன்று ஒக்கலித்திட்டு
ஆடல் நன் மா வுடைத்து ஆயர் ஆநிரைக்கு அன்று இடர் தீர்ப்பான்
கூடிய மா மழை காத்த கூத்தன் என வருகின்றான்
சேடுயர் பூம் பொழில் தில்லைச் சித்திரகூடத்து உள்ளானே–3-3-1-

ஒக்கலித்திட்டு   = நடை பழகினதாய்
நன் மா -விபரீத லக்ஷணை –
சேடு -இளகிப் பதித்தாய்

ஆசுர ஆவேசத்தாலே வந்த மருது ஆகையாலே இவன் கிட்ட கிட்ட அவை வாட
மருதின் நடுவே போய்
சாணூர முஷ்டிகரை நிரசித்து-( மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன் )
ஆவாலம் கொட்டி -ஆவாலம் கொட்டுகை-குதிரை நடை பழகுகைக்கு கொட்டுகை –
ஆடல் – தன் சஞ்சாரத்திலே இவன் அந்ய பரனாம்படி ஆடிக் கொண்டு வந்து தோற்றின கேசியைக் கொன்று –
இடையர் உடைய பசு நிரைக்கு அன்று இடர் தீர்க்கைக்காக
இந்த்ரன் பிரேரித்த புஷ்கலா வர்த்தகாதி மேகங்கள் எல்லாம் கூடி
வர்ஷித்த பெரு மழையைக் காத்த மநோஹாரி சேஷ்டிதத்தை உடையவன்-(கூத்தன் கோவலன் )
( அப்பன் தீ மழை காத்து குன்றம் எடுத்தான் )
என்று எல்லாரும் சொல்ல வருகிறவன்
சேடு -இளமையும் திரட்சியும்-( அவனுக்குத் தக்கபடி )

——————————————————

கோவர்த்தன உத்தரணாதி அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களை செய்தவனே இங்கு உள்ளான் என்று எப்படி அறிந்தீர் என்று கேட்க
ஸ்ரீ யபதி என்று இடையர்கள் அறிந்தார்கள் -ஆயர் புத்ரன் அல்லன் அரும் தெய்வம் -அன்றோ
ப்ரேமம் உள்ளாருக்கு அவன் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாலும் அறிவார்கள் போல் நீங்களும் அறியலாம் என்கிறார்

பேய் மகள் கொங்கை நஞ்சுண்ட பிள்ளை பரிசு இது வென்றால்
மா நில மா மகள் மாதர் கேள்வன் இவன் என்றும் வண்டுண்
பூ மகள் நாயகன் என்றும் புலன் கெழு கோவியர் பாடி
தே மலர் தூவ வருவான் சித்திர கூடத்து உள்ளானே —3-3-2-

மா நில–50 கோடி யோஜனை தூரம் பதினான்கு லோகங்கள்
நாயகன் -பதி-உரிமைக் கணவன்
கேள்வன் -வல்லபன் -ஆசைக் காதலன்

பிள்ளை உடைய படி –
(பிள்ளை உடைய செயல் என்று ஒரு கோஷ்ட்டி
பிள்ளை யுடைய படி
பிள்ளை உடைய படியே -மானுஷ்யமான படி
பிள்ளை வேஷம் போல் அவளும் வேஷம் போட்டுக் கொண்டு வந்தாள் –
பேய் மனுஷ்யம் வேஷம் கொண்டதும் அது த்ருஷ்டாந்தம் )
பேயாய் வந்த ஸ்திரீயினுடைய முலையில் நஞ்சை உண்டது ஆச்சர்யமான செயல் என்றால்
இவன் கேவலம் பிள்ளை அல்லன்
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு வல்லபன்
பெரிய பிராட்டியாருக்கு நாயகன்
என்று நாட்டார்-கண்டார் – உடைய இந்திரியங்களைப் பிணைக்கும் வடிவை உடைய
இடைப் பெண்கள் பாடி செவ்வைப் பூவைத் தூவ வருமவன்

பொலன் கெழு கோவியர் -என்ற பாடம் ஆன பொழுது
பொன்னாலே செய்த ஆபரணத்தை உடைய கோவியர் என்னவுமாம்-

———————————————————-

கட்டுண்ட பொழுதே பரத்வம் தெரிய நடந்தவன்
பேய் முலை -இத்யாதி மேன்மை பேசினாலும்
வெண்ணெய் உண்டான் என்று ஏசினார்களும் உண்டே என்றால்
கட்டுண்டே பொழுதே விரோதிகளை போக்கினவன் என்று தேவராலும் இடையராலும் ஸ்துதிக்கப் பட்டவன்
என்று நம் நெஞ்சில் உரைக்கும் படி அருளிச் செய்கிறார்

பண்டு இவன் வெண்ணெய் யுண்டான் என்று ஆய்ச்சியர் கூடி இழிப்ப
எண் திசையோரும் வணங்க இணை மருதூடு நடந்திட்டு
அண்டரும் வானத்தவரும் ஆயிர நாமங்களோடு
திண் திறல் பாட வருவான் சித்திர கூடத்து உள்ளானே–3-3-3-

இழிப்ப -ஏச
அழைக்க –பாட பேதம்
அண்டரும்-நித்யர்களும் இடையர்களும் –

இவன் வெண்ணெய் உண்டான் என்று இடைப் பெண்கள் கூடி ஏச
எட்டுத் திக்கில் உள்ளாறும் திருவடிகளிலே வணங்கும்படியாக
நிர்விகாரமான மருதின் உள்ளிட்டுப் போய்
இடையர்களும் தேவர்களுமாய் ஆயிரம் திரு நாமங்களை சொல்லிக் கொண்டு
தன்னுடைய ஆண் பிள்ளைத் தனத்தை பண்டு பாட வருவான்-

———————————————————-

மாருதி இருத்த அளவு அன்றிக்கே
பாம்பின் படத்திலே தானே போய் நடமாடிய வ்ருத்தாந்தத்தாலும் இவனே பராத்பரன் என்று இருப்பார்கள்
பூத்த கதம்பம் ஏறி காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து -1000 தலைகள் -ஒற்றைப்படை -இரட்டைப்படை –
தலைகளில் ஆடி நாட்டியம் ஆடினான் -போர் களமாக ந்ருத்தம் செய்தானே
காளியன் பத்தினிகள் சரண் அடைய கொல்லாமல் விட்டானே –

வளைக்கை நெடும் கண் மடவார் ஆய்ச்சியர் அஞ்சி அழைப்ப
தளைத்தவிழ் தாமரைப் பொய்கைத் தண் தடம் புக்கு அண்டர் காண
முளைத்த எயிற்று அழல் நாகத்து உச்சியில் நின்று அது வாட
திளைத்தமர் செய்து வருவான் சித்திர கூடததுள்ளானே–3-3-4-

தளைத்தவிழ்-தளை அத்து அவிழ் -அத்து சரிகை -தளை அவிழ்-கட்டு அவிழ்கிற

வளையாலே அலங்க்ருதமான கையையும்
பீதைகளாய் பார்க்கும் நோக்கையும் உடைய இடைப் பெண்கள் அஞ்சிக் கூப்பிட
கட்டவிழ்ந்து அலர்ந்த தாமரைப் பொய்கையினுடைய ஸ்ரமஹரமான கரையிலே சென்று
இடையர் காண முளைத்த எயிற்றை உடைய பாம்பின் உடைய உச்சியிலே புக்கு நின்று
அது வாடும்படி கூட விளையாடி அமர் செய்து வருமவன்-

—————————————————————

அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்கள் கீழே நான்கு பாசுரங்கள்
பராத்பரன் -என்று காட்டி அருளிய பின்பு
இனி மேல் பாட்டுக்களில் நப்பின்னை பிராட்டி அடைய விரோதிகளை போக்கி உதவியது போல்
நமக்கும் பிரதிபந்தகங்கள் போக்கி அருளுவான் என்கிறார் அடுத்த நான்கு பாசுரங்களால்

பருவக் கரு முகில் ஒத்து முத்துடை மா கடல் ஒத்து
அருவித் திரள திகழ்கின்ற ஆயிரம் பொன் மலை யொத்து
உருவக் கரும் குழல் ஆய்ச்சி திறத்து இனமால் விடை செற்று
தெருவில் திளைத்து வருவான் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-5-

பருவக் கரு முகில் ஒத்து-வடிவு அழகால் சாம்யம்
முத்துடை மா கடல் ஒத்து-குணங்களால் சாம்யமும் -குண சாகரம் –
அருவித் திரள திகழ்கின்ற ஆயிரம் பொன் மலை யொத்து–ரத்ன மயமான மலை -ஆபரண பூஷிதை –
மூன்றையும் சொன்னவாறு

வர்ஷூக வலாஹம் போலேயும்
முத்துடைய பெரும் கடலே போலேயும்
அருவித் திரள் களாலே விளங்கா நின்றுள்ள
ஆயிரம் பொன் மலை போலேயாயுமாய்
அழகிய வடிவையும்
கறுத்த திருக் குழலையும் உடைய நப்பினை பிராட்டி யிடையாட்டத்துக்காக
திரண்டு பெருமையை உடைய ருஷபங்களைக் கொன்று
தன் பருவத்தில் பிள்ளைகளோடே தெருவிலே கூடி விளையாடி வருமவன்

– ——————————————————–

பிராட்டிக்கு பசுக்களுக்கும் உதவியது போல் நமக்கும் உதவுவான் என்கிறார்
பசு மேய்க்கும் பிள்ளை தானே
பிராட்டிக்குத் தான் உதவுவான்
என்று சொல்லி விலகாமல் நாமும் பற்ற அருளிச் செய்கிறார்

எய்யச் சிதைந்தது இலங்கை மலங்க வரு மழை காப்பான்
உய்யப் பரு வரை தாங்கி ஆநிரை காத்தான் என்று ஏத்தி
வையத் தெவரும் வணங்க அணங்கு எழு மா மலை போலே
தெய்வப் புள் ஏறி வருவான் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-6-

வையத் தேவர் – பூ ஸூரர் –
வையத்து எவரும் பாட பேதம்
சாத்விகரும் -அனைவரும் என்றபடி

இவன் பண்டு எய்ய இலங்கை அழிந்தது
(மூன்றே பதங்களால் ஸ்ரீ ராமாயணம் -கிள்ளிக் களைந்தான் போல் )
பசுக்களும் இடையரும் மலங்கும்படியாக வருகிற மழையைக் காக்கைக்காக
அவை உய்யும்படிக்கு ஈடாக பெரிய மலையை எடுத்துக் காத்தான் என்று
ஏத்தி பூமியில் உள்ளார் எல்லாரும் ஆஸ்ரயிக்க
தேவா விஷ்டமான மலை போலே பெரிய திருவடி மேலே ஏறி வருமவன்-

———————————————————–

ஆ நிரை காத்த அளவு மட்டும் இல்லாமல்
வடமதுரைப் பெண்களுக்கு களிறு தரு புணர்ச்சி கொடுத்தவன் உங்களுக்கு உதவுவான்
பூ தரு புணர்ச்சி
களிறு தரு புணர்ச்சி
புனல் தரு புணர்ச்சி -மூன்றும் உண்டே
இது லௌகிக பெண்கள்
வைதீகத்தில் அவன் பூ சூட நாம் நம்மை சமர்ப்பிப்போம்

ஆவர் இவை செய்தறியார் அஞ்சன மா மலை போலே
மேவு சினத்து அடல் வேழம் வீழ முனிந்து அழகாய
காவி மலர் நெடும் கண்ணார் கை தொழ வீதி வருவான்
தேவர் வணங்கு தண் தில்லைத் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-7-

ஆவர் இவை செய்தறியார்-ஆனைத்தொழில்கள் சேஷ்டிதங்கள் செய்வது அறிவார் யார்
அஞ்சன மலை -விசேஷணம் யானைக்கும் கண்ணனுக்கும் வேழப் போதகம் அன்னவன் அன்றோ

ஆவர் இவை செய்தறியார்
எவர் இவை செய்வது அறிவார்
இப்படிப்பட்ட -ஜென்ம கர்ம மே திவ்யம்
அறிவார் இல்லை ஆழ்வார் நொந்து எத்தனை உபதேசித்தாலும் திருத்துவார் இல்லையே
அன்றிக்கே
ஆஸ்ரிதற்காக இப்படி செயல்களை செய்தவர் யார் இல்லை
அன்றிக்கே
மதுரைப் பெண்கள் ஈடுபாடாய் -கை கூப்பிச் சொன்ன படி

பெரிய தொரு அஞ்சன கிரி போலே ஸ்வா பாவிகமான சினத்தை உடைத்தாய்
யுத்த உந்முகமான ஆனைக் குட்டிச் சுவர் போலே விழும்படி சீறி
தர்சநீயங்களாய் காவி மலர் போலே கறுத்து நெடிய கண்ணை உடைய ஸ்திரீகள்
கை தொழும்படி வீதியிலே வருமவன் தேவர்கள் ஆஸ்ரயிக்கும் தில்லைச் சித்திர கூடத்துள்ளானே-

————————————————————————

திருத்துவார் ஒருவரும் இல்லை என்கிற பக்ஷத்தில்
கிருபா அதிசயத்தால் விலகிப் போவார் எல்லாரும் ஹிரண்யன் பட்டது படுவார் என்கிறார் இதில்
மற்ற பக்ஷங்களில்
பெண்களுக்கு உதவினவன் அன்றிக்கே அஸுர சிறுவனுக்கு உதவினவன் நமக்கும் உதவுவான் என்கிறார் –

பொங்கி அமரில் ஒருகால் பொன் பெயரோனை வெருவ
அங்கு அவனாகம் அளைந்திட்டு ஆயிரம் தோள் எழுந்தாட
பைம் கண் இரண்டு எரி கான்ற நீண்ட எயிற்றோடு பேழ் வாய்
சிங்க வுருவின் வருவான் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-8-

யுத்தத்திலே பண்டு ஒருகால் ஹிரண்யனை வெருவும்படி சீறி
அவ்விடத்திலேயே அவனுடைய உடம்பை அளைந்து
ஆயிரம் தோள் தோற்ற வ்யாபரித்த
ஜாதி உசிதமாக எரி கான்ற பசுமையை உடைய கண்ணும்
நீண்ட எயிறும் பெரிய வாயும் ஆன சிம்ஹ ரூபத்தை உடையவனாய் வருமவன்

பொங்குகை மிகுதி- –

—————————————————————-

மிடுக்கை ஆஸ்ரயண உபயுக்தமாக சொல்லி
காதுகன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு
ஆயுத சேர்க்கை
பிராட்டிமார் சேர்க்கை
துர்மானிகளான ப்ரஹ்மாதிகளும் வணங்க
நீங்கள் வணங்காமல் இருக்கலாமோ

கருமுகில் போல்வது ஓர் மேனி கையன் ஆழியும் சங்கும்
பெரு விறல் வானவர் சூழ ஏழுலகும் தொழுது ஏத்த
ஒரு மகள் ஆயர் மடந்தை ஒருத்தி நிலமகள் மற்றைத்
திருமகளோடும் வருவான் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-9-

கண்ணனை சொல்வதால் இங்கே நீளா தேவி முதல்
மற்றை திரு மகள் கடைசியில்

காளமேகம் போலே இருக்கும் வடிவையும்
கையில் திரு ஆழியையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் உடையனாய்
பெரிய மிடுக்கை உடைய ப்ரஹ்மாதிகள் சூழ்ந்து
சேவிக்க
சப்த லோகத்தில் உள்ளாறும் திருவடிகளில் விழுந்து ஏத்த
பிராட்டிமார் மூவரோடும் கூட வருமவன்-

—————————————————

தேனமர் பூம் பொழில் தில்லைச் சித்திர கூடம் அமர்ந்த
வானவர் தங்கள் பிரானை மங்கையர் கோன் மருவார்
ஊனமர் வேல் கலி கன்றி ஒண் தமிழ் ஒன்பதோடு ஒன்றும்
தானிவை கற்று வல்லார் மேல் சாரா தீ வினை தானே–3-3-10-

தேன் -வண்டுகள்
வானவர் -கீழே -ப்ரஹ்மாதிகள் -துர்மானிகள்
இங்கு வானவர் -நித்ய முக்தர்கள் -அயர்வரும் அமரர்கள்
தங்கள் பிரான் -அசாதாரணமாக அருளிச் செய்வதால்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு பிரான் என்றால் பெருமை சேராதே அவனுக்கு –
அமரர்களுக்கு எய்தாத அண்டத்து இருப்பது கீழே பலன்
ஸ்வரூபம் -ப்ராப்ய கோடி கடிதரான நித்ய ஸூரிகளாகவே வேண்டும்

வண்டுகள் படிந்து பூத்த பொழிலை உடைய
தில்லையில் சித்திர கூடத்தில் அமர்ந்த
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியை
திருமங்கைக்கு குரவராய்
சத்ருக்கள் சரீரமே தனக்கு உறையாக உடைய
வேலை உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த
அழகிய தமிழான இப்பத்தும்
அப்யசித்தவர்கள் பக்கலில்
அவர்கள் பண்ணின பாபம்
பல அனுபவத்துக்கு சாரா-

————-

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

வாட வேழம் மல்லர் அரவம் மருதம் மால் விடை
பாடு அழித்துப் பிள்ளை பிள்ளைக்கு அளித்தது -ஈடா நாம்
எண்ணிய செய்யும் சித்திர கூடத்தான் என் நீலன்
ஒண் கழல்கள் உன்னும் ஒருங்கு -23-

பிள்ளை-அவன் பிள்ளை ப்ரஹ்லாதன் /பின்னை -நப்பின்னைப்பிராட்டி
மருதம் -அசுராவேச நள கூபரன் -மணிக்ரீவன் –காமம் க்ரோதாதி இரட்டைகள்
உன்னும் -உள்ளுதல் -நினைத்தால் -/ ஒருங்கு முழுவதும் /
மால் விடை ஏறு ஏழும்-காமம் க்ரோதம் -லோபம் -மோஹம்–மதம் –மாத்சர்யம் -அஸூயை /
வருவான் -என்று ஒன்பதில் கால் பதிகத்தில் அருளிச் செய்தது -வீதியில் எழுந்து அருளும் போது
மங்களா சாசனம் செய்தமை தோற்றும் –

—————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-3-2–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் —

September 26, 2013

(நிவ்ருத்தி மார்க்கம் விவரித்து -பிரவிருத்தி மார்க்கம் சுருக்கமாக அருளிச் செயல்களில்
வேதம் மாற்றிச் சொல்லும் –
பலன் இரண்டுக்கும் ஒன்றே என்பது மனசுக்கு புரிவது கஷ்டம்
நம்முடைய முயற்சி இல்லை -அவன் தானே பக்தி உழவன் -அவன் அருள் அனுக்ரஹம் கொண்டு அடைகிறோம்
நம்முடைய முயற்சி ஸ்தானத்தில் அவன் அருள்
அனுபவிக்க நம்மைத் தயாராக வைத்துக் கொள்வதே அதிகாரி லக்ஷணம்
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே விதி அவன் அனுக்ரஹம் தான்-
மித்ர பாவேந-என்னுமவன் இருக்க என்ன கவலை -ஆபத்தில் புடவை சுரந்தது திருநாமம் அன்றோ –
திரு நாமம் நாராயண –கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷன்
பெருமை -கோவிந்த நாமமே அருளும் நாராயணன் அருளுவான் சொல்ல வேண்டுமோ
சீதாபிராட்டி ஸூ வ சக்தியை விட்டாள் -திரௌபதி லஜ்ஜையை விட்டாள் –
கோவிந்த பெருமாளை -அருகில் கோவிந்தராஜன் -ஆனந்த தாண்டவம் கண்டு களித்து கிடக்கும் –
எளிய வியாக்யானம்
புண்டரீக வல்லித்தாயார்
செல்வன் வேங்கடத்து வித்தகன் -சேர்த்து பெரிய திருமடலில்
கோவிந்தராஜன் பிரதிஷ்டை உடையவர்
கோவிந்த கோஷம் செய்தே திருமலை ஏறுகிறோம் –
இதில் பர உபதேசம் நமக்கு –
அகிஞ்சன அகதி -என்று கொண்டு ஆச்சார்ய அபிமானம் ஒன்றே உத்தாரகம் )

ஊன் வாட பிரவேசம்
அடியவர்க்கு மெய்யனாகிய தெய்வ நாயகன் -என்று
ஆஸ்ரிதர்க்கு சுலபனாகைக்காக் திருவயிந்திர புரத்திலே
சந்நிஹிதன் ஆனான் என்றார் கீழ் –

அவன் படி இதுவான பின்பு
விரோதியான தேஹத்தைக் கழித்து
பகவத் பிராப்தி பண்ண வேண்டி இருப்பார்க்கு
சரீரத்தை ஒறுத்து சாதன அனுஷ்டானம் பண்ண வேண்டா
அவன் உகந்து வர்த்திக்கிற திருச் சித்ர கூடத்தை ஆஸ்ரயியுங்கோள் -என்கிறார் –

மன்னு மழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தின் உட் கிடந்தும் -பெரிய திரு மடல் -என்கிறபடியே
கோடைக் காலம் பஞ்சாக்னி மத்யஸ்தராயும்
சீதகாலம் தடாகங்களிலே அகமகர்ஷகம் பண்ணியும்
அதிலே பாசி ஏறக் கிடந்தும்
இப்படி சரீரத்தை ஒறுத்து
அப்பஷராயும் வாயு பஷராயும் சால மூல பலாதிகளை புஜித்தும்
தபஸு பண்ணி கிலேசிக்க வேண்டா

பிரளயாதி ஆபத்துக்களில் அபேஷா நிரபேஷனாய் ரஷிக்கும் ஸ்வ பாவனாய்
ராவண ஹிரண்யாதிகள் உடன் நலிவு வந்த காலத்தில்
ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்களைப் பண்ணி ரஷித்தும்
இப்படி சர்வ பிரகாரமாக
சர்வ ரஷகனான
சர்வேஸ்வரன்
ஸ்ரீயபதி
திருச் சித்திர கூடத்தில் சந்நிஹிதன் ஆனான்

அத் தேசத்தைச் சென்று சேரவே
சகல விரோதிகளும் போய் அவனைப் பெறலாம்
சடக்கென அத் தேசத்தில் சென்று சேருங்கோள் என்று
பர உபதேசம் பண்ணுகிறார்-

——————————————

ஊன் வாட உண்ணாது உயிர் காவலிட்டு உடலில் பிரியாப் புலன் ஐந்தும் நொந்து
தாம் வாட வாடத் தவம் செய்ய வேண்டா தமதா இமையோர் உலகாள கிற்பீர்
கானாட மஞ்சைக் கண மாட மாடே கயலாடு கானீர்ப் பழனம் புடை போய்
தேனாட மாடக் கொடியாடு தில்லைத் திருச் சித்ர கூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-1-

மஞ்சைக் கணம் – மயில் திரள்கள்
மாடே – சோலைக்கு அருகில்

ஊன் வாட-இத்யாதி
மாம்சமானது குறைய-( இடை சிறுத்து வைராக்யம் மிக்கு )
அசன வசநாதிகளைக் குறைத்து
பிராணங்களைப் போகாதபடி அப்பஷண வாயு பஷணங்களாலே கால் கட்டி
சரீரத்தை விட்டுப் போகாத இந்திரியங்கள் ஐந்தும்
ஸ்வ ஸ்வ விஷயங்களைப் பெறாமையாலே நொந்து ஈடுபடும் படி
தாங்கள் மேன்மேலும் கிலேசிக்கும்படி தபஸு பண்ண வேண்டா

தமதா- இத்யாதி
பரம பதத்தை தங்களதாக ஆள வேண்டி இருப்பீர்

கானாட -இத்யாதி
சோலை அசையும்படியாக
மயில் இனங்கள் ஆட -அத்தாலே சோலையில் நின்றும் கிளம்பின
வண்டுகள் ஆனவை அச் சோலை அருகே கால்கள் களித்து
பாயா நின்றுள்ள
நீரோடு காலை உடைத்தாய் இருக்கிற நீர் நிலங்கள்
அருகிட்டுப போய்
தேன் உண்டு வண்டுகள் ஆனவை மேல் எழப் பறக்க
அக்காற்றாலே மாடத்தில் உண்டான கொடிகள் ஆனவை
அசையா நிற்கும் ஆயிற்று

————————————————–

இத்தை விளக்கி
உயிரைக் காவல் இடுவது எங்கனம் என்கிறார்
பரமபதம் சென்று அத்தை ஆள்வதற்கு ஸ்ரீ யபதியை நெஞ்சில் வைக்க வேண்டுமே –

காயோடு நீடு கனி யுண்டு வீசு கடுங்கால் நுகர்ந்து நெடுங்காலம் ஐந்து
தீயோடு நின்று தவம் செய்ய வேண்டா திரு மார்பனைச் சிந்தையுள் வைத்தும் என்பீர்
வாயோது வேதம் மலிகின்ற தொல் சீர் மறையாளர் நாளும் முறையால் வளர்த்த
தீயோங்க வோங்கப் புகழ் ஓங்கு தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-2-

தில்லை மூவாயிரவர் பிரசித்தம்
அங்கு உள்ளவர் சாதனாந்தர நிஷ்டர் என்றும் கர்மமும் கைங்கர்யத்தில் புகும் என்றபடி
அனன்ய ப்ரயோஜனர் என்றுமாம்

பருவம் இளைதான காய்களையும்
வெய்யிலிலும் காற்றிலும் உலர்ந்து பசையற்ற கனிகளையும் புஜித்து வீசின வெட்டிய காற்றைப் பருகி
நெடும் காலம் பஞ்சாக்னி மத்யஸ்தராய் நின்று தபஸு
பண்ண வேண்டா
ஸ்ரீயபதியை ஹிருதயத்தில் பிரியாதபடி வைத்துக் கொள்வோம் என்பீர்
(வைப்பவர்கள் இல்லை -வைக்க நினைத்தாலே போதும் அவன் உள்ளே புக தான்
காத்துக் கொண்டு இருக்கிறானே விலக்காமையே வேண்டுவது )

வாயோது இத்யாதி –
வாயாலே ஓதுகிற வேதம் குறைவறுகையாலே வந்த
ஸ்வ பாவிக சம்பத்தை உடைய
பிராமணர் என்றும் ஒக்க முறையாலே அனுஷ்டித்த அக்னி வளர வளர
புகழ் ஓங்கா நின்று உள்ள -தில்லை

(முறையாலே-சாஸ்த்ரா நியமம் படி
சேஷபூதன் என்று அறிந்து கைங்கர்ய புத்தியாக என்றுமாம்- )

—————————————————-

இது முதல் ஒவ் ஒரு அவதாரங்களை அருளிச் செய்கிறார் –
சம்சார பிரளயத்தில் அழுந்தி இருக்க உத்தரிப்பானோ
தங்களையும் மறந்து கைங்கர்யமும் இழந்து -இழந்தோம் என்ற இழவும் இன்றிக்கே இருக்க உத்தரிப்பனோ
மானமிலா பன்றி உவமானம் இல்லா தன்னிகர் இல்லா அபிமானம் இல்லா – மகா வராகம் ஒன்றாய்-

வெம்பும் சினத்துப் புனக் கேழல் ஒன்றாய் விரி நீர் முது வெள்ளம் உள் புக்கு அழுந்த
வம்புண் பொழில் சூழ் உலகு அன்று எடுத்தான் அடிப்போது அணைவான் விருப்போடு இருப்பீர்
பைம் பொன்னும் முத்தும் மணியும் கொணர்ந்து படை மன்னவன் பல்லவர் கோன் பணிந்த
செம்பொன் மணி மாடங்கள் சூழ்ந்த தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே—3-2-3-

விருப்போடு இருப்பீர்-பாரிப்பே வேண்டுவது –

மிக்க சினத்தை உடைத்தாய்
புனத்திலே வர்த்திக்கும் மகா வராகம் ஒன்றாய்
பரந்து இருந்துள்ள கடலிலே பூமி அழுந்த
அப்போது
பல மூலங்களை உடைத்தான பொழில் சூழ்ந்த
பூமியை எடுத்தவனுடைய திருவடித் தாமரையை
அணைய வேணும் என்னும் விருப்பத்தோடு வர்த்திப்பீர் –

ரத்னங்களைக் கொண்டு பரிகரத்தோடும்
பல்லவர் கோன்
பணிவதும் செய்து
செம் பொன்னாலும் மணியாலும் செய்த
மாடங்கள் சூழா நின்றுள்ள தில்லை-

—————————————————————–

பூமிப்பிராட்டிக்கு உதவினவன்
நமக்குச் செய்வானோ
அர்த்தித்தவனுக்கு அர்த்தியாகவே சென்று உதவினான்

அருமா நிலம் அன்று அளப்பான் குறளாய் அவுணன் பெரு வேள்வியில் சென்று இரந்த
பெருமான் திரு நாமம் பிதற்றி நுந்தம் பிறவித் துயர் நீங்குதும் என்ன கிற்பீர்
கருமா கடலுள் கிடந்தான் உவந்து கவை நா அரவின் அணைப் பள்ளியின் மேல்
திருமால் திரு மங்கையோடாடு தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-4-

கவை நா-இரட்டை நாக்கு –
ஏழு தலை ஆதி சேஷன் இங்கே சேவை பிரசித்தம்
ஆடு -நித்ய வாசம் செய்யும்

அளக்க அரிதான மகா பிருதிவியை
அளைக்கைக்காக வாமனனாய் அசுரனுடைய
மகா யாகத்திலே சென்று அர்த்தித்த
சர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமத்தை
அடைவு கெட பேசி உங்களுடைய
ஜன்ம துக்கத்தை போக்குவோம் என்று சொல்லி இருப்பீர்
இரண்டு நா உடைய திரு அநந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே
கறுத்துப் பெருத்த கடலிலே உகந்து
கண் வளர்ந்து அருளின
ஸ்ரீயபதி பெரிய பிராட்டியாரோடே
கூட விடாதே சஞ்சரிக்கிற தில்லை –

(அமர்ந்த பார்த்தசாரதி
கிடந்த கோவிந்தராஜன்
கன்வர் மஹரிஷிக்காக
புண்டரீக வனம்-புண்டரீக ரிஷிக்காக புண்டரீக வல்லித் தாயார் வெள்ளாற்றுக்குத் தெற்கே ஸ்ரீ முஷ்ணம் வடக்கு
தில்லி தஞ்சகன் கஜமுகன் தண்டகாசுரன் -தஞ்சை மா மணி
பூ வராஹர் ஸ்ரீ முஷ்ணம் –
தில்லி காவல் தெய்வம்
காந்தார வ்ருக்ஷம் -தில்லை
நந்தி வர்மா பல்லவன்
சித்ர கூடம் அழகான கூடம்
விஸ்வகர்மா -ரத்னசபை கனகசபை -நாட்டியம் -காலைத்தூக்கி ஆட பார்வதி தூக்க முடியாமல்
சங்கு சக்கரம் ஏந்தி சயனம்
தேவாதி தேவன் அபய பிரதானம்
நின்ற பெருமாள் சித்ர கூடத்துள்ளான்
காம் விந்தத்தி கோவிந்தன்
பசு நிரை
கோ வாக்கு வாக்கீஸன்
16 நூற்றாண்டில் ஸ்வாமி தொட்டாச்சார்யார்-பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பெருமாள் )

———————————————————————–

வராஹ
வாமன
சரித்திரங்கள் கீழே
பரசுராம அவதாரம் இதில் –
கர்ம ஜென்ம வாசனா பிரபல விரோதிகள்
மகா பலி போல் சின்ன விரோதி இல்லையே
விரோதி நிரசன சீலனான பரசுராம சரித்திரம் அருளிச் செய்கிறார் இதில்

கோ மங்க வங்கக் கடல் வையம் உய்யக் குல மன்னரங்கம் மழுவில் துணிய
தாம் அங்கு அமருள் படை தொட்ட வென்றித் தவ மா முனியைத் தமக்காக கிற்பீர்
பூ மங்கை தங்கிப் புல மங்கை மன்னிப் புகழ் மங்கை எங்கும் திகழ புகழ் சேர்
சேமம் கொள் பைம் பூம் பொழில் சூழ்ந்த தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-5-

சேமம் கொள்-அரண் உடைய -ரக்ஷணம் காப்பு

ராஜாக்கள் என்ற பேர் பெற்றார் அடங்கலும் மங்க
கடல் சூழ்ந்த பூமி உய்ய
ராஜாக்கள் உடைய சரீரம் மழுவிலே துணித்த விடத்திலும்
கோபம் மாறாதே ஆயுதம் தொட்ட அதிமாத்ரமான
மகா வீர்யத்தை உடையனான
ஸ்ரீ பரசுராம ஆழ்வானை தம்தாமுக்கு
ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டி இருப்பீர்
பெரிய பிராட்டியாரும் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியாரும்
நித்யவாசம் பண்ணி
புகழ் மங்கை எங்கும் உஜ்ஜ்வலமாய் வர்த்திப்பதும் செய்து
புகழையும் காப்பையும் உடைய
பொழில் சூழ்ந்த தில்லை –

———————————————————————

எதிரிட்ட ராஜாக்களை வென்றாலும்
எங்களுடைய சம்சார சாகரம்
அனந்த அவதாரம் கடலை அடைத்த சரித்திரம் இதில்

நெய் வாயழ்லம்பு துரந்து முந்நீர் துணியப் பணி கொண்டு அணி யார்ந்து இலங்கு
மையார் மணி வண்ணன் எண்ணி நுந்தம் மனத்தே இருத்தும்படி வாழ வல்லீர்
அவ்வாய்  இள மங்கையர் பேசவும் தான் அருமா மறை யந்தணர் சிந்தை புக
செவ்வாய்க் கிளி நான் மறை பாடு தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-6-

இள மங்கையர் பேசவும்-வேதங்களை தந்தைமார் சொல்ல இவர்களும் பேச –

நெய் வாய் அழல் அம்பு இத்யாதி –
கடைந்து நெயிட்ட வாயை உடைத்தாய்
நெருப்பை உமிழுகிற அம்பை ஏவி-( அம்பைக் காட்டி அச்சுறுத்தி )
கடலைத் துணித்து அத்தைப் பணி கொண்டு
உஜ்ஜ்வலமாய் கருமை மிக்கு இருந்துள்ள
மணி போலே இருக்கிற திரு நிறத்தோடு கூடின விக்ரஹத்தை உடையவனை
உங்கள் ஹிருதயத்தில் நித்யவாசம் பண்ணும்படி வாழ வல்லீர்-
(எல்லார் உள்ளத்திலும் இருந்தாலும் உள்ளுவார் உள்ளத்தே உகந்து இருப்பான் அன்றோ )

அவ்வாய் இத்யாதி
தன் வாயில் பழுப்பு போலே இருக்கிற பாலைகளான பெண்கள்
ஒத்துக் கேட்ட செவி ஏற்றாலே சொல்லவும்
பிராமணர் உடைய ஹிருதயத்துக்கு ஏற்ற –
சிவந்த வாயை உடைத்தான கிளியானது
நல்ல ஸ்வரத்தோடே நாலு வேதத்தையும்
பாடா நின்றுள்ள தில்லை-

——————————————————————–

எங்களால் கிட்டப்போமோ
புருஷகார பூதை அருகில் இருக்க கவலை ஏன்

மௌவல் குழல் ஆய்ச்சி மென் தோள் நயந்து மகரம் சுழலச் சுழல் நீர் பயந்த
தெய்வத் திரு மா மலர் மங்கை தங்கு திரு மார்பனைச் சிந்தையுள் வைத்தும் என்பீர்
கௌவைக் களிற்றின் மருப்பும் பொறுப்பில் கமழ் சந்தும் உந்தி நிவா வலம் கொள்
தெய்வப் புனல் சூழ்ந்து அழகாய தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-7-

நிவா-வெள்ளாறு

மௌவலோடு-இத்யாதி-
முல்லை -உடன் கூடின திருக் குழலை உடைய
நப்பின்னை பிராட்டி யினுடைய
மிருதுவான திருத் தோளிலே கலந்து
அங்குண்டான மத்ஸ்யங்கள் சுழலும்படி
சுழன்று வருகிற கடல் பெற்ற பெரிய பிராட்டியார்
தங்கும் திரு மார்பை உடையவனை
ஹிருதயத்தில் வைத்துக் கொள்ளும் என்பீர்

கௌவை -இத்யாதி –
சிம்ஹத்தோடு பிணங்கி
பிளிறுகிற ஆனையின் உடைய கொம்பும்
மலையில் பரிமளிதமான சந்தனத்தையும் தள்ளி
நிவா -என்கிற ஆறு வலம் கொள்ளா நிற்கிற
விலஷணமான புனல் சூழ்ந்து
தர்சநீயமான -தில்லை –

—————————————————–

கீழே சொன்ன புருஷகார பூதரை முன்னிட்டு ஆஸ்ரயிக்க
விரோதியைப் போக்கி துக்க வர்ஷத்தைப் போக்கி -இஷ்டம் பிரதானம் பண்ணும் அவதாரங்கள்
கேசி நிரசனம்
கோவர்த்தன உத்தாரணம்
ஆ நிரை மேய்த்து
உலகு உண்ட வ்ருத்தாந்தங்கள்

மா வாயின் அங்கம் மதியாது கீறி மழை மா முதுகுன்று எடுத்து ஆயர் தங்கள்
கோவாய் நிரை மேய்த்து உலகுண்ட மாயன் குரை மா கழல் கூடும் குறிப்புடையீர்
மூவாயிரம் நான்மறையாளர் நாளும் முறையால் வணங்க அணங்காய சோதி
தேவாதிதேவன் திகழ்கின்ற தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-8-

முது -பழையதான
அணங்காய சோதி -அப்ராக்ருதமான தேஜஸ்-

கேசி உடைய வாயோடு கூட உடம்பை
அநாயாசேன இரண்டாகக் கிழித்து
இந்த்ரனால் வந்த மழையிலே
பெருத்துப் பழையதான கோவர்த்தனத்தை எடுத்து
ஆயர் தலைவனாய் பசு மேய்த்து
லோகத்தை திரு வயிற்றில் வைத்த
ஆச்சர்ய பூதனுடைய ஆபரண ஒலியை
உடைத்தாய் போக்யதை மிக்க திருவடிகளை
கூட வேணும் என்னும் குறிப்பு உடையீர்
சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லுகிறபடியே
ஆஸ்ரயிக்க
அவர்களுக்கு ஆஸ்ரயணீயனாய்
தேஜசை உடைய சர்வேஸ்வரன்-

————————————————————-

உபதேசித்த ஆஸ்ரயநீயத்துக்கு பலம் பிராப்யாந்தரங்களை நிவ்ருத்தி பூர்வக
பகவத் அனுபவ ப்ரீதி காரித கைங்கர்யமே பலன் என்கிறார்

செரு நீல வேல் கண் மடவார் திறத்துச் சினத்தோடு நின்று மனத்தால் வளர்க்கும்
அரு நீல பாவம் அகலப் புகழ் சேர் அமரர்க்கும் எய்தாத அண்டத்து இருப்பீர்
பெரு நீர் நிவா வுந்தி முத்தம் கொணர்ந்து எங்கும் வித்தும் வயலுள் கயல் பாய்ந்து உகள
திரு நீலம் நின்று திகழ்கின்ற தில்லைத் திருச் சித்ரகூடம் சென்று சேர்மின்களே–3-2-9-

யுத்தத்துக்கு பரிகரமாய்
நீலமான நிறத்தை உடைய வேல் போலே இருக்கிற
கண்ணை உடைய ஸ்திரீகள் திறத்தில்
அதுக்கு பிரதிபந்தகர் பக்கல் சினத்தோடு
நெஞ்சில் ஆசையால்
வளர்ந்து பரிஹரிக்க ஒண்ணாதே
தண்ணிதான பகவத் பிரதிபந்தகமான
பாபம் போக-

பிரதிசித்தரான ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் கிட்ட அரிய
பரம பதத்தில் இருக்க வேண்டி இருப்பீர்

மிக்க நீரை உடைய நிவா என்கிற ஆறு
முத்தை கொடு வந்து வித்துகிற வயலிலே
விக்ருதமான கயல்கள் பாய்ந்து
தாவித் திரிய தர்சநீயமான நீலம் நின்று
திகழா நின்றுள்ள -தில்லை –

————————————————————

சீரார் பொழில் சூழ்ந்து அழகாய தில்லைத் திருச் சித்ரகூடத்துறை செங்கண் மாலுக்கு
ஆராத உள்ளத்தவர் கேட்டு உவப்ப அலை நீர் உலகுக்கு அருளே புரியும்
காரார் புயல் கைக் கலிகன்றி குன்றா வொலி மாலை ஓர் ஒன்பதோடு ஒன்றும் வல்லார்
பாரார் உலகம் அளந்தான் அடிக் கீழ்ப் பல காலம் நிற்கும்படி வாழ்வர் தாமே–3-2-10-

செங்கண் மாலுக்கு-சர்வேஸ்வரனுக்கு
ஆராத உள்ளத்தவர்-ஆராத ஸ்நேஹத்தை உடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்

அழகு மிக்க பொழில் சூழ்ந்த
தர்சநீயமான தில்லையில்
நித்யவாசம் பண்ணுகிற சர்வேஸ்வரனுக்கு
ஒரு நாளும் ஆராத ஸ்நேஹத்தை உடைய
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் கேட்டு சந்தோஷிக்க
கடல் சூழ்ந்த பூமிக்கு பிரசாதத்தைப் பண்ணும்
ஸ்வபாவராய் –

கார் காலத்து மேகம் போலே
பரம உதாரரான திரு மங்கை ஆழ்வார்
குறையாத ஓசை உடைத்தாக
அருளிச் செய்த திரு மொழி பத்தும் வல்லார்
ப்ருதீவி பிரசுரமான லோகத்தை அளந்த
திருவடிகளில் கீழே காலம் எல்லாம் வர்த்திக்கும்படி
வாழ்வாராகப் பெறுவர்-
கைங்கர்ய ஸ்ரீ விச்சேதம் இல்லாமல் பெரும் தாளுடை பெருமான் அடிக்கீழ் பிரியாது இருப்பாரே –

—-

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

ஊன் ஒறுத்து உண்ணாது நீர் நெருப்பு ஊடு நின்று
வானடைய நீர் வருந்த வேண்டா நம் -கோனமரும்
சித்திர கூடம் சேர் என்னும் கலியன் தாள் அடையும்
பத்தர்க்கு இங்கு இல்லை வாடல் –22-

மூவாயிரம் மறையாளர் நாளும் வணங்கும் –தில்லை மூவாயிரம் நாங்கை நாலாயிரம் –

———————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-7-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 26, 2013

  வாலிய தோர்கனி கொல்?வினை
யாட்டியேன் வல்வினைகொல்?
கோலம் திரள்பவ ளக்கொழுந்
துண்டங்கொ லோஅறியேன்
நீல நெடுமுகில் போல்திரு
மேனியம் மான்தொண்டைவாய்
ஏலும் திசையுள்எல் லாம்வந்து
தோன்றும்என் இன்உயிர்க்கே.

பொ-ரை : நீல நிறம் பொருந்திய பெரிய முகில் போன்ற திருமேனியையுடைய அம்மானது கொவ்வைக்கனி போன்ற திரு அதரமானது, தூய்மையையுடையதான ஒப்பற்ற பழநீதானோ? தீவினையேனாகிய என்னுடைய கொடிய தீவினைதானோ? அழகிய திரண்ட பவளத்தினது கொழுவிய துண்டுதானோ? அறியேன்; தப்புவதற்குத் தகுதியான திக்குகளில் எல்லாம் எனது இனிய உயிரைக் கொள்ளை கொள்ளுவதற்கு வந்து தோன்றாநின்றது.

 வி – கு : ‘அம்மான் தொண்டைவாய் கனிகொல்? வினைகொல்? கொழுந்துண்டங்கொலோ? அறியேன்; திசையுள் எல்லாம் வந்து தோன்றும்’ என்க.

ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1அது தன் மூக்கு வலி காட்ட நாம் பேசாதே இருந்தால், ‘அத்தனையோ இதன் வாய் வலி’ என்று நம்மை ஏசுவர்கள் என்று திருப்பவளத்தின் அழகு வந்து நலிகிறபடியை அருளிச்செய்கிறார்.

வாலியது ஓர் கனிகொல் – 2முன்பு பிஞ்சாய், பின்பு பக்குவமாய், பின்பு அனுபவயோக்கியம் அன்றிக்கே போவன சில பழங்கள் உளவே அன்றோ? அங்ஙன் அன்றிக்கே, என்றும் ஒக்க ஒரே தன்மையாய் இருப்பது ஒருகனியோ?3அத்தலையில் இனிமை போது செய்யாமையாலே இத்தலையில் ஆற்றாமையும் போது செய்யாதே! வினையாட்டியேன் வல்வினைகொல் – 4இனிய பொருள் தீயது ஆயிற்று. அனுபவிக்கின்ற வர்கள் செய்த பாபத்தாலே அன்றோ? அமிருதமே விஷமாம்படியான பாவத்தைச் செய்தேன்.

கொஞ்சுகிளி அன்னமொழி குமுதஇதழ் அமுதால்
எஞ்சினன் நராதிபதி ஈதொரு வியப்போ!
அஞ்சுதரு தீவினையின் ஆரமுதும் நஞ்சாம்;
நஞ்சும்அமு தாம்உரிய நல்வினையின் மாதோ,’-என்பது, வில்லி பாரதம்.

 5பாவத்தைச்செய்த என்னுடைய பாபமானது பலத்தைக் கொடுப்பதாய்க் கொண்டு அங்கே குடி ஏறிற்றோ? 1அங்கே கிடந்தே அன்றோ இங்கே அனுபவிப்பிப்பது? என்றது, ‘பகவத் விஷயத்தில் தண்டனை உருவமாகக் கிடந்தே அன்றோ இங்கு அனுபவிப்பிப்பது?’ என்றபடி. 2செய்த செயலாகையாலே செய்த போதே நசித்துப் போமே? 3இவன் செய்த பாபத்துக்கு, தானே சுவதந்தரமாய் நின்ற பலத்தைக் கொடுப்பதற்குத் தகுதி இல்லையே! 4அனுபவித்தாலும் அழியாத பாவம்’ என்பாள், ‘வல்வினை’ என்கிறாள்.

கோலம் திரள் பவளம் கொழுந்துண்டங்கொலோ அறியேன்-அழகு திரண்டிருந்துள்ள பவளத்தினுடைய அன்பினையுடைத்தான முறியோ? அறிகிலேன். புழுதி புடைத்திராமைக்கு ‘முறியோ’ என்கிறது; 5முறித்த வாயானது ஒளி உண்டாய் நெய்த்திருக்கும் அன்றோ? நீல நெடுமுகில் போல் திருமேனி அம்மான் – 6இதுதான் என்றும் உண்டாய் இருக்கச் செய்தே, இதற்கு முன்பு பாதகமாயிற்று இல்லை அன்றோ? கூட்டுப்படை நின்றவாறே வலியாநின்றதாயிற்று. நீலமாய் இனிமை அளவு இறந்துள்ள முகில் போன்ற வடிவையுடைய சர்வேஸ்வரனுடைய. தொண்டை வாய்-கோவ்வைப்பழம் போலே கனிந்து நெய்த்து அன்றோ திருப்பவளந்தான் இருப்பது?தொண்டை-கொவ்வை. 1தன்னில்தான் உண்டான பகை பார்த்திருக்கிறது இல்லையாயிற்று, இவளை நலிகிறவிடத்தில். 2‘இரண்டுக்கும் சேர வன்னியம் இல்லை அன்றோ? 3அவை நலிந்துகொடு தோற்றா நின்றதாகில் தப்பப் பார்த்தாலோ?’ என்ன, ‘வாய்வலி தப்பலாயோ இருக்கிறது?’ என்கிறாள் மேல்: ஏலும் திசையுள் எல்லாம்4-நானும் இவை நலியாத இடம் தேடித் தப்ப விரகு பாராநின்றேன்: அவ்வவ்விடங்களிலே வந்து தோன்றாநின்றது. என்றது, ‘பாரத்த இடமெல்லாம் தானேயாய் இராநின்றது,’ என்றபடி. ‘தோன்றுகிறதற்குக் கருத்து என்?’ என்னில், என் இன் உயிர்க்கே-என்னுடைய நற்சீவனை முடிக்கைக்காக.

மூக்கு வலி காட்ட நாம் பேசாமல் இருந்தால் அத்தனை தான் வாய் வலி என்பாரே
திருப் பவளம் அனுபவம்
தொண்டைவாய் -தொண்டை கனி போன்ற வாய்
திசைகள் எல்லாம் தோன்றி இன் உயிர் க்கு பாதகம்
பழுத்த பழம் போலே
அழகு திரண்ட பவள துண்டம் போலே
நீலே நெடு முகில் -பரபாக சோபை
முன்பு பிஞ்சாய் -காயாய் பின்பு கனி போலே இன்றி
என்றும் ஒக்க ஏக ரூபமாய் உள்ள கனி போலே
போக்யதை -சுருங்கினால் ஆற்றாமை சுருங்கும் –
ஈடுபாடு விஸ்தாரமாய்
போகய வஸ்து பாதகமாய் இருப்பது -நம் வினை காரணம்
வினையாட்டியேன்
அமிருதமே விஷம் போலே இருக்கும்படி
பாபம் பக்வமாய் பாப பலன் இந்த தொண்டை அம கனி
அங்கே கிடந்தது இ றே இங்கே அனுபவிக்கிறது
பாபம் பலன் அனுபவம் -திரு உள்ளம் நிக்ரஹம் காரணத்தால் துக்கம்
சுக துக்கம் காரணம் நமது கர்ம காரணம் இல்லை
அவன் அனுக்ரஹம் நிக்ரஹம்
சாஸ்திரம் விதித்ததை செயாமலும் விட வேண்டியதை செய்தும்
புன் சிரிப்பும் உதட்டை கடிப்பதும் அனுக்ரகம் நிக்ரகம்
கிரியைக்கு பிராப்தி இல்லையே சுகம் துக்கம் கொடுக்க –
அதரம் சுளிப்பே நம் கர்மம்

படியாய்க் கிடந்தது உன் பவள வாய் காண்பேனே அனுக்ரகம் பெற வேண்டும்
வால் வினைகள் -அனுபவித்தும் தீராத பாபங்கள்
அழகு திரண்ட கோலம்
பவளத் துண்டு
நடுவில் புழுதி படாமல் இருக்க துண்டு
செவ்வியதாய் இருக்கும்
நீல நெடு முகில் போலே திரு மேனி யில் உள்ள பவளம்
சேர்ந்து கூட்டுப் படை
தொண்டை கோவை
கோவை பழம் போலே கனிந்து நைந்து
நலிய சேர்ந்து வந்ததாம் திரு மேனியும் வாயும்
இருவரும் ஒரு மிடறாய் நலிய
தப்ப பார்த்தால் என்ன –
வாய்வலி தப்ப முடியுமா வாய் வலி -பலம்
திசையெல்லாம் வர
பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம் தானேயாய்
ஜீவனை முடிக்க அழிக்க நோக்கு

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.