Archive for April, 2013

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-3-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 19, 2013

என்செய்யும் ஊரவர் கவ்வை? தோழீ! இனிநம்மை
என்செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறைகொண்டான்
முன்செய்ய மாமை இழந்து மேனி மெலிவெய்தி
என்செய்ய வாயும் கருங்கண்ணும் பயப்பூர்ந்தவே.

பொ-ரை :- தோழீ! என்னுடைய செந்தாமரைக் கண்ணன், என்னுடைய நிறையைக் கொண்டான்; முன்பு இருந்த சிறந்த மாமை நிறமும் நீங்கிச் சரீரமும் மெலிவை அடைந்து என்னுடைய செவ்வாயும் கருங்கண்களும் பசலை நிறத்தை அடைந்தன; ஆதலால், இனி ஊரவர் கூறுகின்ற பழிச்சொற்கள் நம்மை என் செய்யும்? என்கிறாள்.

வி-கு :- இழக்க எய்த பயப்பு ஊர்ந்த என்க. பயப்பு – பசப்பு. ஊரவர் கவ்வை இனி நம்மை என் செய்யும் என்க. மாமை-அழகு. நிற விசேடமுமாம்.

ஈடு :- 2மேல் திருவாய்மொழியில் நின்றும் இத்திருவாய்மொழிக்குப் புகுருகைக்கு வழி இரண்டாகஇருக்கும். “சீலம் இல்லாச் சிறியன்” என்ற திருவாய் மொழியிலே கூப்பிட்டார்; கூப்பிடச் செய்தேயும் வந்து முகங்காட்டாமையாலே, அவனுக்கு உறுப்பு அல்லாத ஆத்மாவையும் 1ஆத்மாவோடு சம்பந்தப்பட்ட பொருள்களையும் எனக்கு வேண்டா என்றார்; இப்படி ஒழியப் புறம்பே பேறு இழவுமாய் இருக்கிற சம்சாரிகள்படியைக் கண்டு வெறுத்தார்; ‘ஈச்வரனும் கைவாங்கிய இவர்களை நான் திருத்துவேன்’ என்று, பகவானுடைய பரத்துவத்தை எடுத்துச் சொல்லித் திருத்தினார்; ‘இவர்களிலே ஒருவனாக இருக்கிற எனக்கு இவ்வாசி உண்டாவதே!’ என்று பகவானுடைய கிருபையைக் கொண்டாடினார்; தாம் திருத்தத் திருந்தின ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுடைய கூட்டத்திற்கு மங்களாசாசனம் செய்தார்; தொடங்கின காரியம் முடிந்தவாறே பழைய இழவே தலை எடுத்து, தம் ஆற்றாமையாலே மடல் ஊர்ந்தாகிலும் பெறப் பார்க்கிறார் என்னுதல். அன்றிக்கே, மேலே, “மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி” என்று வடிவழகை அநுசந்தித்தார், பின்பு புறக்கலவியை விரும்பினார், அப்போதே பெறாமையாலே, 2வழி அல்லா வழியே மடல் ஊர்ந்தாகிலும் பெறப் பார்க்கிறார் என்னுதல்.

மாசறு சோதி . . . . . . என் செய்யுமே – 3என் செய்யவாய் மாசறு சோதி மணிக்குன்றத்தை என்று சேர்த்துக்கொள்வது, ‘இனி, விசேஷணந்தோறும் ஒரு பொருள் சொல்லவேணும்’ என்னுமதனாலே சொன்னோம்” என்று அருளிச்செய்வர்.

ஈடு :- இரண்டாம் பாட்டு. 1ஊரவர் சொல்லும் பழி நம்மை என் செய்யப் புகுகிறது என்று நின்றாள் மேல்; இது என்ன வார்த்தை சொன்னாய் ஆனாய், எல்லாம் செய்தாலும் பழி நீக்கப்பட வேண்டுங்காண் என்ன, நான் ‘பழி நீக்கப்பட வேண்டா’ என்றேன் அல்லேன், பழி நீக்கப்படுதற்கு உரிய எல்லை கடந்தது காண் என்கிறேன் என்கிறாள்.

‘ஊரவர் கவ்வை 2இனி நம்மை என் செய்யும் தோழீ’ என்று, தன் வடிவழகைக் காட்டுகிறாள். இம்முதலடியில் உள்ள ‘இனி’ என்ற சொல்லின் பொருளைப் பாசுரத்தில் மேல் உள்ள மூன்று அடிகளும் விரிக்கின்றன. என் செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான், முன் செய்ய மாமை இழந்து மேனி மெலிவு எய்தி என் செய்ய வாயும் கரும் கண்ணும் பயப்பு ஊர்ந்த; ஊரவர் கவ்வை இனி நம்மை என் செய்யும் தோழீ என்று கூட்டுக. 3தோழி, தன் வாயாலே ‘மடல் ஊரக் கடவதன்று’ என்று விலக்கவும் கூட, உடம்பு வெளுத்தல் அவளுக்கும் ஒத்திருக்கையாலே, ‘இனி என்னை’ என்னாமல், ‘இனி நம்மை’என்கிறாள். தோழிமாரும் “எம்மின் முன் அவனுக்கு மாய்வராலோ” என்னக்கடவதன்றோ. 1“எனக்கு அவன் வேணும்’ என்னும் தலைவி; ‘இவளுக்கு அவன் வேணும்’ என்னும் தோழி என்னும் இதுவேயாயிற்று வாசி. 2தலைவியைக் காட்டிலும் தோழிக்கு ஆற்றாமை விஞ்சி இருக்கும்; அதற்குக் காரணம், தலைவனைப் பிரிகையால் உண்டான ஆற்றாமை மாத்திரமே தலைவிக்கு உள்ளது, தலைவி நோவுபடக் காண்கையாலும், தலைவியும் தலைவனுமாகச் சேர இருக்குமது காணப் பெறாமையாலும் தோழிக்கு இரட்டித்திருக்குமே அன்றோ.

3‘பெருமாளும் பிராட்டியுமான இருப்பிலே பிரிவு விளைந்தது’ என்று இளையபெருமாள் மஹாராஜர்க்கு அறிவிக்க, அவ்வார்த்தை செவியிலே படப்பட, பெருமாள் திருமேனியில் வைவர்ண்யம் இவர் உடம்பிலே மாறிற்றாயிற்று; “அத்யர்த்தம் நிஷ்பிரப :- இழந்திருந்த தன்மை வாசாமகோசரம்” பிராட்டியைப் பிரிகையில் உண்டான ஆற்றாமை அன்றோ பெருமாளுக்கு உள்ளது, பெருமாளுடைய ஆற்றாமையைக் காண்கையாலும், பிராட்டியும் பெருமாளுமாகச் சேர இருக்கக் காணப் பெறாமையாலும் மஹாராஜர்க்கு அவ்வளவன்றிக்கே, மிக்கிருக்குமே அன்றோ. ‘அர்த்தம்’ என்ற சொல் பொருளை உணர்த்தும் சொல்லாயிற்று. அதி அர்த்தமாவது, சொற்களைக் கடந்தது. என்றது, வாசாமகோசரம் என்றபடி. 4“நம் இருவர்க்கும்சுகதுக்கங்கள் ஒன்றே” என்கிறபடியே, தனக்கும் தோழிக்கும் உள்ள சம்பந்தத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு ‘தோழி இனி நம்மை’ என்கிறாள். என்றது, ‘பழி’ என்று நீக்குதற்குப் பார்க்கிறவள் தன்னையும் பழி சொல்லுகிறாள் அன்றோ, “நம்மிருவர்க்கும் சுகதுக்கங்கள் ஒன்றே” என்றிருக்குமது அவளுக்கும் உண்டு ஆகையாலே.

பழிக்கு அஞ்ச வேண்டாமல் இருப்பதற்கு நமக்கு இப்போது வந்தது என்? என்ன, என்செய்யத் தாமரைக்கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான் – 1‘என்னுடைய ஆத்மாவும் ஆத்மாவோடு சம்பந்தப்பட்ட பொருள்களும் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ’ என்கிற அகவாயில் தண்ணளி தோற்றும்படி வாத்சல்யத்தாலே குதறிச் சிவந்த தாமரையைப் போன்ற திருக்கண்களாலே குளிர நோக்கி ‘நானும் என்னுடைமையும் உன்னது’ என்று சொல்லுவாரைப் போலே வந்து இத்தலையிலுள்ள எல்லாச் செல்வத்தையும் கொள்ளைகொண்டு போனான். என்றது, எனக்குக் கொடுப்பவனைப் போலே இருக்க நோக்கி, என்னை உரி கூறை கொண்டு போனான் என்றபடி. 2சொல் ஒன்றும் செயல் ஒன்றுமாய் இருந்தன; “தூதுசெய் கண்கள் கொண்டு ஒன்று பேசி” என்னக்கடவதன்றோ. 3என்னை நிறை கொண்டான் – அவன் புருஷோத்தமனாய் இருக்கும் தன்மைக்குத் தாமரைக் கண்ணனாய் இருத்தல் எல்லையாய் இருக்குமாறு போல ஆயிற்று இவள் பெண் தன்மைக்கு நிறை எல்லையாய் இருக்கும்படி. அவன் புருஷோத்தமன் ஆனாற் போலே ஆயிற்று, இவள் பெண்ணுக்குள்ளே உத்தமியாய் இருக்கும்படி. 1பிரிவோடே இருந்து மடல் ஊர்ந்து பழி விளையாநிற்கச் செய்தேயும் ‘என்னுடையவன்’ என்னலாம்படி காணும் அவன் கிட்டினால் இருக்கும்படி; ஆதலின், ‘என் தாமரைக் கண்ணன்’ என்கிறாள். 2நூறாயிரம் புருஷோத்தமர்கள் கூடினாலும் தோற்றுப்போம் இதற்கு மேற்படச் செய்யலாவது இல்லை என்றாயிற்று, இவளுடைய பெண் தன்மைக்குரிய அபிமானந்தான் இருப்பது; ஆதலின், ‘என்னை நிறைகொண்டான்’ என்கிறாள். என்றது, கடலைத் தறை காணுமாறு செய்வது போன்று, என்னைச் செய்தான் என்றபடி. 3தன்னுடைய ஆண் தன்மை முழுதையும் அழிய மாறி என்னுடையபெண் தன்மையைக் கொண்டான் என்பாள் ‘என் செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான்’ என்கிறாள். என்றது, தான் தோற்றுப் போலே காணும் இவளைத் தோற்பித்தது என்றபடி. 1என்னை நிறை கொண்டான்’ என்று இவள்தான் தோழிக்குச் சொல்லும்படி அன்றோ பண்ணிற்று. நிறையாவது, அடக்கம். அகவாயில் ஓடுகிற இது பிறர்க்குத் தெரியாதபடி மறைத்துக்கொண்டிருக்கை அன்றோ. நான் எனக்கு ஓடுகிற நிலையை உனக்கு வாய்விட்டுச் சொல்லும்படி அன்றோ செய்தது. 2தோழி தானும் இவள் வடிவிலே வேறுபாடு கொண்டு “உற்ற நன்னோய் இது தேறினோம்” என்று இவள் அகப்பட்டபடி அறியுமித்தனை போக்கி, இவள்தான் தோழிக்கும் வாய்விட்டுச் சொல்லாதபடி அன்றோ பெண்மை தான் இருப்பது. 3“என்னைப் பார்த்து ஒன்றும் வார்த்தை சொல்லவில்லை” என்னக் கடவதன்றோ. ‘நிறை கொண்டான்’ என்கிற இதனை விரித்துப் பேசுகிறாள் மேல்:

உன்னிடத்தில் அவன் கொண்டவைதாம் யாவை? என்ன, ‘நிறைகொண்டான்’ என்ற சொல்லுக்குள்அடங்கி கிடக்குமவற்றை எண்ணுகிறாள்: ‘மடல் ஊர்வேன்’ என்கிற என் வாயை நீ புதைத்தால், என் வடிவு மடல் எடுக்கிற இதனை என் கொண்டு மறைப்பாய் என்கிறாள். முன் செய்ய மாமை இழந்து-இதற்கு மூன்று விதமாகப் பொருள் அருளிச்செய்வர்: தன்பக்கல் கைவைப்பதற்கு முன்னே, அதாவது, பிறந்தபோதே உண்டான நிறத்தை இழந்து என்னுதல். அன்றிக்கே, மற்றையவற்றை இழப்பதற்கு முன்னே நிறத்தை இழந்து என்னுதல்; 1முன்பு தோற்றினவற்றைப் பறித்துக் கொண்டு, பின்பே அன்றோ கிழிச்சீரையை அறுத்துக்கொள்வது; அவன் தானும் முந்துற விரும்பியது இந்நிறத்தைக் காணும். அன்றிக்கே, முன்னே காணக் காண நிறத்தை இழந்து என்னுதல். இப்பாசுரத்தில் ‘செய்ய மாமை’ என்கிறாள்; 2முன்னே “மணிமாமை” என்கிறாள்; இவ்விரண்டாலும் சிவப்பும் கறுப்பும் அல்ல இங்குச் சொல்லுகிறது; இரண்டிலும் ஒருசேர ஏறின பிரயோஜனம், ‘விரும்பத் தக்க தன்மை’ என்பதேயாகும். அவனோடு கலந்து பெற்ற நிறத்தைத் தனமாக நினைத்திருந்தபடியால் ‘மாமை இழந்து’ என்கிறாள். மேனி மெலிவு எய்தி-நீர்ப்பண்டம் போலே காணக்காணச் சரீரம் சருகு ஆகாநின்றதாயிற்று. 3ஆஸ்ரயம் உண்டானால் அன்றோ தொங்குவது; ஆதலால், இனி அவன் வந்தாலும் நிறம் வந்தாலும் தொங்குகைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லை என்பதைத் தெரிவித்தபடி. என் செய்ய வாயும் கருங்கண்ணும் பயப்பு ஊர்ந்த – 4அவயவியாகத் தேடுகிறேனோ, அவயவங்கள் தோறும் வருகிறபடி பாராயோ? என்கிறாள். இப்போது1“செய்ய வாயும் கருங்கண்ணும்’ என்று தன்னுடைய அவயவங்களைத் தானே புனைந்துரைக்கிறாள் அல்லள்; அவன் வந்து கிட்டினபோது அவனுடைய ஸ்ரீ சகஸ்ரநாமங்களுக்கு விஷயம் இவையே அன்றோ, அதனைச் செவியாலே கேட்டிருக்குமே, அதனாலே சொல்லுகிறாள். என்றது, தான் இழந்த முறை சொல்லாநிற்கச் செய்தே, அவன் உகந்த முறை தோன்றாநின்றது காணும் இவளுக்கு என்றபடி. 2அவன், தனக்கு இவற்றை எல்லாச் செல்வங்களுமாக நினைத்திருந்தபடியால், இவளும் ‘உன்னது என்னது’ என்று ஒருதலை பற்றுகிறாள் ‘என்வாய்’ என்று. 3ஆத்ம ஸ்வரூபமும் பிராப்பிய அந்தர்க்கதமாய் அன்றோ உத்தேஸ்யமாவது, இங்ஙன் அன்றாகில், “மம என்ற இரண்டு எழுத்துகள் நாசத்திற்குக் காரணமாகின்றன. ந-மம என்ற மூன்று எழுத்துகள் மோக்ஷ பதவிக்குக் காரணமாகின்றன” என்கிற வழியாலே பற்றுகிறாள் அன்றே என்றபடி. 4அவன் வாய்புகு சோறுபறியுண்ணாநின்றது என்பாள் “செய்ய வாயும் கருங்கண்ணும் பயப்பு ஊர்ந்த” என்கிறாள். “செங்கனிவாய் நுகர்ந்தான்”, “மண நோக்கம் உண்டான்” என்னக் கடவதன்றோ. செய்யவாயும் கருங்கண்ணும் பயப்புஊர்ந்த-1கடலும் மலையும் குடியிருப்புமான இடங்கள் எல்லாம் பிரளய காலத்தில் ஒரே வெள்ளமாய் இருக்குமாறு போலே எங்கும் ஒக்க வைவர்ண்யமேயாயிற்று.-ஒரே வெளுப்பு ஆயிற்று. 2விஷம் பரந்தாற்போலே காணக் காண வண்டல் இட்டு வைவர்ண்யமானது பரப்பு மாறிற்று.

இரண்டாம் -பாட்டு
முதல் பாட்டில் வியாக்யானம் ஆன பின்பு பிரவேசம் முதல் பாட்டு சுருக்கம் –
இரண்டு நிர்வாஹம்

ஆத்மாவோடு சம்பந்தப்பட்ட பொருள்களையும் எனக்கு வேண்டா’ என்றது,
“ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய் மொழியில். ‘வெறுத்தார்’ என்றது,
“நண்ணாதார்” என்ற திருவாய் மொழியில். ‘திருத்தினார்’ என்றது, “ஒன்றும்
தேவும்” என்ற திருவாய் மொழியில். ‘கிருபையைக் கொண்டாடினார்’ என்றது,
“கையார் சக்கரத்து” என்ற திருவாய்மொழியில். ‘மங்களாசாசனம் செய்தார்’
என்றது, “பொலிக பொலிக” என்ற திருவாய்மொழியில். தொடங்கின காரியம்
– சம்சாரிகளைத் திருத்துதல். ‘பழைய இழவே’ என்றது, “ஏறாளும்
இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியில் கூறிய இழவு.

மடல் எடுத்தாலும் கொள்ள வேண்டும்படி வடிவு அழகு கொண்டவன் –
பழி கை விட வேண்டாம் -எல்லை கடந்து நிலைமை தாண்டி போனேன் என்கிறார் –
இனி நம்மை -உடம்பை பார்-பூர்ணம் அபகரித்து கொண்டான்
மாமை இழந்தேன்
கண் வாய் பயலை நோய் பரவ –உடம்பு காட்டிக் கொடுக்க –
இனி -நீயே பார் -பஸ்ய சரீராணி போலே காட்டுகிறாள் –
இனிக்கு அர்த்தமாக மேலே பாட்டில் –
என் செய்ய தாமரை கண்ணன் நினைத்து பயலை அடைந்து –
இனி நம்மை -என்னை சொல்லாமல் -தோழியையும் சேர்த்து –
வாயாலே தோழி தடுத்தாலும் உடம்பு வெளுப்
எனக்கு அவன் வேண்டும்
இவளுக்கு அவன் வேண்டும்
இரண்டும் உண்டே
சேர்த்து பெறாத காணப் பெறாத துக்கம் உண்டே தோழிக்கு

தோழிமார்க்கு ஆற்றாமை இரட்டித்திருப்பதற்கு மேற்கோள் காட்டுகிறார்
‘பெருமாளும்’ என்று தொடங்கி.

“ஸ ஸ்ருத்வா வாநரேந்த்ரஸ்து லக்ஷ்மணேந ஈரிதம்வச :
ததாஸீத் நிஷ்பிரப: அத்யர்த்தம் ராகு க்ரஸ்த இவ அம்சுமான்”

என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 35 : 36. இச்சுலோகத்திற்குப் பொருள், ‘பெருமாளும்’
என்று தொடங்குவது. மாறிற்றாயிற்று – இங்கும் உண்டாயிற்று என்றபடி.
சுலோகத்திலுள்ள “அத்யர்த்தம்” என்ற சொல்லின் பொருளை விளக்குகிறார்
‘அர்த்தம்’ என்று தொடங்கி.

சேர்த்தியும் சேவிக்க வேண்டும்
இவள் துக்கம் கழிய வேண்டும்
அதனால் துக்கம் இரட்டித்து இருக்கும் –
இளைய பெருமாள் சொல்ல -சுக்ரீவர் கேட்டு -சீதை பிராட்டி இடம் திருவடி அருளி –
பிரிந்த வார்த்தை காதால் கேட்டு -அந்த சமயத்தில் -தேஜஸ் குறைந்து –
சூர்யன் ராகுவால் பீடிகப்பட்டது போலே
சூர்யா புத்திரன் தானே சுக்ரீவன்
அது போலே தோழி உடம்பு வெளுக்க –
நம்மை -இவர் பெருமாள் ஆற்றாமை கண்டும்
பிராட்டி சேர்த்தி இல்லாமையாலும் அத்யர்த்தம் -இரட்டிப்பு
வார்த்தையால் வர்ணிக்க முடியாத துக்கம் -அத்யர்தம்

இருக்காமல் இருப்பதே பழி
செய்ய தாமரைக் கண்ணன் பூர்த்தியை அபகரித்துக் கொண்டான்

“என் செய்யத் தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான்”
என்பதற்கு, ‘தான் என்னுடையவன்’ என்னும் ஆகாரம் தோற்றும்படி
கண்களாலே குளிர நோக்கி என்னுடைய எல்லாச் சொத்துகளையும்
கொள்ளை கொண்டான் என்று பொருள் கூறத் திருவுள்ளம்பற்றி
அருளிச்செய்கிறார் ‘என்னுடைய’ என்று தொடங்கி. இப்பொருளில், “நிறை”
என்ற சொல்லுக்கு, ‘நிறைய’ என்றாய், எல்லாவற்றையும் என்பது பொருள்.
“செய்யத் தாமரைக் கண்ணன்” என்றது, இப்போது, வாத்சல்ய குணத்திலே
நோக்கு. உரி கூறை கொண்டு – கூறையை உரிஞ்சிக்கொண்டு. கூறை –
புடைவை.

ஏவம் துக்கம் சுகம் -தோழிக்கும் நாயகிக்கும் ஒன்றே தானே –
பிராப்தி முன்னிட்டு கொண்டு -ஆறி இருக்க வேண்டும் -தோழி சொன்னாலும்
பழிக்கு அஞ்ச வேண்டாம் –
உடல் இருவருக்கும் வெளுத்து
என்னை நிறை கொண்டான் –
ஆத்மா ஆத்மநீயங்கள் நீ இட்ட வழக்கு -அவன் சொல்லி –
எத்தால் கவர்ந்து கொண்டான்
தாமரைக் கண்ணீன் அழகைக் காட்டி -ஹிருதயத்தில் உள்ளவை கண்ணில் காட்டி
வாத்சல்யத்தால் குதறி சிவந்து
என்னையும் என் உடைமையும் கொண்டான்
உபகரிப்பாரைப் போலே வந்து அனைத்தையும் கொண்டு போனான் –
கூட படுத்து துணை இருப்பாரைப் போலே -வஸ்த்ரம் முழுவதும் அபகரித்து கொண்டு போனான்
இருக்க நோக்கி -வஸ்திரம் சேர்த்து கொண்டு போக
கண்களால் சொன் -னது ஓன்று -தூது செய் கண்கள் கொண்டு ஓன்று பேசி -செயல் வேற
நிறை கொண்டான்
ஸ்த்ரீத்வதுக்கு நிறை தானே லஷணம்
புண்டரீகாட்ஷத்வம் அவனுக்கு போலே -அத்தை காட்டி இத்தை கொண்டு போனான்
செய்ய தாமரை கண்ணன் போறாதோ என் -பிரிவிலும் விட முடியாத
மடலூர்ந்த பொழுதும் என் என்றே இருப்பவள்
என்னை நிறை கொண்டான் -ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் -நூறாயிரம் பேயரையும் விளாக்கொலை செய்யும்
பும்ஸ்வத்வம் அழிய மாறி ஸ்த்ரீத்வம் கொண்டு போனான் –
தான் தோற்று போலே பாவனை காட்டி இவளை தோற்பித்து விட்டான்
என்னை நிறை கொண்டான் -கடலை தரை கண்டான் போலே

ஸ்த்ரீத்வம் கடல் போலே –
யாராலும் கவர முடியாத -நூறாயிரம் புருஷோதமனாலும் கவர முடியாதே
என்னை நிறை கொண்டான் தோழிக்கு சொல்லும்படி ஆனதே
கண்ணபுரம் தொழும் காரிகை -பெண்மையும் உரைக்கின்றாள்
தன்னுடைய உண்மையும் உரைக்கின்றாள்
பாட திருத்தம் –
பெண்மை என் தன்னுடைய உண்மை உரைக்கின்றாள்-காஞ்சி ஸ்வாமி காட்டி அருளி
என்ன ஸ்த்ரீத்வம் –
அது போல் இங்கே தோழிக்கு சொல்லும்படி -வாய் விட்டு சொல்ல மாட்டாதவள் அறியாதவள் –
தோழி தானும் இவள் வடிவு கண்டு -உற்ற நல் நோய் என்று சொல்லும்படி –
நிறை போர்த்தி துக்கம் எவ்வளவு இருந்தாலும் சொல்ல மாட்டாள்
அடையாளம் கண்டு தோழி உரைக்கும் படி தானே இருக்கும் –
அப்படி இருப்பவள் வாய் விட்டு சொல்லும்படி
வடிவில் வேறுபாடு கண்டு உற்ற நல்ல நோய் நாம் தேறினோம்
ஆனால் இவள் என்னை நிறை கொண்டால் வாய் விட்டு சொல்லலாம்படி
சுமந்த்ரன் -விடை கொண்டு -பெருமாள் -சீதை வார்த்தை சொல்லாமல் -நிறை அங்கே  காட்டி
அடக்கம் -அகவாயில் ஓடுவது பிறருக்கு தெரியாமல் இருப்பது தான் நிறை
இனி -நிறை கொண்டான் வியாக்யானம் மேலே –
மாமை இழந்து –
மேனி நலிவி எய்து
செய்ய வாயும் பசப்பு எய்த
மடலூர்வன் வாயால் சொல்லாமல் இருந்தாலும் -வடிவு மடல் எடுக்க இருக்க என்ன செய்வேன்
உடல் இளைத்து -நாலு பேர் அறிந்து அவனை இகழ்வார்களே
முன் செய்ய மாமை -இழந்து –
முன்னே -தனது பக்கல் அவன் கை வைக்கும் முன்பு
காலத்தால் அன்றிக்கே
அல்லாத இழவுக்கு முன்னே இழந்தது
அன்றிக்கே
முன்பு தொற்றினவற்றை பறித்து கொண்டு பின்பு கிளிச்சீரை பறிப்பது போலே
சீரை பட்டு-சீனாவில் பட்டு -துணி வைக்கும் பட்டு துணி

இழந்து -பும்ஸாம் -கலந்தபடியால் வந்த சிவந்த நிறம் தனம் கிடைத்தால் போலே
மேனி மெலிவு -இனி அவனே வந்தாலும் ஆஸ்ரயம் இல்லையே
நீர்பண்டம் போலே -பார்த்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது உருகி சருகாக போனதே –
அவன் வந்து கிட்டின பொழுது -இவள் ஒரு அவயவம் வர்ணித்து
கண் ஞானம்
முலை பக்தி
இடை வைராக்கியம்
கொண்டாடினான் –
என்பதால் இவளுக்கு -ஸ்திரீ சஹஸ்ரநாமம் -அவன் சொல்லி கொண்டாட -அத்தை திருப்பி சொல்கிறாள்
தான் இழந்த வற்றை சொல்லா நிற்க செய்தே உகந்த க்ரமத்தில் அருளுகிறாள்
உன்னது என்னது -ஆனதால்
ப்ராப்ய அந்தர்கம் -இவை
ஜீவாத்மா -கண்கள் ச்வந்து திருவாய்மொழி -ஹேயத்தை நினைத்து அல்லாவி உள் கலந்தார் –
அவருக்கு உணர்த்த -இவன் -ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் நன்றாக காட்டிக் கொடுக்க
ஸ்வ ஸ்வரூபம் பிரபா அந்தர்கதமாக உரிய பொருள் தானே –
என்னுடைய செய்யவே கரிய கண் கொண்டாட இது தான் காரணம்
கரிய செம்மை நிறம் காட்ட இல்லை ஸ்பர்ஹநீயம் -என்பதால்
குரு மா மணியாய் இணையும் வஸ்து கௌஸ்துபம் போலே உயர்ந்த வஸ்து

அவன் தனக்கு சர்வ ஸ்வயமாக நினைத்து இருப்பதால்
இவளும் இவற்றை பற்றுகிறாள் –
அவனுடைய வாய் புகு சோறு பறிபோகிறதே  –
மறையவர் வேள்வியில் வகுத்த ஹவுஸ் போலே இவை –
நாயகி செவ்வாயை முகந்தான் –
கடலும் மலையும் குடி இருக்கும் இடம் எல்லாம் பிரளயத்தில் போவது போலே எங்கும் ஒக்க
வெளுப்பாக -விஷம் ஏறுவது -போலே கண்ணால் பார்க்கும் பொழுதே பரவி
இனி ஊரவர் கவ்வை என் செய்யும்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-3-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 18, 2013

மூன்றாம் திருவாய்மொழி – “மாசறு சோதி”

முன்னுரை

    ஈடு :- 1“மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப்பிரான் கண்ணன் தன்னை” என்று, வடிவழகையும் குணங்களையும் சௌலப்யத்தையும் அநுசந்தித்தார்; இப்படி அநுசந்தித்து, சுலபனுமாய் ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனுமாய் அவை இல்லையேயாகிலும் விட ஒண்ணாத வடிவழகையுமுடையனான இவனோடு மெய்யுறு புணர்ச்சியை விரும்பி அவனை அணைக்கக் கோலிக் கையை நீட்ட, அவன் அகப்படாமல் கைகழிந்து நிற்க, அதனாலே கலங்கி ஒரு பிராட்டி தசையை அடைந்து மடல் எடுக்கையிலே புகுகிறார் இத்திருவாய்மொழியில். 2மடல் எடுக்கையாவது, போர் சுட்டுப் பொறி கொறிக்கையைப் போன்றது ஒன்றாம். 3‘அநீதி செய்யாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்று பிறரைத் திருத்தினவர், ‘நீர் செய்யப் பார்க்கிற இது அநீதி, அதனைத் தவிரும்’ என்று பிறர் திருத்தவும் திருந்தாதபடி ஆனார். பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபடும்படியாகப் பிறரைத் திருத்துகிற இவரை, ‘பகவானிடத்தில் ஈடுபாடு ஆகாது’ என்று திருத்தப் பார்த்தால் திருந்தாரே அன்றோ.

1அன்றிக்கே, “ஏறாளும் இறையோனும்’ என்று திருவாய்மொழியில், அவனுக்கு உறுப்பு அல்லாத யானும் என்னுடைமையும் வேண்டா என்று அலாபத்தாலே கூப்பிடும் தம்மோடு ஒக்கக் கூப்பிடுகைக்குத் துணை தேடி உலக ஒழுக்கத்தை நினைத்த இடத்து, தாம் பகவத் விஷயத்திலே ஈடுபாடுடையவராய் இருக்குமாறுபோலே அவர்கள் இதர விஷயங்களிலே ஈடுபாடுடையவராய் இருக்கிறபடியைக் கண்டு, அவர்கள் கேட்டிற்கு நொந்து அவர்களுக்குப் பகவானுடைய பரத்துவத்தை எடுத்துக் கூறித் திருத்தி, ‘இவர்களிலே ஒருவனாக இருக்கிற என்னை, இவர்களையும் திருத்தும்படி ஆக்குவதே சர்வேச்வரன்!’ என்று அவன் தமக்குச் செய்த உபகாரத்தை நினைத்து, தாம் திருத்தத் திருந்தின ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு மங்களாசாசனம் செய்து, இப்படிப் பிறருடைய நலத்துக்கு வேண்டுவன எல்லாம்செய்து 1கைஒழிந்த பின்பு பழைய தம் இழவே தலை எடுத்து, ‘வழி அல்லா வழியேயாகிலும் கிட்டுமத்தனை’ என்னும்படியான விடாய் பிறந்து மடல் எடுக்கையிலே ஒருப்பட்டுப் பேசுகிறார் இத்திருவாய்மொழியில் என்னுதல். 2ஒவ்வொரு விஷயத்திலே ஒவ்வொருவருக்குப் பற்று உண்டானால் அவ்விஷயங்கள் கிடையாவிட்டால் ‘அவற்றை அப்போதே பெறவேணும்’ என்னும்படியான மனோவேகம் பிறந்தால், பின்பு அவ்விஷயங்கள் இருந்த இடங்களிலே புகை சூழ்ந்து புறப்பட வேண்டி இருப்பது ஒரு சாகசத்தைச் செய்து புறப்பட விடுவித்து முகத்திலே விழிப்பாரைப் போலே, ‘அத்தலைக்குப் பழியை விளைத்தாகிலும் முகத்திலே விழிக்குமத்தனை’ என்று சாகசத்திலே ஒருப்பட்டு, தனக்கு இவ்வளவாகப் பிறந்த நிலையை அந்யாப தேசத்தாலே பேசுகிறார்.

3‘அபிமத விஷயத்தைப் பிரிந்து ஆற்ற மாட்டாதார் மடல் எடுக்கக் கடவர்கள்’ என்று ஒன்று உண்டு தமிழர் சொல்லிப் போருவது. அதாவது, 4“ஒத்த சீலம் வயதுஒழுக்கம் உடையவளை” என்கிறபடியே, சீலத்தாலும் வயதாலும் குடிப்பிறப்பாலும் வடிவழகாலும் செல்வத்தாலும் குறைவற்று  இருப்பவர்களான இருவர், அவர்களில் 1‘அறிவு நிறை ஓர்ப்புக் கடைப்பிடி’ என்பன போன்று சொல்லுகிற நாயகனுடைய இலக்ஷணங்கள் நாயகனும் உடையவனாய், ‘நாணம் மடம் அச்சம் பயிர்ப்பு’ என்பன போன்று சொல்லுகிற நாயகியுடைய இலக்ஷணங்கள் நாயகியும் உடையவளாய், இப்படி இருவரும் குறைவற்று, இவர்கள் தாமும் தக்க யௌவனப் பருவத்தையுடையவர்களுமாய் இருக்க; இவர்களைப் புறம்பே கூட்டுவார் ஒருவரும் இன்றிக்கே இருக்க, இவனும் தெய்வாதீனமாக ‘வேட்டைக்கு’ என்று புறப்பட, இவளும் ‘பூக்கொய்து விளையாட’ என்று உத்தியானத்திற்குப் புறப்பட, அவ்விடத்திலே தெய்வம் கூட்டுவிக்க இருவர்க்கும் 2கண் கலவி உண்டாக, சிலர் காரணமாக வந்த கலவி அல்லாமையாலே பிரிவோடே முடிவுற்றுப் பிரிய, குணாதிகர்களாகையாலே இருவர்க்கும் 1ஆற்றாமை விஞ்சி, ஒருவரை ஒழிய ஒருவர்க்குச் செல்லாமை பிறக்க, இரண்டு தலையையும் அழித்தாகிலும் பெறப் பார்ப்பது.

2மடல் ஊர்தல் என்பதுதான், தலைவியைப் பிரிந்த ஆற்றாமையாலே தலைவன் தலைவியை ஒரு படத்திலே எழுதி, வைத்த கண் வாங்காதே அவ்வுருவைப் பார்த்துக்கொண்டு பனைமடலைக் குதிரையாகக் கொண்டு, தலைவியைப் பிரிந்த போது தொடங்கிக் கண்ட போக உபகரணங்கள் எல்லாம் நெருப்பினாலே கல்பிக்கப்பட்டதாகத் தோற்ற, ஊணும் உறக்கமும் இன்றிக்கே, உடம்பிலே துளிநீரும் ஏறிட்டுக் கொள்ளாதே, தலைமயிரை விரித்துக்கொண்டு திரியா நின்றால், இத்தீயச்செயலைக் கண்ட அரசர் முதலானோர் ‘கெட்டோம் இவனுக்கு ஒரு பெண்ணினிடத்தில் இத்துணை அன்பு இருப்பதே!’ என்று அவர்கள் அவனை அத்தலைவியோடு கூட்டக் கூடுதல், இல்லையாகில், இதுவே காரணமாக இரண்டு தலையிலுள்ள3 உறவினர்களும் கைவிட, அலக்குப் போர் போலே ஒருவர்க்கு ஒருவர் புகலாய் அங்ஙனம் கூடுதல், தோழிமார் கூட்டக் கூடுதல், ஆற்றாமை கூட்டக் கூடுதல், தலைவியானவள் குணங்களால் சிறந்தவளாயிருப்பாளேயாகில் பழிக்கு அஞ்சிக் கூடக் கூடுதல், இவை இத்தனையும் இல்லையாகில், முடிந்து போதல் செய்கையாகிற சாகசமானதொரு தொழில் விசேடமாயிற்று.

இது தன்னை, 4“கடலன்ன காமத்த ராகிலும் மாதர், மடலூரார் மற்றையார் மேல்” என்று உயிரின் அளவல்லாதபடி ஆற்றாமை கரைபுரண்டாலும் பெண்கள் மடல் ஊரக்கடவர்கள் அல்லர்; நாயகன் தன் ஆற்றாமையாலே மடல் எடுக்க உலகின்மேல் வைத்துச் சொல்லுவான், பின் ‘நான்வரை பாயப் புகாநின்றேன், மடல் எடுக்கப் புகாநின்றேன்’ என்று தோழிக்கு வந்து அறிவிப்பான், அறிவித்த பின்னரும் அவள் கூட்டிற்றிலளாகில் பின்பு அவன் இது செய்யக்கடவன்; இத்தனை அல்லது, 1பெண்கள் மடல் எடுக்கக் கடவர்கள் அல்லர் என்று இங்ஙனே ஒரு மரியாதை கட்டினார்கள் தமிழர்கள்; இங்கு அங்ஙன் அன்றிக்கே, பிராட்டி தான் மடல் எடுப்பதாக இராநின்றது; தமிழர் ‘பெண்கள் மடல் எடுக்கக்கடவர் அல்லர்’ என்று சொன்ன இது, சேரும்படி என்? என்னில்,2 அவர்கள் ஒரு தலையிலேதான் அதனை இசைந்தார்களே, அப்படி இசைகைக்குக் காரணம், ஆற்றாமையே; அவ்வாற்றாமை இருவர்க்கும் ஒத்த பின்பு ஒருவர்க்கு மாத்திரம் ஒதுக்குவார் யார்? 3இதற்கு ஒரு மரியாதை கட்டுகையாவது, ஆசைக்கு ஒரு வரம்பு இட்டார்களாமித்தனை. அப்போது பின்னை அரசர் ஆணைக்கு நிற்க வேணும், இன்றேல் வேலியடைத்தால் நிற்கவேணும்; ஆகையால், அவர்கள் அன்பின் தன்மையை அறிந்திலர்களாமித்தனை. 1வரம்பு அழியவாகிலும் முகங்காட்டி வைத்துக்கொண்டு தரிக்க வேண்டும்படியாய் இருப்பது ஒரு விஷயம் புறம்பு இல்லையே; 2இங்ஙனம் இருப்பார் சிலரைக் கல்பித்துக்கொண்டார்கள் இத்தனையே.

இனி, 3இவர்தாம், “வளவேழ் உலகு” என்ற திருவாய்மொழியில், நாம் அவனோடே கலத்தலாகிற இது அவனுக்குத் தாழ்வினை விளைவிப்பதாம், நம் பேற்றுக்காகஅவனோடே கலந்து அவனுக்குத் தாழ்வினை விளைப்பதிற்காட்டில் நாம் அகன்று முடிந்தாகிலும் அவனுக்கு அதிசயத்தைச் செய்ய அமையும் என்று இருக்குமதனோடும் சேராது; இனி, “ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியில், அவனுக்கு உறுப்பு அல்லாத ஆத்மாவும், ஆத்மாவோடு சம்பந்தப்பட்ட பொருள்களும் நசித்துப்போக அமையும் என்று சொன்ன அதனோடும் சேராது; ஆக, இவர்தம் ஸ்வரூபத்தோடும் சேராது. ஆசையற்றவர்களாய் இருப்பவர்களும் செய்வது ஒன்று அன்று. ஞானாதிகராய் இருப்பவர்களும் செய்வது ஒன்று அன்று. ஆனால், இது இருந்தபடி என்? என்னில், இவற்றிற்கெல்லாம் சமாதானம், பட்டர் திருமடல் வியாக்கியானம் அருளிச்செய்கிறபோது அருளிச்செய்தருளினார்; இங்குத்தைக்கும் வேண்டுவன சொல்ல வேணுமே அன்றோ.

1ஞானத்தால் மேம்பட்டவர்களாய் இருப்பவர்கள் ஜனக குலத்தில் பிறந்தவர்களாயுள்ளவர்களுக்கு மேல் இலரே அன்றோ; அக்குடியிலே பிறந்த பிராட்டியானவள், 2“எந்தப் பிராட்டி முன்பு ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கின்றவைகளான பூதங்களாலும் பார்ப்பதற்கு முடியாதவளோ அந்தப் பிராட்டியை இப்பொழுது இராஜ வீதியிலுள்ள மக்கள் எல்லாரும் பார்க்கின்றார்கள்” என்கிறபடியே, பெருமாள் காட்டிற்கு எழுந்தருளுகிற காலத்தில் 3“மன்னன் இராமன்பின் வைதேகி என்றுரைக்கும், அன்ன நடைய அணங்கு நடந்திலளே” என்கிறபடியே, அவர் பின்னே புறப்பட்டுப்போகையாலே சிஷ்டாசாரம் உண்டாயிருந்தது; 4மேலும், மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்ற இவர்அநுஷ்டிக்கையாலே இதுதானே பிரமாணமாகத் தட்டு இல்லையே அன்றோ. 1“பெரியவன் எது எதனைச் செய்கிறானோ அது அதனையே மற்ற ஜனங்களும் செய்கிறார்கள்; அந்தப் பெரியவன் எதைப் பிரமாணமாகச் செய்கிறானோ அதனையே உலகமும் அநுசரிக்கின்றது” என்கிறபடியே, சத்துக்களுடைய அநுஷ்டானத்தைப் பிரமாணமாகக் கொள்ளக்கடவதன்றோ. 2ஆனாலும், காமம் விலக்கப்பட்டிருக்கிறதே? என்னில், அவை நிலைநில்லாமையாலே சிற்றின்பத்தில் காமமேயேயன்றோ விலக்கப்பட்டிருக்கிறது. பகவத் விஷயத்தில் காமத்தை “தியானம் செய்யத்தக்கவன்” 3என்கிறபடியே, விதியாநின்றதே அன்றோ. வேதாந்தங்களிலே விதிக்கப்பட்ட பக்தியை அன்றோ இங்குக் காமம் என்கிறது. 4“வளவேழ் உலகு”என்ற திருவாய்மொழியில், நாம் கிட்டுகை அவனுக்குத் தாழ்வினைத் தருவதாம் என்று அகன்ற இவர், அத்தலையை அழித்து முகங் காட்டுவித்துக்கொள்ளப் பார்க்கிற இது இவர் ஸ்வரூபத்தோடு சேருமோ? என்னவும் வேண்டா; அங்கு அகல நினைத்ததும் அத்தலைக்கு வரும் தாழ்வினை நீக்குகைக்காக அன்றோ; தமக்கு ஆற்றாமை கரை புரண்டு இருந்தது, ‘தன்னை ஆசைப்பட்டார் பெறாமலே முடிய, முகங்காட்டாமலே இருந்தான்’ என்கிற தாழ்வினை நீக்குகைக்குச் செய்கிறாராகையாலே. 1அங்கு அகன்றது ஞான காரியம்; இங்கு மேல் விழுகிறது பக்தியின் காரியம். 2இத்தனை கலங்கப் பண்ணிற்றில்லையாகில், அத்தலையில் வைலக்ஷண்யத்துக்குத் தாழ்வாம்; இவர்தாம் இப்படிக் கலங்கிற்றிலராகில் இவருடைய பிரேமத்துக்குத் தாழ்வாம். 3அவன் அருளியதும் மதி நலமே அன்றோ, அவை படுத்துகிற பாடே அன்றோ இவை எல்லாம். 4மதியின் காரியம் அது; பக்தியின் காரியம் இது.1இனித் தான் சித்தோபாயத்தை மேற்கொண்டு அது பலியாவிட்டால் ஸ்வரூபத்தை வேறு வகையாகச் செய்யுமித்தனை அன்றோ; 2அவன் ஸ்வரூபம் வேறுபட்டால் இத்தலை சொல்ல வேண்டாவே அன்றோ. 3இத்தலையில் கர்த்தவ்யம் இல்லையாகில் அவனுக்கு அசக்தி இல்லையாகில் நடுவில் விளம்பத்துக்குக் காரணம் என்? என்று தோற்றுமே அன்றோ. 4இவர்தாம் ‘மடல் எடுக்கக் கடவேன்’ என்று துணிந்த துணிவுக்கு மேற்பட அநுஷ்டிக்க வேண்டுவது இல்லையே யன்றோ குணாதிக விஷயம் ஆகையாலே. ஆற்றாமையையும் உண்டாக்கி அம்பும் தொடுக்க வேண்டும்படியான விஷயத்தை அன்றே இவர் பற்றியது. 1கடலைப் பெருமாள் சரணம் புக்க இடத்தில் அக்கடல் தானாக வந்து முகங்காட்டாமையாலே நாலு மூன்று அம்பை விட, உடம்பிலே பாதி வெந்த பின்பேயன்றோ வந்து முகங்காட்டியது; இங்கு அது வேண்டாமையாலே, 2“ஓ இலக்குமணா! வில்லைக் கொண்டு வா, ஆசீ விஷத்திற்கு ஒப்பான பாணங்களைக் கொண்டு வா, சமுத்திரத்தை வற்றச்செய்யப் போகிறேன், வானர வீரர்கள் கால்களால் நடந்து செல்லட்டும்” என்றதைப் போன்று, ‘மடல் ஊர்வேன்’ என்று அச்சம் உறுத்தி முகங்காட்டுவித்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறார். 3தம்முடைய ஸ்வரூபத்தில் கலக்கம் தொடர்ந்து நிற்கச் செய்தேயும் அவனுடைய குணஞானத்தில் கலக்கம் இன்றிக்கே இருக்கிறது காணும் இவர்க்கு.

4“ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியில், அவனுக்கு உறுப்பு அல்லாத நானும் என்னுடைமையும் வேண்டா என்று முடித்துக்கொள்வாய் பார்த்தஇடத்தில், அது தம் கையது அன்றிக்கே, அவன் உளனாக இது அழியாததாய் இருந்தது; இனி அத்தலையே பிடித்து வேர்ப்பற்றோடே அழிக்கப் பார்க்கிறார்; 1உண்டாம் போதும் அத்தலையாலே உண்டாய், இல்லையாம் போதும் ஒன்றும் இல்லையாம்படி அன்றோ வஸ்துவின் ஸ்வரூபந்தான் இருப்பது. 2“உயிரினாற் குறை இலம்” என்றார் அங்கு; இங்கு, உயிர்க்கு உயிரினால் குறை இலம் என்கிறார். “ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியில், அவனுக்கு உறுப்பு அல்லாத நானும் என்னுடைமையும் வேண்டா என்றார்; இதில், எனக்கு உறுப்பு அல்லாத அவனும் அவனுடைமையும் வேண்டா என்கிறார். 3“இராவணன் மாயா சிரசைக் காட்டினபோது, மற்றைய பெண்கள் மனத்தோடு படாமலே அழுமாறு போன்று, தன் ஆற்றாமையாலே கூப்பிட்டு, சத்தையோடே இருந்தாள், இவ்வார்த்தை கேட்டபோதே முடியாதிருப்பான் என்?” என்று பட்டரைச் சிலர் கேட்க, ‘ஜீவனத்திற்கும் முடிதலுக்கும் நிமித்தம், ஞான அஜ்ஞானங்கள் அல்ல; அத்தலையில் சத்தையும் அது இல்லாமையும் ஆயிற்று; அதற்கு அழிவில்லாமையாலே இருந்தாள்’ என்று அருளிச்செய்தார்.

4இப்படி அத்தலையை அழித்தாகிலும் முகங்காட்டுவித்துக்கொள்ள வேண்டும்படி தமக்குப் பிறந்த நிலைவிசேடத்தை, எம்பெருமானோடே கலந்து பிரிந்தாள் ஒரு பிராட்டி. ஆற்றாமை மீதூர்ந்திருக்கச் செய்தே இவள் தரித்திருந்த இருப்பைக் கண்டு, தோழியானவள், ‘முன்புத்தை அளவுகள் அன்றிக்கே, இவள் தேறி இருந்தாள், அவன் வாராதிருக்க இவளுக்கு இத்தனை தேற்றம் உண்டாம் போது, சாகசங்களிலே துணிந்தாளாகவேணும்’ என்று பார்த்து, ‘நீ செய்ய நினைக்கிற இது, 1உன் தலைமைக்கும் அவன் தலைமைக்கும் உன் மதிப்புக்கும் உன் பிறப்புக்கும் உன்னுடைய மர்யாதைகளுக்கும் தகாது கண்டாய்’ என்ன, ‘என் ஸ்வரூபத்தை அழித்தாகிலும் மடல் எடுக்கை தவிரேன்’ என்று துணிந்து துணிவைத் தோழிக்கு அறிவிக்க; இதனைக் கேட்டு அஞ்சி, சர்வேச்வரன், இருந்த இடத்தில் இருக்க மாட்டாமை வந்து முகங்காட்டித் தானும் சத்தைபெற்று இவளையும் தரிப்பித்தானாய்த் தலைக்கட்டுகிறது.

2இவர் மடலிலே துணிந்தால் கடுக வந்து முகங்காட்டிப் பிழைக்கில் பிழைக்குமித்தனை போக்கி, இல்லையாகில் சத்தை கிடக்க விரகு இல்லை அன்றோ அவனுக்கு; பிரஹ்மாஸ்திரத்துக்குத் தப்ப ஒண்ணாதே அன்றோ அவனுக்கு.1இதற்கு முன்னர், ‘அவனாலே பேறு’ என்று போந்தாரேயாகிலும், அடையத்தக்கதான கைங்கர்யத்துக்கு முன்பு உள்ளனவாய் இருப்பன பரபக்தி பரஞான பரமபக்திகள் என்பன சில உளவே அன்றோ, அவை தவிர ஒண்ணாதே. 2இனி, பக்திமானுக்கும் பக்தி உண்டு, பிரபந்நனுக்கும் பக்தி உண்டு, ருசியை ஒழியப் பரபத்தி பண்ணக்கூடாதே, 3பக்திமானுடைய பக்தி, விதி ரூபமாய் வரும்; பிரபந்நனுடைய பக்தி, ருசி காரியமாயிருக்கும். பக்திமானுக்குச் சாதன ரூபமாயிருக்கும், பிரபந்நனுக்குத் தேக யாத்திரைக்கு உறுப்பாக இருக்கும். பக்திமானுக்குப் பலத்திலே

சிரத்தை இல்லாத போது அந்தப் பக்தி தவிரலாயிருக்கும். பிரபந்நனுக்கு ஸ்வரூபத்தோடு கூடியதாய் வருமதாகையாலே ஒருகாலும் தவிராததாயிருக்கும்.

பொலிக பொலிக பொலிக -மங்களா சாசனம் செய்த அநந்தரம்
நாயகி நிலை அடைந்து -மடலூர்ந்தாலும் அவனை பெறுவேன் -திருத் துழாய் சூடுவோம் என்கிறார் –
ஆற்றாமை வெளி இடுகிறார் இதில் –
சங்கதி -இரண்டு வித நிர்வாஹம்
மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -வடிவு அழகையும் -மாயப்பிரான் செஷ்டிதங்கள்
குணங்கள் கண்ணன் -சௌலப்யம் அனுசந்தித்து
சுலபன் -ஆஸ்ரித செஷ்டிதங்கள்  குணங்கள் இல்லா விடிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு
பாஹ்ய சம்ச்லேஷ அபேஷை பிறந்து -அணைக்க கோலி கை நீட்ட –
அகப்படாதே கை கழிந்து நிற்க
கலங்கி -மடல் எடுக்க தொடங்குகிறார்
உன்னுடைய அபசரிதங்களை வெளியில் சொல்லுவேன் -என்று படமூட்டி
மடலூர்வன் திருமங்கை ஆழ்வார்
ஊராது ஒழியேன் சிறிய திருமடலில்
பெரிய திருமடலில் -துன்னு சகடம் -பாண்டவ தூதன் -பெண் கொலை மா முநிக்காக
குடமாடி -கூத்தடித்த சரித்ரம் -சௌலப்யம் சொல்லும் சரித்ரங்கள் –
சொல்லுவேன் என்று பயமுறுத்தி -அலறி வந்து எம்பெருமான் அனுக்ரஹம் செய்து அருளினான்
போர் சுட்டு பொறி உண்பது போலே -செயல் பெரிசு பலன் -கொஞ்சம் -இது தான் மடல் –
அநீதி செய்யாதே பிறரை சொல்லி -ஆழ்வார் -பிறர் திருத்த பார்த்தவர் இதில் ஈடுபட்டு
பகவத் ப்ராவண்யத்தில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு கிடைக்காத இன்னாப்பால் இப்படி ஆழ்வார் நிலை –

“ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியிலிருந்து இயைபு
அருளிச்செய்யத் திருவுள்ளம்பற்றி, வேறும் ஒரு வகையில் இயைபு அருளிச்
செய்கிறார் ‘அன்றிக்கே’ என்று தொடங்கி. என்றது, “மலியும் சுடரொளி
மூர்த்தி, மாயப்பிரான், கண்ணன் தன்னை” என்ற மூன்று விசேஷணங்களை
“மாசறுசோதி, ஆசறு சீலனை, ஆதி மூர்த்தியை” என்ற பெயர்களாலே
எடுத்து அருளிச்செய்த காரணத்தாலே, மேல் திருவாய்மொழிக்கும்
இத்திருவாய்மொழிக்கும் இயைபு அருளிச்செய்தார் மேல்.
இத்திருவாய்மொழியில் வருகின்ற “நாடி, எனை நாளையம்”, “முன் செய்ய
மாமை இழந்து,” என்பன போன்ற பகுதிகளைக் கடாக்ஷித்து “ஏறாளும்
இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியிலிருந்து இயைபு அருளிச்செய்கிறார்
எனக் கொள்க. ‘தம்மோடு ஒக்க’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம், “நண்ணாதார்
முறுவலிப்ப” என்ற திருவாய்மொழியின் கருத்து. ‘அவர்களுக்குப்
பகவானுடைய’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம், “ஒன்றும் தேவும்” என்ற
திருவாய்மொழியின் கருத்து. ‘இவர்களிலே’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம்,
“கையார் சக்கரத்து” என்ற திருவாய்மொழியின் கருத்து. ‘தாம் திருத்தத்
திருந்தின’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம். “பொலிக பொலிக” என்ற
திருவாய்மொழியின் கருத்து. கோள்’ என்று பிறரைத் திருத்தினவர், ‘நீர்
செய்யப் பார்க்கிற இது அநீதி, அதனைத் தவிரும்’ என்று பிறர் திருத்தவும்
திருந்தாதபடி ஆனார். பகவத் விஷயத்தில் ஈடுபடும்படியாகப் பிறரைத்
திருத்துகிற இவரை, ‘பகவானிடத்தில் ஈடுபாடு ஆகாது’ என்று திருத்தப்
பார்த்தால் திருந்தாரே அன்றோ.

நானும் என்னுடைய உடைமையும் வேண்டாம் என்றார் அவனுக்கு உபயோகம் இன்றி
கூப்பிட்டவர் -தம்முடன் கூப்பிட ஆட்கள் தேடி -லோகம் தாம் பகவத் விஷயத்தில் இருப்பது போலே இதர விஷயத்தில்
பெற்றால் ஹர்ஷம் கிடைக்காவிடில் துன்பம் –
அநர்த்தம் -நண்ணாதார் முறுவலிப்ப இவை என்ன உலகு இயற்க்கை திருத்த பார்க்கிறார்
என்னை இங்கே வைக்காதே கூவிக் கொள் என்றார்
சப்தாதி விஷயங்கள் தண்மையும் -பகவத் விஷயம் உயர்த்தி சொல்லி –
இவர்களில் ஒருவரான தான் திருத்தும்படி செய்த உபகாரத்வம் -அனுசந்தித்து –

கையார் சக்கரத்தில் அருளி –
தாம் திருத்த திருந்திய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு மங்களா சாசனம் செய்து
பர ஹிதம் முடிந்த பின்பு -ஏறாளும் இறையோனை நிகை ஒழிந்த பின்பு – திருத்துகிற காரியம் முடிந்த பின்பு. ‘பழைய தம்
இழவே’ என்றது, “ஏறாளும் இறையோனும்’ என்ற திருவாய்மொழியின்
இழவே என்றபடி. ‘வழி அல்லா வழியே யாகிலும்’ என்றது, ஈச்வரனாலேயே
பெறுகை அன்றிக்கே, வேறு சாதனங்களைச் செய்தேயாகிலும் பெறுதலைக்
குறித்தபடி.

இப்படி இரண்டு நிர்வாஹம்

விஷய சங்கம் -ஏற்பட்டு -அடைய த்வரை பிறந்து -சாகாசம் செய்தாகிலும் -பெற நினைப்பாரைப் போலே –
அபிமத விஷயத்தை பிரிந்து ஆற்ற மாட்டாமல் மடல் எடுப்பார்களே

துல்யசீல வயோ வ்ருத்தாம் துல்யாபிஜனலக்ஷணாம்
ராகவ: அர்கதி வைதேஹீம் தம்சேயம் அசிதேக்ஷணா”-  என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 16 : 5.

அத்தலைக்கு பழி யை விளைத்தாகிலும் தான் பெற நினைக்கும் -சாகாசம்
இவ்வளவாக பிறந்த தசை வெறி -அநயாபதேசத்தால் -பிராட்டி வார்த்தையாக அருளுகிறார்
மடல் -தமிழர் சொல்வது ஓன்று உண்டு –
சீலம் வயசாலும் வடிவு அழகு சம்பத்து அபிஜனத்தாலும் -ஒத்த -நாயகன் நாயகி –
அறிவு -நிறைவு -பூர்த்தி ஆராயும் சாமர்த்தியம் -கை விடா உறுதி கடைப்படி -நாயக லஷனங்கள்
நாண் மடம் அச்சம் பயிர்ப்பு -பிரிந்தால் பசலை -நாயகி லஷணம்
யாத்ருச்சிமாக -வேட்டைக்கு இவனும் -பூ கொய்ய -இவளும் செல்ல –
தெய்வ சங்கல்பத்தால் கண்டு –
சம்ச்லேஷம் பிரிவுடன் முடிய –
குணாதிக விஷயம் ஆகையாலே ஆற்றாமை இரண்டு தலைக்கும் விஞ்சி
ஒரு தலையை விட்டு ஒருவர் பிரியாமை இருப்பது முடியாமல் –
அழித்தாகிலும் சேர நினைப்பார்
-அரும்பதம்
ஜீவாத்மா எம்பெருமான்
அபஹத பாபமா குணங்கள் உண்டே
சர்வஞ்ஞன் பூரணன் அவன் அச்சுதன்
ஜீவாத்மா சேஷ பூதன் நாண் மடம் முதலான உண்டே
வேட்டை அவதாரம்
பூ கொய்த -லீலா விபூதி இருக்க
தெய்வ யோகம் கடாஷம்
சம்யோகம் சிலர் அடியாக வராமல் இயற்கையாக
ஸ்வா தந்த்ர்யம் உண்டே கை கழுவ விட்டு போக
ஆற்றாமை விஞ்சி இருவருக்கும்
குணாதிக விஷயம் தானே
தன்னுடைய ஸ்வரூபம் அழிந்தாகிலும்
அவனுக்கும் குணம் இல்லை -அழிக்க பார்க்கிறார்
ஸு பிரவர்த்தி இவர் ஸ்வரூபம் அழிவது
விஷய வை லஷண்யம் இப்படி பண்ண வைத்தது

மடல் -பெயர்
வச்த்ரத்தில் சித்திரம் எழுதுவார் படம் சமஸ்க்ருதம்
வாய்த்த கண் வாங்காதே பார்த்து கொண்டு இருந்து
பனை மடலை குதிரை போலே செய்து –
போக உபகரணம் –பிரிவில் அக்நி போலே தோற்ற –
தழலாம் -சாந்தமும் பூவும் போலே –

கடலன்ன காமத்த ராயினும் பெண்டிர்
மடலேறார் மைந்தர்மேல் என்ப – மடலூர்தல்
காட்டுகேன் வம்மின் கலிவஞ்சி யார்கோமான்
வேட்டமா மேற்கொண்ட போழ்து–என்பது, நச்சினார்க்கினியர் மேற்கோள்.

“கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்.” என்பது, திருக்குறள்.

பந்துகள் அரசர்கள் கண்டு -ஈடுபாடு மிக்கு இப்படி தூங்காமல் பைத்தியம் போல் இருக்க
அவர்கள் சேர்த்து வைப்பார்கள் –
இதுவே ஹேதுவாக பந்துக்களும் கை விட –
ஈட்டி ஈட்டி சேர்ந்து -ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆதாரமாக இருக்க -அவனே
கூடி தோழிமார் கூடுதல்
பழிக்கு அஞ்சி கூடுதல்
இவை ஒன்றும் இல்லாவிடில் -முடிந்து பிழைத்தல் இறுதியில்
சாகச செயல் தான் மடல் எடுப்பது –

ஸ்திரீகள் மடலூரக் கூடாது தமிழர் –

ஆயின், பெண் மடல் உலகத்தில் இல்லையே? என்ன, ‘வரம்பு அழியவாகிலும்’
என்று தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார். வரம்பாவது-
பண்மைக்குரிய குணங்கள். ‘விஷயம் புறம்பில்லையே’ என்றவிடத்தில்,
‘ஈச்வரனைப் போல’ என்பது எஞ்சி நிற்கிறது. ஈச்வரனை ஒழியப் புறம்பு
இல்லை என்றபடி. ஆகையாலே, இவள் பகவத் விஷயத்தில் மடல்
ஊரத் தட்டு இல்லை என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

“மடன்மாப் பெண்டிர் ஏறார் ஏறுவர்
கடவுளர் தலைவ ராய்வருங் காலே”

என்பது, பன்னிருபாட்டியல்.

இச்சூத்திரத்தால், கடவுளரைத் தலைவராக வைத்துப் பாடுமிடத்து
மகளிரும் மடல் ஏறுவர் என்பது பெறப்படுதல் காணலாகும்.

ஆழ்வாரை பெற எம்பெருமான் தானே மடல் எடுக்க வேண்டும் –
வடநெறியே வேண்டுதும் -திருமங்கை ஆழ்வார் –
ஒரு தலையில் இசைந்தது ஆற்றாமை தானே காரணம்
இரண்டு தலைக்கும் ஒத்த பின்பு -ஒரு தலையில் ஒதுக்குவான் என்ன –
அடக்கம் -படி தாண்டா பத்னி -மடல் எடுப்பது அடக்கம் மீறி செய்யும் செயல் -என்பதால்
ஆற்றாமை வந்த பின்பு –
ஸ்திரீகள் மடல் எடுக்கும் அளவு அழகான புருஷன் லோகத்தில் இல்லையே –
எம்பெருமான் புருஷோத்தமன் என்பதால்
வரம்பு அழிந்து மடல் எடுக்கும் படி புறம்பே இல்லையே –

ஆசைக்கு வரம்பு கட்ட முடியுமா
சமுத்ரம் வேலி கட்டி கரை கட்ட முடியுமா
கடல் அன்ன காமம் வரம்பு கட்ட முடியாது
ஆழ்வார் -நான் அவனுடன் கலப்பது அவத்யை வள ஏழு உலகில்
அகன்று முடிவது நல்லது அத்தலைக்கு அதிசயம் என்று இருந்தார்
இப்பொழுது கலக்க மடல் எடுக்கலாமா
அவனுக்கு உறுப்பு இல்லாத ஆத்மா ஆத்மீயங்கள் வேண்டாம் என்றவர்
சேர ஆசை படலாமா –
பீத ராகம் -உள்ளவர் ஸ்வரூபம் உணர்ந்தவர் செய்யும் கார்யம் இல்லையே

மேலே, மடல் எடுத்தல் அந்யாபதேச சமாதிக்குச் சேராது என்று சங்கித்துப்
பரிகரித்து, ஸ்வாபதேசத்திலும் இது சேராது என்று மூன்று வகையாகச்
சங்கித்துப் பரிஹரிக்கிறார். ‘இவர்தாம்’ என்றது முதல், ‘அவனும்
அவனுடைமையும் வேண்டா என்கிறார்’ (பக். 78.) என்றது முடிய.

‘இவர்தாம்’ என்றது முதல், ‘ஆக, இவர் தம் ஸ்வரூபத்தோடும் சேராது’
என்றது முடிய, முதல் சங்கை. ‘ஆசையற்றவர்களாயிருப்பவர்களும் செய்வது
ஒன்று அன்று’ என்பது, இரண்டாவது சங்கை. ‘ஞானாதிகராய் இருப்பவர்களும்
செய்வது ஒன்று அன்று’ என்பது, மூன்றாவது சங்கை.

‘ஸ்வரூபத்தோடும் சேராது’ என்றது, “வளவேழுலகின்” என்ற
திருவாய்மொழியாலும், “ஏறாளு மிறையோனும்” என்ற திருவாய் மொழியாலும்
சொன்ன சேஷத்வ பாரதந்திரியத்தோடு கூடின ஸ்வரூபத்தோடும் சேராது
என்றபடி. ஞானாதிகர்-சிஷ்டர். ஆனால்-இப்படியானால், இங்குத்தைக்கும்
இவ்விடத்திற்கும். வேண்டுவன-வேண்டும் பரிஹாரங்கள்.

ஞானதிகர் பீத ராக்கர் ஸ்வரூபம் உணர்ந்தவர் செய்ய கொடாதே
பட்டர் திருமடல் வியாக்யானம் அருளி
சமாதானம் பிராட்டியே மடல் எடுக்க -அதி பிரவ்ருத்தி தான் மடல் -எடுப்பது
வாசவத்தை பார்த்தா யமன் -கூட்டி போக -உடன் சென்று -யாரும் வைய வில்லை புகழ்ந்தார்களே
பெரிய திரு மடல் -வைதேகி -வனத்துக்கு -நடந்து -பார்க்கும் படியாக நடப்பதே மடல் –
த்ரஷ்டும் ந சக்யா -என்று இருந்தவள்
சிஷ்டாசாரம் இப்படி உண்டே

ஆழ்வாரே ச்ரேஷ்டர்
இவர் செய்ததே சிஷ்டாசாரம்
இதுவே பிரமாணம்

“யாநசக்யா புரா த்ருஷ்டும் பூதை: ஆகாசகைரபி
தாம் அத்ய சீதாம் பஸ்யந்தி ராஜமார்க்கதா ஜநா:-என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத். 38. 8.

ஞானாதிகர் செய்தது பிரமாணம் என்பதற்குப் பிரமாணம் காட்டுகிறார்
‘பெரியவன்’ என்று தொடங்கி.

“யத்யத் ஆசரதி ஸ்ரேஷ்ட: தத் ததேவ இதரோஜந:
ஸயத் பிரமாணம் குருதே லோக: தத் அநுவர்த்ததே.”-  என்பது, ஸ்ரீ கீதை, 3 : 21.

கண்ணனுக்கே காமம் -என்று இருந்தவர் -நிதித்யாவச்ய விதிக்கும்
வேதாந்த விஹிதை பக்தியே காமம்

ஆத்மாவா அரே த்ரஷ்டவ்ய : ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ
நிதித்யாசிதவ்ய:”-என்பது, பிரு. உப. 6 : 5.

அகல நினைத்தது அவனுக்கு தாழ்வு வரக் கூடாதே
இங்கும் இவரை ரஷிக்காமல் இருந்தால் தாழ்வும் வருமே
அத்தலைக்கு அவத்யம் விளைய கூடாதே என்பதால் தான் மடல் எடுக்க பார்க்கிறார்
அங்கு அகன்றது ஞான கார்யம் இங்கு மதியின் கார்யம்
பக்தி ப்ரீதி கார்யம் –
இப்படி கலங்க பண்ணின பகவத் வை லஷண்யம்

மதி ஞானம் நலம் பக்தி
மதி நலம் அருளி அது படுத்தின பாடு தானே இவை எல்லாம்
சித்த -உபாயம் எம்பெருமான் -சித்தமாக இருக்கிறான் –
பலிக்க ஸ்வீகாரம் மட்டும் வேண்டும் –
ஸ்வீகரித்த பின்பும் பலிக்காவிடில் -என்ன குறை
ரஷகன் -அவன் -ஆகாவிடில் –
அசக்தி இல்லைஅவனுக்கு – இத்தலையில் கர்த்தவ்யம் குறை இல்லை பற்றின பின்பு –
விளம்பதுக்கு ஹேது என்ன
பற்றாமல் இருப்பருக்கும் அனுக்ரஹம் செய்யும் சக்திமான் வேற இவன்
ஆற்றாமை குறை இன்றி -பெருமாள் -பற்றின விஷயம் சமுத்திர ராஜன் அம்பால் மிரட்டி
அது போல் மடல் எடுக்க -பயம் காட்டுகிறார்
ஆனால் இவர் சக்திமான் தானே செய்யலாமா –
கடவேன் சொல்லி -விட வேண்டியது தான் அனுஷ்டிக்க வேண்டியது இல்லை

பாதிவெந்த பின்பு தான் அங்கு முகம் காட்டினான்
மடல் ஏற வில்லை
மடலூர்வேன் அச்சமூட்டி கொள்ள பார்க்கிறார்
கலங்கி -ஸ்வரூபத்தில் உண்டு -ஆனாலும் அவன் குணங்கள் ஞானத்தில் கலக்கம் இல்லை

குணாதிக விஷயம் ஆனால் முயற்சி மாத்திரம் போதியதாமோ? என்ன,
அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘கடலை’ என்று தொடங்கி.

2. “சாபமாநய சௌமித்ரே சராந் ச ஆசீவிஷோபமாந்
சாகரம் சோஷயிஷ்யாமி பத்ப்யாம் யாந்து ப்லவங்கமா.”

என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 21 : 22. ஆசீவிஷம்-பாம்பு.

நானும் வேண்டா எனது உடைமையும் வேண்டா என்றவர் –
அத்தை நடத்த பார்க்கிறார்
ஆத்மா அழிய -முடியாதே
எம்பெருமான் உளன் போலே ஆத்மாவும் உளது
மடல் எடுத்தாள் எம்பெருமான் அழிவான் ஆத்மாவும் அழியும்

இனி ஏறாளும் இறையோனும்’ என்று தொடங்கும்
வாக்கியத்தால் கூறிய சங்கையை அநுவதித்துப் பரிஹரிக்கிறார். ‘ஏறாளும்
இறையோனும்’ என்றது முதல், ‘வஸ்துவின் ஸ்வரூபந்தான் இருப்பது’
என்றது முடிய. இது, ஐந்தாம் பரிஹாரம். என்றது சர்வேச்வரனுடைய
உபயோகத்துக்கு உறுப்பு அல்லாத தம் ஸ்வரூப நாசத்துக்கு உடலாக
அவனை அழிக்கப் பார்க்கிறார் ஆகையாலே, சர்வேச்வரனுக்கு உயர்வினை
உண்டுபண்ணக் கூடியதான ஸ்வரூபத்திற்கு விரோதம் இல்லையே என்றபடி.
‘அத்தலையே பிடித்து வேர்ப்பற்றோடே அழிக்க’ என்றது, அவனுக்கு
நிரூபகமான ரக்ஷணதர்மம் இவர் மடல் எடுத்தால் அழியுமாகையாலே,
நிரூபகம் அழிந்த அளவில் நிரூபிக்கப்படுகின்ற பொருளும் அழியும்
என்றபடி.

உண்டாகும் போழ்தும் இல்லையாம் போதும் அவனாலே தானே –
உயிர்க்கு உயிராக இருப்பவன் தானே அவன்

மேற்கூறிய சங்கையை (ஐந்தாம் சங்கை) வேறு ஒரு வகையிலும்
பரிஹரிக்கிறார் ‘உயிரினாற் குறை இலம்’ என்று தொடங்கி. இது, ஆறாம்
பரிஹாரம். என்றது, ஸ்வரூபத்திற்கு விரோதம் ஆனாலும், ஆற்றாமையின்
முறுகுதலாலே ஸ்வரூபத்தை மீறி அவனை அழிக்கப் பார்க்கிறார் என்றபடி.
இதனால், “ஏறாளும் இறையோனும்” என்ற திருவாய்மொழியைக்காட்டிலும்
இங்கு ஆற்றாமை அதிகம் என்பது கருத்து. உயிரினால்-சர்வேச்வரனால்.அவனுக்கு உறுப்பு இல்லாதவை வேண்டாம் என்றார்
இதில் எனக்கு உறுப்பல்லாத அவன் வேண்டாம் என்கிறார்
சத்தை -அவனாலே தான்
மாயா சிரஸ் காட்டி -அழியாமல் பிராட்டி -நிஜம் என்று நினைத்து அழுது புரண்டு –
பிராணன் போகாமல் -பட்டர் விளக்கம் -ஞான அஞ்ஞானம் அன்று ஜீவன நிமித்தம் -சத்தை தானே –
எம்பெருமான் உடைய சத்தை ஜீவாத்மாவின் சத்தைக்கு காரணம்
அத்தலையை அழித்தாகிலும் அவன் முகம் சேவிக்க பிறந்த தசா விசேஷம்
ஆற்றாமை மீந்து –
தோழி -தலைவி தெளிந்து இருக்க கண்டு -வாராமல் இருக்க தேறி இருப்பது என்ன காரணம் –
செய்ய நினைத்து இருப்பது என்ன –
உனது தகுதிக்கும் பிறப்புக்கும் சேராது
அவனது மேன்மைக்கும் போராது
ஸ்வரூபம் அழித்தாகிலும் செய்வேன் தோழிக்கு அறிவிக்க -அஞ்சி -சர்வேஸ்வரன்
இருந்த இடத்தில் இருக்க மாட்டாமல் முகம் காட்டி தானும் தரித்தான் –
மடலிலே துணிந்தால் -முகம் காட்டி அவன் பிழைத்தான்
பிரம்மாஸ்திரம் தப்ப ஒண்ணாது –
இதுக்கு முன்பு அவனாலே பேறு என்று இருந்தவர்

“யாம் மடல் ஊர்ந்தும்”, “யாம் மடல் இன்றி” என்பனவற்றைத்
திருவுள்ளம்பற்றி ‘உன் தலைமைக்கும்’ என்கிறார். தலைமை-வைலக்ஷண்யம்,
“ஆதிமூர்த்தி” என்பதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி ‘அவன் தலைமைக்கும்’
என்கிறார். “என்னை நிறை கொண்டான்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி
‘உன் மதிப்புக்கும்’ என்கிறார். “குதிரியாய் மடலூர்தும்” என்றதனைத்
திருவுள்ளம்பற்றி ‘உன் பிறப்புக்கும்’ என்கிறார். “என்னை நிறைகொண்டான்”
என்பதனை நோக்கி ‘உன்னுடைய மர்யாதைகளுக்கும்’ என்கிறார். ‘என்
ஸ்வரூபத்தை அழித்தாகிலும்’ என்றது, “யாம் மடலூர்ந்தும்” என்றதனைத்
திருவுள்ளம்பற்றி. ‘தோழிக்கு அறிவிக்க’ என்றது, தோழிக்கு அறிவிக்கும்
வியாஜத்தாலே ஈச்வரனுக்கு அறிவிக்க என்றபடி, “இரைக்கும் கருங்கடல்
வண்ணன்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி “முகங்காட்டித் தானும் சத்தை
பெற்று” என்கிறார்.

பிராப்யமான கைங்கர்யத்துக்கு பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி வேண்டுமே
போஜனத்துக்கு சூத்து பசி போலே

பக்தி மானுக்கு சாதக ரூபம் -விதி ரூபம்
பிரபன்னனுக்கு தேக யாத்ரை போலே பிராணன் இது தான் -ச்வரோப ப்ராப்தம்
தவிர ஒண்ணாது பக்தி தூண்ட மடல் எடுக்க முயல்கிறார்

இத்திருவாய்மொழியில், ‘மடல்’ என்று சொல்லுகிறது, ஸ்வாபதேசத்தில்
பக்தியை அன்றோ; அங்ஙனம் இருக்க, அவனையே உபாயமாகப்
பற்றியிருக்கிற இவர்க்கு அது உண்டாகலாமோ? என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார் ‘இதற்கு முன்னர்’ என்று தொடங்கி. என்றது, இவருடைய
பக்தி, சாதன பக்தியன்று; சாத்திய பக்தி என்றபடி. பரபக்தி-சம்ஸ்லேஷ
விஸ்லேக்ஷைக சுகதுக்கத்வம்; சேர்க்கையாலே இன்புறுதலும், பிரிவினாலே
துக்கித்தலும். பரஞானம்-ஸ்புடசாக்ஷத்காரம்; மிகத் தெளிந்த ஞானம்
என்றபடி. பரம பக்தி-விஸ்லேஷத்தில் சத்தைக்கு ஹாநி பிறத்தல்; பிரிவிலே
முடியும்படியான நிலையை அடைதல். இவற்றைமுறையே, விஸத விஸததர
விஸததமம் என்பார்கள்.

2. இவர்தாம் ஆர்த்தப் பிரபந்நர் ஆகையாலே, பிரபத்தி செய்வதற்கு
முன்னேயும் பக்தி உண்டு என்கிறார் ‘இனி பக்திமானுக்கும்’ என்று
தொடங்கி. பிரபந்நன்-பிரபத்தியைச் செய்தவன் பிரபந்நன். பிரபத்தியாவது,
பகவத் பிரவிர்த்தி விரோதி ஸ்வப் பிரவிர்த்தி நிவ்ருத்தி சாத்ய:பிரபத்தி.
என்றது, பகவானுடைய ரக்ஷகத்துக்கு விரோதியான தன் செயல்களின்
இன்மையால் சாதிக்கப்படுவது.

3. பக்தி பிரபக்தி நிஷ்டர்களுடைய பக்தி தாரதம்மியத்தை அருளிச்செய்கிறார்
‘பக்திமானுடைய’ என்று தொடங்கி. ‘விதி ரூபமாய் வரும்’ என்றது,
“நிதித்யாசிதவ்ய:” என்கிற விதி மூலமாய் வரும் என்றபடி. என்றது, விதி
ரூபமாய் வருவது ஆகையாலே பக்தி நிஷ்டனுக்குச் சாதன ரூபமாய்
இருக்கும். தேக யாத்திரைக்கு உறுப்பாகையாலே பிரபந்நனுக்கு ருசிகார்யமாய்
இருக்கும் என்றபடி. ‘பக்திமானுக்குப் பலத்திலே சிரத்தை இல்லாத போது’
என்ற வாக்கியத்திற்குக் கருத்து, சாதன ரூபமாயிருக்கையாலே பக்திமானுக்கு
விடக்கூடியதாயிருக்கும் என்பது. ‘பிரபந்நனுக்கு’ என்று தொடங்கும்
வாக்கியத்தின் கருத்து, அநுபவ கைங்கர்யமான தேக யாத்திரைக்கு
உறுப்பாகையாலே, கைங்கர்யத்துக்கு ஆஸ்ரயமான ஆத்மாவினுடைய
சேஷத்வமாகிற சொரூபமடியாக வந்ததாகையாலே விடக்கூடாததாய்
இருக்கும் என்பது.

பக்தி கார்யம் தானே மடல் -சாத்திய பக்தி வேற சாதன பக்தி வேற –
இத்தை கொண்டு வேற பலன் இன்றி அத்தையே பிரயோஜனமாக –
என்நினைந்து போக்குவர் இப்போது போலே ஆழ்வார்கள் –
அதிகாரி பற்றி பேதம் –
மாம்பழம் வாங்குகிறவனுக்கு சாத்தியம் விக்ரவனுக்கு சாதனம் –
கைங்கர்யம் செய்ய போக -அத்யாபகர் -வெளியில் வந்து சம்பாவனை -சாதனம்
உள்ளூர் அத்யாபகர் சாத்தியம் -இதுவே செய்வதே பரம பிரயோஜனம் என்று –
வீடு முன் முற்றவும் -பக்தியை உபதேசிக்க -சாத்திய பக்தியை -அர்த்தம் காட்டி –
தேக யாத்ரைக்கு பக்தி ப்ரீதி பூர்வாக பகவத் த்யாநம் -தானே
இருந்தால் தான் ஆழ்வார் தரித்து இருப்பார் -தேக யாத்ரா சேஷம் இது -உண்ணும் உணவு எல்லாம் இதுவே

முயன்று மடல் எடுப்பது –
பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி -நிலைகள் தவிர ஒண்ணாதே பிராப்தத்துக்கு

ருசி தூண்ட ராக ப்ராப்தம் இது
சாஸ்த்ரம் விதித்ததால் வந்தது இல்லை
பிரபன்னன் பக்தி விட்டே போகாதே-பலனுக்கு செய்யாமல் இதுவே ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக செய்வதால் –
ராக ப்ரப்தமாய் ருசி காரணமாய் -ஒரு காலும் தவிர ஒண்ணாது –

        மாசறு சோதிஎன் செய்யவாய் மணிக்குன் றத்தை
ஆசறு சீலனை ஆதி மூர்த்தியை நாடியே
பாசற வெய்தி அறிவி ழந்துஎனை நாளையம்
ஏசறும் ஊரவர் கவ்வை தோழி! என்செய்யுமே?

பொ-ரை :- தோழீ! அழுக்கு நீங்கிய ஜோதி சொரூபமானவனும் சிவந்த வாயினையுடைய மாணிக்கமலை போன்றவனும் குற்றம் நீங்கிய சீலத்தையுடையவனும் காரணனாயிருக்கின்ற மூர்த்தியுமான எம்பெருமானை விரும்பியதனால், சரீரத்திலுள்ள பசுமைநிறம் நீங்கப் பெற்று அறிவும் நீங்கி எத்தனை காலத்தேமாயினோம்; ஊராருடைய பழிச்சொல் நம்மை என் செய்யும்? என்கிறாள்.

வி-கு :- சோதியும் குன்றமும் சீலனும் மூர்த்தியுமான எம்பெருமான் என்க. நாடி-நாடியதனால். எனை-எத்தனை. நாளையம்-நாட்களையுடையேம். கவ்வை-ஒலி; பழிச்சொல்.

இத்திருவாய்மொழி, கலி நிலைத்துறை.

ஈடு :- முதற்பாட்டு. 1“அழகாலும் சீலத்தாலும் மதிப்பாலும் பழிப்பு அற்றது ஒரு விஷயம் ஆயிற்று அது, நீசெய்யப் புகுகிற இதனால் அவ்விஷயத்துக்குப் பழிப்பை உண்டாக்கப் புகுகிறாயே” என்று தோழி சொல்ல, நான் அவ்விஷயத்துக்குப் பழிப்பை உண்டாக்கப் புகுகிறேன் அல்லேன், பழிப்பை அறுக்கப் புகுகின்றேன் காண் என்கிறாள்.

மாசு அறு சோதி-1கலந்து பிரிந்தவள் ஆற்றாமை இன்றிக்கே மர்யாதைகளை நோக்கிக்கொண்டிருத்தலானது அத்தலைக்குத் தாழ்வு போலே காணும்; 2பிரிந்தால், இப்படிச் செய்யாத அன்று குற்றமே அன்றோ அழகிற்கு. 3நான் என்னுடைய மர்யாதைகளைக் குலைத்தாகிலும் அவன் முகத்திலே விழித்தல் தவிரேன் என்கிறாள்; 4வடிவு அதுவாயிருக்க, நான் மடல் எடாது ஒழியும்படி எங்ஙனேயோ.1கெடுவாய், அவ்வடிவு குற்றங்கட்கு எல்லாம் எதிர்த்தட்டானது காண். ஆதலால், நான் மடல் எடாது இருக்கை அவ்வடிவிற்குக் குற்றத்தை உண்டாக்குகை காண். 2‘அவன் அவ்வடிவை உகந்தார்க்குக் கொடான்’ என்னும் பழியைத் துடைக்கக் காண் நான் பார்ப்பது; 3“பக்தர்களுக்காகவே என்கிற உடம்பைத் ‘தனக்கு’ என்று இருக்கையாகிற இது அவ்வடிவிற்குக் குற்றமே அன்றோ. 4மடல் எடுத்தல் மாசு’ என்று இருக்கிறாள் தோழி; ‘மடல் எடாது ஒழிகை மாசு’ என்று இருக்கிறாள் இவள். 5பிரிவில் இப்படி ஆற்றாமை விளையாதாகில் நாம் காண்கிற விஷயங்களைப் போன்றது ஆகுமே. 6வடிவிலே அணைந்தவள் ஆகையாலே முற்படவடிவிலே மண்டுகிறாள். அன்றிக்கே, மேல், ‘ஆசு அறு சீலனை’ என்னாநிற்கச் செய்தே, குணத்திலும் விக்கிரஹம் மனக் கவர்ச்சியைச் செய்கையாலே ‘மாசு அறு சோதி’ என்று முற்பட வடிவழகைச் சொல்லுகிறாள் என்னுதல். 1நான் மடல் எடுக்க நினைத்த அளவிலே மாசு அற்று வருகிறபடி பாராய் என்கிறாள்.

என் செய்ய வாய்-2“அவாக்யநாதர:” என்கிறபடியே, வேறுபாடு இல்லாமல் இருக்கக்கூடிய பரம்பொருள், என்னோடே கலந்து அதனால் வந்த பிரீதிக்குப் போக்கு விட்டுப் புன்முறுவல் செய்து வேறுபாட்டினை அடையக்கூடிய பொருள் போலே வேறுபட்டவன் ஆகாநிற்க, நான் அவனைப் பிரிந்து வேறுபடாதவளாய் இருக்கவோ. 3ஒரு வார்த்தை சொல்லக்கூடியவன் அன்றிக்கே, முகம் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுகைக்குத் தன்னோடு ஒப்பது ஒரு வேறுபொருள் இல்லாமையாலே அநாதரித் திருக்குமவன். 4‘கர்மங் காரணமாக வருகின்ற வேறுபாடு இல்லை’ என்ற இத்தனை போக்கி, அடியார்களோடு கலத்தலாலும் பிரிதலாலும் வருகின்ற வேறுபாடு இல்லை எனில், ஒரு சேதனனோடு கலந்தது அன்றிக்கே ஒழியுமே அன்றோ. 5அவன் கலந்தபோது செய்த புன்முறுவல் அன்றோ என்னை மறைவு அற்ற வழியாகிய மடல் எடுக்கையிலே மூட்டிற்று. 1சம்சாரி முத்தன் ஆவானே ஆனால் அவனுக்குப் பிறக்கும் உவகை போலே காணும் இத்தலையைப் பெற்று அவன் புன்முறுவல் பூத்து நின்ற நிலை. என் செய்ய வாய் மணிக் குன்றத்தை-2இவளுடனே கலந்ததனால் உண்டான பிரீதியாலே புன்முறுவல் பூத்து வடிவிலே வேறுபாடு தோற்ற நின்ற நிலை ஆயிற்று இவளைக் கையும் மடலுமாம்படி தொட்டுவிட்டது. வாய்க்கரையிலே நின்று மடல் எடுக்கிறாள்; கழுத்துக்கு மேலே அன்றோ இவள் மடல் எடுக்கப் பார்க்கிறது. மணிக்குன்றத்தை – மாணிக்க மலை போன்று இனியன் ஆனவனை. அதாவது, 3‘கழுத்துக்கு மேலே அன்றிக்கே, மெய்யே மடல் எடுக்கச் செய்துவிட்டது என்கிறாள். என்றது, 4என்னோடே வந்து கலந்ததனாலே வடுவில் வைவர்ண்யம் போய்ப் புகர்த்துக் குளிர்ந்து நிலைபெற்றபடியும், பிரிவை நினைத்துக் கால் வாங்க மாட்டாதே நின்ற நிலையுங்காண் என்னை மடலிலே துணியப் பண்ணிற்று என்கிறாள் என்றபடி.

ஆசு அறு சீலனை – குற்றம் அற்ற சீலத்தையுடையவனை, என்றது, 5அவன் கலக்கிறபோது என்பேறாகக்கலந்தானாகில் அன்றோ நானும் பிரிவில் என்பேற்றுக்கு வேண்டுமதனைச் செய்திருக்கலாவது; அம்மேன்மையுடையவன் இப்படித் தாழ நின்று என்னைப் பெற்ற இது பெறாப் பேறாகத் தான் நினைத்திருக்க, நான் அவனைப் பிரிந்து வைத்து, ‘வரில் போகடேன், கெடில் தேடேன்’ என்று நினத்திருக்கலாமோ? 1அவன்தன் குணம் பரிஹரித்துப் போக, என்னைப் பழி பரிஹரித்திருக்கச் சொல்லுகிறாயோ? ஆக, ‘ஆசறு சீலனை’ என்றதனால், வெறும் வடிவழகு கண்டு அன்று காண் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ஆதி மூர்த்தியை – 2‘ஒப்பற்ற குடியிலே பிறந்த உனக்கு, அவன்தானே வர இருக்குமது ஒழிய நீ பதறுகிற இதனால் உன் மதிப்பை அறுத்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறாயே’ என்ன, நான் மதிப்பை அறுத்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறேன் அல்லேன், மதிப்பை உண்டாக்கிக்கொள்ளப் பார்க்கிறேன் என்கிறாள்; 3“காரணப் பொருளே தியானம் செய்யத் தக்கது” என்று சாஸ்திரங்கள் ஒரு மிடறு செய்கிற விஷயத்தை அன்றோ நான் ஆசைப்பட்டது, இவ்விஷயத்தை ஆசைப்பட்டுப் பெறாதே முடிந்தாலும் அதுதானே மதிப்பாம்படியான விஷயம் அன்றோ. 4வியாக்கியானம் செய்வதற்கு முன்பேயும் ஒரு பொருள் உண்டு இதற்கு அருளிச்செய்வது: 1“ஆத்மாக்கள் உஜ்ஜீவிப்பதற்கு முற்பாடனாய்க் கிருஷி செய்யுமவன்” என்கிறபடியே, நம்முடைய கலவிக்கு அவன் முற்பாடனாகச்செய்தே, பிரிவில் ஆற்றாமைக்கு நான் பிற்பட்டவள் ஆகவோ என்பது.

‘ஆனாலும், காதலனைப் பிரிந்தாள், உடனே மடல் ஊர்ந்தாள்’ என்னாமே, ‘சிலநாள் ஆற்றாமையோடே பாடு ஆற்றிக் கிடந்தாள், பின்பு தன்னால் பொறுக்க ஒண்ணாமையான அளவு ஆனவாறே மடல் எடுத்தாள்’ என்னும் வார்த்தை படைக்கவேணுங்காண்’ என்ன, நாடியே பாசறவு எய்தி-பகவத் தத்துவம் உள்ள இடம் எங்கும் புக்குத் தேடிக் காணாமையால் நசை அற்றுத் துக்கத்தையுடையேனாய்ப் பின்பே அன்றோ மடல் எடுத்தது; பாசறவு-துக்கம். அன்றிக்கே, பாசு என்று பசுமையாய், அது அறுகையாவது, வைவர்ண்யமாய், வைவர்ண்யத்தை மேற்கொண்டு என்னுதல். அன்றிக்கே, பாசு என்று பாசமாய், அதாவது, பற்றாய், உறவினர்கள் பக்கல் பற்று அற்று என்னுதல்; அன்றிக்கே, சிநேகம் அடைய அவன் பக்கலிலே எய்தி என்னுதல். இன்றோ, நான் எத்தனைகாலம் உண்டு இப்படிக் கிலேசப்படுகிறது என்பாள் ‘எனை நாளையம்’ என்கிறாள். என்றது, அவன் என்னைப் பெறுகைக்குப் பட்ட காலம் எல்லாம் போராவோ நான் அவனப் பிரிந்து பட்டவை என்றபடி. 1காலம் எல்லாம் தேடிக் காணப் பெறாமல் துக்கப்பட்டுத் திரிந்த தத்தனை யாகாதே தான்; சிறைக்கூடத்திலே பிறந்து அங்கே வளருமாறு போலே. 2பிரிவினாலே ஊகிக்கப்படுமித்தனை காணும் புணர்ச்சி.

எல்லாம் செய்தாலும் இது அறிவுடையார் செய்வது ஒன்று அன்று என்ன, அறிவு இழந்து எனை நாளையம் – அறிவு குடிபோய் எத்தனையோர் காலத்தோம். 3மயர்வற மதிநலம் அருளின அன்றே போயிற்று இல்லையோ நம்முடைய அறிவு. 4பறவை முதலானவற்றின் காலிலே விழுந்து தூது விட்ட அன்று, ‘அது ஞான கார்யம்’ என்று இருந்தாயோ, இன்று இருந்து கற்பிக்கைக்கு; அன்றே மதி எல்லாம் உள் கலங்கிற்று இல்லையோ. 5தன்பக்கல் கைவைத்தால் மற்றொன்று அறியாதபடி செய்யும் விஷயமே அன்றோ, ‘பேரின்பமெல்லாம் துறந்தார் தொழுதார்அத் தோள்’ என்னக்கடவதன்றோ. 1“ஜனங்களின் மத்தியில் இருக்கிற இந்தச் சரீரத்தை நினையாமலே சஞ்சரிக்கிறான்” என்கிறபடியே, பேற்றினைப் பெறுகிற சமயத்திலே இவ்வருகுள்ளவற்றை நினையாதபடி செய்கையே அன்றிக்கே, ஞானம் பிறந்த சமயமே பிடித்தும் இவ்வருகுள்ளவற்றை நினையாமலே செய்ய வல்ல விஷயம் அன்றோ? 2தன்னை அநுசந்தித்து உலக யாத்திரையையும் அநுசந்திக்கும்படியோ அவன்படி. நன்று; நீ எல்லாம் சொன்னாலும் பழிக்கு அஞ்சவேண்டுங் காண் என்ன, ஏசு அறும் ஊரவர் – ‘இவளை ஒரு பழி சொன்னோமாய் விட வல்லோமே’ என்று அதிலே துணிந்திருக்கிற ஊரார் என்னுதல்; என்றது, ஏசுகையில் துணிந்திருக்கிற ஊரார் என்றபடி. இதனால், மடல் எடுக்கை நமக்குக் குற்றமாகில் அன்றோ அவர்களுக்கும் பழி சொல்லுகையும் குற்றமாவது என்கிறாள் என்றபடி. அன்றிக்கே, ‘பகவத் விஷயத்தில் கைவைத்தவர்களுக்கு ஒரு பழி சொன்னோமாய் விடவல்லோமே’ என்று துக்கப்பட்டிருக்கிற ஊரார் என்னுதல்; ஏசறும் – துக்கப்பட்டிருக்கின்ற. அன்றிக்கே, ஏசற்று இருக்கிற நமக்கு. அதாவது, ஏசும் எல்லையைக் கடந்திருக்கிற நமக்கு என்னுதல்; என்றது, அறிவுடையார்க்கு வரக்கூடியதான பழி, அது வாசனையோடே குடிபோன நமக்கு வாராதுகாண்; இதற்கு அஞ்ச வேண்டா என்கிறாள் என்றபடி.

ஊரவர் கவ்வை – பகவத் விஷயத்திலே கைவைத்தார் ‘இது பழி’ என்னில் அன்றோ பழியாவது, இதற்குப் புறம்பாய் நின்ற ஊரார்கள் சொல்லுமது நமக்குப் பழியோ. தோழி – சமானமான துக்கத்தையும் சுகத்தையுமுடைய உனக்கு ‘இது பழி’ என்று தோற்றில் அன்றோ எனக்கு மீள வேண்டுவது. என்செய்யுமே – 3ஏசு அறும் எல்லையிலே நிற்கிற எனக்கு, இது ஏசாம்படி இருப்பார் சொல்லும் வார்த்தை கொண்டு கார்யம் என்? ஊரார் பழி, புகழாம் எல்லையிலே அன்றோ நாம் நிற்கிறது. 1அவர்கள் சொல்லுகிற இது நமக்குத் தாழ்வேயோ, தாரகமாமித்தனை அன்றோ? “அலர் எழ ஆருயிர் நிற்கும்” என்னக்கடவதன்றோ. “அலர் தூற்றிற்று அது முதலாக் கொண்ட என் காதல்” என்கிறபடியே, அவர்கள் பழி தாரகமாக அன்றோ மடல் எடுக்க இருக்கிறது.

சௌந்தர்யம் -மதிப்பு -சீலம் உடையவன்
பழிப்பை செய்யலாமா தோழி தடுக்க –
பழிப்பு அறுக்க பார்க்கிறேன் என்கிறாள் -பழிப்பு உண்டாக்க செய்யவில்லை என்கிறாள் தலைவி –
ஏசலும் -வசவுகளும் என்ன செய்யும் –
நாடி அறிவு இழந்து போனது நிறைய காலம்
மாசு இல்லாத சோதி -தேஜஸான -தேஜஸ் வடிவு கொண்டு –
குற்றமே இல்லாத தேஜஸ் –
கலந்து பிரிந்தவள் -ஆற்றாமை இன்றிக்கே -மரியாதை கட்டுப்பாடு நோக்கிக் கொண்டு
மடல் எடுக்காவிடில் மாசு வருமே -அத்தலைக்கு அவத்யம் உண்டாகுமே
சக்கரவர்த்தி திருமகன் -திருவடி -ஒரு மாசம் தரித்து இருப்பேன் பிராட்டி சொல்லிய வார்த்தை
சிரஞ்சீவி வைதேகி -ஷணம் காலம் அழகிய கண் படைத்த அவளை பிரிந்து இருக்க முடியாதே –
ப்ரீதி யாருக்கு அதிகம் -பெருமாளுக்கு தானே -தோன்றும் -ஆசார்யர்கள் –
காசு பொன் இழந்தவர் இழவு ஒத்து இராதே –

உயர்ந்த வஸ்துவாக இருக்க பிரிந்து இருக்க முடியாதே
மாசறு சோதியாக இல்லா விடில் நான் மடல் எடுக்க மாட்டேன் –
மடல் எடுக்கா விடில் மாசு வருமே
விஷயத்தில் பெருமை உண்டே –
ஹெயம் உண்டாக்கும் மடல் எடுக்காவிடில்
உகந்தாருக்கு கொடுக்க மாட்டான் என்னும் மாசு போக்க வேண்டுமே பழி விளையாமைக்கு மடல்
பக்தாநாம் -என்கிற உடம்பை தனக்கு என்று கொள்வது மாசு தானே –

விரும்பினவர்கட்குக் கொடாதொழிகை தாழ்வோ? என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார் “பக்தர்களுக்காகவே” என்று தொடங்கி.

“ந தே ரூபம் ந ச ஆகாரோ ந ஆயுதானி ந ச ஆஸ்பதம்
ததாபி புருஷாகாரோ பக்தாநாம் த்வம் பிரகாஸஸே”- இது, ஜிதந்தா. 5.

சப்தாதி விஷய ஈடுபாடு -ஸ்திரமான புத்தி இன்றி –
பகவத் விஷயம் அப்படி இல்லையே
மடல் எடுப்பேன் சொன்னதும் பிரகாசிக்கும் திருமேனி தேஜஸ்
ஆசறு சீலன் மேலே ஸ்வரூபம்
குணத்திலும் திருமேனி ஈடுபடுத்தும்
என் செய்ய வாய் -அவாக்யாத அநாதரன் -ஸ்மிதம் பண்ணி -இருக்க நான் மடல் எடுக்காமல் இருக்கவோ
அவிகாராய -ஸ்மிதம் பண்ணி விகார த்ரவ்யம் போலே -புன் சிரிப்பு காட்ட –
வார்த்தை சொல்ல சமமானவர் இல்லை அங்கு –
கர்ம நிபந்தன விகாரம் இல்லை -ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷ விகாரம் உண்டே
கலந்த பொழுது செய்த ஸ்மிதம் நெஞ்சில் தங்கி மீண்டும் காண  உபாயம் மடல்
சம்சாரி முக்தன் ஆனால் கிடைக்கும் ஹர்ஷம் இவனுக்கு ஆழ்வாரைப் பெற்று
என் -இவருடன் கலந்ததால் -எனக்காக செய்த சிரிப்பு கையும் மடலுமாக ஆக்கி
பந்தம் சிரிக்க இந்த்ரப்ரச்தத்தில் பூசல் விளைக்க போலே
வாய்க்கரையிலே நின்று மடல்
கழுத்துக்கு மேலே மடல் -எடுக்கிறாள்
மணிக்குன்றம் –
வயற்றுக்கு மேலே அன்றி மெய்யே மடல் எடுக்கிறாள்
திருமேனி -புகர்த்து -பள பளத்து -குளிர்ந்து – நிறம் பெற்ற படி
கால் வாங்க முடியாதபடி -பிரிய மனம் இன்றி நின்ற நிலை
மாணிக்க மலை போலே போக்யமானவன்
ஆசறு சீலன்
வடிவு அழகு மட்டும் அன்று அகவாயில் சீலம் -குற்றம் அற்ற ஷீலா குணம்
சீலத்துக்கு குற்றம் -கலக்கும் போலுதுஎனது பேறாக கலப்பது குற்றம்

மேன்மை உடையவன் என்னை பெற்று பெறாதது பெற்றது போலே தனது பேறாக
அடைந்தே தீருவேன்
குணம் இப்படி நிலை நாட்டிய பின்பு –
ஆதி மூர்த்தி –
அவன் தானே வர இருக்க வேண்டும் -குடி பிறப்பு உண்டே உனக்கு –
காரணஸ்து த்யேயக -நீ முயன்று பெற வேண்டும் -வேதாந்தம் சொல்ல -ஒரு மிடறாக
ஆதி மூர்த்தியாக இருக்க -மடல் எடுக்காவிடில் தரித்து இருக்க முடியுமா –
முயல் மேலே அம்பை விட்டு -யானை தப்பிக்க வீரன் -பிரயத்தனம் செய்ததால் -குறள்
மதிப்பான விஷயம் –
நம்மோட்டை கலவிக்கு -மகா புருஷ பூர்வஜ ஜிதந்தே -முற்பாடன் அவன் –

அந்தப் பொருள்தான் யாது? என்ன, அதனை அருளிச்செய்கிறார்
“ஆத்மாக்கள்” என்று தொடங்கி.

“ஜிதந்தே புண்டரீகாக்ஷ நமஸ்தே விஸ்வபாவந
நமஸ்தேஸ்து ஹ்ருஷீகேஸ மஹாபுருஷ பூர்வஜ”

இங்கே, ‘ஜிதந்தே புண்டரீகாக்ஷ’ என்றதனால், பிரணவத்தால்
சொல்லப்பட்ட சேஷத்துவமும், ‘நமஸ்தே’ என்றதனால், நமஸ்சப்தத்தால்
சொல்லப்பட்ட பாரதந்திரியமும், ‘விஸ்வபாவந’ என்றதனால், நாராயண
சப்தத்தால் சொல்லப்பட்ட காரணத்வமும், ‘நமஸ்தேஸ்து’ என்றதனால்,
கைங்கர்யப் பிரார்த்தனையும், ‘ஹ்ருஷீகேச’ என்றதனால், ‘உனக்கே
நாமாட்செய்வோம்’ என்கிறபடியே, கைங்கர்யத்தால் தனக்குப் பலன்
இல்லாமையும் சொல்லுகிறது. இந்தச் சுலோகத்தில் ‘விஸ்வபாவந’
என்றதனால், ஜகத்காரணத்வம் சொல்லி இருப்பதனால், ‘பூர்வஜ’ என்பதற்கு,
சேதந உஜ்ஜீவனத்திற்கு முற்பாடனாய்க் கிருஷி பண்ணுமவன் என்ற
பொருள் கொண்டு நம்முடைய கலவிக்கு அவன் முற்பாடனாய்’ என்று
தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார். இது, ஜிதந்தா. பாடு ஆற்றி-துன்பத்தைப்
பொறுத்து.

இது எனை நாளையும்
இன்றோ எத்தனை காலமாக கிலேசப் படுகிறேன்
அவன் இத்தலையை பெற பட்டது எல்லாம் -மீறி -நான் பட்டது
காலம் எல்லாம் –
சிறையிலே பிறந்து வளர்ந்தது போலே –விச்லேஷத்தில் பிறந்து வளர்ந்து
நடுவில் கலந்தது
துக்கம் படுவதால் அனுமானத்தால் கலவி இருக்கும் பிரமிக்கும்படியாக சம்ச்லேஷம்
துக்கம் எய்தி –
பாசி பசுமை அறுகை -வை வர்ண்யம் -எய்தி
பாசமாய் பற்றை பந்துக்கள் பக்கம் சங்கம் இன்றி அவன் பக்கம் வைத்து
நான்கு அர்த்தம் –
சிநேகம் எல்லாம் அவன் பக்கம் வைத்து
அறிவுடையார் செய்யும் காரிமா தோழி கேட்க
அறிவு கெட்டு போனது மயர்வற மதி நலம் அருளின அன்றே
திர்யக் காலத்தில் தூது விட்டேனே ஞான கார்யம் என்று இருந்தாயோ
அன்றே மதி எல்லாம் உள் கலங்கி –
மதி கலங்கி
எல்லாம் கலங்கி
உள் கலங்கி
தனது பக்கம் கை வைத்தால் மற்றவை மறக்கப் பண்ணும் பகவத் விஷயம் –

மதி கலங்கினால், “ஆசறு சீலனை, ஆதி மூர்த்தியை” என்னும்படி என்?
என்ன, ‘தன் பக்கல்’ என்று தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்.
தன் பக்கல் – சர்வேச்வரனாகிய தன் பக்கல். இதனால், உலக ஞானம்
இல்லை என்றதித்தனைப் போக்கி, பகவத் விஷய ஞானம் இல்லை
என்கிறது அன்று என்பது கருத்து. அதற்குப் பிரமாணம் காட்டுகிறார்
“பேரின்பம் எல்லாம்” என்று தொடங்கி. இது, இரண்டாம் திருவந். 42.

பேரின்பம் எல்லாம் துறந்தார் அத தோள் தொழுதார்

நோபஜனம் ஸ்மரன் இதம் சரீரம்”-இது, சாந்தோக்யம். 8. 12 : 3.-முக்தர் நிலை போலே

எல்லாம் சொன்னாலும் பழிக்கு அஞ்ச வேண்டாமோ
மடல் எடுப்பது குற்றம் இல்லை
பழி செய்வதும் குற்றம் இல்லை
அறிவு உடையாருக்கு வரக் கடவதாக பழி அறிவு இல்லாருக்கு இல்லையே

ஞானம் ஏற்ப்பட்ட ஷணம் -தன்னை அனுசந்தித்து யோக யாத்ரை அனுசந்திக்கும் படி இல்லையே அவன் படி –
ஏசலும் -மடல் எடுக்கை குற்றம் ஆனால் அன்றோ பழி சொல்வதும் குற்றம் ஆகும் –
வஸ்த்ரம் போட்டுக்காத குழந்தை மேல் குற்றம் இல்லை வயசானவர் குற்றம் தானே
இப்பொழுது அறிவு இழந்தேனே -குற்றம் இல்லையே
இதுக்கு அஞ்ச வேண்டாம்
ஏசலும் -மூன்று அர்த்தம் –
பழி சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார் -சொல்வது குறை சொல்வதே கார்யம்
ஏசுவதில் துணிந்து இருந்து
பகவத் விஷயத்தில் -ஈடு படாதவர் சொல்லும் பழிக்கு அஞ்ச வேண்டாமே
என் செய்யுமே -கார்யம் என்ன
ஞாலம் அறிந்து பழி சுமந்து மேலே இவரே அருளப் போகிறார்
பழிக்கில் புகழ் –
வ்யதிரேக திருஷ்டாந்தம் கேடி கொண்டாடும் புகழ் புகழா
தீயவர் வைதால் புகழ் தான்
அது போல் ஊரவர் கவ்வை சப்தாதி விஷயத்தில் ஈடுபட்டு -புகழாக
தலைக்கட்டும் தாரகமாகும் இத்தனை
அபவாதம் உண்டாகில் உயிர் தரித்து இருக்கும் -அலர் -பழி குறள்

அலர் சேர்த்து வைக்குமே -அபவாதம் இவரே செய்து -சேர்த்து வைக்க -ஈடுபாட்டை
அலர் -தூற்ற கொண்ட எனது காதல் தாரகம் தானே

அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்.-  என்பது, திருக்குறள்.

“அலர் தூற்றிற்றது முதலா”-என்பது, திருவாய். 7. 3 : 8.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும்
மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப் பிரான்கண்ணன் தன்னைக்
கலிவயல் தென்னன் குருகூர்க் காரிமாறன் சடகோபன்
ஒலிபுகழ் ஆயிரத்து இப்பத்து உள்ளத்தை மாசறுக் கும்மே.

பொ-ரை :- கலியுகம் காரணமாக வருகின்ற தோஷங்கள் ஒரு சிறிதும் இன்றிக்கே, தன் அடியார்களுக்குத் திருவருள் புரிகின்ற, நிறைந்த மிக்க சுடரையுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரஹத்தையுடையவனும் மாயப்பிரானும் கண்ணனுமான சர்வேச்வரன் விஷயமாக, வளப்பம் பொருந்திய வயல்களாற் சூழப்பட்ட தெற்கேயுள்ள சிறந்த திருக்குருகூரிலே அவதரித்த காரிமாறனாகிய ஸ்ரீ சடகோபராலே அருளிச்செய்யப்பட்ட தழைத்த புகழோடு கூடின ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள் இந்தப் பத்துத் திருப்பாசுரங்களும் உள்ளத்திலேயுள்ள குற்றங்களை நீக்கும் என்றபடி.

வி-கு :- இன்றிக்கே, அருள்செய்யும் மாயப்பிரான் என்க. கண்ணன் தன்னைச் சடகோபன் (சொன்ன) ஆயிரம் என்க. தென்-அழகுமாம்.

ஈடு :- முடிவில், 1‘இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு, மற்றைத் தேவர்கள் பக்கல் உண்டான பரத்துவ சங்கையும், எம்பெருமான் பக்கல் வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகின்ற தன்மையுமான மனத்தின் தோஷங்கள் எல்லாம் போகும் என்கிறார்.

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே-2“எவனுடைய மனத்தில் கோவிந்தன் இருக்கிறானோ அவனுக்குக் கலியுகம் கிருதயுகமாக இருக்கிறது; எவனுடைய மனத்தில் கிருஷ்ணன் இல்லையோ அவனுக்குக் கிருதயுகம் கலியுகம் ஆகிறது”

என்கிறபடியே, கலிதோஷங்கள் ஒன்றும் வாராதபடி தன் அடியார்க்கு அருள் செய்யும். 1நாட்டுக்கு இட்ட அஃகம் அல்லவே யன்றோ அந்தப் புரத்துக்கு இடுவது. மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி-சுடர் என்றும் ஒளி என்றும் பரியாயமாய், இரண்டாலும் மிகுதியைச் சொல்லுகிறது. மலிதல்-நிறைதலாய், மிக்க ஒளியாலே நிறைந்த வடிவு என்றபடி. இதனால், அருள்செய்யாது ஒழிந்தாலும் விட ஒண்ணாத வடிவழகைக் கூறியபடி. மாயம் பிரான் கண்ணன் தன்னை-ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடைய கண்ணனை ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று. கலி வயல் தென்னன் குருகூர்க் காரிமாறன் சடகோபன்-கலி என்று, மிடுக்குக்கும் ஆரவாரத்துக்கும் பெயர். இவற்றால், பூசாரத்தைச் சொல்லுதல்; நடுவது, அறுப்பது, உழுவதாகச் செல்லும் ஆரவாரத்தைச் சொல்லுதல். இப்படிப்பட்ட வயல்களையுடைத்தாயிருந்துள்ள திருநகரியில் ஆழ்வார் அருளிச்செய்த. ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப் பத்து உள்ளத்தை மாசு அறுக்கும்-பிரசித்தமான புகழையுடைத்தான ஆயிரத்திலும், இந்தப் பத்தும், 2வேறு தேவர்கள் பக்கல் பரத்துவ

சங்கை பண்ணுதல், ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் பக்கல் சஜாதீய புத்தி பண்ணுதல், பாகவதரல்லாதாருடைய சகவாசம் நன்று என்று இருத்தல், வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புதல் ஆகிற மானச தோஷங்களைப் போக்கும்.

 

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

 பொலிக பொலிக என்று பூமகள்கோன் தொண்டர்
மலிவுதனைக் கண்டுகந்து வாழ்த்தி – உலகில்
திருந்தாதார் தம்மைத் திருத்திய மாறன்சொல்
மருந்தாகப் போகுமன மாசு.

இதர தேவைதைகள் மேல் பரத்வ சங்கை -பிரயோஜனாந்தர பரர் தோஷங்கள் நீங்கப் பெற்று
மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
உள்ளத்தை மாசு அறுக்கும்
இந்த இரண்டும் மாசு அகன்று விடும் –
கலி யுகம் ஒன்றும் இல்லாமல் கலி தோஷங்கள் வாராதபடி –

கலி இல்லாமல் போகுமோ? என்ன, ‘எவனுடைய’ என்று தொடங்கி அதற்கு
விடை அருளிச்செய்கிறார்.

“கலௌ கிருதயுகம் தஸ்ய கலிஸ் தஸ்ய கிருதே யுகே
யஸ்ய சேதஸி கோவிந்தோ ஹ்ருதயே யஸ்ய ந அச்யுத:”

நாட்டுக்கு இட்ட சட்டம் அந்தபுரம் செல்லாது
அடியார்களுக்கு கலி தோஷம் இல்லாதபடி
விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு
மிக சுடர் கொண்ட
திருமேனி
ஆசார்யமான கண்ணன் இவனையே சொல்லிற்று
கண்ணன் திருவடியே
கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம்
கலி மிடுக்கு -ஆராவாரம்
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த ஆயிரத்துள் இப்பது மாசுக்கள் இரண்டையும்
பர தேவதை
சஜாதீய புத்தி ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை நினைப்பது பகவனே என்று
அபாகவாத சகவாசம் நல்லது என்கிற மாசு
பிரயோஜனந்த மாசு
மானச தோஷங்கள் போகும்
அடியார்களை சேவித்து –
தேவதாந்தர பரதவ சங்கை
கைங்கர்யம் ஒன்றே கேட்டு

இத்திருவாய்மொழியிலுள்ள “கண்ணன் அல்லால் தெய்வம் இல்லை”,
“தொழுது தொழுது நின்று ஆர்த்தும்”, “ஊழிபெயர்த்திடும் கொன்றே”,
“சிந்தையைச் செந்நிறுத்தியே” என்பன போன்றவைகளைக் கடாக்ஷித்து
‘வேறு தேவர்கள் பக்கல்’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார்.

“கறுத்த மனம் வேண்டா” என்றதனால், பிரணவத்தின் அர்த்தமான
அநந்யார்ஹ சேஷத்வத்தையும், அவர்களை, “சென்று தொழுது உய்ம்மின்”
என்றதனால், நம:(ச்) சப்தார்த்தமான ததீய சேஷத்வத்தையும், “சிந்தையைச்
செந்நிறுத்தி” என்றதனால், நாராயண பத சித்தமான ஐச்வர்ய கைவல்ய
வியாவிருத்தமான புருஷார்த்தத்தையும் சொல்லுகையாலே, ‘மாசு அறுக்கும்’
என்ற இடத்தில், மூன்று பதங்களின் பொருள்களும் சொல்லப்படுகின்றன
என்பர் பெரியோர்.

சாரமான அர்த்தம் –
தொண்டர் மலிவு தன்னை கண்டு
திருந்தாவரையும் திருத்திய மாறன் சொல் மருந்து
மன மாசு போக்கும்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

மிக்க உலகுகள் தோறும் மேவிக் கண்ணன் திருமூர்த்தி
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாகத்
தொக்க அமரர் குழாங்கள் எங்கும் பரந்தன தொண்டீர்!
ஒக்கத் தொழகிற்றிராகில் கலியுகம் ஒன்றும் இலையே.

பொ-ரை :- சிவனும் பிரமனும் இந்திரனும் முதலாகத் திரண்ட அமரர் கூட்டங்கள் கண்ணபிரானுடைய விக்கிரஹத்தைப் பொருந்திப் பற்றிக்கொண்டு மிக்க உலகங்கள்தோறும் எல்லாவிடங்களிலும் பரந்திருக்கின்றன; தொண்டீர்! நீங்களும் அவர்களைப் போன்று தொழுவீர்களேயானால், கலியுகத்தின் தோஷங்கள் ஒன்றும் இல்லையேயாம் என்றவாறு.

வி-கு :- குழாங்கள் மேவிப் பரந்தன என்க. அன்றிக்கே, மேவித் தொக்க அமரர் எனக் கூட்டலுமாம்.

ஈடு :- பத்தாம் பாட்டு. 1நீங்கள் அடைகின்ற தேவதைகள் செய்கிற இதனை நீங்களும் செய்தீர்கோளாகில், யுகம் காரணமாகப் பொருந்தி வருகின்ற தோஷங்களும் போம் என்கிறார்.

மிக்க உலகுகள் தோறும் கண்ணன் திருமூர்த்தி மேவி-பரந்திருக்கின்ற உலகங்கள் எங்கும் கிருஷ்ணனுடைய அசாதாரண விக்கிரஹத்தைப் பற்றுகோடாகப் பற்றி. நக்கபிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாகத் தொக்க அமரர் குழாங்கள் எங்கும் பரந்தன-உருத்திரனோடே பிரஹ்மாவும் இந்திரனும் இவர்கள் தொடக்கமாகத் திரண்ட தேவ கூட்டங்கள் எங்கும் ஒக்கப் பரந்து விரிந்த செல்வத்தையுடையன ஆயின; தொண்டீர் ஒக்கத் தொழகிற்றிராகில் கலியுகம் ஒன்றும் இலை-வகுத்தது அல்லாத விஷயத்திலே தொண்டு பட்டுத் திரிகிற நீங்கள், அவர்களோடு ஒக்கச் சர்வேச்வரனை அடைந்து வணங்கப்பெறில், உங்கள் தோஷம் போகையே அன்றிக்கே, யுகம் காரணமாகப் பொருந்தி வருகின்ற தோஷமும் போம் என்கிறார்.

நீங்கள் ஆசரிக்கும் தேவதைகளும் இதையே செய்ய
நீங்களும் அப்படி செய்தீர்கள் ஆனால் –
யுக தர்மம்
த்யானம் முதல் யுகம்
அடுத்த யுகம் -யாகம் -தடுத்த அசுரர் த்ரேதா யுகம் -உண்டே -பஸ்ய சரீராணி
எம்பெருமானை வணங்கினால் யுக கொடுமையும் குறையுமே
குடுமி பிடித்து இழுப்பார்கள் முன்னால்
தேவதைகள் செய்வதை நீங்களும் செய்து யுக கொடுமை தவிரலாமே
ஒக்க தொழுதால் கலி யுகம் ஒன்றும் இல்லை

நக்கபிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாகத் தொக்க அமரர் குழாங்கள்
கண்ணன் திருமூர்த்தியை மேவி” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி ‘நீங்கள்
அடைகிற தேவதைகள்’ என்று தொடங்கியும், “ஒக்கத் தொழகிற்றிராகில்”
என்றதனை நோக்கி ‘நீங்களும் செய்தீர் கோளாகில்’ என்றும், “கலியுகம்
ஒன்றும் இல்லையே” என்றதனை நோக்கி ‘யுகம் காரணமாக’ என்று
தொடங்கியும் அருளிச்செய்கிறார்.

மிக்க லோகம் பரந்த லோகம்
மேவி கண்ணன் அசாதாராண திரு விக்ரஹம் கொண்டு
நக்க பிரான் -உபகராகனா -ஸ்வரூப பிரசித்தி
தேவதா சமூகம் -எங்கும் ஒக்க பரந்து
அப்ராப்த விஷயம் தொண்டு செய்வதை விட்டு விட்டு
எம்பெருமானை பற்றி –
உங்கள் தோஷம் மட்டும் இல்லை கலி யுக தோஷங்களும் போகுமே

கலி யுகம்
பாஷாண்டிகள் காலில் விழுந்து -பார்க்கிறோமே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

மேவித் தொழுது உய்ம்மின் நீர்கள் வேதப் புனித இருக்கை
நாவிற் கொண்டு அச்சுதன் தன்னை ஞான விதி பிழையாமே
பூவிற் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் மலிந்து
மேவித் தொழும் அடி யாரும் பகவரும் மிக்கது உலகே.

பொ-ரை :- வேதங்களிலேயுள்ள பரிசுத்தமான ஸ்ரீ புருஷ சூக்தங்களை நாக்கினாலே உச்சரித்துக்கொண்டு, பக்தி மார்க்கத்தினின்றும் வழுவாமல், பூவும் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் தண்ணீரும் ஆகிய இவற்றாலே நிறைந்தவர்களாய்க்கொண்டு பொருந்தி, அடியார்களை நழுவ விடாதவனான சர்வேச்வரனைத் தொழுகின்ற அடியார்களாலும் பகவர்களாலும் உலகமானது நிறைந்திருக்கின்றது; ஆதலால், நீங்கள் அவர்களை அடைந்து வணங்கி உய்ந்து போகுங்கோள் என்கிறார்.

வி-கு :- உலகு அடியாரும் பகவரும் மிக்கது; நீர் மேவித் தொழுது உய்ம்மின் என்க. ‘நீர்கள்’ என்பதில் ‘கள்’ அசைநிலை. “பிரிந்தவற் கிரங்கிப் பேதுற்று அழுதநம் கண்ணினீர்கள்” (சிந். 1391.) என்றவிடத்துக் ‘கள்’ என்பதனை அசைநிலை என்றார் நச்சினார்க்கினியர். மலிந்து – மலிய; எச்சத் திரிபு. அடியார் என்பதற்கு, இல்லறத்தார் என்றும், பகவர் என்பதற்குத் துறவறத்தார் என்றும் பொருள் கூறுவதும் உண்டு.

ஈடு :- ஒன்பதாம் பாட்டு. 1பகவத்குண நிஷ்டரும் கைங்கர்ய நிஷ்டருமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள், பூமி எங்கும் பரந்தார்கள்; நீங்களும் அவர்களோடு ஒக்க வேறு பயன்களைக் கருதாதவர்களாய் ஆஸ்ரயியுங்கோள் என்கிறார்.

நீர் மேவித் தொழுது உய்ம்மின் – நீங்கள் வேறு பயன் ஒன்றனையும் கருதாதவர்களாய்க் கொண்டு ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவிக்கப் பாருங்கோள். வேதப் புனித இருக்கை நாவிற் கொண்டு – 1வேதத்தில் அவன் விபூதி விஷயமாகப் பரக்குமவற்றை அன்றிக்கே, அசாதாரண விக்கிரஹத்திலும் குணங்களிலும் ஸ்வரூபத்திலுமாகப் பரந்திருக்கிற ஸ்ரீ புருஷசூக்தாதிகளை நாக்கிலே கொண்டு. அச்சுதன் தன்னை-2இவர்கள் நாவிலே கொண்டு மனத்தோடு படாமல் சொன்னால் அதனை மனத்தொடு பட்டதாகக் கொண்டு 3“அவர்களை விடமாட்டேன்” என்னுமவன். ஞானவிதி பிழையாமே-பக்தியினாலே தூண்டப்பட்டுச் செய்கின்ற காரியங்களில் ஒன்றும் தப்பாமல். ‘ஞானம்’ என்கிறது, ஞான விசேஷமான பக்தியை. பூவின் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் மலிந்து – பூவோடே கூடின புகை தொடக்கமான சமாராதந உபகரணங்களை மிகுத்துக் கொண்டு. மேவித் தொழும் அடியாரும் பகவரும் மிக்கது உலகம்-அவனை விடாமல் நின்று அடிமை செய்யுமவர்களாலும், குணங்களை அநுசந்தானம் செய்வதற்கு அவ்வருகு ஒன்றுக்கும் ஆற்றல் இல்லாதே இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களாலும் மிக்கது உலகம். என்றது, தொடர்ந்து அடிமை செய்யும் இளைய பெருமாளையும், கிடந்த இடத்தே கிடந்து குணாநுபவம் செய்யும் ஸ்ரீ பரதாழ்வானையும் போலே இருப்பாரே ஆயிற்று உலகம் அடைய என்றபடி. ஆதலால், நீங்களும் மேவித் தொழுது உய்ம்மின் என்க.

அடியார்
பகவர்

‘பகவத் குணநிஷ்டரும்’ என்றது, “பகவரும்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி,
‘பகவத் குண நிஷ்டர்’ என்றது, ஸ்ரீ பரதாழ்வானைப் போன்றவர்களை.
‘கைங்கரிய நிஷ்டரும்’ என்றது, “அடியாரும்” என்றதனைத் திருவுள்ளம்பற்றி.
‘கைங்கர்ய நிஷ்டர்’ என்றது, இளையபெருமாளைப் போல்வாரை என்க.

முக்கோல் பகவர் -த்ரிதண்டம் உயர்வாக தமிழ் இலக்கணம்
நூல் -கரகம் மணி ஆசனம் -முக்கோல் -தொல்காப்பியம் -அந்தணர் இலக்கியம் சொல்லும்
கைங்கர்ய நிஷ்டர் -குண நிஷ்டர்கள் இருவரையும் இப்படி  சொல்லி –
வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் போலே

புனிதமான வேத ரிக்குகள் வார்த்தைகள் -நாவிலே கொண்டு –
அச்சுதன் -கைவிடாத சர்வேஸ்வரன்
ஞான விதி பக்தி மார்க்கம் குறை இல்லாமல்
பூவில் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் கொண்டு சமர்ப்பித்து
பெரிய ஜீயர் எடுத்துக் கொடுக்கும் கைங்கர்யம்
அடியார் பகவர் -இரண்டும் செய்வார்கள் சரீரம் -ஆத்புருஷ சூக்ததிகள் புனித ருக்குகள்
வேதத்தில் விபூதி விஷயமாகவும் உண்டே
அசாதாரண விக்ரஹம் குணம் ஸ்வரூபம் சொல்லும் புனித ருக்குகள்
நாராயண அனுவாஹம் விஷ்ணு சூக்தம் போல்வன நாக்கில் கொண்டு
நாவில் அசஹ்ருதயாமாக கொண்டு சொன்னாலும்
நழுவ விடாதவன் அச்சுதன்

நாவிற்கொண்டு என்பதற்கு, மனத்தொடு படாமல் நாக்கில் மாத்திரமே
கொண்டு என்று வியாக்கியானம் செய்திருப்பதால், வேதப்புனித இருக்கை
நாவிற்கொண்டு அச்சுதன் தன்னை மேவித் தொழுது உய்ம்மினீர்கள் என்று
கூட்டி, “நாவிற்கொண்டு”  என்பதனை, உபதேசிக்கப்படுகின்றவர்களுக்கு
அடைமொழி ஆக்குக. நாவிற் கொண்டு ஞானவிதி பிழையாமே மலிந்து
மேவித் தொழும் அடியாரும் பகவரும் என்று கூட்டற்க. என்னை? எனின்,
பிழையாமல் மேவித் தொழும் அடியார்க்கு, “நாவிற்கொண்டு” தொழுதல்
குற்றமாதல் காண்க.

ஞான யோகம் -கர்மங்களால் ஆராதிக்க படும் சர்வேஸ்வரனை உபாசிக்க
பக்தி -ப்ரீதி பூர்வகமாக செய்வதே
பக்தி ஞானம் முதிர்ந்த நிலை
ஞான யோகமே பக்தி யோகம் -வேறு ஒரு நிலை
ராமன் பிறந்த தேசம் கோசல தேசம் -என்பர் -அயோதியை -அரண்மனை -என்பர்

அந்த அறையில் பிறந்தார் போலே –

ஞானமே பக்தி -ஞானம் என்றது விசேஷமான பக்தியை தான் இங்கே குறிக்கும்
பூவும் -அனைத்தையும் கொண்டு
உபகரணங்கள் விடாமல் அடிமை செய்பவர் -அடியார்
குண அனுபவம் செய்யும் பகவர் –
மிக்க இந்த லோகம் –
இளைய பெருமாள் பரத ஆழ்வான் போலே
இப்படி இருப்பார்கள் நிறைந்து இருக்க
நீங்களும் அடிமை செய்யும்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

  இறுக்கும் இறை இறுத்து உண்ண எவ்வுலகுக்குந் தன்மூர்த்தி1
நிறுத்தினான் தெய்வங்களாக அத் தெய்வ நாயகன் தானே
மறுத் திரு மார்வன் அவன் தன் பூதங்கள் கீதங்கள் பாடி
வெறுப்பின்றி ஞாலத்து மிக்கார் மேவித் தொழுது உய்ம்மினீரே.

பொ-ரை :- தெய்வங்களுக்கு எல்லாம் நாயகனான அந்தச் சர்வேச்வரன் தானே, நீங்கள் கொடுக்க வேண்டிய பொருள்களைக் கொடுத்து, அவர்கள் அருளைப் பெற்று உஜ்ஜீவிக்கும்படி, தன் சரீரத்தையே எல்லா உலகங்கட்கும் தெய்வங்களாக நிறுத்தினான்; ஸ்ரீவத்சம் என்னும் மறுவும் பிராட்டியும் தங்கியிருக்கின்ற திருமார்பையுடையவனான அவ் வெம்பெருமானுடைய அடியார்கள் இசைகளைப் பாடிக் கொண்டு இந்த உலகத்திலே வெறுப்பு இல்லாமல் நிறைந்து வசிக்கின்றார்கள்; நீங்களும் அவர்களை அடைந்து வணங்கி உய்ந்து போகுங்கோள் என்கிறார்.

வி-கு :- உண்ண நிறுத்தினான்; தன்மூர்த்தியை எல்லா உலகுக்கும் தெய்வங்களாக நிறுத்தினான் என்க. பூதங்கள் மிக்கார் என முடிக்க. பொருளை நோக்கி ‘மிக்கார்’ என உயர்திணை முடிபு கொடுத்து ஓதுகிறார். நீர் மேவித் தொழுது உய்ம்மின் என்க.

ஈடு :- எட்டாம் பாட்டு. 2இராஜசராயும் தாமசராயும் உள்ள சேதநர் குணங்களுக்குத் தகுதியாக அடையலாம்படிஇதர தெய்வங்களை உலகம் அடங்கப் பரப்பி வைத்தான்; ஆகையாலே, அவனுடைய அசாதாரண விக்கிரஹத்தில் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் உலகம் அடங்கப் பரந்தார்கள்; நீங்களும் அவர்களைப் போன்று அவனை ஆஸ்ரயிக்கப் பாருங்கோள் என்கிறார்.

இறுக்கும் இறை இறுத்து உண்ண தன்மூர்த்தி தெய்வங்களாக எவ்வுலகுக்கும் நிறுத்தினான்-செய்த பயிருக்குக் 1கடமை இறுக்குமாறு போன்று, உங்களுடைய புண்ணிய பாவங்களுக்குத் தகுதியாக அவ்வவ் தேவதைகளுக்குக் கொடுக்கும் திரவியங்களைக் கொடுத்து ஜீவிக்கைக்காக, எல்லா உலகங்களிலும் தனக்குச் சரீரமாக இருக்கிற தேவதைகளை நிறுத்தினான். என்றது, இராஜாக்கள் ஊர்தோறும் 2கூறு செய்வார்களை வைக்குமாறு போன்று நிறுத்தி வைத்தான் என்பார் ‘நிறுத்தினான்’ என்கிறார். அத்தெய்வ நாயகன் தானே – 3இவ்வுலகிலுள்ளாரோடு அந்தத் தேவர்களோடு வேற்றுமை யற எல்லார்க்கும் ஒக்க நியமிக்கின்றவனாய் இருக்கிற தானே. மறுத் திரு மார்வன் – ஸ்ரீவத்ஸத்தையும் பிராட்டியையுமுடைய மார்வன் என்னுதல்; ஸ்ரீவத்ஸத்தையுடைய அழகிய மார்வையுடையவன் என்னுதல். அவன் பூதங்கள்-அவனுடைய அசாதாரண விக்கிரஹத்தில் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள். கீதங்கள் பாடி வெறுப்பு இன்றி ஞாலத்து மிக்கார்-பிரீதியின் மிகுதியாலே கீதங்களைப் பாடி, ‘சம்சாரத்தில் வசிக்க வேண்டியிருந்ததே!’ என்கிற வெறுப்பு இன்றிக்கே பூமி எங்கும் பரந்தார்கள். நீர் மேவித் தொழுது உய்ம்மின் – 4ஆன பின்பு, நீங்கள் சென்று அவர்களை அடைந்து உஜ்ஜீவியுங்கோள் என்னுதல்; அந்தச் சத்துவ குணத்திலே நிலை நின்ற பெரியோர்களைப் போன்று நீங்களும் வேறு ஒரு பயனைக் கருதாதவர்களாய்ச் சர்வேச்வரனை அடைந்து உஜ்ஜீவித்துப் போகுங்கோள் என்னுதல்.

அசாதாரண திருமேனி யில் ஈடுபட்டு இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் –
ராஜச தாமஸ குணம் உள்ளோருக்கு மூர்த்தி நிறுத்தினான் அத தெய்வ நாயகன் தானே
வரி வசூல் பண அதிகாரிகள் போலே -ராஜாவிடம் தானே போய் சேரும்
இறை-வரி கப்பம் -அனுபவிக்க தனது மூர்த்தி நிறுத்தினான்
தெய்வ நாயகன் தானே
இதை உணர்ந்த -மறு திரு மார்பன் பூதங்கள் -கீதங்கள் பாடி -யார் இடமும் வெறுப்பு இன்றி
ஞாலத்தில் மிகுந்து
அவர்களை மேவி தொழுது உஜ்ஜீவியும்
அவர்கள் மூலம் சர்வேஸ்வரனை தொழுது உஜ்ஜீவிக்கலாம்
ஆறில் ஒரு கூறு ராஜாவுக்கு செலுத்தும் –

எல்லாருக்கும் ஒக்க நியாமகன் தானே
மனிசருக்கு தேவர் போலர் தேவர்க்கும் தேவன் ராஜாதி ராஜா
நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகள் இதர தேவதைகள் –
நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும் –
மறு திரு மார்பன் ஸ்ரீ வத்சம் பிராட்டி உடைய திரு மார்பன்
அசாதாரண விக்ரஹம்
இதில் தோற்று இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் –
பூதங்கள் சப்தம் மீண்டும் இங்கே தமர் முந்திய பாசுரம் –
கீதங்கள் ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே வெறுப்பு இன்றி சம்சாரம் வெறுப்பு இன்றி
பூமி எங்கும் பரந்து -அனைவரையும்திருத்த
அவர்களை தொழுது உஜீவியும்
அநந்ய ப்ரயோஜனராய் சர்வேஸ்வரனை ஆச்ரயித்து உஜ்ஜீவியும்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

  கொன்றுஉயிர் உண்ணும் விசாதி பகைபசி தீயன எல்லாம்
நின்றுஇவ் வுலகில் கடிவான் நேமிப் பிரான்தமர் போந்தார்
நன்றுஇசை பாடியும் துள்ளி ஆடியும் ஞாலம் பரந்தார்
சென்று தொழுதுய்ம்மின் தொண்டீர்! சிந்தையைச் செந்நிறுத்தியே.

  பொ-ரை :- உயிரைக் கொன்று உண்ணுகின்ற நோய் என்ன, பகை என்ன, பசி என்ன, மற்றும் தீயனவாயுள்ளன எவை எவை உன்ளனவோ அவை எல்லாவற்றையும் இவ்வுலகத்தில் விடாமல் நின்று போக்குவதற்காக, சக்கரத்தைத் தரித்த சர்வேச்வரனுடைய அடியார்கள் வந்தார்கள்; வந்து செய்த காரியம் யாது? எனின், இசைபாடியும் துள்ளி ஆடியும் இவ்வுலகத்திலே பெரிதும் பரந்தார்கள்; தொண்டீர்! மனத்தைச் செந்நெறியிலே நிறுத்திச் சென்று தொழுது உஜ்ஜீவிப்பீர்களாக என்கிறார்.

வி-கு :- இவ்வுலகில் நின்று கடிவான் என்று மாற்றுக. போந்தார் பரந்தார் – போந்தார்களாகிப் பரந்தார்கள். போந்தார்: முற்றெச்சம். நன்று பரந்தார் எனக் கூட்டுக. “நன்று பெரிது” என்பது தொல்காப்பியம். தொண்டீர் சிந்தையைச் செந்நிறுத்தித் தொழுது உய்ம்மின் என்க.

ஈடு :-
ஆறாம் பாட்டு, 1எல்லாத் துக்கங்களையும் போக்குகைக்காக ஸ்ரீ வைணவர்கள் உலகமடையப் பரந்தார்கள்; அவர்களோடே நீங்களும் அவனை அடைந்து உஜ்ஜீவியுங்கோள் என்கிறார்.

கொன்று 2உயிர் உண்ணும் விசாதி-சரீரத்தின் பிரிவினைப் பிறப்பித்துப் பிராணன்களைக் கொள்ளை கொள்ளும்படியான வியாதி. அன்றிக்கே, பிராணனைப் பிரித்துச் சரீரத்தை முடிக்கும் வியாதி என்னுதல். இப்பொருளில், உயிர் என்பதற்குச் சரீரம் என்பது பொருள். பகை பசி – 3அப்படிச் செய்யும் பகையும் பசியும். இப்படிப் பிரித்துச் சொல்லுகிறது என்? தீயன எல்லாம் – 4தண்ணியவை எல்லாம். நின்று இவ்வுலகில் கடிவான் – இவ்வுலகில் விடாமல் நின்று போக்குகைக்காக. 5நேமிப் பிரான் தமர் போந்தார்-கையும் திருவாழியுமான அழகிலே தோற்றிருக்குமவர்கள் வந்தார்கள். போந்த நேமிப்பிரான் தமர், நன்று இசை பாடியும் துள்ளி ஆடியும் ஞாலம் பரந்தார்-நன்றான இசை பாடியும், பரபரப்போடு நிருத்தம் பண்ணியும், இப்படிப் பூமி அடையப் பரந்தார்கள். சென்று தொழுது உய்ம்மின்-1அவர்கள் பாடே சென்று அவர்களைத் தொழுது உஜ்ஜீவித்துப் போகுங்கோள் என்னுதல். அவர்களோடே சென்று சர்வேச்வரனை அடைந்து உஜ்ஜீவித்துப் போகுங்கோள் என்னுதல். தொண்டீர் – தக்கது அல்லாத விஷயத்தில் தொண்டுபட்டிருக்கிற நீங்கள். என்றது, 2திருந்துகைக்கு யோக்கியதையுடைய நீங்கள் என்றபடி. 3அது செய்யுமிடத்தில், சிந்தையைச் 4செந் நிறுத்தியே-தொழுத பின்னர் “எனக்கு ஒன்று தா, உனக்கு ஒன்று தருகிறேன்” என்னாமல் வணங்குங்கோள் என்கிறார்.

விசாதி வியாதி
விரோதி தீயன போக்கும் நேமிப்பிரா ன் தமர் -பூதங்கள் முன்பு சொல்லி –
நீங்கள் சென்று சேவித்து உஜ்ஜீவனம் அடைய பாரும்
கொன்று உயிர் உண்ணும் வியாதி
தேக விச்லேஷம்
உயிர்” என்பதற்கு, இரண்டு பொருள்; ஒன்று, பிராணன். மற்றொன்று, சரீரம்.
நேமிப் பிரான் தமர்-ஸ்ரீ ஆளவந்தார் நிர்வாஹத்திலே நித்திய சூரிகள்.
எம்பெருமானார் நிர்வாஹத்திலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்.
கொன்று -பிராணனை அபஹரிக்கும் வியாதி

எல்லாம் போக்குவதருக்கு
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ அடியார்கள் -சரீர ருசியைப் போக்கி
நரகத்தை நாக்கு நெஞ்சே
கட்டி ஹிம்சிக்க -நான் தான் வென்றேன் -என்றாராம் -விட்டு போவதே வேண்டும் –

கணி கண்ணன் விஷயமாக யவ்வன பருவம்
பட்டர் ராஜரணம் -போக ஒன்றும் செய்து கொள்ள வில்லையே
ஆத்மா பற்றிய விஷயங்கள் தான் அருளுவார்கள்

பாவியெனை பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ
பகை யாருமே பகைவன் இல்லை என்று காட்டி அருளி போக்கி
நன்று இசை பாடியும் துள்ளி ஆடியும் -பரந்து
அவர்களை தொழுது -உஜ்ஜீவியும்கோள்
அவர்கள் உடன் சென்று எம்பெருமானை சேவித்து உஜ்ஜீவியும்கோள்
அப்ராப்த விஷயத்தில் தொண்டீர் -திருந்த யோக்யதை உடையவர்கள் நீங்கள்

பாகவதர்களை தொழுது திருமாலை ஆண்டான்
அவர்களை கொழுந்து -கோல் போலே கொண்டு எம்பெருமானை சேவிக்க சொல்கிறார் எம்பெருமானார் நிர்வாகம்

சம்சயம் நீங்கி தேவதாந்தரங்கள் பிரயோசனங்கள் தேடி போனே நீங்கள்
செம்மையாக சிந்தை வகுத்த விஷயத்தில் நிறுத்தி
தொழுது பிரதி பலன் கேட்க்காமல் –

பிரார்த்தனை இன்றி –
கைங்கர்யமாக செய்ய வேண்டும் –
தேஹி -ததாமி சொல்லாமல் –
ஹிருதயம் செம்மையாக
தொழுவதையே [இரயோஜனம்
மடி தடவாத சோறு
சுருள் நாறாத பூ
சுண்ணாம்பு கலவாத சாந்தம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

செய்கின்ற தென்கண்ணுக்கு ஒன்றே ஒக்கின்ற திவ்வுலகத்து
வைகுந்தன் பூதங்களேயாய் மாயத்தினால் எங்கும் மன்னி
ஐயம் ஒன்றில்லை அரக்கர் அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல்
உய்யும் வகை இல்லை தொண்டீர் ஊழி பெயர்த்திடும் கொன்றே.

   பொ-ரை :- இதர விஷயங்களில் தொண்டு பூண்டு இருப்பவர்களே! இவர்கள் செய்கின்றது என்னுடைய கண்களுக்கு ஒரு காரியத்தைச் செய்வதுபோன்று இருக்கின்றது; அது யாது? எனின், இந்த உலகத்திலே ஸ்ரீ வைகுண்டநாதனுடைய அடியார்களேயாகித் தங்கள் இச்சையாலே எங்கும் நிலைபெற்று உங்களையும் கொன்று இந்தக் காலத்தையும் மாற்றி விடுவார்கள் போலே இருக்கின்றது; இதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆதலால், அரக்கர்களாயும் அசுரர்களாயும் பிறந்தவர்களாய் இருப்பீர்களேயானால், உங்களுக்குப் பிழைத்தற்குரிய வழியில்லை என்றவாறு.

வி-கு :- தொண்டீர்! செய்கின்றது என் கண்ணுக்கு ஒன்றே ஒக்கின்றது; இவ்வுலகத்து, வைகுந்தன் பூதங்களேயாய் மாயத்தினால் எங்கும் மன்னிக் கொன்று ஊழி பெயர்த்திடும்; ஐயம் ஒன்று இல்லை; அரக்கர் அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல் (உங்களுக்கு) உய்யும் வகை இல்லை என்று கூட்டுக. மன்னி – மன்னுதலால், கொன்று ஊழி பெயர்த்திடுவார்கள் என்க.

ஈடு :- ஐந்தாம் பாட்டு, 1ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள், அசுர இராக்ஷசரான உங்களையும் முடித்து யுகத்தையும் பேர்ப்பர்கள் என்கிறார்.

செய்கின்றது என் கண்ணுக்கு ஒன்றே ஒக்கின்றது – செய்கிறபடி 2பார்த்தேனுக்கு என் கண்களுக்கு ஒன்று போலே இராநின்றது. என்போலே இராநின்றது? என்றால், இவ் வுலகத்து வைகுந்தன் பூதங்களேயாய் – பகவானுடைய குணங்களுக்கு மேட்டுமடையான சம்சாரத்தில் நித்தியவிபூதியில் இருப்புக்குத் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களேயாய். மாயத்தினால் எங்கும் மன்னி-3“மாயாவயுநம் ஞானம்” என்கிறபடியே, இச்சை என்ற பொருளைக் குறிக்கிற ஞானத்தாலே. இச்சையாலே எங்கும்புகுந்திருந்து. ஐயம் ஒன்று இல்லை-‘இங்கே இருந்தே அவ்விருப்புக்குத் தோற்றிருப்பர்கள்’ என்றதில் ஒரு சந்தேகம் இல்லை. அன்றிக்கே, ‘பேர்த்திடும்’ என்னுமதில் ஒரு சந்தேகம் இல்லை என்னலுமாம். அரக்கர் அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல் உய்யும்வகை இல்லை – இராக்கதத்தன்மை வாய்ந்தவர்களாயும் ஆசுரத்தன்மை வாய்ந்தவர்களாயும் இருப்பார் மனித சரீரத்தை ஏறிட்டுக்கொண்டு, 1ஸ்ரீ வானர சேனையின் நடுவே சுக சாரணர்கள் புகுந்தாற்போலே புகுரப் பார்த்தீர் உளராகில் உங்களுக்கு உஜ்ஜீவிக்க விரகு இல்லை. என்றது, “ஒன்றும் தேவும்” என்ற திருவாய் மொழியைக் கேட்டுச் சம்சாரம் திருந்தினபடி. 2“வாழ் ஆட்பட்டு நின்றீர் உள்ளீரேல்” என்று தேடவேண்டாதே, எல்லாரும் வாழாட்பட்டு, ‘அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல்’ என்று தேடவேண்டும்படியாயிற்று என்றபடி. தொண்டீர் ஊழி பெயர்த்திடும் கொன்றே – 3”பிறர்க்குத் தொண்டு செய்தல் நாய்த்தொழிலாகும்” என்கிற மற்றை விஷயங்களிலே தொண்டுபட்டிருக்க உங்களைக் கல்பந்தானே வருத்திக்கொண்டு, தானும் பேரும் என்னுதல்; அன்றிக்கே, வைகுந்தன் பூதங்கள் உங்களையும் கொன்று ஊழியையும் பேர்ப்பர் என்னுதல்.

ஆசூர உங்களையும் முடித்து –
நல் வழிக் காலம் ஆக்குவார்கள் என்கிறார்கள் –
செய்வது கண்ணுக்கு தோன்ற
அடியவர்களே நிறைந்து -ஞானத்தினால் மாயா =ஞானம்
எங்கும் பரந்து -அரக்கர் அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல் உஜ்ஜீவிக்க வழி இல்லை –

பார்த்தேனுக்கு என் கண்களுக்கு – பார்க்கின்றேனான என்னுடைய
கண்களுக்கு. ‘ஒன்றுபோல இராநின்றது,’ என்றது, “ஒன்றே ஒக்கின்றது”
என்றதற்குப் பொருள். ‘என் போலே இராநின்றது’ என்பதனை, பின்னே
வருகின்ற “ஊழி பெயர்த்திடும்” என்றதனோடு கூட்டுக. என்றது, ஸ்ரீ
வைஷ்ணவர்கள் உங்களையும் கொன்று ஊழியையும் பெயர்ப்பார்கள்
போன்று இராநின்றது என்றபடி. “வைகுந்தன்” என்றதனை நோக்கி
‘நித்திய விபூதியில் இருப்புக்கு’ என்கிறார்.

3. மாயை என்பதற்கு, இச்சை என்பது பொருள். அச்சொல் அப்பொருளில்
வருவதற்கு மேற்கோள், ‘மாயா வயுநம் ஞானம்’என்பது இது, நிகண்டு.

இம்மூன்று சொற்களும் ஒரு பொருளன.
இச்சையாலே-எங்கும் பரந்து சென்று திருத்தவேணும் என்னும்  இச்சையாலே.

எனது கண்ணுக்கு தோன்ற –
பகவத் குணங்களுக்கு மே ட்டு மடையான சம்சாரத்தில் –
நித்ய விபூதியில் இருக்கும் இருப்பில் தோற்று இருக்கும் நித்ய சூரிகள்
இச்சையால் எங்கும் புகுந்து –
மாயா -சம்பவாமி ஆத்மம் -மாயா
சங்கரர் -ந ஜாதாக -பிரமத்துக்கு ஒன்றும் இல்லை -மாயையால் பிறந்தது போலே காட்டுகிறான் இந்த்ரஜாலம்
ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம் -என்று சொல்லி -உள்ளபடி அறிந்தவனுக்கு மோஷம்
மாயா -சங்கல்ப ரூப ஞானத்தினால் அவதரிக்கிறான் இச்சையால் –

இச்சையாலே எங்கும் புகுந்து –
ஐயமும் இல்லை
இங்கும் அடிமைப்பட்டு இருப்பார்கள் -இதிலும் சங்கை இல்லை
பெயர்த்திடும் என்பதிலும் சங்கை இல்லை
அரக்கர் அசுரர் -அவாந்தர பேதம் –
ராஷசர் –
தேவ யோனியில் பிறந்த கெட்டவர் –
மனுஷ்ய யோனியில் பிறந்து கெட்ட குணம் –
சுகர் சாரணர் ராவண ஒற்றர்கள் புகுந்தது போலே –
உள்ளீரேல் -யாராவது இருந்தால் -இல்லை ஆழ்வார் அறிவார்
வாழட் பட்டு நின்றீருள்ளீரேல் -பெரியாழ்வார் தேட வேண்டி இருந்தது –

அவர்களை தேட வேண்டும்படி ஒன்றும் தேவும் கேட்டு சம்சாரம் மாறி –
தொண்டீர் -சப்தாதி விஷயங்களில் -சேவா ஸுவ வ்ருத்தி –
கல்பம்
வைகுந்தம் பூதங்கள் உங்களையும் கொன்று ஊழி பெயர்திடுவர்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடங்கடற் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்க ளேயாய்க்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பலபல பாடி
நடந்தும் பறந்தும் குனிந்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே.

பொ-ரை :- எல்லா இடங்களையும் தமக்கு உரிய இடமாகக் கொண்டுள்ள புறச்சமயங்களை எல்லாம் பறித்துப் போகடுமாறு போன்று, விசாலமான கடலிலே யோக நித்திரை செய்கின்ற சர்வேச்வரனுடைய அடியார்களேயாகிக் கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் பலப்பல இசைகளைப் பாடிக்கொண்டு நடந்தும் பறந்தும் ஆடியும் நாடகம் செய்யாநின்றார்கள்.

வி-கு :- தடம் கடல் பள்ளிப்பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்கள் இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே  ஆய் நாடகம் செய்கின்றன என முடிக்க. பூதங்கள் செய்கின்றன என்க.

ஈடு :- நான்காம் பாட்டு. 1அசைக்க முடியாதவாறு வேர் ஊன்றியிருக்கின்ற புறச்சமயங்களை எல்லாம் வேரோடே அறுப்பாரைப் போன்று எங்கும் வைஷ்ணவர்களேயாகி, பகவானுடைய குணங்களை அநுபவிப்பதனால் உண்டாகின்ற சந்தோஷத்தாலே களித்துத் திரியாநின்றார்கள் என்கிறார்.

இடம் கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே    – பயிர் தேயும்படி களை வளருமாறு போலே சத்துவ குணத்தையுடைய பெரியோர்கள் ஒதுங்கும்படி வளருகின்ற புறச் சமயங்களை எல்லாம் பறித்துப் போகடுவாரைப் போலே. ‘போலே’ என்பான் என்? என்னில், சத்துவ குணமுடைய பெரியோர்கட்குப் ‘பிறரை நலிய வேணும்’ என்ற ஓர் எண்ணம் இல்லையே அன்றோ; 2நெற்செய்யப் புற்றேயுமா போலே, இவர்கள் ஊன்ற ஊன்ற அவர்கள் தாமாகவே தேய்வார்கள் அத்தனை. தடம் கடல் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களேயாய் – 1தாளும் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பிக் கண்வளர்ந்தருளுகைக்கு ஈடான பரப்பையுடைய திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்தருளுகிற அழகை நினைத்து, 2“பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும், காலாழும் நெஞ்சு அழியும் கண்சுழலும்” என்று அதிலே ஈடுபட்டிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களேயாய். கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி நடந்தும் பறந்தும் குனித்தும் – தங்களுக்கு விருப்பமான எல்லாக் காரியங்களுக்கும் தகுதியாம் படி பூமியைக் கைக்கொண்டு, ஒவ்வோர் இடத்திலே இருந்தும், ஒவ்வோர் இடத்திலே நின்றும், பகவானுடைய அநுபவத்தின் மிகுதியால் வந்த களிப்பினால் பலப்பல பாட்டுக்களைப் பாடியும், மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும்படியாக உலாவியும், கால் தரையிலே பாவாதபடி பரபரப்போடு நிருத்தம் செய்தும். நாடகம் செய்கின்றன – இவர்கள் செய்யும் காரியம் இவர்க்கு வல்லார் ஆடினாற் போலே இருக்கை. 3“எம்பெருமானாருடைய நிற்றல் நடத்தல் படுத்தல் முதலியவைகளை நாம் கொண்டாடுமாறு போலேயும், ஆளவந்தாருடைய நடையை அரசன் கொண்டாடினாற் போலேயும் இவர் கொண்டாடுகிறபடி” என்று அருளிச்செய்வர் நஞ்ஜீயர்.

“நெற்செய்யப் புற்றேய்ந்தாற் போல நெடும்பகை
தற்செய்யத் தானே கெடும்”-என்பது, பழமொழி நானூறு. 83.

அத்வைதிகளும் ஆராதனை செய்து -பின் பற்றாமல் -பிரசாரம் பண்ண முடியாதே
ப்ரஹ்மதை தவிர மற்றவை அசத்தியம் அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி -என்பரே
ஆழ்வார்கள் திருவவதாரத்தால் அனைத்தும் சிதைந்து –
முன்பு இடம் கொள் சமயம் –
கடல் வண்ணன் பூதங்கள் கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதங்கள் பாடி நடந்தும் குதித்தும் –
நாடகம் போலே பூதங்கள் -ஆனந்தமாக
எடுதுக்களைவன -களை பிடுங்கி நெல் விளைப்பது போலே –
சாத்விக மதம் -நெல் பாஹ்ய மதம் களை
பறித்து பொகடுவரைப் போலே -என்பான் என் என்னில் –
சாத்விகர் -எடுத்து பொகட்ட வேண்டாதபடி -தங்கள் கார்யம் -நெல் செய்ய புல்  தேயுமா போலே

குணமில்லை -விக்ரஹம் இல்லை என்பார் -மிடற்றை பிடிப்பது போலே உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் –
தன்னடியே நிரசனம் ஏற்படுமே -இத்தால் –
தடம் கடல் -பள்ளி கொண்ட பெருமான்
தாளும் தோளும் -சமன் இலாது பரப்பும் படி -காலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை கேட்டலும்
திருவாய். 8. 10 : 8.–. பெரிய திருவந். 34.
நெஞ்சு உருகி பூதங்கள் -அடியவர்கள்
கிடந்தும் -இஷ்ட செஷ்டிதங்கள்
கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என்று அவன் இருந்தது போலே

இஷ்டப்படி என்ன வேண்டிலும் பண்ணலாம்
கிடந்தும் -இருந்தும் -ஹர்ஷத்தாலே பாடியும்
மனோஹாரியாம் படி உலாவியும்
நிருத்தம் செய்தும்
நாடகம் -வியாபாரம் செயல்கள் -வல்லார் ஆடினால் போல் இருக்க
ஆளவந்தார் நடையை அரசன் கொண்டாடினது போலே
எம்பெருமானார் ஸ்திதி சயனம் நினைத்து ப்ரீதி அடைவது போலே
military dress முக்கியம் போலே polish கூட பார்த்து யுத்தம் செய்பவனுக்கு அனைத்திலும் ஒழுக்கம்
கைங்கர்யம் செய்பவனுக்கும் இப்படி இருக்க வேண்டுமே
கோஷ்டி அலங்காரம் வேண்டுமே

அனுபவித்து கொண்டாடுவது போலே –
நஞ்சீயர் கொண்டாட -வேதாந்தி திருத்தி உம்முடைய பொறுப்பு பட்டருக்கு நியமனம்
நஞ்சீயர் எம்பெருமானாரை முன்பே தர்சித்து கொண்டாடி இருக்கிறார் –

மடித்தேன் -உலாவிஅருளும் அழகை எம்பார் காண கதவு அருகில் இருந்து –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-2-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 17, 2013

திரியும் கலியுகம் நீங்கித் தேவர்கள் தாமும் புகுந்து
பெரிய கிதயுகம் பற்றிப் பேரின்ப வெள்ளம் பெருகக்
கரிய முகில்வண்ணன் எம்மான் கடல்வண்ணன் பூதங்கள்மண்மேல்
இரியப் புகுந்து இசை பாடி எங்கும் இடம் கொண்டனவே.

பொ-ரை :- பொருள்களின் தன்மையை மாற்றுகின்ற கலியுகம் நீங்கும்படியாகவும், பெருமை பொருந்திய கிருதயுகத்தின் தன்மையை யுடைத்தாய்ப் பேரின்ப வெள்ளம் பெருகும்படியாகவும், நித்தியசூரிகளும் புகும்படியாகவும், கரிய முகில்வண்ணனும் கடல்வண்ணனும் எம்மானுமாகிய சர்வேச்வரனுடைய அடியார்கள் இந்த உலகத்தின் மேலே ஆரவாரம் உண்டாகும்படியாகப் புகுந்து இசையோடு பாடி எல்லா இடங்களையும் தங்களுக்குரிய இடங்களாகக் கொண்டார்கள்.

வி-கு :-  நீங்கி, தேவர்கள் தாமும் புகுந்து என்னும் செய்து என்னும் வாய்பாட்டு வினையெச்சங்களைச் செய என்னும் வாய்பாட்டு எச்சமாகத் திரித்துக்கொள்க. நீங்கப் புகப் பெருகக் கடல் வண்ணன்பூதங்கள் மண்மேல் எங்கும் இடம் கொண்டன என்க. பூதங்கள் கொண்டன என்க.

ஈடு :-
மூன்றாம் பாட்டு. 1நித்தியசூரிகளும் புகுந்து பரிமாறும்படி சம்சாரம் அடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களேயானார்கள் என்கிறார்.

திரியும் கலியுகம் நீங்கி – 2“கலியுகத்தில் தந்தையின் வார்த்தையைப் புத்திரன் கேட்க மாட்டான், மருமகளும் மாமியார் வார்த்தையைக் கேட்க மாட்டாள், உடன் பிறந்தவர்களும் மூத்தவன் வார்த்தையைக் கேட்க மாட்டார்கள், வேலைக்காரர்கள் யஜமானன் வார்த்தையைக் கேட்க மாட்டார்கள், மனைவி கணவன் வார்த்தையைக் கேட்க மாட்டாள், இப்படிக் கீழ் மேலாக மாறும்படி ஆகப் போகிறது” என்கிறபடியே, பொருள்களின் தன்மையானது மாறாடும் படியான கலிகாலமானது கழிந்தது. அன்றிக்கே, போவது வருவதாகத் திரிகின்ற கலிகாலம் என்னலுமாம். தேவர்கள் தாமும் புகுந்து-இவ்வருகில் உண்டாக்கப்பட்டவர்களான இந்திரன் முதலான தேவர்கள்; அன்றிக்கே, அவர்கள் சம்பந்தம் சிறிதும் பொறுக்க மாட்டாமல் 3வாந்தி பண்ணும் நித்தியசூரிகளும் அகப்பட ‘இவ்விடம் சம்சாரம்’ என்று பாராமல் புகுந்து என்னுதல். பெரிய கிருதயுகம்பற்றி – கலிகாலம் முதலிய காலங்களால் மறைக்கப்படுதல் இல்லாத 1ஒரு போகியான கிருதயுகத்தையுடையராய். பற்றி – பற்றினவராய்; இது, தேவர்களுக்கு அடைமொழி. 2அன்றிக்கே, ஆப்பான் ‘ஆதி சிருஷ்டியில் கிருதயுகத்தைக் காண் சொல்லுகிறது’ என்பராம். இங்கு, பற்றி என்பதற்குத் தொடங்கி என்பது பொருள். பேர் இன்ப வெள்ளம் பெருக – அந்தம் இல்லாத பேரின்ப வெள்ளம் இங்கே உண்டாகும்படி. பெரிய கிருதயுகம்பற்றிப் பேரின்ப வெள்ளம் பெருக – ஆதிகிருதயுகம் தொடங்கி நடுவுள்ள கலிகாலத்தின் தோஷங்கள் தெரியாதபடி பேரின்ப வெள்ளம் பெருகிற்று. 3‘கிண்ணகம் இத்தைப் பற்றிப் பெருகிற்று’ என்னக் கடவதன்றோ. 4அன்றிக்கே, பற்றி என்பதற்கு, கலியைப் போகப் பற்றி என்றும், கிருதயுகத்தைப் புகுரப் பற்றி என்றும் பொருள் கூறலுமாம். கரிய முகில் வண்ணன் எம்மான் கடல் வண்ணன்பூதங்கள் – 1“மேகஸ்யாமம் – நீருண்ட மேகம்போல் கரிய” என்கிற வடிவைக் காட்டி என்னை எழுதிக் கொண்டாற் போன்று, எழுதிக்கொள்ளும் சிரமஹரமான வடிவிலே தோற்று இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள். மண்மேல் இரியப் புகுந்து – 2பெரிய ஆரவாரத்தோடே சஞ்சரிப்பது நித்திய விபூதியிலே யன்றோ; சம்சாரத்திலே ஆரவாரத்தோடே புகுந்து. இசை பாடி-பகவானை அநுபவிப்பதனால் உண்டாகும் பிரீதியாலே பாடி. எங்கும் இடம் கொண்டனவே – எங்கும் தங்களுக்கு இடமாகக் கொண்டார்கள். புறச் சமயத்தாருக்கும் குத்ருஷ்டிகளுக்கும் இடம் இல்லாதபடி 3சிஷ்யர்களும் சிஷ்யர்களுக்குச் சிஷ்யர்களுமாக எங்கும் பரந்தார்கள். 4“வாநரங்களால் சூழப்பட்டுள்ள மதில் அகழி இவற்றின் பிரதேசங்களை, வானரங்களால் செய்யப்பட்டதுபோல் இருக்கிற பிராகாரமாக அரக்கர்கள் கண்டார்கள்” என்கிறபடியே, பிரதிகூலர்க்கு இடம் இல்லாதபடி ஆயிற்று என்றபடி.

நித்ய சூரிகளும் புகுந்து பரிமாறும் படி சம்சாரம் இங்கேயே ஆன பின்பு –
திரியும் கலி யுகம் -மாற்றி விடும் கலி யுகம் -நீங்கி
கிருத யுகம் போலே ஆனபின்பு இன்ப வெள்ளம் பெருகி
மண் மேல் நெருங்கி புகுந்து இசை பாடி எல்லா இடத்திலும் பரவி
பதார்த்த ஸ்வபாவங்கள் மாறும் படியான கலி யுகம் -திரியும் –
பவிஷ்யதி
நான்கு கால் -ஒவ் ஒன்றாக இப்பொழுது ஒரே காலில் தர்மம் நிற்க

“ந ச்ருண்வந்தி பிது: புத்ரா ந ஸ்நுஷா ந சகோதரா:
ந ப்ருத்யா ந களத்ராணி பவிஷ்யதி அதர உத்தரம்”

என்பது, பாரதம் மோக்ஷ தர்மம்.

முதற்பெருந் தேவெனும் முகுந்தன் பூசனை
அதர்ப்பட ஆற்றிடார், அரிய மாமறை
விதத்தொடு முரணிய விரியும், ஆகம
மதத்தொடு மருவுவர், மாக்கள் என்பவே.
மைந்தர்தம் மாமியர் மாமனார் சொலச்
சிந்தை உண்மகிழ்ந்து தீங்கெனினும் செய்குவர்;
தந்தையர் தாயர்சொற் சார்ந்து கேட்கலர்;
நிந்தனை புரிகுவர்; நிலத்தின் என்பவே.

என்பன, பாகவதம் பன்னிரண்டாங்கந்தம் கலிதன்மம் உரைத்த அத். செய்.
15. 20.

அப்படிப்பட்ட கலியுகம் நீங்கி –
கதவ போய் வருவதாக திரியும் கலி யுகம் நீங்கி சாத்விக குணம் ஒன்றே ஆனபின்பு
தேவர்கள் தாமும் புகுந்து -ஆக்கப்பட்ட இந்த்ராதிகள் மட்டும் அன்றி –
இந்த்ரன் ஸ்தானம் -போலே –
லோக கந்தம் பொறுக்காமல் வாந்தி எடுப்பார்கள் -கால் பாவாமல் -இருப்பர்
ஹவிர்பாவம் வாங்க கையை மட்டும் நீட்டி
நித்ய சூரிகள் ஸ்வர்க்கம் இப்படி பார்ப்பார்கள்
அப்படிப்பட்ட நித்யசூரிகள் இங்கே புகுந்து –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சமர்த்தி -கிருத யுகம் நல்லடிகாலம்
பெரிய கிருத யுகம் -நான்கும் சேர்ந்து ஒன்றாக ஆனதால் பெரிய கிருத யுகம் தானே
1000 தேவ சம்வச்தரம் -10000 தேவ சம்வத்சரம் ஆனதால் பெரிய கிருத யுகம்
ஒரு கோவியான கிருத யுகம்
அன்றிக்கே

மகா பிரளயம் -ஆத்தான் திருவழுந்தூர் அரையர் -அடுத்த கிருத யுகம் தர்க்மம் குறையும்
ஆதி சிருஷ்டியில் உண்டான கிருத யுகம் -பெரிய கிருத யுகம் -தர்மம் சுத்தமாக இருந்ததால் –
அந்தமில் பேர் இன்ப வெள்ளம் இங்கேயே உண்டாகும்படி -உபதேசத்தால் –
கலியை போக பற்றி கிருத யுகம் அடையும் பற்றி
கடல் வண்ணன் பூதங்கள் -கரிய முகில் வண்ணன் –
மேக சியாமள வடிவைக் காட்டி என்னை எழுதிக் கொண்டான் -அது போலே
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் திரு மேனி அழகில் தோற்று

திருமேனிக்கு உவமை சொல்லுமிடத்து இரண்டனுள் ஒன்றனைக் கூறாது,
முகில், கடல் என்னும் இரண்டனையும் சொல்லுவான் என்? என்னும்
சங்கையிலே முன்னையதைத் திருஷ்டாந்தமாக்கி அருளிச்செய்கிறார்
‘மேகஸ்யாமம்’ என்று தொடங்கி.

“மேகஸ்யாமம் மஹாபாஹீம் ஸ்திரசத்வம் த்ருடவிரதம்
கதா த்ரக்ஷ்யா மஹோராமம் ஜகத: சோகநாசனம்”

என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத். 83 : 8.

மண் மேல் -பெரிய ஆரவாரத்தோடு சஞ்சரிப்பது நித்ய விபூதியில் இ றே
ஸ்தானம் பிரதி கூலருக்கு இடம் இன்றி
70 வெள்ளம் வானர சேனை நிறைந்து -இலங்கை நிறைந்து
பரந்ததற்குத் திருஷ்டாந்தம் காட்டுகிறார் ‘வானரங்களால்’ என்று தொடங்கி.

  “கிருத்ஸ்நம் ஹி கபிபி; வியாப்தம் பிராகார பரிகாந்தரம்
தத்ருஸூ ராக்ஷசா தீநா: பிராகாரம் வாநரீகிருதம்”-என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 41; 97.

லோகம் அடைய இப்படி திருந்திற்று

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.