அமுத விருந்து -இராமானுஜ நூற்றந்தாதி வியாக்யானம்–90-நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை -இத்யாதி ..

பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை
தொண்ணூறாம் பாட்டு -அவதாரிகை
இவர் -அஞ்சுவன் -என்றவாறே இவர் பயம் எல்லாம் போம்படி குளிரக் கடாஷிக்க
அத்தாலே நிர்பீகராய் -கரண த்ரயத்திலும் -ஏதேனும் ஒன்றால்-இவ் விஷயத்தில் ஓர் அநு கூல்யத்தை பண்ணி-பிழைத்து போகலாய் இருக்க சேதனர் ஜன்ம கிலேசத்தை
அனுபவிப்பதே என்று இன்னாதாகிறார்-
நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை இந்நீணிலத்தே
எனையாள வந்த விராமானுசனை இருங்கவிகள்
புனையார் புனையும் பெரியவர் தாள்களில் பூந்தொடையல்
வனையார் பிறப்பில் வருந்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்தே – – 90
வியாக்யானம் .- –
தம்மை நினைத்தவர்களுடைய ஜன்மத்தைப் போக்கும் உபகார சீலரான
இவரை நினைக்கிறார்கள் இல்லை .நிகரின்றி நின்ற நீசதையை – 48- உடைய என்னை அங்கீகரித்து-தம்முடைய குணங்களுக்கு தேசிகனாய் வாசகம் இடும்படி பண்ணி -இப்படி யாளுகைக்காக –
இப் பூமி பரப்பு எல்லாம் கிடக்கச் செய்தே -நான் கிடந்த விடம் தேடி வந்த எம்பெருமானாரைத்-தத் குண பிரகாசமான பெரிய கவிகளை தொடுக்கிறார்கள் இல்லை .
தாங்கள் கவி புனைய மாட்டுகிறிலர்கள் ஆகில் அவர் விஷயமாக கவிகளைத் தொடுக்கும்-மகா ப்ராபாவருடைய திருவடிகளிலே பூ மாலைகள் சமர்ப்பிக்கிறார்கள் இல்லை .
இத்தனைக்கும் யோக்யமான ஜென்மத்தை பெற்று இருக்கிறவர்கள் -அறிவு கேடு மிக்கு
ஜன்ம மக்னராய் துக்கப்படா நின்றார்கள் -ஐயோ -இவர்கள் பாக்ய ஹீநதை யிருந்த படி என் – என்று கருத்து –
நினைவார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை -என்று பாடம் சொல்லுவார்கள்
புனைதல் -தொடுத்தல்
வனைதல்-செய்தல் -இத்தால் சமர்ப்பிக்கைக்கையை சொன்னபடி –
வருந்துதல்-துக்கித்தல்
அமுதனார் அருளிச் செய்த இந்த பிரபந்தத்தை  நினைத்தாலே போதுமே -தம் பெருமை மறை முகமாக சொல்லிக் கொள்கிறார்-என்னை ஆளவே வந்தார் -என்னைக் கொண்டு இப்பிரபந்தம் பாடுவிக்கவே -ஆவிர்பவித்தார் –கடாஷித்தே -ஆள்பட வைத்து அருளினார் –
மாந்தர் -மந்த புத்தி –
நினைவார் பிறவியை நீக்கும் பிரான் –பிறவியை நீக்கும் பிரானை நினையார் -என்றுமாம் –
நினைத்தாலே -ஒன்றை நூறாக்கி -அருளும் பிரான் அன்றோ -நிகர் இன்றி இருந்த நீசனை ஆண்டு -அவனே அவதரித்து வந்தாலும் கலங்க வைக்கும் பிரகிருதி -இந்த நீணிலத்தே –கங்கணம் கட்டி வந்து என்னை ஆள் கொண்டாரே
ராமானுஜ சம்பந்தம் அடைய பல வகைகள் உண்டே -ஸ்ரீ பாஷ்யம் கற்று கற்றுவிப்பது மட்டும் இல்லையே -பஞ்ச சம்ஸ்காரம் போதுமே -அடியேன் -ராமானுஜ தாசன் சொன்னாலே போதுமே
தெருளுற்ற வர்களாக ஆகாமல் மருளுற்று பிறவியில் அழுந்துகிறீர்களே -கர்ப்ப ஸ்ரீ மான்களாக இருக்க வேண்டியர்கள் —
————————————————————————–
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை
அவதாரிகை -கீழ்ப் பாட்டில் எம்பெருமானார் உடைய மதிப்பையும் -அவரை ஸ்தோத்ரம் பண்ணாமைக்கு-தமக்கு உண்டான அயோக்யதையும் அனுசந்தித்து -இவ் விஷயத்திலே -நான் ஸ்துதிப்பதாக போர சாஹாச-கார்யத்துக்கு  உத்யோகித்தேன் என்று அணாவாய்த்து -இவர் அஞ்சினவாறே -எம்பெருமானார் –
இவருடைய அச்சம் எல்லாம் தீரும்படி குளிர கடாஷிக்க -அத்தாலே நிர்பரராய் -ஸ்தோத்ரம் பண்ண ஒருப்பட்டு –
இதில் லவ்கிகர் படியை கடாஷித்து -எம்பெருமானார் யோக்யா அயோக்யா விபாகம் அற சர்வரையும்-கடாஷிக்கைக்காக வந்து அவதரிக்கச் செய்தே -இந்த லவ்கிகர் தம்மை ஒருக்கால் ப்ராசுரிகமாக-நினைத்தவர்களுடைய -சோஷியாத பவக்கடலை சோஷிப்பிக்குமவரான -இவரை நினைக்கிறார்கள் இல்லை –
என்னை ரஷிக்கைக்காக நான் இருந்த இடம் தேடி வந்த இவரை -ஈன் கவிகளால் ஸ்துதிக்கிரார்கள் இல்லை –
அப்படி ஸ்துதிக்கைக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றாலும் ஸ்துதிக்கும் அவர்களுடைய திருவடிகளை-ஆராதிக்கிறார்கள் இல்லை -ஐயோ இவற்றுக்கு எல்லாம் உறுப்பான ஜென்மத்தை பெற்று இருந்தும் அறிவு கேட்டாலே
ஜன்ம பரம்பரைக்கு அது தன்னை ஈடாக்கி கிலேசப்பட்டு போனார்களே என்று இன்னாதாகிறார் –

வியாக்யானம்நினையார் பிறவி நீக்கும் பிரானை –

நம்மை ஒருக்கால் நினைக்கை யாகிற ஆபிமுக்யத்தை பண்ணினார்கள் ஆகில் –
பக்த தரனுப்யுபா   ஹ்ர்தம் ப்ரேம்னா பூர்யேவமேபவேத் -என்று சொல்லப் படுகிறவனைப் போலே-அத்தை ஓன்று நூறாகி -பபாத்வாந்த ஷயாயச -என்கிறபடியே அவர்களுடைய ஜன்ம மரண ஆதி  துக்கங்களை-அவர்கள் அருகே செல்லாதபடி நீக்கும் உபகாரகரான  இவரை அறிந்து நினைக்கிறார்கள் இல்லை –
காமாதி தோஷ ஹரமாத்ம பதாஸ்ரிதானாம் -என்று அருளிச் செய்தார் இறே ஜீயரும்
இந் நீணிலத்தே எனை யாள வந்த இராமானுசனை -நிகரின்றி நின்ற நீசதையை உடைய அடியேனை-அபிமானித்து -தம்முடைய குணங்களுக்கு தேசிகனாய் வாசகமிட்டு குண அனுகுணமாக ஸ்தோத்ரம் பண்ணி –
அது தன்னை பிரபந்தீகரிக்கும்படி அமைத்து கொண்டு -என்னை இப்படி ஆளுகைக்கு சர்வேஸ்வரன்வந்து-அவதரித்தாலும் அவனையும் கூட மோகிப்பிக்குமதாய் விச்தர்தமான இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே –
ஏக லஷ்யமாக -அடியேனை ஒருவனையுமே ரஷிக்க வேண்டும் என்று க்ரத தீஷிதராய் -இந்த பூமிப்-பரப்பு எல்லாம் கிடக்கச் செய்தே அடியேன் இருந்த இடம் தேடி வந்து -கோயிலிலே அடியனை அகப்படுத்திக் கொண்ட எம்பெருமானாரை –இரும் கவிகள் புனையார் -இவருடைய விஷயீ காரத்தை பெற்ற பின்பு ஸ்தோத்ர-நிர்மாணத்தில் தங்களுக்கு அதிகாரம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் -செஞ்சொல் கவிகாள் -என்கிறபடியே-அதி போக்யங்களாய் -தத் குணங்களை சுருக்க மொழிய பிரதிபாதிக்குமவையான கவிகளை தொடுக்கிகிறார்கள்-இல்லை -அவருடைய கல்யாண குணங்களை விஸ்தரித்து ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகை யாகிற  வாசா கைங்கர்யத்தையும்-பண்ண மாட்டிற்று இலர் -என்றபடி –புனைதல் -தொடுத்தல் –
புனையும் பெரியவர் தாள்களில் பூம் தொடையல் வனையார் -தாங்கள் கவி புனைய மாட்டிற்று இலர்கள் ஆகிலும்-
வாசா யதீந்திர மனசா வபுஷாச யுஷ்மத் பாதாரவிந்த யுகளம் பஜதாம் குருணாம் -கூராதி நாத குருகேச முகாத்யு பும்ஸாம்-பாதானு சிந்தனபர -என்கிறபடி கரண த்ரயத்தாலும் அவர் பக்கலிலே அதி பிரவணராய் கொண்டு –
நசேத் ராமானுஜேத் ஏஷா  -என்றும் -புண்யம் போஜ விகாசாய -என்றும் -நம பிரணவ மண்டனம் -என்றும் -எதி ராஜோ ஜகத் குரு -என்றும் இத்யாதிகளான கவிகளைத் தொடுக்கும் மகா பிரபாவத்தை உடையவர்களான-ஆழ்வான் ஆண்டான் எம்பார் ஆச்சான் முதலானவர்களுடைய திருவடிகளிலே பரிமள பிரசுரமான புஷ்பங்களை
கொண்டு வந்து மாலைகையாக தொடுத்து சமர்ப்பிக்கிறார்கள் இல்லை -புனைதல் -செய்தல்-இத்தால் சமர்ப்பிக்கையை-சொன்னபடி –
கூராதி நாத குருகேச முகத்யு பும்ஸாம் பாதா நு சிந்தன பரஸ் சத்தம் பவேயம்-என்றும் –
யதீஸ்வர சரஸ்வதீ ஸூரபிதா சயானாம்  சதாம் வஹாமி சரணாம் புஜம் ப்ரணத சாலிந மௌலிந -என்னக் கடவது இறே –பிறப்பில் வருந்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்தே -அஞ்ஞானத்தாலே ஆவ்ர்த்தராய்-கொண்டு த்யாஜ்ய உபாதேய விவேகம் இல்லாதே ஜன்மாதிகளிலே அநாதியாக கிலேசப்படா நின்றார்கள் –
வருந்துதல் -துக்கித்தல் -அஞ்ஞானே நாவ்ர்தம் ஜ்ஞானம் ததோ முஹ்யந்தி சந்தவ -என்னக் கடவது இறே –
ஐயோ இத்தனையும் பண்ணுக்கைக்கு யோக்யமான ஜென்மத்தை பெற்று இருந்தும் இது எல்லாம்-தெளிய மாட்டாதே அறிவு கேடு மிக்கு -ஜன்ம மக்னராய் -துக்கப்படா நின்றார்கள் -இவர்களுடைய-கர்ப்ப நிர்பாக்யதை இருந்த படி எங்கனே -என்று இன்னாதார் ஆகிறார் காணும் -துர்லபோ மானுஷோ-தேஹோ தேஹினாம் ஷன பங்குர  -தத்ராபி துர்லபம் மன்யே வைகுண்ட  ப்ரிய தர்சனம் -என்றும் –
ந்ர்த்தேஹமாத்யம் பிரதி லப்ய துர்லபம்  ப்லவம் ஸூ லயம் குரு  கர்ணதாரம்-மயாநுகூலேந ந பஸ்வ-தேரிதே -புவான் பவாப்த்திம் நதரேத்ச ஆத்மஹா -என்னக் கடவது இறே –மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த-கரணமிவை -என்று இவர் தாமே அருளிச் செய்தார் இறே –
————————————————————————–

அமுது விருந்து

அவதாரிகை
எம்பெருமானார் கடாஷத்தாலே அச்சம் தீர பெற்ற அமுதனார் –
மூன்று கரணங்களுள் ஏதேனும் ஓன்று கொண்டு -எம்பெருமானார் திறத்தில் அநு கூலமான-செயலில் ஈடுபட்டு உய்யலாமே -அங்கன் உய்யாமல் மாந்தர் பிறந்து படும் துன்பத்தில்-அழுந்து கிறார்களே -என்று பிறருக்காக வருந்துகிறார் .
பத உரை –
மாந்தர் -மக்கள்
பிறவியை -நினைப்பவர்களுடைய பிறப்பை
நீக்கும் -போக்கடிக்கும்
பிரானை-உபகாரம் புரியுமவரான இவரை
நினையார் -நினையாது உள்ளனர்
எனை யாள -என்னை ஆட் கொள்ள
இந் நீள் நிலத்தே -இந்த நீண்ட பூ மண்டலத்தே
வந்த -நான் இருக்கும் இடம் தேடி -எழுந்து அருளின –
இராமானுசனை -எம்பெருமானாரைப் பற்றி
இரும் கவிகள் -பெரிய கவிகளை
புனையார் -தொடுத்து  ஏத்தாதவர்களாய் உள்ளனர்
புனையும் -அவரைப் பற்றி கவி தொடுக்கும்
பெரியவர் -பெருமை வாய்ந்தவர்களுடைய
தாள்களில் -திருவடிகளில்
பூம் தொடையல் -பூ மாலைகளை
வனையார் -சமர்ப்பிக்காதவர்களாய் உள்ளனர்
மருள் சுரந்து -அந்த மாந்தர் அறிவு கேடு மிகுந்து
பிறப்பில் -பிறப்பினால் நேரும் இன்னல்களில் அழுந்தி –
வருந்துவர் -துன்புருவர்களாய் உள்ளனரே
வியாக்யானம் –
நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை –
நினைத்த அளவில் பிறவியை நீக்குமவராய் இருக்க -மாந்தர் நினையாது இருக்கின்றனரே –
ஆயாச ஸ்மாரனே கோச்ய-இவன் நினைப்பதில் என்ன ச்ரமம்-என்றபடி -ச்ரமம் இல்லாது நினைந்து இருக்க -பிறவாமை என்னும் பேற்றைப் பெறலாமாய் இருக்க -இழக்கின்றனரே  -இது என்ன பாக்யமின்மையோ -என்று வருந்துகிறார் .
பிறவியை நீக்குதல் -மோஷம் அளித்தல் / பிரான் -உபகரிப்பவர்
ஏதேனும் ஒரு வகையில் தம்மோடு தொடர்பு உடையோர் அனைவருக்கும் வீடு கருதி –
பெரிய பெருமாளை சரணம் அடைந்து -கருதிய வரத்தை -பெற்று உள்ளமையின் -வீடு அளிப்பாராக -தம்மை நினைவாருக்கு எல்லாம் -பிறவியை நீக்கும் -உபகாரத்தை -செய்ய வல்லவரானார் எம்பெருமானார் -என்கை  –
நினைவார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை -என்றும் பாடமுண்டு .
இந் நீள் நிலத்தே எனை யாள வந்த இராமானுசனை –
இவ்வகன்ற நிலப் பரப்பிலே எம்பெருமானார் -மற்ற எந்த இடத்திற்கும் போகாதே -தாம் உள்ள-திருவரங்கத்திற்கு எழுந்து அருளியது -தம்மை ஆட் கொள்வதற்காக தான் -என்று கருதுகிறார் -அமுதனார் .
நிகரின்றி நின்ற நீசனான  தன்னை இவ்விருள் தரும் மா ஞாலத்திலே ஆள்வதில் உள்ள அருமை தோற்ற-இந் நீள் நிலத்தே –என்றார் ஆகவுமாம்-
நிகரின்றி நின்ற நீசனான தான் -எம்பெருமானார் அருளுக்கு இலக்காகி பண்டைய அந்நிலை தவிர்ந்து-அவர் குணங்களை அனுபவிக்க வல்லனாய் அவ அனுபவத்தை இந்நூல் வடிவத்தில்-அடிவத்து தரும்படி பண்ணினதை நினைந்து -எனை ஆள –என்கிறார் .
இரும் கவிகள் புனையார் –
இரும் கவிகள் -பெரும் கவிகள்
கவிக்கு பெருமை யாவது -துதிக்கப் படுவதன் கண் உள்ள குணங்களை உள்ளபடியே புலப்படுத்தலாம் .
புனைதல் -தொடுத்தல்
புனைதலாக கூறவே கவிகள் பூக்கள் எனபது பெற்றோம்
இது ஏக தேச உருவகம்
மகிழ்வுஊட்டுவதாலும் மென்மையாலும் கவிகள் பூக்களாக உருவகம் செய்யத் தக்கன -என்க.
புனையும் பெரியவர் தாள்களில் பூம் தொடையல் வளையார் –
கவித் தொடையல் புனைதற்கு இயலாதவர்கள் பூம் தொடையலாவது சமர்ப்பிக்கலாமே -அதுவும் செய்யாது இருக்கின்றனரே என்கிறார் .
கவித் தொடையல் -புனைதல் தானே இயல்பாக சிலர்க்கு மட்டும் அமைவது ஒன்றாதலின் -எல்லாருக்கும் இயல்வது ஓன்று அன்று -பூம் தொடையல் வனைவதாயின்-யாவர்க்கும் எளிதே -அது கூடச் செய்யலாகாதா -என்கிறார் .
நினைத்தலும் புனைதலும் எம்பெருமானார் திறத்து செய்ய வேண்டியவைகளாகவும்
பூம் தொடையல் வளைதல் -எம்பெருமானாரை கவி பாடும் பெரியவர் திறத்து செய்ய
வேண்டியதாகவும் அமுதனார் அருளிச் செய்வது குறிக் கொள்ளத் தக்கது .
உத்தாரகரான ஆசார்யர் எம்பெருமானார் ஒருவரே ஆதலின்  பிறவியை நீக்குவதற்காக
அவரே நினைக்க தக்கவர் ஆகிறார் ..
எம்பெருமானார் காலத்தில் மற்றவர்கள் தங்களைப் பற்றி இரும் கவிகள் புனைதற்கு
இசையார்கள் ஆதலின் -அவர் ஒருவரைப் பற்றியே இரும் கவி புனைய வேண்டியது ஆகிறது .-பூம் தொடையல் எம்பெருமானார் தாள்களிலே வனையலாமாயினும் -திருவரங்கத்தில் அன்றி மற்ற-மற்ற இடங்களில் இருப்பவர்களுக்கு அது இயலாதாய்–
எல்லா இடத்திலும் எம்பெருமானாரை கவி புனையும் பெரியவர் இருத்தல் கூடுமாதலின் -அவர்கள் தாள்களிலே மாந்தர் அனைவரும் வனைதல் கூற வேண்டிய தாயிற்று .
இங்குப் புனையும் பெரியவரை மட்டும் கூறி நினையும் பெரியவரை குறிப்பிடாதது
கவனித்தற்கு உரியது .நினைத்தால்- பிறர் அறியாது தனித்து செய்யப் படுவதாதலின் நினையும் பெரியவரை-அறிதல் அரிதே -புனையும் பெரியவரையோ அவர்கள் இரும் கவியே காட்டும் ஆதலின் அவர் தாள்களில்-பூம் தொடையல் வளைவது யாவர்க்கும் எளிதாகி விடுகிறது .
இங்கு நினைத்தல்- புனைதல்- வனைதல்கள் -முறையே மனம் வாக்கு காயம் என்று மூன்று-கரணங்களின் செயல்களாக கூறப்பட்டு உள்ளன ..இம் மூன்று செயல்களில் ஏதேனும்-ஓன்று போதும் மாந்தர் பிறப்பில் வருந்தாமைக்கு -அது தோன்ற -நினையார் -புனையார் -வனையார் -என்று தனித் தனியே பயனிலையோடு வாக்கியங்கள் அமைக்கப் பட்டன என்று அறிக .
இங்கே எம்பெருமானாரை நேரே நினைப்பவர்க்கும் -நேரே கவிகளை புனைபவர்க்கும் -எம்பெருமானாரை கவி புனையும்-பெரியவர் தாள்களில் பூம் தொடையல் வனைவாருக்கும் பிறப்பினில் வருந்துவது இல்லை –எனபது தோன்ற
அமுதனார் அருளிச் செய்தமையால் -எம்பெருமானாரோடு நேர் தொடர்பு உடையார்க்கும் மற்றவர் வாயிலாக-தொடர்பு உடையார்க்கும் பேற்றில் வேறுபாடு இல்லை எனபது தெரிகிறது .
முக் கரணங்களின் செயல்களில் ஏற்றத் தாழ்வு இருப்பினும் பேற்றினில் ஏற்றத் தாழ்வு இல்லை-அதற்கு காரணம் இவை பேற்றுக்கு ஹேது வாகாமை-பேற்றுக்கு அடி எம்பெருமானார் சம்பந்தமே -என்று உணர்க –
பிறப்பினில் வருந்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்து
மாந்தர் மருள் சுரந்துய் பிறப்பினில் வருந்துவர் -என்று இயைக்க
மாந்தர் -நினைத்தற்கும் புனைதற்கும் வனைதற்கும் தகுதி வாய்ந்த
மானிடப் பிறவி பெற்றவர்கள் .
மருள் சுரந்து பிறப்பினில் வருந்துவர்
மழை பெய்து நெல் விளைந்தது என்பதில் போல காரணப் பொருளில் செய்தென் எச்சம் வந்ததாக கொள்க
மருள் சுரந்தமையின் -பிறப்பினில் வருந்துவர் -என்றது ஆயிற்று
மருள்-விபரீத உணர்வு
பொருள் அல்லவற்றை பொருள் என்று உணரும் மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு -என்னும் குறளை-இங்கு நினைவு கூர்க
பிறப்பு -பிறப்பினாலாகிய இன்னலுக்கு காரண ஆகு பெயர் .
————————————————————————–
அடியேன் கேள்வி ஞானத்தினால் ஜல்பித்தது –
 அபயம் ஹஸ்தம் /மாசுச /மாம் விரதம் என்பான் அவன்//மந்த காசம் காட்டி பயம் போக்குவான்/
/இவரோ அஞ்சலி ஹஸ்தம் உபதேச முத்தரை//இவர் அஞ்சுவன் என்றவாறே இவர் பயம் எல்லாம் போம் படி குளிர கடாஷிக்க,
 அத்தாலே நிர் பீகராய் கரம த்ரயத்தில் ஏதேனும் ஒன்றினாலே இவ் விஷயத்திலே 
ஓர் அனுகூல்யத்தை பண்ணி- பிழைத்து போகலாய் இருக்க  சேதனர் ஜன்ம க்லேசத்தை அனுபவிப்பதே ! என்று இன்னாதாகிறார் /
//நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன்- முக் கரணங்களால் பகவத் ஆச்ரண்யம் வேண்டும்- ஆச்சர்யரை ஒன்றாலே பெறலாம்/
மாந்தர் -மருள் சுரந்து -தவறாக புரிந்து
மயக்கம் அஞ்ஞானம்-பிறப்பில் அழுந்த -பிறப்பு-கர்மம்-துன்பம் -அழுந்துவர்/
/நினையார்-மனசு -வனையார்-கைகள்  புனையார்- வாசிக –
பிறவியை நீக்கும் பிரான்- விஷ்ணு லோக மார்க்க மண்டப மார்க்க தாயீ -ஸ்வாமி-நினையார்..நடுவில்- எனை ஆள வந்த ராமானுசனை -என்று நடுவில்-

பிரான் என்றதும்- உபகாரத்வம் சொல்ல இதை சொல்கிறார்

திரௌபதிக்கு புடவை சுரந்தது திரு நாமம் இறே /கோவிந்த நாமம் நடுவில்  சொன்னார்/ மாடு கன்று பின் போகும்-தாமோதரனை அறியமுடியுமா-காட்டி பின்பு நாராயணனை/  இரும் கவிகள்-பெரியவர்-கவி புஷ்பம் போல புனையார்-அந்த கைங்கர்யம் முடியா விடில்- புனையும் பெரியவர் தாள் களில் பூம் தொடையல் வனை யார்-இதையாவது பண்ணலாமே –மூன்றில் ஒன்றையும் பண்ணாமல் மாந்தர் இழக்க லாமா

/கடாஷத்தாலே பயம் போக்கி இதை ஸ்வாமி காட்டுகிறார்/பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ-பார்த்தாலே போதும்..செப்பு மொழி 18  உடையாள்-மொழி தெரியா விடிலும் கடாஷம் கிட்டி இருக்கும்/சிந்தையாலும் செய்கையாலும் நினைவாலும் -மூன்றும் வேண்டும்-அங்கு/தூ மலர் தூவி தொழுது வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க-மூன்றும் பண்ணி எதிர் பார்த்து இருக்க வேண்டும் அங்கு–இங்கு ஸ்வாமி சம்பந்ததாலே தான் மோட்ஷம் என்பதால் ஏதானும் ஒன்றாலே நிச்சயம் கிட்டும்.சு தர்மம் பர தர்மம்-கீதை /கர்ம யோகம் கொஞ்சம் பண்ணினால் மோட்ஷம் கிட்டும்-ஞான யோகம் முழுவதும் பண்ணினாலும் கிட்டாது- எல்லாம் அவன் திரு  உள்ளம்  படி தான்/

சேதனர்-ஜன்ம க்லேசம் -அறிவு இருந்தும் கஷ்டமா ?க்லேசம் அனுபவிக்க அறிவு வேணுமே-சைதன்யம் வைத்து வழி தெரிந்து மீழனும்//நினைவார்-நினையார் இரண்டு பாட பேதம்..முக் கரண செயல் சொல்ல – நினையார் புனையார் வனையார் -மூன்றும் வேண்டும் அதனால் இதுவே பிரதான பாடம்../தம்மை நினைத்தவர் கள் உடைய ஜென்மத்தை போக்கும் உபகார சீலர் ஆன இவரை நினைகிறார்கள் இல்லை/

/ஸ்ரீ ரெங்கன் திரு மலை பெருமாள் அழகர் திரு குறுங்குடி நம்பி எல்லோரும் அருளி இருக்கிறார்களே ஸ்வாமி பிரபாவம்///எண்ணிலும் வரும்-என் இனி வேண்டுவன்-ஆழ்வார்/இத்தனை அடியார்க்கு இரங்கும் நம் அரங்கனாய -//நிகர் இன்றி நின்ற நீசதையை-48-உடைய என்னை அங்கீ கரித்து-தம் உடைய குணங்களுக்கு தேசிகனாய்- எடுத்து சொல்லும் படி- வாசகம் இடும் படி பண்ணி

-இப்படியே ஆளுகைக்காக -எனை ஆள வந்த -/அன்னையாய் -என்னை ஆண்டிடும் தன்மை- ஆண்ட விதம்- நின்று தன் புகழ் ஏத்த அருளினான்-கைங்கர்யம் கொள்வதே ஆளுகை/சங்க பலகை கண்ணன் கழலினை பாசுரம் ஏற்றி பண்ணிய கைங்கர்யம்அது போல அமுதனார் இங்கு/-நீள் நிலத்தே- தேடி கண்டு பிடித்தார் நீசனை- வந்த- நான் இருந்த இடம் தேடி  வந்த- -ராமன் வெட்கி தலை குனிந்தான் ரிஷிகள்-காவல் சோர்வால் வந்தது-விபீஷணன் இடமும் அப் பொழுதே இது போல/ஆள வந்தாரும் பெரிய நம்பி மூலம் சென்று-ஸ்வாமி கொஞ்சம் வந்து  மதுராந்தகம்   இடத்தில் தானே அருளினார்../இங்கு கிடந்த இடம் வந்தார்-பிரதம பர்வம் கிடக்கும் -பண்டம் போல சரம பர்வம் தான்  நின்ற இருந்த இடம்./இரும் கவிகள்-தத் குண பிரகாசமான பெரிய கவிகளை- உண்மையான கவிகள்-/சுலபம் ஆனாலும் குணம் அர்த்தத்தால் பெரியவை/அயோத்தியர் கோன் பெரும் தேவி  கேட்டு அருளாய்- கண்ணனா? ராமன்- -பெரும் தேவி என்றால் பெருமைக்கு தக்க-அது போல இரும் கவி பெருமையை காட்ட

/புனையார்- ஏக தேச உருவகம்-பூ புனையார் இல்லை- தாமரையால் அளந்தான் போல /மகிழ் வூட்டுதல் மேன்மை -பூவும் கவியும் -தாங்கள் கவி புனைய மாட்டுகிறிலர்-ஆகில் அவர் விஷயமாக கவிகளை தொடுக்கும் மகா பிரபாவர் உடைய திருவடிகளில் பூ மாலை களை சமர்ப்பிக்கிறார்கள் இல்லை–இத்தனைக்கும் /பொருள் அல்ல வற்றை  பொருள் என்று நினைத்தால் மருள்-பொருள் ஆல்லாத என்னை பொருள் ஆக்கி-பரமனே மருள் என்பர் அத்வைதி/ இங்கு மருள்- மயக்கம் மையல்/மழை பெய்த்து நெல் விளைய போல – மருள் சுரந்து வருந்துவார்கள் –மாந்தர்- இத்தனைக்கும் யோக்யமான பிறவி பெற்றும் அறிவு கேடு மிக்கு ஜன்ம மக்கராய் துக்க படுகிறார்களே-புனைதல்-தொடுத்தல் /வனைதல்-செய்தல் -சமர்ப்பிக்கை//

சோஷித்தல்- வற்றுதல்-உலர்தல்- உப்பு கடலை ராமன்- அம்பு ஏற்ற- சமுத்திர ராஜன் சரண் அடைந்ததும் /ஆதித்ய அச்சுத- வகுள  பாஸ்கரன்-பவ சாகரம்-சம்சார சாகரம்- சோதித்தார்..அவராலும் முடியாததை ராமானுஜ திவாகரன் பண்ணி காட்டினார்/ஆபி முக்கியம்- அவரை நோக்கி திரும்பினாலே போதும்/ஓன்று பத்தாக்கி நடாத்தி கொண்டு போவான் //காமாதி தோஷம் ஹரன் -பிறவியை நீக்கும் பிரான்-பிறவி- கர்ம -அசித்-சம்பந்தம்-காம குரோதம்- நோய் முதல் நாடி//அநந்த கிலேச பாஜனம் -இதனால் தானே அதை ஒழிப்பார்/

/அளியல் நம் பையல் -என்று அபிமானித்து -இது தான் ஸ்வாமி பண்ணிய உபகாரம்-அமுதனாருக்கு-ஆழ்வான் திருவடிகளில் காட்டி கொடுத்து//தூமணி துவளில் மா மணி-போல நல்லவற்றை அடியவர்க்கு காட்டி கொடுத்து அருளினார் //குண அனுபவம் -தெரிய வைத்து பாடவும்- தகுந்தவாறு பிரபந்தம் அருள- இப்படி ஆளுகைக்கு–சர்வேஸ்வரன் வந்து அவதரித்தாலும் அவனையும் மோகிப்பிக்கும்-இருள் தரும் மா ஞாலம்–இவர் ஒருவரை ரஷிக்க தீஷை கொண்டு அடியேன் இருந்த இடம் தேடி வந்து–கவி புனையும் அதிகாரம் இருந்தாலும் புனையார்/-ஆழ்வான் ஆண்டான் பிள்ளான் ஆச்சான் போல்வாரின் திரு வடிகளில் பரிமளம் உண்ட புஷ்ப மாலை சமர்ப்பிக்க வில்லை–ஸ்ரீ த்வாரகை கைங்கர்யம் பண்ணி கொண்டே ஸ்ரீ பாஹவதம்  சொல்லி கொண்டே அவனை நினைத்து கொண்டு இருப்பார்கள்/

/வணக்குடை தவ நெறி-நினைவது-பிறவி நீக்கும் பிரான்- ஸ்வாமி/பாடுவதும் ஸ்வாமி பற்றி புனைவது ஸ்வாமி அடியார்களின் தாள்களை/நினைப்பது உத்தராக ஆச்சர்யரை தான்//குரு பரம்பரை சம்பந்தம்-அடியார்கள் ஸ்வாமி எற்றுவதையே கொள்வார்கள்/தாள்களில் புஷ்பம் சமர்ப்பித்து எங்கும் பண்ணலாமே/வனைவு எங்கு இருந்தாலும் பலன் //நேராக பற்றுதல் அடியாரை பற்றுதல்-ஆகாசம் நீர் சமுத்ரம் போவது போல எந்த தெய்வம் தொழுதாலும் கேசவனையே சேரும்

-நீராய்- கூராழி -நேரே சேவிப்பதே ஏற்றம்- அந்தர்யாமி சேவிப்பதை விட -கீதை -வேதம் வல்லார்களை கொண்டு விண்ணோர் பாதம் தொழுவார்/இங்கு சரம பர்வத்தில் ஆழ்வான் மூலம் பெறுவதே ஏற்றம் //தெளிய மாட்டாமல் -கற்ப நிர் பாக்கியம்-மாந்தர்-அரிது அரிது மானிடராய் பிறத்தல் அரிது-அதற்க்கு மேல் அரிதான ஸ்ரீ -வைகுண்டம் பெற வழியும் தெரிந்து –மாயவன் தன்னை வணங்க  இவை உனக்கு அல்ல -எம்பெருமானாரின் அடியவரை வணங்கத்தான்

————————————————————————–

கந்தாடை  அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: