அமுத விருந்து -இராமானுஜ நூற்றந்தாதி வியாக்யானம்–89-போற்றரும் சீலத்து இராமானுச நின் புகழ்-இத்யாதி ..

பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை
எண்பத்தொன்பதாம் பாட்டு -அவதாரிகை –
போற்றுவன் -என்று புகழ்வதாக ஒருப்பட்டவர் -அது நிமித்தமாக
தமக்கு உண்டான பலத்தை எம்பெருமானார் தமக்கு
விண்ணப்பம் செய்கிறார் –
போற்றரும் சீலத்து இராமானுச நின் புகழ் தெரிந்து
சாற்றுவனேலது தாழ்வது தீரில் உன் சீர் தனக்கோர்
எற்றமென்றே கொண்டிருக்கிலும் என் மனம் ஏத்தி யன்றி
ஆற்ற கில்லாது இதற்கென்னினைவா என்றிட்டஞ்சுவனே – – -89 – –
வியாக்யானம் –
நாளும் என் புகழ்கோ வுன சீலம் -திருவாய் மொழி -9- 3-10 –  -என்னுமா போலே -புகழ்ந்து தலைக் கட்ட-வரிதான சீலகுணத்தை உடையவரே –தேவரீருடைய கல்யாண குணங்களை விவேகித்து லோக பிரசித்தமாம்படி
பேசுவேன் ஆகில் -வசிஷ்ட குணங்களை சண்டாளன் வர்ணித்து பேசுகை -அவற்றுக்கு
அவத்யமாய்த் தலைக் கட்டுமா போலே -அது இழிவாக நிற்கும் ..
அப்படி பேசுகிறதைத் தவறில் -தேவரீர் குணங்கள் தனக்கு உத்கர்ஷமாய் இருக்கும் என்று கொண்டே-இரா நிற்கச் செய்தேயும் -என்னுடைய மனச்சானது -தேவரீர் குணங்களை ஸ்தோத்ரம்
பண்ணி ஒழிய தரிக்க மாட்டுகிறது இல்லை –
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் யேலும் என் நாவினுக்கு ஆற்றேன் –பெரியாழ்வார் திரு மொழி -5 1-1 – –
என்னுமா போலே யிரா நின்றது -என்னுடைய தசை -இதுக்கு தேவரீர்  ஏது திரு உள்ளம்
பற்றுகிறது என்று -பீதனாகி நின்றேன் –
சாற்றுதல்-பிரகாசமாக சொல்லுதல்-
அனைத்து உலகும் உய்ய வந்த ராமானுசா -உய்ய ஒரே வழி உடையவர் திருவடி –
ஆவியையை அரங்க மாலை –அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால் தூய்மை இல்லாத -தொண்டனேன் பாட
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது நான் அஞ்சுவன் என் வசம் அன்று -பெரி ஆழ்வார்-
மாதவா சொன்னதும் வாக்கு தூய்மை பெற்றது பாடினேன் என்றார் இவர்
திருவடி பற்றினாரை தம்மைப் போலே ஆக்கும் சீர் -த்ருணீக்ருதி அச்சுதன் -திருவடி உமக்கு -உமது திருவடி உம் அடியார்க்கு
————————————————————————–
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை
அவதாரிகை -கீழ்ப் பாட்டிலே வேத ப்ரதாரகராய் -லோகத்தார் எல்லாரையும் விபரீத ஞானராக பிரமிப்பித்து
நசித்துப் போந்த குத்ருஷ்டிகள் ஆகிற புலிகளை -பக்னர் ஆக்குக்கைக்கு அவதரித்த -வலி மிக்க சீயமான
எம்பெருமானாரை -ஸ்துதிக்கிறேன் என்று ஸ்வ அத்யாவசாயத்தை ஆவிஷ்கரித்து  -இதிலே -தம்முடைய
பூர்வ வ்ர்த்ததை அனுசந்தித்துக் கொண்டு -புகழ்ந்து தலைகாட்ட வரிதான சீல குணத்தை உடையரான
எம்பெருமானார் உடைய திரு முக மண்டலத்தை பார்த்து -மகா பிரபாவம் உடைய தேவரீரை -அத்யந்த
அதமனான நான் ஸ்துதிக்கை தேவரீருக்கு அவத்யமாய் தலைக் கட்ட கடவது ஆகையாலே ஸ்துதியாது
ஒழிகையே தேவரீருக்கு அதிசயம் இறே   -ஆனாலும் ஸ்தோத்ரம் பண்ணாது ஒழியில் என்மனசு ஆறி இராது –
இப்படி ஆன பின்பு -மூர்க்கு பேசுகின்றான் இவன் -என்று தேவரீர் திரு உள்ளத்தில் என்ன வோடுகிறதோ என்று நான் அத்தை
நினைத்து எப்போதும் பீதனாய் நின்றேன் என்று விண்ணப்பம் செய்கிறார் –
வியாக்யானம் -போற்றரும் சீலத்து இராமானுச -எத்தனையேலும் தரம் உடையார்க்கும் ஸ்துத்துதித்து தலைக் கட்ட அரிதான –
சீல குணத்தை உடைய எம்பெருமானாரே -இவருடைய சௌசீல்யம் பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் – ஊமை -முதலானவர்கள்
இடத்தில் காணப்பட்டது இறே -நாளும் என் புகழ் கோ வுன சீலமே -என்றும் சீல ஏஷா -என்றும் சொல்லப்படுகிற சர்வேஸ்வரன்
உடைய சீல குணத்தை புகழ்ந்து தலைக் கட்டிலும் -இவருடைய சீல குணத்தை புகழ்ந்து தலைக்கட்ட அரிதாய் இருக்கும் என்று
 காணும் என்பதே -இவர் திரு உள்ளத்தில் ஓடுகிறது –நின் புகழ் தெரிந்து சாற்றுவனேல் -தத்வே ந யஸ்யம ஹி மார்ணவ ஸீ கராணுஸ்
சக்யோ நமாதுமபிசர்வ பிதா மஹாதயை – என்றும் -யச்யாச்தேமே ஹிமானமாத்மான இவ த்வத் வல்லோ பிப்ரபு -நாலம் மாது மியத்தயா –
என்றும் சொல்லப்படுகிற தம்பதங்களைப் போலே -சேஷோவா சைன்ய நாதோவா  ஸ்ரீ பதிர் வேத்தி சாத்விகை  விதர்க்யாய –
என்கிறபடியே அநந்த அவதாரர் ஆகையாலே பெரு மதிப்பை உடையராய் –
நமத் ப்ரணம மண்டனம் நவ காஷாயா கண்டாம்பரம் த்ரிதண்ட பரிமண்டிதம் த்ரிவித  தத்வ நிர்வாஹம்
த்யாஞ்சித த்ர்கஞ்சவம் தனிதவாதி வாக்வைபாவம்  சமாதிகுண சாகரம் சரணமேமி இராமானுஜம் –
என்கிறபடியே சர்வோத்தாரகரான   தேவரீர் உடைய சௌசீல்ய சொவ்லப்யாதி கல்யாண குணங்களை
நன்றாக தெளிந்து அவற்றை எல்லாரும் அறியும்படி பிரகாசமாய் ஸ்துதிப்பேன் ஆகில்   –
தேர்தல் -ஆராய்தல் –சாற்றுதல்-பிரகாசமாக சொல்லுதல் –
அது தாழ்வு -வசிஷ்டர் குணங்களை சண்டாளன் வர்ணித்துப் பேசினால் அது அவனுக்கு அவத்யமாய்
தலைக் கட்டுமா போலே -நான் பண்ண ஒருப்பட்ட அந்த ஸ்துதி தேவரீருக்கு அவத்யமாய் தலைக் கட்டும் –
இமையோர் பலரும் முனிவரும் புனைந்த கண்ண நீர் சாந்தம் புகையோடு ஏந்தி வணங்கினால் -உன் பெருமை
மாசூணாதோ மாயோனே -என்று பிரதம பர்வத்தில் ஆழ்வாரும்  இப்படி அருளிச் செய்தார் இறே –
ஹந்தத்வதக்ரமகம நஸ்ய யதீந்திர  நார்ஹா -என்று ஜீயரும் வ்யதிரேக முகேன இவ்வர்த்தத்தை அருளிச்

செய்தார் இறே -அது தீரில் -உமக்கு அவத்ய அவஹமான அந்த ஸ்துதியை நான் பண்ணாது ஒழியில் –தீருகை -தவிருகை –உன் சீர் தனக்கு ஓர் ஏற்றம் என்றே கொண்டு இருக்கிலும் -த்ர்ணீ க்ரத விரிஞ்சாதி நிரந்குச விபூதய –

ராமானுஜ பதாம் போஜ சமாஸ்ரயண சாலி ந-என்கிறபடி ஸ்வ ஆஸ்ரிதரான சேதனரை-ததிரராணி த்ர்னாயமேனே-
என்னும்படியான தேவரீர் தம்முடைய சாம்யத்தை கொடுக்கக் கடவ -மகா பிரபாவத்தை உடைத்தான தேவரீர்
உடைய கல்யாண குணங்களுக்கு   ஓர் அதிசயமாய் இருக்கும் என்று இவ்வர்த்ததிலே வ்ய்வசிதனாய் இருந்தேன் ஆகிலும்
என் மனம் ஏத்தி யன்று ஆற்ற கில்லாது -சஞ்சலம் ஹி மன -என்றும் -நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அதி சஞ்சலமாய் அதி சபலமாய் -தேவரீர் உடைய பிரபாவத்தை உள்ள படி அறிய மாட்டாத என் மனசானது -நம்
இவ்விஷயத்தை புகழுகை -உபசாராபதே செனப்பண்ணும் அபசாரம் என்று அறிய மாட்டாதே -தேவரீர் உடைய
குணங்களை அடைவு கெட ஸ்தோத்ரம் பண்ணி  ஒழிய தரிக்க மாட்டுகிறது இல்லை -இதற்க்கு என் நினைவாய் என்று இட்டு –
இப்படிப்பட்ட என்னுடைய சாஹாச உத்தியோகத்துக்கு தேவரீர் திரு உள்ளத்தில் என்னதாக நினைப்பு
இடுகிறதோ என்று கருத்து –அஞ்சுவனே -தேவரீர் உடைய மேன்மையையும் -என்னுடைய தண்மையையும்
அடைவே பார்த்து அஞ்சா நின்றேன் -மூர்க்கு பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் ஏலும் என் நாவினுக்கு ஆற்றேன் –
என்னுமா போலே இரா நின்றது என்னுடைய தசை -இதுக்கு தேவரீர் ஏது திரு உள்ளம் பற்றுகிறதோ என்று
பீதனாக நின்றேன் என்றது ஆய்த்து –
————————————————————————–
 அமுது விருந்து
 அவதாரிகை
போற்ற முற்பட்டவர் -தகுதி யற்ற நான் புகழின்-தவரீர் புகழ் மாசூணாதோ என்று தவிர்ந்து புகழின்
ஏற்றத்தை நிலை நிறுத்தலே நல்லது என்று தீர்மானித்தாலும் -என் மனம் தாங்குகிறது இல்லை .
போற்றியே யாக வேண்டி இருக்கிறது –
தேவரீர் நினைப்பு இவ் விஷயத்தில் எத் தகையதோ -என்று பயமாய் இருக்கிறது -என்று
தம் நிலையை எம்பெருமானார் இடத்தில் விண்ணப்பம் செய்கிறார் .
பத உரை –
போற்றரும் சீலத்து -துதித்து தலைக் கட்ட அரிதான சீல குணத்தை உடைய
இராமானுச -எம்பெருமானாரே
நின் புகழ்-தேவரீருடைய கல்யாண குணங்களை
தெரிந்து -சீரியவை என்று பகுத்து அறிந்து
சாற்றுவனேல்-நாடறியப் பேசினால்
அது -அவ்விதம் பேசுவது
தாழ்வு -தேவரீர் குணங்களுக்கு இழிவாகும்
அது -அங்கனம் பேசுவதை
தீரில்-தவிர்ந்தால்
உன் சீர் தனக்கு -தேவரீர் கல்யாண குய்னங்களுக்கு
ஓர் ஏற்றம் -ஒரு சிறப்பு
என்றே -என்பதாகவே
கொண்டு -எண்ணிக் கொண்டு
இருக்கிலும் -துதிக்காமல் இருந்தாலும்
என் மனம் -என்னுடைய உள்ளம்
ஏத்தி அன்றி -துதி செய்து அல்லது
ஆற்றகில்லாது -தவிக்க மாட்டாதாய் உள்ளது
இதற்கு-இவ்விஷயத்தை பற்றி
என் நினைவாய் என்றிட்டு -என்ன நினைத்து அருளுகிறீர் என்பதை முன்னிட்டு
அஞ்சுவன் -பயப்படுகிறேன்
வியாக்யானம் –
போற்றரும் –இராமானுச –
சீலம் எல்லை இல்லாதவர் ஆதலின் -அக்குணம் புகழ்ந்து தலைக் கட்ட அரிதாய் ஆயிற்று –
ஆழ்வானும் ஆசைப் படும் வகையில் -ஊமை  ஒருவனோடு பழகி -தம் தாளை அவன் மத்தகத்திலே வைத்து –
உய்வித்த வரலாற்றினால் -எம்பெருமானார் சீலம் -எல்லை கடந்தமை அறியலாம் –
பகவானுடைய சீல குணத்தை -நாளுமென் புகழ்  கோ உன சீலமே – என்று நாம் ஆழ்வார் போற்ற அரிதாக கூறினார் –
பகவான் மனிசர் பிறவி யிற்றொன்றி கண் காண வந்ததை –சீல க ஏஷ-இது என்ன சீலமோ -என்று போற்ற அரிதாக
கூறினார் ஆழ்வான் .அவர் சரண் கூடிய அமுதனாரோ எம்பெருமானார் சீலத்தை போற்ற அரிதாக அருளிச் செய்கிறார் .
நின் புகழ் தெரிந்து –அது தாழ்வு –
புகழ்-குணங்கள்
தெரிதல்-புகழின் தனித் தன்மையை விவேகித்து பார்த்தல்
எம்பெருமான் புகழினும் -எம்பெருமானார் புகழின் வீருடமை யை உணர்ந்து பேசினேன் ஆயின்
அது அக் குணங்களுக்கு தாழ்வாய் தலைக் கட்டும் -என்றபடி .தூயவர் குணங்களை வாக்கு தூய்மை இல்லாத
தீயவனாகிய நான் பேசிடில் என் சம்பந்தத்தினாலே -அக் குணங்களும் சிறப்பினை
இழந்து இழிவுறுமன்றோ –   -சாற்றுவனேல் என்பதனால் சாற்றுதலில் உள்ள அருமை தோற்றுகிறது –
சாற்றுதல்-பறை சாற்றுதல் என்பது போல உலகு அரிய சொல்லுதல் .
ஏகாந்தமாய் சொல்லிடில் பிறர் அறியாமையாலே குணங்கள் இழிவுறா-
சாற்றிடிலோ இழிவுறுதல் தப்பாது -என்பது கருத்து .
அது தீரில் —கொண்டிருக்கிலும்
நான் துதிப்பதனால் குணங்களுக்கு ஏற்றம் ஏற்படப் போவதில்லை
துதிப்பதை விட்டு விட்டால் இழிவினின்றும் தப்பி அவைகட்கு ஒரு மேன்மை உண்டாகும்
என்று துதிக்காமல் இருந்தாலும் -என்றபடி –
கொண்டிருத்தல்-கருத்துக் கொண்டு வாளா இருத்தல்
என் மனம் –ஆற்றகில்லாது
நான் துதிப்பதை விட்டு விட்டாலும் என் மனம் துதிக்காமல் இருப்புக் கொள்ள மாட்டாதாய் உள்ளது .
தேவரீர் இடம் ஈடுபட்டு -துதிக்க முற்படும் என் மனத்தை என்னாலேயே கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை –
அத்தகைய முறையில் -பள்ள மேடையில்  நீர் பாய்வது போலே -என் மனம் தேவரீர் விஷயத்தில்
பாய்கிறது என்பது கருத்து .
குணங்களுக்கு ஏற்படும் இழிவு கருதி துதியினின்றும் மீளுகிறேன் –
துதித்தால் அன்றித் தரியாத மனம் என்னால் அடக்க ஒண்ணாமையின் மீண்டும் துதியில் மூளுகிறேன்
என் கருவி மனம் -என் வசத்தில் இல்லை –
கருவியின் வசத்திலேயே நான் உள்ளேன் என்கிறார் .
இதற்கு என் நினைவாய் –அஞ்சுவனே
வேண்டாம் என்று இருப்பினும் மனம் கட்டுக்கு அடங்காமையாலே நான் பேச முற்படுவதான
உண்மை நிலை நெஞ்சில் படாது -சாற்றுவனேல் அது தாழ்வு -என்பதும் –
ஏத்தி இன்றி என் மனம் ஆற்ற கில்லாது -என்பதும் முரண்பட்ட பேச்சுக்கள்
இவை மூர்க்கத் தனத்தினால் பேசுபவை என்று கருதி முனிதரோ என்று பயபடுகின்றேன்
என்றபடி –
பெரி யாழ்வார் வாக்குத் தூய்மை யிலாமையினாலே மாதவா வுன்னை வாய்க் கொள்ள மாட்டேன்-நாக்கு  நின்னை யல்லால் லறியாது நனதஞ்சுவன் என் வசமன்று
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் யேலும்
என் நாவினுக்கு ஆற்றேன் — 5-1 1- –  என்று அருளிச் செய்தது இங்கு ஒப்பு நோக்கத் தக்கது ..
————————————————————————–
அடியேன் கேள்வி ஞானத்தினால் ஜல்பித்தது –

-சிறகுகின் கீழ் அடங்காத பெண்ணை பெற்றேன்-பராங்குச நாயகி தாயார் புலம்ப -/பெண்  அவன் பின்னே போனாள் அங்கு-ராமன் பின் சென்றது தசரதன் கண்களும்/அது போலே அமுதனாரும் மனமும் போனது எம்பெருமானார் சீல குணங்களின் பின்னே–போற்ற அரியவனே-//பாடாமல் இருந்து விட்டால் சீர் தனக்கு ஏற்றம் என்று கொண்டு இருந்தாலும்//என் மனம் ஏத்தாமல் இருக்காது-இதற்க்கு உன் திரு உள்ளத்தில் என்ன நினைவு–என்று அஞ்சுகிறேன் ஸ்வாமி என்கிறார்.மூர்கர் என்று சிரிப்பாயா ?..ஏற்றினால் தாழ்வு  என்றேன்– ஏற்றவும் செய்கிறேனேநாளும் என் புகழ் கோ வுன சீலம் -திரு வாய் மொழி -ஆழ்வார் அருளியது போல் -/குகன் – நின்னோடு ஐவர் ஆனோம்-பெருமாள் சீல குணம் -ஏழை எதலன் கீழ் மகன் என்னாது–புகழ்ந்து தலை கட்ட அரிதான சீல குணத்தை உடையவரே !

தேவரீர் உடைய கல்யாண குணங்களை விவேகித்து-லோக பிரசித்தம் ஆகும் படி பேசுவேன் ஆகில்/வேடர் தலைவன் குரங்கு கூட்ட  தலைவன், ராஷச தலைவன்- போல .அங்கு -ராமன்-இங்கு ராம அனுஜனோ – ஊமைக்கும் அருளி ஆழ்வான் கூட ஊமையாக பிறக்காமல் எல்லாம் கற்றும் என்ன பலன் என்றாரே-–அந்த சீல குணங்களை-தெரிந்து கொண்ட பின்பும்–பேச வந்தேனே-சாற்றுவனே-பறைதல்- லோகம் எல்லாரும் தெரியும் படி பிரபன்ன காயத்ரியாக பாட வந்தேனே

-வசிஷ்ட குணங்களை சண்டாளன் வர்ணித்து பேசுகை அவற்றுக்கு அவத்யமாய் தலை கட்டுமா போல-அது-இழிவாக இருக்கும்..அப் படி பேசுகை தவறில் -தீரில்-தேவரீர் குணங்கள் தனக்கு ஓர் உத்கர்ஷமாய் இருக்கும் என்று கொண்டே-வாழா இருக்கிலும்-பேசாமல் இருந்தாலும்-என் உடைய மனசு தேவரீர் குணங்களை ஸ்தோதரம் பண்ணி ஒழிய தரிக்க மாட்டுகிறதில்லை//மூர்க்கு பேசுகின்றான்  இவன்என்று முனிவா யேலும்  என் நா வினுக்கு ஆற்றேன்-வாக்கு தூய்மை இல்லாததால்-பெரிய  ஆழ்வார் திருவாய் மொழி –5-1-1-வாக்கு தூய்மை இல்லாமை-  பகவத் சந்நிதானத்தில் அசத்தியம் பேசுதல் –தேவதாந்தர பஜனை -பிரயோஜனான்தரம்  கூடாது போல்வன /

–இந்த  பாசுரம் முதல்  பெரிய வாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் கிடைக்கப் பெற்றோம்-இதற்க்கு  முன் வரை  கிடைக்காததால் மா முனிகள் அருளி இருக்கிறார்-அதே நடையில் எழுதி முடித்தார்/அது  போலே இங்கும் -என் வசம் இல்லை.. மூர்கர் என்று முனிந்தாலும் ..என் நா பாடாமல் நிற்காது..அது போல என் உடைய தசை .இதற்க்கு தேவரீர் எது திரு உள்ளம் படுகிறது  என்று -பீதனாகா நின்றேன்–சாற்றுதல்-பறை சாற்றுதல்-பிரகாசமாக சொல்லுதல்/என் உடைய மூர்க்க தனம் தான் இது ../மாதரார் வலையில்-பட்டு அழுந்துவேனாக போந்து முன்பு எல்லாம் -ஆத்மாவை வெய்யில் வைத்து உடலை நிழலில் வைத்து இருந்தேன் பூர்வத்தில்-ஸ்வாமி கடாஷத்தால் -இன்றோ சரம பர்வத்தின் எல்லை நிலத்தில் இருக்கும்படி வைத்து அருளினீர்

பன்னலார் பயிலும்  பரனே -மொழியை கடக்கும் பெரும் புகழான்-கூரத் ஆழ்வான் திருவடிகளில் ஆஸ்ரயிக்கப் பட்டேன்/ஸ்வாமி யை பேசி முடிக்க முடிய வில்லை என்று சொல்ல வில்லையே-சீரை -சீல குணம் ஒன்றையே போற்ற  முடியாது என்கிறார்/

திரு முக மண்டலம் பார்த்து- கிட்டே இருக்க வைத்தீரே -சீலம் குணம் தானே இது- எல்லாம் உமக்கு ச்வாபம் //உன்னை நான் பாடாமல் இருந்தால் தானே உனது பிரபாவம்–மனசு என் வசம் இல்லை-மூர்க்கர்-சொல்வதற்கும் செய்கைக்கும் பொருத்தம் இல்லையே -கடல் வண்ணா கதறுகின்றேன் –-கர்ம ஞான பக்தியாதிகள் ஒன்றும் இல்லை.-கதறத் தான் தெரியும்-,குளித்து மூன்று அனலை ஓம்பும் குறி  கொள் அந்தணமை  ஒழித்து விட்டேன்-கர்ம யோகம் இல்லை என் கண் இல்லை நின் காணும் பக்தனும் அல்லன்-ஞான பக்தி யோகம் இல்லை/களிப்பது என் கொண்டு நம்பி-குண பூரணனே-

கடல் வண்ணா -காதுகன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு உண்டே /கதுருகின்றேன்-/ஏரார் விசும்பில்  அவன் இருப்பு அரிதா கும்படி கூப்பிட்டார்/பிர பன்னன்மார்பில் கை வைத்து உறங்க பிராப்தி-ஏன் கதருகிரீர்–

போற்றரும் சீலத்து ராமானுச- நேராக முகத்தை பார்த்து அருளும் படி உள்ள சீல குணம்/யாராலே போற்ற -மிக ஸ்துதித்து தலை கட்ட வல்லாராலும் பேசி முடிக்க மாட்டாத சீல குணம்/பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசரை -உயர்ந்த அரங்கனின்  கரியவாகி புடை –கண்களை  காட்ட சொல்லி/மிலேச்சனும் பக்தன் ஆனால் -/காய சுத்தி அன்ன சுத்தி ஸ்தல சுத்தி பண்ணின-ஆச்சார்யா ஹ்ருதய ஸ்ரீ சூக்தி

—காய சுத்தி- தவராசன் படி துறை- பாடிய வாளன் படி துறை- மோட்ஷம் திரு மங்கை ஆழ்வார் கேட்டு பெற்றது-திரு மங்கை மன்னன் படி துறை/ அடுத்து கீழ் பக்கம் ஆள வந்தார் படி துறை -அடுத்து தவராசன் படி துறை/தொட்டு கொண்டு கிழக்கே  வரும் காவேரி-தவத்துக்கு ராசா எதிராஜர்–தவராசன் படித்துறை -கேசவ பெருமாள் சந்நிதி இருந்ததாம் பக்கம்/மாட வீதி/பிரதஷணம் பண்ணி வடக்கு வாசல்- மடம் எழுந்து அருளி வருவார்-தாசரை பிடித்து கொண்டு எழுந்து வருவாராம்-/  காயத்தை சுத்தி பண்ணி கொள்ள-/வூமை தம் திருவடி தாமரைகளை பாதுகை உடன் சேர்த்து அந்த பேற்றை தாம்  பெறவில்லையே -கூரத் ஆழ்வான்/போற்ற அரும் சீலம்/என்றும் சீல கை ஈச -சீல  ஏஷ-சர்வேச்வரனின் சீலத்தை பாடி முடிக்கலாம்-ஸ்வாமி சீலத்தை –மகிமை மகா ஆரணவம்–திவலை கூட ப்ரஹ்மாதிகள் அறியார் /சேஷோவா-சேன நாதீவா-உடையவர் என்பதால் -ஸ்ரிய பதிக்கு தான் தெரியும்-.விசாரம் பண்ண வேண்டும் ஸ்வாமி இடம் மட்டுமே-நமது பிரணவ மண்டனம் நவ காஷாய திரி தண்ட பரி மன்டிதம் திரி தத்வ நிர்வாககம்-தயாஞ்சித–வாக் வைபவம் சம தம குண சாகரம் சரணம் -/-புலிங்க விருத்தாந்தம் புலி வாய் மாமிசம் சாப்பிட்டு கொண்டே பறவை சாகாசம் பண்ணாதீர் என்று சொல்வது போல/-ஆச்சார்யர் நினைப்பதை செய்வார்கள் சொல்வார்கள்/தெரிந்து தெளிந்து -தேர்ந்து ஆராய்ந்து சாற்றுவது-அவத்யமாய் தலை கட்டும்/வசிஷ்டரை சண்டாளன் பாடுவது போல/இமையோர் -உன் பெருமை மாசூணாதோ மாயனே–வள வேழ் உலகில் ஆழ்வார்-நிலை போல் நைச்ய  அனுசந்தானம்- நினைந்து நைந்து-பொய்யாக யசோதை நப்பின்னை நித்யர் பண்ணுவது எல்லாம் பண்ணி-வானோர் இறை- ஏழு உலகுக்கும் வித்து -வானோர் இறை-

அவர்கள் சொல்ல சொன்னேன் நீ ஏமாந்து போனாய்../வானோர்க்கு -இறை -அறிவினையேன்-குறுக்கே மயர்வற மதி நலம் அருளினது சொன்னது போல-இங்கு வினைகளை – -களவேழ்  வெண்ணெய்  தொடு உண்ட கள்வா என்பன்-யசோதை போல சொன்னேன்-பின்னைக்காய் வல்லான் ஆயர்  தலைவனாய் ..எந்தாய் என்பன் நினைந்து நைந்தே–பின்னை போலவும் நினைந்து சொல்லி ஏமாற்றினேன்/

பேச வந்ததே தவறு தான் – அதை கூட ப்ரஹ்மாதிகள் சொல்லாம்- நானும் சொன்னேனே-இமையார் பலரும் முனிவரும் புனைந்த கண்ணி    நீர் சாந்தம் புகையோடு ஏந்தி வணங்கினால்

. நினைந்த எல்லா பொருள் கட்கும்  வித்தாய் முதலில் சிதையாமே–மனம் செய் ஞானத்துன்  பெருமை மாசூணாதோ மாயோனே-என்றால் போலே-அது தீரில்-தவிர்ந்தால்-உன் சீர் தனக்கு ஏற்றம் என்று கொண்டு இருந்தாலும்-– சீர் எப்படி பட்டது-ராமானுஜ பதாம்புஜம் கிடைத்தால் பிரம்மா லோகமும் த்ருணம் போல நினைக்கும்

–யோ நித்யம்- அச்சுதம் பதாம் புஜ யுகம வியாமோகம்-சாம்யத்தை கொடுக்க கடவ மகா பிரபாவம்-உள்ள சீர்/நமக்கே தன்னை தரும் கற்பகம் /இதை தெரிந்து இருந்தேன்

-இருந்தும் அதி சஞ்சலமாய் அதி சபலமாய், நின்ற வா நில்லா நெஞ்சு-/செல்கின்றது என் நெஞ்சமே-திரு குறுங்குடி நம்பியை கண்ட பின்-மனசும் கண்ணும் ஓடி எம்பிரான் திரு வடி கீழே-என் நெஞ்சினாரும் அங்கே   -ஒழிந்தார் இனி யாரை கொண்டு உசா துணை –

அந்தி காவலன் .தமியேன்/உபசாரம் என்ற பெயரால் பண்ணும் அபசாரம் -அடைவு கெட ஸ்தோத்ரம் பண்ணாமல் தரிக்காது மனசு// மெய் வார்த்தை விட்டு சித்தர் கேட்டு இருப்பார்–கேட்டு அதன் படி அனுஷ்ட்டிப்பர்/–அது போல இங்கும்- ஏற்றம் என்று  கொண்டு இருக்கிலும்-வாழா இருக்கிலும் என்று கொள்ள வேண்டும்../ஆவி அரங்க மாலை தூய்மை இல் தொண்டனேன்-அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாய்-திரு மங்கை ஆழ்வார்/காக்கை வாயிலும்  கட்டுரை கொள்வர்/நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது நான் அஞ்சுவன் என் வசம் அன்று -பெரி ஆழ்வார்

———————————————————–

 

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: