அமுத விருந்து -இராமானுஜ நூற்றந்தாதி வியாக்யானம்–85-ஓதிய வேதத்தின் உட் பொருளாய் -இத்யாதி ..

பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை –
எண்பத்தஞ்சாம்பாட்டு -அவதாரிகை
இராமானுசன் தன்னைக் கண்டு கொண்டேன் —அவன் தொண்டர் பொற்றாளில் தொண்டு கொண்டேன் -என்றீர் –
இரண்டில் உமக்கு ஊற்றம் எதிலே என்ன –
எம்பெருமானாருக்கே அனந்யார்ஹ்யமாய் இருப்பார் திருவடிகள் ஒழிய
என் ஆத்மாவுக்கு   வேறு ஒரு பற்று இல்லை -என்கிறார் –
ஓதிய வேதத்தின் உட் பொருளாய் அதன் உச்சி மிக்க
சோதியை நாதன் என வறியாதுஉழல்கின்ற தொண்டர்
பேதைமை தீர்த்த விராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர்
பாத மல்லால் என்தன் ஆர் உயிர்க்கு   யாதொன்றும் பற்று இல்லையே – – 85- –
வியாக்யானம் –
நாங்கள் அதிகரித்து இருக்கிற வேதத்தின் உடைய ஆந்தர ப்ரமேயமாய் –
சுருதி சிரஸிவிதீப்தே -ஸ்ரீ பாஷ்யம் -என்கிறபடியே -அந்த வேத சிரச்சிலே
நிரவதிகமாக பிரகாசித்து இருக்கிறவனை நமக்கு -நாதன் -என்று அறியாதே –
வ்யத்ரிக்த விஷயங்களிலே -தொண்டு பட்டு உழன்று -திரிகிறவர்கள் உடைய
அப்ராப்த விஷய பஜனத்துக்கு அடியான -அஞ்ஞானத்தை போக்கி யருளின –
எம்பெருமானாரைத் தொழுகையே நிரூபகமாம் படி யான பெருமையை
உடையவர்களுடைய திருவடிகளை ஒழிய -என் ஆத்மாவுக்கு
வேறு  ஏதேனும் ஒரு அபாஸ்ரயமில்லை –
பேதைமை தீர்க்கும் -என்றும் பாடம் சொல்லுவார்கள் .
ஆர் உயிர்க்கி யாதொன்றும் -என்கிற இடத்தில் ககரத்தின் மேல் ஏறின
இகரமும் குற்றியலிகரம் ஆகையாலே -பல்லுலகியாவும் – 56- என்ற இடத்தில்
போலே வண்ணம் கெடாமைக்கு கழித்து-பூர்வாபர பாதங்களுக்கு ஒக்கப்
பதினாறு எழுத்தாக எண்ணக் கடவது –
பெரியோர் -தொழுகையே காரியமாக கொண்ட பெரியோர் -முற்பட்ட -பெரியவர் தொழுவார் -தொழுது பெரியோர் ஆனவர் பிற்பட்டவர்கள்
பேதைமை -அல் வழக்குகள் பல உண்டே -புண்யம் போக விகாசாயா -ராமானுஜ திவாகரன்
————————————————————————–

பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை

அவதாரிகை -இராமானுசன் –தன்னை கண்டு கொண்டேன் -என்றும் -அவர் தொண்டர் பொற்றாளில்
தொண்டு கொண்டேன் -என்றும் தத் விஷயத்திலும் ததீய விஷயத்திலும் ஈடுபடா நின்றீர் -ஆனால் இவ்விரண்டிலும்
வைத்துக் கொண்டு உமக்கு எந்த விஷயத்தில் ஊற்றம் அதிசயித்து இருக்கும் -என்ன -அருகே இருந்து கேட்டவர்களைக்
 குறித்து -தாம் அதிகரித்துப் போந்த வேதத்தின் உடைய பொருளாய் கொண்டு -அந்த வேத ஸ்ரச்சுக்களான வேதாந்தங்களிலே
ப்ரதிபாத்யனான அவனே நமக்கு வகுத்த சேஷி என்று அறிய பெறாதே அப்ராப்த விஷயங்களிலே தொண்டு பட்டும்
கதாகதங்களாலே இடர்பட்டும் போருகிற சம்சாரிப்ராயருடைய  அறிவுகேட்டை விடுவித்த எம்பெருமானாருக்கு
அனந்யார்ஹரர் ஆனவர்களுடைய  திருவடிகளை ஒழிய என் ஆத்மாவுக்கு வேறு ஒரு அபாஸ்ர்யம் இல்லை என்கிறார் –
வியாக்யானம் -ஓதிய வேதத்தினுட் பொருளாய் –  அஷ்ட வர்ஷம் ப்ராஹ்மன முபநயீத –ஸ்வாத் யாயோத்யதவ்ய —
வேத மநூச்யா சார்யோந் தேவாசி நம நுசாச்தி –ஸ்வாத் யாயா ந் மாப்ரமத -என்கிறபடியே அத்யயன விதி பரதந்த்ரராய்
கொண்டு தாம் அதிகரித்த வேதத்தின் உடைய அவாந்தர ப்ரமேயமாய் -பஜேத் சார தமம் சாஸ்திரம் -என்றும் –
சர்வதஸ் சார மாதத்யாத் -என்றும் சொல்லுகிறபடி சார தமமாய் –அதன் உச்சி மிக்க சோதியை நாதன் என அறியாது –
வேதைஸ் ச சர்வை ரஹ மேவ வேத்ய –என்றும் -வேத வேத்யே பரே பும்சி -என்றும் -வேதே ராமாயனே புண்யே  -என்றும்
ஆதவ் மத்யே ததான் தேச விஷ்ணுஸ் சர்வத்ர கீயதே -என்றும் – உளன் சுடர் மிகு சுருதியுள் -என்றும் -ஸ்ருதி ஸ்ரசி விதீப்தே

என்றும் சொல்லுகிறபடியே-

வேத சிரச்சுகளால் கட்டடங்க பிரதி பாத்யனாய் -ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி -தேஜசாம் ராசிமூர்ஜிதம் –
என்கிறபடியே நிரவதிகமாக பிரகாசிக்கிற சர்வேஸ்வரனை -பதிம் விச்வச்ய -என்கிறபடியே -நமக்கு
பிராப்த சேஷி என்று அறிய மாட்டாதே –உழல்கின்ற தொண்டர் -கலவ் ஜகத் பதிம் விஷ்ணும் சர்வ ஸ்ரஷ்டாரம்
அச்யுதம் நார்ச்ச யிஷ்யந்தி மைத்ரேய பாஷண்டோப ஹதா ஜனா -என்றும் -நமாம் துஷ்க்ர்தினோ   மூடா பிரபத்யந்தே
நராதமா -காமைஸ் சதஸ் தைர்கர் தாஜ்ஞான ப்ரபத்யந்தே ந்யதேவதா -என்றும் -நாதேன புருஷோத்தமே த்ரிஜகதாமே
காதிபெசெதசா-சேவ்யே ஸ்வ   ச்யபதஸ் யதாதரி ஸூ ரே  நாராயனே திஷ்டதி -யம் கஞ்சித் புருஷாதமம் கதிபயக்ராமே
சமல் பார்த்ததம் சேவா சயம்ர்கயா மகோநா மகோ   மூகா வரா காவயம்-என்றும் சொல்லுகிறபடி -அநாதி பாப வாசனையாலே
சூத்திர தேவதைகளுக்கும் சூத்திர மனுஷ்யருக்கும் தங்களுக்கும் என்றும் ஒக்க சேஷ பூதரே -அந்த சேஷ வ்ர்த்தி
தன்னாலே -அதஸ் சொர்த்தஸ் வஞ்சப் ப்ரஸ்ர்தா -தஸ்ய சாகா குணா பிரவ்ர்த்தா விஷயே ப்ரவணா  –   என்றும்
கதா கதம் காம காமாலபந்தே -என்றும் சொல்லுகிறபடியே கர்ப்ப ஜன்ம யாமா தூமாதி மார்கங்களிலே
சஞ்சரித்து பஞ்சாக்னி வித்தையில் சொல்லுகிறபடியே  தேவாதியோனிகள் தோறும் மாறி மாறி பல பிறப்பும் பிறந்து

திரியா நிற்கிற சபலர் உடைய –பேதைமை தீர்த்த

தேஷா மேவா நு கம் பார்த்த மகாமஞ்ஞான ஜம் தம -நாசயாமி -என்கிற கீதாசார்யனைப் போலே
பாப த்வான் தஷயாயச ஸ்ரீ மான் ஆவிர்பூதவ் ராமானுஜ திவாகர -என்றும் அஞ்ஞான அந்தகார நிவாகரர்
ஆகையாலே அப்ராப்த விஷய பஜனத்துக்கு அடியான அஞ்ஞானத்தை வாசனையோடு போக்கி அருளினார் –
என்கிறார் -இராமானுசை தொழும் பெரியோர் பாதம் அல்லால் -இப்படி சர்வோத்தராரான எம்பெருமானாரை
தம் தாம் உகந்து ரஷகராக அத்யவசித்து இருக்கும் மகாத்மாக்களுடைய பிராப்யமான திருவடிகளை ஒழிய-
பெரியோர் -ஆழ்வான் ஆண்டான் பிள்ளான் தொடக்கமானவர் என்றபடி -தொழும் பெரியோர்-அடியைத் தொடர்ந்து
எழும் ஐவர்கள் -என்று சொல்லவேண்டும்படி அவனை ஆஸ்ரயித்து இருந்தபாண்டவர்கள்  -சிறியார் -என்கிறபடி
உருவற்ற ஞாநியராய் போந்தார்கள் -இவரை ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட குறைகள் ஒன்றும் இன்றிக்கே
அத்தாலே இப்படிப்  பட்ட  பெருமை ஒன்றுமே காணும் முற்பட உண்டாவது –என் தன் ஆர் உயிர்க்கு -அவன் தொண்டர்-பொற்றாளில் தொண்டு கொண்டேன் -என்னும்படியான  அத்யாவசத்தோடே  போந்து இருக்கிற என்னுடைய
விலஷணமான ஆத்மாவுக்கு –யாதொன்றும் பற்று இல்லையே –வேறு ஒரு அபாஸ்ரயம் இல்லை -வாசா யதீந்திர -என்கிற ஸ்லோகத்தாலே  இவ் வர்த்தத்தை ஜீயரும் அருளிச் செய்தார் இறே –
————————————————————————–
அமுது விருந்து –
அவதாரிகை –
இராமானுசன் தன்னைக் கண்டு கொண்டேன் -என்றும்
அவன் தொண்டர் பொற்றாளில் தொண்டு கொண்டேன் -என்றும் சொன்னீர்
இவ்விரண்டு விஷயங்களிலும் உமக்கு எதனில் ஈடுபாடு அதிகம் -என்பாரை நோக்கி –
எம்பெருமானாரை தொழும் பெரியோர்கள் திருவடிகளைத் தவிர
என் ஆத்மாவுக்கு வேறு ஒரு பற்று இல்லை -என்கிறார் .
பத உரை
ஓதிய -தாங்கள் அத்தியயனம் செய்த
வேதத்தின் உட் பொருளாய் -வேதத்தினுடைய கருத்துப் பொருளாய்
அதன் உச்சி -அந்த வேதத்தின் முடிவான உபநிஷத்திலே
மிக்க சோதியை -மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்குபவனை
நாதன் என அறியாது -நமக்கு -நாதன் -என்று தெரிந்து கொள்ளாமல்
உழல்கின்ற தொண்டர் -கண்ட கண்ட விஷயங்களில் தொண்டு பட்டு உழல்கின்ற வர்களுடைய
பேதைமை தீர்த்த -அறியாமையை போக்கி யருளின
இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர் -எம்பெருமானாரைத் தொழுவதாகிய பெருமை வாய்ந்த வர்களுடைய
பாதம் அல்லால் -திருவடிகளைத் தவிர
என் தன் ஆர் உயிர்க்கு – எனது அருமை வாய்ந்த ஆத்மாவுக்கு
யாது ஒன்றும் -வேறு ஏதேனும் ஒன்றும்
பற்று இல்லை -ஆஸ்ரயிக்கும் இடம் இல்லை
வியாக்யானம் –
ஓதிய வேதத்தின் உட் பொருளாய் –
மறையாய் நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச் சுடரே -திருவாய் மொழி – -3 -1 -10 -என்றார் நம் ஆழ்வாரும் .
ஓதிய வேதம் -என்றமையின் முறைப்படி  -ஆசார்யன் இடம் இருந்து -கற்றமை புலனாகிறது .
கற்ற நூல் மறையாளர் -பெரிய திரு மொழி -8 -1 8- -என்னும் இடத்தில்
விடு ஈடு எடுத்துக் கொண்டு அறிதல் -புஸ்தகம் பார்த்து அறிதல் -செய்வார் இல்லை -என்று
வியாக்யானம் செய்துள்ள படி முறை தவறாது -ஆசார்ய உச்சாரண அநு உச்சாரண க்ரமத்தாலே
கற்ற வேதம் -என்றது ஆயிற்று .
வேதம் எனபது கட்புலன் ஆகாதவைகளும் -அனுமானத்தால் அறிய ஒண்ணாதவைகள் -சாத்திய தர்மம் எனப்படும் இறைவனது வழி பாட்டினையும்
சித்த தர்மம் -எனப்படும் வழி பாட்டுக்கு உரிய இறைவனையும் -ஓதுவாருக்கு தெரிவித்தலின்
வந்த பெயராகும் .
ஆயின் மேலே -அதன் உச்சி -என்று வழி பாட்டிற்கு உரிய இறைவனைக் கூறும் வேதாந்தம்
எனப்படும் உபநிஷத்துக்களை தனித்து குறிப்பிடுதலின் -இறைவனது வழி பாட்டின் வடிவமான
கர்மங்களை பற்றிக் கூறும் பகுதியையே அமுதனார் இங்கு வேதம் என்னும் சொல்லினால்
குறிப்பிடுகிறார் .இந்த பகுதியிலேயே இறைவன் உட் பொருளாய் நிற்கிறான் ..
வழிபாட்டிற்கு உரியவைகளாக அக்நி-இந்திரன் -முதலிய தேவதைகள் ஓதப்பட்டு இருப்பினும் –
அவற்றின் உள்ளே அந்தர்யாமியாய் -ஆத்மாவாக எழுந்து அருளி இருக்கும் -இறைவனே ஒதப்-பட்டு இருப்பதாக கொள்ளல் வேண்டும் .அந்த பிரம்மமே அக்நி -அது வாயு -அது சூர்யன் -அது தான் சந்திரன் –
என்னும் உபநிஷத் வாக்கியத்தினால் -இது அறியப்படுகிறது .ஆக அக்நி -இந்திராதி ரூபமாக பிரம்மம்-கருதப் படுதலின் -அது வேதத்தின் உட் பொருளாயிற்று -என்றபடி
அதன் உச்சி மிக்க சோதியை –
அதன் உச்சி -அந்த வேதத்தினுடைய உச்சி -மறை முடி -எனப்படும் -வேதாந்தம் -என்றபடி –
வேதாந்தத்தில் மிகுந்த சோதியாய் -பிரகாசிப்பவன் இறைவன்   –
வேதத்திலோ அங்கன் விசேடித்துப் பிரகாசியாமல் இறைவன் அக்நி இந்திரன் முதலிய
வடிவத்தில் மறைந்து தோற்றுகிறான்  -சுருதி சிரஸி விதீப்தே -வேதத்தின் உச்சியில் விசேஷித்து விளங்குவது-என்னும் ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ சூக்தியை அடி ஒற்றின  படி –
நாதன் என அறியாது உழல்கின்ற தொண்டர் –
வேதத்தின் உட் பொருளும் -அதன் உச்சியில் மிகவும் பிரகாசிக்கும் ஸ்வயம் பிரகாசமான வஸ்த்வுமான
இறைவனை வேதியர்கள் ஓதி இருந்தும் -அவர்களால் ஓதப்படுவது இறைவனைத் தெரிவிக்கும் நூலாய் இருந்தும் –
நமக்கு -நாதன் -என்று அவ் இறைவனை அறியாது புறம்பே தொண்டு பட்டு உழல்கின்றனரே என்று வருந்துகிறார் .
பிரதானம் ஆகிய அசித்துக்கும் -ஷேத்ரஞ்ராகிய சித்திற்கும் -அவனே பத்தி என்று அறியாமையாலே
புறம்பான உலகியல் இன்பங்களிலே உள்ளம் ஈடுபட்டு -அதற்காக கண்ட கண்ட வர்களுக்கு தொண்டு பட்டு
உள்ள வேண்டியதாயிற்று -வேதம் கற்றது பயன் அற்றதாய் ஆயிற்று –
இறைவன் நாதன் -நாம் சேஷப்பட்டவர் -என்று அறிந்து -அவன் நல் தாள் தொழ வில்லையானால் –
கற்றதனாலாய பயன் என் கொல் –
சதுர்வேத தரோ விப்ரோ வாசுதேவம் நவிந்ததி
வேதபார பராக்ராந்த சவை ப்ராஹ்மண கரதப -என்று
எந்த பிராமணன் நால் வேதங்களையும் நெஞ்சில் தாங்கி கொண்டு இருப்பினும்
வாசுதேவனை அறிய வில்லையோ -அவன் வேதச் சுமையின் பழுவினால்
ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிராமணக் கழுதை யாவான் -என்றபடி குங்குமம் சுமந்த கழுதை
போல் ஆயினரே –இது என்ன பேதமையோ-என்கிறார் .
தொண்டர் –
தகுதி யற்ற விஷயங்களில் இழி தொழில் செய்யும் சபலர் –
கொற்றப் போராழியான் குணம் பரவாச் சிறு தொண்டர் கொடியவாறே -பெரிய திரு மொழி -11 -6 3- –  என்று
திருமங்கை ஆழ்வார் இத்தகைய தொண்டர்களுடைய சிறுமையையும் கொடுமையையும் கூறியது காண்க .
ஷூத்ரமான பயன்களை விரும்புதலால் சிறுமையையும் –
அதன் பயனாக இறைவனது உறவையும்  -உபகாரத்தையும் பற்றிய சீரிய அறிவுச் செல்வத்தை
பறி கொடுத்து -கவலை இன்றி  -செய்நன்றி கொன்று  நிற்றலால் கொடுமையும் உள்ளன -என்க–
காமைஸ் தைச்தைர் ஹ்ருதஜ்ஞானா
பிரபத்யந்தேன்ய தேவதா தம் தம் நியம மாச்த்தாய
பிரக்ருதயா நியதாஸ் ச்வயா–கீதை – 7-20 – என்று
உலகியலில் ஈடுபட்டோர் அனைவரும் தமது பிராக்ருத பொருளை பற்றிய பண்டைய வாசனையினால்
இணைக்கப் பட்டவர்களாய் –அவ்வந்த வாசனைகளுக்கு ஏற்ப -விரும்பப்படும் பலனான -பிராக்ருதப்
பொருள் களினாலே இறைவனைப் பற்றிய அறிவு இழந்தவர்களாய் -தாம் விரும்பின பயனை
பெறுவதற்காக வேறு தேவதைகளை -அந்தந்த தேவதைகளுக்கு உரிய நியமத்தை கைக் கொண்டு
பற்றுகிறார்கள்-என்று கண்ணன் அற்பப் பயனைக் கோரினவர்-தன்னைப் பற்றிய அறிவை இழந்து –
கோரிய பயனைப் பெறுவதற்காக -பல தேவதைகளுக்கு தொண்டு படுவதாக கூறியது -காண்க –
விரும்பப் படுமவை பலவாதலின் அவ்வவற்றை பெற பல பேர்களுடைய காலிலே
விழுந்தாக வேண்டி இருப்பதால் –உழல்கின்ற தொண்டர் –என்றார் .
தேவர்கள் இறைவன் அல்லரோ -வேண்டிற்று எல்லாம் தருதற்கு –
இன்னார் தொண்டர் என்ன ஒண்ணாது -ஓர் இடத்தில் நிலை இல்லாமையாலே –
பிறர் திறத்து தொண்டு இன்பம் தராது உழல்கையே தருவதாயிற்று –
உழல்கின்ற தொண்டர் -தொண்டால் உழல்கின்றவர் -என்று மாற்றுக  .
பேதைமை தீர்த்த இராமானுசனை
வேதம் ஓதியவரும் தொண்டு பட்டு உழல்வதற்கு ஹேது அறியாமை –
அதனை தீர்க்க அறிவுஊட்டுதல் வேண்டும் .அவர்கள் ஓதிய வேதத்தில் இறைவன் உட் பொருளாய் இருப்பதையும் –
அதன் உச்சியில் மிக்க சோதியாய் இருப்பதையும் -காட்டி -அவன் ஒருவனே நீங்கள் தொண்டு பட வேண்டிய
நாதன் என்னும் அறிவை -ஊட்டி -அறியாமை தீர்த்து -அருளினார் எம்பெருமானார் -என்க –
இவர்களுக்கு இறைவன் எல்லாரையும் அந்தர்யாமியாய் நியமிக்கிறான் –
அதனால் அவன் அனைவருக்கும் ஆத்மா –
நாம் அனைவரும் அவனுக்கு சரீரமாய் சேஷப் பட்டு இருப்பவர்கள்
என்னும் அறிவு இல்லாமையே பிறருக்கு தொண்டு பட -ஹேதுவாயிற்று -என்று
அவ் அறிவினை அவர்கள் ஓதிய வேதத்தின் மூலமே ஊட்டி அருளினார் -என்க —
வேதத்தில் இந்திரன்  அக்நி முதலிய சொற்களாலே அவர்களுக்கு ஆத்மாவாக இறைவன் பேசப்படுவதாலும் –
வேதாந்தத்தில் மிக சோதியாய் -ஜீவாத்மாவிலும் வேறுபட்ட -ஸ்வயம் பிரகாசனான இறைவன் –
ஷரம் -என்னும் அசேதன பொருள்களையும் –
ஆத்மா என்னும் சேதனப் பொருள்களையும் –
ஒரு தேவன் நியமிப்பதாக -ஓதப்படுவதால் -பொருள்கள் அனைத்துக்கும் ஆத்மாவாக விளங்குவதாலும் –
ஆத்மா சரீரம் -என்று பறி சுத்த ஆத்மாவும்
ப்ருதிவீ சரீரம் -என்று பூமி முதலிய அசேதன  பொருள்களும் -அவ் இறைவனுக்கு சரீரமாய்
ஓதப்படுவதாலும் -வேதத்திலும் -வேதாந்தத்திலும் -சரீரம் ஆத்மா என்னும் சம்பந்தம் காட்டப் பட்டு இருப்பதால்
உடல் உயிருக்கே சேஷப் பட்டு இருப்பது போலே -நாம் அனைவரும் நமது ஆத்மாவான
இறைவனுக்கே சேஷப் பட்டவர்கள் ஆகிறோம் -என்னும் உபதேசத்தினால் அறிவை ஊட்டி
எம்பெருமானார் பேதைமை தீர்த்து அருளினார் -என்க .
பேதைமை தீர்க்கும் இராமானுசன் -என்பதும் ஒரு பாடம் .
தொழும் பெரியோர்
பேராளன் பேரோதும் பெரியோர் அல்லர் –
அவர்களிலும் சீரியர் இராமானுசனை தொழும் பெரியோர் .
செயற்கரிய செய்வார் பெரியார் .
எம்பெருமானாரைத் தொழுகை செயற்கு அரிது .இதற்க்கு நல்ல மனத் துணிவு வேண்டும்
அவர்களுக்கு வேறு பெயர் கிடையாது -இராமானுசனைத் தொழுவார் -என்பதே அவர்கள் பெயர் .
தொழுகையே அவர்களுக்கு நிரூபகம் -இத்தகைய பெருமை வாய்ந்தவர்கள் என்றபடி –
ஆழ்வான் -ஆண்டான் போல்வார்கள் .
பாதம் அல்லால் –பற்று இல்லை –
என் தன் ஆர் உயிர் க்கு பாதமே பற்றுக் கோடு-பிறிது ஒன்றும் இல்லை -என்கிறார் .
எம்பெருமானார் அளவோடு நிற்காமல் அவனைத் தொழும் பெரியோர் அளவும் சேஷத்வத்தின்
எல்லை நிலத்தில் வந்து நிற்றலால் தமது ஆத்மாவை அருமைப் பட்டது என்று கொண்டாடுகிறார்
உயிர் -ஆத்மா
மணவாள மா முனி அமுதனார்க்கு வாய்ந்த இந்நிலைமை தமக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று
வாசாய தீந்த்ர மனசா -என்று தொடங்கும் ஸ்லோகத்தில் எம்பெருமானார் இடம் பிரார்த்திக்கிறார் .
ஆர் உயிர் க்கியாதொன்றும் -என்னும் இடத்தில் குற்றியலிகரம் அலகு பெற வில்லை அலகிடலாகாது.
————————————————————————–
அடியேன் கேள்வி ஞானத்தினால் ஜல்பித்தது

ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் விட்டு பகவத் சம்பந்தம் பெற்று –பந்தம் மோஷம் இரண்டுக்கும் ஹேது /மோஷம் ஒன்றுக்கே ஸ்வாமி -அதையும் விட்டு தொண்டர்க்கு என்று இருக்கும் நிலை-/நாம் இரு கரையோம் அல்லோம் ஸ்வாமி அடியார்க்கு என்றே இருப்பேன் என்கிறார் ../ஆச்சார்யர் அடியார்கள் பற்றினால் இதுவே பேறு-பிராப்யம்  /ஆச்சார்யர் உபாயமாக அங்கு கொண்டு சேர்ப்பார்/சயமேஅடியார்,  நீக்கம் இல்லா அடியார்,கோதில் அடியார்– பரதன் லஷ்மணன் சத்ருக்னன் -மூவரையும் –

/தனி மா தெய்வம்  சேராமல் -உன்னை ஒழியமற்றை தெய்வம் அறியாத வடுக நம்பி /மதுரகவி நிலையே பெறுவோம்//தொழும் பெரியோர் பாதம் -அல்லால்-வேறு ஒன்றும் பற்று இல்லை/நாதன் என அறியாத உழல்கின்ற தொண்டர் -மற்றவர்க்கு தொண்டு பட்டு வீணாகும் தொண்டர்-அவனே நாதன் என்று தெரியாதவர்கள்/சாஸ்திரம் தெரிந்தும்-வேதம் -பொருளை கற்றார்கள்/- அக்னி வருணன் இந்த்ரன்-தெரிந்து கொண்டு-சூத்திர  விஷயங்களில் ஆசை கொண்டு- // உச்சி வேதாந்தம் -உள் பொருளை கற்றார்கள் இல்லை –வேதாந்தங்களில்  ஒளி விடும் நாதனை அறியாமல்- இவர்கள் அனைவரும் அவனுக்கு  சரீரம் பிரகாரம் என்று தெரியாமல்//உணர்த்தி-பரன் திறம் இன்றி வேறு ஓன்று இல்லை/ மற்றும் உம் தெய்வமும் ஆகிநின்றான் –பொலிந்து நின்ற பிரான் //தன் நிஷ்ட்டையை வெளி படுத்துகிறார் இதில்

…இரண்டு சொன்னாலே எது என்று குழப்பம்-கர்ம ஞான யோகம்-ஒன்றை நிச்சய படுத்தி எனக்கு எது நல்லதை என்பதை  சொல்லு என்றான் அர்ஜுனன்//அது போல அமுதனாரை எதில் வூற்றம் என்று கேட்க இதை அருளுகிறார் /அமுதனார் ஸ்வாமி தண்டி அடியவர் தாளே பணிந்து இருக்கும்  தம் நிஷ்ட்டையை அருளுகிறார்

/தாங்கள் அதிகரித்து இருக்கிற வேதத்தின் உடைய ஆந்தர – ப்ரமேயமாய்–உள் பொருள்-சுருதி சிரசி விதீப்தே -/தேவ  தாந்த்ரங்கள் சீக்கிரம் பலம் கொடுக்க வைத்து நம்பிக்கை வூட்டுகிறான்//ஆராதிக்கும் அவன் ஆராதிக்க  படும் தெய்வத்துக்கும் அந்தர்யாமியாய் இருந்து பலம் தருகிறான்-பிரளயத்தில் இந்த்ரன் போனாலும்-ஜோதிஷ்ட ஹோம யோகம் பலம் கொடுக்க-/அந்தர்யாமியே பல பிரதன்–கரண்டி நெய் தீ ஸ்தம்பம் ஹவிஸ் எல்லா வற்றுக்கும் அந்தர்யாமி- நும்  தெய்வமும் ஆக நின்றான் -இப்படி பட்ட ஆழ்வார் ஸ்ரீ சூக்திகள் கொண்டே பேதைமை தீர்த்து வைத்தார்-உச்சி மிக்க சோதியை- வேத சிரசி விதீப்தே- தமிழ் படுத்தினார்/அந்த வேத சிரசிலே நிரவதிகமாக-மிக்க-பிரகாசித்து இருக்கிறவனை-நமக்கு நாதன் -என்று அறியாத வ்யதிரிக்த விஷயங்களிலே தொண்டு பட்டு உழன்று திரிகின்ற–அசேவை சேவை-அப்ராப்த விஷய பஜனத்துக்கு  அடியான அஞ்ஞானத்தை போக்கி அருளின எம்பெருமானாரை-தொழுகையே நிரூபகமாம் படியான பெருமை வுடையவர்-திருவடிகளை ஒழிய என் ஆத்மாவுக்கு வேறு ஏதேனும் அபாஸ்ர்யம் இல்லை../கைங்கர்யமே நிரூபகம்/வேங்கடத்தை பதியாக வாழ்வீர்காள்-மேகத்தை ஆண்டாள் கூறுவது போலே –மேகம்  தன் – நாதன் பதி என்று தெரிந்து கொண்டதே-பேதைமை தீர்த்த -தீர்க்கும் இரண்டு பாட பேதம்/சாஸ்திரம்-சொல்லும்-அஷ்ட வர்ஷம் உபநயனம் கற்ப வாசம் சேர்த்து-பிறந்து ஏழுவயஸில்- வேத  அத்யாபனம் பண்ணி-வேத பாகம் புரிந்து அதனாலே அதற்க்கு பிறகு பிரம விசாரம் பண்ண வருகிறான்-கர்மத்தில் வெறுப்பு கொண்டு- வேத உச்சாரணம் அநு உச்சாரணம்-கற்ற நூல் மறையாளர் கண்ண புரம் -புத்தகத்தை பார்த்து அறிந்தார் இல்லை-ஓதிய வேதம்–ஆச்சார்யா சொல்ல சிஷ்யன் அநு உச்சாரணம் –

-சத்யம் வத தர்மம் -மாத்ரு தேவோ பவ ..ஆச்சர்ய தேவோ பவ அதிதி தேவோ பவ -போன்றவைகளை/சார தமம்-சரணாகதி -முமுஷு சரணம் அகம் பிரபத்யே-அசார -அல்ப — சாரா– சார தரம் -சார தமம்  விட்டு/மறையை நால் வேதத்தின் உள்ள மறை சுடரே-பாசுரம் போல-/-சொல்ல பட்ட- மறைத்து  சொல்ல பட்ட சுடர்-/உளன் சுடர் மிகு சுருதியுள் /வேதைச சர்வம் நானே சொல்ல படுகிறேன் கீதை-ஏ பாவம் பரமே– ஏழு உலகும்

ஈ பாவம் செய்து அருளால் அளிப்பார் யார்-மா பாவம் விட அரற்கு பிச்சை பெய் –கோபால கோளரி  ஏறு அன்றியே –பிர பாவம் சொல்ல முடியுமா -யானையை தேடி கண்டு பிடிக்க சொல்லுமா போல-பிரசித்தம்-/வேத வேத்யனே பெருமாள் -உடன் மிசை உயிர் எங்கும் கரந்து எங்கும் பரந்து சுடர் மிகு சுருதியுள் உளன்-/பிரமம் சுருதி சிரசி வேதீப்தே–மேலே ஏற்றி வைத்த விளக்கு ஸ்ரீநிவாசன்/ வேதாந்தத்தில் வெளி பொருள் இவன்/உள் பொருள் உபநிஷத்/ஜோதிசாம் ஜோதி இவன்/தேஜஸ் பதர்ந்தங்களின் கற்றை இவன் இருட்டாய் ஆக்குவான்/உழல்கின்ற  தொண்டர்–இன்னாருக்கு தொண்டர் தெரியாமல் எத்தை தின்னால் பித்தம் தெளியும் என்று திரிகிறான்-இவன்-உழல்கின்ற – உழலுகையே – ஸ்வாபம் இவர்களுக்கு -நிலை நிற்காமல்//மைத்ரேயர் -பாஷாண்டிகள் அச்சுதனை கலி யுகத்தில் தொழ வர மாட்டார்கள் என்று சொல்லியது போல–நாதன் புருஷோத்தமன் -தம்மையே தமக்கு நல்கும் தன்மையன்-சூத்திர தேவர்களுக்கும் மனிசர்க்கும் தனக்கும் தொண்டு புரியும்–தேக ஆத்ம விபாகம் இன்றி–வாசனை யில் உழன்று-அடிமை என்று புரிந்து கைங்கர்யமும் பண்ணி கொண்டு–அவிஷயங்களில் பிராவண்யம்-மாறி மாறி   பல பிறப்பும் பிறந்து– நில்லவா நில்லாத நெஞ்சு -சுழலில்-யோனிகள்-உழலும்-

அஞ்ஞானம் போக்கி -ராமானுஜ திவாகரன்-புண்யம் போக விகாசாய -ஸ்ரீ மான்- கைங்கர்ய ஸ்ரீ படைத்து ஆவிர்பாகம்/வாசனையோடு போக்கி அருளினார் /சர்வ உத்தாரகர்/ வேதம் அறியாதவர்களுக்கும்– அறிந்து நாதன் என்று தெரியாதவர்களுக்கும்–தெரிந்தவர்களுக்கும் /ஆழ்வார் அனைவருக்கும் உபதேசம்–அறியாதவர்க்கும் கரை ஏற்றுபவர்க்கும் நாலு ஐந்தும் ஐந்தும் அறிவித்தால் போல

/நம் உடைய ராமானுசர் என்று நம்பி இருக்கும் பெரியோர் -ஆழ்வான்  ஆண்டான் பிள்ளான் -போல்வார் -செயல் க்கு அரிய செய்வார் பெரியோர்-அடியை தொழும் ஐ  வர்கட்காய்-இவர்கள் சிறுவர்கள்/ குங்குமம்  சுமந்த  கழுதை போல–கொற்ற போர் ஆழியான் திருவடிகள் பணியாதவர்-சிறுவர்-ஸ்வாமி அடி பணிந்தொர்க்கு அந்த சிறுமை இல்லை/என் தன் ஆர் உயிர்- ததீயர் பற்றியதால் ஆர் உயிர் என்று கொண்டாடுகிறார் தம் மனசை-/விலக்ஷன ஆத்மா-கண்டு கொண்டேன் எம் ராமானுசன் தன்னை சொன்னது உபாயமாக கொண்டு-அவன்தொண்டர்  பொன் தாளில் தொண்டு கொண்டேன் என்பதே பிராப்யம் என்கிறார்..

——————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: