அமுத விருந்து -இராமானுஜ நூற்றந்தாதி வியாக்யானம்–103-வளர்ந்த வெங்கோப மடங்க லொன்றாய்-இத்யாதி ..

பெரிய ஜீயர் அருளிய உரை
நூற்று மூன்றாம் பாட்டு -அவதாரிகை
இப்படி சர்வ கரணங்களும் தம் பக்கலிலே ப்ரவண மாகைக்கு உறுப்பாக
எம்பெருமானார் தம்முடைய ஔ தார்யத்தாலே உமக்கு உபகரித்த
அம்சத்தை சொல்லீர் -என்ன-
என்னுடைய கர்மத்தை கழித்து –
அழகிய ஜ்ஞானத்தை விசதமாகத் தந்து அருளினார் -என்கிறார் .
வளர்ந்த வெங்கோப மடங்க லொன்றாய் அன்று வாளவுணன்
கிளர்ந்த பொன்னாகம் கிழித்தவன் கீர்த்திப் பயி ரெழுந்து
விளைந்திடும் சிந்தை யிராமானுசன் என்தன் மெய்வினைநோய்
களைந்து நன்ஞானம் அளித்தனன் கையில் கனி என்னவே – – 103 –
முனைத்த சீற்றம் விண் சுடப்போய்-பெரிய திரு மொழி – 1-7 7- – என்கிற படியே அநு கூலரான
தேவர்களும் உட்பட வெருவி நின்று பரிதபிக்கும்படி -அத்யந்த அபிவிருத்தமாய்
அதி  க்ரூரமான-நரசிம்ஹமாய் -சிறுக்கன் மேலே அவன் முழுகின வன்று –
வயிறழல  வாளுருவி வந்தான் -என்கிறபடியே சாயுதனாய்க் கொண்டு எதிர்ந்த
ஹிரன்யாசுரனுடைய மிடியற வளர்ந்த ஸ்வர்ண வர்ணமான சரீரத்தை
அஞ்ச வெயிறி லகவாய் மடித்ததென்-முதல் திருவந்தாதி – 93- என்கிறபடியே
மொறாந்த முகத்தையும் நா மடிக் கொண்ட உதட்டையும் -குத்த முறுக்கின கையையும் கண்டு –
விளைந்த பய அக்நியாலே பரிதப்தமாய் பதம் செய்தவாறே –
வாடின கோரையை கிழித்தால் போலே அநாயாசேன கிழித்து பொகட்டவனுடைய
திவ்யகீர்த்தி யாகிய பயிர்
உயர் நிலத்தில் -உள் நிலத்தில் – பயிர் ஓங்கி வளருமா போலே யெழுந்து சபலமாம் படியான
திரு உள்ளத்தை உடையராய் இருக்கிற எம்பெருமானார் -என்னுடைய சரீர அனுபந்தி கர்ம பலமான
துக்கங்களைப் போக்கிக் கரதலாமலகம் போலே சுலபமாய் -சூவ்யக்தமுமாய் -இருக்கும்படி
விலஷணமான ஜ்ஞானத்தை தந்து அருளினார் –
இது இறே கீழ்ச் சொன்ன ப்ராவண்யத்துக்கு அடியாக எம்பெருமானார் எனக்கு பண்ணின
உபகாரம் என்று கருத்து –
மடங்கல்-சிம்ஹம்
கிளர்ந்த பொன்னாகம் -என்றது மாற்று எழும்பின பொன் போன்ற சரீரம் என்னவுமாம்-
கர்மம் குறைய ஞானம் வளரும் -ஞானம் வர கர்மம் குறையும் -நம்மால் செய்ய முடியாது -அவர் கிருபையால் இரண்டையும் செய்து அருளினார்
கையில் கனி -உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி நுட்பமாக அறியும் படி ஞானம் -தெளிந்த யாதாம்யா ஞானம் -தத்வ ஹிதம் புருஷார்த்தங்கள் மூன்றையும்
ஆராதனை பெருமாள் அழகிய சிம்ஹப் பெருமாள் -சேராதத்தை சேர்க்க -அமுதனார் -ஞானம் -சேர்த்து -சேர்ந்த கர்மம் விலக்கி-
இது சர்வம் சமஞ்சயம் -ப்ரஹ்லாதன் அனுக்ரஹம் -ஞானம் கொடுத்து -ஹிரண்யன் அழித்து- கர்மங்கள் அழித்து –
எனக்கு செய்தது சாஹாச செயல் –கீர்த்தி என்னும் பயில் வளர்ந்த நிலம் ஸ்வாமி திரு உள்ளம் –
வேதங்களில் பிரதிபாதிக்கப்பட்ட கீர்த்தி தானே ஸ்வாமி திரு உள்ளம்
கீர்த்தியும் -சீற்றமும் -விண் முழுதும் பரவி ஸ்வாமி திரு உள்ளத்தில் –நீசனான நான் வாழ -ஊரே வாழும்
மெய் வினை -சரீர வினை -கர்மங்களை போக்கி
நல் ஞானம் -சரம பர்வ விஷய ஞானம்
வளர்ந்த வெங்கோபம் -கொண்ட சீற்றம் –அத்யந்த அபி வருத்தம் பயங்கரம் அஸஹ்யமாய் -மொராந்த மோகம் -அட்டகாச சிரிப்பு ,நா மடி கொண்ட உதட்டையும் குத்த முறுக்கின கையையும் கோரைக் கிழங்கு போலே கிளித்து
————————————————————————–

பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிய உரை –

அவதாரிகை -கீழ்ப் பாட்டிலே தம்முடைய சர்வ கரணங்களையும் எம்பெருமானார் தம் விஷயத்தில்
அதி பிரவணராகும்படி பண்ணி -அனிதர சாதாரணமாகத் தம்முடைய ஔ தார்யத்தை தம்மிடையே
வர்ப்பித்து அருளினார் -என்று சொல்லி வித்தரானவாறே    -ஆகஇப்படி சர்வ கரணங்களும் தம் விஷயத்திலே
யதி ப்ரவணராம் படி ஈடு படுகைக்கு உடலாக அவருடைய ஔ தார்யத்தாலே இன்னமும் உமக்கு
உபகரித்தமை ஏதாகிலும் உண்டோ என்ன -இதிலே -அத்யந்த கோபோவிஷ்டமாய் -அத்விதீயமான
நரசிம்ஹ அவதாரத்தை கொண்டாடி -ஸ்வ ஆஸ்ரிதரான தேவதைகளுடைய ஸ்தானங்களை
ஆக்கிரமித்து -லோகத்தை எல்லாம் பாதிக்கைக்காக கடக ஹஸ்தனாய் தனிக் கோல் செலுத்திக் கொண்டு திரிகிற
ஹிரண்யா சுரனுடைய ஸ்வரூபமான சரீரத்தை துரும்பைக் கிழிக்குமா போலே அநாயாசேன கிழித்துப் போகட்ட
சர்வேச்வரனுடைய திவ்ய கீர்த்தியை தம்முடைய திரு உள்ளத்திலே எம்பெருமானார் உடைய —
ஆத்யாத்மிகாதி   துக்கங்களை வாசனையோடு ஒட்டி விட்டு -கரதலாமலகமாக -தத்வ ஹித புருஷார்த்த-யாதாம்ய ஞானத்தை கொடுத்து அருளினார் என்கிறார் –

வியாக்யானம் -வளர்ந்த வெம் கோபம் மடங்கல் ஒன்றாய் -அஸ்மின் ஷனே மகா சப்த ஸ்தம்பேஸ் சம்ஸ்ருயதே ப்ர்சம் – சம்வர்த்தாச -நிசன்காத -ரவவத் ச்புடிதாந்த்ரம்-தேன சபதே மஹதா தைத்ய ஸ்ரோத்ரா விகாதினா -சர்வே நிபாதிதா பூமவ் சின்ன மூலா இவத்ருமா -பிப்யந்தி சகலா தேவா மேநிரைவை ஜகத் ஷயம்-தாம் ச்தூணாம் –  சதாபித்வா வி நிஷ்க்ராந்தோ  மஹா ஹரி -சகார ஸூ மஹா நாதம் லயாச நிபயஸ்வனம் -தேன நாதேன மஹதா தாரகா பதிதா புவி  நரசிம்ஹா வபுராஸ்தாய-தத்ரை வாவிர பூத்தரி –  அநேக கோடி ஸூ ரய அக்நி தேஜஸா மகாதாவ்ருத முகே பஞ்சா நப்ரக்ய சரீரே மானுஷா க்ருதி – தம்ஷ்ட்ராக ராள வதன ஸ்த்ர்யா ஷஸ்த்ரி   சடோத்ர்த -என்றும் -அம் கண் ஞாலம் அஞ்ச அங்கு ஓர் ஆள் அரியாய் –

என்றும் -முனைத்த சீற்றம் விண் சுடப்போய் -மூ வுலகும் பிறவும் அனைத்து -என்றும் -மஞ்ச வாள் அரியாய்   -என்றும் –
எரித்த பைம் கண் இலங்கு  பேழ் வாய் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே -மனுஷர்களோடு தேவர்களும் வாசி யற
அனைவரும் வெருவி விபரிதவிக்கும் படி -அத்யந்த அபி வ்ர்த்தமாய் -அத்யந்த பயங்கரமாய் -அத்யந்த க்ரூரமாய் –
அத்யந்த அசஹ்யமாய் இருந்துள்ள சீற்றத்தை உடையதாய் அத்விதீயமான அனல் உமிழா நிற்கிற மூன்று கண்களையும்
மோறாந்த முகத்தையும் நாலு திக்குக்கும் ஏறிட்ட உதட்டையும் -மேல் ஒரு வடிவையும் கீழ் ஒரு வடிவையும்

உடைத்தான நரசிம்ஹமாய் –

மடங்கல் -சிம்ஹம் -அன்று -தேவ திர்யங் மனுஷ்யேஷூ ச்தாவரேஷ்வபி ஜந்துஷூ வ்யாபதிஷ்டதி
சர்வத்ர பூதேஷ்வபி மகத் ஸூ ச     இதி பிரஹ்லாத வனம் ஸ்ருத்வா தைத்ய பதிஸ் ததா உவாச ரோஷதாம்
ராஷ பர்த்சயன்  ஸ்வசூதம் முஹூ  அசவ்சர்வதகோ விஷ்ணு  ரபிசேத்பரம புமான் ப்ரத்யஷம் தர்சச்வாத்ய
பஹூபி கிம்ப்ரலாபிதை இத்யுக்த்வா சஹசாதைத்ய பிரசாதாத் ஸ்தம்பமாத்மான தாடாயாமா சஹச்தேன
ப்ரஹ்லாத இதமப்ரவீத் -அஸ்மின் தர்சயமே விஷ்ணும் யதிசர்வக தோபவேத் -அந்ய தாத்வம் வதிஷ்யாமி
மித்யாவாக்ய ப்ரலாபினம் -என்றும் -எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து இங்கு இல்லையால் என்று
இரணியன் தூண் புடைப்ப -என்றும் சொல்லுகிறபடியே -தன் படிகளை அடைய வெளி இட்ட சிறுக்கன்

மேலே அவன் முறுகி தூணை தன் காலால் உதைத்த அன்று -வாள் அவுணன்  கிளர்ந்த பொன் ஆகம் கிழித்தவன் -இத்யுக்த்வா சஹசா கட்க மாதாயதிதி ஜேஸ்வர –

என்றும் -வயிறு அழல வாளுவி வந்தானை – என்றும் சொல்லுகிறபடியே -கட்க ஹஸ்தனாய் கொண்டு எதிர்ந்த
ஹிரண்யாசுரனுடைய -இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாம் எல்லாம் பாதித்து -அவர்களுடைய ஸ்தானங்கள்
அடங்கலும் ஆக்கிரமித்து -அவர்களுடைய ஹவிர்பாகங்களை பலாத்காரென பறித்துக் கொண்டு
பஷிக்கையாலே மிடியற வளர்ந்து -நிறம் பெற்று ஸ்வர்ணம் போல் இருக்கிற சரீரத்தை -எவ்வும் வெவ வேல் பொன் பெயரோனே தலனின்னுயிரை வவ்வி ஆகம் வள்ளுகிரால்
வகிர்ந்த வம்மானதிடம் -என்றும் -அவுணன் உடல் -என்றும் -இடந்திட்ட இரணியன் நெஞ்சை இருபிளவாக
முன் கீண்டாய் -என்றும் -சொல்லுகிறபடியே கூரிய நகங்களாலே -அநாயாசேன ஆட்டின்-குடலை கிழித்தால் போலே இரு பிளவாக கிழித்து பொகட்டவனுடைய —கிளர்ந்த பொன்னாகம்
என்றது மாற்று எழும்பின பொன் போன்ற சரீரம் -என்னவுமாம் –

கீர்த்தி -திவ்ய கீர்த்தி யாகிற  சஹச்ர சீர்ஷா புருஷ சஹஸ்ராஷஸ் சஹச்ர பாத் -சபூமிம் விச்வதொவ்ர்த்வா -அத்யதிஷ்டத்த்வ

சாந்குலம் -புருஷ ஏவேதம் சர்வம் யத்பூதம் யச்ச பவ்யம் உதாம்ர்த்தத்வச்யே சான யதஹ் நே நாதி
ரோஹதி -ஏதாவா நஸ்ய மஹிமா-என்றும் -யச்ச கிஜ்ஜிஜ் ஜத்யச்மிந்தர் ஸ்யதே ஸ்ரூய தேபிவா
அந்தர் பஹிஸ் சதத் சர்வம் வ்யாப்ய நாராயண ஸ்தித  -என்றும் -வேதாஹமேதம் புருஷம்
மகாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமஸ பரஸ்தாத் தமேவ வித்வா நம்ரத இஹபவதி நான்ய பந்தா
அயநாய வித்யதே -என்றும் -வேத புருஷனால் பிரதிபாதிக்கப் பட்ட அப்ரதிம பிரபாவம் –
என்றபடி -பயிர் எழுந்து விளைந்திடும் சிந்தை -ஸூ ஷேத்ரத்தில் விரை விரைத்தால்  ஓங்கி வளர்ந்து
சம்ர்த்தியாய் பல பர்யந்தமாக விளையுமா போலே –அழகிய சிங்கருடைய கீர்த்தி யாகிற பயிர்
நித்ய அபிவ்ர்த்தமாய் -லோகம் எல்லாம் வியாபித்து -பல பர்யந்தம் ஆகும்படிக்கு  ஈடான
வீரத்தை உடைத்தான திரு உள்ளத்தை உடைய –இராமானுசன் -எம்பெருமானார் –
இவருக்கு அழகிய சிங்கர் திரு ஆராதனம் ஆகையாலே இப்படி அருளிச் செய்கிறார் –
என் தன் மெய் வினை நோய் களைந்து -கர்ம பிரம்மம் பரம் வித்தி -என்றும் பிரக்ர்த்தே கிரியமாணா

நி குணை கர்மாணி சர்வச -என்றும் சொல்லுகிறபடி   அநாதி அவித்யா கர்ம வாசன ருசி பிரக்ர்தி சம்பத்தாலே -பத்தும் பத்தாக பண்ணப்பட்ட

துஷ் கர்ம பலமான துக்கங்களை நிவர்திப்பித்து –கையிலே கனி யன்னவேநல் ஞானம் அளித்தனன் –
சர்வ குஹ்ய தமம் பூயா ஸ்ருணுமே பரமம் வச இஷ்டோசி மே த்ரட இதி ததோ வஹ்யாமி தே ஹிதம் –
என்கிறபடியே -கீழ் சொன்ன ப்ராவண்யத்து உடலான தத்வ ஹித புருஷார்த்த தத் யாதாம்ய-ஞானத்தை கையிலே கனி போலே சுலபமாய் சுவ்யக்தமாய் இருக்கும்படி உபதேசித்து-அருளினார் என்றது ஆய்த்து –
————————————————————————–

அமுது விருந்து

அவதாரிகை
எம்பெருமானார் தம் வண்மையினால் உமக்கு மட்டும் கரணங்கள் அனைத்தும்
தாமே தம்மிடம் ஈடுப்படும்படியாக உபகரித்தது எவ் வழியாலே என்பாருக்கு
என் கருமத்தை நீக்கி உபகரித்து அருளினார் -என்கிறார் .

பத உரை

வளர்ந்த -எல்லை கடந்து மிகுந்த
வெம்கொபம் -கொடிய கோபம் கொண்ட
ஓன்று மடங்கல் ஆய் -ஒப்பற்ற சிங்க உருவாக்கி
அன்று -அக்காலத்திலே
வாள் அவுணன் -வாள் ஏந்திய -ஹிரண்ய -அசுரனுடைய
கிளர்ந்த -பருத்து வளர்ந்த
பொன் ஆகம் -பொன் நிறம் வாய்ந்த உடலை
கீண்டவன் -கிழித்த நரசிம்ஹப் பெருமாளுடைய
கீர்த்திப் பயிர் -புகழாகிற பயிர்
யெழுந்து -மேலும் ஓங்கி வளர்ந்து
விளைந்திடும் -பலித்திடும்
சிந்தை -உள்ளம் படைத்த
இராமானுசன் -எம்பெருமானார்
என் தன் -என்னுடைய
மெய் வினை -சரீரத்தின் தொடர்பினாலாய கர்மங்களின் பயனான
நோய் -துன்பங்களை
களைந்து -போக்கி
கையில் கனி என்ன -கையில் உள்ள கனி என்னலாம் படி
நல ஞானம் -நல்ல அறிவை
அளித்தனன் -தந்து அருளினார் –
வியாக்யானம் –
வளர்ந்த –கீந்தனன் –
சீற்றமில்லாதான் என்று பாடப் பெறும் சீதை மணாளனாம் எம்பெருமானும் -ஒரு கால் மிக்க சீற்றம் கொண்டான் –
ஜிதக்ரோதன் -கோபத்தை வென்றவன் -போர் களத்திலே அநு கூலர்களான தேவர்களும் கூட
அஞ்சும்படி கோபத்திற்கு உட்பட்டவன் ஆனான் .உயிரையும் உடலையும் -இக்கரையும் அக்கரையுமாக பிரித்த
பாபியான ராவணனை நேரே கண்டும் கோபம் கொண்டிராத ராம பிரான் -அந்த ராவணனால் புண் படுத்தப் பட்ட
பக்தனாகிய அனுமானைக் கண்டதும் -கோபத்துக்கு உள்ளானான் அன்றோ –
தன் திறத்து புரியும் அபராதங்களைப் பொறுப்பவனாயினும்-தன் அடியார் திறத்து புரியும்-அபராதத்தை பொறுக்கிலாதவன் – எம்பெருமான் என்பது இதனால் நன்கு வெளிப்படுகின்றது  அன்றோ
நரசிம்ஹப் பெருமாளும் இது போல் இரணியன் எண்ணிறந்த அபராதங்களை தம் திறத்து
புரிந்ததை பொறுப்பினும்-தம் அடியான் ப்ரஹலாதன் திறத்து அவன் புரியும் அபராதத்தை பொறுக்க
கிலாது -வரம்பின்றி -வளர்ந்த வெம் கோபத்திற்கு உட்பட்டார் -இரணியனும் ஏனைய அசுரர்களும்
மாத்திரமின்றி -அநு கூலர்களான தேவர்களும் அஞ்சி நடுங்கும்படி கோபம் பெருகினமையின்
அது வரம்பின்றி வளர்ந்தது என்க –
முனைத்த சீற்றம் விண் சுடப்போய் மூவுலகும் பிறவும் அனைத்தும் அஞ்ச ஆள் அரியாய் –பெரிய திருமொழி – 1-7 7- –
என்று திரு மங்கை மன்னன் விண்ணகமும்சுடும்படி சீற்றம் முனைந்து இருந்ததாக அருளிச் செய்தது
இங்கு அனுசந்திக்கத் தக்கது .
அநு கூலர்கள் உட்பட தபிக்கும்படி இருத்தலின் கோபம் வெங்கியதாயிற்று –
மடங்கல் ஒன்றாய் –
ஒரு மடங்கலாய் -என்று மாற்றுக
பெருமை-ஒப்பற்றமை -நரம் கலந்த சிங்கம் –
உலகில்வேறு ஓன்று இல்லாமையின் இது ஒப்பற்றதாயிற்று –
அன்று வாள் அவுணன்கிளர்ந்தபொன்னாகம் கிழித்தவன்
அன்று -ப்ரஹலாதனைப் பெற்ற தகப்பன் அடர்த்த அன்று –
வாள் அவுணன்-வாளை உடைய அவுணன் –
மடங்கலைக்  கண்டதும் -வாளை உறையிலிருந்து உருவி மடங்கலோடு  போரிட வந்த அவுணன் -என்றபடி
வயிறழல வாள் உருவி வந்தானை -முதல் திருவந்தாதி -95 – என்றார் பொய்கை ஆழ்வாரும் .

கிளர்ந்த பொன்னாகம் கீண்டவன்

பொன்னிறம் கொண்டது அவன் சரீரம் -அடது பற்றியே அவன் ஹிரண்யன் -எனப்படுகிறான் பொன் பெயரோன் மார்பிடந்த -முதல் திருவந்தாதி -23 -என்பர் பொய்கையாரும் .தடை இன்றி மேலும்மேலும் வளர்ந்து வந்த அவனது ஆகம் சிங்கத்தின் எயிறு இலக வாய் மடுத்து நிற்கும் நிலை கண்ட அச்சம் என்னும் நெருப்பினாலே வாட்டப் பெற்று பதமானவாறே நாரைக் கிழிப்பது போலே எளிதில் கிழித்தனன் -என்க – கீர்த்திப் பயிர் யெழுந்து விளைந்திடும் சிந்தை இராமானுசன்

நரசிம்ஹப் பெருமாளுடைய இந்தக்கீர்திகள் -எம்பெருமானார் திரு உள்ளம் ஆகிற நன்செய்யுள் பயிராகி –
ஓங்கி வளர்ந்து விளைகின்றனவாம் -சிங்கப் பிரான் கீர்த்திகள் பெருமை -பரத்வம் –
ஆபத்திலே பக்தனுக்கு தோன்றி உதவுதல் -எல்லாப் பொருள்களிலும் உட்புக்கு நியமிக்கும்
அந்தராத்மாவாய் உள்ள தண்மை -சீற்றம் -அந்நிலையிலேயே அருளுதல் -முதலியவை பல பல –
அவைகளை எல்லாம் தம் திரு உள்ளத்திலே நினைந்து நினைந்து நாள் தோறும் பேணுகிறார்
எம்பெருமானார் –அவர் நெஞ்சுப் பெறும் செய்யுள் பேணப்படும் கீர்த்திப் பயிர்கள்
பெரியனவாய் யெழுந்து விளைந்து விடுகின்றன -சிங்கப் பிரானுடைய குண அனுசந்தானத்தின்
விளைவு தான் எனக்கு அளித்த நல் ஞானம் என்பது அமுதனார் கருத்து .
எம்பெருமானார் சிந்தையிலே விளையும் கீர்த்திப் பயிர்களிலே சிலவற்றை இந்தப்
பாசுரத்திலே அமுதனார் காட்டுகிறார் .
முதலாவதாக காட்டுவது -வளர்ந்த வெம் கோபம் -என்பது –
சிங்கப் பிரான் சீற்றம் அடியார்கட்கு தினம் தோறும் சிந்தித்ததற்கு  உரியது –
அதுவே நமக்கு  வுய்வுபாயமுமாகும்
மேவி எரி வுருவமாகி இரணியனது ஆகம் தெரி உகிறால் கீண்டான் சினம் -மூன்றாம் திருவந்தாதி – 42-
என்னும் பேயாழ்வார் ஸ்ரீ சூக்தியையும்
அருளன்று நமக்கு உத்தேச்யம் -ஆஸ்ரித விரோதிகள் பக்கம் அவனுக்கு உண்டான சினம் உத்தேச்யம் –
அச் சினத்தை தெரி -அனுசந்தி -என்று பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அதனுக்கு அருளிச் செய்த வ்யாக்யானத்தையும் காண்க
பிரகலாதனுடைய பகைவனான இரணியன் பாக்கள் உண்டான சினம் அடியார்களது மனத்தை மிகவும்

 ஈடுபடுத்த வல்லது .

ஏனைய குழந்தைகளுக்கு போல் அல்லாமல் நரசிம்ஹப் பெருமாள் வெளிப்படும் பொழுதே
பிரபல பாலரிஷ்டமாய் இரணியன் கையிலே வாளை வுருவி எடுத்துக் கொண்டு
குழந்தையை முடிப்பதற்கு முடிகினான் கோபத்தினாலே -அதை நினைத்தால் தற்காலத்தில்
நடப்பது போல் தொடருகிறது அடியார்கட்கு -என்ன ஆகும் -ஐயோ என்று வயிறு எரிகிறது –
நல்ல வேளை குழந்தை விழித்து கொள்கிறது -விழியினால் அனலை சொரிகிறது –
வாள் வுருவி வந்தவனும் அஞ்சும் படியாக -பூவினும் மெல்லியதும் அழகியதுமான
திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையினாலே -செய்ய திருவடியிலே மடியிலே -அவனைப்
பிடித்து வைத்து -அழகிய நகங்களினாலே அவனை அழித்து விடுகிறது அக் குழந்தை –
அழித்த பிறகும் கூட அதன் சீற்றம் மாற வில்லை -எயிறு -பல் -தெரிய வாயை மடுத்துக் கொண்டு
இன்னமும் இருக்கிறதே இக் குழந்தை -என்ன காரணம் -என்று அவதரித்த கோலத்துடன் நேரே காட்சி தரும்
நரசிம்ஹ  பெருமாளையே நோக்கி வினவுகிறார் பொய்கை ஆழ்வார் ..அவரது அனுபவம் இதோ இந்தப் பாடலில்
வெளியாகிறது –
வயிறழல வாளுருவி வந்தானை யஞ்ச
எயிறிலக வாய் மடுத்த தென்னீ-பொறி உகிரால்
பூவடியை யீடளித்த பொன் ஆழிக் கையா நின்
சேவடி மே லீடழியச் செற்று- – 63-

இரணியனை முடித்த பின்னும் சீற்றம் மாறாது ஒழிவதே –

சங்கல்ப்பதாலேயோ திரு வாழி யாலேயோ -அவனை முடித்தாள் ஆகாதோ
ஆத்திரம் தீர நகத்தினால் முடித்ததோடு அமையாமல் பிணத்தைப் பார்த்ததும்
நா மடித்து கோபத்தைக் காட்டுவதே -இஃது என்ன கோபமோ -என்று
ஈடுபடுகிறார் பொய்கையார் .
தன் திறத்து மட்டும் அபசாரப் பட்டு இருப்பின் -அவனை முடித்ததும் சீற்றம் மாறி இருக்கும் .
அடியானாகிய பிரகலாதன் இடத்தில் அபசாரப் பட்டமையால் -அவனை முடித்த பின்பும்
சீற்றம் அடங்கின பாடு இல்லை -என்று உணர்க .இதனால் ஆத்திரம் அடங்க மாட்டாத அளவில்
அடியார் இடம் எம்பெருமானுக்கு உள்ள பரிவுடைமை புலனாகிறது -இந்த பொய்கையார் பாசுர
வ்யாக்யானத்தில் -சரணா கதிக்கு தஞ்சமான தனமாவது ஆஸ்ரித அர்த்தமாக ஹிரண்யனைப் பற்றப்
பண்ணும் சீற்றம் -என்னும் பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்து இருப்பதுய் இங்கு அனுசந்திக்கத் தக்கது .
இங்கனம் பொய்கை யாழ்வார் ஈடுபட்ட சீற்றத்தை எம்பெருமானாரும் தம் திரு உள்ளத்தே இருத்தி
வளர்ந்த வெம் கோபம் -கீர்த்திப் பயிரை விளைந்திடச் செய்தார் -என்க .
மடங்கலானதும் ஒரு கீர்த்தி
பிரமன் கொடுத்த வரத்திற்கு ஏற்ப -அவன் படைப்புக்குள் அடங்கும் பிராணிகளில் ஒன்றாகாது –
தனிப்பட்ட நரம் கலந்த சிங்கமானது -பிரமன் வரத்தை மெய்யாக்கின கீர்த்தி படைத்தது அன்றோ –
பிரமன் படைப்புக்குள் ஆகாதாயினும் பொருந்தின அழகிய சிங்கமானது பிரமனுக்கும்
மேற்பட்ட பரமன் இவன் என்னும் கீர்த்தியை பறை சாற்றுகின்ற தன்றோ –
அன்று மடங்கலானதும் -எங்கும் உளன் என்னும் பிரகலாதனை மெய்யனாக்கிக் காப்பாற்றியதனாலும்
எங்கும் வியாபித்து இருப்பதை ப்ரத்யட்ஷமாக காட்டியதனாலும் அவனது கீர்த்தியை
புலப்படுத்துவதாகும் .
வாள் அவுணன் கிளர்ந்த பொன்னாகம் கிழித்ததும் –
அடியார் அச்சத்தை அகற்றி அவனது எல்லை இல்லா வல்லமையை விளக்கி
வலிமை வாய்ந்த அடியார் பகையையும் அழித்து தரும் ஆற்றலை காட்டுவதனால்
கீர்த்தி வாய்ந்ததாகும் .
இவை எம்பெருமானார் திரு உள்ளத்தில் பயிராய் வளர்ந்து விளைகின்றன –
அதாவது இந்த குண அனுசந்தானங்கள் எம்பெருமானாருக்கும் பலித்து –
அவரைச் சார்ந்த எனக்கும் பயன்படுகின்றன -சரணா கதற்கு தஞ்சமான தனமாக
அனுசந்தித்த சீற்றம் -என் மெய் வினை நோயாம் இரணியனை களைவதற்கும் பயன்படுவதாயிற்று –
இங்கனம் அடியார்களைக் காக்கும் திறம் -பரத்வம் -முதலிய பிறவும்
சரண்யனுக்கு வேண்டிய குணங்களாய் அனுசந்திக்கப்பட்டு அச்சம் இன்றி நிறை வுடன் தெள்ளிய அறிவினராய்
வாழும்படி பலித்து -அவரைச் சார்ந்த எனக்கும் நல் ஞானமாய் பயன்படுகின்றன .
என் தன் மெய் வினை நோய் —கனி என்னவே
மெய் -சரீரம் -மாறுபட்டு அளித்தால் பற்றி விபரீத இலக்கணை
மெய் வினை -சரீர சம்பந்தத்தால் வரும் கர்மம்
அக் கர்மத்தின் பலனான துன்பங்கள் மெய்   வினை நோய் எனப்படுகின்றன –
நல் ஞானம் –
நரசிம்ஹனே -வன் பகை மாற்றித் தெள்ளறிவுடன் வாழ்விப்பவன் -என்பது ஞானம்
அங்கனம் வாழ்பவரே நமக்கு நல்லன நீக்கி நல்லன நல்குவர் என்னும் துணிவு நல் ஞானம் -என்க
இத்தகைய நல்ல ஞானம் மிக எளிதாக விளங்கும்படி கை இலங்கு நெல்லிக் கனி போலே
தந்து அருளினார் -என்கிறார் .என்னவே -கரணங்களும் ஈடுபடும்படியான ஆர்வம் விளையுமாறு-கர்மங்களை நீக்கிக் பண்ணின உபகாரம் இது என்பது கருத்து ஆயிற்று ..
————————————————————————–

அடியேன் கேள்வி ஞானத்தினால் ஜல்ப்பித்தது –

ஒவ்தார்யத்தாலே ஸ்வாமி எதை கொடுத்து அருளினார் என்ன– அடியேன் உடைய கர்மத்தை கழித்து அழகிய ஞானத்தை விசதமாக தந்து அருளினார் என்கிறார்

எந்த வழியில் இந்தரியங்கள் போகிறதோ அதே வழியில்  சென்று மாற்ற–பிள்ளை பேகணியாமல் மண் தின்ன விட்டு பிரதி ஒவ்ஷதம் இடும் மாதா போல-கர்ம பூமி-ஜன்மம்- மேலும் கர்மம் சேர்த்து -பூர்வ ஜன்ம கர்ம வாசனை-இந்த ஜன்மத்தில்/புண்யம் பண்ணி இருந்தால் புண்ணியம் பண்ண வைக்குமாம்

/வாசனை பலம்/பிரமத்துக்கு விஷம புத்தி இல்லை -வைஷன்ம்யம் இல்லை-கர்மாவை அபேஷித்து இருப்பதால் என்கிறார் ஸ்வாமி/கர்மமே இல்லையே பிரளய காலத்தில் -நாம ரூப விவேகம் இன்றி இருக்கிறானே -என்பான் பூர்வ பஷி/உபபத்யச -கர்மாவும் அநாதி -ஈஸ்வரன் திரு உள்ளத்தில் ப்ரீதி அப்ரீதி ரூபத்துடன் ஒட்டி கொண்டு இருக்கும்/ஞானம் அவித்யையால் மூட பட்டு மீண்டும் கர்மம்  சேர்கிறான்/உடைக்க -காமாதி தோஷ கரம்- ஸ்வாமி திருவடிகளில் பற்றிஒழிக்க வேண்டும்/

/வாசனையை வெட்டி விடுகிறார்/அஞ்ஞானம் விலகி ஞானம் தலை எடுக்கும்/ அணை கதவை திறந்தால் தானே ஜலம் வருவது போலமனிச சிம்ஹம்-நரசிம்கர்-அழகிய சிங்கர் சேராத இரண்டை சேர்த்தார்-/நரசிம்கரையும் கீதாச்சர்யரும் கலந்தது ஸ்வாமி//

ஹிரண்ய கசிபு-அஞ்ஞானம் /பிரகலாதனுக்கு அருளியது -ஞானம்/உகிரால் தான் முடித்தான்-உகிரே ஸ்வாமி /பஞ்ச ஆயுதங்களும்  சேர்ந்து தானே ஸ்வாமி

/நரசிங்கர்  பண்ணினதை -கீதாசார்யன் போல உபதேசித்து–எடுத்து சொல்லும் தன்மை-இரண்டையும் அருளினவர் ஸ்வாமி-நல் ஞானம் மெய் ஞானம் இரண்டு பாடங்கள்/கீண்டவன் கிழிந்தவன் பாட பேதங்கள்//கையில் கனி- தெரியும் படி கை இலங்கு நெல் கனி/

ஞானம் கொடுத்தால்- -பெருமாள் வைபவம்//தன் வைபவம் கொடுத்து நல் ஞானம்/லஷ்மி நாதன்- மேகம் ஆழ்வார் பருகி-உப்பு கழித்து -ச்வாதந்த்ரம் கழித்து -அருளியது போல //சிருக்கனுக்கு முடித்த கீர்த்தி  சேராதவை சேர்த்தி கீர்த்தி-பயிர் போல-நிலம் தான் ஸ்வாமி சிந்தை/எழுந்து விளைந்தது இங்கு//என் நெஞ்ச  என்னும் பெரு செய்யுள் ஈர பயிர் விளைவித்து -ஆழ்வார் /

உமி களைந்து அரிசி கொடுப்பது போல அஞ்ஞானம் போக்கி ஞானம் கொடுத்தார்

/ நாரதத்வம் -மனிசனின் அஞ்ஞானம் கெடுப்பவர் -ஞானம் கொடுப்பவர் நாரதர்/தன்னையே சேர்க்க அவனால் முடியாது–தாழ் சடையும் -பார்த்து கலங்குவார் வையத்தில்/சங்கர நாராயண ரூபம் சேர்த்து சிக்கி கொண்டான் அவன்/அவுணன் உடல் கீண்ட-ஆகமும் கிளர்ந்து எழுந்து வந்ததாம்/மடங்கல்/வளர்ந்த வெம் கோப -ஒரு மடங்கலாய்- அத்வீதியன்-/முளைந்த சீற்றம் விண் சுட போய்- பெரிய திரு மொழி 1-7-7-புனிதன் இடம்- -கோபம் தேவர்களை தவிக்க–விளைந்த சீற்றம் விண் வெதும்ப

-அடியார் அபசாரம் பட்டதால் -கண் மூடி கோபம் அநு கூலர் பிரதி கூலர் வாசி அற கோபம் எங்கும் போகும்//மூவுலகும் ஆள் அரியாய்-ஆண் அரியாய் இல்லை-லோகத்து ஆள் போல இல்லை -இரண்டும் கலந்து -புறப்பட்டது சீயம் விண்ணை முட்டும் வளர்ந்தது-மடங்கல் வளர்ந்த வெம்கொபம்/ திரு மேனியும் கோபமும் வளர்ந்ததாம்

/மயர்வற -மெய்வினை நோய் களைந்து /மதி நலம் அருளினான்-நல் ஞானம் அளித்தனன்/சிருக்கன் மேலே அவன் முளிகின அன்று- பாகவத அபசாரம் போராமையாலே ஆனை தொழில்கள்  செய்தான்/

வயிறு அழல வாள் உருவி வந்தான்/பிறந்த குழந்தை நரசிம்கன்-தூங்கி இருந்த குழந்தை ஆனந்தமாக பிரகலாதன் புகழ கேட்டு தூங்கி கொண்டு இருந்தானாம்–வயிறு பிடிக்கும் படி வாள் உருவி வந்தானே-வரத்தில் சிரத்தை -வரம் கொடுத்த அவன் மேல் வைக்க வில்லை

/கிளர்ந்த மிடியற வளர்ந்த -கிள்ள -அஞ்ச எயிர் இலக வாய் மடித்த்தது என்- சிங்க பல்லை பார்த்ததும் அஞ்சினானாம்-நாக்கை மடித்தால்-குழந்தை தகப்பனை கொன்றோமே நாக்கை மடித்தானாம் கோபம் என்று தேவதாந்த்ரங்கள் நினைந்தார்களாம்/

/மொறார்ந்த முகத்தையும்,நா மடி கொண்ட உதட்டையும் குத்த முறுக்கின கையையும் கொண்டு விளைந்த பய அக்நியாலே பரி தப்தமாய் பதம் செய்தவாறே-வாடின கோரை கிழித்தால் போல -அநாயாசேன கிழித்து பொகட்டவன் உடைய திவ்ய கீர்த்தி ஆகிற பயிர்,உயர் நிலத்தில்-உள் நிலத்தில்-  பயிர் ஓங்கி வளருமா போல எழுந்து சபலமம் படியான திரு உள்ளத்தை உடையவர்-சினத்தினால்.. மனத்துக்கு இனியான்/

/வெம்கொபம் கீர்த்தி போல /ஆண்டாள் காட்டிய வழியில் -அங்கு ராமன் பற்றி இங்கு நரசிம்ஹர் பற்றி /மெய் வினை-சரீரம் அனுபந்தி-கர்ம பலமாக- மெய்-சத்யம்-இலக்கணை- மங்களவாரம் செவ்வாய் கிழமை/-துக்கங்களை போக்கி

தத் சேதன அசேதன விசிஷ்ட்ட பிரமம்–துவம்-உனக்கும்-அஸி-விட்டு இலக்கினை விடா இலக்கினை சேர்த்து அத்வைதம் சொன்னார் நிர் குண பிரமம் பிராந்தியால் ஜீவாத்மா என்றார்/மெய் -விட்டு இலக்கினை/நோய் களைந்து -துக்கம்-கர்மம் தொலைத்தால் அடுத்து ஐந்து பாசுரம் பாட முடியாதேகரதலாமலகம்-சுலபம்-கையில் கனி போல சுலபமாயும் -சுவ்யக்தமாய் விலஷனமான ஞானம் கொடுத்தார்

-ஞானம்-நரசிம்ஹர் பற்றிய ஞானம் ///நல் ஞானம்—அவரை திரு உள்ளத்தில் கொண்ட ஸ்வாமி  பற்றிய ஞானம்-ஏற்றி இருப்பாரை  வெல்லுமே மற்றவரை சாத்தி இருப்பவர் தவம் -ஆழ்வார்-ஜித குரோத -குணம் என்றும் குன்றம் ஏறி நின்றவன் வெகுளி = கோபம் தாங்க முடியாது/ வளர்ந்த கோபம்- ராமன் கோப வசம் ஹனுமானை அடித்ததும்/ஞானிகளுக்கு நரசிம்கனின் கோபமே உத்தேசம்/கொண்ட  சீற்றம் ஓன்று உண்டு

-அதை நம்பி-தூணில் இருந்து வந்த சப்தம் கேட்டதுமே திதி பிள்ளைகள்- அசுரர்கள் விழுந்தார்கள் //நூறு நூறாக தூண்  உடைந்ததாம் – ஆழ்வாரை -ரிஷி முனி  க்ராந்திகாரி- தூர பார்வை–சிரித்தது செங்கட்சீயம்–இப்பொழுது தான் மேட்டு அழகிய சிங்கர் சிரித்தாராம்-நம் சடகோபரை பாடினாயோ/-அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட  ஆங்கே அப் பொழுதே  தோன்றிய –சிங்க உருவாக/அம் கண் ஞாலம் அஞ்ச ஆங்கு ஓர் ஆள் அரியாய்/முனைந்த சீற்றம் விண் சுட போய் /

/எரிந்த பைம்கண்-பசுமையாய் இருக்கிற கண்- வெருவ நோக்கி -/மடங்கல்-சிம்ஹம்/1 பிரகிருதி– 6 மகான் அகங்காரம் பஞ்ச தன்மாத்ரை  இவை பிரகிருதி விக்ருதிகள் பிறக்கும் பிறப்பிக்கும்//அடுத்த 16 பிறக்கும் பிறப்பிக்காது-விக்ருதி இவை/எங்கும் உளன் கண்ணன்-இது ஆயிற்று  இவன் செய்த குற்றம் –பிள்ளை யை சீறி வெகுண்டு / அவனை தங்கள்  மகன் என்று ஆழ்வார்கள் கொண்டாடுவார்கள்

/தெளி சிங்கம்- சிருக்கன் குரலுக்கு வந்து அருளிய தெளிவு/வயிர் அழல வாள் உருவி வந்தானை அஞ்ச எயறு இலக வாய் மடுத்தது என்ன—பொன் ஆழி கையா–பிறந்த குழந்தை க்கு அடியார்கள் வயிறு பிடிக்க–திரு பிரிதி-சக்கரத்துடன் சேவை/

/பூவடிவை  ஈடளிக்க -போட்டு கொண்டாயே/பரியனாகி வந்த அவுணன்/பொன் பெயரோன் -யிடம் திட்டு இரு பிளவாக முன் கீண்டாய்/கீர்த்தி-திவ்ய கீர்த்தி /வ்யாப்தி ஏக தேசம் –கோபம் பிரசாதம்–  பரத்வமும் உபகாரத்வமும் –சேர்த்து பிரமனுக்கு விஞ்சிய பரமன்/-ஓலை புறத்தில் மட்டும்  தெரிந்து கொள்ளாமல் பிரத்யட்ஷமாக காட்டிய-ஆற்றல் உடன் முடித்தான்- பெருமை/வீரத்தை கொண்டு-வெட்டி களைய /திரு ஆராதன பெருமாள் லஷ்மி நரசிம்ஹர் பெருமாள் தான் ஸ்வாமிக்கும்/சிங்க பிரானின் குண அனுசந்தானமே  கொண்டு அருளினார்/-தனம் சினமே-/குஹ்ய தமம் உபதேசித்தான்

—————————————————————-

 

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: