Archive for October, 2011

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -475-479 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

October 27, 2011

475-அனைத்தையும் கண்ணனுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் -அவன் உண்ட மிச்சம்-யாகம் அவனுக்கு தானம் தபஸ் எல்லாம் அவன்போருட்டே சர்வம் கிஷ்ணர்ப்பணம் அஸ்து –அனுபவிப்பவன் அவன் அனுபவிக்கும் பொருள் நாம்-பூ சந்தனம் போல் –அது போல் என்னை அனுபவித்து பகவான் மகிழ வேண்டும் நானே போக பொருள்–அஹம் ஹி சர்வ யக்ஜானாம் போக்தா பலன் எல்லாம் நான் -யக்ஜா வராகன்–யக்ஜமே திரு மேனி வடிவம் வாய் ஹோம குண்டம் நாக்கு கோரை பல் யுக தண்டம் –நித்ய ஆரதனமே யாகம் யக்ஜம் தேவ பூஜையே யக்ஜம்–அகர பூஜை முதல் பூஜை-யக்ஜாவ் யக்ஜா பத்தி தூண்டுபவன் பலன் அனைத்தும் அவன் தான் -அவனுக்கு கொடுக்க பீஷ்மர் போல்வார் சொல்ல சகாதேவன் கண்ணன் ஒருவனுக்கே -வேறு யாருக்கு கொடுக்க சொன்னால் காலால் உதைப்பேன் உறுதி உடன் சொன்னான் பூ மாரி பொழிந்தது -உலகமே ஆத்மா வாக கொண்டது-அவன் தானே சர்வ பூத அந்தராத்மா -அக்னி ஆகுதி மந்த்ரம் யோகம் எல்லாம் அவனை -நாராயண சொல்லவே வேதம் -பர பிரமம் கண்ணன் ஒருவனே –சாந்தி கிடைக்க அவனுக்கு கொடுக்க வேண்டும்–மற்றவர் ஆமோதிக்க -யத்ர யோகேஸ்வர -மதிர் மம சஞ்சயன்–சிசுபாலன் வைத்து தீர்த்தான்-காது பொத்தி கொள்ள -அங்கு விட்டுவிலக –வயசில் இளையவன் இடை பிள்ளை வெண்ணெய் ஒன்றே அறிந்தவன் -தர்மம் இல்லாதவன் -யயாதி குல் சாபம் பட்டாபிஷேகம் இழந்தவன் –மதுரை விட்டு ஓடி துவாரகை ஓடி போனவன்-புற முதுகு இட்டு ஓடினவன் – கேட்ப்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பாரோ—இவனோ செவி சுடு வார்த்தை–அனைவருக்கும் ஆனந்தம் கொடுக்க வந்தவன்–சக்ர ஆயுதம் எடுத்து கொண்டு பழம் பகைவன் சிசுபாலன்–ஆத்மா ஜோதிஸ் கண்ணன் உடன் கலந்தான்-சிசுபாலன் தந்த வத்ரன்/இரண்டு பேரும்

476-திரு மாலை அறியாதார் திரு மாலை அறியாதவர் ஆவார்–அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்து அருளாயே -திரு பள்ளி எழுச்சி-ராமனால் பூஜிக்க பட்ட பெரிய பெருமாள் -மா முனி வேள்வியை காத்து  –ராஜ சூய யாகம் முடித்து கங்கை கரை ஸ்நானம் –சிசுபாலன் ஆத்மா ஜோதிஸ்-கலந்தது பார்த்தோம்-அவனையே நினைத்ததால் பயம் காதல் நடப்பு வெறுப்பு ஏதாவது–ஒரு காரணம்–நேராக பார்த்து நினைவு அவன் மேலே -காதல் கோபி நடப்பால் பாண்டவர் பயம் கம்சன் பக்தியால் ரிஷிகள் விரோத மனப் பான்மையால் சிசுபாலன்–ஜெயா விசயர் சாபம்-சனகன் சன குமாரர் நுழைய -ஹிரண்ய கசுபு ஹிரன்யாட்ஷன்  /ராவணன் கும்ப கர்ணன்/சிசுபாலன் தந்தவத்திரன்/–துர் யோதனன் பொறாமை கொண்டான் ராஜ சூய யாகம் முடிந்ததும்

75 அத்யாயம் அவப்ருத ஸ்நானம் கங்கைக்கு போக –அனைவரும் ராஜ சூய யாகம் முடிந்தது புகழ-பீமன் தளிகை/துர் யோதனன் -பெட்டி சாவி-பணம்/சக தேவன் வருபவரை பூஜிக்க /நகுலன் பொருள்/அர்ஜுனன் பூஜிக்க கண்ணன் பெரியோர் காலை கழுவும் வேலை–கர்ணன் தானம் பொறுப்பு-
பேரி வாத்தியம் முழங்க கங்கை -வீணை வாத்தியம்-நாட்டியம்–அலங்கரித்து கொண்டு யானை மேல் தர்ம புத்திரன்-ஓடுவார் விழுவார் -ஆடுவார்களும் பாடுவார்களும் –சேர்ந்து நீராட -தீர்த்த வாரி உத்சவம்–சக்கரத் ஆழ்வார் –திரு கண்ண புரம் திருமலை ராயன் பட்டணம்–மாசி மகம் -பஞ்சமி தீர்த்த உத்சவம் திரு சானூர் முக்கியம் —கோனேரி தீர்த்த வரி திரு மலை–கண்ணன் துரி யோதனன் ஒரு வருஷம் அங்கே தங்கி இருக்க துர் யோதனன்  அவமானம் பொறாமை என்ன என்று மேலே பார்ப்போம்
477-

அவதார பலன்-கீதை-சிசுபாலன் முதலோர் முடிய -துரி யோதனன் பொறாமை-எதிர்க்கிற கோஷ்ட்டி-இன்றி பெருமை பொறாமல் இருக்கிறார்-நாஸ்திகர் ஆஸ்திகரும் ஆஸ்திக நாஸ்திகர்–மூன்று வகை மா முனிகள்–இல்லை என்பவன் வைய முடியாதே ஆகாச தாமரை முயல் கொம்பு-வஸ்துவே இல்லை–ஆனால் ஆஸ்திக நாஸ்திகர் -இல்லை சொல்லி வைத்து-வெளியில் ஓன்று நினைந்து பேசி-இவரையும் விட -மூர்கர் என விட்டு நடு சொன்னவரை நாளும் தொடர்–போய் ஆசனம் இட்டு -சண்டைக்கு சகாயமும் கேட்டானே -இந்திர பிரஸ்தம் இருந்து ஒரு வருஷம் 75 -25 ஸ்லோஹம்—கண்ணன் மட்டும் தங்கி இருக்க -விஸ்வ கர்ம மாயன் செய்த ராஜ்ய சபை-கண்டு பொறாமை-தரை தண்ணீர் தெரியாமல்-விழ -கேலி சிரிப்பு -தர்ம புத்திரன் தடுக்க -கண்ணன் ஆமோதிக்க -அவமானம்-வஞ்சம் தீர்க்க –பூமி பாரம் நீக்க —
76 அத்யாயம்-சால்வன் -சிசுபாலன் நண்பன்-துவாரகை முற்றுகை இட்டான் கண்ணன் இல்லாதபொழுது ..-பரம சிவன் தவம் -மாய விமானம் கேட்டு பெற்றான் –பிரத்யும்னன் கூட சண்டை-மாயா விமானம் எதிர் கொள்ள முடிய வில்லை -துயுமான் மந்த்ரி கதை கொண்டு பிரத்யும்னன் -தாருகன் பிள்ளை தேர் ஒட்டி -காக்க வெளியில் கூட்டி வர -மயக்கம் மாரி மீண்டும் யுத்த பூமி போனான்
478-பாகவதம் வேதாந்தம் செழும் பொருள்-சர்வ ரஷகம் -பிராட்டி உடன் சேர்ந்து காக்கும் கடவுள் கண்ணா பிரான் –தாய் குழந்தை கஷ்டம் அறியாமல் போக்குவது போல் புக்குகிறான்-பிரத்யும்னன் அடி பட்டு விழ -யுத்த பூமி யில் இருந்து அகற்றி போக –புற முதுகிட்டு-போக வேண்டிஇருகிறே வருந்த –குற்றம் ஓன்று இல்லா கோவலன்-கறவை கணங்கள் கறந்து–செற்றார்  செரு செய்யும் –போய் சண்டை போடும்–சாரதி என் கடமை நான் செய்தேன்–77  அத்யாயம்-மீண்டும் கூட்டி போக சொல்ல பெரும் சண்டை-செய்து இந்திர பிரஸ்தம் வரை போக–துர் நிமித்தம் அப சகுனம் கண்டு கண்ணன் வர-சால்வனை எதிர்த்து போக -கதை உடன் சண்டை/கையில் வில் கொண்டும்/சண்டை–தேவர் சித்தர் ரிஷி-என்ன யுத்தம்-மாயாவி-தேவகி செய்தி சொல்வது போல் சொல்லி-வாசுதேவனை இழுத்து போக -என்று-எல்லாம் மாயை-மாயா சிரஸ் காட்டியது போல்– ரிஷிகள் இப் படி பேசி கொள்கிறார் உண்மை இல்லை-கண்ணன் சோகம் பட்டார்-சுகர் இது நடக்க வில்லை-மாயை அறிவான் மனிச பிறவி எடுத்து கொண்டதற்கு ஏற்று நடக்கிறான் -ஆனக துந்துபி என்ற பெயர் வாசுதேவன்–சூர்யனுக்கு இருட்டா கண்ணனுக்கு சோகமா –வேதார்த்த சன்க்ரகம்-அக்ஞானம் துயரம் தீண்டாது–சங்கு சக்கரம் ஏந்தி நின்று அழிக்கிறார்
479-எம் இடர் கடிவானே திரு புளின்குடி காய்சின வேந்தன் பூமி பாலன்–காண வாராயே -நின்றும் இருந்தும் கிடந்தது  ஸ்ரீ -வைகுந்தம்  கள்ள பிரான்-வரகுண மங்கை நத்தம் விஜயாசனர் -ஆழ்வார் தயாரா என்று எதிர் பார்த்து காத்து இருக்கிறான்–பக்தியில் முற்றி கனிந்து விட்டாரா வைகுந்தம் நின்று வர குணமங்கை அமர்ந்து திரு புளின்குடி கிடந்தது –மூன்றிலும் போகய பாக துரை உடன் — பொன் மிசை மலை -கார் முகில் போல் -சூர்யன் உதித்தால் போல்கருடன் எம்பெருமான் கிரீடம் போல் -அன்னைமீர் இதற்க்கு என் செய்கேன் -திரு புலியூர் குட்ட நாடு-இது போல் கிரீடம் சக்கரம் ஏந்தி கருடன் மேல் வந்து ரஷிகிறான்-35 ச்லோஹம் -உதய கிரி மேல் சூர்யன் போல் சக்கரம் பற்றி கொண்டு-அறுத்து தள்ளி-சால்வன் அழிந்தான் -ஜெயா ஜெயா மங்கலம்-தந்தவத்திரன் அடுத்து -வர-78 அத்யாயம் -கடல் அலை ஆர்பரித்து வருவது போல் சண்டை-கதை சுழற்றி-கௌமோதகி-கதை-கண்ணன் -சுதர்சனம் சக்கரம்-திரு மோகூர் அழகிய திருமேனி அடையாளம் அலங்காரம் ஆபரணம் ஆத்தன் –கால மேகத்தை அன்றி மற்று ஓன்று இல்லை கதியே–ஹேதி ராஜன்-கதை தண்டு-கொடும் தண்டு –சிலை இலங்கு .தண்டு ஒண் சங்கு என்கிற்றாளால் –பிரயோக சக்கரம் -திரு கண்ண புரம்-தேவர்களுக்கு ஆனந்தம் அசுரர் அழிக்கும் கவ்மோதகம் இடது கை நுனியில் பற்றி –கயை-கதாதரன் திரு நாமம்-கதை கொண்டே தந்த வத்ரனை முடித்தார்-தம்பி எதிர்த்து வர அவனையும் முடித்தார் –குருஷேத்திர யுத்தம் நடப்பதை உணர்ந்தார் பல ராமன் -தீர்த்த யாத்ரை போகிறார் —
10-74

20/21–

yad-ätmakam idaà viçvaà
kratavaç ca yad-ätmakäù
agnir ähutayo manträ
säìkhyaà yogaç ca yat-paraù
eka evädvitéyo ‘säv
aitad-ätmyam idaà jagat
ätmanätmäçrayaù sabhyäù
såjaty avati hanty ajaù

This entire universe is founded upon Him, as are the great sacrificial
performances, with their sacred fires, oblations and mantras. Säìkhya and yoga
both aim toward Him, the one without a second. O assembly members, that
unborn Lord, relying solely on Himself, creates, maintains and destroys this
cosmos by His personal energies, and thus the existence of this universe
depends on Him alone.

22–vividhänéha karmäëi
janayan yad-avekñayä
éhate yad ayaà sarvaù
çreyo dharmädi-lakñaëam

He creates the many activities of this world, and thus by His grace the whole
world endeavors for the ideals of religiosity, economic development, sense
gratification and liberation.

6–yayätinaiñäà hi kulaà
çaptaà sadbhir bahiñ-kåtam
våthä-päna-rataà çaçvat
saparyäà katham arhati

Yayäti cursed the dynasty of these Yädavas, and ever since then they have
been ostracized by honest men and addicted to liquor. How, then, does Kåñëa deserve to be worshiped?

37–brahmarñi-sevitän deçän
hitvaite ‘brahma-varcasam
samudraà durgam äçritya
bädhante dasyavaù prajäù

These Yädavas have abandoned the holy lands inhabited by saintly sages and
have instead taken shelter of a fortress in the sea, a place where no brahminical
principles are observed. There, just like thieves, they harass their subjects

38–evam-ädény abhadräëi
babhäñe nañöa-maìgalaù
noväca kiïcid bhagavän
yathä siàhaù çivä-rutam

[Çukadeva Gosvämé continued:] Bereft of all good fortune, Çiçupäla spoke
these and other insults. But the Supreme Lord said nothing, just as a lion
ignores a jackal’s cry.

44–çabdaù kolähalo ‘thäséc
chiçupäle hate mahän
tasyänuyäyino bhüpä
dudruvur jévitaiñiëaù

When Çiçupäla was thus killed, a great roar and howl went up from the
crowd. Taking advantage of that disturbance, the few kings who were
supporters of Çiçupäla quickly left the assembly out of fear for their lives.

45–

caidya-dehotthitaà jyotir
väsudevam upäviçat
paçyatäà sarva-bhütänäm
ulkeva bhuvi khäc cyutä

An effulgent light rose from Çiçupäla’s body and, as everyone watched,
entered Lord Kåñëa just like a meteor falling from the sky to the earth.

46–janma-trayänuguëitavaira-
saàrabdhayä dhiyä
dhyäyaàs tan-mayatäà yäto
bhävo hi bhava-käraëam

Obsessed with hatred of Lord Kåñëa throughout three lifetimes, Çiçupäla
attained the Lord’s transcendental nature. Indeed, one’s consciousness
determines one’s future birth.

10-75

39–sa vréòito ‘vag-vadano ruñä jvalan
niñkramya tüñëéà prayayau gajähvayam
hä-heti çabdaù su-mahän abhüt satäm
ajäta-çatrur vimanä iväbhavat
babhüva tüñëéà bhagavän bhuvo bharaà
samujjihérñur bhramati sma yad-dåçä

Humiliated and burning with anger, Duryodhana turned his face down, left
without uttering a word and went back to Hastinäpura. The saintly persons
present loudly cried out, “Alas, alas !” and King Yudhiñöhira was somewhat
saddened. But the Supreme Lord, whose mere glance had bewildered
Duryodhana, remained silent, for His intention was to remove the burden of
the earth.

10-76

17–täç ca saubha-pater mäyä
divyästrai rukmiëé-sutaù
kñaëena näçayäm äsa
naiçaà tama ivoñëa-guù

With His divine weapons Pradyumna instantly destroyed all of Çälva’s magic
illusions, in the same way that the warm rays of the sun dissipate the darkness
of night.

10-77

28–tato muhürtaà prakåtäv upaplutaù
sva-bodha äste sva-janänuñaìgataù
mahänubhävas tad abudhyad äsuréà
mäyäà sa çälva-prasåtäà mayoditäm

By nature Lord Kåñëa is full in knowledge, and He possesses unlimited
powers of perception. Yet for a moment, out of great affection for His loved
ones, He remained absorbed in the mood of an ordinary human being. He soon
recalled, however, that this was all a demoniac illusion engineered by Maya
Dänava and employed by Çälva.

29–na tatra dütaà na pituù kalevaraà
prabuddha äjau samapaçyad acyutaù
sväpnaà yathä cämbara-cäriëaà ripuà
saubha-stham älokya nihantum udyataù

Now alert to the actual situation, Lord Acyuta saw before Him on the
battlefield neither the messenger nor His father’s body. It was as if He had
awakened from a dream. Seeing His enemy flying above Him in his Saubha
plane, the Lord then prepared to kill him.

30–evaà vadanti räjarñe
åñayaù ke ca nänvitäù
yat sva-väco virudhyeta
nünaà te na smaranty uta

Such is the account given by some sages, O wise King, but those who speak
in this illogical way are contradicting themselves, having forgotten their own
previous statements.

36–jahära tenaiva çiraù sa-kuëòalaà
kiréöa-yuktaà puru-mäyino hariù
vajreëa våtrasya yathä purandaro
babhüva häheti vacas tadä nåëäm

Employing His disc, Lord Hari removed that great magician’s head with its
earrings and crown, just as Purandara had used his thunderbolt to cut off
Våtra’s head. Seeing this, all of Çälva’s followers cried out, “Alas, alas!”

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -470-474 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

October 27, 2011

470-வந்தே -கண்ணனே ரஷகன்-ராஜா சூயை யாகம் கதை –தர்ம புத்ரர்-தூதன் அனுப்பி -கண்ணன் உத்தவர் இடம் வேண்டி-போக வேண்டும்-இரண்டு பலன்- யாகம் நடக்கும்- ஜராசந்தனை பீமன் மல்ல யுத்தம் பண்ணி முடிக்கலாம்.-உன் அருள் பார்வையும் வேண்டும்..2 லஷம் அரசர் சிறை வைத்து இருக்கிறான் விடுதலை பண்ணலாம் 71 அத்யாயம்–பிராமண வேஷம் கொண்டு பீமன் பிஷையாக மல்ல யுத்தம்- உன் அருள் பார்வையும் வேண்டும்-விசேஷ காரணம் அவன் கடாஷம் –அனைவர் உள்ளும் மன்னி செயல் பாடு செய்விக்கிறான்- பிரமம் அந்தர் ஆத்மா இல்லாத பொருள் ஒன்றும் இல்லை -இந்த்ரன் தன்னை உபாசிக்க சொல்ல -என்னை என்றால் அவன் உள்ளே நீக்கம் அர நிறைந்து இருப்பதால் ஆத்மாவை ஆணை செயும் பர மாதமா அவன்-கடல் ஞாலம் படைதேனும் யானே என்னும் –கண்ணன் தன உடை ஜோதி சென்ற பின் அர்ஜுனன் காண்டீபம் தூக்க முடிய வில்லையே ..பெரும் புறப்பாடு இந்திர பரஸ்தம் நோக்கி–புறப்பாடு விளக்குகிறார் –புடை சூழ மிருதங்க பேறி முழங்க சங்கம் முழங்க –வையம் கண்ட வைகாசி திரு நாள் -கருட சேவை-வீதி ஆற வருவானை விருந்தா வனத்தே கண்டோமே –வரவேற்பு எப்படி பார்ப்போம்

471-வசு தேவ… ஜகத் குரும்–ராஜா சூயை யாகம் பொழுது சிசி பாலனையும் முடிப்பான் –பூர்ண கும்பம் கொண்டு வர வேற்க–பாஞ்சால தேசம் சரஸ்வதி தாண்டி-காந்தார தேசம் கேகேய தேசம் முன்பு -இன்று ஆப்கானிஸ்தான்–நீசர் நம் அழைப்பை ஏற்று கொண்டு வந்தானே தாயார் இருக்கும் திரு மார்பன்-ஆலிங்கனம்-உச்சி முகந்து கடாஷிப்பன் பரத அக்ரூரர் போல்வாரை ஆலிங்கனம் கொண்டது போல் –கள்ள பிரான் ஸ்ரீ வைகுண்டம்-புளின்குடி கிடந்தது வைகுந்தம் நின்று –கனி வாய் சிவப்ப நீ காண வாராயே –கண்ணீர் வடிய பாண்டவர்கள் தழுவ-விழா கோலம் -தோரணம் மா இலை–கண்கள் என்கிற பாத்ரத்தால் கண்ணன் அமிர்தம் குடித்தார்கள்–வண்ண மாடங்கள்-வெள்ளி திரு மேனி விக்ரகம் சௌம்ய நாராயணன்—ஓடுவார் விழுந்தா உகந்து ஆலிப்பார்-பத்னி மார்கள் அஷ்ட மகிஷிகள் உடன் வந்தான் கண்ணன் –மாயன் அசுரனை காத்து ராஜ்ய சபை கட்டி கொடுத்தான் 72 அத்யாயம் -ராஜ்ய சூயை யாகம் பண்ண -உன் சந்நிதி -பக்தி உடன் செய்தால் மணக்கும்…அனைவரும் சமம் உனக்கு-இசைந்து அனுக்ரகம் பண்ணினான் கிருஷ்ணன்-என்னையே வென்று இருகிறாய் உன் தம்பிமார்கள் அனைவரும் உனக்கு பலம் -எப்படி கண்ணனை வென்றார்கள் என்று பின்பு பார்ப்போம்

472-உன் அடியவர்க்கு என் செய்வான் என்று இருத்தி-எனக்கே தன்னை தந்த கற்பகம் –அடியார்க்கு மெய்யனாய்-அவர்களால் வெல்ல பட்டு இரிகிறான் அம்பரிஷன் சரித்ரம் கேட்டோம் பக்த பராதீனன்-குல பெண்டிர் கை பிடித்த கணவனை குணத்தால் முந்தானையில் வைத்து கொண்டது போல் –பல்லாண்டு பாட கைங்கர்யம் பண்ணும் அடியவர் –அந்தர் ஆத்மா அவன்-அவனுக்கு யார் ஆத்மா -யாரால் ஆணை செலுத்த படுகிறான் அவன் –ஞானி  தன அவன் ஆத்மா அவன் மதம் என்கிறான் கீதையில்–வாசு தேவ சர்வம் இதி மகாத்மா துர் லபம் -பக்தனை மகாத்மா என்கிறார் –அவன் தான் அவன் உள்ளத்தில் இருக்கிறான்-உண்ணும் சோறு பெருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை- திரு அகீந்திர புரம் ஆதி செஷன் மலை–ஹய கிரீவர்-அறிவு பகவத் விஜய ஞானம்-தேவ நாதன் தேவ நாயகன் அச்சுத சதகம்-ஆச்சார்யர் பெண் பாவனை கொள்ள வைக்கும் அழகன்-தாச சத்யன்-அடியார்க்கு மெய்யன்-10௦-72 -13 ஸ்லோஹம் சகாதேவன் தெற்கு நகுலனை மேற்கு திக்கி அர்ஜுனன் வடக்கு கிழக்கு பீமா சேனன்–ஜராசந்தனை அழிக்க பிராமண வேஷம் -கொண்டு கிரி விரிஜம் பீமம் அர்ஜுனன் கண்ணன் மூவரும் அந்தணர் வேஷம் கொண்டு யாசிக்க –சமம் ஆக நினைப்பாய் வேண்டியதை கொடுப்பாய் ஹரி சந்திரன் உயர்ந்த கதி/இந்தி தேவன்/முத்கலன் சிபி பலி கபோதன் -புறா கதை-ராமன் சொன்னானே-/மணி கட்டில் திண்மை கண்டு ஷத்ரியன் அறிந்து கொண்டான்-இழந்தாலும் கொடுப்போம் பலி போல் என்று முடிவு கொண்டான் –சண்டை இடுவதை கேட்டார் –சமம் பீமன் என்று தேர்ந்து எடுத்தான்-கண்ணன் சமுத்திர அரசன் இடம் சரண்/அர்ஜுனன் சக்தி வயசில் குறைந்தவன் என்று-கதை எடுத்து துவந்த யுத்தம் தொடக்கி-கிடிக்கி பிடி போட்டி மல்ல யுத்தம் -பீமனுக்கு கண்ணன் சொல்லி கொடுத்தார் -இரு கூறாக காலை வகுந்து முடித்தான் ஜராசந்தனை-சக தேவன் அவன் பிள்ளைக்கு பட்டாபிஷேகம் பண்ணி வைத்தான்

473லஷ்மி தந்த்ரம்-பிராட்டியுடன் சேர்ந்து காக்கிறான் காக்கும் இயல்பினன் கண்ண பிரான் –17 தடவை படை எடுத்தான் ஜராசந்தன்-அவன் பெண்கள் தான் கம்சன் மனைவிமார்கள்–அனைத்து தீய சக்தியும் அவன் உடன் சேரந்ததும் மொத்தமாக அழிக்க –ஆந்தனையும் திருந்த வாய்ப்பு-இனி சிசுபாலன்-வதம்-கண்ணனுக்கே முதல் பூஜை-73 அத்யாயம்–200008 அரசர் சிறை வைத்து இருந்தான் ஜராசந்தன் விடுதலை பண்ணி-ஜோதி வெள்ளம் திருமேனி தர்சனம் கொடுத்தான்–பாலும் தேனும் அமுத மயமான திரு மேனி தானே -கனச்யாமம் பீத ஆடை -அரை சிவந்த ஆடை -ஸ்ரீ வத்சாங்கம் மரு/சதுர பாகு/ பத்ம கற்பம் போன்ற திரு கண்கள்/ மகர குண்டலம்/பத்ம ஹஸ்தம்/கதா சங்க -சங்கு சக்கர கதா பத்மம்-நான்கு திரு கரங்களிலும் –கிரீட ஹரா கடகம் கடி சூத்ரம் வன மாலை-ஐந்தும் சேர்ந்த -கண்களால் குடித்து நாக்கால் சுவைத்து மூக்கால் முகர்ந்து தோள்களால் ஆலிங்கனம் -அனுபவம்-பொருள் வேண்டாம் என்று அவனே பற்றி இருக்கும் எனக்கு   இன்றி பின்னை யாருக்கு தன்னை கொடுக்கும் கரு மாணிக்க குன்றம் –உல் கை தளம் சிகப்பு திரு மார்பு லஷ்மி சிவப்பு வீசி செவ்வாய் உந்தி-குட்ட நாட்டு திரு புலி யூர் கரு மாணிக்க மாலை போல் தாமரை காடு போல் -அரு மாயன்-பெருமாளுக்கு இவள் தீர்ந்தாள்-என்று தோழி அன்னைக்கு -இவள் நேர் பட்டது-பஞ்ச பாண்டவர் பீமன்  புனர் நிர்மாணம் செய்த கோவில்–

474–அவன் அருமை பெருமை அறிந்து ஸ்தோத்ரம்-நா படைத்த பயனே அவனை பாடி கையால் அர்ச்சிக்க –அவன் திரு மேனி தர்சனம் ௦-73 -8 ஸ்லோஹம் தொடங்கி ச்தொத்ரம்பன்னுகிறார்கள்-செருக்கினால் பக்தி நழுவ விட்டோம் தண்டனை அனுபவித்தோம்-மதம் பிடித்து இருந்தோம் –அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு அன்று மற்ற அரசை எண்ணோம்–பிரஜை துன்புறுத்தி சுய லாபம் சுய இன்பம் ஒன்றே கருதி இருந்தோம் –உன் அருளால் செருக்கு தொலைந்து வந்து இருக்கிறோம்–திரு நாரணன் தாள் காலம் பெற சிந்தித்து இருமினோ -உஜீவனம் அடைய -ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகுடன் ஆண்டவர் ஏக சக்கரவர்த்தி–சிதைகிய பானையர்-கரு நாய் கவர்ந்த காலர் பெரு நாடு காண பிச்சை தாம் கொள்வர் –அடி சேர் முடியனர் ஆகி-பொடி சேர் துகளாய் -கடி சேர் கண்ணன் துழாய் –வைர முடி ராஜ முடி கிருஷ்ணா ராஜ முடி கிரீட மகுட சூடாவதம்ச பார் அரசே பேர் அரசே எம் அரசே-ஆறு கட்டளைக்குள் இங்கு குடிசை கட்டி வாழ ஸ்வாமி ராமானுஜர்-எதிராஜ சம்பத் குமாரர் –பக்தி மாறாமல் இருக்க அனுக்ரகம் -திடமான பக்தி–ப்ரீதி பூர்வகம்–வேனன் ராவணன் நரகன் விரோதித்து அழிந்தார் –இந்திர பிரச திரும்பி வந்தார்கள் -தர்ம புத்திரன் கை கூப்பி 74 அத்யாயம் சிசு பாலன் முடிக்க போகிறான்-ராஜ சூய யாகம் தொடங்கி–நீயே நடத்தி வைக்க வேண்டும் பிரார்த்திக்க -விஸ்வாமித்ரர் வாமன தேவர் முதலோர் வர முதல் பூஜை -கண்ணன் தவிர வேறு யாருக்கும் சக தேவன் பூ மாரி பொழிய -அவனே யாகம் யக்ஜம் த்ரவ்யம் பலம் கொடுப்பவன் –சக்ராயுதத்தால் சிசுபாலனை முடித்தார் கேள்பார் செவி சுடு பழம்பகைவன்-பலன்-பாபம் நீங்க பெறுவார் இந்த சரித்ரம் கேட்டார்

10-725–tad deva-deva bhavataç caraëäravindasevänubhävam
iha paçyatu loka eñaù
ye tväà bhajanti na bhajanty uta vobhayeñäà
niñöhäà pradarçaya vibho kuru-såïjayänäm

Therefore, O Lord of lords, let the people of this world see the power of
devotional service rendered to Your lotus feet. Please show them, O almighty
one, the position of those Kurus and Såïjayas who worship You, and the
position of those who do not.

6–na brahmaëaù sva-para-bheda-matis tava syät
sarvätmanaù sama-dåçaù sva-sukhänubhüteù
saàsevatäà sura-taror iva te prasädaù
sevänurüpam udayo na viparyayo ‘tra

Within Your mind there can be no such differentiation as “This one is mine,
and that is another’s,” because You are the Supreme Absolute Truth, the Soul
of all beings, always equipoised and enjoying transcendental happiness within
Yourself. Just like the heavenly desire tree, You bless all who properly worship
You, granting their desired fruits in proportion to the service they render You.
There is nothing wrong in this.

45–hähä-käro mahän äsén
nihate magadheçvare
püjayäm äsatur bhémaà
parirabhya jayäcyatau

With the death of the lord of Magadha, a great cry of lamentation arose,
while Arjuna and Kåñëa congratulated Bhéma by embracing him.

46–sahadevaà tat-tanayaà
bhagavän bhüta-bhävanaù
abhyañiïcad ameyätmä
magadhänäà patià prabhuù
mocayäm äsa räjanyän
saàruddhä mägadhena ye

The immeasurable Supreme Personality of Godhead, the sustainer and
benefactor of all living beings, coronated Jaräsandha’s son, Sahadeva, as the new
ruler of the Magadhas. The Lord then freed all the kings Jaräsandha had
imprisoned.

10-74

21–bhavanta etad vijïäya
dehädy utpädyam anta-vat
mäà yajanto ‘dhvarair yuktäù
prajä dharmeëa rakñyatha

Understanding that this material body and everything connected with it
have a beginning and an end, worship Me by Vedic sacrifices, and with clear
intelligence protect your subjects in accordance with the principles of religion.

35–niçamya dharma-räjas tat
keçavenänukampitam
änandäçru-kaläà muïcan
premëä noväca kiïcana

Upon hearing their account of the great favor Lord Keçava had mercifully
shown him, King Dharmaräja shed tears of ecstasy. He felt such love that he
could not say anything.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -465-469 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

October 27, 2011

465-பரித்ராணாய –அவதார பிரயோஜனம்–தாய் குழந்தை பொம்மை- வாயில் போட்டால்பிடுங்கி-போடுவது போல் –குழந்தை உயர் முக்கியம்–உடம்பை கொடுத்து பூஜை தான தர்மம் கர்ம ஞான பக்தி யோகம் பண்ண -சிசு பாலன் ராவணன் போல்வார் -பிறருக்கும்கேடு தங்களுக்கும் கேடு-உடம்பை பிடுங்கி போட்டு ரட்ஷிகிறான்..ஜீவன் அழிப்பது இல்லை..-பார பட்ஷம் இல்லை..கஜேந்த்திரன் காத்து குவலையா பீடம் அழித்தான் -காசி பட்டணம் எரி பட்டது பார்த்தோம்–10 -66 அத்யாயம் 22 ஸ்லோஹம் முன்பு பார்த்தோம்..–சுதக்ஷிணன் காசி அரசன் பிள்ளை-பரம சிவனார் இடம் போய் -வரம்-கேட்க -தாஷிநாக்னி–கர்மங்கள் நன்மைக்கும் கெடவும்-அபிசார கர்மம் வைப்பு எடுப்பு பில்லி சூன்யம் போல்வன –பகவான் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் திரு மந்த்ரம் அனைத்தைக்கும் காப்பு –அக்கார கனி -யோக நரசிம்கன் ஒட்டி விடுகிறார் அனைத்தையும்..திருப்பி அவர்களையே அழிக்கும் உள்ளம் உறுதி உடன் அசஞ்சல பக்தி ஒன்றே வேண்டும்..-கவசம் அரண் அவன் திரு நாமங்கள் ஒன்றே –சர்வ சக்தன் –ஆஞ்சநேயர் சுதர்சனர் திரு மோகூர் -காப்பர் -கண்ணன் சொக்கட்டான் ஆடி கொண்டு இருக்க –சக்ராயுதம் கொண்டு அதை அழித்து திருப்பி விட காசி எரிக்க பட்டது ..-சுதக்ஜனனும் எரிக்க பட்டான் -பின்பு புனர் நிர்மாணம் பண்ண பட்டது

466-மீனோடு ஆமை தாமோதரனாய் கல்கியும் ஆனான் –தசாவதார சந்நிதி–திரு மங்கை ஆழ்வார் -பாடிய ஆலன் படி துறை–முன்னும் ராமானாய் தானாய் பின்னும் ராமனாய் –பரசு ராமன் பல ராமன் ஆவேச அவதாரங்கள்–அதீத பலம் வாய்ந்தவர்–67 /68 அத்யாயம் பல ராமன்  பெருமை –புமாசுரன்-நரகாசுரனின் நண்பன்–ராமனின் நண்பன் ஜாம்பவான் சுக்ரீவன் நீலன் போல்வார்-யுக சந்தி சேர்த்து 1200 வருஷம் தேவ மானத்தால் -யோக பலத்தால் நீண்ட ஆயுள்-திவிதன்-நரகனின் தோழன்-பெரும் உடம்பு கொண்ட வானரம்-ஆனார்த தேசம்-அழிக்க ஆரம்பிக்க–கடல் தண்ணீரை இறைத்து மரம் பிடுங்கி போட்டு யாக யக்ஜம் அழித்து –ரைவதகம் மலை சாரல் -திவிதன் வந்து பரி காசம்பன்ன பல ராமன் கோபித்து ஹலாயுதம் கொண்டு -அடித்து வீழ்த்தினார் -பல ராமன் வாலி சப்தம் முழங்க தேவர் பூ மாறி பொழிய -அடுத்து சாம்பன்-கண்ணன்-ஜாம்பவதி பிள்ளை-துரி யோதனன் சாம்பனுடன் சண்டை போட்டு இழுத்து போக -பல ராமன் சென்று அதர்ம யுத்தம் செய்தீர்கள்-யாதவர்களுக்கு என்ன பெருமை-எதிர்க்க வர –கலப்பை கொண்டு -இந்திர பிரஸ்தம் நகரையே தலை கீழே புரட்டி–நீரே ஆதி சேஷன் சரண் அடைந்தார்கள்-சாம்பனை லஷ்மணா பெண் உடன் மீட்டு திரும்பி வந்தார் -அவர்கள் ஸ்தோத்ரம் பண்ணியதை அடுத்து பார்ப்போம்

467-ஆனை காத்து ..மாயம் என்ன மாயமே..-தமேவ சரணம் -சாம்பனை வணங்கி லஷ்மண தேவி-மூலம் பாலா ராமனை வணங்கி அகில ஆதார-பிரபாவம் அறிந்தும் மறந்து போனோம்–ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட ஆதி சேஷன் கொண்டு -ஊரகத்தாய்-ஆதி சேஷன் வடிவுடன் சேவை திரு கண் அமுது பிரசாதம்..பிரசித்தம்..–சர்வ பூத்தாத்மா குறைவு அற்ற சர்வ சக்தி கொண்டவரே –புஜங்க சயனம்- சிறு புலியூர் கிருபா சமுத்திர பெருமாள்-பால சயனம் -புஷ்கரணியில் ஆதி சேஷன் தனி சந்நிதி -கரு மா முகில் உருவா –அருமா கடல் அமுதே -க்ருபா சமுத்ரம்-ஆதி சேஷனுக்கு பிரபாவம்–மன்னித்தார்-1000யானைகள்பரிசு 60000 தேர்களும் கொடுத்தான்–கங்கை தென் புரப்பில் உசந்து இன்றும் காணலாம்

நாரதர் கண்ணனை பார்க்க வருகிறார்–கிரஹச்த தர்மம் அறிய –சத்வ குணம் வளர வேண்டும் -செங்கல் பொடி கூரை வெண் பல் தவத்தவர்உள்ளே சத்வ குணம் ரஜோ குணம் தள்ளி வெளியில் சிகப்பு ஆடை–குடித்தனம் பண்ணும் விதம் பார்க்க வந்தான் -ஒவ் ஒருவருக்கும் மாளிகை இவனும் பல திருமேனிகள் கொண்டு அனுபவிக்க -எல்லாம் பல இவனுக்கு..துவாரகை அழகை பார்த்து கொண்டு வந்தார் நாரதர்..–மரியாதை கொடுத்து வர வேற்றார்–மகிழ்ந்தார் அகில லோக நாதா -யாக யக்ஜம் தான தர்மம் பண்ணி -மனுஷ்ய தர்மம் அனுஷ்டிக்க முன்னோடி —

468-

கஸ்தூரி திலகே -கோபால சூடாமணி போல் அனைத்து கோப குமாரிகள் நடுவில்  விளங்கு கிறான் கோபால ரத்னம் -அனைவருக்கும் ஆனந்தம் கொடுத்து–10 -69அத்யாயம்-மனம் மிக்கக புஷ்பம் போல் இவன் ஆனந்தம் கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறான்-நாரதர் பலர் வீட்டிலும் இல்லற தர்மம் நடத்துவதை பார்த்து -நாரதரே குழம்ப வேண்டும்-ஆஸ்ரம தர்மம் வேதத்தில் சொல்லி அனுஷ்டித்துகாட்ட தான் இப் படி பண்ணி காட்டினேன் முன் உதாரணம்–அனைவருக்கும் அந்தர் ஆத்மா அவன் தான் –சத்தை கொடுக்கிறான் அனைத்துக்கும் அனைவருக்கும்..ஆச்சர்ய செய்தி இல்லையே இதனை திரு மேனி கொண்டது சரித்ரம் கேட்டவனுக்கு மோஷம் தரும் பக்தி கிட்டும்
அடுத்து ராஜா தர்பார் செய்யும் கார்யம் சொல்கிறான் 70 அத்யாயம்-பிரம்மா முகூர்தம்கோழி கூவ ருக்மிணி சாபம் -எழுந்து பொய் விடுவான் -கோழிகூவும் என்னுமால் ஆழி வண்ணன் வரும் நேரம்-ஒரு நாளிகை மூன்று ஜாமம்-ஐந்து லஷம் பெண்கள் முறை முறை –சாம கோழி துணியில் வைத்து -கூவ வைத்து நாளிகை ஆகி விட்டது-கூவினதும் ஒருத்திக்கு வருத்தம் பக்கத்து பெண்ணுக்கு மகிழ்வு..நித்தரை நீக்கி எழுகிறார் –கழுதை சேவிக்க வளையல் தடம் தெரியுமே-விஸ்வ ரூபம் கனக வளைய முத்ரா -தேசிகன்-அவள் கட்டு பாட்டில் இருக்கிறான் மனித்து நம் காரியம் செய்வான்-ஹரி ஹரி ஏழு தடவை சொல்லி/நீராடி-ஆடை உடுத்தி/சந்த்யா வந்தனம்/தானம் கொடுத்து/ மூத்தவரை நமஸ் கரித்து-மங்கள பதார்த்தம் தொட்டு-தேரில் ஏறி ராஜ்ய சபை போக -சுதர்மா என்கிற ராஜ்ய சபை
469-கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் –அவன் அடி சேர் சேர்ந்து உய்ம்மினே -திண்ணம் -நாம் அனைவரும் அவன் சொத்து –மண்ணின் பாரம் போக்க வந்தவன்–அந்தணர் நண்பர் மனைவி பிரஜை கொடுத்து உண்கிறான்-சூர்யன் போல் சுதர்மா -கிருஷ்ணா சூர்யன் சந்திரன் நடு நாயகமாய் இருக்கிறான் –மிருதங்க வீணை கானம் -ராஜ சபை- தூதன் வர 21 ஸ்லோஹம்-ஜராசந்தன் அழிய போவதை பார்க்க போகிறோம்–பீமா சேனன் கையால்–சிறை பிடித்து வைக்க பலரை-முன்பு முசுகுந்தன் கதை பார்த்தோம்-2 லஷம் பேரை சிறையில் வைக்க -சத்துக்களை ரஷிக்க-முடிவு பண்ண-சரண் அடைந்தவர் ஹரி பாபம் தாபம் போக்குவான் ஆத் ஆத்மிக தெய்விக பௌதிக–நாரதரும் வந்தார் ராஜ்ய சபை-அவரும் வேண்டுகோள்–வரவேற்று வணங்கி–தாறு கட்டையில் நெருப்பு பாலில் நெய் போல் நீ பர பிரமம் நீ தான் -தர்ம புத்திரன் ராஜ்ய சூயை யாகம் நடத்த போகிறான்-உன் உதவி வேண்டும் கேட்டாலும் பாடினாலும் நினைத்தாலும் ஆளுக்கு நீங்கும்-கேட்க்கையான் நன் உற்றது உண்டு—கேளலார் -கனவில் கண்டு  வாக்கினால் மனத்தால் காதால்-திரு மங்கை ஆழ்வார் –உத்தவர் இடம் நன்மை விரும்புவர் போகலாமா வேண்டாமா கேட்டார் 71 அத்யாயம் ராஜ சூயை யாகம் கோலா காலத்துடன் போகிறார்..-விரோதிகளை வென்று -ஜராசந்த வதமும் இதனால் நடக்கும்-விரோதி கொன்ற பின் தான் யாகம்-பீமா சேனன் தான் கொல்ல வேண்டும் -முடிச்சு ஒன்றாக போட்டார்-ஹஸ்தினா புரம் போக -திருந்த மல் யுத்தம் -சைன்யம் ஜராசந்தன் அதிகம்-பிராமண வேஷம் கொண்டு கேட்க சொன்னான் நீ பார்த்து கொண்டு அவனை வெல்ல வைக்க வேண்டும்–நிமித்தம் -புறப்பட்டார்
10-67

28–evaà nihatya dvividaà
jagad-vyatikarävaham
saàstüyamäno bhagavän
janaiù sva-puram äviçat

Having thus killed Dvivida, who had disturbed the whole world, the
Supreme Lord returned to His capital as the people along the way chanted His
glories.

10-68

45–sthity-utpatty-apyayänäà tvam
eko hetur niräçrayaù
lokän kréòanakän éça
kréòatas te vadanti hi

You alone cause the creation, maintenance and annihilation of the cosmos,
and of You there is no prior cause. Indeed, O Lord, authorities say that the
worlds are mere playthings for You as You perform Your pastimes.

46–tvam eva mürdhnédam ananta lélayä
bhü-maëòalaà bibharñi sahasra-mürdhan
ante ca yaù svätma-niruddha-viçvaù
çeñe ‘dvitéyaù pariçiñyamäëaù

O unlimited one of a thousand heads, as Your pastime You carry this earthly
globe upon one of Your heads. At the time of annihilation You withdraw the
entire universe within Your body and, remaining all alone, lie down to rest.

47–kopas te ‘khila-çikñärthaà
na dveñän na ca matsarät
bibhrato bhagavan sattvaà
sthiti-pälana-tatparaù

Your anger is meant for instructing everyone; it is not a manifestation of
hatred or envy. O Supreme Lord, You sustain the pure mode of goodness, and
You become angry only to maintain and protect this world.

48–namas te sarva-bhütätman
sarva-çakti-dharävyaya
viçva-karman namas te ‘stu
tväà vayaà çaraëaà gatäù

We bow down to You, O Soul of all beings, O wielder of all potencies, O
tireless maker of the universe! Offering You obeisances, we take shelter of You.

10-69

7/8–tasyäm antaù-puraà çrémad
arcitaà sarva-dhiñëya-paiù
hareù sva-kauçalaà yatra
tvañörä kärtsnyena darçitam
tatra ñoòaçabhiù sadmasahasraiù
samalaìkåtam
viveçaikatomaà çaureù
patnénäà bhavanaà mahat

In the city of Dvärakä was a beautiful private quarter worshiped by the
planetary rulers. This district, where the demigod Viçvakarmä had shown all his
divine skill, was the residential area of Lord Hari, and thus it was gorgeously
decorated by the sixteen thousand palaces of Lord Kåñëa’s queens. Närada Muni
entered one of these immense palaces.

10-70

4/5–brähme muhürta utthäya
väry upaspåçya mädhavaù
dadhyau prasanna-karaëa
ätmänaà tamasaù param
ekaà svayaà-jyotir ananyam avyayaà
sva-saàsthayä nitya-nirasta-kalmañam
brahmäkhyam asyodbhava-näça-hetubhiù
sva-çaktibhir lakñita-bhäva-nirvåtim

Lord Mädhava would rise during the brähma-muhürta period and touch
water. With a clear mind He would then meditate upon Himself, the single,
self-luminous, unequaled and infallible Supreme Truth, known as Brahman,
who by His very nature ever dispels all contamination, and who through His
personal energies, which cause the creation and destruction of this universe,
manifests His own pure and blissful existence

17–sudharmäkhyäà sabhäà sarvair
våñëibhiù pariväritaù
präviçad yan-niviñöänäà
na santy aìga ñaò ürmayaù

The Lord, attended by all the Våñëis, would enter the Sudharmä assembly
hall, which protects those who enter it from the six waves of material life, dear
King.

18–tatropavistaù paramäsane vibhur
babhau sva-bhäsä kakubho ‘vabhäsayan
våto nå-siàhair yadubhir yadüttamo
yathoòu-räjo divi tärakä-gaëaiù

As the almighty Supreme Lord would seat Himself upon His exalted throne
there in the assembly hall, He shone with His unique effulgence, illuminating
all the quarters of space. Surrounded by the Yadus, lions among men, that best
of the Yadus appeared like the moon amidst many stars.

27–loke bhaväï jagad-inaù kalayävatérëaù
sad-rakñaëäya khala-nigrahaëäya cänyaù
kaçcit tvadéyam atiyäti nideçam éça
kià vä janaù sva-kåtam åcchati tan na vidmaù

You are the predominating Lord of the universe and have descended into
this world with Your personal power to protect the saintly and suppress the
wicked. We cannot understand, O Lord, how anyone can transgress Your law
and still continue to enjoy the fruits of his work.

28–svapnäyitaà nåpa-sukhaà para-tantram éça
çaçvad-bhayena måtakena dhuraà vahämaù
hitvä tad ätmani sukhaà tvad-anéha-labhyaà
kliçyämahe ‘ti-kåpaëäs tava mäyayeha

O Lord, with this corpselike body, always full of fear, we bear the burden of
the relative happiness of kings, which is just like a dream. Thus we have
rejected the real happiness of the soul, which comes by rendering selfless service
to You. Being so very wretched, we simply suffer in this life under the spell of
Your illusory energy.

29–tan no bhavän praëata-çoka-haräìghri-yugmo
baddhän viyuìkñva magadhähvaya-karma-päçät
yo bhü-bhujo ‘yuta-mataìgaja-véryam eko
bibhrad rurodha bhavane måga-räò ivävéù

Therefore, since Your feet relieve the sorrow of those who surrender to
them, please release us prisoners from the shackles of karma, manifest as the
King of Magadha. Wielding alone the prowess of ten thousand maddened
elephants, he has locked us up in his house just as a lion captures sheep.

39–jévasya yaù saàsarato vimokñaëaà
na jänato ‘nartha-vahäc charérataù
lélävatäraiù sva-yaçaù pradépakaà
präjvälayat tvä tam ahaà prapadye

The living being caught in the cycle of birth and death does not know how
he can be delivered from the material body, which brings him so much trouble.
But You, the Supreme Lord, descend to this world in various personal forms,
and by performing Your pastimes You illumine the soul’s path with the blazing
torch of Your fame. Therefore I surrender unto You.

10-71

14–tato ratha-dvipa-bhaöa-sädi-näyakaiù
karälayä parivåta ätma-senayä
mådaìga-bhery-änaka-çaìkha-gomukhaiù
praghoña-ghoñita-kakubho nirakramat

As the vibrations resounding from mådaìgas, bherés, kettledrums,
conchshells and gomukhas filled the sky in all directions, Lord Kåñëa set out on
His journey. He was accompanied by the chief officers of His corps of chariots,
elephants, infantry and cavalry and surrounded on all sides by His fierce
personal guard.

25-dåñövä viklinna-hådayaù
kåñëaà snehena päëòavaù
ciräd dåñöaà priyatamaà
sasvaje ‘tha punaù punaù

The heart of King Yudhiñöhira melted with affection when he saw his
dearmost friend, Lord Kåñëa, after such a long separation, and he embraced the
Lord again and again.

26–dorbhyäà pariñvajya ramämalälayaà
mukunda-gätraà nå-patir hatäçubhaù
lebhe paräà nirvåtim açru-locano
håñyat-tanur vismåta-loka-vibhramaù

The eternal form of Lord Kåñëa is the everlasting residence of the goddess of
fortune. As soon as King Yudhiñöhira embraced Him, the King became free of
all the contamination of material existence. He immediately felt transcendental
bliss and merged in an ocean of happiness. There were tears in his eyes, and his
body shook due to ecstasy. He completely forgot that he was living in this
material worl

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -460-464 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 27, 2011

460–பாகவத புராணம் வாசிக்க அவனுக்கு ஆனந்தம்–சொத்து சுவாமிக்கு ஆனந்தம் கொடுக்க வேண்டும்..-மோதிரம் புஷ்பம் சூடியதால் பெண் மகிழ்வது போல்–அர்ச்சனை பண்ணி அவன் ஆனந்தம் பட அதை கண்டு நாம் ஆனந்த பட வேண்டும்..பாகவதம்படித்து பண்புடன் இருந்தால் அவனுக்கு பரம ஆனந்தம் -பிறந்த பிரயோஜனம் அவனை ஆனந்தம் பண்ண தான்..62 -அத்யாயம் அநிருத்தன் உஷை திரு கல்யாணம்-சொப்பனத்தில் கண்டு-காதல் கொண்டு- பிரகலாதன் -விரோசனன்-பலி- பிள்ளை தான் பாணாசுரன்-கொல்ல மாட்டேன் என்று பிரதிக்ஜை பண்ணி இருந்தான்–திரு காட் கரை அப்பன் கார் ஒக்கும் -கடியனே –வெம் எமது ஆர் உயர் -நினை தோறும்- ஓணம் பிரசித்தம் பாலி ஷேத்ரம் வாமன ஷேத்ரம்-வருஷம் ஒரு நாள் வந்து பிரஜை பார்க்க வருவான் பலி–சோனித புரம் -சிவ பக்தன் பாணாசுரன்- 1000 கை கொண்டு மதம் பிடித்து–உன்னை வெட்டுவார் சாபம் சிவன்–காக்க சிவனே இருந்தார் அவன் வாசலில் –பட்டு உடுக்கும் -பாவைபெனால்- உஷை இருக்க சித்திர லேகா மந்த்ரி பெண்-கும்பாண்டன் மந்த்ரி பெயர்-அழகர்கள் வரைய மிக அழகன் என்று சொல்ல –கண்ணன் உருவம் வரைய -இவர் அளவு அழகு இல்லை–பிரத்யும்னன் -அநிருத்தன் -துவாரகை மேல் மாடி கட்டில் தூங்குவதை சொல்ல -கட்டிலோடு தூக்கி வர –சோனித புரம் -கண்டதும் இவனுக்கு காதல்–குடித்தனம்பண்ண-மேலே என்ன நடந்தது பார்ப்போம்

461–அம்பரமே -உம்பியும் நீயும் உறங்கேல்–கோவில் காப்பான் வாசல் காப்பானை எழுப்பிய பின்பு-நந்த பவனம்-நந்த கோபாலன் யசோதை நம்பி மூத்த பிரான்-முதல் கட்டிலில் நந்தன்-கூர் வேல் கொடும் தொழிலன்- அனிருத்ரனை கட்டிலில் தூக்கி போனாள் -அழகன் இவன் குழந்தை —/அடுத்து யசோதை பிராட்டி/மூன்றாவது கண்ணன் -கட்டிலையும் தொட்டிலையும்  விடாமல்-பாணாசுரன் கோபமாக வர -அழகில் மயங்கி-புவனத்தில் சுந்தரன் தாமரை கண்கள் -குழல் அழகு-ஆனந்தமான புன் சிரிப்பு மாறாமல் –பரிதம் ஆயுதம் கொண்டு எதிர்க்க -நாக பாசம் கொண்டு கட்டி வைத்தான் பாணாசுரன்–நான்கு மாதம் காணாமல் துவாரகை-63 அத்யாயம் -செய்தி  கிடைக்க -பெரும் படை திரண்டு-24 அஷுகனி சைன்யம்-சிவன் ஸ்கந்தன் அக்நி காளி –கண்ணன் சிவன்// பிரத்யுமன் முருகன் //கும்பாண்டன் பல ராமன் //சாம்பன் பாணாசுரன் மகன் //சாத்வி பானா சூரன் //நிறைய அஸ்தரம் விட்டு சண்டை–விஷ்ணு கோவிலில் சிவன்/ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோவிலில் நிலா திங்கள் துண்டம்-குளிர்ந்து இருக்கும் திங்கள் அன்று அன்று நித்யம் -குளிர்ந்து /காமாச்சி அம்மன் கோவிலில் திரு கள்வன் சந்நிதி..-ஒற்றுமை-சனாதன தர்மம் வேதம் உபநிஷத் பின் பற்றி இருப்பவர்கள்..திரு கண்ண புரம் சிவன் திரு கோலம் சாத்தி சேவை சாதிக்கிறார்..-அக்நி கிருதியை காளி முருகன் ஓடி போக-நேர் செறிந்தான் கொடி  கோழி கொண்டான்–

462-கார்திகையானும் கரி முகத்தானும் கனலும் முக் கண் மூர்த்தியும்  மோடியும் வெற்ப்பும் -முதுகு இட்டு–மூ உலகும்பூத்தவனே –தீர்த்தன் கண்ணன் ஏத்தும் புனிதன் ராமானுசன்-63 அத்யாயம்-மோகன அஸ்தரம் விட்டு -மயங்க -பாணாசுரன் தாயார் துணி இன்றி எதிர் வர -கண்ணன் கண்ணை மூடி-12 வருஷம் சம்பாதித்த பக்தி ஒரு நிமிஷம் காளி முன் போனால் போகும்–மாகேஸ்வர ஜுரம் பூதம் ஏவி விட விஷ்ணு ஜுரம் ஏவிவிட்டு வென்றார்-மூன்று தலைகள் உடன் கண்ணன் காலில் விழுந்து மாகேஸ்வர ஜுரம் ஸ்தோத்ரம் பண்ண -மாயையால் அனைவரையும் கட்டு படித்தி -அநித்தியம் இவை என்று உணராமல்-உழன்று இருக்கும் மாந்தர்கள்-அனுக்ரகித்து நீ யார் என்று காட்ட கூடாதா -அறிவு சாஸ்திரம் கொடுத்து இருக்கிறேனே-அதை உபயோகித்து நீங்கள் வரலாமே -அதற்க்கு வரம்-கொடுக்கிறார்-பேச்சு வார்த்தை கேட்டவர் ஜுரத்தாலே பூததாலே பயம் நீங்கும் பலன் சொன்னார்–சக்ராயுதத்தால் பாணாசுரன் 996 கைகளை வெட்டி விட்டார்-கர்மம் தகப்பனுக்கு பண்ண -ருத்ரனும் ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகிறார்-எஈத்விதீயன் புருஷோத்தமன்-உன்னால் பதவி கொடுக்க பட்டு இருக்கிறேன்-உஜ்ஜீவனம் வழி தேட வேண்டும் அனைவரும் அதை விட்டு ஜீவனம் வழி தேடி கொண்டு இருக்கிறார்கள்

463-கலி யுகத்தில் சிறந்த புராணம் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம் ..அவனை அடைய இது ஒன்றே போதும்–மனம் தெளிந்து-ஆனந்தம் மட்டு அற்று–உஜ்ஜீவனம் -பெற–ஜீவனம் -ஒன்றிலே பலர் நிற்கிறார்கள்-தொடர் சங்கிலி–மீளாத இன்பம் அடைய உஜ்ஜீவனம்–பக்தி பரமாத்மா அருளையும் பெற்று-கிருஷ்ண பக்தி வளர்த்து—லோகத்தில் நீடித்த இன்பம் எதுவும் இல்லை-திருப்பி கண்ணன் இடம் ஈடு பட்ட பின்பு மீளாத இன்பம் பெறலாம்–செருக்கு அடக்கினார் பானாசுரனுக்கு-உஷை அணிருத்ணன் திரு கல்யாணம்-கதை கேட்டவர் பலன்-தோல்வி என்றுமே இல்லை 64 /65 சுருக்கமான கதை-ஓணானுக்கு விமோசனம் -தானத்தின் மகாத்ம்யமும் பிறர் சொத்துக்கு ஆசை பட கூடாது -நிருகணன் என்பவனுக்கு சாப விமோசனம்..-அவலீலையாக-காத்து கொடுத்தான்-நாம் அறிய முன் கதை கேட்டான் அதன் இடம்-இஷ்வாகு பிள்ளை நிருகன் அவன்-தானத்தில் வல்லவர்களில் நானும் ஒருவன் -மண் துகள் போல நஷத்ரம் போல் மலை துளி போல் கோ தானம் நிறைய பண்ணி இருக்கிறேன்-சௌரி பெருமாள் தான ஹஸ்தம்- பெண்ணை வாங்கி கொள்கிற திரு கை  என்றும் சொல்வார்கள் -நாகை சௌந்தர ராஜ பெருமாளும் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா தானஹச்தம் அலம் புரிந்த நெடும் தடக் கை அமரர் வேந்தன்..இன்னொருவர் பசுவை தப்பாக கொடுக்க -அரசன் திருடன் திருட்டு சொத்தை கொடுத்த தப்பு-1 லஷம் பசு மாட்டை பிராய சித்தம் தருவதாக சொல்லியும் கேட்காமல்-யம தூதர் -வந்து-ஓணான்-பிறர் சொத்தை அபகரித்தால் குல நாசம்-அடுத்தது பல ராமன் கதை -பின்பு பார்ப்போம் அடுத்த அத்யாயத்தில்

464-பாகவத பாராயணம்-சொல்பவர் கன்று குட்டி போல் தாய் பசு போல் பின் வருவான்-பல ராமன் யமுனை நதி போக்கை வழித்து இழுத்தார்-65அத்யாயம்-கோகுலம் மீண்டும் பல ராமன் போக -அக்ரூரர் உத்தவர் போய் சமாதானம் சொல்ல ம,உன்பு போனார்கள் -மூத்தவர்கள் பல ராமனை ஆலிங்கனம் பண்ணி உச்சி முகர்ந்து  -பேச -கருப்பு கண்ணனை போல்யமுனை ஆனந்தமாக சிரித்து கொண்டு விளையாடும்–கண்ணீர் உகுத்து கொண்டு கண்ணனை பற்றி கேட்டார்கள் கமலா பத்ராட்ஷன்கண்ணன் நினைப்பானா எங்களை–தீயவர் ஒழிப்பது உங்களுக்கு சுலபம்-எங்களுக்கு கேட்க கேட்க -உங்களுக்கு இனி என்ன ஆகுமோ–இழந்த துக்கம் எங்களுக்கு  மறந்த சுகம் அவனுக்கு வாழ்க்கை ஓடுகிறது இத்தால் –நந்தகோபாலன் யசோதை நினைத்தானா கடியன் கொடியன் நெடியன் –ஆகிலும் கொடிய என் நெஞ்சம் அவன் என்றே கிடக்கும் –துன்பம் கொடுத்தாலும் பக்தர் அவனையே நினைந்து இருப்பார்கள்–வருண -வாருணி-கள் பொழிய பல ராமன் குடித்து ஜல கிரீடை பண்ண ஆசை-யமுனையை கூப்பிட -வர வில்லை கலப்பை கொண்டு இழுக்க -வந்து ராமோ ராமோ -காலில்விழுந்து ராம் காட் -இன்றும் சேவிக்கலாம் ..ஷீர் காட் அருகில்-வளைந்து இடம் பெயர்ந்து ஓடும் 66புண்டரக வாசு தேவன் கதை..-உக்ரசெனர் இடம் தூதுவன் அனுப்பி-நான் தான் வாசு தேவன்-காசி தேசம் கண்ணன் செல்ல -ஜெயிக்க புண்டர வாசு தேவன்-நாடக வேஷம் கொண்டு-காசி தேச அரசன் நண்பன் கண்ணன் இருவரையும் அழிக்க –சக்ர ஆயுதத்தால் தலைகள் விழ -காசி தேச பிள்ளை கிருதியை -வைப்பு ஏவல்-கண்ணன் பேரில் ஏவி விட -சொக்கட்டான் ஆட -திரும்பி போய் காசி தேசம் அழிக்க பண்ணினான் சக்ராயுதத்தால் பின்பு புனர் நிர்வாணம் பண்ண பட்டது

10-62

6–doù-sahasraà tvayä dattaà
paraà bhäräya me ‘bhavat
tri-lokyäà pratiyoddhäraà
na labhe tvad åte samam

These one thousand arms you bestowed upon me have become merely a
heavy burden. Besides you, I find no one in the three worlds worthy to fight

12–bäëasya mantré kumbhäëòaç
citralekhä ca tat-sutä
sakhy apåcchat sakhém üñäà
kautühala-samanvitä

Bäëäsura had a minister named Kumbhäëòa, whose daughter was
Citralekhä. A companion of Üñä’s, she was filled with curiosity, and thus she
inquired from her friend.

14–dåñöaù kaçcin naraù svapne
çyämaù kamala-locanaù
péta-väsä båhad-bähur
yoñitäà hådayaà-gamaù

[Üñä said:] In my dream I saw a certain man who had a darkblue
complexion, lotus eyes, yellow garments and mighty arms. He was the kind who
touches women’s hearts.

15–tam ahaà mågaye käntaà
päyayitvädharaà madhu
kväpi yätaù spåhayatéà
kñiptvä mäà våjinärëave

It is that lover I search for. After making me drink the honey of His lips, He
has gone elsewhere, and thus He has thrown me, hankering fervently for Him,
into the ocean of distress.

17–ity uktvä deva-gandharva
siddha-cäraëa-pannagän
daitya-vidyädharän yakñän
manujäàç ca yathälikhat

Saying this, Citralekhä proceeded to draw accurate pictures of various
demigods, Gandharvas, Siddhas, Cäraëas, Pannagas, Daityas, Vidyädharas,
Yakñas and humans.

18/19–manujeñu ca sä våñnén
çüram änakadundubhim
vyalikhad räma-kåñëau ca
pradyumnaà vékñya lajjitä
aniruddhaà vilikhitaà
vékñyoñäväì-mukhé hriyä
so ‘säv asäv iti präha
smayamänä mahé-pate

O King, among the humans, Citralekhä drew pictures of the Våñëis,
including Çürasena, Änakadundubhi, Balaräma and Kåñëa. When Üñä saw the
picture of Pradyumna she became bashful, and when she saw Aniruddha’s
picture she bent her head down in embarrassment. Smiling, she exclaimed,
“He’s the one! It’s Him!”

20–citralekhä tam äjïäya
pautraà kåñëasya yoginé
yayau vihäyasä räjan
dvärakäà kåñëa-pälitäm

Citralekhä, endowed with mystic powers, recognized Him as Kåñëa’s
grandson [Aniruddha]. My dear King, she then traveled by the mystic skyway
to Dvärakä, the city under Lord Kåñëa’s protection.

21–tatra suptaà su-paryaìke
prädyumnià yogam ästhitä
gåhétvä çoëita-puraà
sakhyai priyam adarçayat

There she found Pradyumna’s son Aniruddha sleeping upon a fine bed. With
her yogic power she took Him away to Çoëitapura, where she presented her
girlfriend Üñä with her beloved.

34–çré-rudra uväca
tvaà hi brahma paraà jyotir
güòhaà brahmaëi väì-maye
yaà paçyanty amalätmäna
äkäçam iva kevalam

Çré Rudra said: You alone are the Absolute Truth, the supreme light, the
mystery hidden within the verbal manifestation of the Absolute. Those whose
hearts are spotless can see You, for You are uncontaminated, like the sky.

35/36–näbhir nabho ‘gnir mukham ambu reto
dyauù çérñam äçäù çrutir aìghrir urvé
candro mano yasya dåg arka ätmä
ahaà samudro jaöharaà bhujendraù
romäëi yasyauñadhayo ‘mbu-vähäù
keçä viriïco dhiñaëä visargaù
prajä-patir hådayaà yasya dharmaù
sa vai bhavän puruño loka-kalpaù

The sky is Your navel, fire Your face, water Your semen, and heaven Your
head. The cardinal directions are Your sense of hearing, herbal plants the hairs
on Your body, and water-bearing clouds the hair on Your head. The earth is
Your foot, the moon Your mind, and the sun Your vision, while I am Your ego.
The ocean is Your abdomen, Indra Your arm, Lord Brahmä Your intelligence,
the progenitor of mankind Your genitals, and religion Your heart. You are
indeed the original puruña, creator of the worlds.

50–iti labdhväbhayaà kåñëaà
praëamya çirasäsuraù
prädyumnià ratham äropya
sa-vadhvo samupänayat

Thus attaining freedom from fear, Bäëäsura offered obeisances to Lord
Kåñëa by touching his head to the ground. Bäëa then seated Aniruddha and His
bride on their chariot and brought them before the Lord.

10-64

7/28–deva-deva jagan-nätha
govinda puruñottama
näräyaëa håñékeça
puëya-çlokäcyutävyaya
anujänéhi mäà kåñëa
yäntaà deva-gatià prabho
yatra kväpi sataç ceto
bhüyän me tvat-padäspadam

O Devadeva, Jagannätha, Govinda, Puruñottama, Näräyaëa, Håñékeça,
Puëyaçloka, Acyuta, Avyaya! O Kåñëa, please permit me to depart for the
world of the demigods. Wherever I live, O master, may my mind always take
shelter of Your feet.

29–namas te sarva-bhäväya
brahmaëe ‘nanta-çaktaye
kåñëäya väsudeväya
yogänäà pataye namaù

I offer my repeated obeisances unto You, Kåñëa, the son of Vasudeva. You
are the source of all beings, the Supreme Absolute Truth, the possessor of
unlimited potencies, the master of all spiritual disciplines.

10-65

10–kaccit smarati vä bandhün
pitaraà mätaraà ca saù
apy asau mätaraà drañöuà
sakåd apy ägamiñyati
api vä smarate ‘smäkam
anuseväà mahä-bhujaù

“Does He remember His family members, especially His father and mother?
Do you think He will ever come back even once to see His mother? And does
mighty-armed Kåñëa remember the service we always did for Him?

24/25–sragvy eka-kuëòalo matto
vaijayantyä ca mälayä
bibhrat smita-mukhämbhojaà
sveda-präleya-bhüñitam
sa äjuhäva yamunäà
jala-kréòärtham éçvaraù
nijaà väkyam anädåtya
matta ity äpagäà balaù
anägatäà halägreëa
kupito vicakarña ha

Intoxicated with joy, Lord Balaräma sported flower garlands, including the
famous Vaijayanté. He wore a single earring, and beads of perspiration decorated
His smiling lotus face like snowflakes. The Lord then summoned the Yamunä
River so that He could play in her waters, but she disregarded His command,
thinking He was drunk. This angered Balaräma, and He began dragging the
river with the tip of His plow.

26–päpe tvaà mäm avajïäya
yan näyäsi mayähutä
neñye tväà läìgalägreëa
çatadhä käma-cäriëém

[Lord Balaräma said:] O sinful one disrespecting Me, you do not come when
I call you but rather move only by your own whim. Therefore with the tip of
My plow I shall bring you here in a hundred streams!

10-66

12/13/14–tasya käçé-patir mitraà
pärñëi-gräho ‘nvayän nåpa
akñauhiëébhis tisåbhir
apaçyat pauëòrakaà hariù
çaìkhäry-asi-gadä-çärìgaçrévatsädy-
upalakñitam
bibhräëaà kaustubha-maëià
vana-mälä-vibhüñitam
kauçeya-väsasé péte
vasänaà garuòa-dhvajam
amülya-mauly-äbharaëaà
sphuran-makara-kuëòalam

Pauëòraka’s friend, the King of Käçé, followed behind, O King, leading the
rear guard with three akñauhiëé divisions. Lord Kåñëa saw that Pauëòraka wascarrying the Lord’s own insignia, such as the conchshell, disc, sword and club,and also an imitation Çärìga bow and Çrévatsa mark. He wore a mock
Kaustubha gem, was decorated with a garland of forest flowers and was dressedin upper and lower garments of fine yellow silk. His banner bore the image ofGaruòa, and he wore a valuable crown and gleaming, shark-shaped earrings.

15–dåñövä tam ätmanas tulyaà
veñaà kåtrimam ästhitam
yathä naöaà raìga-gataà
vijahäsa bhåçaà haréù

Lord Hari laughed heartily when He saw how the King had dressed up in
exact imitation of His own appearance, just like an actor on a stage.

21–iti kñiptvä çitair bäëair
virathé-kåtya pauëòrakam
çiro ‘våçcad rathäìgena
vajreëendro yathä gireù

Having thus derided Pauëòraka, Lord Kåñëa destroyed his chariot with His
sharp arrows. The Lord then cut off his head with the Sudarçana disc, just as
Lord Indra lops off a mountain peak with his thunderbolt weapon.

22–tathä käçé-pateù käyäc
chira utkåtya patribhiù
nyapätayat käçé-puryäà
padma-koçam ivänilaù

With His arrows, Lord Kåñëa similarly severed Käçiräja’s head from his
body, sending it flying into Käçé city like a lotus flower thrown by the wind.

39–tat sürya-koöi-pratimaà sudarçanaà
jäjvalyamänaà pralayänala-prabham
sva-tejasä khaà kakubho ‘tha rodasé
cakraà mukundästraà athägnim ärdayat

That Sudarçana, the disc weapon of Lord Mukunda, blazed forth like
millions of suns. His effulgence blazed like the fire of universal annihilation,
and with his heat he pained the sky, all the directions, heaven and earth, and
also the fiery demon.

40–kåtyänalaù pratihataù sa rathänga-päëer
astraujasä sa nåpa bhagna-mukho nivåttaù
väräëaséà parisametya sudakñiëaà taà
sartvig-janaà samadahat sva-kåto ‘bhicäraù.

Frustrated by the power of Lord Kåñëa’s weapon, O King, the fiery creature
produced by black magic turned his face away and retreated. Created for
violence, the demon then returned to Väräëasé, where he surrounded the city and then burned Sudakñiëa and his priests to death, even though Sudakñiëa was his creator.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -455-459 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011

455-நீளா தேவி மடியில் கண்ணன்-உக்கமும் தட்டு ஒளியும் தந்து உன் மணாளனை –அவனையும் இவை போல தந்து நீராட்ட -58 அத்யாயம் 58ஸ்லோஹம்–16000பெண்களை கல்யாணம் நரகாசுரன் தேவ ச்த்ரிகளை அடைத்து வைக்க முடித்து அவன் சேனாபதி முராசுரனையும் முடித்து -சிறையில் இருந்தவர்களை திரு கல்யாணம்- 59அத்யாயம்..புமாசுரன்-பூமி தேவி பிள்ளை-அவன் தான் நரகாசுரன்–பூமாதேவிக்கு -சரியான வேளையில் பிறக்க வில்லை–சத்யா பாமை கூட்டி போகிறார். நரகாசுரனை அழிக்க–மாதாவின் குண்டலம்- இந்த்ரன் இடம் கொண்டு போக -முரனை ஒழித்தவன் முராரி–ஐந்து தலைகள் உடன் கூடியவன் முராசுரன்–அருணன் போன்ற 7 பிள்ளைகளையும் முடித்தான்..கருடனை நரகாசுரன் அடிக்க -வஜ்ராயுதம் கொண்டு-மாலை கொண்டு யானை அடிப்பது போல்–சந்நிதி கருடன்-திரு குரும் குடி கருடன் துவஜ ஸ்தம்பம் விலகி இருக்கும் -வேத ஒலியும் தென் திரு பேரை/ கல் கருடன்/ திரு கண்ண மங்கை கருடன்/ ஆழ்வார் திரு நகரி பட்சி ராஜன் -ஸ்ரீ வில்லி புதூர் உடன்-வேதமே கருடன்..சக்ராயுதத்தால் தலை அரு பட -குண்டலம் மீட்டு-பூமி தேவி ஆத்மாவை மன்னிக்க -நமஸ்தே ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகிறாள் நம பங்கஜ -நேத்றாயா -அடி தளமும் தாமரையே என்கின்றாளால் ..-விஷ்ணுவே ஆதி புருஷமே பூரணனே வணக்கம்..பர அவர அனைவர் உள்ளும் இருப்பவனே வணக்கம்..பவதததன் பிள்ளை மன்னிக்க கேட்டாள்–16100  பெயரும் பிரம்மா இடம் வேண்டி கொள்ள கல்யாணம் பண்ணி கொண்டார் இனி பாரிஜாத மரம் அபகரித்ததும் அனி ருத்ரன் பிறப்பும் பார்ப்போம்

456-அங்கும் இங்கும்தேவர் வானவர் –உன்னை -சங்கு சக்கர கை அவர் சரணமே..ஆழ்வார் அவன் ஆனந்தம் பட தொண்டனாக தொண்டு புரியவே–அநந்ய பிரயோஜனர்–அவன் இடம் அவனையே கேட்டு பெறுபவர்..தேவர் -பிரயோஜனாந்த பரர்கள்–வேறு பயனை எதிர் பார்த்து பிரார்த்திப்பார்கள் –விண்ணுளார் பெருமாற்கு அடிமை செய்வாரையும் — செரும்  ஐம்புலன்கள் படுத்தும் -பெருமானையே விரோதிப்பார்கள்..பரம பக்தர்-விண்ணுலாரிலும் சீரியர் -இந்த்ரன் பசி கோபம்  பட்டு கோவர்த்தன சரித்ரம் போல் சத்ய பாமை பரி ஜாத மரம் ஆசைப்பட -இந்த்ராணி மரம் பூ லோகம் போக கூடாது -வேர் உடன் பெயர்த்து எடுத்துபோக-59 -30 ச்லோஹம்–துவாரகையில் பதிக்க -தேவர்கள் இவனை விரோதித்தது ரஜோ தம குணம் படுத்தும் பாடு –எம்பிரான் வண்மையை பாடி பர என் நாதன் அன்புக்கு இன்ப பூ ஈயாதால் தன நாதன் காணவே -வான் நாத புல்லால் வழிய பறித்து என் நாத வன்மையை பாடி பற -நட்டானை நாடி நறையூரில் கண்டேனே–மட்டவிழும் குழலிக்க வானவர் கா— தோட்டம் விரி வளர்கிற -மரம் கொணர்ந்தான் அடி அணைவீர் தாடாள பெருமாள் பாசுரம்–தவிட்டு பானை தாடாளன் —புலன்கள் இடம் ஜாக்கிரதை 60 பிரணய கலக்கம் ருக்மிணி உடன் ஊடல்–குத்து விளக்கு ஏறிய கோட்டு கால் கட்டில்-வாட்டம் தணிய வீசுகிறாள் பிராட்டி –ரத்ன கம்பு பொருத்திய -விசிறு- திரு கச்சி நம்பி கஜேந்திர தாசர் பூ இருந்த வல்லி பெருமாள் அனுக்ரகத்தால் அவதரித்தவர் மாசி மிருக சீர்ஷம் -ஆறு வார்த்தை அனுக்ரகித்தார் தேவ பெருமாள்..என்னை போல் ஒன்றும் இல்லாதா பிச்சார்த்தி  திரு மனம் புரிந்தாயே –என் பக்தரும் ஒன்றும் இல்லாதவர் கண்ணன் சொல்ல ருக்மிணி தேவி மயங்க -என்ன நடந்தது பார்ப்போம்.

457-அனைத்தும் மதுரம்-தாமரை விட மென்மையான திரு அடிகள்-நட்ப்பும் மதுரம்-அனைவருக்கும் பிடித்தவன் –சிரிக்க சிரிக்க ஆனந்தம் அர்த்த புஷ்டி உடன்பேசுபவன்-திறந்த மனத்துடன் பேசுவான்–ருக்மிணி கோபம் வெடித்து துக்கம் பட்டு-கோபம் சோகம்கவலை துக்கம் பயம் அனைத்தும்  சேர்ந்து பிரணய கலகம் காதலே கோபமாக ஊடல்–60௦-10 ஸ்லோஹம்–நான் உனக்கு சமமானவன் அல்லன்–பயந்து சமுத்ரம் சரண் அடைந்தேன் அந்த ராஜாக்கள் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க வர -என்னை விட பல சாலிகள் உடன் விரோதம்–மூன்றாவது பட்டாபிஷேகம் இழந்த எது குலம்….யயாதி சாபம் –அனைத்தும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் -எண் இஷ்டம் படி என்னை கண்டு படிக்க முடியாது தீர விசாரிக்காமல் கல்யாணம்-சொத்தில்லை வெண்ணெய் திருடி- தொண்டர்களும் இடையர்கள் -ஏழாவது-உயர்வு தாழ்வு பார்த்து கல்யாணம் -அதிக வசதி உள்ளவன் இடம்தான் கல்யாணம் -எட்டாவது-அரசர் செல்வர் தேடாமல் பிச்சுகள் சந்நியாசி தேடி வருவார்கள் இப் படி எட்டு வார்த்தைகள் சொல்ல மயங்கினாள்..நீர் கண்ணில் பெருக -எதையோ சொல்ல போக –தண்ணீர் தெளித்து திரு கையால் தூக்க -அஷ்ட புஜன் -வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது உண்டு..பக்தைகளை தூக்கி கொள்ள அஷ்ட புஜம்–தாம்மரை முகத்தை வருடி-ஆசுவாசப் படுத்து ..வேடிக்கை பேச்சு–ருக்மிணி பேச ஆரம்பிக்க-இந்த்ரியங்கள் கேட்டவர் விலகி சமுத்ரம்-பலவான்கள் விரோதி ராவணன் சிசுபாலன்..போல்வார் ஆசனம் இல்லை-பக்தர் ஹிருதயம் தான்- கையில் இல்லை கிஞ்சித்தும் இல்லை இனி மேல் அடைய வேண்டியது இல்லை என்னையே அடைந்ததால் பக்தர் மற்றவை புல்..அசமன்- தனக்கு சமன் அற்றவன்–ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் -யோகிகளால்விரும்ப பட்டு மோட்சத்துக்கு தேடுவார்கள் உன்னை..

458–வந்தே விருந்தவன சனம் விரஜ -ஸ்திரிகள் கண் அடி பட்டவன் கண்ணன் கோபால விம்சதி ..விகித விஷய..நிவ்ருத்தி . தன்னேற்றம்-பிள்ளை லோகாசார்யர் அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்—பிரக்மச்சர்யம் உயர்ந்தது என்கிறார்-வடக்கு திரு வீதி பிள்ளை திரு குமாரர்கள் –அன்யோன்ய தாம்பத்யம் வேண்டும் –அக்னி பகவான் சாட்சியாக கை பிடித்து இருக்கிறோம் என்ற நினைவு வேண்டும் -கண்ணன் 16108 திரு கல்யாணம் பிரியாமல்  –உடன் ஆனந்தம்–கடலில் சயனம் அரசர் பயந்து சமுத்ரம் படுத்தேனஎன்பதை- பலமானவர்களை விரோதனம்–ராவனணன் போல்வாரை  பக்தர் மனமே ஆசனம் -போக்கு புரிய வில்லை-நல்லதே பண்ணி கொண்டு–அன்பால் நெடு மால்–அடைய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை–பக்தர்களும் என்னை கொண்டதும்-வேறு ஒன்றை விரும்ப மாட்டார்கள்–உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் பறை தருதியாகில்–நேராக பார்த்தும் தாழ்ந்த பலன்களை கேட்கிறார்கள்–இருவரும் ஆனந்தம் 61 சந்ததி சொல்கிறார்–10 பிள்ளைகளும் i பெண்ணும் ஒவ் ஒருவர் இடமும் பகு குடும்பி -பிரத்யும்னன் ருக்மிணி- பானு சுபானு சந்திர பானு சத்யா பாமைக்கு ஜாம்பவ சகஸ்ரஅஜித் ஜாம்பவதி –ருக்மி பெண் ருக்மாவதி -பிரத்யும்னனுக்கும் திரு கல்யாணம்-அநிருத்திரன் பிறக்கிறான் –பாணாசுரன் மகள் உஷை-கனவு-ஆயிரம் தோளை துணித்தான்

459-பக்தி தலை எடுத்து பாகவதம் வாசித்து கண்ணனை காண்பார்கள்–வேதாந்த அர்த்தம் சுலபமாக சுகர் உபதேசிக்கிறார்–61அத்யாயம்–மண் மதனே பிரத்யும்னன் -பார்த்தோம்-அநிருத்தன் உஷை -திரு கல்யாணம் –61 -20௦ ஸ்லோஹம்பரிஷித் கேள்வி–ருக்மி -தனி நகரம் ஸ்தாபித்து கொண்டு இருந்தான்-பெண் ருக்மவதி–பிரத்யும்னன் திரு கல்யாணம்–சுயம்வரம்–இதில் ரொம்ப கலவரமில்லை ஆனால் –ரோசனாம் -அனிருதனுக்கும் -ருக்மி பிள்ளை வயிற்று பேத்தி–சொக்கட்டான் பல ராமன் தோற்க -கேலி பண்ண அழித்தான் –போஜகடம் என்கிற இடத்தில்- காளிங்கன் போல்வாரும் வர -சூதாட்டம் கூப்பிட -ருக்மி-காளிங்கன் தீய -தப்பான ஆட்டம் ஆடி–ஆகாச குரல் பல ராமன் வென்றார் -அரசர் வேலை  சூதாட்டம் நீங்கள் இடையர்கள்..கேலி பண்ண -காளிங்கணும் ருக்மியும் அழித்தார் பல ராமன் –இது முதல் கல்யாணம் அணிருதனுக்கு -உஷை உடன் அடுத்து 62அத்யாயம் ..பாணன் சிவ பக்தன்–1000 தோள்கள் 4 விட்டு கண்ணன் முடிக்க -மாதவ பெருமாள் திரு கோஷ்டியூர்-அஷ்டாங்க திரு மந்த்ரம் ராமானுஜர் உபதேசித்தார் சைவ வைணவ ஒற்றுமைக்கு சிவன் கோவிலும் உண்டு..இங்கு–திரு குரும் குடி-பக்கம் நின்றார் பெயர் இவருக்கு -திரு கரம்பனூர் மூவரும் உண்டு –சிவன் கோவிலுலிம் விஷ்ணு உண்டு–

10-58

sloham -8-

8–tam äha prema-vaiklavyaruddha-
kaëöhäçru-locanä
smaranté tän bahün kleçän
kleçäpäyätma-darçanam

So overcome by love that her throat choked up and her eyes filled with tears,
Queen Kunté remembered the many troubles she and her sons had endured.
Thus she addressed Lord Kåñëa, who appears before His devotees to drive away
their distress

sloham 10-

0–na te ‘sti sva-para-bhräntir
viçvasya suhåd-ätmanaù
tathäpi smaratäà çaçvat
kleçän haàsi hådi sthitaù

For You, the well-wishing friend and Supreme Soul of the universe, there is
never any illusion of “us” and “them.” Yet even so, residing within the hearts
of all, You eradicate the sufferings of those who remember You constantly.

slokam 21-

21–nänyaà patià våëe véra
tam åte çré-niketanam
tuñyatäà me sa bhagavän
mukundo ‘nätha-saàçrayaù

I will accept no husband other than Him, the abode of the goddess of
fortune. May that Mukunda, the Supreme Personality, the shelter of the
helpless, be pleased with me.

23–tathävadad guòäkeço
väsudeväya so ‘pi täm
ratham äropya tad-vidvän
dharma-räjam upägamat

[Çukadeva Gosvämé continued:] Arjuna repeated all this to Lord Väsudeva,
who was already aware of it. The Lord then took Kälindé onto His chariot and
went back to see King Yudhiñöhira

slokam 29

29–athopayeme kälindéà
su-puëya-rtv-åkña ürjite
vitanvan paramänandaà
svänäà parama-maìgalaù

The supremely auspicious Lord then married Kälindé on a day when the
season, the lunar asterism and the configurations of the sun and other heavenly
bodies were all propitious. In this way He brought the greatest pleasure to His
devotees.

36–varaà vilokyäbhimataà samägataà
narendra-kanyä cakame ramä-patim
bhüyäd ayaà me patir äçiño ‘nalaù
karotu satyä yadi me dhåto vrataù

When the King’s daughter saw that most agreeable suitor arrive, she
immediately desired to have Him, the Lord of Goddess Räma. She prayed, “May
He become my husband. If I have kept my vows, may the sacred fire bring
about the fulfillment of my hopes.

37–yat-päda-paìkaja-rajaù çirasä bibharti
çåér abya-jaù sa-giriçaù saha loka-pälaiù
lélä-tanuù sva-kåta-setu-parépsayä yaù
käle ‘dadhat sa bhagavän mama kena tuñyet

“Goddess Lakñmé, Lord Brahma, Lord Çiva and the rulers of the various
planets place the dust of His lotus feet on their heads, and to protect the codes
of religion, which He has created, He assumes pastime incarnations at various
times. How may that Supreme Personality of Godhead become pleased with
me?”

45–evaà samayam äkarëya
baddhvä parikaraà prabhuù
ätmänaà saptadhä kåtvä
nyagåhëäl lélayaiva tän

Upon hearing these terms, the Lord tightened His clothing, expanded
Himself into seven forms and easily subdued the bulls.

56–çrutakérteù sutäà bhadräà
upayeme pitå-ñvasuù
kaikeyéà bhrätåbhir dattäà
kåñëaù santardanädibhiù

Bhadrä was a princess of the Kaikeya kingdom and the daughter of Lord
Kåñëa’s paternal aunt Çrutakérti. The Lord married Bhadrä when her brothers,
headed by Santardana, offered her to Him.

57–sutäà ca madrädhipater
lakñmaëäà lakñaëair yatäm
svayaà-vare jahäraikaù
sa suparëaù sudhäm iva

Then the Lord married Lakñmaëä, the daughter of the King of Madra. Kåñëa
appeared alone at her svayaàvara ceremony and took her away, just as Garuòa
once stole the demigods’ nectar.

58–anyäç caivaà-vidhä bhäryäù
kåñëasyäsan sahasraçaù
bhaumaà hatvä tan-nirodhäd
ähåtäç cäru-darçanäù

Lord Kåñëa also acquired thousands of other wives equal to these when He
killed Bhaumäsura and freed the beautiful maidens the demon was holding
captive.

10-59

2/3–çré-çuka uväca
indreëa håta-chatreëa
håta-kuëòala-bandhunä
håtämarädri-sthänena
jïäpito bhauma-ceñöitam
sa-bhäryo garuòärüòhaù
präg-jyotiña-puraà yayau
giri-durgaiù çastra-durgair
jalägny-anila-durgamam
mura-päçäyutair ghorair
dåòhaiù sarvata ävåtam

Çukadeva Gosvämé said: After Bhauma had stolen the earrings belonging to
Indra’s mother, along with Varuëa’s umbrella and the demigods’ playground at
the peak of Mandara mountain, Indra went to Lord Kåñëa and informed Him of
these misdeeds. The Lord, taking His wife Satyabhämä with Him, then rode on
Garuòa to Prägyotiña-pura, which was surrounded on all sides by fortifications
consisting of hills, unmanned weapons, water, fire and wind, and by
obstructions of mura-päça wire.

25–bhümir uväca
namas te deva-deveça
çaìkha-cakra-gadä-dhara
bhaktecchopätta-rüpäya
paramätman namo ‘stu te

Goddess Bhümi said: Obeisances unto You, O Lord of the chief demigods, O
holder of the conchshell, disc and club. O Supreme Soul within the heart, You
assume Your various forms to fulfill Your devotees’ desires. Obeisances unto
You.

26–namaù paìkaja-näbhäya
namaù paìkaja-mäline
namaù paìkaja-neträya
namas tepaìkajäìghraye

My respectful obeisances are unto You, O Lord, whose abdomen is marked
with a depression like a lotus flower, who are always decorated with garlands of lotus flowers, whose glance is as cool as the lotus and whose feet are engraved with lotuses.

27–namo bhagavate tubhyaà
väsudeväya viñëave
puruñäyädi-béjäya
pürëa-bodhäya te namaù

Obeisances unto You, the Supreme Lord Väsudeva, Viñëu, the primeval
person, the original seed. Obeisances unto You, the omniscient one.

28–ajäya janayitre ‘sya
brahmaëe ‘nanta-çaktaye
parävarätman bhütätman
paramätman namo ‘stu te

Obeisances unto You of unlimited energies, the unborn progenitor of this
universe, the Absolute. O Soul of the high and the low, O Soul of the created
elements, O all-pervading Supreme Soul, obeisances unto You.

29–tvaà vai sisåkñur aja utkaöaà prabho
tamo nirodhäya bibharñy asaàvåtaù
sthänäya sattvaà jagato jagat-pate
kälaù pradhänaà puruño bhavän paraù

Desiring to create, O unborn master, You increase and then assume the
mode of passion. You do likewise with the mode of ignorance when You wish to annihilate the universe and with goodness when You wish to maintain it.
Nonetheless, You remain uncovered by these modes. You are time, the
pradhäna, and the puruña, O Lord of the universe, yet still You are separate and distinct.

30–ahaà payo jyotir athänilo nabho
mäträëi devä mana indriyäëi
kartä mahän ity akhilaà caräcaraà
tvayy advitéye bhagavan ayaà bhramaù

This is illusion: that earth, water, fire, air, ether, sense objects, demigods,
mind, the senses, false ego and the total material energy exist independent of
You. In fact, they are all within You, my Lord, who are one without a second.

33–tatra räjanya-kanyänäà
ñaö-sahasrädhikäyutam
bhaumähåtänäà vikramya
räjabhyo dadåçe hariù

There Lord Kåñëa saw sixteen thousand royal maidens, whom Bhauma had
taken by force from various kings.

34–tam praviñöaà striyo vékñya
nara-varyaà vimohitäù
manasä vavrire ‘bhéñöaà
patià daivopasäditam

The women became enchanted when they saw that most excellent of males
enter. In their minds they each accepted Him, who had been brought there by
destiny, as their chosen husband.

2–atho muhürta ekasmin
nänägäreñu täù striyaù
yathopayeme bhagavän
tävad-rüpa-dharo ‘vyayaù

Then the imperishable Supreme Personality, assuming a separate form for
each bride, duly married all the princesses simultaneously, each in her own
palace.

10-60-

4–niñkiïcanä vayaà çaçvan
niñkiïcana-jana-priyäù
tasmä tpräyeëa na hy äòhyä
mäà bhajanti su-madhyame

We have no material possessions, and We are dear to those who similarly
2104
have nothing. Therefore, O slender one, the wealthy hardly ever worship Me.

24–tasyäù su-duùkha-bhaya-çoka-vinañöa-buddher
hastäc chlathad-valayato vyajanaà papäta
dehaç ca viklava-dhiyaù sahasaiva muhyan
rambheva väyu-vihato pravikérya keçän

Rukmiëé’s mind was overwhelmed with unhappiness, fear and grief. Her
bangles slipped from her hand, and her fan fell to the ground. In her
bewilderment she suddenly fainted, her hair scattering all about as her body fell
to the ground like a plantain tree blown over by the wind.

25–tad dåñövä bhagavän kåñëaù
priyäyäù prema-bandhanam
häsya-prauòhim ajänantyäù
karuëaù so ‘nvakampata

Seeing that His beloved was so bound to Him in love that she could not
understand the full meaning of His teasing, merciful Lord Kåñëa felt
compassion for her.

30–mukhaà ca prema-saàrambhasphuritädharam
ékñitum
kaöä-kñepäruëäpäìgaà
sundara-bhru-kuöé-taöam

I also wanted to see your face with lips trembling in loving anger, the reddish
corners of your eyes throwing sidelong glances and the line of your beautiful
eyebrows knit in a frown.

35–satyaà bhayäd iva guëebhya urukramäntaù
çete samudra upalambhana-mätra ätmä
nityaà kad-indriya-gaëaiù kåta-vigrahas tvaà
tvat-sevakair nåpa-padaà vidhutaà tamo ‘ndham

Yes, my Lord Urukrama, You lay down within the ocean as if afraid of the
material modes, and thus in pure consciousness You appear within the heart as
the Supersoul. You are always battling against the foolish material senses, and
indeed even Your servants reject the privilege of royal dominion, which leads to
the blindness of ignorance.

36–tvat-päda-padma-makaranda-juñäà munénäà
vartmäsphuöaà nr-paçubhir nanu durvibhävyam
yasmäd alaukikam ivehitam éçvarasya
bhümaàs tavehitam atho anu ye bhavantam

Your movements, inscrutable even for sages who relish the honey of Your
lotus feet, are certainly incomprehensible for human beings who behave like
animals. And just as Your activities are transcendental, O all-powerful Lord, so
too are those of Your followers.

37–niñkiïcano nanu bhavän na yato ‘sti kiïcid
yasmai balià bali-bhujo ‘pi haranty ajädyäù
na tvä vidanty asu-tåpo ‘ntakam äòhyatändhäù
preñöho bhavän bali-bhujäm api te ‘pi tubhyam

You possess nothing because there is nothing beyond You. Even the great
enjoyers of tribute—Brahmä and other demigods—pay tribute to You. Those
who are blinded by their wealth and absorbed in gratifying their senses do not
recognize You in the form of death. But to the gods, the enjoyers of tribute,
You are the most dear, as they are to You.

38–tvaà vai samasta-puruñärtha-mayaù phalätmä
yad-väïchayä su-matayo visåjanti kåtsnam
teñäà vibho samucito bhavataù samäjaù
puàsaù striyäç ca ratayoù sukha-duùkhinor na

You are the embodiment of all human goals and are Yourself the final aim of
life. Desiring to attain You, O all-powerful Lord, intelligent persons abandon
everything else. It is they who are worthy of Your association, not men and
women absorbed in the pleasure and grief resulting from their mutual lust.

39–tvaà nyasta-daëòa-munibhir gaditänubhäva
ätmätma-daç ca jagatäm iti me våto ‘si
hitvä bhavad-bhruva udérita-käla-vegadhvastäçiño
‘bja-bhava-näka-patén kuto ‘nye

Knowing that great sages who have renounced the sannyäsé’s daëòa proclaim
Your glories, that You are the Supreme Soul of all the worlds, and that You are
so gracious that You give away even Your own self, I chose You as my husband,
rejecting Lord Brahmä, Lord Çiva and the rulers of heaven, whose aspirations
are all frustrated by the force of time, which is born from Your eyebrows. What
interest, then, could I have in any other suitors?

40–jäòyaà vacas tava gadägraja yas tu bhüpän
vidrävya çärìga-ninadena jahartha mäà tvam
siàho yathä sva-balim éça paçün sva-bhägaà
tebhyo bhayäd yad udadhià çaraëaà prapannaù

My Lord, as a lion drives away lesser animals to claim his proper tribute,
You drove off the assembled kings with the resounding twang of Your Çärìga
bow and then claimed me, Your fair share. Thus it is sheer foolishness, my dear
Gadägraja, for You to say You took shelter in the ocean out of fear of those
kings.

10-61-

8/9–cärudeñëaù sudeñëaç ca
cärudehaç ca véryavän
sucäruç cäruguptaç ca
bhadracärus tathäparaù
cärucandro vicäruç ca
cäruç ca daçamo hareù
pradyumna-pramukhä jätä
rukmiëyäà nävamäù pituù

The first son of Queen Rukmiëé was Pradyumna, and also born of her were
Cärudeñëa, Sudeñëa and the powerful Cärudeha, along with Sucäru, Cärugupta,
Bhadracäru, Cärucandra, Vicäru and Cäru, the tenth. None of these sons of
Lord Hari was less than his father.

10/11/12–bhänuù subhänuù svarbhänuù
prabhänur bhänumäàs tathä
candrabhänur båhadbhänur
atibhänus tathäñöamaù
çrébhänuù pratibhänuç ca
satyabhämätmajä daça
sämbaù sumitraù purujic
chatajic ca sahasrajit
viyayaç citraketuç ca
vasumän draviòaù kratuù
jämbavatyäù sutä hy ete
sämbädyäù pitå-sammatäù

The ten sons of Satyabhämä were Bhänu, Subhänu, Svarbhänu, Prabhänu,
Bhänumän, Candrabhänu, Båhadbhänu, Atibhänu (the eighth), Çrébhänu and
Pratibhänu. Sämba, Sumitra, Purujit, Çatajit, Sahasrajit, Vijaya, Citraketu,
Vasumän, Draviòa and Kratu were the sons of Jämbavaté. These ten, headed by Sämba, were their father’s favorites.

3–véraç candro ‘çvasenaç ca
citragur vegavän våñaù
ämaù çaìkur vasuù çrémän
kuntir nägnajiteù sutäù

The sons of Nägnajité were Véra, Candra, Açvasena, Citragu, Vegavän,
Våña, Äma, Çaìku, Vasu and the opulent Kunti.

14–çrutaù kavir våño véraù
subähur bhadra ekalaù
çäntir darçaù pürëamäsaù
kälindyäù somako ‘varaù

Çruta, Kavi, Våña, Véra, Subähu, Bhadra, Çänti, Darça and Pürëamäsa were
sons of Kälindé. Her youngest son was Somaka.

15–praghoño gätravän siàho
balaù prabala ürdhagaù
mädryäù puträ mahäçaktiù
saha ojo ‘paräjitaù

Mädrä’s sons were Praghoña, Gätravän, Siàha, Bala, Prabala, Ürdhaga,
Mahäçakti, Saha, Oja and Aparäjita

16–våko harño ‘nilo gådhro
vardhanonnäda eva ca
mahäàsaù pävano vahnir
mitravindätmajäù kñudhiù

Mitravindä’s sons were Våka, Harña, Anila, Gådhra, Vardhana, Unnäda,
Mahäàsa, Pävana, Vahni and Kñudh

17–saìgrämajid båhatsenaù
çüraù praharaëo ‘rijit
jayaù subhadro bhadräyä
väma äyuç ca satyakaù

Saìgrämajit, Båhatsena, Çüra, Praharaëa, Arijit, Jaya and Subhadra were the
sons of Bhadrä, together with Väma, Äyur and Satyaka

18–déptimäàs tämrataptädyä
rohiëyäs tanayä hareù
pradyamnäc cäniruddho ‘bhüd
rukmavatyäà mahä-balaù
putryäà tu rukmiëo räjan
nämnä bhojakaöe pure

Déptimän, Tämratapta and others were the sons of Lord Kåñëa and Rohiëé.
Lord Kåñëa’s son Pradyumna fathered the greatly powerful Aniruddha in the
womb of Rukmavaté, the daughter of Rukmé. O King, this took place while they
were living in the city of Bhojakaöa.

22–çré-çuka uväca
våtaù svayaà-vare säkñäd
anaëgo ‘ëga-yutas tayä
räjïaù sametän nirjitya
jahäraika-ratho yudhi

Çré Çukadeva Gosvämé said: At her svayaà-vara ceremony, Rukmavaté
herself chose Pradyumna, who was the re-embodiment of Cupid. Then,
although He fought alone on a single chariot, Pradyumna defeated the
assembled kings in battle and took her away.

25–dauhiträyäniruddhäya
pautréà rukmy ädadäd dhareù
rocanäà baddha-vairo ‘pi
svasuù priya-cikérñayä
jänann adharmaà tad yaunaà
sneha-päçänubandhanaù

Rukmé gave his granddaughter Rocanä to his daughter’s son, Aniruddha,
despite Rukmé’s relentless feud with Lord Hari. Although Rukmé considered
this marriage irreligious, he wanted to please his sister, bound as he was by the
ropes of affection.

36–rukmiëaivam adhikñipto
räjabhiç copahäsitaù
kruddhaù parigham udyamya
jaghne taà nåmëa-saàsadi

Thus insulted by Rukmé and ridiculed by the kings, Lord Balaräma was
provoked to anger. In the midst of the auspicious wedding assembly, He raised
His club and struck Rukmé dead.

40–When His brother-in-law Rukmé was slain, Lord Kåñëa neither applauded
nor protested, O King, for He feared jeopardizing His affectionate ties with
2198
either Rukmiëé or Balaräma.

Then the descendants of Daçärha, headed by Lord Balaräma, seated
Aniruddha and His bride on a fine chariot and set off from Bhojakaöa for
Dvärakä. Having taken shelter of Lord Madhusüdana, they had fulfilled all
their purposes.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -450-454 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011

450-கோபால சூடா மணி–கோகுலத்தில் அழகு பேச்சு செயலால் குழல்  ஓசை மயங்கி–நந்த கிராம்/ மதுரை சென்று–56அத்யாயம் ஜாம்பவதி/சத்யா பாமை திரு கல்யாணம்–நாட்டுக்கு மன்னார் மன்னார்குடி ராஜ கோபாலன்–காட்டுக்கு மன்னார் வீர நாராயண புரம்-கோபால வேஷம் இங்கும்–காப்பாளன் பாலன்–இரண்டு உத்சவர்-கோபாலன் பிரதானம் யமுனை துறைவன்-நாத முனிகளும் ஆள வந்தாரும் அவதரித்த தேசம்– ருக்மிணி பீஷ்மகன் பெண்-சத்யாஜித் -சத்யா பாமை தகப்பன்-ஜாம்பவானின் பெண் -ஜாம்பவதி—த்ரேதா யுகத்தில் வந்த அதே ஜாம்பவான்-சுகர் சமந்தக மணியும் கொடுத்து திரு கல்யாணம்–பெண் ரத்னமும் கொடுத்தார்..-சூரினின் நண்பன்-சிமந்தக மணி சத்ராஜித் ஒளி-சூர்யனே வந்தது போல் இருக்க–தாமரை கண்ணனே நாராயணனே நமஸ்தே சூர்ய தேவனே வருகிறான் –பார் மக்கள் அடையாளம் காட்ட -மணி ஒளி யாழ் நீங்கள் நினைகிறீர்க மணியின் பிரபாவம்-நித்யம் 8 பாரம் தங்கம் கொடுக்கும்..-உக்ரசெனர் யது குல அரசனுக்கு தர சொல்லி கேட்டான் கண்ணன்..-தம்பி மணி போட்டுக்கு காட்டுக்கு போக -மணி விழுந்து கரடி ஜாம்பவான் -கிலு கிகிலுப்பைகட்ட–கண்ணன் திருடினான் சொல்ல -தேடி கொண்டு தருகிறேன்–இறந்தவனை கண்டு கால் அடி சுவடு கண்டு-௨௮ நாள் கரடி உடன் சண்டை–இருவராலும் சண்டை நன்றாக போட முடிய வில்லை ராமனின் அவதாரம் புரிந்து கொண்டார் நீ தான் ஓஜஸ்–வெட்க்கி தலை குனிந்தார் ஜாம்பவதியை கல்யாணம் பண்ணி மணியை கொடுத்தார் திரு தங்கல் திவ்ய தேசம்-திரு தங்கி தவம் புரிந்த தேசம்–ஜாம்பவிக்கு தனி விக்ரகம்..-சத்யா பாமையையும் திரு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தார் மணியை மறுத்தார்–

451–புராணத்திலே கண்ணன்–மேல் 5தேவிகள் உடன் திரு கல்யாணம் -57 அத்யாயம்-நடுவில்–சததன்வா தீயவன் சத்யா பாமை கல்யாணம் பண்ணி கொள்ள வில்லை-அக்ரூரரும் -கிருத வர்மாவும் பேச சத்ராஜித் போர் புரிந்து கொன்று மணி பறித்து வர-மிதிலா தேசம் போகும் வழியில் அகப் பட்டான் கண்ணன் துரத்தி வர-கிருத வர்மா அக்ரூரரும் உதவிக்கு வர வில்லை மணியை அகரூர் இடம் கொடுத்த் ஓட-அவனை அழிக்க -மணி கிடைக்க வில்லை–த்வாரகை இல் அக்ரூரர் வெளி ஏற -மணியும் போக -அப சகுனம் தோன்ற பஞ்சம்-அக்ரூரரை கூட்டி வர -திரும்பி வந்து மணி கொடுக்க நீர் நல்லவர் உம் இடமே இருக்கட்டும் ஊர் பொது சொத்து நல்லவர் கையில் இருக்கட்டும்.–கண்ணன் ஹஸ்தினா புரம் போய் -விதுரர் காத்தார் கதை கண்ணனுக்குதெரியும்–எண்ணெய் கொப்பரையில் போட்டு உடலை காத்து வைத்தார்கள்–சத்ராஜித் -இது போல் தசரதன் உடலையும்–பரதன் வரும் வரை வைத்து இருந்தார்கள்..பாண்டவர்கள் இடம் அதீத ப்ரீதி கண்ணனுக்கு..திரு பார்த்தன் பள்ளி-.பிரகாரத்தில் அர்ஜுனனுக்கும் சந்நிதி–திரு பாடகம் பாண்டவ தூதன் அமர்ந்த பெரிய திரு உருவம்..இருந்தது எந்தை பாடகத்து–சத்ய பாமை சொல்லி -உதவி– மிதி வரை போகும் பொழுது -ஜனகன் உபசாரம் பண்ண –பல ராமன் அங்குதுரியோதனன் கதா யுத்தம் கற்று கொண்டது–அக்ரூரர் காட்டி கண்ணன் மேல் உலா அபவாதம் போக்க -கதை கேட்டவர் அப கீர்த்தி ஒழியும்-பலன்

452-சூட்டு நன் மாலைகள்  தூயன வேந்தி–திரு விருத்தம்-காலை மாலை கமல் மலர் இட்டு–பிர்டதி பலம் எதிர் பாராமல்- மடி தடவாத சோறு சுருள் மாறாத பூ சுண்ணாம்பு தடவாத சந்தானம்.. தூயோமாய் வந்து தூ மலர் தூவி தொழுது…அனந்தாழ்வான் புஷ்ப கைங்கர்யம்..-அவதார பிரயோஜனம்-வெண்ணெய் திருடவும்..நப்  பின்னை பிராட்டியை  திரு மணம்  கொள்ளவும்..58th அத்யாயம் ஐந்து கல்யாணம்.. காளிந்தி யமுனை..சத்யா -நக்னஜித் நப் பின்னை/பத்ரா/லக்ஷ்மணா ..எட்டு மகிஷிகள்..–பாண்டவர்கள்  கண்ணனை அனைத்து கொள்ள..குந்தி தேவி உச்சி முகந்து…உன் திரு உள்ளத்தில் இருப்பதால் தானே வாழ்வு…அர்ஜுனனும் கண்ணனும் காண்டீபம் வில் ஏற்றி போக-யமுனை ஆற்றுக்கு போக-சூர்யா தேவன் பெண்-தூய பேரு நீர் யமுனை-காளிந்தி–கருப்பு நிறம்–அவனால் பெற்ற கருப்பு-லஷ்மி தேவி திரு கண்ணால் பார்த்த கருப்பு -தேசிகன் –தூப்புல்-அவதாரம்..யம தர்மன் கூட பிறந்த காளிந்தி-.மித்ரா விந்தா அடுத்து-அழைத்து போய் திரு கல்யாணம்..சத்யா அடுத்து 7 காளை மாடு அடக்கி–கும்பன் பெண் ஆழ்வார்-நக்னஜித் இங்கு -7காளை மாடு கதை மட்டும் பொது..ஸ்ருத கீர்த்தி-பெண் பத்ரா -திரு கல்யாணம்.. கருடன் அமிர்தம் கவர்ந்து போல லஷ்மண –நரகாசுரன்-சண்டை முறார் 16000௦௦௦ பெண்களை திரு கல்யாணம் ..

453–கோவை வாயாள் பொருட்டு ஏற்றின் இருத்தம் இறுத்தாய் –மென்மையான திரு மேனி- குல நல யானை மருப்பு ஒசித்தாய்..-போதால் வணங்கேன் ஏனும் பூவை மேனிக்கு -பூசும் சாந்து ஏன் நெஞ்சமே…நப்பின்னைக்கு -விரிவாக ஆழ்வார்கள் அனுபவம்..கும்பன் பெண்.. நீளா தேவி அவதாரம்…நக்னஜித் 32 ஸ்லோகம்..சத்யா பெண்..7 காளைகள் அடக்கி–கோசல பதி-.தன்னையே எழுவராக பிரித்து குதித்தான் அலங்காரம் பூசி கொண்டு..-வேல் விழி கயல் வாள் விழி அச்சு முன்பு பார்த்தோம்..சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை….லஷ்மி லலித கிருகம்..பட்டர்–அந்த புரம்-சந்தானம் காப்பு/பூ கொத்து சர மாலை /விதானம் முத்து மாலை கௌஸ்துபம் நீல நாயக கல் மணி விளக்கு. கோலம்.. கொம்பில் குதித்து புள்ளி வைத்த் கோலம் போட்டால் போல்…திரு விருத்தம் தனியன்…கர்ப்பம் ஜன்மம் பால்யம் குமாரம் யவனம் மூப்பு மரணம்-சுகம் துக்கம் 7 நிலைகளிலும்..இதை தான் 7 காளை மாடுகளின் கொம்புகள்..மீளாத இன்பம் மோட்ஷம் கொடுக்கிறார்..களுக்கு என்று சிரிக்க கோவை வாயாள் பொருட்டு- இடு சிகப்பாம்..கேலி தோற்ற சிரிக்க..வஞ்சி கொம்பை அணைக்க 14 கொம்புகளில் குதித்தான்..திரு கல்யாணம் நடந்தது..

454–உந்து மத –வந்து திறவாய்–கைங்கர்யம் பிரார்த்தித்து பெற ஆண்டாள்-வாயில் காப்பானை எழுப்பி நந்தன் யசோதை பலராமன் -உம்பியும் நீயும் உறங்கேல்-நப்பின்னை பிராட்டி முன் இட்டே பற்ற வேண்டும்..சீதா ராமர்/பூமா தேவி -வராகர்/கிருஷ்ணனை பற்ற நப்பின்னை நீளா தேவி -நப்பின்னை-நீளா வர்ணம் இண்டிகோ கலர்..கொடியையும் குறிக்கும் -சிகப்பு  ஸ்ரீ தேவி–பச்சை பூமி பிராட்டி –திரு வெள்ளறை-ஸ்வேதா கிரி பங்கய செல்வி புண்டரீகாட்ஷன் ஸ்ரீ தேவி அம்சம்/ ஸ்ரீவில்லி புத்தூர் ஆண்டாள்-பூமா தேவி -/நாச்சியார் கோவில் வஞ்சுல தேவி-கல் கருடன் மாட கோவில்..நப்பின்னை தேவி–மூன்று பிரதானம்- பூ தேவி நீளா தேவி இடப்பக்கம்/ ஸ்ரீதேவி வடப் பக்க குல ஆயர் கொழுந்து..உடன் அமர் காதல் மகளிர் -மூவர்- வடிவாரும் -நடுவாக வீற்று இருக்கும் நாரணம் –தன்னை தாழ விட்டு கொண்டு அவதரித்தாள் நப்பின்னையும்..என்  திரு மகள் சேர் மார்பனே என்னும் ..உயிர் சேர் ஆவியே என்னும் ..நில மகள் கேள்வனே என்னும்.. ஆய் மகள் அன்பனே என்னும்..பின்னை கொல் –திரு மா மகள் கொல் பிறந்திட்டாள் ..-பாபம் மன்னிக்க சொல்ல ஸ்ரீதேவி குற்றம் இலாதவர் யார்மன்னித்து அருளும்—குற்றம் செய்தார் உண்டோ-பூ தேவி -குற்றம் என்று உண்டா -நீளா தேவி..-ஆசை படைத்தவள் பக்தர் இடம்-தயா சதகம்-தேசிகன் -கண்கள் கிரங்கி நம் தோஷம் தெரியாமல் பண்ணுகிறாள்..-குல ஆயர்கொளுந்து..பெருமை கொஷிப்பாள்/ போஷிப்பாள் நம்மை பூ தேவி….வதுவை வார்த்தையுள்- ஏறு பாய்ந்ததும் ..அது இது உது –நைவிக்கும்-ஆழ்வார்..நந்த கோபாலன் மரு மகளே -திரும்பி பார்க்க விலை-நப்பின்னை என்றதும்…சீரார் வளை ஒலிப்ப செம்தாமரை கை உனது..குத்து விளக்கு எரிய -ஜாடை காட்டினால் போதும் மை தடம் கண்ணினாய் –முப்பத்து மூவர்-நப்ப்பின்னை நங்காய் -துயில் ஏலாய் மூன்று தடவை-உஞ்ச விருத்தி எம்பெருமானார் மயங்கி விழுந்த ஐதிகம் ..பெரிய நம்பி குமாரத்தி அத துழாய் –வியமுடை விடை இனம் முடித்து நப்பின்னை பிராட்டியை திரு கல்யாணம் பார்த்தோம்

10-55-

2–sa eva jäto vaidarbhyäà
kåñëa-vérya-samudbhavaù
pradyumna iti vikhyätaù
sarvato ‘navamaù pituù

He took birth in the womb of Vaidarbhé from the seed of Lord Kåñëa and
received the name Pradyumna. In no respect was He inferior to His father.

3–taà çambaraù käma-rüpé
håtvä tokam anirdaçam
sa viditvätmanaù çatruà
präsyodanvaty agäd gåham

The demon Çambara, who could assume any form he desired, kidnapped the
infant before He was even ten days old. Understanding Pradyumna to be his
enemy, Çambara threw Him into the sea and then returned home.

4–taà nirjagära balavän
ménaù so ‘py aparaiù saha
våto jälena mahatä
gåhéto matsya-jévibhiù

A powerful fish swallowed Pradyumna, and this fish, along with others, was
caught in a huge net and seized by fishermen.

5–taà çambaräya kaivartä
upäjahrur upäyanam
südä mahänasaà nétvävadyan
sudhitinädbhutam

The fishermen presented that extraordinary fish to Çambara, who had his
cooks bring it to the kitchen, where they began cutting it up with a butcher
knife.

6–dåñövä tad-udare bälam
mäyävatyai nyavedayan
närado ‘kathayat sarvaà
tasyäù çaìkita-cetasaù
bälasya tattvam utpattià
matsyodara-niveçanam

Seeing a male child in the belly of the fish, the cooks gave the infant to
Mäyävaté, who was astonished. Närada Muni then appeared and explained to
her everything about the child’s birth and His entering the fish’s abdomen.

24–niçätam asim udyamya
sa-kiréöaà sa-kuëòalam
çambarasya çiraù käyät
tämra-çmaçrv ojasäharat

Drawing His sharp-edged sword, Pradyumna forcefully cut off Çambara’s
head, complete with red mustache, helmet and earrings

25–äkéryamäëo divi-jaiù
stuvadbhiù kusumotkaraù
bhäryayämbara-cäriëyä
puraà néto vihäyasä

As the residents of the higher planets showered Pradyumna with flowers and
chanted His praises, His wife appeared in the sky and transported Him through
the heavens, back to the city of Dvärakä.

24–niçätam asim udyamya
sa-kiréöaà sa-kuëòalam
çambarasya çiraù käyät
tämra-çmaçrv ojasäharat

Drawing His sharp-edged sword, Pradyumna forcefully cut off Çambara’s
head, complete with red mustache, helmet and earrings

27/28–taà dåñövä jalada-çyämaà
péta-kauçeya-väsasam
pralamba-bähuà tämräkñaà
su-smitaà ruciränanam
sv-alaìkåta-mukhämbhojaà
néla-vakrälakälibhiù
kåñëaà matvä striyo hrétä
nililyus tatra tatra ha

The women of the palace thought He was Lord Kåñëa when they saw His
dark-blue complexion the color of a rain cloud, His yellow silk garments, His
long arms and red-tinged eyes, His charming lotus face adorned with a pleasing
smile, His fine ornaments and His thick, curly blue hair. Thus the women
became bashful and hid themselves here and there.

29–avadhärya çanair éñad
vailakñaëyena yoñitaù
upajagmuù pramuditäù
sa-stré ratnaà su-vismitäù

Gradually, from the slight differences between His appearance and Kåñëa’s,
the ladies realized He was not the Lord. Delighted and astonished, they
approached Pradyumna and His consort, who was a jewel among women.

35–evaà mémäàsamaëäyäà
vaidarbhyäà devaké-sutaù
devaky-änakadundubhyäm
uttamaù-çloka ägamat

As Queen Rukmiëé conjectured in this way, Lord Kåñëa, the son of Devaké,
arrived on the scene with Vasudeva and Devaké.

36–vijïätärtho ‘pi bhagaväàs
tüñëém äsa janärdanaù
närado ‘kathayat sarvaà
çambaräharaëädikam

Although Lord Janärdana knew perfectly well what had transpired, He
remained silent. The sage Närada, however, explained everything, beginning
with Çambara’s kidnapping of the child.

10-56-

4–sa taà bibhran maëià kaëöhe
bhräjamäno yathä raviù
praviñöo dvärakäà räjan
tejasä nopalakñitaù

Wearing the jewel on his neck, Saträjit entered Dvärakä. He shone as
brightly as the sun itself, O King, and thus he went unrecognized because of the
jewel’s effulgence.

11–dine dine svarëa-bhärän
añöau sa såjati prabho
durbhikña-märy-ariñöäni
sarpädhi-vyädhayo ‘çubhäù
na santi mäyinas tatra
yaträste ‘bhyarcito maëiù

Each day the gem would produce eight bhäras of gold, my dear Prabhu, and
the place in which it was kept and properly worshiped would be free of
calamities such as famine or untimely death, and also of evils like snake bites,
mental and physical disorders and the presence of deceitful persons.

13–tam ekadä maëià kaëöhe
pratimucya mahä-prabham
praseno hayam äruhya
mågäyäà vyacarad vane

Once Saträjit’s brother, Prasena, having hung the brilliant jewel about his
neck, mounted a horse and went hunting in the forest.

14–prasenaà sa-hayaà hatvä
maëim äcchidya keçaré
girià viçan jämbavatä
nihato maëim icchatä

A lion killed Prasena and his horse and took the jewel. But when the lion
entered a mountain cave he was killed by Jämbavän, who wanted the jewel.

6–präyaù kåñëena nihato
maëi-grévo vanaà gataù
bhrätä mameti tac chrutvä
karëe karëe ‘japan janäù

He said, “Kåñëa probably killed my brother, who went to the forest wearing
the jewel on his neck.” The general populace heard this accusation and began
whispering it in one another’s ears.

17–bhagaväàs tad upaçrutya
duryaço liptam ätmani
märñöuà prasena-padavém
anvapadyata nägaraiù

When Lord Kåñëa heard this rumor, He wanted to remove the stain on His
reputation. So He took some of Dvärakä’s citizens with Him and set out to
retrace Prasena’s path.

26–jäne tväà saåva-bhütänäà
präëa ojaù saho balam
viñëuà puräëa-puruñaà
prabhaviñëum adhéçvaram

[Jämbavän said:] I know now that You are the life air and the sensory,
mental and bodily strength of all living beings. You are Lord Viñëu, the original person, the supreme, all-powerful controller.

27–tvaà hi viçva-såjäm srañöä
såñöänäm api yac ca sat
kälaù kalayatäm éçaù
para ätmä tathätmanäm

You are the ultimate creator of all creators of the universe, and of everything
created You are the underlying substance. You are the subduer of all subduers,
the Supreme Lord and Supreme Soul of all souls.

28–yasyeñad-utkalita-roña-kaöäkña-mokñair
vartmädiçat kñubhita-nakra-timiìgalo ‘bdhiù
setuù kåtaù sva-yaça ujjvalitä ca laìkä
rakñaù-çiräàsi bhuvi petur iñu-kñatäni

You are He who impelled the ocean to give way when His sidelong glances,
slightly manifesting His anger, disturbed the crocodiles and timiìgila fish within
the watery depths. You are He who built a great bridge to establish His fame,who burned down the city of Laìkä, and whose arrows severed the heads of
Rävaëa, which then fell to the ground.

43–evaà vyavasito buddhyä
saträjit sva-sutäà çubhäm
maëià ca svayam udyamya
kåñëäyopajahära ha

Having thus intelligently made up his mind, King Saträjit personally
arranged to present Lord Kåñëa with his fair daughter and the Syamantaka
jewel.

44–täà satyabhämäà bhagavän
upayeme yathä-vidhi
bahubhir yäcitäà çélarüpaudärya-
guëänvitäm

The Lord married Satyabhämä in proper religious fashion. Possessed of
excellent behavior, along with beauty, broad-mindedness and all other good
qualities, she had been sought by many men.

7–satyabhämä ca pitaraà
hataà vékñya çucärpitä
vyalapat täta täteti
hä hatäsméti muhyaté

When Satyabhämä saw her dead father, she was plunged into grief.
Lamenting “My father, my father! Oh, I am killed!” she fell unconscious.

8–taila-droëyäà måtaà präsya
jagäma gajasähvayam
kåñëäya viditärthäya
taptäcakhyau pitur vadham

Queen Satyabhämä put her father’s corpse in a large vat of oil and went to
1952
Hastinäpura, where she sorrowfully told Lord Kåñëa, who was already aware of
the situation, about her father’s murder

5–ya idaà lélayä viçvaà
såjaty avati hanti ca
ceñöäà viçva-såjo yasya
na vidur mohitäjayä

“It is the Supreme Lord who creates, maintains and destroys this universe
simply as His pastime. The cosmic creators cannot even understand His
purpose, bewildered as they are by His illusory Mäyä.

25–taà dåñövä sahasotthäya
maithilaù préta-mänasaù
arhayäà äsa vidhi-vad
arhaëéyaà samarhaëaiù

The King of Mithilä immediately rose from his seat when he saw Lord
Balaräma approaching. With great love the King honored the supremely
worshipable Lord by offering Him elaborate worship, as stipulated by scriptural
injunctions.

35/36–püjayitväbhibhäñyainaà
kathayitvä priyäù kathäù
vijïätäkhila-citta jïaù
smayamäna uväca ha
nanu däna-pate nyastas
tvayy äste çatadhanvanä
syamantako maniù çrémän
viditaù pürvam eva naù

Lord Kåñëa honored Akrüra, greeted him confidentially and spoke pleasant
words with him. Then the Lord, who was fully aware of Akrüra’s heart by
virtue of His being the knower of everything, smiled and addressed him: “O
master of charity, surely the opulent Syamantaka jewel was left in your care by
Çatadhanvä and is still with you. Indeed, We have known this all along.

40–evaà sämabhir älabdhaù
çvaphalka-tanayo maëim
ädäya väsasäcchannaù
dadau sürya-sama-prabham

Thus shamed by Lord Kåñëa’s conciliatory words, the son of Çvaphalka
brought out the jewel from where he had concealed it in his clothing and gave it
to the Lord. The brilliant gem shone like the sun.

41–syamantakaà darçayitvä
jïätibhyo raja ätmanaù
vimåjya maëinä bhüyas
tasmai pratyarpayat prabhuù

After the almighty Lord had shown the Syamantaka jewel to His relatives,
thus dispelling the false accusations against Him, He returned it to Akrüra.

42–yas tv etad bhagavata éçvarasya viñëor
véryäòhyaà våjina-haraà su-maìgalaà ca
äkhyänaà paöhati çåëoty anusmared vä
duñkértià duritam apohya yäti çäntim

This narration, rich with descriptions of the prowess of Lord Çré Viñëu, the
Supreme Personality of Godhead, removes sinful reactions and bestows all
auspiciousness. Anyone who recites, hears or remembers it will drive away his
own infamy and sins and attain peace.

10-58

திருவாய்மொழி-6-1-வைகல் பூம் கழிவாய்- ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011
நாயகி பாவம் ஸ்வாபமாக ஆழ்வாருக்கு
வைகல் பூம் கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினம் காள்
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வன் வண்டூர் உறையும்
கை கொள் சக்கரத்து என் கனி வாய் பெருமானை கண்டு
கைகள் கூப்பி சொல்லீர்  வினை யாட்டியேன் காதன்மையே –6-1-1
தோட்டத்தில் உள்ள நீர் மேயும் குருகு-
நான் அபேஷையாய் இருக்க -கிருகம் புக்கு உண்டு-
செய்=வயல்
கை கூப்பி-சொல்ல சொல்கிறார்-ரிஷி பத்னிகள் இடம்-சென்ற
ஆயர் பிள்ளைகளும் வணங்கி-அவன் வினயம்காட்டினது போல்-
காதல் மென் பெடை யோடு உடன் மேயும் கரு நாராய் !
வேத வேள்வி யொலி முழங்கும் தன திரு வன் வண்டூர்
நாதன் ஞாலம் எல்லாம் உண்ட நம் பெருமானை கண்டு
பாதம் கை தொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே –6-1-2
கரு நாராய்- பெரும் பாலும் வெள்ளையாய் இருக்கும் -இங்கு கரு நாராய்
பெடை- மிருதுவான -மிதுனம்-
வேத பாராயண ஒழி கேட்க்கும்
ஞாலம் உண்ட பேரு வாயன்-என்னை ஆள் கொள்ள பணிந்து ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேண்டும்
திறன்களாகி எங்கும் செய்களூடு உழல புள்ளினம் காள் !
சிறந்த செல்வம் மல்கு திரு வன் வண்டூர் உறையும்
கறங்கு சக்கர கை கனி வாய் பெருமானை கண்டு
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே –6-1-3
திரள்கள்-வயல்களில் புகுந்து கூட்டமாக -பட்சிகள்-
கறங்கு-சுழலும் –
கொவ்வை கனி போன்ற சிவந்த உதடு
பறந்து சென்று இறங்கி-தொழுது-
என் இடரை -அசக்தி சொல்லும்
இடரில் போகம் மூழ்கி இணைந்து ஆடும் மட அன்னங்காள்
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தன் திரு வன் வண்டூர்
கடலின் மேனி பிரான் கண்ணனை நெடுமாலை கண்டு
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே –6-1-4
அன்னம்-மிதுனம்-வேத ஒலி ஓயாமல் -இருக்கும்

சியாமள வர்ணன் –உடல் நைந்து உருகி இருக்கிறாள் என்று மனசில் படும் படி சொல்லும்-
உணர்த்தலூடு உணர்ந்து உடன் மேயும் மட அன்னம் காள்
தினர்த்த வண்டல்கள் மேல் சங்கு சேரும் திரு வன் வண்டூர்
புணர்த்த பூம் தன் துழாய் முடி நம் பெருமானை கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே –6-1-5
கோபம் உணர்த்த பெண் அன்னம்-ஊடல் –கெஞ்சி-உணர்ந்து உடன் மேயும்-

ஆழ்வார் கூட இதைரசிக்க-பக்தி சிருங்காரம்
நீர் வளம் நிறைந்த -புஷ்பம் துளசி-கொண்டை மாலை சாத்தி கொண்டு-
அஞ்சலி பண்ணி- பரமா முத்ரா –
அடியேனுக்கும்- நமஸ்காரம்-
போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னை மேல் உரை பூம் குயில் காள் !
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வன் வண்டூர் உறையும்
ஆற்றல் ஆழி அம கை அமரர் பெருமானை கண்டு
மாற்றம் கொண்டு அருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே -6-1-6
துதித்து கெஞ்சுகிறார் குயில்கள்-புன்னை மரத்தில்

சேறு மீன்கள் துள்ளும்-
ஆழி கை பிரானை கண்டு-
பதில் வார்த்தை-மாற்றம்- மாற்றமும் தாராதார்
நீங்கள் மயங்கி -அங்கெ நில்லாமல்-
ஒரு வண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கு ஓன்று உரை ஒண் கிளியே !
செரு ஒண் பூம் பொழில் சூழ் செக்கர் வேலை திரு வன் வண்டூர்
கரு வண்ணம் செய்ய வாய் செய்ய கண் செய்ய கால்
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்த கண்டே –6-1-7
அழகிய புஷ்பம் பூத்து குலுங்கி அதனால் சிவந்த

அவனும் செய்ய வாய் செய்ய கண் செய்ய கால் சங்கு சக்கரம் கொண்டு அடையாளம்
பிரத்யட்ஷமாக வியக்தமாக கண்டு-என்னை போல் மனசில் மட்டும் இன்றி
இவ் விஷயத்தில் காட்ஷி ஒன்றே பிரயோஜனம் -அது உமக்கு முன்னாடி
பிராட்டி கார்யத்தில் அவளுக்கு முன்பு பேரு இவளுக்கு -தூது போனவளை முதலில் பிடித்து கொண்டான் கண்ணன்
ஹனுமான் ஆலிங்கனம் பெற்றாரே -பிராட்டி விட்ட தூது -அவளை பார்த்தது போல்-தான் விட்ட தூதன் எனபது மறந்து
திருந்த கண்டு எனக்கு ஓன்று உரையாய் ஒண் சிறு பூவாய் !
செருந்தி ஞாழல் புன்னை சூழ் தன் திரு வன் வண்டூர்
பெரும் தன் தாமரை கண் பெரு நீள் முடி நால் தடம் தோள்
கரும் திண் மா முகில் போல் திரு மேனி அடிகளையே –6-1-8
நன்றாக பார்த்து-பூவாய்-பட்ஷி

செவ்வந்தி ஜவந்தி சாமந்தி-செருந்திபூ சூழ்ந்த
வண்டுகள் நிறைந்த -திரு வான் வண்டூர்
ரத்னம் கிரீடம்-சூடி கொண்டு மேகம் போன்ற திரு மேனி கொண்ட ஸ்வாமி
அடிகள்  கை தொழுது அலர் மேல் அசையும் அன்னம் காள் !
விடிவை சங்கு ஒலிக்கும் திரு வன் வண்டூர் உறையும்
கடிய மாயன் தன்னை கண்ணனை நெடுமாலை கண்டு
கொடிய வல் வினையேன் திறம் கூறுமின் வேறு கொண்டே –6-1-9
அடிகள் கை தொழுது கூறுமின்

சங்கு ஒலி-விடியல்-அடையாளம்-
அனந்தலில் இருப்பார்-கேட்ப்பார்
கடிய மாயன்-சால்ஜாப்பு சொல்வான்
கண்ணன்-எலா பொய்கள் உரைப்பான் -ராதா தூக்கி -கொள்வான் என்று கண்ணை மூடி கோல மறைந்தான்
கண்ணன் -நம் கண்ணன் வேண்டும் நெடு மால்-
மூக்கு அரு பட்டும் சூர்பணகை புகழ
தனியாக இருக்கும் பொழுது அவன் இடம்பேசு
வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் வெறி வண்டு இனம் காள்
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலை திரு வன் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீர் எழ செற்று உகந்த
ஏறு செவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே –6-1-10
வேறு கொண்டு- தனியாக இருக்கும் பொழுது

நிகர் அற்ற போர்-இலங்கை பொசுங்கும் படி
ஏறிக் கொண்டே போகும் பராக்கிரமம்
என்னையும் உளள்–16108 பெண்களையும் -பெண் பிறந்தார் கூட்டத்தில் ஒருத்தி உண்டே
ராமானுஜர் நிர்வாகம் –கார்யம் செய்தோம் என்று கிருத க்ருத்யமாய் இருப்பாருக்கு –
மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
வன்கள்வன் அடி மேல் குருகூர் சடகோபன் சொன்ன
பண் கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வன் வன்டூர்க்கு
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர் மின்னிடை யவர்க்கே –6-1-11
மார்வில் பூணல் ஜொலிக்கும் வாமனன்

பலன்-அழகு கொடுக்கும்-
மின் இடைய பெண்கள் -நோக்கி கொண்டே இருப்பார்
மதனர்-திருப்தி படுத்துவது கஷ்டம்-
குசேல பத்னி பிரமாணம்-கிருஷ்ணா பக்தன்-பேசி வந்ததும் மகிழ்ந்தாள் போல்
அவல் உண்டானா – உண்ணும் பொழுதும் அவளை நினைத்தான் கண்ணன்-மதனீ !
பகவத் பக்தியால் வரும் பிரேமை –
வைகல் திரு வன் வண்டூர் வைகும் ராமனுக்கு என்
செய்கை தனை புள்ளினங்காள் ! செப்புமின் –கை கழிந்த
காதலுடன் தூது விடும் காரி மாறன் கழலே
மேதினியீர் ! நீர் வணங்குமின் –திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி –51
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திரு விருத்தம் -34-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

October 26, 2011

அவதாரிகை-அவன் வரும் அளவும் ஆறி இருக்க ஒண்ணாமை யாலேகூடல் இழைக்க தொடங்கினாள்–அது தப்பின படியை கண்டு ,நாயகன் தன்னை கண்டால் கோபிக்குமோ பாதி  கூடலோடே கோபிகிறாள்-

சிதைக்கின்ற தாழி என்று ஆழியை சீறி தன் சீர் அடியால்
உதைக்கின்ற நாயகம் தன்னொடு மாலே உனது தண்டார்
ததைக்கின்ற தண் அம் துழாய் அணிவான் அதுவே மனமாய்
பதைக்கின்ற மாதின் திறத்து அறியேன் செயற் பால் அதுவே -34-

 

 பாசுரம் 34-சிதைக்கின்றது ஆழி என்று ஆழியைச் சீறி -கூடல் இழைத்து  வருந்தும் தலைவி நிலையை தோழி தலைவனுக்கு உரைத்தல் –மின்னிடை மடவார்கள் -6-2-
 வியாக்யானம்-
சிதைகின்ற தாழி என்று ஆழியை சீறி –முன்புள்ளார் கூடல் இழைக்க புக்கவாறே-அது சிதறி வருகிற படியை கண்டு-அத்தோடு சீறி அருளா நின்றாள் என்பார்கள்
பட்டர்–இது கூடுகைக்கு ஏகாந்தம் இன்றியே-பிரிகைக்கும் ஒரு புடை உண்டாய் இருக்கையாலே ,-சீறி உதையா நின்றாள் -என்று ..கூடல் இழைக்க புக்கவாறே
கடல் ஆனது திரை ஆகிய கையால் அழிக்க புக்க வாறே
 -அத்தோடு சீறா நின்றாள்-

நாயகனும் வரவு தாழ்ந்தவாறே ,கடலோடு சீரும் அத்தனை இறே–சாபமானாய /ராமோ ரக்தாந்த லோசன -என்ன-கண் சிகப்பாய் வில்லை கொடு வா என்னும் இத்தனை இறே-

சீர் அடி இத்யாதி-ஆர் செவி சீ பாய்ந்து ,கிடக்கும் அது ஆருக்கு பலிகிறது தான்
பிறரை  இழப்பிக்கும் அளவு அன்றியிலே தம் தாம் பேற்றையும் இழப்பர்களோ ?
பெறுதற்கு அரிதான திரு அடிகளாலே ,கிடீர் அசேதனமான கூடலை உதைகின்ற்றது
இங்கனே என்னும் இடம் அறிந்தான் ஆகில்-தூணிலே ஒதிங்கினோ பாதி  இம் மண்ணிலே ஒதுங்கி கிடக்கும் கிடீர்
கடல் ஆன போது இவை சில கிடைக்கும் என்று அன்றோ நீர் தோறும் பரந்து நிற்கிறது
அப்போதைக்கு தானே பெற்றான் ஆகிறான்
துவத் பாத பங்கஜ பரிக்ரக தனய ஜன்மா பூயாசம்-என்று
அவன் சர்வேஸ்வரன் ஆவது  இவள் காலுக்கு இலக்கான வாறே
லஷ்மி பதி லாசஷைக லஷணம்–ஈஸ்வரன் ஆவான்
தலையில் அல்லது திரு அடிகள் தான் ஏறாது இறே
தன் சீர் அடியால் உதைக்கின்ற நாயகம்-தரம் பாராதே உதைக்கின்ற படி
  மதித்தும் மதியாது இருக்கிற  வேண்டப் பாடு உடையநாயகம்
மாலே-இவளை இப்படி பிச்சேற்றி இவள் பிச்சை கண்டு பிச்சேறி இருகிறவன்-
உனது தண்டார் இத்யாதி--உன் பக்கல் உண்டாய்
-குளிர்தியை உடையதாய் ,
தாரையும் உடைத்தாய்
கொம்பிலே நின்ற போதை காட்டில் ,
திரு மேனியில் ஸ்பர்சத்தால் தழையா நின்றுள்ள திரு துழாய்
மாலையை தனக்கு ஆபரணமாக விடுகையாலே  ,
மனசு பிரவணமாய் பதையா நின்ற இவள் இடை ஆட்டத்து
பட்ட போது எழு போது அறியாள் வரை மட்டலர் தண் துழாய் என்னும் –திரு வாய் மொழி -2-4-9-
-திரு துழாய் என்றே பதையா நின்றாள்
பரதஸ் யவதே தோஷம் நாஹம் பச்யாமி  –வத்யதாம்-என்ற இளைய பெருமாளை போலே
அறியேன் செயல் பால் அதுவே -க்ரம பிராப்தியும் இவள் உடைய த்வரையும் சாதனம் இல்லை-அப்ரயோகம்  -பலம் அவன் தன்னாலே இருந்த படி-
————————————————————————–
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி-10-10-முனியே ! நான் முகனே ! முக் கண் அப்பா -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011
முனியே ! நான் முகனே ! முக் கண் அப்பா !என் பொல்லாக்
கனிவாய்த் தாமரைக் கண் கருமாணிக்கமே என் கள்வா !
தனியேன் ஆர் உயிரே ! என் தலை மிசையாய் வந்திட்டு
இனி நான் போகல ஒட்டேன் ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்னையே –10-10-1
சதா ஞானியாய் இருக்கும் முனியே
விதுரர் நம் பெருமாளை கண்டு கண்ணன் போல் இருகிறாய்
அது போல் ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனும் கரு மாணிக்கமே
என்னையே ஆள கொண்டு வந்தாயே
தனியேன்-உபாதி நீங்க பெற்று உன் திரு அடி பெற்ற எனக்கு
பரம பதம் சாஷாத் காரம் பெற்ற பின்
ஒன்றும் மாயம் செய்யேல்-நச புன ஆவர்த்தையே
அங்கும் சூழ்ச்சியா -திரு கரம் காட்டி மடியில்
சோஹம்-கைவல்யம்/தாசோஹம் மடியில்- வைத்து கொள்வான்
இரண்டு வித மோஷம் உண்டே
நான் ஒழிந்து நீ இட்ட படி தானே
மாயம் செய்யேல் என்னை உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை
வாசம் செய் பூம் குழலாள் திரு வாணை நின்  ஆணை கண்டாய்
நேசம் செய்து உன்னோடு என்னை உயிர் வேறு இன்றி ஒன்றாகவே
கூசம் செய்யாது கொண்டாய் என்னைக் கூவிக் கொள்ளாய் வந்தந்தோ !–10-10-2
நின் ஆணை திரு ஆணை
மாயம் செய்யேல் விட கூடாது
இருவரையும் ஒக்க சொல்லவுமாம்
ஒரே வார்த்தை-நத்ய சேத கதஞ்சன -விரதம்
அபராதி ஆனாலும் காரியம் கொள்ள பெரிய பிராட்டி சபதம்
பிறிக்காதீர்

கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ !என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கமே !
ஆவிக்கோர் பற்றுக் கொம்பு நின் அலால் அறிகின்றிலேன் யான்
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரன் ஆதிக்கு எல்லாம்
நாவிக் கமல முதல் கிழங்கே ! உம்பரந்ததுவே –10-10-3
இங்கும் கூவி கொள்ளாய் என்கிறார் காணும்
பிரியாமலே அகல கில்லேன் சொல்வது போல்
தாகித்தவன் தண்ணீர் தண்ணீர் என்னுமா போலே
எத்தினையும் பிரி வாற்றார் ஆகில் –
ஆதி மூலமே -தத் துவம் அஸி -தத் பதார்த்தமாய் இருப்பவன்
அது அதுவாக இருப்பவன் —
இது வரையில் -சர்வ விசெஷணம் இன்றி ஒண்ணானா நாராயணன் ஆக இருப்பவன்
உம்பரம் தன் பாழேயோ! அதனுள் மிசை நீயேயோ !
அம்பர நல் சோதி ! அதனுள் பிரமன் அரன் நீ
உம்பரும் யாதவரும் படைத்த முனிவன் அவன் நீ
எம்பரம் சாதிக்க லுற்று என்னைப் போர விட்டு இட்டாயே–10-10-4
உம பரம்-உனக்கு ஆதீனம்-சொத்து -பெரிய பிரகிருதி மண்டலம்
தமச்ய பரஸ்தாத் -ஒரே தமசாக இருந்தது –
தமஸ்=மூல பிரகிருதி
நாம ரூபம் இல்லாத பாழ்
பிரளய ஜாலம்-அக்னி-காற்று-ஆகாசம்-பிரகிருதி அடங்கி-
காரணம் தெரிந்து எதில் ஒடுங்கிது தெரியாத பாழ் அவித்யை மாயம்
தெரிய வில்லை தெரிந்த ஆத்மா -அதனுள் மிசை நீயேயோ
அம்பரம் நல் சோதி-ஸ்ருஷ்ட்டி முறை
பரமம் அரன் தேவதா சொரூபம்
உம்பரும் யாதவரும் படையத சத்ய சங்கல்பன்
எம் பரம் சாதிக்க -நீயோ விபு நான் அணு
சம்சார பாரம் தலை வைத்து வா  என்று என்னை போர விட்டு இட்டாயே –
பரந்நியாசம் பண்ண வேண்டும் என்று
ஜகத் வியாபாரம் வர்ஜம்-தன் பாரம் தனக்கு இல்லை
பரமம் சாம்யம் கொடுக்கிறான் -லௌகிக வியாபாரம் இல்லை
பேர் ஆனந்தம் மட்டுமே அனுபவித்து இருக்க
பிரகிருதி -சமஸ்த வஸ்து-சொரூப சதி நீயே நிர்வாகன்-என்னை செய்ய சொன்னால்
என்னை கை விட்டாய் என்கிறார்
போர விட்டு இட்டு என்னை நீ புறம் போக்கல் உற்றால் பின்னை யான்
ஆரைக் கொண்டு எத்தை அந்தோ ! எனபது எனபது என் ? யான் எனபது என் !
தீர இரும்பு உண்ட நீர் அது போல என் ஆர் உயிரை
ஆரப் பருக எனக்கு ஆரா வமுதனாயே  –10-10-5
தூங்குபவனே தூங்குபவனை எழுப்ப முடியாதே
நீயே மோஷ பிரதன்
உனக்கு ஆதீனம்
பரம் ஜோதி என்னை உறிஞ்சி கொள்ள வேண்டும்
நீரை இரும்பு உறிஞ்சி -சுரீர் இல்லை அமுதன்

எனக்கு ஆரா அமுதாய் எனதாவியை இன் உயிரை
மனக்காராமை மன்னி யுன்டிட்டாய் இனி யுண்டு ஒழியாய்
புனக் காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செம் கனி வாய்
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பா ! என் அன்பேயோ ! –10-10-6
ஆரா அமுதாய் இருக்கும்
மனசுக்கு அலுக்காமல்
உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய்
விட மாட்டாய்
உனக்கு ஏத்த பெரிய பிராட்டி
பிரேம சொரூபன்
என் அன்பு –
கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ !
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்ப
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய் !
நீலக் கடல் கடைந்தாய் ! உன்னைப் பெற்று இனிப் போக்குவனோ ?–10-10-7
திரு ஸ்ரீ -அவளால் தானே ஏற்றம்
பூமி பிராட்டி சொல்லி -ஸ்ரீ வராக ரூபன்-அர்த்த சந்தரன் போல் வெள்ளையை-நிலம் கொட்டு இடை கொண்ட அப்பா
அங்கும் ஸ்ரீ வராக நினைவு-அந்திம தசையும் மத பக்தம் நினைத்து நயாமி பரமாம் கதிம்
பலித்ததே
பெற்று இனிப் போக்குவனோ ? உன்னை என் தனிப் பேர் உயிரை
உற்ற விரு வினையாய் உயிராய் பயனாய் அவையாய்
முற்ற விம் மூ வுலகும் பெரும் தூறாத் தூற்றில் புக்கு
முற்றக் கரந்து ஒளித்தாய் என் முதல் தனி வித்தேயோ !–10-10-8
உம்மை அடைந்த பின்பு பிறிய மாட்டேன்
ஐக்கியம் -நீரும் நீரும் கலந்தது போல்
துந்து போகாத சம்சாரம் நீக்கி –
பிர பஞ்சம் சர்வ உபாதி நீக்கி
தனி முதல்வித்து

முதல் தனி வித்தேயோ ! முழு மூ வுலகாதிக்கு எல்லாம்
முதல் தனி யுன்னை எனை நாள் வந்து கூடுவன் நான் ?
முதல் தனி அங்கும் இங்கும் முழு முற்று உரு வாழ பாழாய்
முதல் தனி சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவிலீயோ –10-10-9
முதல்-நிமித்த காரணம் -குயவன்
தனி-சக காரி காரணம்-சக்கரம் கோல் போல்வன
வித்தேயோ-உபாதான காரணம்-மண்
மூன்றும் அவனே தானே
சதைக ஏக அத்வதீயம்
உபாதான பிரகிருதி என்பர் சிலர்
அவயகதம் மூல பிரக்ருதிக்கும் அந்தர்யாமி-
அவன் சக்தி தானே -சக்தி இல்லாத சக்திமான் இல்லை
தனித்த பொருள் -உன்னை என்று வந்து கூடுவன்
மூ உலகும் ஆகி-சுத்தமான பரமாத்மா -அது அதுவாக
சத் சித் ஆனந்தம் அங்கு இருக்கிறான்
இங்கு வியாபித்து
பிரகிருதி வியாபித்து
அங்கும் -அகண்ட பரமாத்மா சொரூபம் ஆக இருக்கிறான்
சூழ்ந்து அகன்று அஆல்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ !
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நன் மலர் சோதீ யோ !
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ !
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே –10-10-10
அகண்டமாக

பரி சேதம் இல்லாத படி –அஞாஞானம்
இருக்கு என்பதை அறிந்ததால் ஆத்மா அதை விட பெரியது
தமசச பரமோ தாதா சங்கு சக்கர கதா தர -மண்டோதரி ஸ்தோத்ரம்
ஆத்மா சைதன்யம் சுயம் பிரகாசம் – நல ஜோதி –
வாசு தேவ பாஹிமாம் வாசு தேவ பாஹிமாம் -அகண்ட நாம சங்கீர்த்தனம்
வெளிச்சம் ஜோதி -கண் இருந்தால் தான் கண் -உயிர் இருந்தவனுக்கு தானே –
இருட்டிலும் தான் இருக்கிறேன் அறியும் -தனித்த பெருமை-பர வஸ்து சத் ஆனந்தம்
ஒ ஒ ஓம் பிரணவ ஓசை
ஞான இன்பமேவோ –பர மாதமா -ஐவரும் ஞான சொரூபம் விபு இவன் ஆத்மா அணு
ஸ்ரீ வைகுண்டம்-பேர் ஆனந்த கடல் தான் பரமாத்மா சொரூபம்
அங்கு போய் சேஷம்  கைங்கர்யம் செய்ய -பரம பக்தி-அவா அற சூழ்ந்தாயே
என் விடாய் எல்லாம் தீர வந்து கலந்தாய் –பரம பக்தியே புருஷார்த்தம்
அவா அறச் சூழ் அரியை அயனை  அரனை அலற்றி
அவா அற்று வீடு பெற்ற குருகூர் சடகோபன் சொன்ன
அவாவில் அந்தாதிகளால் இவை ஆயிரமும் முடிந்த
அவாவில் அந்தாதி இப் பத்து அறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே –10-10-11
சம்சாரம் அவா அற்று -அற்றது பற்றில் உற்றது வீடு

மீண்டும் அரியை அரனை அயனை அலற்றி-
காரிய பிரமம்-ஞானத்தால் மோஷம் -கைவல்யம்
உபாசனையால் மோஷம் காரிய மோஷம்
சிவா விஷ்ணு பக்தி உபாசனை தானே
பக்தி பலன்
சாஷாத் மோஷம் –
மகா பிரளயம் பின்பு அங்கு போக
பர வாசு தேவனே பர பிரமம்
முனியே  நான் முகனே முக் கண் அப்பா -கார்ய பிரமம் இல்லை அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான்-கள்வன்
பிராமணீ ஸ்ரீனிவாச
சொரூபம் மாதரம் ஞானம் உடையவனுக்கு கைவல்யம்
ருசி -ஞான இன்பமேயோ-போதும் என்று இன்றி பர வாசுதேவன் அடைய
நாராயண பரம் பிரம-வேத வாக்கியம்
அந்தர் பக்ச்தச்த -உள்ளும் வெளியிலும் வியாபித்து
திவ்ய மங்கள விக்ரகம் உடன் சேவை
அலற்றி- திரு நாம சங்கீர்த்தனம்
வீடு பெற்ற -பெற்று விட்டார்
அவா இல் -ஆசை மேல் அருளிய -பரம பக்தி- உடன் அருளிய திரு வாய் மொழி சேவிப்பவர் உயர்ந்தே பிறந்தார்

தெய்வ பிறவி -நித்ய சூரிகள்
பூ லோகத்தில் நடமாடும் நித்ய சூரிகள்
கண்ண பிரான் பாகவதத்தில் இருப்பது போல் திரு வாய் மொழி தான் ஆழ்வாரின் திரு மேனி
ஞான ஆனந்த சொரூபனாய் உயர்வற உயர்நலம் உடையவன்
திவ்ய மங்கள விக்ரகன்
தாயார் உடன் சேர்த்தி
திவ்ய ஆபரணம்
ஆஸ்தான பய சங்கை திவ்ய ஆயுதம்
அந்தர் ஆதிமயாய்
விடாய் தீர சம்ச்லேஷிக்கும்
நிர் துக்கராய் பக்தி பலாத்கார பூரணமாக பெற்ற திரு வாய் மொழி
சம்சாரத்தில் பிறந்து வைத்தே அய்வரும் அமரர்கள் ஆவார் முனி மாறன் முன்பு உரை செய் முற்று இன்பம் நீங்கி

தனியாகி நின்று தளர்ந்து –நனியாம்
பரம பத்தியால் நைந்துபங்கயத்தால் கோனை
ஒருமை யுற்றுச் சேர்ந்தான் உயர்ந்து –திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி –100
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி-10-9-சூழ் விசும்பு அணி முகில் தூரியம் முழக்கின -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011
சூழ் விசும்பு அணி முகில் தூரியம் முழக்கின
ஆழ கடல் அலை திரை கை எடுத்து ஆடின
எழ பொழிலும் வளம் ஏந்திய என்னப்பன்
வாழ் புகழ் நாரணன் தாமரைக் கண்டு உகந்தே –10-9-1
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே
மரணம் ஆனால் வைகுந்தம் தரும்-
பிர பத்தி பண்ண வேண்டும்
பகவத் விஷய கல ஷேமம் வேண்டும்
சபரி ஆச்சர்ய அபிமானத்தால் பெற்று உய்ந்தாள்
புல் பா எறும்பு ஒன்றும் இன்றி நல் பால் உய்தனன்
குற்றம் இருந்தாலும் -சர்வ பாபேப்யோ மோஷம் இஷ்யாமி
அனுகூல்ய சங்கல்ப்ய பிரதி கூல வர்ஜம்
சரணம் யுக்தி மாதரத்தில் அபயம் கொடுத்து விட்டேன் என்கிறானே
உபாயம் உபேயமும் அவன்  –
பல பிறவி -ஆத்மா நித்யம்-
மிலேசர் ஆத்மா நிழல் போல்-என்பர்
சிசு-சிரிக்க ஹேது-அழுவது-பூர்வ ஜன்ம வாசனை தானே
குரங்கு மாடு பஷி-பால் குடிக்க -பரக்க -தாவ -பூர்வ ஜன்ம வாசனை தானே

அனுமானம் மட்டும் இல்லை
நினைவு இருந்து -பூர்வ ஜன்ம துன்பம் வேற வேண்டுமா
பால்ய நினைவே அறியாமல் இருக்கிறோமே
பிள்ளை தான வாசனை உண்டே

லோக பிதா -கிருபா சாகரம் –
வேத பிரமாணம் சரீரம் அழியும் ஆத்மா அழியாது
பகவான் விடாமல் திருத்தி மீண்டும் ஜன்மம் கொடுத்து கிருஷி முயற்சி செய்கிறான்
அவசர ப்ரதீஷணன் -ஒருவரையும் கை விடான்
செடி கோடி -உணர்வு உண்டு தண்ணீர் விட்டால் துளிர்க்கும்
முதல் படைப்பு
கொசு பூரான்
எலி அணில்
நாய் பன்றி
காட்டு மிருகம் குரங்கு
மனிதன்-பண்பு
தெய்வ வழிபாடு
வேத பிரமாணம் சத் சங்கம்-சரண் அடைந்து
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதி
முன்னேற்றி தன் திரு அடியில் சேர்த்து கொள்கிறான்
இது ஒன்றே லஷ்யம் -ஜீவனுக்கு உரிமை -திரு அடி சொந்தம் நமக்கு

முக்தி வேண்டாம் -பிரேமை பக்தி தான் வேண்டும்
அங்கும் பக்தனாக இருக்க தான் வேண்டும்
திவ்ய சரீரம் சொரூபம் பிராப்தி
விஷ்ணு பக்தி இதை கொடுத்தே தீரும்
விசும்பு-ஆகாசம்-
மேகம் தேவ துந்துபி முழங்க
கடல் அலை மோதி ஹர்ஷம் காட்ட
சப்த தீபங்களும்
எம்பெருமானை ஆஸ்ரித தமரை கண்டு உகந்து
நாரணன் தாமரைக் கண்டு உகந்து நல் நீர் முகில்
பூரண பொற் குடம் பூரித்தது உயர் விண்ணில்
நீரணி கடல்கள் நின்று ஆர்த்தன நெடு வரைத்
தோரணம் நிரைத்து எங்கும் தொழுதனர் உலகே –10-9-2
உலகமே ஆனந்தம் அடைய
முகிலே பூர்ண கும்பம் எடுத்து
வாத்தியம் போல்கடல் அலை உகந்துஆட
பூமி மண்டலம் குளிர்ந்து
மலைகளில் சோலைகள் தோரணம்
உலகமே தொழ
தொழுதனர் உலகர்கள் தூப நல் மலர் மழை
பொழி வனர் பூமி அன்று அளந்தவன் தமர் முன்னே
எழுமின் என்று இரு மருங்கு இசைத்தனர் முனிவர்கள்
வழி இது வைகுந்ததற்கு என்று வந்து எதிரே –10-9-3
தூபம் காட்டி பூஜித்து அனுப்ப
பரம பதம் இருந்து வந்து கூட்டி போக
உபநிஷத் சொல்லும்
சாஷாத் கறித்து ஆழ்வார் அருளுகிறார்
ஆதி வாகர்கள்
பகல் சுக்ல பஷம்-உத்தராயணம்-அர்ச்சிராதி மார்க்கம்
தேவதைகள் கை பிடித்து கொடுக்க -பூ மழை பொழிந்து எழுந்து அருளுக
முனிவர்கள்- அனவரதம் மனனம் செய்து கொண்டு இருக்கும் முனிவரே -சம்மோதம்
கை படைத்த பிரயோஜனம் பெற்றோம் என்று தொழுதனர்
எதிர் எதிர் இமையவர் இருப்பிடம் வகுத்தனர்
கதிரவர் அவர் அவர் கை நிரை காட்டினர்
அதிர் குரல் முரசங்கள் அலை கடல் முழக கொத்த
மது விரி துழாய் முடி மாதவன் தமர்க்கே’–10-9-4
கதிரவர்-பிரகாசம் உடையவர் -ஜோதிஸ் சொரூபம்-
தாண்டும் பொழுது அக்னி சூர்யன் சந்தரன் சுக்ரன் மின்னல் தேவன்-போல்வார்
வழி காட்டி போக
மாதவன் தமர் என்று வாசலில்  வானவர்
போதுமின்  எமதிடம் புகுதுக வென்றலும்
கீதங்கள் பாடினர் கின்னரர் கெருடர்கள்
வேத நல் வாயவர் வேள்வியுள் மடுத்தே  –10-9-5
மக ஜன தப சத்ய லோகம்-மாதவன் தமர் என்பர்
பத்ம நாபன்-மகா பாரதம்-கதை -அழியாத தர்மம் –
தஷகன் நவ நாகம் சொல்வார்-அரண்மனை வந்து-பூஜை பண்ணி நாக பத்னி –
சூர்ய ரதம் நடத்த போய் இருக்கிறார் -என்றாள்
காத்து இருக்க-தபச்வியாக -கோப வசர் நாகர்- வந்ததும்-இந்த விஷயம் சொல்ல
சூர்ய நாராயணன் கைங்கர்யம் பண்ண போனதை சொல்ல
பூ லோக ஜோதிஸ் பார்த்தேன் –சூர்ய மண்டலம் கிட்டே வர சூர்ய தேவன் கை கூப்பி
பரம பதம் போகும் ஜீவாத்மா என்றார்-பற்றுதல் நீக்கி-உஞ்ச விருத்தி-பகவத் பிரபன்னன்
அறிந்து கொண்டேன் -உபாக்யானம்
இந்த்ரன் வருணன் பிரஜா பதி போல்வார் வர வேற்க –
வேள்வியில் மடுத்தலும் விரை கமழ நறும் புகை
காளங்கள் வலம் புரி கலந்து எங்கும் இசைத்தனர்
ஆண்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று
வாள் ஒண் கண் மடந்தையர் வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே –10-9-6
யாகம் பலன்-சமர்ப்பித்த போது
புண்யம்  பலன் -சொர்க்கம் தானே
தண்ணீர் பந்தல் பூர்த தர்மம்
இஷ்ட தர்மம்-அஸ்வமேத யாகம் போல் –
இஷ்டா பூர்தம் பொதுவாக இரண்டையும் சொல்லி
உபாசனம்-தெய்வம் அடைந்து-சிவா லோகம்/பிரம லோகம்
தபஸ் வேணும் இவை அடைய
இரண்டையும் நீங்கி பரம பதம்-
ஸ்ரீ ராமாயணம் -சர பங்கர்

தேவ ராஜன் கூப்பிட்டு போக வர -தபோ பலத்தால் இந்திர பிரம லோகம்
பெருமாள் வந்ததும் பூஜை பண்ணி விட்டு வருவேன்
அனைத்தும் ஸ்ரீ ராம சந்திர அர்பணம்-ஆகரிஷ்யாமி-பெற்று கொண்டேன்
சரீரம் போக்கி ஸ்ரீ வைகுண்டம் போக வைத்தார் பெருமாள்
புண்யம் விநியோகம் பாபம் இங்கே அபசாரம் செய்தவர் இடம் போகும் –
சூஷ்ம சரிரம் -விரஜா நதி -நித்ய சொரூபம் அடைவார்
வேள்வியுள் மடுதலும் -இந்த அர்த்தம் எல்லாம் அருளுகிறார்

மடந்தையர் வாழ்த்தலும் மருதரும் வசுக்களும்
தொடர்ந்து எங்கும் தோத்திரம் சொல்லினர் தொடுகடல்
கிடந்த எம் கேசவன் கிளர் ஒளி மணி முடி
குடந்தை எம் கோவலன் குடி அடியார்க்கே –10-9-7
திரு குடந்தை மங்களாசாசனம்
அனுப்புபவன் பெருமை-ஆச்சார்யர் கிருபை
அது போல் அர்ச்சை நினைவு இங்கு
ஆரா அமுதன் அடியார்க்கு வர வேர்ப்பு
குடி அடியார் இவர் கோவிந்தன் தனக்கு என்று
முடி யுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ள
கொடி அணி நெடு மதிள் கோபுரம் குறுகினர்
வடி வுடை மாதவன் வைகுந்தம் புகவே –10-9-8
பரம பதம் வந்ததும்
கோபுரம்-சமீபம் வாசல்

வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்
வைகுந்தன் தமர் எமர் எமது இடம் புகுது என்று
வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் வியந்தனர்
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே –10-9-9
பரம பத வாசல்-சந்திர புஷ் கரணி விரஜா நதி
பொன் ஆடைவிலக்கி வேற பொன் ஆடை வைஜயந்தி மாலை சாத்தி கொண்டு
பிரத் யஷம் பரமம் பதம்
பர வாசுதேவன் தமர்-தம் தம் திரு மாளிகை கூப்பிட
திரு மா மணி மண்டபம் -சதா பஸ்யந்தி சூரயா
பரம பாகவதர் அனுபவம் நித்தியரும் முக்தரும் விரும்பி
வரவேற்க சந்தோஷம் கொண்டு-ஒரே கோஷ்ட்டி
சம்சாரிகள் பரமபதம் புகுவதே விஸ்மயம் பட்டு
விதி வகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர்
பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர்
நிதியும் நல் சுண்ணமும் நிறை குட விளக்கமும்
மதி முக மடந்தையர் ஏந்தினர் வந்தே –10-9-10
விதி வகை -பாக்கியம்
நல் வேதியர்-நித்ய சூரிகள்
வார்த்தை -வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே
இங்கு இவர்கள் புகுவது நாம் பெற்ற பாக்கியம் என்று நினைப்பார்கள்
பொருக்கி ஆசை பட்டு கூட்டி போக

பூர்ண கும்பம் கொடுத்து வைகுண்ட சுந்தரிகள்
மாலை வஸ்த்ரம் தீபம் கொண்டு சதம் சதம்
மதி முக மடந்தையர்
மலர் மகள் பூமி நீளா உடன் அமர் -ஸ்ரீ சடாரி கொண்டு-தாசி கணம்
உடன் வந்து -கைங்கர்யத்துக்கு பெண் உருவம் கொண்டு-
வேதியர்-சாதனா பூமி இல்லை- நித்ய சூரிகள்
புராணர் ரிஷிகள் தேவர்கள் என்பரை நித்திரையே
ஞானத்தால் பரி பூர்ணர்
வந்தவர் எதிர் கொள்ள மா மணி மண்டபத்து
அந்தமில் பேர் இன்பத்து அடியாரோடு இருந்தமை
கொந்தலர் பொழில் குருகூர் சடகோபன் சொல்
சந்தங்கள் ஆயிரத்து இவை வல்லார் முனிவரே –10-9-11
திரு மா மணி மண்டபம் சேர்ந்து –
அந்தமில் பேர் இன்பம் –
அடியோரு இருந்தமை
அப் பொழுதைக்கு அப் பொழுது அரா அமுதம்
அனுஷன நவ நவ விஷய சுகம்
ஆசார்யன் திரு அடி- அங்கும் ஆச்சார்யர் கைங்கர்யம்
சபரியும் ஆச்சார்யர் சென்ற இடம் சென்றாள்-ஸ்ரீ ராமாயணம்
கோஷ்டி அங்கும் பிரியாது
பகவத் விஷய அனுபவம் உறவேல் நமக்கு இங்கும் அங்கும் ஓழிக்க ஒழியாது
திவ்ய தேசம் மறக்காமல் இங்கும் குருகூர் -சடகோபன் சொல்
வல்லார் முனிவர் ஆவார் -நித்ய சூரிகள் ஆவார்
அங்கும் கைங்கர்யம் சொரூப சித்தி -சாதனம் இல்லை -பிரேமை கைங்கர்யம் சொரூபம்

சூழ்ந்து நின்ற மால் விசும்பில் தொல்லை வழி காட்ட
ஆழ்ந்து அதனை முற்றும் அனுபவித்து –வாழ்ந்து அங்கு
அடியார் உடனே இருந்தவாற்றை யுரை செய்தான்
முடி மகிழ் சேர் ஞான முனி –திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி –99
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்