ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-11–

November 15, 2018

நிகமத்தில் இத்திருவாய்மொழியை அப்யசித்தாரை சர்வ லோக பிரசித்தமாம்படி
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யில் -செல்வத்திலே நடத்தி,
மேலே பரமபதத்திலே சென்றால்
தன் ஐஸ்வர்யம் -செல்வத்தை இவர்கள் இட்ட வழக்கு ஆக்கும்,’ என்கிறார்.

கேடு இல் விழுப் புகழ்க் கேசவனைக் குருகூர்ச் சட கோபன் சொன்ன
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள் இவையும் ஒரு பத்தும் பயிற்ற வல்லார்க்கு அவன்
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண நலனிடை ஊர்தி பண்ணி
வீடும் பெறுத்தித் தன் மூ வுலகுக்கும் தரும் ஒரு நாயகமே–3-10-11–

கேடு இல் விழுப் புகழ் கேசவனை –
கேடு இல்லாமல் விழுப்பத்தை யுடைத்தான நித்யமாய் இருக்கிற மங்களம் பொருந்திய
கல்யாண குணங்களையுடைய,கேசி ஹந்தாவை – கேசியைக் கொன்ற கிருஷ்ணனை.

குரு கூர்ச் சடகோபன் சொன்ன –
ரகுவீர சரிதம் முனி ப்ரணீதம் ‘முனிவரான வால்மீகி பகவானால் சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீராகவனுடைய சரிதம்’ என்கிறபடியே,
அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு போகமாட்டாத ஆழ்வாரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட.

பாடல் ஓர் ஆயிரம் –
பாட்யே கேயேச மதுரம் ‘பாடத்திலும் கானத்திலும் கேட்பதற்கு மதுரமாய் இருக்கிற’ என்கிறபடியே,
இசையோடே சேர்ந்த -யாயிற்றுப் பிறந்தது

ஆயிரத்துள். இவையும் ஒரு பத்தும் –
முத்துகளை முகம் அறிந்து கோத்துச் சேர்வை பார்க்குமாறு போன்று, ‘இவையும் ஒரு பத்து’ என்கிறார்.

பயிற்ற வல்லார்கட்கு –
சொல்ல வல்லார்க்கு -பயிற்ற என்பதை -பயில என்று கொண்டு -அப்யஸிக்க கற்க வல்லவர்கட்கு.
‘பயிற்ற’ என்னும் பிறவினை, ஈண்டுத் தன்வினையின் கண் வந்தது. ‘அவன் தரும்’ என்று அந்வயம்

நாடு –
த்ரவ்ய -பொருளின் விசேஷத்தை அறியாத சாதாரண மக்கள். -அவிசேஷஞ்ஞர்

நகரம் –
த்ரவ்ய பொருளின் விசேஷம் அறிந்திருக்கும் பெரியோர்கள். -விசேஷஞ்ஞர்

நன்கு உடன் காண –
நன்மையோடே காண. ‘இவனும் ஒருவனே!’ என்று கொண்டாட என்றபடி.

நலன் இடை ஊர்தி பண்ணி –
நன்மைக்கு நடுவே நடக்கும்படி செய்து. நன்மையாவது, ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ.

வீடும் பெறுத்தி –
பரம புருஷார்த்த மோக்ஷத்தையும் கொடுத்து.

தன் மூவுலகுக்கும் தரும் ஒரு நாயகம் –
தன்னதான த்ரிவித -மூன்று விதமான-ஆத்மவர்க்கத்துக்கும் – உயிர்களின் கூட்டத்துக்கும் இவன்தான்-
அத்விதீய – ஒப்பு அற்ற தலைவன்-நாயகன் – ஆம்படி பண்ணிக் கொடுக்கும்.
ஆயின், சர்வேஸ்வரனைப் போன்றவனோ இவனும்?’ எனின்,
அவன் தன்னதான ஐஸ்வர்யத்தை இவன் ‘என்னது?’ என்னும்படி செய்யும். என்றது,
இவனுக்கு ஐஸ்வர்யம் கொடாநிற்கச் செய்தே, இது தனக்குப் புறம்பாம்படி இருக்கை அன்றித்
தன் ஐஸ்வர்யத்திலே அந்தர்பூதமாம் -அடங்கியதாகும் -படி பண்ணிக் கொடுக்கும் –

சன்மம் பல செய்து தான் இவ் வுலகு அளிக்கும்
நன்மை யுடை மால் குணத்தை நாடோறும் – இம்மையிலே
ஏத்தும் இன்பம் பெற்றேன்!’ எனும் மாறனை உலகீர்!
தாத் தழும்ப ஏத்தும் ஒரு நாள்.–திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி–30-

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-10–

November 15, 2018

ஜகத் சரீரனாய் – சத்தையையும் நோக்குமவனாய்,ஆபிமுக்கயம் பண்ணினாரை – தன்னிடத்து விருப்பம் செலுத்தினாரை-
அசாதாரண – தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய- விக்ரஹத்தோடே வந்து அவதரித்து ரஷிக்குமவனைப் பற்றி
எனக்கு ஒரு கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய்
அளவுடை ஐம் புலன்கள் அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும்
வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியைப் பூதங்கள் ஐந்தை இருசுடரைக்
கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலனே–3-10-10-

தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய் –
என்றும் உண்டாய்- எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து-வியாபியா – நின்றால் ஒரு தளர்த்தி இல்லாமலே,
படைக்குமிடத்தில்-அத்விதீய -இரண்டாவதாக வேறு ஒரு காரணம் இல்லாததாய் உள்ள-
சங்கல்ப – நினைவின் உருவமான ஞானத்தை உடையவனாய்.
அன்றிக்கே,
ஒரு பொருளிலும் குறைவு வாராதபடி எங்கும் ஒக்க ஏக -ஒரே உருவமாய் எல்லாக் காலத்திலும்-வியாபித்து – பரந்து நிறைந்து,
இவற்றைப் படைக்குமிடத்தில் த்ரிவித- மூன்று விதக் காரணமும் தானேயாய், –
விலக்ஷண -வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய ஞான உருவனாய்’ என்னுதல்.

அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் –
உழக்காலே கடலை முகக்க ஒண்னாதது போன்று, பரிச்சின்ன வஸ்து க்ராஹகமான- -அளவிற்கு உட்பட்ட பொருள்களை அறியும்
இந்திரியங்களாலே -அபரிச் சேத்ய அளவிற்கு உட்படாத-வஸ்துவை – பரம்பொருளை-க்ரஹிக்க ஒண்ணாது இறே –
அறிய முடியாது அன்றோ?– ஆதலால், ‘ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால்’ என்கிறார்.

அருவாகி நிற்கும் –
அவற்றால் அறிய ஒண்ணாதபடி-அவிஷயமாக- உருவம் இல்லாதபடி நிற்பான்.

வளர் ஒளி ஈசனை –
‘இப்படி சேதன அசேதனங்களோடே அறிவுடைப்பொருள் அறிவில் பொருள்களோடே -கூடி
அவற்றுக்கு-அந்தராத்மாவாய் – உள் உயிராய்ப் -புக்கு நின்றால்,-தத்கத தோஷங்கள் அவனை ஸ்பர்சியாதோ —
அவற்றிற்கு உண்டாகும் குற்றங்கள் அவனைத் தீண்டாவோ?’ என்னில்,
அநச்நந் நந்யோநந் அபிசாக சீதி ‘ஆத்மா கர்மபலத்தை நன்றாக நுகர்கின்றது; இறைவன் கர்மபலத்தை நுகராமல்
வேறாக மிகுதியாகப் பிரகாசிக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே, -தத்கத தோஷைர ஸம்ஸ்ப்ருஷ்டனாய் –
அவற்றிற்கு உண்டான குற்றங்களால் தீண்டப்படாதவனாய்,–
நியந்த்ருத்வத்தால் – எல்லாப் பொருள்களையும் ஏவுகின்றமையால் வந்த புகரையுடையனாய் இருப்பான்.

மூர்த்தியை –
இப்படி-ஜகச் சரீரியாய் – உலகமே உருவாய் -இருக்கவும்-அப்ராக்ருத இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத-
திவ்ய விக்ரஹத்தோடு கூடினவனாய் நித்ய விபூதியில் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது.

பூதங்கள் ஐந்தை இரு சுடரை –
காரணமான-பிருதிவ்யாதி பூத பஞ்சகங்களையும் – மண் முதலான ஐம்பெரும்பூதங்களையும்,
காரியக் கூட்டத்தில் தலையான சந்திர சூரியர்களையுமுடையவனாய்
லீலா விபூதிக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது.
இதனால், அசாதாரண -அவனுக்கே உரியதான விக்ரஹத்தைப் போன்று-ஜகத் சரீரியாய் –
உலகமே உருவமாக நிற்கிற அதுவும் இவர்க்கு -அனுபாவ்யமாய் -அனுபவிக்கத் தக்கதாய் இராநின்றது என்பது போதரும்.

கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனை –
இவ்-விபூதிக்குள்ளே -வுலகத்துள்ளே-அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தை – இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தனது திருமேனியை,
இதர ஜாதிகளின் தன்மையை உடையதாம்படி -சஜாதீயம் -ஆக்கிக்கொண்டு வந்து கிருஷ்ணனாய் அவதரித்தவனை.

கண்ணனைத் தாள் பற்றி –
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ ‘என் ஒருவனையே பற்றுக் கோடாகப் பற்று,’ என்றவன் திருவடிகளைப் பற்றி.

யான் என்றும் கேடு இலன் –
‘இவன் விமுகனான – விருப்பம் இல்லாதவனாய் இருந்த அன்றும் -ப்ராப்தியாலே -சம்பந்தத்தாலே சத்தையை நோக்கி,
இவன்-ஆபிமுக்யம் – விரும்புகிற அன்று கண்ணுக்குத் தோற்றி நின்று ரக்ஷிக்குமவன் திருவடிகளை
முறையிலே பற்றின எனக்கு ஒரு நாளும் கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

மூர்த்தியை, தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய், பூதங்கள் ஐந்தை, இரு சுடரை, என்றும் எங்கும் பரந்து,
தளர்வு இன்றியே, அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும் வளர் ஒளி ஈசனை,
கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலன்’ என்று அந்வயம் –

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-9–

November 15, 2018

அகடிதகடநா சமர்த்தனான -வடதள சாயியை – ஆல் இலையில் துயில்கொண்ட அண்ணலை
அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு தளர்வும் இல்லை’ என்கிறார்.
இனி, ‘மஹாப் பிரளயத்தின் விருத்தாந்தத்தை அனுசந்திக்கிறார் -என்னலுமாம்.

துக்கம் இல் ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான்
மிக்க பன் மாயங்களால் விகிர்தம் செய்து வேண்டும் உருவு கொண்டு
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானைப் பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே–3-10-9-

துக்கம் இல் ஞானம் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான் –
ஹேயபிரத்ய நீகமான- தள்ளத் தக்கனவான குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான -ஞானத்தையும்,
நிரவதிக -எல்லை இல்லாத-தேஜோ ரூபமான – ஒளியின் உருவமான விக்ரஹத்தையுமுடையவனாய்,
அவ் வடிவிற்கு அலங்காரமாகத் தக்கதான -போரும்படி -திருத்துழாய் மாலையை யுடையனான சர்வேஸ்வரன். அலங்கல் – மாலை.

மிக்க பல மாயங்களால் –
அபரிச்சேத்யமாய் -அளவு கடந்தனவாய்ப் பல வகைப்பட்ட ஆச்சரிய சத்திகளின் சேர்க்கையாலே.

வேண்டும் உருவு கொண்டு விகிர்தம் செய்து –
இச்சா க்ருஹீதமான -இச்சையினாலே கொள்ளுகின்ற- விக்ரஹங்களை மேற்கொண்டு விக்ருதங்களைச் செய்யா நிற்கும்.
விக்ருதம் – வேறுபட்ட காரியங்கள். என்றது, சிறிய வடிவைக் கொண்டு, பெரிய உலகங்களை வயிற்றிலே வைத்து,
அப்பொழுது தோன்றியது ஒரு ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தருளுகை யாகிற அகடிதகடநா சாமர்த்தியத்தைச் சொல்லுகிறது.

நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள் ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானை –
ஸ்வ கோஷ்டிக்கு -தன் கூட்டத்துக்கு உபகாரகனாகப் பிரசித்தனாய் இருக்கிற சிவபிரானோடு கூட,
அவனுக்கும் ஜனகனான -தந்தையான ஏற்றத்தையுடைய நான்முகன் தொடக்கமான
எல்லா-சேதன அசேதனங்களையும் – அறிவுடைப் பொருள் அறிவில் பொருள்களையும் –
ஒரு காலே -ஒரே தடவையில் பிரளயம் தேடிலும் காணவொண்ணாதபடி வயிற்றிலே வைத்து ரஷிக்க வல்ல சர்வ ரக்ஷகனை.
ஒடுங்க விழுங்குகையாவது, -ஏழுலகும் உண்டும் இடமுடைத்து – என்கிறபடியே,
சிறிய வயிற்றிலே பெரிய உலகங்களை வைத்தால், ஈர்க்கில் அத்திக்காய் கோத்தது போன்று விசைத்து வேறாய் இராமல்,
அடங்கித் தகுதியாய் இருக்கை. இப்படிப்பட்டவனை,

பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே –
சர்வசக்தியாய் -’எல்லாவற்றையும் செய்து முடிக்கும் ஆற்றலை உடையவனாய்ப் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் ரக்ஷகனானவனை –
அநந்ய ப்ரயோஜனனாய் -வேறு பயன் ஒன்றையும் கருதாதவனாய்-ஆஸ்ரயித்த – அடைந்த
எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.
‘நைமித்திகப் பிரளயமான போது,
அவர்களுக்கு ரஷ்யமான த்ரை லோக்யத்தை – மூன்று உலகங்களையும் ரஷிக்கையாலே அவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் என்கை.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-8–

November 15, 2018

நித்ய விபூதியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற மேன்மையை யுடையவன் ஜகத் ரக்ஷணம் பண்ணும்
நீர்மையினை அனுசந்திக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து எங்கும் அழகு அமர் சூழ் ஒளியன்
அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் ஆகியும் நிற்கும் அம்மான்
எல்லை இல் ஞானத்தன் ஞானம் அஃ தே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்
எல்லை இல் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே–3-10-8-

அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து –
சுவர்க்கம் முதலான உலகங்களில் போன்று-துக்க மிஸ்ரமாய் – துக்கம் கலந்ததாய் அளவுக்கு உட்பட்டதாய் இராமல்,
துக்க கந்த ரஹிதமாய் -துக்கத்தின் வாசனை சிறிதும் இல்லததாய் —
ஸூக ஏக தானமாய் -இன்பத்திற்கே நிலைக்களனாய் –
அபரிச்சின்னமான -அளவிடப்படாததான ஆனந்தத்தை உடையவன்.

எங்கும் அமர் அழகன் –
த்ரிபாத் விபூதி -மோக்ஷ உலகம் முழுவதும் வெள்ளமிடும் காந்தியையுடையவன்.

எங்கும் சூழ் ஒளியன் –
திருமேனி எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து அலை எறியும்படியான லாவண்யத்தையுடையவன்.
அன்றிக்கே, ‘அழகு என்று அவயவ சோபையாய், சூழ் ஒளி என்பது சமுதாய சோபையைச் சொல்லுகிறது,’ என்னலுமாம்.
அன்றிக்கே, ‘எங்கும் அழகு அமர் –
பாதம் முதல் முடி வரையில் அவயவங்களைத் தனித்துப் பார்த்தால் ‘இங்கே அழகு குடி கொண்டது, இங்கு அழகு குடி கொண்டது,’
என்னும்படி பாதாதிகேசம் பழிப்பு அன்று,
சூழ் ஒளியன் –
த்ரிபாத் விபூதி -மோக்ஷ உலகம் அடங்கலும் காந்தியின் பூரத்தால் – நிறைவினாலே வெள்ளமிடா நிற்பவன்,’ என்னுதல்.

அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் –
இதனால், இவ்வழகு காட்டில் எறித்த நிலவு ஆகாதபடி நெஞ்சோடே அனுபவ்விப்பாரைச் சொல்லுகிறது.
புஷ்பத்தில் பரிமளம் -மலரில் வாசனை வடிவு கொண்டு இருப்பதைப் போன்று –
நிரதிசய போக்யையான -தனக்குமேல் ஓர் இனிய பொருள் இல்லாதவளான பெரிய பிராட்டியுடைய
சம்ச்லேஷத்தால் – சேர்க்கையாலே பிறந்த ஆச்சரியமான ஆனந்தத்தை யுடையனான சர்வேஸ்வரன்
மயக்குகள் – ஆனந்தங்கள். மயங்கள் – கூடலும் , கலத்தலும்

ஆகியும் நிற்கும் –
தன்னுடைய ஆனந்தத்துக்கு மேலே ஸ்ரீ யபதித்வத்தால்- திருமகள் கேள்வனாய் இருக்கும் தன்மையால்
வந்த ஆனந்தத்தையுடையனாய் இருக்கும்.

அம்மான் –
ஆனந்த மயனாய் -ஸ்ரீ யபதியாம் -திருமகள் கேள்வனாய் இருக்குமவன் அன்றோ சர்வேஸ்வரன்?

எல்லை இல் ஞானத்தன் –
‘மநஸ்வீ – அவளிடத்தில் சென்ற மனத்தை உடையவன்’ என்னுமாறு போன்று,
பிரணய தாரையில் அவளுக்கும் யானைக்குக் குதிரை வைக்க வல்ல ஞானத்தின் மேம்பாட்டை உடையவன்.

ஞானம் அஃதே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய் –
தானும் அவளுமான சேர்த்தியில் பிறந்த வெளிச் சிறப்பையே-சஹாயாந்தர நிரபேஷமான – வேறு துணையை வேண்டியிராதே
சாதனமாகக் – கருவியாகக் கொண்டு, இக்காரியங்களின்-ஜாதத்தை – கூட்டத்தை எல்லாம் உண்டாக்குகிறவன்.
யஸ்யா வீஷ்ய முகம் தத் இங்கித பராதீநோ விதத்தே அகிலம் ‘யாதொரு பிராட்டியினுடைய முகத்தை நோக்கிக் கொண்டு
அம் முகக் குறிப்பில் பரவசப்பட்டவனாய், படைத்தல் முதலான எல்லாத் தொழில்களையும் செய்கிறானோ, அவன்’ என்றார் அன்றோ பட்டரும்?
இம்முகத்தாலே அன்றோ பஹூஸ்யாம் – பல பொருள்கள் ஆகக்கடவேன்’ என்பது?
மற்றை எல்லார்க்கும், விஷயங்களினுடைய சேர்க்கை ஞானக் கேட்டினையும் வலிமைக் குறைவினையும்
உருவத்தில் அழகு இன்மையினையும்-ஞான பல ரூப ஹானிகளை – செய்விக்கும்;
பிராட்டியினுடைய சம்பந்தம் அவற்றுக்கு எதிர்த்தட்டாய் இருக்குமாதலின்,
ஞானம் அஃதே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்’ என்கிறார்.

எல்லை இல் மாயனை –
சங்கல்ப ரூப -நினைவின் உருவமான ஞானத்தாலே படைத்தல் முதலிய காரியங்களைச் செய்ய வல்ல
ஆச்சரியமான சத்திகளோடு கூடியவனை. ‘இப்படிப்பட்டவன் யார்?’ என்னில்,

கண்ணனை –
கிருஷ்ணனை. ‘ஆயின், கிருஷ்ணனுக்குப் படைத்தல் முதலான தொழில்கள் உண்டோ?’ எனின்,
கிருஷ்ண ஏவஹி லோகா நாம் ‘உலகங்களினுடைய உற்பத்தியும் கிருஷ்ணனேயாவன்;
உலகங்கள் பிரளயத்தால் அழிவதும் கிருஷ்ணனேயாவன்,’ என்பது பாரதம்.

கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே-
பிராட்டி சந்நிதியும் உண்டாய், அவள் புருஷகாரமாக -சஹகாரி நிரபேஷமாக -வேறு துணைக்காரணம் வேண்டாமலே
நம் காரியம் செய்யுமவனுமாய்,
ஏஷ ஹ்யேவ ஆனந்த்யாதி ‘இந்தப் பரமாத்துமா தானே சந்தோஷிப்பிக்கிறான்’ என்கிறபடியே,
ஆனந்தாவஹனானவனை ‘ஆனந்தத்தை உடையவனைப் பற்றின எனக்கு
ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்-

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-7–

November 15, 2018

அகர்ம வச்யனாகையாலே ஈஸ்வரனுக்கு இவ்வுலகத்தில் உள்ளது லீலா ரச மாத்ரம் ஆகையாலே,
அதனை அநுசந்திக்கும் எனக்கு கர்ம வஸ்யத்தையும் இல்லை ;
இந்த லீலா விபூதியில் அந்தர் பவிக்கவும் வேண்டா,’ என்கிறார்.

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் உலகங்களுமாய்
இன்பம் இல் வெந் நரகாகி இனிய நல் வான் சுவர்க்கங்களுமாய்
மன் பல் உயிர்களும் ஆகிப் பல பல மாய மயக்குகளால்
இன்புறும் இவ் விளையாட்டுடையானைப் பெற்று ஏதும் அல்லல் இலனே–3-10-7-

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் –
ஸூக – இன்ப-துக்கங்களை – துன்பங்களுக்குக்-ஹேதுவான – காரணமான புண்ய பாப ரூப – உருவங்களான
கர்மங்களை -நியமிக்கிறவனாய் -ஏவுகின்றவனாய்.

உலகங்களுமாய் –
இவற்றை ஈட்டுதற்கு உரிய -ஆர்ஜிக்கும் -பூமி -இவ்வுலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய்.
அன்றிக்கே, போக பூமியைச் சொல்லுதலும் ஆம்.

இன்பம் இல் வெம் நரகு ஆகி –
ஸூக லேசமும் – இன்பம் என்பது சிறிதும் இல்லாத நரக லோகத்துக்கு நிர்வாஹகனாய்.

இனிய நல் வான் சுவர்க்கங்களும் ஆய் –
நரகத்தைக் காட்டிலும் அல்ப ஸூகத்தை சிறிது சுகத்தை உடைத்தான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய்.
‘உலகங்களும் ஆய்’ என்ற இடம் -ஆர்ஜ்ஜன பூமி -புண்ணிய பாவங்களை ஈட்டுதற்குரிய உலகத்தைச் சொல்லிற்றாகில்
இவை, போக பூமிகள் ஆகின்றன;
அன்றிக்கே, அங்கே, போக பூமியைச் சொல்லிற்றாகில்,
இங்கு, ஸூக -இன்ப துன்பங்களை மாத்திரமே சொல்லுகின்றன.

மன் பல் உயிர்களும் ஆகி –
கர்ம கர்த்தாக்களும் -நல்வினை தீவினைகளைச் செய்கின்றவர்களும்-
தத் பல அவற்றின் பலன்களை -போக்தாக்களுமாய் -நுகர்கின்றவர்களுமாய்,
நித்யராய் -என்றும் உள்ளவர்களாய், அசங்க்யாதரான- பலராய் உள்ள ஆத்மாக்களுக்கு நிர்வாஹகனாய்.

பல பல மாய மயக்குகளால் இன்புறும் இவ்விளையாட்டுடையானைப் பெற்று –
அசங்க்யேயமான- கணக்கு இல்லாததான பிரகிருதியின் விகார முகத்தால் உண்டான மக்களுடைய
மதி -விப்ரமங்களாலே -மயக்கங்களாலே -ப்ரீதியாவஹமான- பிரீதிக்கு இடமான விளையாட்டுகளை உடையவனைப் பெற்று. –
சர்வ ஸூஹ்ருத்தாய் -‘எல்லார்க்கும் நலத்தையே செய்கின்றவனாய்ப் -பரம காருணிகனான – பேரருள் கடலான சர்வேஸ்வரனுக்கு,
தன்னை அகன்று – நீங்கி -சேதனர் -மக்கள் துக்கப்படுகிற இது பிரீதிக்குக் காரணம்-ஹேது – ஆகிற படி யாங்ஙனம்?’ என்னில்,
இவற்றைத் தன்னுடைய தயையாலே -பேரருளால் ரஷிக்க நினைத்தால்
அது இவற்றுக்கு -அநிஷ்டமாய் -விருப்பம் இல்லாததாய் இருக்கும் இருப்பு அவனுக்கு ஹாஸ்ய ஹேதுவாய் – நகைக்குக் காரணமாய்,
அவ்வழியாலே லீலா ரசத்துக்குக் காரணமாய்விட்டது;
இதற்கு நேர்கொடு நேரே தாத்பர்யம் – கருத்து இது.
கொடுத்த சைதன்யம் -அறிவு தான் பொதுவாய் ருசி பேதத்தாலே வழி விலங்கிப் போய்க் கேட்டினை-அநர்த்தத்தை –
விளைத்துக்கொண்டு இருக்கிறபடியைக் கண்டு,
‘நாம் ஒன்றை நினைத்துச் செய்ய, இவை ஒன்றைச் சூழ்த்துக்கொண்ட படி கண்டாயே!’ என்று
பிராட்டி முகத்தைப் பார்த்துப் புன்முறுவல்-ஸ்மிதம் – செய்ய,
அது கோல் விழுக்காட்டாலே லீலா ரசமாக முடியும்’ என்றபடி.

ஏதும் அல்லல் இலனே –
அவனுடைய அகர்ம வஸ்யதையை கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாத தன்மையைச் சொல்லிய-அனுசந்தித்த –
எனக்குக் கர்ம வஸ்யதை -கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதலாகிய துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார். என்றது,
நமாம் கர்மாணி லிம்பந்தி நமே கர்ம பலே ஸ்ப்ருஹா இதி மாம் யோ அபிஜாநாதி கர்மபிர் நஸபத்யதே —
என்னைக் கர்மங்கள் ஒட்டுவது இல்லை; கர்மபலத்தில் எனக்கு ஆசை இல்லை; இவ்விதமாய் என்னை எவன் அறிகின்றானோ,
அவன், கர்மங்களினால் கட்டுப்படுகிறது இல்லை,’ என்கிறபடியே, அவனை அறிந்தவன் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படமாட்டான் ஆகையாலே,
எனக்கும் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதல் இல்லை,’ என்கிறார் என்றபடி.
அன்றிக்கே, ‘ஜகத் ஸ்ருஷ்டியாதிகளை லீலையாக -உலகத்தின் படைப்பு முதலானவைகளை அவனுடைய விளையாட்டாக-
அனுசந்தித்த – நினைக்கின்ற எனக்கு இந்த லீலா விபூதியில்-அன்வயமாகிற – சேர்தலாகிற துக்கம் இல்லை,’
என்கிறார் என்னலுமாம். என்றது,
மம மாயா துரத்யயா மாமே வயே பிரபத்யந்தே மாயா மேதா தரந்திதே ‘‘நான் கட்டிய கட்டினை எவன் ஒருவன்
என்னையே கால் கட்டி அவிழ்த்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறான்? அவன் இதனைக் கடப்பான்,’ என்று
அவன் சொல்லி வைத்தபடியே,
அவன் தன்னையே பற்றி விடுவித்துக் கொள்ள இருக்கிற எனக்கு ஒரு கிலேசமும் துன்பமும் இல்லை,’ என்கிறார்-

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-6–

November 15, 2018

இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய அப்ராக்ருத விக்கிரகத்தை, இதர சஜாதீயமாக்கி
சம்சாரிகள் கண்களுக்கு விஷயம் ஆக்கின கிருஷ்ணனுடைய குணங்களை அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு
ஒரு துக்க கந்தமும் இல்லை,’ என்கிறார்.

துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரின் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலை உலகில் புக உய்க்கும் அம்மான்
துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற யான் ஓர் துன்பம் இலனே–3-10-7-

துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி –
ஹேயபிரத்ய நீகமாய்– தள்ளத்தக்க குற்றங்கட்கெல்லாம் எதிர்த்தட்டாய்,
சுத்த சத்வமயம் ஆகையாலே-நிரவதிக – தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான -தேஜோ ரூபமாய் -ஒளியுருவமாய்,
பிறர்க்கு உள்ளது ஒன்று அன்றிக்கே, தனக்கே அசாதாரணமான -சிறப்பாகவுடைய விக்ரஹமானது.

நின்ற வண்ணம் நிற்கவே –
அங்கு இருக்கும்படியில் ஒன்றும் குறையாமல்,
விளக்கிலே கொளுத்தின விளக்குப் போன்று அங்கு நின்ற வண்ணம் இங்கு நிற்க.
ஸ்வாம் ப்ரக்ருதிம் அதிஷ்டாயா -எனக்கு உரியதான பிரகிருதியை அதிஷ்டித்து என் மாயையால் உண்டாகிறேன்,’
என்று சொல்லப்பட்டதே அன்றோ?

துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றி –
துக்க சாகரத்தில் -துக்கக் கடலிலே அழுந்தா நின்றுள்ள மனிதர்களுடைய -ஜென்மங்களில் ஆவிர்பவித்து -பிறவிகளிலே தோன்றி.
தேவகி பூர்வா ஸந்த்யாம் ஆவிர்பூதம் -‘எல்லா உலகங்கள் ஆகிற தாமரை மலரும்படி தேவையாகிற கீழைச் சந்நிதியில்
மிக்க ஒளியையுடைய கிருஷ்ணன் ஆகிற சூரியன் உதித்தான்,’ என்கிறபடியே,
தோன்றினவன் ஆதலின், ‘தோன்றி’ என்கிறார்.

கண் காண வந்து –
மாம்ச சஷூஸூக்கு –ஊனக் கண்களுக்குப் புலப்படுதல் இன்றி
நித்ய ஸூரிகளுக்கு-சதா தர்சன- எப்பொழுதும் காண்பதற்கு விஷயமான தன்னை ஊனக் கண்களுக்குப் புலப்படச் செய்து.

துயரங்கள் செய்து –
அனுகூலரை -அடியார்களை அழகாலே நோவுபடுத்தியும்;
பிரதிகூலரை -பகைவர்களை ஆயுதத்தாலே நோவுபடுத்தியும்;
க்ருத்வா பார அவதாரணம் ப்ருதிவ்யா பிருது லோசந மோஹயித்வா ஜகத்சர்வம் கதஸ் ஸ்வம் ஸ்தானம் உத்தமம் –
நீண்ட கண்களையுடைய கிருஷ்ணர் பூமியினுடைய பாரத்தைப் போக்கி, எல்லா உலகத்தையும் மயங்கச் செய்து,
தம்முடைய மேலான இருப்பிடத்தை அடைந்தார்,’ என்கிறபடியே,
பகைவர்களை முட்கோலாலே சாடியும்
அடியார்களை கண்ணழகாலே சாடியும் போனபடி.
‘ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக்கூற்றங்கொலோ அறியேன்! ஆழி அம் கண்ணபிரான் திருக்கண்கள் கொலோ அறியேன்!’
என்னும்படி அன்றோ கண்ணற்று நலியும்படி?

தன் தெய்வ நிலை –
அப்ராக்ருதமான -இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய தன்மையை.

உலகில் –
இதற்கு இட்டுப்பிறவாத சம்சாரத்திலே.

புக உய்க்கும் –
பிரவேசிப்பிக்கும் -செலுத்துகின்ற.

அம்மான் –
அபேஷா நிரபேஷமாக -அவர்கள் விரும்பாமலே, சம்சாரிகளுக்குத் தன் படிகளை வெளியிடுகைக்கு வேண்டும் –
ப்ராப்தியை -சம்பந்தத்தைச் சொல்லுகிறார்.
‘ஆக, ‘பரமபதத்திலே நடையாடக் கூடிய அப்ராக்ருத -இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத விக்கிரகத்தைச் சம்சாரிகளுக்குத் தெரிவித்து,
அங்கு உள்ளாரோடு சம்பந்தம் இங்கு உள்ளாரோடும் ஒத்திருக்கையாலே,
தன் தெய்வ நிலை புக உய்க்கும் அம்மான்’ என்கிறார்,’ என்றபடி.
அன்றிக்கே, தூத்ய -‘தூது சென்று, -சாரத்யங்களை -சாரதியாய் இருந்து தேரை ஓட்டித் தன் படியைத் தெரிவித்து,
இச்செயலாலே உலகத்தாரை எழுதிக்கொண்டவன்’ என்றுமாம்.

துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் –
ஹேயபிரத்ய நீக- குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான -கல்யாண குணங்களையுடைய கிருஷ்ணன்.

மாயன் –
ஆச்சரியமான குணங்களையும் -சேஷ்டிதங்களையும் -செயல்களையும் உடையவன்.

புகழ் துற்ற யான் –
அவனுடைய கல்யாண குணங்களை நெருங்க நுகரப்- புஜிக்கப் பெற்ற யான்.

ஓர் துன்பம் இலன் –
அப்ராக்ருத -இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய மங்கள விக்ரஹத்தைக்கொண்டு இவ்வுடம்போடே அணையலாம்படி
அவன் கிட்டுவான் ஆயிற்ற பின்பு,
நான் இச்சரீரத்தை விட்டு அங்கே போய் அவ்வுடம்போடே அணைய வேண்டும்,’ என்றால்
எனக்கு அவன் அருமைப்படுத்துமோ ?

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-5–

November 15, 2018

வைதிக புத்ர நயனத்தை அனுசந்தித்து ‘இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கமும் இல்லை,’ என்கிறார்

இடர் இன்றியே ஒரு நாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா உலகும் கழியப்
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏறத் திண் தேர் கடவிச்
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளை
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே–3-10-5-

இடர் இன்றியே –
ஒரு வருத்தமும் இல்லாமல்.

ஒரு நாள் –
ஏகாஹ -ஒரே நாளில் செய்யும் தீக்ஷையையுடைய-க்ரதுவிலே யாகத்திலே.

ஒரு போழ்தில் –
ப்ராதஸ் ஸவனம்- காலையில் செய்ய வேண்டிய யாக காரியங்களைச் செய்து முடித்து-
மாத்யந்திந க ஸ்வனத்துக்கு நடுப்பகலில் செய்ய வேண்டிய காரியங்களைச் செய்து முடிப்பதற்கு முன்னே.

எல்லா உலகும் கழிய –
ஆவரணங்கள் -சப்தகங்களும் -ஏழற்கும் -அவ்வருகு அப்பாற்-பட.

படர் புகழ் பார்த்தனும் –
புகழையுடைய அருச்சுனனும்.
யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தாச ஸூஹ்ருச்சைவ ஜனார்த்தன ‘மூன்று உலகங்களுக்கும் நாதனும் ஜனார்த்தனனுமான
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எவனுக்கு மந்திரியாயும் பாதுகாப்பவனாயும் சிநேகிதனாயும் இருக்கிறானோ’ என்கிறபடியே,
கிருஷ்ணனையே எல்லாவித உறவுமாகப் பற்றினவன் ஆதலின், ‘படர் புகழ்ப் பார்த்தன்’ என்கிறார்.

வைதிகனும் –
கிருஷ்ணன் திருவடிகளிலே-நிரவதிக – எல்லை இல்லாத-ஸ்நேஹத்தை – பத்தியையுடைய பிராமணனும்.

உடன் ஏற –
தன்னோடே கூட ஏற.

திண் தேர் கடவி –
இவர்களைத் தேரிலே ஏற்றிக்கொண்டு, காரியத்தின் தன்மை-கார்யாகாரம் – குலையாமல்,
மூல காரணமான பிரகிருதி முடிவாகத் தேருக்குத் திண்மையைக் கொடுத்து நடத்தி.
பிண்ட அவஸ்தையிலும் -மண் பிண்டமாய் இருக்கும் நிலையிலும் -கடம் அனுவர்த்திக்குமா -குடம் தொடர்வதைப் போலே.

சுடர் ஒளியாய் நின்ற –
நிரவதிக- எல்லை இல்லாத-தேஜோ – ஒளி உருவமாய்-ஏக ரூபமாய் – ஒரே தன்மையாய் நின்ற.
ஒளி – அழகு.

தன்னுடைச்சோதியில் –
தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய -அசாதாரணமான -பரமபதம்.
அன்றிக்கே, ‘தன்னுடைய ஒளி-காந்தி – வெள்ளம் இட்டாற்போன்று இருக்கின்ற பரமபதம்’ என்னலுமாம்.
அத்யர்க்கா நல தீப்தம் தத் ஸ்தானம் விஷ்ணோர் மஹாத்மாந ‘சூரியன் சந்திரன் அக்கினி இவர்களைக் காட்டிலும்
கோடி மடங்கு அதிகமாய் விளங்குகிற, மஹாத்துமாவான நாராயணனுடைய வைகுண்டமானது தன்னுடைய ஒளியினாலே
தேவர்கள் முதலியோர்களாலும் காண்டற்கு அரியதாகி விளங்குகிறது,’ என்கிறபடியே,
ஆயிரம் கோடி அக்கினி ஆதித்தியர்களுடைய ஒளியை ஓடவைத்து ஒரு தேசமாக வகுத்தாற் போலே இருக்கையாலே
இவர்களுக்குக் கண்கொண்டு பார்க்க வொண்ணாது;
ஆகையாலே, தமஸ்- மூலப்பகுதியின் அளவிலே இவர்ளை நிறுத்தி,
தன் நிலமாகையாலே தானே போய்ப் புக்கான்.
ஜலத்திலே மத்ஸ்யம் -தண்ணீரிலே மீன் உலாவுமாறு போன்று தேசிகரே புகவேண்டும் நிலம் அன்றோ அது?

வைதிகன் பிள்ளைகளை –
பிரமாணனுடைய புத்திரர்களை.

உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனை –
காலக்ருத பரிணாமம் -காலத்தால் உண்டாகின்ற மாறுபாடு ஒன்றும் இல்லாத தேசமாகையாலே,
கொண்டு போகிற போதைப் படியில் ஒன்றும் குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன்.
அன்றிக்கே, ‘பூசின மஞ்சளும், உடுத்தின பட்டும், இட்ட சவடிப் பூணுநூலும், இட்ட காது பணிகளுமான ஒப்பனையில்
ஒன்றும் குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன்’ என்னுதல்.
பிறக்கப் பிறக்கக் கொண்டு போனார்களாகில், இப்போது இவை எல்லாம் உண்டோ?’ என்று பட்டரைக் கேட்க,
ரிஷி புத்திரர்கள் ஆகையாலே பிறக்கிற போதே அவற்றோடே பிறப்பர் காணும்’ என்று அருளிச்செய்தார்.

பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே –
சமுத்திரத்தில் -கடலில் நீரை -ஸஹ்யத்தின் -மலையின்மேலே ஏற்றுமதுவே வருத்தமுள்ளது;
மலையில் உள்ள நீரைக் கடலுக்குக் கொண்டு வருமன்று ஒரு வருத்தம் இல்லையே?
அப்படியே, அங்குப் புக்காரை இங்கே மீட்கையாகிறது அவன் திருவுள்ளத்தோடு சேராதது;
இங்குள்ளாரை அங்கே கொண்டு போகை யாயிற்று அவன் திருவுள்ளத்திற்குப் பொருந்துவது.
புத்ரார்த்தமாக -புத்திரன் நிமித்தமாக விரும்பியதைப் போன்று அன்றி,
சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக-அனுரூபமாக அவன் திருவுள்ளத்துக்குப் பொருந்தின செயலை ஆசைப்பட்ட
எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.
கர்ம சம்பந்தம் அற்றுப் போகாமையாலே ஆயிற்று இவர்களுக்கு மீள வேண்டிற்று.
ஆயின், கர்ம சம்பந்தம் அற்றார் போகக்கூடிய தேசத்திலே இவர்கள் சென்றபடி என்?’ என்னில்,
நாய்ச்சிமார் தங்கள் ஸ்வாதந்தரியம் காட்டுகைக்காக இவர்களை அங்கே அழைப்பித்தார்கள் ஆயிற்று.
அன்றிக்கே, ‘இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை’ என்று தொடங்கி,
‘மங்கவொட்டு’ என்று மடிபிடித்துக் கூப்பிடும்படி சம்சாரத்தில் விரக்தி பிறந்தும்,
‘காதல் கடலின் மிகப் பெரிதால்’ என்றும்,
‘மண் திணி ஞாலமும் ஏழ்கடலும் நீள்விசும்பும் கழியப் பெரிதால்’ என்றும்,
‘அதனிற்பெரிய என் அவா’ என்றும் இப்படிப் பகவத் விஷயத்தில் கண்ணழிவு அற்ற பக்தி விளைந்து போக
ஆசைப்படுகிற எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை’ என்கிறார் –

தாளால் சகம் கொண்ட தார் அரங்கா!பண்டு சாந்திபன் சொல்
கேளாக் கடல் புக்க சேயினை மீட்டதும், கேதமுடன்
மாளாப் பதம் புக்க மைந்தரை மீட்டதும், மாறலவே
மீளாப் பதம் புக்க மைந்தரை நீ அன்று மீட்டதுவே?’–என்றார் திவ்விய கவியும்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-4–

November 15, 2018

தேவதாந்த்ரங்களைப் பற்றினார்க்கு அவர்கள் தஞ்சம் அல்லர் என்னுமிடத்தையும்,
தன்னைப் பற்றினவர்களைத் தான் விட்டுக்கொடான் என்னுமிடத்தையும் காட்டின
இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று படை யொடும் வந்து எதிர்ந்த
திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும் அங்கியும் போர் தொலையப்
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை ஆயனைப் பொன் சக்கரத்து
அரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே–3-10-4-

பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும்-
என்றது, அநிருத்தாழ்வான் நிமித்தமாகக் கிருஷ்ணன் படை எடுத்துப் புறப்பட்ட அளவில்,
வாணன் சிவபிரான் பக்கலிலே சென்று, ‘கிருஷ்ணன் நமக்கு எதிரியாக வருகிறான்,’ என்று சொன்னவாறே,
தலையில் வைத்த பூ வாடாமல் வருத்தம் அற வாணனைக் காக்கக் கடவோம்’ என்று சொன்னான் ஆயிற்று,
வீட்டிற்குள்ளே இருந்து தம்தம் சேவகம் -வீரத்தைப் பேசுவோரைப் போலே;
இச்சக்கரவர்த்தி திருமகன் ஏதத் விரதம் மம ‘என்னை அடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தல் எனக்குவிரதம்’ என்கிறானோ?

அன்று –
அநிருத்தாழ்வானைச் சிறையில் வைத்த அன்று.

படையொடும் வந்து எதிர்ந்த –
தனக்கு விஜயம் -வியவஸ்திதம் – வெற்றி நிச்சயம்’ என்று அது காண்கைக்குச் சேனையைத் திரட்டிக்கொண்டு வந்த.
முண்டன் நீறன்’ என்ற திருப்பாசுரம் இங்கு அநுசந்திக்கத் தகும்.
இனி, ‘படை’ என்பதற்கு, ‘ஆயுதம்’ என்றுமாம்.
பாரவஸ்யம் சமாயாத சூலி -சூலத்தைத் தரித்த சிவன், கிருஷ்ணனால் போரில் எழுப்பப்படுகின்ற
பல வகையான சப்தங்களைக் கேட்டு மயக்கத்தை அடைந்தான்,’ என்பது ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்.
தன் வறுமையை முன்னிட்டு அஞ்சலியைக் கொண்டுவந்து கிட்டுதற்குத் தக்க விஷயத்தை
இப்படி ஆயுதத்தோடு எதிர் இடுகைக்குக் காரணம் என்?’ என்ன, ‘திரிபுரம் செற்றமை’ என்கிறார் மேல்:

திரிபுரம் செற்றவனும் –
த்ரிபுர தஹநம் -முப்புரங்களை எரித்த செயலாலே உண்டான செருக்கினை உடையவன் ஆகையாலே. ‘என்றது,
என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், கடல் கடைகிற காலத்தில் எட்டு வடிவு கொண்டு நின்று கடைந்தது போன்று,
முப்புரங்களை எரித்த சமயத்திலே
வில்லுக்கு மிடுக்காயும்,
நாணிக்குத் திண்மையாயும்,
அம்புக்குக் கூர்மையாயும்,
சிவனுக்கு உள்ளுயிராயும் இருந்து
எதிரிகளைத் தலை சாயும்படி செய்து முப்புரத்தை அழித்துக் கொடுத்தான்;
அச்செயலை அறியாமல் அறிவில்லாதவர்கள் அதனை அவன் தலையில் வைத்துக் கவி பாட,
அதனைத் தானும் கேட்டு ‘உண்மையே அன்றோ’ என்று மயங்கி,
அது செய்த நமக்கு இவனை வெல்லத் தட்டு என்?’ என்று வந்து எதிர் இட்டான் ஆயிற்று என்றபடி.

மகனும் –
பிதாவான ருத்ரன் வளர்ந்த பின்பு செய்தவற்றைப் பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்னே செய்து
இளமறியாய்ப் பெரு மிடுக்கனாய்த் தேவசேனாபதியான சுப்பிரமணியனும்.

பின்னும் அங்கியும் –
அவனுக்குமேல் நாற்பத்தொன்பது அக்கினிகளும்.

போர் தொலைய –
போரிலே மாள.
இதனால், ‘சிவபிரான் தன்னை அபாஸ்ரயமாக -அடைக்கலமாகப் பற்றினாரை ஆபத்து வந்தவாறே
காட்டிக் கொடுத்து ஓடுவான்,’ என்பதனையும்,
சர்வேஸ்வரன் தன்னைப் பற்றினாரை எல்லா அளவிலும் ரஷிப்பான் ,’ என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.

பொருசிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை –
பிரதிபக்ஷத்தின் மேலே பொருகிற சிறகுகளையுடைய பெரிய திருவடியைக் கருத்து அறிந்து
நடத்த வல்ல ஆச்சரியத்தையுடையவனை.
இங்கு ஆச்சரியமாவது, வாணனுடைய கரத்தைக் கழித்து, அவனை இறையிலி செய்து,
நாட்டுக்குத் தானே நின்று இறையான ஆச்சரியம். –
‘வாணன் ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால்’ அன்றோ?

ஆயனை –
அவன் தோற்றதும் தன் தரம் குலையாதே நிற்கிற நிலையிலே;
இவன் வென்றதும் தன்னைத் தாழவிட்ட இடத்திலே.

பொன் சக்கரத்து அரியினை –
அனுகூலர்க்கு ஸ்ப்ருஹணீயமான – விரும்பத்தக்க திருவாழியைத் தரித்துப் பகைவர்களுக்குச் சிரமப்பட்டும்
காண முடியாதவனை-அப்ரதிருஷ்யமானவனை –
கிருஷ்ண கிருஷ்ண மஹா பாஹோ ஜானோ த்வாம் புருஷோத்தமம் -. ‘ஓ கிருஷ்ணனே! ஓ கிருஷ்ணனே!
நீண்ட திருக்கைகளையுடையவனே! புருஷோத்தமனாயும் எல்லாரையும் நியமிக்கின்றவனாயும்
பிறப்பு இறப்பு இல்லாதவனாயும் எல்லார்க்கும் மேலானவனாயும் இருக்கும் தன்மையை அறிவேன்,’ என்கிறபடியே,
தோள்வலி கண்ட பின்பு ஆயிற்றுச் சர்வேஸ்வரன் என்று அறிந்தது.

அச்சுதனை –
ஆஸ்ரிதர்களை -அடியார்களை நழுவ விடாதவனை.

ருத்ரன் தன்னை ஆஸ்ரயித்த வாணனைக் கைகழிய விட்டு ஓடினான் அன்றோ?
சடையான் ஓட அடல் வாணன் தடந்தோள் துணித்த தலைவன்’ அன்றோ இவன்?
தலைமையாவது, வாணனைக் கைம்முதல் அறுத்துத் தலை அழியாமல் வைத்த தலைமை.
ஆக, இதனால், அநிருத்தாழ்வானுக்காக மார்விலே அம்பு ஏற்கையாலே
ஆஸ்ரிதற்குத் தஞ்சம்’ என்று நம்புதற்குத் தட்டு இல்லை என்று தெரிவித்தபடி.

பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே –
இவனைப் பற்றின எனக்குச் சிறிது -அல்பதுக்கமும் இல்லை.
பேரன்’ என்று இருக்கையாலே அநிருத்தாழ்வானுக்கு நாலு நாள் சிறையில் இருக்க வேண்டிற்று;
அடியேன்’ என்று பற்றின எனக்கு அதுவும் வேண்டிற்று இல்லை,’ என்பார்,
இறையேனும் இடர் இலன்’ என்கிறார்.

———————-

மோடி யோட அங்கி வெப்பும் மங்கி யோட ஐங்கரன்
முடுகி யோட முருகன் ஓட முக்கண் ஈசன் மக்களைத்
தேடி யோட வாணன் ஆயிரம் புயங்கள் குருதி நீர்
சிந்தி யோட நேமி தொட்ட திரு வரங்க ராசரே!’–என்றார் திவ்ய கவியும்.

ஓருரு வெற்பைத் தரித்தது; தானவர் உம்பருள்ளாய்
ஈருகு நின்று கடைந்தது; வேலை யிதனிடையோர்
பேருரு இன்னமுதோடே பிறந்தது: பெண்மை கொண்டு ஓர்
நாருரு நின்றது; அரங்கா! இதுஎன்ன நற்றவமே!’–(திருவரங்கத்து மாலை, 25)
கடல் கடைகிற காலத்தில் எட்டு வடிவு கொண்டு நின்றதனை-திவ்ய கவி அருளிச் செய்தது

ஆவாய் அதன் கன்றாய் அந்தரியாமிப் பொருளாய்
ஏவாய் நிலை நின்ற எம்பெருமான் – காவானேல்
போரும் பொருமோ? புராந்தகன் என்றே பேரும்
சீரும் பெறுமோ சிவன்?’–என்றார் திவ்விய கவி.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-3–

November 15, 2018

சர்வேஸ்வரனுடைய போக்யதா அனுசந்தான ப்ரீதி பலாத்காரத்தாலே
அவனுக்கு அடிமை செய்கையிலே ப்ரவ்ருத்தனான இழிந்த எனக்கு
ஷூத்ர விஷய ப்ராவண்யத்தால் வரும் ஹிருதய துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

முட்டு இல் பல் போகத்து ஒரு தனி நாயகன் மூ வுலகுக்கு உரிய
கட்டியைத் தேனை அமுதை நன் பாலைக் கனியைக் கரும்பு தன்னை
மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை வணங்கி அவன் திறத்துப்
பட்ட பின்னை இறை யாகிலும் யான் என் மனத்துப் பரிவு இலனே–3-10-3-

முட்டு இல் பல் போகத்து மூவுலகுக்கு உரிய ஒரு தனி நாயகன் –
சில நாள் சென்றவாறே முட்டுப்படுதல் இன்றி,
அஸங்க்யேயமான போகங்களை உடையவனாய், அத்விதீயனான தனி நாயகன். என்றது,
த்ரை லோக்யம் அபி நாதேந யேன ஸ்யாந் நாதவத்த்ரம் ‘எந்த நாதனால் மூன்று உலகமும் நல்ல நாதனை உடையன ஆகுமோ,
அந்த இராமபிரான் தகுந்த நாதன்,’ சர்வ லோக சரண்யாய -என்கிறபடியே,
தன்னை நாயகன் என்றால், பின்னர் இரண்டாம் விரலுக்கு ஆள் இல்லாதபடி இருக்கை.
பிரமன் சிவன் முதலானோர்கட்கும் -ஏகாதிபத்யம் -முதன்மை சொல்லுவார்கள் ஆதலின்,
அவர்களை வேறுபடுத்துவதற்காக ‘ஒரு தனி நாயகன்’
அன்றிக்கே,
மூவுலகுக்கு உரிய கட்டியைத் தேனை அமுதை நன்பாலைக் கனியைக் கரும்புதன்னை’ என்று கூட்டலுமாம்.
இதனால், போக்யத்தையும் -இனிமையும் சர்வ சாதாரணமாய் -எல்லார்க்கும் பொதுவாய் இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி.

கட்டியை –
ரஸோ வை ச ‘அந்தப் பரம்பொருள் சுவை உருவம்’ என்கிறபடியே,
உள்ளோடு புறம்போடு வேற்றுமை அறச் சுவையின் கனமாய் இருத்தலின்’ ‘கட்டியை’ என்கிறார்.

தேனை –
கட்டியின் காடின்யம் – வன்மை தவிர்ந்திருத்தலின் ‘தேனை’ என்கிறார்,

அமுதை –
சாவாமல் காப்பதுமாய்-விலக்ஷண போக்யமுமாய்- வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய
இனிய பொருளுமாய் இருத்தலின்- , ‘அமுதை’ என்கிறார்.

பாலை
அவிலக்ஷணருக்கும் -ஞானிகள் அல்லாதார்க்கும்-போக்யனாய் இனியனாய் இருத்தலின், ‘பாலை’ என்கிறார்.

கனியை
கண்ட போதே நுகரலாம்படி பக்குவமான பலமாய் இருத்தலின், ‘கனியை’ என்கிறார்.

கரும்பை
கைதொட்டுச் சுவைப்பிக்க வேண்டும் குற்றம் இன்றி இருத்தலின், ‘கரும்பு தன்னை’ என்கிறார்.
மேற்கூறியவை எல்லாம் உவமையாகத் தக்கன அல்ல ஆதலின், அவ் வப்பொருள்களையே சொல்லுகிறார்.
‘சர்வரஸ:’ அன்றோ -.
ஆக, இவருடைய -ஷட் ரசம் -அறுசுவை இருக்கிறபடி.

மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை –
மதுஸ்யந்தியாய் -தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற திருத்துழாயாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனை.
இதனால் -ஆஸ்ரயணீய வஸ்துவுக்கு -அடைப்படுகின்ற இவனுடைய சொரூபத்தைத் தெரிவித்தபடி.

வணங்கி அவன் திறத்துப்பட்ட பின்னை –
காலயவனவன் ஜராசந்தன் முதலியவர்களைப்போன்று படைவீட்டை அடைமதிட்படுத்தி வந்து கிட்டுதல் அன்றி,
முறையிலே அவன் பக்கலில் அந்வயித்த – சேர்ந்த பின்பு.
இதனால் ‘வணங்கிக் கொண்டு அவன் திருவடிகளிலே கிட்டுதல் சேஷபூதனுக்கு சொரூபம்’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

இறை ஆகிலும் –
அத்யல்பமாகிலும் -மிகச் சிறிதாயினும்.

யான்
விஷயாந்தர விமுகனான -மற்றைப் பொருள்களிலே விருப்பம் இல்லாத யான்.

என் மனத்துப் பரிவு இலன் –
ரசம் ஹ் யே வாயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி ‘இந்த ஆத்மாவானது ஆனந்த உருவமான பரம்பொருளை அடைந்து
ஆனந்தத்தை உடையதாகின்றது,’ என்கிறபடியே,
ஒரு தேச விசேஷத்திலே -பரமபதத்திற்குச் சென்றால் பூர்ண அனுபவம் பண்ணலாவது,
இங்கே இருந்து குறைய அனுபவியாநின்றேன்’ என்னுமதனாலே வரும் மனத்தின் துக்கம் உண்டோ எனக்கு?’ என்கிறார்.

காலயவனன் : இவன், யவன தேசத்து அரசன்; ஜராசந்தன்: இவன், மகத தேசத்து அரசன்;
இவர்கள் யாதவர் மேல் படை எடுத்தற்காக வந்து, வட மதுரையை முற்றுகையிட்டனர்;
இவர்களுடைய துன்பத்தினின்றும் யாதவர்களை நீக்குவித்தற்காகவே மேலைச் சமுத்திரத்தில்
திருத் துவாரகை என்றநகரை உண்டாக்கினான் கண்ணபிரான்.

மறியா எழுந்திரை மா நீர் மதுரையில் மன்னவரைக்
குறியாதவன் படை வந்த அந் நாள் செழுங் கோகனகப்
பொறி யாடரவணைத் தென்னரங்கா!ஒரு பூதரும் அங்கு
அறியா வகைத் துவராபதிக்கே எங்ஙன் ஆக்கினையே?’

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -3-10-2–

November 15, 2018

முதற்பாசுரத்தில் திருவவதாரங்களைச் சொன்னார்;
இப்பாசுரத்தில், ‘திருவவதாரத்துக்கு கந்தமாக – மூலமாகத் திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்து,
அங்கு நின்றும் ஸ்ரீ வஸூ தேவ குமாரனாய் வந்து திருவவதாரம் செய்து,
ஆஸ்ரித விரோதிகளை அழியச் செய்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய புகழைப் பேசப்பெற்ற எனக்கு
ஒரு தட்டு இல்லை,’ என்கிறார்.

குறைவு இல் தடம் கடல் கோள் அரவு ஏறித் தன் கோலச் செந்தாமரைக் கண்
உறைபவன் போல ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன்
கறை அணி மூக்குடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக் காய்ந்த அம்மான்
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு இலனே–3-10-2-

குறைவு இல் தடம் கடல்
தடம் கடல் –
குறைவு இல்லாமல் கண்வளர்ந்தருளுவதற்கு இடமுடைத்தான கடல். ‘தடம் கடல்’ என்றவர்,
‘குறைவு இல் தடம் கடல்’ என்கிறார்; ஈண்டுக் குறைவு இல்லாமையாவது,
‘திருமேனி நீ திண்டப் பெற்று, மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்’ என்னுமாறு போன்று,
அவனுடைய ஸ்பர்சத்தால் குறைவு அற்று இருக்கை.
யசோதைப்பிராட்டி ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைத் தன் மடியிலே வளர்த்தி உகக்குமாறு போன்று,
சர்வேஸ்வரனைத் தனக்குள்ளே இட்டுக்கொண்டு அத்தாலே உகந்து குறைவு அற்று இருக்கை.
இதனால், குறை இல்லாதவன் நானே அன்று; என்னிலும் குறைவு அற்றார் உளர்’ என்றபடி

கோள் அரவு ஏறி –
திருமேனியினுடைய ஸ்பர்சத்தால் -நிரவதிக- தனக்கு மேல் ஒன்று இல்லாததான -தேஜஸ்ஸை -ஒளியை
உடையனான திருவனந்தாழ்வான் மேலே ஏறி.
கோள் – ஒளி.
அன்றிக்கே, ‘‘கோள்’ என்று மிடுக்காய்,
சர்வேஸ்வரனும் சர்வேஸ்வரியும் கூடித் துகையா நின்றால் பொறுக்கைக்கு ஈடான,தாரண சாமர்த்யத்தை
தரிக்கும் ஆற்றலையுடைய திருவனந்தாழ்வான்’ என்னலுமாம்.
ப்ரக்ருஷ்ட விஞ்ஞான பலைகதாமநி சிறந்த ஞானத்துக்கும் ஆற்றலுக்கும் இருப்பிடமான ஆதிசேஷன்’ என்றார் ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும்.
மென்மை நாற்றம் குளிர்த்தி இவற்றை ப்ரக்ருதியாக -இயற்கையாக உடையவன் ஆதலின், ‘அரவு’ என்கிறார்.

தன் கோலம் செந்தாமரைக்கண் உறைபவன் போல –
வெறும்புறத்தில் ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய், சர்வ ஐஸ்வர்ய ஸூசகமாய் -எல்லாச் செல்வங்கட்கும் அறிகுறியாய்,
பெரிய பிராட்டியாருடைய கலவியால் வந்த ஆனந்த ஸூசகமாய் –
அப்போது அலர்ந்த செவ்வித்தாமரையை உவமை சொல்லலாம்படி அழகியதாய்ச் சிவந்து இருந்துள்ள திருக்கண்கள்.
கண் உறைகை –
கண் வளர்ந்தருளுகை. என்றது, கண்ணுறங்குதல் என்று பேராய், ஜகத் ரக்ஷண சிந்தா யுக்தனாய் –
உலகத்தைக் காக்கும் சிந்தனையோடு கூடியவனாய் இருத்தல்.

ஓர் யோகு புணர்ந்த –
‘எல்லா ஆத்மாக்களும் நம்மைக் கிட்டிக் கரை மரம் சேர்தற்கு உரிய விரகு யாதோ?’ என்று
இவற்றினுடைய ரக்ஷண உபாய சிந்தை செய்தல்;
அன்றிக்கே, இப்படி ரக்ஷண உபாய சிந்தை செய்தவாறே அந் நினைவு பொறாமையாலே நாக்கு உலரும்;
அப்போது, கர்ப்பூர நிகரம் திரள் வாயிலே இடுவாரைப் போலே
ஆத்மாநம் வாஸூ தேவாக்யம் சிந்தையன் -‘வாசுதேவனாகிய தன்னைச் சிந்தித்துக் கொண்டு’ என்கிறபடியே,
தன்னைத்தானே அனுசந்திப்பான் – சிந்திப்பான்; அவ்வாறு சிந்தித்தலைக் கூறுகிறார்’ என்னலுமாம்.
இப்படித் தன்னைத் தானே நினைத்தவாறே ரக்ஷண உபாயம் தோன்றுமே?
தோன்றினவாறே கண்ணனாய் அவதரித்தான் என்கிறார் மேல்:

ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன் –
ஒளியையுடைய நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவையுடைய கிருஷ்ணன்.
ரஷ்ய வர்க்கங்களை தன் வடிவழகாலே கரை மரம் சேர்க்கைக்காகக் கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தவன்’ என்றபடி.
ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தம் கோ’ என்றார் பட்டர்பிரானும்.

கறை அணி புள்ளைக் கடாவி –
பிரதிபக்ஷத்தைக் கொன்று, கறை கழுவக் காலம்-அவசரம் – இல்லாது இருத்தலின் கறை ஏறி
அதுவே ஆபரணமாக இருக்கும் மூக்கையுடைய புள்ளைச் செலுத்தி.
அன்றிக்கே, ‘கறை அணி புள்’ என்பதற்குத் தாயான விந்தை, ‘புத்திரன் முகம் காணவேண்டும்’ என்னும்
ஆசையின் மிகுதியாலே முட்டையாய் இருக்கிற பருவத்தில் ஒரு உத்யோகத்தை -காரியத்தைச் செய்தாளாய்,
அத்தால் ஓர் அடையாளம் பிறந்து, அவ் வடையாளம், எம்பெருமானுக்கு இருக்கும் ஸ்ரீ வத்ஸத்தைப் போன்று
ஆபரணமாய் இருத்தலின், அதனை ஆபரணமாக உடைய புள் என்னலுமாம்.

கடாவி
திருமேனியினுடைய ஸ்பர்சத்தால் திமிர்ந்து செல்லாது நிற்றலின், தேர் முதலிய பொருள்களை நடத்துமாறு போன்று
வடிம்பிட்டுத் தாக்கி நடத்த வேண்டி இருத்தலின், ‘கடாவி’ என்கிறார்.
த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிணாங்க ஸோபி நா ‘தேவரீருடைய திருவடிகள் தாக்குவதால் தன்மேல் உண்டாகின்ற
தழும்புகளின் அழகையுடைய பெரிய திருவடி’ என்னக் கடவதன்றோ?

அசுரரைக் காய்ந்த –
இப்படிப் பெரிய திருவடியை நடத்தா நின்றுகொண்டு அசுரக்கூட்டங்களை அழிப்பித்த.
ஆஸ்ரிதருடைய போக உபகரணமே ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன பரிகரமும் -என்கை.

அம்மான் –
இப்படிச் சிறியதைப் பெரியது நலியாதபடி நோக்கும் நிருபாதிக சேஷி.

நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு இலனே –
இத்தகைய ரஷணத்தால் குறைவற்ற புகழைப் பிரீதியின் மிகுதியினாலே -பிரகர்ஷத்தால் –
ஏத்தியும் பாடியும் பத்தி பாரவஸ்யத்தாலே இருந்த இடத்தில் இராமல் ஆடியும் வாழ்கின்ற நான்,
பகவானுடைய இன்பத்துக்கு- போகத்துக்கு ஒரு ப்ரதிஹதி தடையை உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.
முட்டு – விலக்கு.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்