திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -3-5-

August 23, 2016

மது வனம் புக்க ஹனுமத் பிரமுகரான முதலிகளைப் போலே பகவத் குண பலாத்க்ருதராய்க் கொண்டு அடிமை செய்யப் பெற்று
ஹ்ருஷ்டராய் களித்த ஆழ்வார் -ஸ்ரீ கீதையில் எம்பெருமான் தேவ அஸூர விபாகம் பண்ணி அருளி
ஆஸூர ப்ரக்ருதிகளை நிந்தித்து தேவ ப்ரக்ருதிகளைக் கொண்டாடினால் போலே –
அறிவில்லாதாரையும் பகவத் சம்பந்திகள் அன்றிக்கே சிஷ்ட அபிமானிகளாய் இருப்பாரையும் சதிர் அடிப்பாரையும் அபஹூஸ்ருதரையும்
எம்பெருமானையும் ஆஸ்ரயித்து -பிரயோஜ நான்தர பரர்களையும் ராக்ஷஸ ப்ரக்ருதிகளையும் ஆஸூர ப்ரக்ருதிகளையும் அகப்பட
ஆரேனுமாக எம்பெருமானுடைய குணங்களை அனுசந்தித்தால் பரவசராய் கும்பீடு நட்டமிட்டு ஆடி கோகு கட்டுண்டு உழலாதாரை நிந்தித்து
பகவத் குண பிரஸ்தாவத்திலே கலங்கும் ப்ரக்ருதியானவர்களுடைய படி நமக்கு நினைக்கவும் பேசவும் நிலம் அல்ல வென்று இவர்களைக் கொண்டாடுகிறார் –
சாத்விக அஃரணிகளாய் இருக்கிற ஆழ்வாருக்கு களிக்கையும் சிலரை இகழ்க்கையும் கூடின படி என் என்னில்
விஷயாஸ் வத்தாலே பிறந்த தர்ப்பமும் ஒரு ஹேது இன்றிக்கே இருக்கச் செய் தேயும் சிலரை இகழ்க்கையும் ஆகாது என்றாய்த்து சாஸ்திரம் சொல்லுகிறது
பகவத் தாஸ்ய அனுபவத்தால் வந்த களிப்பும் அது இல்லாதாரை இகழ்க்கையும் சாஸ்த்ரங்களோடு அவ்ருத்தம் என்னும் இடமும் முக்தருடையவும்
ஸ்ரீ நாரத பகவானுடையவும் வ்ருத்தாந்தங்களிலே பகவத் அனுபவ ஜெனிதமான ப்ரீதியில் அவையாம் என்றும் கொள்வது –

—————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை ரக்ஷித்து அருளினை எம்பெருமானுடைய இந்த ஆச்ரித வாத்சல்யத்தை அனுசந்தித்தும்
அவிகிருதரராய் இருப்பார் வியர்த்த ஜன்மாக்கள் என்கிறார் –

மொய்ம்மாம் பூம்பொழிற் பொய்கை
முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற
கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த
கார்முகில் போல்வண்ணன் கண்ணன்
எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி
எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்
தம்மால் கருமம் என்? சொல்லீர்,
தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே!–3-5-1-

மொய்ம்மாம் பூம் பொழில் –
மநோ ஹரமாய பெருத்து இருக்கிற திருச் சோலை -கைம்மா -யானை
கார்முகில் போல்வண்ணன் கண்ணன்-
வடிவு அழகால் என்னை அடிமை கொண்ட கிருஷ்ணனை -சொல்லிப் பாடி என்று மேலுக்கு எல்லாம்
வாயாலே பேசி குண ஜிதராயப் பாடி இருந்த இடத்திலே இருக்க மாட்டாதே பறப்பாரைப் போலே நெஞ்சு துடிக்க மாட்டாதார்
தங்களுடைய ஸத்பாவத்தில் இஹலோக பர லோகங்களில் கொண்ட பிரயோஜனம் என்
இப்பூமியில் உள்ளீர் சொல்லீ கோளே-
தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே
இப் பூமியில் பிறந்தது அவனுடைய குண அனுசந்தானம் பண்ணுகைக்கு என்று கருத்து –

———————————————————————————————-

சகல ஜகத்தினுடைய உபத்திரவங்களை போக்கி ரக்ஷிக்கும் ஸ்வ பாவனான ஸ்ரீ யபதி யினுடைய இந்நீர்மையில் அகப்படாதார்
மஹா துக்கம் பொறுக்க ஒண்ணாத படி வந்து அனுபவிக்க சம்சாரத்திலே வந்து பிறக்கிறவர்கள் -என்கிறார் –

தண் கடல் வட்டத்து உள்ளாரைத்
தமக்கு இரையாத் தடிந்து உண்ணும்
திண் கழற்கால் அசுரர்க்குத்
தீங்கு இழைக்கும் திருமாலைப்
பண்கள் தலைக் கொள்ளப் பாடிப்
பறந்தும் குனித்தும் உழலாதார்
மண் கொள் உலகிற் பிறப்பார்
வல்வினை மோத மலைந்தே.–3-5-2-

தண் கடல் -இத்யாதி –
ஜகத்தில் உள்ளாரை நிர் நிபந்தனமாக கொண்டு தந்தாமுக்கு இரையாக புஜித்து இங்கனே இருக்கும் அநீதிகள் பண்ணுகைக்கு
காலிலே ஒருவரால் தவிர்க்க ஒண்ணாத வீரக் கழல் இட்டு இருக்கிற அஸூரர்க்கு பிராட்டியும் தானும் கூட அனர்த்தங்களை எண்ணா நிற்குமவனை
பண்கள்-இத்யாதி –
பண்கள் உஜ்ஜவலமாம் படி நெஞ்சம் அலமந்து கூத்தாடி இதுவே படியாய்த் திரியாதார்

—————————————————————————————–

உபகாரம் அறியாத பசுக்களுக்கும் -தத் பிராயருக்கும் வந்த ஆபத்தை நீக்குகைக்காக கோவர்த்தன உதாரணம் பண்ணி அருளின
இம் மஹா குணத்தை அனுசந்தித்து வைத்து அவிகிருதராய் இருக்கும் இருப்பு கிடீர் நரக அனுபவம் ஆவது என்கிறார் –

மலையை எடுத்துக் கல் மாரி
காத்துப் பசு நிரை தன்னைத்
தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச்
சொல்லிச் சொல்லி நின்று எப்போதும்
தலையினொடு ஆதனம் தட்டத்
தடு குட்டமாய்ப் பறவாதார்
அலை கொள் நரகத்து அழுந்திக்
கிடந்து உழக்கின்ற வம்பரே.–3-5-3-

தொலைவு தவிர்த்த பிரானை-
விநாசத்தை தவிர்த்த மஹா உபகாரகனை
தலையினொடு-இத்யாதி –
கும்பிடு நட்டையும் குணாலையும் இட்டு ஸம்ப்ராந்தகர் ஆகாதார் துக்க பஹுளமான நரகத்திலே நாள் தோறும் துக்கப் படா நின்று கொண்டு
யமபடர்க்கு பாத்யதயா அபூர்வவத் லால நீயர் ஆனவர்கள்

———————————————————————————————–

நப்பின்னை பிராட்டிக்காக எருது ஏழு அடர்த்து அவளோடு சம்ச்லேஷித்த பிரணயித்தவ குணத்தை அனுசந்தித்து
ஈடுபடாதவர்கள் வைஷ்ணவர் நடுவே என் செய்யப் பிறந்தார் என்கிறார் –

வம்பு அவிழ் கோதை பொருட்டா
மால் விடை ஏழும் அடர்த்த
செம் பவளத்திரள் வாயன்
சிரீதரன் தொல் புகழ் பாடிக்
கும்பிடு நட்டம் இட்டு ஆடிக்
கோகு உகட்டு உண்டு உழலாதார்
தம் பிறப்பால் பயன் என்னே
சாது சனங்க ளிடையே?–3-5-4-

வம்பு அவிழ் கோதை பொருட்டா-இத்யாதி
நறு நாற்றம் புறப்படா நின்றுள்ள பூ மாலையை உடைய நப்பின்னை பிராட்டிக்காக பெரிய விடை ஏழையும் ஊட்டியாக நெருக்கி
அவை பாத்தம் போராமே முறுவல் செய்கையாலே சிவந்து தோன்றின திருப் பவளத்தை உடையனாய் இத்தாலே பிறந்த
வீர ஸ்ரீ யையும் உடையனான கிருஷ்ணனுடைய பிரணயித்தவ குணத்தை ப்ரீதியா சொல்லி
கும்பிடு நட்டம் இட்டு-இத்யாதி –
ஹர்ஷ பிரகரக்ஷத்தாலே கும்பிடு நட்டமிட்டு கூத்தாடி அமர்யாதமான ப்ரவ்ருத்திகள் மிக்கு இதுவே போக்யமாய் வர்த்தியார் –

————————————————————————————————

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன அர்த்தமாக ஸ்வ அசாதாரண திவ்ய ரூப விசிஷ்டானாய்க் கொண்டு திரு வவதாரம் பண்ணின
குணத்தைக் கேட்டால் அவிக்ருதராய் இருக்குமவர்கள் வஸ்து பூதர் அன்று என்கிறார் –

சாது சனத்தை நலியும்
கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு
ஆதி அம் சோதி உருவை
அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த
வேத முதல்வனைப் பாடி
வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்
ஓதி உணர்ந்தவர் முன்னா
என் சவிப்பார் மனிசரே?–3-5-5-

ஆதி அம் சோதி உருவை-இத்யாதி
நித்தியமாய் அப்ராக்ருத தேஜோ ரூபமான திரு உடம்பை அங்கு இருந்த படியே வைத்துக் கொண்டு இங்கே வைத்து
பிறப்பதும் செய்து இப்படி வேத ப்ரத்யனானவனை –
ஓதி உணர்ந்தவர் முன்னா-
ஓதி உணர்ந்து வைத்து ஞான பலம் இல்லாமையால் அவர்கள் நிந்தியரில் பிரதம பாவிகள் என்று கருத்து –
என் சவிப்பார் மனிசரே?–
எத்தை ஜபிப்பது -அவர்கள் சேதனரோ

———————————————————————————————

மனுஷ்யாதி ரூபேண வந்து திருவவதாரம் பண்ணி அருளின எம்பெருமானுடைய போக்யதையை அனுசந்தித்து
பரவசராய் இருப்பார்கள் ஆகில் அவர்கள் எல்லா அறிவின் உடைய பலமும் கை வந்தவர்கள் என்கிறார் –

மனிசரும் மற்றும் முற்றும் ஆய்
மாயப் பிறவி பிறந்த
தனியன் பிறப்பிலி தன்னைத்
தடங்கடல் சேர்ந்த பிரானைக்
கனியைக் கரும்பின் இன் சாற்றைக்
கட்டியைத் தேனை அமுதை
முனிவு இன்றி ஏத்திக் குனிப்பார்
முழுது உணர் நீர்மையினாரே.–3-5-6-

மனிசரும் -இத்யாதி
மனுஷ்யாதி ரூபேண அத்தியாச்சார்யமான பிறவியை உடையனாய்க் கொண்டு வந்து பிறப்பதும் செய்து இந்நீர்மையில்
தனக்கு ஒருவரும் அகப்படாதே தானேயாம்படி தனியனானால் சோம்பி விடக் கடவன் அன்றிக்கே இதுக்கு முன்பு
ஆஸ்ரிதற்காக பிறவாதானாய் திரு அவதாரங்களுக்கு எல்லாம் அடியாக திருப் பாற் கடலிலே வந்து கண் வளர்ந்து
அருளி சகல ஜந்துக்கள் பக்கலிலும் அனுக்ரஹ சீலன் ஆனவனை
கனியைக் கரும்பின் இன் சாற்றைக்-இத்யாதி –
நிரதிசய போக்யனானவனை அநஸூயுக்களாய் ஏத்திக் குனிப்பார் –
முனித்வம் ஆகிற தெளிவின்றிக்கே ஏத்திக் குனிப்பார் என்றுமாம் –

——————————————————————————————————-

ஆஸ்ரிதரான பாண்டவர்களுடைய விரோதிகளை போக்கின எம்பெருமானுடைய
குண அனுசந்தானத்தாலே சிதிலர் ஆகாதார் ஜநநீ க்லேசகாரிகள் என்கிறார் –

நீர்மை இல் நூற்றுவர் வீய
ஐவர்க்கு அருள்செய்து நின்று
பார் மல்கு சேனை அவித்த
பரஞ் சுடரை நினைந்து ஆடி
நீர் மல்கு கண்ணினர் ஆகி
நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார்
உத்தமர்கட்கு என் செய் வாரே!–3-5-7-

நீர்மை இல் நூற்றுவர் வீய-இத்யாதி
பந்துக்கள் ஜீவிக்க வேணும் என்னும் நீர்மை ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்கிற துரியோதனாதிகள் நூற்றுவரும் முடியும்படி
பாண்டவர்களுக்கு பிரசாதத்தை பண்ணி நின்று பூமிக்கு பாரமாம் படி பல்கின சேனை எல்லாம் முடிப்பதும் செய்து
சாரத்ய வேஷம் ஆகிற விலக்ஷணமான அழகை உடையவனை நினைத்து ஹர்ஷ ப்ரகரஷத்தாலே ஆடி –
நீர் மல்கு கண்ணினர் ஆகி-இத்யாதி –
கண்ண நீர் செற்றி சிதில அந்தகரணராய் ஓசியாதே சரீரங்கள் மாம்சளமாய் பிசல் பருத்து இருக்குமவர்கள்
வைஷ்ணவர்களுக்கு ஒரு பிரயோஜனத்துக்கு உறுப்பு அல்லர் –

———————————————————————————————

சம்சாரத்திலே இருந்து வைத்து -சர்வ காலத்திலும் சர்வ ஆசிரயணீயனான திருவேங்கடமுடையானுடைய குணங்களுக்கு
ஈடுபடுமவர்கள் அயர்வறும் அமரர்களிலும் சிரேஷ்டர் என்கிறார் –

வார் புனல் அம் தண் அருவி
வட திரு வேங்கடத்து எந்தை
பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றிப்
பித்தர் என்றே பிறர் கூற
ஊர் பல புக்கும் புகாதும்
உலோகர் சிரிக்க நின்று ஆடி
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார்
அமரர் தொழப்படுவாரே.–3-5-8-

நிரதிசய போக்யமான திருமலையில் நின்று அருளி என்னை அடிமை கொண்ட திருவேங்கடமுடையானுடைய
விபூதிமுகமாக வாசகமான நாமங்களையும் அசாதாரணமான நாமங்களையும் சொல்லிப் பிதற்றி –
வைஷ்ணவர்கள் அல்லாதார் பித்தர் என்று சொல்லும் படி –
வைஷ்ணவர்களுடைய விஷயீ காரத்திலும் அவைஷ்ணவர்கள் இகழ்க்கையே புருஷார்த்தம் என்று கருத்து
மனுஷ்யர் சந்நிதத்தோடு அசந்நிதத்தோடு வாசி இன்றிக்கே லௌகீகர் சிரித்த அச் சிரிப்பே தாளம் போலே
உத்தம்பாகமாம் படி சசம்ப்ரம சேஷ்டிதத்தை உடையராய் அபி நிவேசம் மிக்கு கூத்தாடுமவர்கள் –

——————————————————————————————————

கைவல்ய புருஷார்த்த நிஷ்டரை நிந்தித்து மாற்று உள்ளார் எல்லாரும் பிரேம பரவசராய்
குணங்களை அனுபவியுங்கோள்-இதுவே புருஷார்த்தம் என்கிறார்-

அமரர் தொழப் படுவானை
அனைத்து உலகுக்கும் பிரானை
அமர மனத்தினுள் யோகு
புணர்ந்து அவன் தன்னோடு ஒன்றாக
அமரத் துணிய வல்லார்கள்
ஒழிய அல்லாதவர் எல்லாம்
அமர நினைந்து எழுந்து ஆடி
அலற்றுவதே கருமமே .–3-5-9-

அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் சர்வேஸ்வரனாய் இருந்துள்ள எம்பெருமானை மனசிலே தயலுற யோகாப்யாஸம் பண்ணி
அவனோடு சாம்யத்தை பிராபிக்க வேணும் என்று துணிய வல்லாரை ஒழிய அல்லாதவர் எல்லாம் பகவத் குணங்களை
நெஞ்சிலே ஈடுபடும் படி அனுசந்தித்து கிளம்பி யாடி யவற்றை சொல்லிக் கூப்பிடுகையே கர்த்தவ்யம் –

—————————————————————————————————–

பகவத் குணங்களைக் கேட்டால் விக்ருதர் அன்றிக்கே இருக்கும் இருப்பாகிற அறிவு கேட்டைத் தவிர்ந்து
எல்லீரும் அவனுடைய குணங்களை அனுசந்தித்து பரவசராய் லஜ்ஜை அபிமானங்களை விட்டு அவனை ஏத்துங்கோள் என்கிறார்-

கருமமும் கரும பலனும்
ஆகிய காரணன் தன்னைத்
திரு மணி வண்ணனைச் செங்கண்
மாலினைத் தேவ பிரானை
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து
உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடிப்
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து
பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே.-3-5-10-

கருமமும் கரும பலனும்-இத்யாதி –
புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களுக்கும் கர்ம பலன்களும் நியந்தாவாய் -சர்வ ஜகத் காரணமுமாய் வடிவு அழகையும்
கண் அழகையும் காட்டி அயர்வறும் அமரர்களைப் போலே என்னை அடிமை கொண்டவனை –
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து-இத்யாதி –
அநந்ய பிரயோஜனராய் கொண்டு ஹ்ருதயத்தில் வைத்து சிதில அந்த கரணராய் கிளம்பி ஆடி –

——————————————————————————————————

நிகமத்தில் இத் திருவாய் மொழியைக் கற்றார்க்கு-பகவத் குண அனுசந்தானத்தால் ஒரு விக்ருதி
பிறவாமை யாகிற மஹா பாபத்தை இது தானே நிச்சேஷமாகப் போக்கும் என்கிறார் –

தீர்ந்த அடியவர் தம்மைத்
திருத்திப் பணிகொள்ள வல்ல
ஆர்த்த புகழ்அச் சுதனை
அமரர் பிரானைஎம் மானை
வாய்ந்த வளவயல் சூழ்தண்
வளம் குரு கூர்ச்சட கோபன்
நேர்ந்த ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்தும்
அரு வினை நீறு செய்யுமே.–3-5-11-

தீர்ந்த அடியவர் தம்மைத்-இத்யாதி –
எம்பெருமானையே ப்ராப்யமும் பிராப்பகமும் என்று அத்யவசித்து இருக்கும் ஆஸ்ரிதரை நிரஸ்த ஸமஸ்த பிரதிபந்தகராக்கி
அடிமை செய்வித்துத் கொள்ளும் மிக்கு இருந்துள்ள புகழை உடையவனாய் அவர்களோடு நித்ய சம்லிஸ்ஷடன் ஆனவனை –
அமரர் பிரானைஎம் மானை-
தான் ஒருவன் உளன் என்று அறியாத என்னை அயர்வறும் அமரர்களோடு ஓக்க அடிமை கொண்டவனை –
வாய்ந்த வளவயல் சூழ்தண்-வளம் குரு கூர்ச்சட கோபன்-
வாய்ந்த திருநகரியை உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த ஆயிரம் திருவாய் மொழியிலும் இத் திருவாய் மொழி –

——————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-5–

August 23, 2016

கீழ் தமக்கு உண்டான பகவத் அனுபவ ப்ரீதி ஹர்ஷத்தாலே கழித்து -அதுக்கு தூரஸ்தரானாரை இகந்து அதுக்கு கூட்டாரானாரை கொண்டாடுகிறார்
முந்நீர் ஞாலத்தில் இவருக்கு உண்டான சோகம் நமக்கு நிலமாகில் யாய்த்து இந்த ஹர்ஷம் நமக்கு நிலமாவது
-வீத ராகராய் இருப்பார்க்கு சோக ஹர்ஷங்களும் தத் ப்ரயுக்தமான ராக த்வேஷங்களும் சாஸ்திரங்களில் நிஷேதியா நிற்க
சாத்விக அக்ரேஸரான இவர்க்கு இவை கூடின படி எங்கனே என்னில் –
விஷயத் செருக்கால் வந்த ஹர்ஷமும் தத் அபாவத்தில் பிறக்கும் சோகமும் தத் ப்ரயுக்தமான ராக த்வேஷமும் யாயிற்று சாஸ்திரங்களில் நிஷேதித்தது –
பகவத் அனுபவத்தால் வந்த ஹர்ஷமும் அதுக்கு தூரஸ்தரை நிந்திக்கையும் -இவ்வனுபவத்துக்கு கூட்டானாரை கொண்டாடுகையும் சாஸ்த்ர சித்தம் –
இது தான் முக்தர் பக்கலிலும்-சர்வ சம்சய நிர்முக்தோ நாரதஸ் சர்வதர்மவித்-என்கிற ஸ்ரீ நாரத பகவான் பக்கலிலும்
மது வனம் அழித்த திருவடி முதலான முதலிகள் பக்கலிலும் காணலாம்
இவரும் பகவத் அனுபவ பலாத்க்ருதராய் அஞ்ஞரையும் விஷய பிரவணரையும் பகவத் சம்பந்தம் இன்றிக்கே சிஷ்ட அபிமானிகள் ஆனாரையும்
பரபரக்கு அற்று அவிசேஷஞ்ஞானரையும் -எம்பெருமானை ஆஸ்ரயித்து பிரயோஜனாந்தர பரரானாரையும் ராக்ஷஸ ப்ரக்ருதிகளையும்
ஆஸூர ப்ரக்ருதிகளையும் நிந்தித்து பகவத் குண பிரஸ்தாவத்திலே விக்ருதராய் இருக்குமவர்களைக் கொண்டாடுகிறார் –

—————————————————————————————————————-

ஆனைக்கு உதவின நீர்மையை அனுசந்தித்து ஈடுபடாதே அவிகிருதரராய் இருப்பார் வியர்த்த ஜன்மாக்கள் என்கிறார் –

மொய்ம்மாம் பூம்பொழிற் பொய்கை
முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற
கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த
கார்முகில் போல்வண்ணன் கண்ணன்
எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி
எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்
தம்மால் கருமம் என்? சொல்லீர்,
தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே!–3-5-1-

மொய்ம்மாம் பூம்பொழிற்-
செறிந்து பரந்து தர்ச நீயமான பொழில் என்னுதல் -செறிந்து பூத்த மாம் பொழில் என்னுதல்
மா பொழில் -மொய் பூம் பொய்கை-
மாம் பொழிலையும் செறிந்த பூவையும் உடைய பொய்கை என்னுதல் –
நெடு நாள் பூத் தேடி விடாய்த்த ஆனைக்கு விடாய் கெடுகைக்கு உடல் ஆகையால் பொய்கையோபாதி சோலையும் உத்தேசியமாய் இருக்கிறது இவருக்கு
பொய்கை முதலைச் சிறைப்பட்டு-
வெளி நிலம் அல்லாமையாலே யானைக்கு நிலம் அன்றிக்கே முதலைக்கு நிலம் ஆகையால் சிராய்ப்பு பட்டதாய்த்து –
முதலைச் சிறைப்பட்டு-
ஷூ தர ஜந்துவின் கையிலே அகப்பட்டது -ஸிம்ஹம் அன்று -சஜாதீயமான யானை என்று -புலி என்று
நின்ற-
திவ்யம் வர்ஷ சகஸ்ரகம் -என்று நெடு நாள் செல்லுகை -வியாபார ஸூ ன்யமாய் நின்ற என்றுமாம் –
கைம்மா-
எல்லாவற்றையும் கையாலே தள்ளிப் பொகடவற்று -என்னுதல் –
துதிக்கை ஒழிய முழுத்தும் படி முதலையின் கையிலே அகப்பட்டு வியாபாரிக்க மாட்டாதே நின்று என்னுதல் -முழு வலி முதலை இ றே
அருள் செய்த
அதன் கையில் பூவை செவ்வி அழியாத படி திருவடிகளில் இடுவித்துக் கொண்டு அத்தை ஆசுவாசிப்பித்த படி
கார்முகில் போல்வண்ணன் கண்ணன்
அதன் விடாய் கெடும் படியான சிரமஹரமான வடிவும் ஸுலப்யமும் –
ஆனையின் நோவாற்ற வந்த விசல்ய கரணியும் சந்தான கரணியும் யாயிற்று இவை
எம்மானைச்
அவன் வந்த போதே ஆனையின் சிறை போயிற்று -அந்நீர்மையில் இவர் சிறை பட்டார்
தன் மேன்மை பாராதே ஒரு திர்யக்க்குக்கு உதவுவதே என்று தாம் எழுதிக் கொடுக்கிறார்
சொல்லிப் பாடி-எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்-
அந்நீர்மையை வாயாலே பேசி -ப்ரீதி பிரேரித்தராய் பாடி இருந்த இடத்திலே இருக்க மாட்டாதே எழுந்து இருந்து தரையிலே கால் பாவாதே
சாசம்ப்ரம ந்ருத்தம் பண்ணாதவர்கள்
நமக்கு ஒரு ஆபத்து வந்தால் இருந்த இடத்தில் இராதே விக்ருதனாம் போதும் அவனே வேணும் –
அவன் நூறாயிரம் செய்தாலும் அவிகிருதராம் போதும் நாமே வேணும் என்று பட்டர் அருளிச் செய்வார்
தம்மால் கருமம் என்?
தங்கள் ஸத்பாவத்தால் இஹ லோக பர லோகங்களில் கொண்ட பிரயோஜனம் என்
தங்கள் கருத்தால் கண்ட பிரயோஜனம் என்
சொல்லீர்,-தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே!–
சதுஸ் சஹார பர்யந்த பூமியில் உள்ள நீங்கள் சொல்லி கோளே
இப்பூமியில் பிறந்தது பகவத் அனுபவத்துக்காக என்கை
ப்ரஹ்ம தேசத்தில் அப்பன் பிள்ளையோடு திருவாயமொழி கேட்ட போதை வார்த்தை நினைப்பது –

———————————————————————————————

தங்களுக்கு இடர் உண்டு என்றும் அறியாத சம்சாரிகளுடைய விரோதியைப் போக்கும் நீர்மையிலே
அகப்படாதார் மஹா பாபம் அபிபவிக்க பிறக்கிறவர்கள் என்கிறார் –

தண் கடல் வட்டத்து உள்ளாரைத்
தமக்கு இரையாத் தடிந்து உண்ணும்
திண் கழற்கால் அசுரர்க்குத்
தீங்கு இழைக்கும் திருமாலைப்
பண்கள் தலைக் கொள்ளப் பாடிப்
பறந்தும் குனித்தும் உழலாதார்
மண் கொள் உலகிற் பிறப்பார்
வல்வினை மோத மலைந்தே.–3-5-2-

தண் கடல் வட்டத்து உள்ளாரைத்
துஷ் ப்ரக்ருதிகள் நலிகைக்கு பண்ணும் அபகாரம் ஏக தேச வாஸித்வமான பாந்தவமே உள்ளது
தண் கடல் வட்டத்தில் உண்டு உடுத்து திரியுமதுவே ஹே துவாக –
தே வயம் பயதா ரஷ்யா பவத் விஷய வாஸின -என்று ஈஸ்வரனுக்கு ரஷிக்கைக்கு பற்றாசான அதுவே இவர்களுக்கு நலிகைக்கு பற்றாசு –
தமக்கு இரையாத் தடிந்து உண்ணும்
தங்கள் சரீர போஷணத்துக்கு உடலாக -கொன்று ஜீவிக்கும் –
திண் கழற்கால் அசுரர்க்குத்
திண்ணிய வீரக் கழலை ஹிம்ஸார்த்தமாக காலிலே இட்டு இருக்கும் அ ஸூ ரர்க்கு
ஏதத் வ்ரதம் மம-என்று ரக்ஷகன் தீஷித்து இருக்குமா போலே யாயிற்று இவர்கள் ஹிம்சையில் தீஷித்து இருக்கிற படி –
அவனுக்கு கிருபையால் யாயிற்று இவர்களுக்கு க்ரூர்யமும்
தீங்கு இழைக்கும் திருமாலைப்
மித்ர பாவேந-என்னுமவனும் -பவேயம் சரணம் ஹி வ -என்னுமவளாக இவர்களை முடிக்கும் விரகுகளை எண்ணா நிற்பார்கள்
பண்கள் தலைக் கொள்ளப் பாடிப்
பண்கள் உஜ்ஜவலமாம் படி -என்னுதல் -ஹர்ஷத்தாலே ஒரு பண்ணிலே எல்லாப் பண்ணும் கூடும்படி அடைவு கெடப் பாடி என்னுதல் –
பறந்தும் குனித்தும் உழலாதார்-
தரையிலே கால் பாவாதே ஆடி -இதுவே யாத்ரையாய்த் திரியாதார்
வல்வினை -மலைந்தே.-மோத –மண் கொள் உலகிற் பிறப்பார்-
மஹா பாபம் மேலிட்டு எற்றுகை யாயிற்று பிறவிக்கு பலம் –
பகவத் குணம் கேட்டால் இறுக்கு வாதம் வலித்து-அவிகிருதராய் இருப்பார்கள் –சாதுர்த்திகம் எடுத்து அறையும் போது செய்யலாவது இல்லையே –

————————————————————————————————–

உபகாரம் அறியாத பசுக்களுக்கும் தத் பிராயர்களுக்கும் வந்த ஆபத்தை நீக்கின மஹா குணத்தை அனுசந்தித்து
அவிகிருதரராய் இருக்குமவர்கள் நித்ய சம்சாரிகளாய்ப் போவார்கள் என்கிறார் –

மலையை எடுத்துக் கல் மாரி
காத்துப் பசு நிரை தன்னைத்
தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச்
சொல்லிச் சொல்லி நின்று எப்போதும்
தலையினொடு ஆதனம் தட்டத்
தடு குட்டமாய்ப் பறவாதார்
அலை கொள் நரகத்து அழுந்திக்
கிடந்து உழக்கின்ற வம்பரே.–3-5-3-

மலையை எடுத்துக் கல் மாரி-காத்துப்
இந்திரன் பசிக் கோபத்தால் கல் வர்ஷமாக வர்ஷிக்க -நம்மாலே வந்தது இ றே இது என்று தாம் ரக்ஷகமாக அருளிச் செய்த மலையை எடுத்து ரஷித்த படி –
அவனை அழியச் செய்ய வேண்டும் அபராதம் உண்டாய் இருக்க இயற்றி இல்லாதாரைப் போலே மலையைத் தரித்துக் கொடு நிற்பான் என் என்னில்
அநு கூலனுக்கு காதாசித்கமாக வந்ததாகையாலே அஸூரர்கள் திறத்து செய்யுமத்தை செய்ய ஒண்ணாது என்று இருந்தான் –
நீர் வர்ஷமாகில் கடலை எடுத்து ரக்ஷிக்குமாயிற்று –
பசு நிரை தன்னைத்-தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச்-
உபகாரம் அறியாத பசுக்களுடைய வி நாசத்தை தவிர்த்த மஹா உபகாரகனை
பிரானை -அது தமக்கு உபகரித்தது என்று இருக்கிறார் –
சொல்லிச் சொல்லி-நின்று –
பத்த பரிகரஸ் தேந மோஷாய கமநமபிரதி சக்ருத்துச்சரிதம் யேந ஹரிரித்ய ஷரத்வயம் –என்று ஒரு கால் சொல்லி விடுவது பலார்த்தம் ஆகில் இ றே
எப்போதும்
தலையினொடு ஆதனம் தட்டத்-தடு குட்டமாய்ப் பறவாதார்-
தலை தரையிலே தட்டப் பண்ணும் அங்க விகாரத்தை உடையராய் ஸம்ப்ராந்தர் ஆகாதார் –
அலை கொள் நரகத்து அழுந்திக்-கிடந்து உழக்கின்ற –
துக்கோர்மி பஹு லமான சம்சாரத்திலே புறப்பட விரகு அறியாத க்லேசிக்கிற நம்பர்
வம்பரே.–
எம படர்க்கு அபூர்வவத் ஆதரணீயர் ஆகை –
அப்பாவங்களுக்கு அபூர்வவத் லால நீயராய் இருக்கை
பகவத் குண அனுபவத்தில் அவிகிருதராய் இருக்கும் இருப்பு தானே நரக அனுபவம் என்றுமாம் –
புநரபி-
மலையை -இத்யாதி
ஆஸ்ரிதர் உடைய ஆபத்தில் அரியன செய்து ரக்ஷிக்குமவன்
பசு நிரை இத்யாதி
ரக்ஷணத்துக்கு வேண்டுவது ஆபத்தும் விலக்காமையும்
பிரானை –
தென்றல் தண்ணீர் போலே பரார்த்தமாய் இருக்குமவன்
சொல்லி இத்யாதி
அவாக்ய அநாதர -என்கிறவன் இப்படி விக்ருதனாய் ரக்ஷிக்கிற மஹா குணத்தை அனுசந்தித்து
அவிகிருதரராய் இருக்குமவர்கள் நித்ய சம்சாரிகளாய் போவார்கள் –
அவன் தன்னை தங்களுக்காக ஒக்கினால்-அவனுக்காக தங்களை ஒக்காதார் அவஸ்துக்கள் என்கை
தடு குட்டம் -குணாலை கூத்து –

—————————————————————————————————-

நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக எருது ஏழு அடர்த்த பிரணயித்தவ குணத்துக்கு ஈடு படாதவர்கள்
சாத்விகர் நடுவே என்ன பிரயோஜனத்துக்காக பிறந்தார்கள் -என்கிறார் –

வம்பு அவிழ் கோதை பொருட்டா
மால் விடை ஏழும் அடர்த்த
செம் பவளத்திரள் வாயன்
சிரீதரன் தொல் புகழ் பாடிக்
கும்பிடு நட்டம் இட்டு ஆடிக்
கோகு உகட்டு உண்டு உழலாதார்
தம் பிறப்பால் பயன் என்னே
சாது சனங்க ளிடையே?–3-5-4-

வம்பு அவிழ் கோதை பொருட்டா
வம்பு -பரிமளம் / அவிழ்க்கை -அத்தைப் புறப்பட விடுகை / கோதை -மாலை / பொருட்டா -அவ்வொப்பனை அழகுக்கு தோற்று-தவாஸ்மி-என்றபடி
மால் விடை ஏழும் அடர்த்த
எருதுகளின் பெருமை கணிசிக்க ஒண்ணாதே பிற்காலிக்க வேண்டும் படி இருக்கை –
அவளை அணைக்கையில் த்வரையாலே க்ரமத்தால் அன்றிக்கே ஏழையும் ஒரு காலே ஊட்டியாக நெரித்த படி
செம் பவளத்திரள் வாயன்
இவளை அணைய பெறுகையால் உண்டான ஹர்ஷத்தாலே ஸ்மிதம் பண்ணினான்
எருதுகள் தனக்கு இரை போராமையாலே ஸ்மிதம் என்றுமாம் –
பவளத் திரள் போலே சிவந்து தோற்றின திருப் பவளத்தை உடையவன் –
சிரீதரன்
எருதுகளை நிரசித்து வீர லஷ்மியோடே நின்ற நிலை -பார்த்தாரம் பரிஷஸ்வஜே -என்று அவள் தான் வந்து அணைக்க வேண்டும்படி நின்ற நிலை
தொல் புகழ்
ஸ்வரூப அனுபந்தியான பிரணயித்தவ குணத்தை
பாடிக்
அந்தப்புரத்தில் உள்ளாரைப் போலே பாடி
கும்பிடு நட்டம் இட்டு ஆடிக்
கும்பீடு நட்டம் இட்டுக் கூத்தாடி
கோகு உகட்டு உண்டு உழலாதார்
கோகு -அடைவு கேடு / உதட்டு -தலை மண்டையிட்டு / உண்டு -இதுவே ஜீவனம் ஆகி / உழலாதார்-அதுவே யாத்திரையாக இராதார்
தம் பிறப்பால் பயன் என்னே-சாது சனங்க ளிடையே?–
பகவத் குணங்களில் விக்ருதராய் வர்த்திக்கிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் நடுவே பிறந்த இத்தால் பெற்ற பிரயோஜனம் என் –
திருப்புன்னைக்கீழ் ஒருவர் இருக்குமிடத்திலே நம் முதலிகள் பத்துப்பேர் கூட நெருக்கிக்கொண்டிருக்கச்செய்தே, கிராமணிகள்,
மயிரெழுந்த பிசல்களும் பெரிய வடிவுகளும் மேலே சுற்றின இரட்டைகளுமாய் இடையிலே புகுந்து
நெருக்குமாறு போலேகாண்’ என்று பிள்ளைப்பிள்ளை ஆழ்வான் அருளிச்செய்வர்.–பிள்ளைப்பிள்ளை ஆழ்வான்– கூரத்தாழ்வான் சிஷ்யர்.-

——————————————————————————————

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன அர்த்தமாக திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டனாய் கொண்டு திருவவதாரம் பண்ணின
குணத்தை அனுசந்தித்தால் அவிக்ருதமாய் இருக்குமவர்கள் அவஸ்துக்கள் என்கிறார் –

சாது சனத்தை நலியும்
கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு
ஆதி அம் சோதி உருவை
அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த
வேத முதல்வனைப் பாடி
வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்
ஓதி உணர்ந்தவர் முன்னா
என் சவிப்பார் மனிசரே?–3-5-5-

சாது சனத்தை நலியும்-கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு
சாது ஜனம் என்று நினைக்கிறது ஸ்ரீ வ ஸூ தேவரையும் தேவகி முதலானாரையும்
தான் அவதரிக்க நினைத்த ஸ்தலத்தில் நலிந்து நெடு நாள் சிறை வைத்துப் போந்த கம்சனை நிரசிக்கைக்காக
ஆதி அம் சோதி உருவை-அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த
நித்தியமாய் அப்ராக்ருத தேஜோ ரூபமான திவ்ய விக்ரஹத்தை அங்கே இருக்கிற படியே தன் பக்கலிலே வைத்துக் கொண்டு இங்கே பிறந்த
வேத முதல்வனைப்
இப்படி வேத ப்ரதிபாத்யனானவனை –
அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே –
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம் அதிஷ்ட்யாய சம்பவாமி
ந தஸ்ய ப்ராக்ருதா மூர்த்தி
பாடி
அவதரித்த பிரகாரத்தை ப்ரீதி பிரேரிதனாய் சொல்லி
தஸ்ய தீரா பாரிஜாநந்தி யோனிம்
பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும்
வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்
ஓர் அளவில் நில்லாதே நெடும் தெருவோடு குறும் தெருவோடு வாசியற ஆடாதார் -மிளகு ஆழ்வான் வார்த்தை –
ஓதி உணர்ந்தவர் முன்னா
பரபரக்கற்ற அறிவுடையராக தங்களை நினைத்து இருக்குமவர்கள் ஞான பலம் இல்லாமையால் நிந்தியரில் பிரதம பாவிகள் என்கை –
விதுஷோ அதிக்ரமே தாண்ட பூயஸ்தம்
என் சவிப்பார்
எத்தை ஜெயிப்பது
மனிசரே?–
சாஸ்த்ர அதிகாரிகளும் அல்லர்
ஜெப பயனை அறியாமையால் ஜபமும் நிஷ்பலம்
சாஸ்த்ர ப்ரதிபாத்யனை அறியாமையால் சாஸ்த்ர அதிகார ஜென்மமும் அஸத் சமம் –
ஆன் விடை ஏழு அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லாதார் மானிடர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே –

—————————————————————————————-

ஈஸ்வரன் போக்யதையை அனுசந்தித்தால் விக்ருதர்கள் ஆவார்கள் ஆகில் –
அவர்கள் எல்லா அறிவின் பலமும் கை வந்தவர்கள் என்கிறார் –

மனிசரும் மற்றும் முற்றும் ஆய்
மாயப் பிறவி பிறந்த
தனியன் பிறப்பிலி தன்னைத்
தடங்கடல் சேர்ந்த பிரானைக்
கனியைக் கரும்பின் இன் சாற்றைக்
கட்டியைத் தேனை அமுதை
முனிவு இன்றி ஏத்திக் குனிப்பார்
முழுது உணர் நீர்மையினாரே.–3-5-6-

மனிசரும் மற்றும் முற்றும் ஆய்
மற்றும் -என்கிறது தேவர்களை -/ முற்றும் என்கிறது திர்யக் ஸ்தாவரங்களை -ஸூ ர நர திரச்சாமவதரன்
மாயப் பிறவி பிறந்த
அத்யாச்சர்யமான பிறவி -ஒரு ஹேது இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே ஹேது உடையாருக்கும் அவ்வருகே பிறக்கை
தனியன் –
இவ்வாதாரங்களில் நீர்மைக்கு ஒருவரும் அகப்படாமையால் போம் போது தனியே போம் அத்தனை –
தாஸ்யம் ஐஸ்வர்ய வாதேன ஞானீ நாம் ச கரோம்யஹம் அர்த்த போக்தாச்ச போகா நாம்
பிறப்பிலி தன்னைத்
அநேக அவதாரங்கள் பண்ணின உபகாரத்தாலும் ஆஸ்ரிதற்கு ஒன்றும் செய்தானாய் இராது ஒழிகை
தடங்கடல் சேர்ந்த பிரானைக்
அவதரிக்கைக்கு உடலாக அவதார கந்தமான திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற மஹா உபகாரகனை
வெல்லத்தரவில் துயில் அமர்ந்த வித்தினை -என்ன கடவது இ றே
கனியைக் கரும்பின் இன் சாற்றைக்-கட்டியைத் தேனை அமுதை-
அதில் சாய்ந்த போதை அழகை அனுபவிக்கிறார் -கண்ட போதே நுகரலாய் -கோது கழிந்த ரசமாய் –
சர்வதோமுகமான போக்யமாய் ஆயாசிக்க வேண்டாத படி பருகலாம் படியாய் இனிமையே யன்றிக்கே சாவாமைக்கு மருந்துமாய் இருக்கை
முனிவு இன்றி
அவதாரம் ஆகிற மஹா குணத்திலே அநீஸ்வரத்வ தோஷத்தை அனுசந்திக்கிற அ ஸூ யையிலே இழியாதே-
முனிவு என்று முனித்வமாய்அவதாரத்தை அனுசந்தித்து தெளிவு உடையராய் அவிகிருதராகை இன்றிக்கே இருக்கை –
ஏத்திக் குனிப்பார்
வாசிக காயிகமான விக்ருதிகளை உடையராய் இருக்கை –
முழுது உணர் நீர்மையினாரே.–
முழுதும் உணர்ந்த ஸ்வ பாவத்தை உடையார் ஆவார்கள் –
ஒன்றுமே கற்றிலரே யாகிலும் -ஏக விஞ்ஞாநேந சர்வ விஞ்ஞானம் -என்கிறபடியே எல்லாம் அறிந்த பூர்த்தியை உடையவர்கள் –

——————————————————————————–

ஆஸ்ரித பக்ஷபாதம் ஆகிற மஹா குணத்தில் ஈடுபடாதே சரீர போஷண பரராய்த் திரிகிறவர்கள்
வைஷ்ணவர்களுக்கு எதுக்கு உறுப்பாக பிறந்தார்கள் என்கிறார் –

நீர்மை இல் நூற்றுவர் வீய
ஐவர்க்கு அருள்செய்து நின்று
பார் மல்கு சேனை அவித்த
பரஞ் சுடரை நினைந்து ஆடி
நீர் மல்கு கண்ணினர் ஆகி
நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார்
உத்தமர்கட்கு என் செய் வாரே!–3-5-7-

நீர்மை இல் நூற்றுவர் வீய-ஐவர்க்கு அருள்செய்து நின்று-பார் மல்கு சேனை அவித்த-
பந்துக்கள் ஜீவிக்க வேணும் என்று இருக்கும் நீர்மை இல்லாதவர்கள்
-ஒரு முடகுத்தும் கொடோம்-பந்துக்கள் ஜீவிக்கில் ஜீவியோம் -என்றார்கள் இ றே -நிர்க்ருணர் ஆகையால் –
ஆஸூ ர பிரக்ருதிகள் என்று நூற்றுவரும் முடியும் படி பாண்டவர்களுக்கு அருள் செய்து -கிருஷ்ணாஸ்ரயா-என்கிறபடியே
தன் பக்கலிலே ந்யஸ்த பரராய் இ றே அவர்கள் இருப்பது
யேஷா மர்த்தே காங்ஷிதம் ந -என்று இ றே இத்தலையில் நீர்மை இருப்பது
யஸ்ய மந்த்ரீச கோப்தாச-என்று தானே அவர்களுக்கு எல்லாமாய் நின்றபடி
பூமிக்கு பாரமாம்படி மிக்க சேனையை எல்லாம் விளக்கு வைத்தால் போலே அநாயாசேன முடித்த படி
பரஞ் சுடரை நினைந்து ஆடி-நீர் மல்கு கண்ணினர் ஆகி-நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே-ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார்-
சேனா தூளியும்-முட் கோலும் சிறு வாய்க் கயிறுமாய் சாரத்ய வேஷத்தோடே நின்ற அழகை உடையவனை
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக நின்ற இவன் வியாபாரத்தை நினைத்து விக்ருதராய் ஆடி -ஆஹ்லாத சீத நேத்ராம்பு -என்று
ஆனந்த ஸ்ருவை இட்டு நிரூபிக்க வேண்டும்படி அகவாயும் நெகிழ்ந்து சிதிலராகாதே மாம்சளமாய்
பிசல் பருத்து இருக்கும் படி சரீர போஷண பரராய் இருக்கிறவர்கள் –
உத்தமர்கட்கு என் செய் வாரே!–
பகவத் குண அனுசந்தானத்தாலே வார்ந்து வடிந்த சரீரங்களை உடைய வைஷ்ணவர்களுக்கு
போதயந்த பரஸ்பரம் பண்ணுகைக்கு உறுப்பு ஆகிறார்களோ
வைஷ்ணவர்களுக்கு உறுப்பாம் அதுவே ஜன்மத்துக்கு பிரயோஜனம் என்கிறார்
-ஈஸ்வரன் தன்னையும் தன் விபூதியையும் ததீயா சேஷம் ஆக்கி இ றே வைப்பது-

———————————————————————————

திருவேங்கடமுடையானுடைய நீர்மைக்கு ஈடுபடுமவர்களை கொண்டாடுகைக்கு நாம் யார் –
நித்ய ஸூ ரிகள் அன்றோ அவர்களைக் கொண்டாடுமவர் -என்கிறார்

வார் புனல் அம் தண் அருவி
வட திரு வேங்கடத்து எந்தை
பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றிப்
பித்தர் என்றே பிறர் கூற
ஊர் பல புக்கும் புகாதும்
உலோகர் சிரிக்க நின்று ஆடி
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார்
அமரர் தொழப்படுவாரே.–3-5-8-

வார் புனல் அம் தண் அருவி-வட திரு வேங்கடத்து எந்தை-
வீழா நின்ற புனலை உடைத்தாய் தர்ச நீயமாய் சிரமஹரமான திரு அருவியை உடைத்தாய் வடக்கே யான திருமலையில்
நின்று அருளி என்னை அடிமை கொண்ட திருவேங்கடமுடையானுடைய
பேர் பல சொல்லிப்
விபூதி விஷயமாகவும் ஸ்வரூப ரூப குண விஷயமாகவும் தாம் புகழு நல் ஒருவனில் -அனுபவித்தவற்றை நினைக்கிறார் –
பிதற்றிப்
அக்ரமமாகவும் சொல்லி
பித்தர் என்றே பிறர் கூற
பூமி என்கோ எண்ணா -கண்ணனை க் கூவுமாறே -என்னா நின்றார் -வ்யாஹதமாய் இரா நின்றதீ -பிராந்தரோ -என்று
என்னைச் சொல்லுமா போலே தங்களையும் கண்டார் கண்ட இடத்தே சொல்லும் படி –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் அங்கீகாரத்தில் காட்டிலும் அவைஷ்ணவர் நிந்தையே உத்தேச்யம் என்று இருக்கிறார்
மிளகு ஆழ்வான் அகரம் பெற போன இடத்தில் வார்த்தை
பேயரே எனக்கு யாவரும் -இத்யாதி
ஊர் பல புக்கும் புகாதும்-உலோகர் சிரிக்க நின்று ஆடி-
மனுஷ்ய சந்நிதத்தோடு அ சந்நிதத்தோடு வாசி அற -விசேஷஞ்ஞர் உள்ள இடத்தோடு இல்லாத இடத்தோடே வாசி அற
லௌகீகர் சிரிக்க அதுவே தளமாக நின்று ஆட
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார்
அபி நிவேசம் மிக்கு விக்ருதரமாவார்கள்
அமரர் தொழப்படுவாரே.–
பகவத் அனுபவத்தால் களித்து-அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் -என்னுமவர்களாலே கொண்டாடப் படுவார்கள்

————————————————————————————-

சீலாதி குண விசிஷ்டனான இவனை விட்டு ஆத்மமாத்ரத்தையே விரும்புகிற கேவலரை நிந்தித்து மற்று உள்ளார் எல்லாரும்
பிரேம பரவசராய் பகவத் குணங்களை அனுபவிக்கும் இதுவே புருஷார்த்தம் என்கிறார் –

அமரர் தொழப் படுவானை
அனைத்து உலகுக்கும் பிரானை
அமர மனத்தினுள் யோகு
புணர்ந்து அவன் தன்னோடு ஒன்றாக
அமரத் துணிய வல்லார்கள்
ஒழிய அல்லாதவர் எல்லாம்
அமர நினைந்து எழுந்து ஆடி
அலற்றுவதே கருமமே .–3-5-9-

அமரர் தொழப் படுவானை-
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கும் அவ்வருகான பெருமையை உடையவனை
அனைத்து உலகுக்கும் பிரானை-
நித்ய விபூதியோடு லீலா விபூதியோடு வாசி யற சர்வ லோகேஸ்வரனை
அமர மனத்தினுள் யோகு-புணர்ந்து
அவனை நெஞ்சிலே உற்று இருக்கும் படி யோக அப்பியாசம் பண்ணி
அவன் தன்னோடு ஒன்றாக-அமரத் துணிய வல்லார்கள்-ஒழிய
சரம தசையில் அவனோடே சாம்யத்தை பிராபிக்க வேணும் என்று ஆத்ம மாத்ரத்தையே விரும்பும் சாஹசிகரை ஒழிய –
சாம்யம் ஆகிறது சுத்தி யோகத்தால் வந்த சாம்யம் –
ஒன்றாக வென்று சாம்யத்தை சொன்னபடி என் என்னில் –
பஜத்யேகத்வ மாஸ்த்தித-என்று அருளிச் செய்ய -சாம்யேன மது ஸூதன -என்று அநு பாஷித்தான் இ றே
அங்கண் இன்றிக்கே இது தான் வி லக்ஷண அதிகாரிகளை சொல்லிற்றாய் -அல்லாதவர் என்று அத்தனை அளவன்றிக்கே இருக்கிற
யாத்ருச தாத்ருஸரை இங்கனே செய்யுங்கோள் என்றது ஆனாலோ என்னில்
ஓதி உணர்ந்தவர் என்று -வி லஷணரையும் நிந்தித்து -முழுது உணர் நீர்மையினார்-என்று ஒன்றும் கற்றிலர்களே யாகிலும்
விக்ருதியை உடையார் சர்வஞ்ஞர் என்றும் கொண்டாடிப் போருகிற பிரகரணம் ஆகையால் அங்கண் ஆக ஒண்ணாதே
அல்லாதவர் எல்லாம்
கைவல்யத்தில் அகப்படாதே பகவத் குண ஜிதரானார் எல்லாரும்
அமர நினைந்து –
பகவத் குணங்களை நெஞ்சிலே உற்று இருக்கும் படி ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக அநு சந்தித்து
எழுந்து ஆடி அலற்றுவதே கருமம்மே.–
கிளர்ந்து ஆடி -அக்ரமமாகச் சொல்லுவதே பிரயோஜனம் –

————————————————————————————-

கேவலரை நிந்தித்தார் கீழில் பாட்டில் -இதில் அநந்ய பிரயோஜனர் எல்லாம் பகவத் குணங்களை
பக்தி பாரவஸ்யத்தாலே அக்ரமமாக பேசுங்கோள் -என்கிறார்

கருமமும் கரும பலனும்
ஆகிய காரணன் தன்னைத்
திரு மணி வண்ணனைச் செங்கண்
மாலினைத் தேவ பிரானை
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து
உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடிப்
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து
பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே.–3-5-10-

கருமமும் கரும பலனும்-ஆகிய –
புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களுக்கும் நியந்தாவாய் -கர்ம பலன்களும் நியந்தாவாய்
காரணன் தன்னைத்-
காரணந்து த்யேய-என்கிறபடியே ஸமாச்ரயணீயன் ஆனவனை
திரு மணி வண்ணனைச்
உபாசிப்பார்க்கு சுபாஸ்ரயமான வடிவை உடையவனை –
-திரு என்று காந்தி -காந்தியை உடைத்தான நீல மணி போலே இருக்கிற நிறத்தை உடையவனை
செங்கண்-மாலினைத் –
ஸமாச்ரயணீயன் புண்டரீகாக்ஷன் இ றே
தேவ பிரானை
இவ்வடிவு அழகையும் கண் அழகையும் நித்ய ஸூ ரிகளை அனுபவிப்பிக்குமா போலே என்னையும் அனுபவிப்பித்தனே –
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து-உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடிப்-பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து-பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே.-
ஒருபடிப்பட நெஞ்சிலே வைத்து -அநந்ய ப்ரயோஜனராய் ஹ்ருதயத்தில் வைக்கை-
ஒரு பலத்துக்காக அன்றிக்கே நெஞ்சு சிதிலமாய் ப்ரீதியாலே கிளர்ந்து ஆடி அபிமாநக்ருத்யமான பெருமையையும் நின்றார் எதிரே
விக்ருதராக ஒண்ணாது என்கிற லஜ்ஜையையும் இத்தைத் தாழ்வாக நினைக்கும் மதி கேட்டையும் தவிர்ந்து அக்ரமமாக ஏத்துங்கோள்-
புகழு நல் ஒருவனில் விபூதியாக ததீயத்வ ஆகாரேண உத்தேச்யமாக அநு சந்தித்தார்
இங்கு சிலரை நிந்தித்து சிலரை கொண்டாடினார் –
இத்தால் சொல்லிற்று யாய்த்து -அவன் சர்வ சேஷி யாகையாலே சர்வமும் ததீயமாக தோற்ற கடவது
அந்த சேஷித்வத்தை குறைவற அனுசந்தித்தார் அங்கு
தம்முடைய சேஷத்வத்தை அனுசந்தித்தவாறே அஞ்ஞர் புறம்பாய் பகவத் குண ஜிதர் உள்ளாராய்த் தோற்றிற்று-
அந்த சேஷத்வத்தை குறைவற அனுசந்தித்தார் இங்கு –

——————————————————————————————

நிகமத்தில் இத் திருவாய் மொழியைக் கற்றார்க்கு-பகவத் குண அனுசந்தானத்தால் ஒரு விக்ருதி
பிறவாமை யாகிற மஹா பாபத்தை இது தானே நிச்சேஷமாகப் போக்கும் என்கிறார் –

தீர்ந்த அடியவர் தம்மைத்
திருத்திப் பணிகொள்ள வல்ல
ஆர்த்த புகழ்அச் சுதனை
அமரர் பிரானைஎம் மானை
வாய்ந்த வளவயல் சூழ்தண்
வளம் குரு கூர்ச்சட கோபன்
நேர்ந்த ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்தும்
அரு வினை நீறு செய்யுமே.–3-5-11-

தீர்ந்த அடியவர் தம்மைத்-திருத்திப் பணிகொள்ள வல்ல-
அவனே ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும் என்று அத்யாவசித்த ஆஸ்ரிதரை பிரதிபந்தகங்களைப் போக்கி அடிமை கொள்ளும் சக்தியை உடையவன் –
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று இருப்பாரை-க்ரியதாம் இதி மாம் வத-என்று அடிமை கொள்ளும் என்றுமாம்
ஆர்த்த புகழ்அச் சுதனை
மிக்க புகழ் -அடிமையில் நழுவ விட்டுக் கொடாதவனை
அமரர் பிரானைஎம் மானை
நித்ய ஸூ ரிகளை கொள்ளும் அடிமையை ஆசா லேசம் இல்லாத என்ன கொண்டு அருளினவனை
வாய்ந்த
கிட்டின -பகவத் குணங்களில் அவிக்ருதரை நிந்தித்து விக்ருதரைக் கொண்டாடும்படி தாம் இவ்விஷயத்தில் உள்புகுந்த படி
வளவயல் சூழ்தண்-வளம் குரு கூர்ச்சட கோபன்
வயலுக்கும் நகரத்துக்கும் சொல்லும் சிறப்பு எல்லாம் உண்டாய் இருக்கை –
நேர்ந்த
சொன்ன
ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்தும்-
அரு வினை நீறு செய்யுமே.–
பகவத் குணங்களை கேட்டால் அவிகிருதரராய் இருக்கைக்கு அடியாகிற மஹா பாபத்தை போக்கும் –

————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -3-4–

August 22, 2016

தாம் முன்பு பிரார்த்தித்த அடிமை கொள்ளுகைக்காக எம்பெருமான் தன்னுடைய சர்வாத்ம பாவத்தை காட்டி அருளக் கண்டு
ஸம்ப்ராந்தரான ஆழ்வார் பூதங்களையும் பவ்திகங்களையும்-விளக்குகளில் உஜ்ஜ்வல பதார்த்தங்களையும் ரஸ்யமான பதார்த்தங்களையும்
செவிக்கு இனிய காநாதிகளையும் மோஷாதி புருஷார்த்தங்களையும் ஜகத்துக்கு பிரதானரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளையும்
ஜகத்துக்கு எல்லாம் காரணமான ப்ரக்ருதி புருஷர்களை விபூதியாக உடையனாய் அந்த சரீர பூதமான விபூதியில்
ஆத்ம தயா வியாபித்து ததகத தோஷை ரசம்ஸ்ப்ருஷ்டனான மாத்திரம் அன்றிக்கே
இவ்விபூதி யோகத்தால் தன்னுடைய அசாதாரண மான திரு மேனியால் பெறும் ஏற்றத்தையும் உடையனாய்
ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்துள்ள எம்பெருமானை அனுசந்தித்து பகவத் குண அனுசந்தானம் பண்ணினால்
-கால் ஆளும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் என்னும் கணக்கால் காயிகமான அடிமையில் ஷமர் இல்லாமையாலும்
கோவை வாயாளில் படியே எம்பெருமான் இவர் தாம் பேசின பேச்சை எல்லா அடிமையுமாக கொள்ளுவான் ஒருவன் ஆகையாலும்
விபூதி வாசகமான சப்தம் விபூதி முகத்தால் அவனுக்கு பிரதிபாதகம் ஆகையாலும்
அவற்றைச் சொல்லும் சொல்லாலே இவனைச் சொல்லி வாசகமான அடிமையில் பிரவ்ருத்தர் ஆகிறார் –

——————————————————————————————————————————-

முதல் பாட்டில் இது திருவாய் மொழியில் சொல்லுகிற அர்த்தத்தை சங்க்ரஹேண அருளிச் செய்கிறார் –

புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ!
பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
திகழும் தண் பரவை என்கோ
தீ என்கோ! வாயு என்கோ!
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ!
நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ!
கண்ணனைக் கூவு மாறே.—————–3-4-1—

புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ!
சுருதி ஸ்ம்ருதி யாதிகளால் புகழப் பட்ட நன்மையை உடையனான அத்விதீய புருஷன் என்பேனோ
பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
ஒப்பில்லாத க்ஷமாதி குணங்களை உடைய பூமி என்பேனோ
திகழும் தண் பரவை என்கோ-தீ என்கோ! வாயு என்கோ!-நிகழும் ஆகாசம் என்கோ!-
ஸ்வ வ்யதிரிக்த பூத சதுஷ்ட்யம் ஸம்ஹ்ருதம் ஆனாலும் சில நாள் வர்த்திக்கும் ஆகாசம் என்பேனோ –
நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
மிக்க ஒளியை உடைய சந்த்ர சூ ர்யர்கள் என்பேனோ
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ!-கண்ணனைக் கூவு மாறே.————
ஓன்று ஒழியாமே இப்பதார்த்தங்கள் எல்லாம் என்பேனோ –

————————————————————————————————

பூதங்களினுடைய கார்யமான பதார்த்தங்களையும் அடைவே பேசி அவற்றை விபூதியாக உடையனான தன்மையை அருளிச் செய்கிறார் –

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன்,
குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ!
விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ!
ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான்
பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2-

நாவியல் கலைகள் என்கோ!-
நாவினால் இயற்றப் படா நின்றுள்ள வாயு கார்யமான வித்யைகள் என்பேனோ –
வித்யைகளுக்கு வாயு கார்யத்வம் ஆவது -வித்யா ரூப சப்த உச்சாரணம் -வாயு ஜன்ய பிரயத்தன கார்யம்
ஞான நல் ஆவி என்கோ!
ஆவி என்று லக்ஷணையாலே சரீரத்தை சொல்லுகிறது –
ஞானத்துக்கு சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது –

————————————————————————————————

இந்த விபூதி யோகம் அவனுடைய அப்ராக்ருதமாய் திவ்ய பூஷணாதி களாலே அலங்க்ருதமான திருமேனியோடு ஓக்க தகுதியாய்
இருக்கும் என்னும் இடம் தோற்றுகைக்காக விபூதி கதனத்தின் நடுவே அவனுடைய திரு மேனியின் அழகைப் பேசுகிறார் –

பங்கயக் கண்ணன் என்கோ!
பவளச் செவ் வாயன் என்கோ!
அங் கதிர் அடியன் என்கோ!
அஞ்சன வண்ணன் என்கோ!
செங் கதிர் முடியன் என்கோ!
திரு மறு மார்பன் என்கோ!
சங்கு சக்கரத்தின் என்கோ
சாதி மாணிக்கத்தையே!–3-4-3-

மற்றைப் பாட்டுக்களிலும் அவனுடைய அசாதாரணமான படியை பேசின இடங்களுக்கும் இதுவே பிரயோஜனம்
கதிர் -என்று ஒளி
சாதி மாணிக்கம் என்கிறது -நிர்த்தோஷமாய்-சகஜமான அழகை உடையவன் என்கை –

————————————————————————————————–

தேஜோ விசிஷ்டமான மாணிக்யாதி பதார்த்தங்களை விபூதியாக உடையனான படியைப் பேசுகிறார் –

சாதி மாணிக்கம் என்கோ!
சவி கொள் பொன் முத்தம் என்கோ!
சாதி நல் வயிரம் என்கோ!
தவிவு இல் சீர் விளக்கம் என்கோ!
ஆதி அம் சோதி என்கோ!
ஆதி அம் புருடன் என்கோ!
ஆதும் இல் காலத்து எந்தை
அச்சுதன் அமலனையே.–3-4-4-

சாதி மாணிக்கம் என்கோ!
ஆகரத்தில் பிறந்த மாணிக்கம் என்பேனோ
சவி கொள் பொன் முத்தம் என்கோ!
நிறைந்த ஒளியை உடைய பொன் என்பேனோ -நீர்மையை உடைத்த முத்தம் என்பேனோ –
சாதி நல் வயிரம் என்கோ!-
தவிவு இல் சீர் விளக்கம் என்கோ!
விச்சேதியாத அழகை உடைய பிரகாசம் என்பேனோ
ஆதி அம் சோதி என்கோ!
வி லக்ஷண தேஜோ ரூபமான திரு நாட்டிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற இருப்பு –
ஆதி அம் புருடன் என்கோ!
ஆதும் இல் காலத்து எந்தை-அச்சுதன் அமலனையே.–
எனக்கு ஒரு துணை இல்லாத காலம் நிர்ஹேதுகமாக அடிமை கொண்டு என்னை மங்காத படி காத்தவன் –

———————————————————————————————————

ரஸ வஸ்துக்கள் எல்லாம் அவனுக்கு விபூதி என்கிறார் –

அச்சுதன் அமலன் என்கோ!
அடியவர் வினை கெடுக்கும்
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ!
நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ!
அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ!
கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–3-4-5—

நித்ய விபூதியோடே கூடி இருக்கும் இருப்புக்கு ஒரு நாளும் ஓர் அழிவு இல்லாதானாய் -தன் பக்கல் ஆச்ரயண லேசம் உடையாரை
உபேக்ஷிக்கை யாகிற தோஷம் இன்றிக்கே அவர்களை அங்கீ கரிக்கும் ஸ்வ பாவன் என்பேனோ –
நச்சப்படும் மஹா ஒளஷதம்
கீழ் சொன்ன அமுதம் போலே இருந்த சுவை
நெய்ச்சுவை என்பேனோ மது என்பேனோ –

————————————————————————————————-

வேதம் தொடக்கமான இயலும் இசையுமான சப்த ராசியை விபூதியாக உடையனாய் இருக்கிற படியை பேசுகிறார் –

பால் என்கோ! நான்கு வேதப்
பயன் என்கோ! சமய நீதி
நூல் என்கோ! நுடங்கு கேள்வி
இசை என்கோ! இவற்றுள் நல்ல
மேல் என்கோ! வினையின் மிக்க
பயன் என்கோ! கண்ணன் என்கோ!
மால் என்கோ! மாயன் என்கோ
வானவர் ஆதி யையே.–3-4-6-

பிரமாண ஜாதத்தில் சார பூதமான வேதம் நாலும் என்பேனோ
வைதிக சமயத்துக்கு உப ப்ரும்ஹணமான சாஸ்திரங்கள் என்பேனோ
ஸ்ரவண மாத்திரத்திலே ஈடுபடுத்த வல்ல இசை என்பேனோ
இவற்றிலும் அற விலக்ஷண பாக்ய தமம் என்பேனோ
சாதன ரூபமான யத்னத்தின் அளவன்றிக்கே அதிமாத்ரமான பல ரூபம் என்பேனோ
வானவர் என்பது ப்ரஹ்மாதிகளை –

—————————————————————————————————–

ஐஸ்வர்யாதி புருஷார்த்தங்கள் எல்லாவற்றையும் விபூதியாய் உடையனாய் இருக்கிற படியை பேசுகிறார் –

வானவர் ஆதி என்கோ!
வானவர் தெய்வம் என்கோ!
வானவர் போகம் என்கோ!
வானவர் முற்றும் என்கோ!
ஊனம்இல் செல்வம் என்கோ!
ஊனம்இல் சுவர்க்கம் என்கோ!
ஊனம்இல் மோக்கம் என்கோ
ஒளிமணி வண்ண னையே!–3-4-7-

அயர்வறும் அமரர்களுக்கு ஸ்வரூப ஸ்தித் யாதிகளும் மற்றும் உள்ளன வெல்லாம் என்பேனோ –
பரி பூர்ணமான மோஷாதி புருஷார்த்தம் என்பேனோ –
வி லக்ஷணமான அழகை உடையவனை –

—————————————————————————————————

ஜகத் பிரதானரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளை விபூதியாக உடையானுடைய படியை பேசுகிறார் –

ஒளி மணி வண்ணன் என்கோ!
ஒருவன் என்று ஏத்த நின்ற
நளிர் மதிச் சடையன் என்கோ!
நான் முகக் கடவுள் என்கோ!
அளி மகிழ்ந்து உலகம் எல்லாம்
படைத்து அவை ஏத்த நின்ற
களி மலர்த் துளவன் எம்மான்
கண்ணனை மாயனையே.–3-4-8-

ஒருவன் என்று ஏத்த நின்ற-நளிர் மதிச் சடையன் என்கோ!
பிரதானம் என்று ஏத்துகைக்கு பாத்தம் உண்டாய் நின்ற ருத்ரன் என்பேனோ -நளிர் மதி -குளிர்ந்த சந்திரன்
நான் முகக் கடவுள் என்கோ!-
சதுர்முகனான தேவம் என்பேனோ
அளி மகிழ்ந்து-கிருபையை உகந்து/ களி -என்று தேன்

——————————————————————————————————-

அவனுடைய விபூதி விஸ்தாரங்கள் தனித்தனியே பேச முடியாது -கார்ய காரண ரூபமான சேதன அசேதனங்கள் அடைய
அவனுக்கு விபூதி என்று ப்ரயோஜகத்தாலே சொல்லலாம் அத்தனை என்கிறார்-

கண்ணனை மாயன் றன்னைக்
கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட
அண்ணலை அச்சு தன்னை
அனந்தனை அனந்தன் றன்மேல்
நண்ணி நன்கு உறைகின்றானை
ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த மாலை
எண்ணுமாறு அறிய மாட்டேன்
யாவையும் எவரும் தானே.–3-4-9-

ஷூத்ர புருஷார்த்தத்தை இரந்தார்கள் என்று பாராதே தானே ஆயாசித்து அவர்களுடைய ப்ரயோஜனங்களை
முடித்துக் கொடுத்த பெரியோனை – அச்சுதனை -ஆஸ்ரிதற்கு ஸ்யுதி இல்லாத படி இருக்கிறவனை –

—————————————————————————————————–

சேதன அசேதனங்களுக்கு அந்தராத்மா தயா வியாபித்து நின்றால் தத்கத தோஷை அச்மஸ்ப்ருஷ்டனாய் இருக்கும் –

யாவையும் எவரும் தானாய்
அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும்
சொலப்படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்
ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில்,
அவனையும் கூட லாமே.–3-4-10-

யாவையும் எவரும் தானாய்-அவர் அவர் சமயந் தோறும்-தோய்வு இலன்;
சேதன அசேதனங்களுக்கு அந்தராத்மாவாய் வைத்து அவற்றினுடைய துக்கித்தவ பரிணாம -இத்வாதி வியவஸ்தைகள் ஒன்றிலும் தோய்விலன்
அவரவர் என்று இரண்டுக்கும் உப லக்ஷணம்
புலன் ஐந்துக்கும்-சொலப்படான்;
சஷூராதி கரணங்களுக்கு விஷயமாக சொல்லப் படான்-
உணர்வின் மூர்த்தி;
ஞான ஸ்வரூபன்
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்-ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில்,-அவனையும் கூட லாமே.–
அநாதி காலம் கார்ய காரண உபய ரூபமான ப்ரக்ருதியோடே கலசி இருக்கிற பிரத்யாகாத்மாவுக்கு
பிரக்ருதியினுடைய பரிணாமித்வாதிகள் தட்டாதே இருக்கிறா போலே எம்பெருமானுக்கு இரண்டோடு கலசி
இருந்து வைத்தே அவற்றினுடைய ஸ்வ பாவம் தட்டாதே இருக்கக் கூடும் –

—————————————————————————————————-

நிகமத்தில் இப்பத்தும் கற்றவர்கள் நித்ய கைங்கர்யத்தை பெற்று அயர்வறும் அமரர்களாலே விரும்பப் படுவர் என்கிறார் –

கூடிவண்டு அறையும் தண்தார்க்
கொண்டல்போல் வண்ணன் றன்னை
மாடுஅலர் பொழில் குருகூர்
வண்சட கோபன் சொன்ன
பாடல்ஓர் ஆயி ரத்துள்
இவையும்ஓர் பத்தும் வல்லார்
வீடுஇல போகம் எய்தி
விரும்புவர் அமரர் மொய்த்தே.–3-4-11-

வண்டுகள் எல்லாம் கூடி வந்து அலைக்கும் படியான போக்யதையை உடைத்தான் மாலையையும் வர்ஷூக வலாஹம் போலே
இருக்கிற நிறத்தை உடையவனை
இத் திருவாய் மொழியில் பேசின விபூதி தோளில் தோள் மாலை உடன் நிறத்தோடும் ஓக்க தகுதி என்னும் இடத்தை
நிகமத்திலே சொல்லுகிறது என்று கருத்து –
ஏவம்வித திவ்ய ரூபத்தை உடையனாய்க் கொண்டு என்றும் திரு நாட்டிலே எழுந்து அருளி இருக்கும் என்றும் சொல்லுவர்
அசேஷ தோஷ ப்ரத்ய நீகனாய் ஆஸ்ரிதரோடு நித்ய சம்ச்லேஷ ஸ்வ பாவனாய் ஆச்ரித ஜன ஸமஸ்த துக்காபேநோதன ஸ்வ பாவனாய்
-பரம உதாரனாய் இருக்கும் என்றும் சொல்லுவர் -மாடு -பர்யந்தம் -பாடல் -கானம்

——————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-4–

August 22, 2016

தாம் முன்பு பிரார்த்தித்த அடிமை கொள்ளுகைக்காக எம்பெருமான் தன்னுடைய சர்வாத்ம பாவத்தை காட்டி அருளக் கண்டு
பகவத் குணங்களோ பாதி விபூதியும் ததீயத்வ ஆகாரேண உத்தேச்யம் ஆகையால்
பூதங்களையும் பவ்திகங்களையும்அசாதாரண விக்ரகத்தையும் மாணிக்யாதி ஸ் ப்ருஹணீய பதார்த்தங்களையும் -போக்யமான ரஸ்யமான பதார்த்தங்களையும்
செவிக்கு இனிய காநாதி சப்த ராசிகளையும் மோஷாதி புருஷார்த்தங்களையும் ஜகத்துக்கு பிரதானரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளையும்
ஜகத்துக்கு எல்லாம் காரணமான ப்ரக்ருதி புருஷர்களை விபூதியாக உடையனாய் அந்த சரீர பூதமான விபூதியில் ஆத்ம தயா வியாபித்து
ததகத தோஷை ரசம்ஸ்ப்ருஷ்டனான மாத்திரம் அன்றிக்கே
ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்துள்ள எம்பெருமானை -இவனுக்கு தகுதியாய் இருக்கிற படியையும் அனுசந்தித்து பகவத் குண அனுசந்தானம் பண்ணினால்-
கால் ஆளும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் என்னும் கணக்கால் காயிகமான அடிமையில் ஷமர் இல்லாமையாலும்
கோவை வாயாளில் படியே எம்பெருமான் இவர் தாம் பேசின பேச்சை எல்லா அடிமையுமாக கொள்ளுவான் ஒருவன் ஆகையாலும்
விபூதி வாசகமான சப்தம் விபூதி முகத்தால் அவனுக்கு பிரதிபாதகம் ஆகையாலும்
விபூதி விஷயமான சப்தத்தோடு நாராயணாதி நாமங்களோடு வாசி அற்று இருக்கிற படியால்
அவற்றைச் சொல்லும் சொல்லாலே சர்வ சப்தங்களாலும் அவனைச் சொல்லி –வாசகமான அடிமையில் பிரவ்ருத்தர் ஆகிறார் –

————————————————————————————————————————–

முதல் பாட்டில் இது திருவாய் மொழியில் சொல்லுகிற அர்த்தத்தை சங்க்ரஹேண அருளிச் செய்கிறார் –

புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ!
பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
திகழும் தண் பரவை என்கோ
தீ என்கோ! வாயு என்கோ!
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ!
நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ!
கண்ணனைக் கூவு மாறே.—————–3-4-1—

புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ!
சுருதி ஸ்ம்ருதி யாதிகளால் புகழப் பட்ட நன்மையை உடையனான அத்விதீய புருஷன் என்பேனோ
என்கோ என்கிறது என்பேனோ என்றபடி
பிள்ளான் -சர்வைஸ் சம்ஸ் தூயமாநன் -என்பேனோ என்னும் –
கீழ்ச சொன்ன குண யோகத்தால் வந்த வை லக்ஷண்யத்தோடு ஓக்க விபூதி யோகம் சொல்லுகிறது மேல் –
பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
ஒப்பில்லாத க்ஷமாதி குணங்களை உடைய பூமி என்பேனோ -பொரு-ஒப்பு
திகழும் தண் பரவை என்கோ-தீ என்கோ! வாயு என்கோ!-
காரணத்தவத்தால் வந்த உஜ்ஜ்வல்யத்தையும் குளிர்த்தியையும் உடைத்த ஜல தத்வம் –தத் காரணமாய் ஊர்த்தவ ஜலனமான அக்கினி -தத் காரணமான வாயு –
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ!-
நிகழுகையாவது -வர்த்திக்கை
இதர பூதங்களுக்கு முன்னே ஸ்ருஷ்டமாய் இவை ஸம்ஹ்ருதம் ஆனாலும் சில நாள் நிற்கும் என்னுதல்-
தன்னை ஒழிந்தவை தன்னுள்ளே வர்த்திக்கும் படியாய் இருக்கும் என்னுதல் –
நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
மிக்க ஒளியை உடைய சந்த்ர சூ ர்யர்கள் என்பேனோ –
கார்ய வர்க்கத்துக்கு உப லக்ஷணம்
தாபத்தை ஆற்றுகைக்கும் -நீர்க் களிப்பை அறுக்கைக்கும் உறுப்பான சந்த்ர சூ ர்யர்கள்
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ!-
ஓன்று ஒழியாமே எல்லாம் என்னுதல் -உபாதேய தமமான எல்லாம் என்னுதல் –
கண்ணனைக் கூவு மாறே.-
அர்ஜுனன் -ஹே கிருஷ்ண ஹே யாதவ -என்றத்தோடு -பூமி -என்றத்தோடு வாசி அற்று இருக்கிறது இ றே-

—————————————————————————————————————-

கார்ய வர்க்கத்தை சொல்லுகிறது –

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன்,
குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
மேவு சீர் மாரி என்கோ!
விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
நாவியல் கலைகள் என்கோ!
ஞான நல் ஆவி என்கோ!
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான்
பங்கயக் கண்ண னையே.–3-4-2-

கூவுமாறு அறிய மாட்டேன்,
பக்தி பாரவசியத்தாலே-பாசுரம் இட்டுச் சொல்ல மாட்டேன் என்னுதல் –
இயத்தா ராஹித்யத்தாலே சொல்ல மாட்டேன் என்னுதல் அல்லது அர்த்தங்களில் அவிசதமாய் இருப்பது ஓன்று உண்டாய் சொல்லுகிறார் அல்லர்
குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ!
கீழ்ச் சொன்ன பூமி என்கோ என்கிறதின் காரியமாய் -அதனுடைய காடின்யம் திரண்டால் போலியாய் -பூமிக்கு தாயகமான பர்வதங்கள் என்பேனோ
மேவு சீர் மாரி என்கோ!
திகழும் தண் பரவையினுடைய கார்யம் -வடிவு அழகாலும் குளிர்த்தியாலும் எல்லாராலும் மேவப்படும் ஸ்வபாவத்தை உடைய மேகம் என்பேனோ
இவருக்கு இரண்டு ஒரு காரியமாக இருக்கிறது இ றே திருமேனிக்கு போலியாய் இருக்கையாலே
விளங்கு தாரகைகள் என்கோ!
தீ என்கோ என்கிறதன் கார்யம் –விளக்கத்தை உடைய நக்ஷத்ராதிகள் –
நாவியல் கலைகள் என்கோ!
வாயு என்கோ என்கிறதன் கார்யம் -நாவால் இயற்றப் பட்ட சதுஷ்ஷட்டி கலைகள் –
வாயு கார்யம் -பிரயத்தனம் -பிரயத்தன அபிவியங்கம் இ றே வித்யை -ஆகையால் சொல்லுகிறது –
ஞான நல் ஆவி என்கோ!
நிகழும் ஆகாசம் என்றதன் கார்யம் -ஞானத்துக்கு சாதனமான சப்தம் –ஆவி என்று லக்ஷணையால் சரீரத்தை சொல்லுகிறது
ஞான சரீரம் என்று ஞான சாதனமான சப்தத்தை சொல்லுகிறது
குண வாசி சப்த்தத்தாலே குணியை நினைக்கிறது
நல்லாவி என்று இந்திரியங்களை வியாவ்ருத்திக்கிறது
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான்
பரந்த குணங்களை உடைய கிருஷ்ணன்
பங்கயக் கண்ண னையே.–
தன் கண் அழகால் என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கினவனை –

—————————————————————————————————-

அசாதாரணமான விக்ரகத்தை அனுபவிக்கிறார் -விபூதியின் நடுவே திவ்ய மங்கள விக்கிரகத்தை சொல்லுகிறது –
விபூதியும் திருமேனியோபாதி தகுதியாய் இருக்கும் என்னும் இடம் தோற்றுகைக்காக –

பங்கயக் கண்ணன் என்கோ!
பவளச் செவ் வாயன் என்கோ!
அங் கதிர் அடியன் என்கோ!
அஞ்சன வண்ணன் என்கோ!
செங் கதிர் முடியன் என்கோ!
திரு மறு மார்பன் என்கோ!
சங்கு சக்கரத்தின் என்கோ
சாதி மாணிக்கத்தையே!–3-4-3-

பங்கயக் கண்ணன் என்கோ!
கிட்டினாரோடு முதல் உறவு பண்ணும் கண்
பவளச் செவ் வாயன் என்கோ!
கண் அழகிலே துவக்கு உண்டாரை ஆதரித்து ஸ்மிதம் பண்ணும் போதை திரு அதரத்தின் பழுப்பை அனுபவிக்கிறார் –
அங் கதிர் அடியன் என்கோ!
நோக்குக்கும் முறுவலுக்கும் தோற்றார் விழும் திருவடிகள் –
அஞ்சன வண்ணன் என்கோ!
திருவடிகளில் விழுந்தார்க்கு அநு பாவ்யமாய் -சிரமஹரமாய் ஸூபாஸ்ரயமான வடிவு
செங் கதிர் முடியன் என்கோ!
அனுபவிக்கிற விஷயம் பிராப்தமுமாய் சர்வாதிகமுமாய் இருக்கிற படியை கோள் சொல்லித் தருகிற திரு அபிஷேகம் -செம்மை -அழகு
திரு மறு மார்பன் என்கோ!
அவன் ஸ் வா தந்தர்யத்தைக் கண்டு அகல வேண்டாத படியான லஷ்மீ சம்பந்தத்தை சொல்லுகிறது
திருவையும் மறுவையும் உடைய மார்பை உடையவன்
சங்கு சக்கரத்தின் என்கோ
இவர்கள் சேர்த்திக்கு என் வருகிறதோ என்று பயப்பட வேண்டாத படி ஆழ்வார்களை உடையவனை
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு -என்னா
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு என்னக் கடவது இ றே
சாதி மாணிக்கத்தையே!–
ஆகரத்தில் பிறந்ததாய் பெரு விலையனான ரத்னம் போலே சிலாக்கியமான திரு மேனியை உடையவன்
நிர்த்தோஷமாய் சகஜமான அழகை உடையவன் என்கை –

————————————————————————————————-

தேஜோ விசிஷ்டமான மாணிக்யாதி பதார்த்தங்களை விபூதியாக உடையனான படியைப் பேசுகிறார்
வேதாந்த வ்யுத்பத்தி பிறந்தால் -யத்யத் விபூதிமத் சத்தவம் ஸ்ரீமதூர்ஜ் ஜிதமேவ வா -என்கிறபடியே
ஸ்வ தந்திரம் அன்றிக்கே சகல பதார்த்தங்களும் அவனுக்கு விபூதியாகத் தோற்றுகையாலே அருளிச் செய்கிறார் –

சாதி மாணிக்கம் என்கோ!
சவி கொள் பொன் முத்தம் என்கோ!
சாதி நல் வயிரம் என்கோ!
தவிவு இல் சீர் விளக்கம் என்கோ!
ஆதி அம் சோதி என்கோ!
ஆதி அம் புருடன் என்கோ!
ஆதும் இல் காலத்து எந்தை
அச்சுதன் அமலனையே.–3-4-4-

சாதி மாணிக்கம் என்கோ!
ஆகாசத்தில் பிறந்த மாணிக்கம் என்பேனோ
சவி கொள் பொன் முத்தம் என்கோ!
புகர் விஞ்சின பொன் என்பேனோ -நீர்மை மிக்க முத்து என்பேனோ
சாவி என்று பொன்னிலே யான போது புகராய் -முத்திலே ஆனபோது நீர்மையாய் கடவது –
சாதி நல் வயிரம் என்கோ!
ஆகரத்தில் பிறந்த நன்றான வைரம்
தவிவு இல் சீர் விளக்கம் என்கோ!
விச்சேதம் இல்லாத நன்றான விளக்கம் என்பேனோ –
விளக்கம் என்று அந்த தீபத்தின் உடைய பிரகாச அம்சத்தை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
ஆதி அம் சோதி என்கோ!
ஜகத் காரணமாய் நிரவதிக தேஜோ ரூபமான பரமபதம் –
காரியாணாம் காரணம் பூர்வம் -அத்யாக்கா நல தீபம் –
ஸ்ரீ கௌஸ்துபத்தைப் பற்றி ஜீவ சமஷ்டியும்-ஸ்ரீ வத்ஸத்தைப் பற்றி அசேதனமும் கிடைக்கும் என்கிற
அஸ்திர பூஷண அத்யாய க்ரமத்தாலே திருமேனியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
ஆதி அம் புருடன் என்கோ!
சர்வ காரணமாய் அத்தேசத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கிற புருஷோத்தமன்
ஆதும் இல் காலத்து எந்தை
எனக்கு ஒரு துணை அல்லாத சம்சார அவஸ்தையில் தன்னோடே உண்டான சம்பந்தத்தை அறிவித்தவன்
அச்சுதன் அமலனையே.
என்னை நழுவ விடாதவன்
இந்தச் செயல் ஒரு பிரயோஜனத்துக்காக அன்றிக்கே தன் பேறாகச் செய்தவன்
அன்றிக்கே பிரளய காலத்தில் தன் ஸ்வாமித்வ ப்ராப்தியாலே இவை நழுவாமே தன் மேல் ஏறிட்டுக் கொண்டு நின்று
தத்கத தோஷை அச்மஸ்ப்ருஷ்டனாய் நிற்கிறவன் என்றுமாம் –

———————————————————————————————-

ரஸவத் பதார்த்தங்கள் அவனுக்கு விபூதி என்கிறார் –

அச்சுதன் அமலன் என்கோ!
அடியவர் வினை கெடுக்கும்
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ!
நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ!
அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ!
கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–3-4-5—

அச்சுதன் அமலன் என்கோ!
அச்சுதன் என்கிறது பரமபதத்தில் இருப்பை –
அமலன் ஹேய ப்ரத்ய நீகனாய் கல்யாண குணகனாய் இருக்கும் என்கை –
அடியவர் வினை கெடுக்கும்
தன் பக்கலிலே நிஷிப்பத பரராய் இருப்பார் உடைய சகல துரிதங்களையும் போக்குபவன்
தூரஸ்தன் என்று கூசாதே விசுவசிக்கலாம் படி மடுவின் கரையில் ஆனைக்கு வந்து உதவுகை
நச்சு மா மருந்தம் என்கோ!
நச்சப்படும் மஹா ஒளஷதம்
மா மருந்தம் -வியாதியின் அளவு இன்றிக்கே இருக்கை-அபத்ய ஸஹமான ஒளஷதம் –
நலம்கடல் அமுதம் என்கோ!
கடைய வேண்டாதே-கடலிலே கிடக்கிற அமுதம்
அச்சுவைக் கட்டி என்கோ!
கீழ்ச சொன்ன அம்ருதத்தின் சுவையை உடைய கருப்புக் கட்டி
அறுசுவை அடிசில் என்கோ!
ஷட்ரஸ யுக்தமான அடிசில்
நெய்ச்சுவைத் தேறல் என்கோ!
சுவையை உடைய ணெய் என்பேனோ -சுவையை உடைத்தான் மது என்பேனோ
கனி என்கோ! பால்என் கேனோ!–
கனி – ஓர் அவஸ்தையில் ரசிக்குமது
பால் -நை சர்க்கிகமான ரசம் –

————————————————————————————-

வேதம் தொடக்கமான இயலும் இசையுமான சப்த ராசியை விபூதியாக உடையனாய் இருக்கிற படியை பேசுகிறார் –

பால் என்கோ! நான்கு வேதப்
பயன் என்கோ! சமய நீதி
நூல் என்கோ! நுடங்கு கேள்வி
இசை என்கோ! இவற்றுள் நல்ல
மேல் என்கோ! வினையின் மிக்க
பயன் என்கோ! கண்ணன் என்கோ!
மால் என்கோ! மாயன் என்கோ

பால் என்கோ!-
முன்புத்தை ரசம் பின்னாட்டுகிற படி
நான்கு வேதப்பயன் என்கோ!
பிரமாண ஜாதத்தில் சார பூதமான நாலு வேதம்
சமய நீதிநூல் என்கோ!
வைதிக சமயத்துக்கு நிர்வாஹகமான சாஸ்திரம் -வேத உப ப்ரும்ஹணமான இதிஹாச புராணாதிகள்
நுடங்கு கேள்வி-இசை என்கோ!
ஸ்ரவண மாத்திரத்திலே ஈடுபடுத்த வல்ல இசை
இவற்றுள் நல்ல-மேல் என்கோ!
இவற்றிலும் வி லக்ஷணமான போக்யம் என்பேனோ
வினையின் மிக்க-பயன் என்கோ!
அல்ப யத்னத்தாலே நிரதிசய பலத்தை தருமது என்பேனோ
சாதன ரூபமான யத்னத்து அளவில்லாத அதி மாத்ர பலம் என்பேனோ
மித்ர பாவம் அடியாக யாவதாத்ம பாவியான அநுபவித்தை தரும் என்கை –
கண்ணன் என்கோ!
உனக்கு நான் உளேன் -மா ஸூ ச –நீ சோகியாதே கொள்-என்னுமவன் என்பேனோ
மால் என்கோ!
ஆச்ரித விஷயத்தில் வ்யாமுக்தன் என்பேனோ
மாயன் என்கோ
தூத்ய சாரத்யங்கள் பண்ணும் ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை உடையவன் என்பேனோ
வானவர் ஆதி யையே.–
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் சத்தா ஹேது வானவனை –
தன் சத்தை ஆச்ரித அதீனையாய் இருக்கும் என்கை –

——————————————————————————–

ஐஸ்வர்யாதி புருஷார்த்தங்கள் எல்லாவற்றையும் விபூதியாய் உடையனாய் இருக்கிற படியை பேசுகிறார் –

வானவர் ஆதி என்கோ!
வானவர் தெய்வம் என்கோ!
வானவர் போகம் என்கோ!
வானவர் முற்றும் என்கோ!
ஊனம்இல் செல்வம் என்கோ!
ஊனம்இல் சுவர்க்கம் என்கோ!
ஊனம்இல் மோக்கம் என்கோ
ஒளிமணி வண்ண னையே!–3-4-7-

வானவர் ஆதி என்கோ!
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு சத்தா ஹேது என்பேனோ
வானவர் தெய்வம் என்கோ!
அவர்களுக்கு சூட்டு நன் மாலை படையே ஆராத்யன் என்பேனோ
வானவர் போகம் என்கோ!-வானவர் முற்றும் என்கோ!-
அவர்களுக்கு உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் ஆனவன்
முற்றும் -அனுக்தமான சர்வவித பந்துவும்
ஊனம்இல் செல்வம் என்கோ!
அனஸ்வரமான சம்பத்து
ஊனம்இல் சுவர்க்கம் என்கோ!
த்வம்ச என்னாதே ஆகல்பாவ சானமான சுவர்க்கம்
ஊனம்இல் மோக்கம் என்கோ
ஆத்ம அனுபவம் மாத்திரம் அன்றிக்கே பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷம்
ஒளிமணி வண்ண னையே!
சிலாக்கியமான மணி போலே இருக்கிற திரு நிறத்தை உடையவனை
வி லக்ஷணமான அழகை உடையவன் என்கை
கீழ்ச சொன்னவையோடே இவ்வழகோடு வாசி யற அனுபவிக்கிறார் –

————————————————————————————–

பிரதானரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளை விபூதியாக உடையானுடைய படியை அருளிச் செய்கிறார் –

ஒளி மணி வண்ணன் என்கோ!
ஒருவன் என்று ஏத்த நின்ற
நளிர் மதிச் சடையன் என்கோ!
நான் முகக் கடவுள் என்கோ!
அளி மகிழ்ந்து உலகம் எல்லாம்
படைத்து அவை ஏத்த நின்ற
களி மலர்த் துளவன் எம்மான்
கண்ணனை மாயனையே.–3-4-8-

ஒளி மணி வண்ணன் என்கோ!
கீளில் வடிவு அழகு பின்னாடுகிற படி
ஒருவன் என்று ஏத்த நின்ற
தம பிரசுரராய் இருப்பார் அத்விதீயன் என்று ஏத்தா நின்றால்-தான் ஈஸ்வரனாக பிரமித்து ஆசிரயணீயனாய் இருக்கும் –
நளிர் மதிச் சடையன் என்கோ!
அது பிரமம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது -சாதக வேஷமும் -போக ப்ராதான்யமும் -நளிர் மதி -குளிர்ந்த சடையன்
நான் முகக் கடவுள் என்கோ!
அவனுக்கு ஜனகனான சதுர்முகனான தைவம்-
அளி மகிழ்ந்து உலகம் எல்லாம்-படைத்து அவை ஏத்த நின்ற
கிருபையை உகந்து -ஸ்ருஷ்ட்யாதி ரக்ஷணத்தை உகந்து –
லோகத்தை எல்லாம் ஸ்ருஷ்டித்து -அந்த ஸ்ருஷ்ட்டி பிரயோஜனம் பெற்று அவர்கள் ஏத்தும் படி நின்ற
களி மலர்த் துளவன் எம்மான்-
தேனையையும் மலரையும் உடைய திருத்த துழாயாலே அலங்க்ருதனாய் -அத்தாலே என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கினவன்-களி -தேன்
கண்ணனை மாயனையே.–
எத்திறம் என்று மோஹிக்கும் படியான ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை உடைய கிருஷ்ணனை –

———————————————————————————————

நாஸ்த்யந்தோ விஸ்தரஸ்ய மே-என்று அவன் படிகள் என்னால் பேச முடியாது
கார்ய காரண உபய அவஸ்தமான சகல சேதன அசேதனங்களும் அவனுக்கு விபூதி என்று
பிரயோஜகத்தில் சொல்லலாம் அத்தனை என்கிறார் –

கண்ணனை மாயன் றன்னைக்
கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட
அண்ணலை அச்சு தன்னை
அனந்தனை அனந்தன் றன்மேல்
நண்ணி நன்கு உறைகின்றானை
ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த மாலை
எண்ணுமாறு அறிய மாட்டேன்
யாவையும் எவரும் தானே.–3-4-9-

கண்ணனை மாயன் றன்னைக்
ஸுலப்யமும்-ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களும் பின்னாடுகிற படி
கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட-அண்ணலை –
ஷூத்ர பிரயோஜனத்தை அபேக்ஷித்தார்கள் என்னாதே உடம்பு நோவ கடல் கடைந்து அவர்கள் பிரயோஜனத்தை கொடுக்கும் ஸ்வாமியை
அச்சு தன்னை
அநந்ய பிரயோஜனராய் கிட்டினாரை துக்க சாகரத்தில் நழுவ விடாதவனை
அனந்தனை
ஸ்வரூப ரூப குணங்களுக்கு எல்லை இல்லாதவனை
அனந்தன் றன்மேல்-நண்ணி நன்கு உறைகின்றானை
அபரிச்சின்னனான தன்னையும் விளாக்குலை கொள்ள வல்ல அவன் மேலே கிட்டி நாய்ச்சிமாறாலும் எழுப்ப ஒண்ணாதபடி கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனை
ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த மாலை
ஆபத்து கண்டால் படுக்கையில் பொருந்தாதே ரக்ஷிக்கும் சர்வேஸ்வரனை
எண்ணுமாறு அறிய மாட்டேன்
இவன் படிகளுக்கு என்னால் பாசுரம் இட்டுச் சொல்லப் போகாது
யாவையும் எவரும் தானே.–
சேதன அசேதனங்கள் உடையான் என்று பிரயோஜகத்தை சொல்லலாம் அத்தனை -என்கிறார் –

————————————————————————————————–

சேதன அசேதனங்களுக்கு அந்தராத்மா தயா வியாபித்து நின்றால் தத்கத தோஷை அச்மஸ்ப்ருஷ்டனாய் இருக்கும் –

யாவையும் எவரும் தானாய்
அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும்
சொலப்படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்
ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில்,
அவனையும் கூட லாமே.–3-4-10-

யாவையும் எவரும் தானாய்-அவர் அவர் –
சகல சேதன அசேதனங்களுக்கு அந்தராத்மாவாய் அவற்றினுடைய துக்கித்தவ பரிணாமித்வங்கள் தட்டாத படி யாய் இருக்கிறவன் –
சமயந் தோறும்-தோய்வு இலன்;
அசித்துக்கு பரிணாமித்வமும்-தத் ஸம்ஸ்ருஷ்ட சேதனனுக்கு துக்கித் வாதிகளும் வியவஸ்திதம் என்கை
புலன் ஐந்துக்கும்-சொலப்படான்;
சஷூராதி கரணங்களுக்கு விஷயமாகச் சொல்லப் படான் -அவற்றால் அறியப் படான் என்கை –
உணர்வின் மூர்த்தி;
ஞான ஸ்வரூபன்
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்
ஆவி என்று சரீரம் -அத்தோடு சேர்ந்த ஆத்மாவில் சரீரத்தில் உண்டான பரிணாமித்வாதி தோஷங்கள் தட்டாது என்கிற
விவேக அனுசந்தானம் ஆத்மாவின் பக்கலிலே கூடுமாகில் –
உள்ளால்-உள்–ஆல்-அசை-உள் -உள்ளே
ஆதும் ஓர் பற்று இலாத
ஏதேனும் ஒரு தொற்று இல்லாத
பாவனை அதனைக் கூடில்,
அதனை -ஆத்மாவை -ஆத்மாவின் பக்கலிலே என்றபடி
அவனையும் கூட லாமே.–
அசித் கத பரிணாமாதிகளும் -சேதன கதமான துக்கத்வாதிகளும் தட்டாது என்கிற இதுவும் சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே கூடலாம்
இப்பாட்டில் பக்தி உடையோருக்கு அவனைக் கிட்டலாவது என்கிறார் என்பாரும் உண்டு –
இதர விஷய சங்கம் அற்றார்க்கு அவனைக் கிட்டலாவது என்கிறார் என்பாரும் உண்டு
அந்திம ஸ்ம்ருதி உடையோருக்கு கிட்டலாம் என்பாரும் உண்டு
சர்வாத்ம பாவம் சொல்லி நிற்கையாலே அவற்றின் பக்கல் தோஷம் தட்டாதான் ஒருவன் என்னும் இடம்சொல்ல வேணும்-
அத்தை சொல்லுகிறது என்பர் எம்பெருமானார் –

—————————————————————————————————

இப்பத்தைக் கற்றவர்கள் நித்ய கைங்கர்யத்தை பெற்று நித்ய ஸூ ரிகளால் விரும்பப் படுவர் -என்கிறார் –

கூடிவண்டு அறையும் தண்தார்க்
கொண்டல்போல் வண்ணன் றன்னை
மாடுஅலர் பொழில் குருகூர்
வண்சட கோபன் சொன்ன
பாடல்ஓர் ஆயி ரத்துள்
இவையும்ஓர் பத்தும் வல்லார்
வீடுஇல போகம் எய்தி
விரும்புவர் அமரர் மொய்த்தே.–3-4-11-

கூடிவண்டு அறையும் தண்தார்க்-கொண்டல்போல் வண்ணன் றன்னை-
கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே வண்டுகள் திரண்டு மது பானம் பண்ணி த்வநிக்கிற தோள் மாலையையும்
வர்ஷூக வலாகஹம் போலே சிரமஹராமான வடிவையும் உடையவனை யாய்த்து கவி பாடிற்று
கீழ்ச் சொன்ன விபூதி தோள் மாலையோ பாதி தகுதியாய் இருக்கும் என்றதாய்த்து
மாடுஅலர் பொழில் குருகூர்-வண்சட கோபன் சொன்ன
பர்யந்தம் ஆடிய அலர்ந்த பொழிலை உடைய திரு நகரி
பாடல்ஓர் ஆயி ரத்துள்-
பாடல் கானம் -புஷபம் பரிமளத்தோடே அலருமா போலே இசை முன்னாகத் தோற்றின ஆயிரம்
இவையும்ஓர் பத்தும் வல்லார்-வீடுஇல போகம் எய்தி
விச்சேதம் இல்லாத கைங்கர்ய போகத்தை பெற்று
விரும்புவர் அமரர் மொய்த்தே.
நித்ய ஸூ ரிகள் சூழ்ந்து கொண்டு ஆதரிக்கும் படி ஆவர்
ததீயத்வ ஆகாரேண லீலா விபூதியை அநுஸந்திக்குமது தங்களதே யாகையாலே இங்கேயே இருந்து இவ் வனுசந்தானம் உடையார் சென்றால் ஆதரிப்பார்கள் –

——————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -3-3–

August 22, 2016

உன்னை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியான பிரக்ருதியை போக்க வேணும் என்று எம்பெருமானை ஆழ்வார் அர்த்திக்க
உமக்கு பிரக்ருதி நம்மோட்டை பரிமாற்றத்துக்கு விரோதி யல்ல -அநு கூலம்-இப்பிரக்ருதியோடே கூட உம்மை அடிமை கொள்ளுகையில்
உள்ள அபி நிவேசத்தாலே அன்றோ இங்கே நிற்கிறது என்று வேதைக சமதி கம்யனான தான் திருமலையில் நின்று அருளுகிற படியைக் காட்டி
அருளக் கண்டு ப்ரீதராய் அவன் திருவடிகளில் எப்பேர்ப்பட்ட அடிமைகளும் செய்ய வேணும் என்று
-அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று பாரித்த இளைய பெருமாளை போலே மநோ ரதிக்கிறார் –

————————————————————————————————————

திருவேங்கடம் உடையானுக்கு எல்லா அடிமைகளும் செய்ய வேணும் -என்கிறார் –

ஒழிவு இல் காலம்எல்லாம் உடனாய் மன்னி
வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்
தெழி குரல் அருவித் திருவேங் கடத்து
எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே.–3-3-1-

ஒழிவு இல் காலம்எல்லாம்-அநந்த காலம் எல்லாம்
உடனாய் -சர்வ தேசத்திலும்
மன்னி-சர்வ அவஸ்தையிலும் –
வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்-சர்வ சேஷ வ்ருத்தியும் பண்ண வேணும் –
நாம் என்கிற பன்மை -திரு உள்ளத்தை யாதல்
மேவும் தன்மையும் ஆக்கினான் -என்று சொல்லப் பட்ட அநு கூல ஜனங்களை யாதல் குறித்து –
தெழி குரல் அருவித் திருவேங் கடத்து-எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே-
ஸ்ரமஹரமாய் கம்பீரமாக த்வனியா நின்றுள்ள திரு அருவியை உடைய திரு மலையில் நில மிதியாலே
நிறம் பெற்ற தன்னுடைய ஸ் வா பாவிகமான அழகை உடையனாய் -அவ் வழகாலும்
திருமலையில் நின்று அருளின ஸுலப்யத்தாலும்-என்னைத் தோற்பித்து எனக்கு பரம சேஷியான திருவேங்கடம் உடையானுக்கு –

———————————————————————————————————

திரு நாட்டிலே சென்று எம்பெருமானுக்கு அடிமை செய்கை அன்றோ எல்லாருக்கும் பரம ப்ராப்யம் என்னில்
திரு நாட்டில் உள்ள நித்ய ஸூ ரிகளும் ஆசைப் படும்படி முடிவு இல்லாத ஸுந்தர்ய சீலாதிகளை உடைய திருவேங்கடமுடையான்
என்னை தனக்கு அத்யந்த சேஷமாக்கிக் கொண்டான் -ஆனபின்பு அவனுக்கு சர்வ சேஷ வ்ருத்தியும் பண்ண வேணும் -என்கிறார் –

எந்தை தந்தை தந்தைதந்தை தந்தைக்கும்
முந்தை வானவர் வானவர் கோனொடும்
சிந்து பூமகிழும் திரு வேங்கடத்து
அந்தம் இல்புகழ்க் கார்எழில் அண்ணலே.–3-3-2-

ஸ்ரீ சேனாபதி ஆழ்வானோடும் கூட அயர்வறும் அமரர்கள் உபஹாரமாகத் தூவின பூக்கள் நில மிதியில்
குளிர்த்தியாலே செவ்வி பெரும்படியான திருமலையிலே -அண்ணல் -சர்வேஸ்வரன் –

———————————————————————————————————

ஏவம் விதமான ஸ்வ அனுபவ ரூப ஸம்ருத்தியைத் தந்து அருளுமோ -என்னில்
நிரதிசய ஸுந்தர்யத்தையும்-எண்ணில்லாத கல்யாண குணங்களையும் உடைய தன்னை
அசங்க்யேயரான நித்ய சித்த புருஷர்கள் எல்லாருக்கும் புஜிக்க கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறான் ஒரு பரம உதாரன் அல்லனோ
-அவன் ஆதலால் நமக்குத் தன்னை புஜிக்கத் தரும் என்கிறார் –

அண்ணல் மாயன் அணிகொள்செந் தாமரைக்
கண்ணன் செங்கனி வாய்க்கரு மாணிக்கம்
தெண்ணிறை சுனை நீர்த்திரு வேங்கடத்து
எண் இல் தொல்புகழ் வானவர் ஈசனே. –3-3-3-

திருமலையில் வந்த ஐஸ்வர்யத்தினால் அத்யாச்சார்ய பூதனாய் தானே ஆபரணமாம் படியான அழகிய திருக் கண்களை உடையான்
தெளிந்து நிறைந்து இருந்துள்ள நீரை உடைத்தான் சுனைகளாலே அலங்க்ருதமான திரு மலையிலே –

————————————————————————————————————

அதி நிக்ருஷ்டனான என் பக்கலிலே சங்கத்தை பண்ணினவனுக்கு அயர்வறும் அமரர்களுக்கு
ஆத்ம தானம் பண்ணினான் என்னும் இது ஒரு ஏற்றமோ என்கிறார் –

ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது
தேசமோ திரு வேங்கடத் தானுக்கு?
நீசனேன் நிறைவு ஒன்றுமிலேன் என்கண்
பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர்ச் சோதிக்கே.–3-3-4-

அநாதம குணத்துக்கு எல்லாம் ஒரு ஆகாரமாய் -ஆத்மகுண கந்தம் இல்லாதேன் –
என் பக்கலிலே சங்கத்தைப் பண்ணி சம்ச்லேஷிக்கையாலே அது உஜ்ஜவலனாய் இருக்கிறவனுக்கு –

———————————————————————————————————–

திருவேங்கடமுடையான் படிக்கு என்னை விஷயீ கரித்தான் என்றால் தான் குணமாகப் போருமோ-என்கிறார் –

சோதி ஆகி,எல்லா உலகும் தொழும்
ஆதி மூர்த்தி என்றால்அளவு ஆகுமோ,
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தைத்
தீது இல் சீர்த் திரு வேங்கடத் தானையே?–3-3-5-

அத்யந்த விலக்ஷணமான ஸுந்தர்யாதி கல்யாண குணங்களை உடையனான தன்னை எனக்கு எனக்கு
புஜிக்கத் தந்தான் என்ற இது அவனுக்கு ஒரு ஏற்றமாகப் போருமோ –
நிக்ருஷ்டத்தைக்கு தமக்கு அப்பால் இல்லாமையால் -எல்லா உலகும் தொழும் என்னவே தம்மையே சொல்லிற்றாம்
வைதிகருடைய தனமான வேதங்கள் எல்லா வற்றாலும் நிரதிசய போக்யமாக ப்ரதிபாதிக்கப் படுகிறவனை –
அவனுடைய சீருக்கு தீது இல்லாமை யாவது -இன்னார் ஆவர் இன்னார் ஆகார் -என்று வரையாமே ஒரு குணம் அன்றிக்கே ஸ்வரூபம் ஆகை –

————————————————————————————————————–

பிரதிபந்த கர்மங்கள் அடிமைக்கு விக்நத்தை பண்ணாவோ என்னில் -அடிமை செய்வோம் என்று இசையவே -தானே வசிக்கும் என்கிறார் –

வேங் கடங்கள் மெய் மேல்வினை முற்றவும்,
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்,
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு நம என்னல்
ஆம் கடமை அது சுமந் தார்கட்கே.–3-3-6—

ருண த்ரயங்களும் தேஹ உபபாதிகமான பாபங்களும் தானே நசிக்கும்-உத்தர பூர்வாகங்கள் நசிக்கும் -இது சத்யம் என்றுமாம் –
தாங்கள் தங்களுக்கு ப்ராப்யம் என்று இருந்த அடிமைகளை செய்ய அமையும்
திருவேங்கடமுடையானுக்கே சேஷம் -எனக்கு உரியேன் அல்லேன்-என்று ஆத்மாவுக்கு பிராப்தமுமாய் எளியதுமாய் இருக்கிற
இந்த யுக்தி மாத்திரத்திலே உத்யுக்தர் ஆனவர்களுக்கு –

—————————————————————————————————————

நம்முடைய அபி லஷிதமான அடிமைகள் எல்லாம் பெறுகைக்காக திரு வேங்கடமுடையானை
ஆஸ்ரயிக்க வேண்டியது இல்லை -திருமலை தானே தரும் என்கிறார் –

சுமந்து மாமலர் நீர்சுடர் தூபம்கொண்டு.
அமர்ந்து வானவர் வானவர் கோனொடும்
நமன்று எழும்திரு வேங்கடம் நங்கட்குச்
சமன் கொள் வீடு தரும்தடங் குன்றமே.–3-3-7-

சிலாக்கியமான புஷபாத் யுபகரணங்களை சாதரமாகத் தரித்துக் கொண்டு –
பரமை காந்திகளைப் போலே இந்திராதி தேவர்களும் ப்ரயோஜ நாந்தரங்களை மறந்து பூண்டு அடிமை செய்து
உஜ்ஜீவிக்கும் படியான நில மிதியை உடைய திரு வேங்கடமான தடம் குன்றமே நமக்கு தன்னுடைய சேஷத்வம் போலே இருக்கும் சேஷத்வத்தைத் தரும்
சமன் கொள் என்றது -ஆத்மாவுக்கு சத்ருசம் ஆகவுமாம்-

——————————————————————————————————————

கோவர்த்தன உத்தரணாதி களாலே நிரதிசய போக்யனான எம்பெருமானுக்கு கூட பரம ப்ராப்யமான திருமலை தானே
நமக்கு ஓன்று தர வேணுமோ -அது தானே பரம ப்ராப்யம் என்கிறார் –

குன்றம் ஏந்திக் குளிர்மழை காத்தவன்,
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான்,பரன்
சென்று சேர்திரு வேங்கட மாமலை
ஒன்றுமே தொழ நம்வினை ஓயுமே.–3-3-8-

கோவர்த்தன உத்தாரணம் பண்ணி ஆஸ்ரிதருடைய ஆபத்தைப் போக்கும் ஸ்வ பாவனாய் -அவ்வளவு அன்றிக்கே
ஆஸ்ரிதருக்காக லோகத்தை எல்லாம் அளக்கை யாகிற மஹா உபகாரத்தைப் பண்ணின சர்வேஸ்வரன் –
சென்று தனக்கு பரம ப்ராப்யமாகப் பற்றும் திருமலை ஒன்றையுமே அனுபவிக்க ஒரு பிராப்யம் பெற்றிலோம் என்னும் வியசனம் நீங்கும்
ஆஸ்ரயிப்பார்க்கு உண்டான அடிமைக்கு விரோதியை திருமலை தானே போக்கும் என்றுமாம் –

—————————————————————————————————————–

அடிமை தருகைக்கும் அதுக்கு விரோதி நிரசனத்துக்கும் திருமலை எல்லாம் வேண்டா –
-திருமலைக்கு அவயவ பூதனான திருவேங்கடமுடையான் அமையும் என்கிறார் –

ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப் பிணி
வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து
ஆயன் நாள்மலராம் அடித் தாமரை
வாயுளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே.–3-3-9-

ஜென்மாதி சகல துக்கங்களும் ஓயும்
சகல துக்க நிவர்த்தகனாய் திருமலையில் நின்று அருளின சர்வ ஸூ லபனான-
திருவேங்கடமுடையானுடைய நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை மநோ வாக் காயங்களினால் அனுபவிப்பார்க்கு –

——————————————————————————————————————-

தம்முடைய ப்ரீதி ப்ரகரஷத்தாலே எல்லீரும் திருத் தாழ் வரையை ஆஸ்ரயிங்கோள்-என்கிறார் –

வைத்த நாள்வரை எல்லை குறுகிச் சென்று,
எய்த்து, இளைப்பதன் முன்னம் அடைமினோ
பைத்த பாம்பணையான் திரு வேங்கடம்
மொய்த்த சோலை மொய் பூந்தடந் தாள்வரை.–3-3-10-

திருமலைக்கு போகைக்காக ஈஸ்வரன் நியமித்த ஆயுஸ்ஸின் எல்லை அளவில் அணித்ததாகச் சென்று திருமலையை
அனுசந்திக்க ஒண்ணாத படி கலங்கி அவசன்னர் ஆவதற்கு முன்னே ஆஸ்ரயிங்கோள் –
தன்னோட்டை ஸ்பர்ச ஸூ க அதிசயத்தாலே விகசிதமான பணங்களை உடைய திரு வனந்த வாழ்வானைக் காட்டிலும் எம்பெருமானுக்கு
நிரதிசய போக்யமான திருமலையினுடைய செறிந்து இருந்துள்ள திருச் சோலைகளையும் அழகிய பூத்த பொய்கைகளையும் உடைய திருத் தாழ் வரையை –

———————————————————————————————————————-

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழியை அப்யஸிக்க வல்லவர் ஆழ்வார் மநோ ரதித்த படியே
எப்பேர்ப்பட்ட அடிமையையும் செய்யப் பெறுவார் என்கிறார் –

தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை
நீள் பொழிற் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
கேழ்இல் ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
வாழ்வர் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே.–3-3-11-

ஸ்ரீ வாமனான தன்னுடைய குண சேஷ்டி தாதிகளாலே லோகத்தை அடைய அடிமை கொண்ட திருவேங்கடமுடையானை
பரம்பி இருந்த திருச் சோலையாலே அலங்க்ருதமான திரு நகரியை உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செயலான ஒப்பு இல்லாத ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
இஜ் ஜகத்தில் உள்ளார் இவனைப் புகழ பெற்று க்ருதார்த்தர் ஆனோம் என்று புகழும் படி
இத் திருவாய்மொழியில் தாம் மநோ ரதித்தால் போலே அடிமை செய்யப் பெறுவர்-

——————————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-3–

August 22, 2016

உன்னை அனுபவிக்கைக்கு விரோதியான பிரக்ருதியை போக்க வேணும் என்று இவர் பிரார்த்திக்க
இப் பிரக்ருதி நம்மோட்டை பரிமாற்றத்துக்கு விரோதி யல்ல –இப்பிரக்ருதியோடே கூட உம்மை அடிமை கொள்ளுகையில் உள்ள
அபி நிவேசத்தாலே அன்றோ இங்கே நிற்கிறது என்று வேதைக சமதி கம்யனான தான் திருமலையில் நின்று அருளுகிற படியைக் காட்டி
அருளக் கண்டு ப்ரீதராய் அவன் திருவடிகளில் எப்பேர்ப்பட்ட அடிமைகளும் செய்ய வேணும் என்று
-அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று பாரித்த இளைய பெருமாளை போலே மநோ ரதிக்கிறார் –

———————————————————————————————————————-

திருவேங்கடம் உடையானுக்கு எல்லா அடிமைகளும் செய்ய வேணும் -என்கிறார் –

ஒழிவு இல் காலம்எல்லாம் உடனாய் மன்னி
வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்
தெழி குரல் அருவித் திருவேங் கடத்து
எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே.–3-3-1-

ஒழிவு இல் காலம்எல்லாம்-முடிவு இல்லாத காலம் எல்லாம்
உடனாய் -சர்வ தேசத்திலும் -காட்டிலும் தொடர்ந்து அடிமை செய்த இளைய பெருமாளை போலே
மன்னி-சர்வ அவஸ்தையிலும் -உலகத்தோடு ஏகாந்தத்தோடு வாசி அற
வழு இலா அடிமை -சர்வ சேஷ வ்ருத்தியும்
செய்ய வேண்டும்-சாஸ்த்ரங்களால் இதுவே புருஷார்த்தம் என்று அறிக்கை போராது-அனுஷ்டான பர்யந்தமாக வேணும் –
நாம்-திரு உள்ளத்தைக் கூட்டிக் கொள்ளுகிறார் ஆதல்
கேசவன் தமருக்கு பின்பு தனியர் அல்லாமை யாலே திரு உள்ளத்தோடு ஒக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களையும் கூட்டிக் கொண்டு சொல்லுகிறார் ஆதல்
தெழி குரல் அருவித் திருவேங் கடத்து-
அடிமை கொள்ளுகைக்கு அத்தலையில் பாரிப்பு இருக்கிற படி
இவர் இருந்த இடத்தே பாரித்தார் -அவன் கலங்கா பெரு நகரின் நின்றும் வந்து பாரித்தான்
கம்பீரமான த்வனியை உடைய அருவி கைங்கர்ய ருசியை உடையாரை அழைத்தால் போலே இருக்கை
அர்ச்சிராதி கதியாலே-ஓரு தேச விசேஷத்திலே விலக்ஷண சரீரத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கக் கடவ இவன்
இச் சரீரத்தோடு அனுபவிக்கலாம் படி ஸூ லபனாய் நிற்கிற திருமலையிலே
எழில் கொள் சோதி எந்தை –
துர்லபன் ஆகிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு -அந்த நிலம் மிதியாலே நிறம் பெற்ற அழகு
விரூபன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாத பிராப்தி -எந்தை -என்கிறது -ஸுலப்யத்தாலும் அழகாலும் தோற்பித்த படி சொல்லிற்று –
தந்தை தந்தைக்கே-
பரம சேஷி யானவனுக்கு -ப்ராப்ய பிரதானமான திரு மந்திரத்தில் உள்ளது எல்லாம் சொல்லுகிறது இப்பாட்டாலே –

————————————————————————————————————————-

இவ்வடிமை ஒரு தேச விசேஷத்திலே சென்றால் செய்யுமது அன்றோ -என்ன -அங்கு உள்ளாறும் இங்கே வந்து
அடிமை செய்யா நின்றால்-எனக்கு அடிமை செய்யக் குறை என் என்கிறார் –

எந்தை தந்தை தந்தைதந்தை தந்தைக்கும்
முந்தை வானவர் வானவர் கோனொடும்
சிந்து பூமகிழும் திரு வேங்கடத்து
அந்தம் இல்புகழ்க் கார்எழில் அண்ணலே.–3-3-2-

எந்தை தந்தை தந்தைதந்தை தந்தைக்கும்-முந்தை –
அடியார் அடியார் -என்று ஸ்வ ஸ்வரூபத்தை நிரூபிக்கும் போது-அத்தலையே தொடங்குமா போலே
பர ஸ்வரூபத்தை நிரூபிக்கும் போது இத்தலையே பிடித்து அவ்வளவும் செல்லுகிறார்
வானவர் வானவர் கோனொடும்-
நித்ய ஸூ ரிகள் ஸ்ரீ சேனாபதி ஆழ்வானோடும் கூட ஆராதன அர்த்தமாக தூவின புஷபங்கள் நில மிதியாலே செவ்வி பெறும்படியான திருமலை
சிந்து பூ-
திருவேங்கடமுடையானுடைய நீர்மைக்கு தோற்று அக்ரமமாக பிரயோகிக்கிற படி –
இங்கு உள்ளார் அங்கு சென்றால் மேன்மை கண்டு படும் பாடு எல்லாம் அங்கு உள்ளார் எல்லாம் இங்கு நீர்மை கண்டு படும் படி
கானமும் வானரமும் வேடுமுடை வேங்கடம் இ றே
மகிழும் திரு வேங்கடத்து
அந்தம் இல்புகழ்க்-
பரம பதத்தில் சாவதி என்னும் படி யாயிற்று திருமலையில் வந்த பின்பாயிற்று புகழ் நிரவதிகம் ஆயிற்று
கார்எழில் அண்ணலே
நிர் குணன் ஆகிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு –
விரூபன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாத ஸ்வாமித்வம் –
கார் எழில் அண்ணலே-எந்தை தந்தை தந்தைதந்தைதந்தைக்கும்-முந்தை யானபின்பு
ஒழிவு இல் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி-வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்-

————————————————————————————————————————–

நீர் அனுபவிக்கப் பாரியா நின்றீர் -இது உமக்கு சித்திக்குமோ -என்னில் கண் அழிவு அற்ற ருசியை உடைய நித்ய சித்தருக்கு
தன்னைக் கொடுத்துக் கொடு நிற்கிறவன் நமக்குத் தரும் என்கிறார் –

அண்ணல் மாயன் அணிகொள்செந் தாமரைக்
கண்ணன் செங்கனி வாய்க்கரு மாணிக்கம்
தெண்ணிறை சுனை நீர்த்திரு வேங்கடத்து
எண் இல் தொல்புகழ் வானவர் ஈசனே. –3-3-3-

அண்ணல்-குறிஞ்சி நிலத்துக்கு நிர்வாஹகன் எண்ணுதல் -ஸ்வாமி த்வத்தை சொல்லுதல்
மாயன் -திருமலையில் நிலையால் அத்யாச்சர்யமான ஐஸ்வர்யத்தை உடையவன் –
அணிகொள்செந் தாமரைக்கண்ணன் –
அந்த ஐஸ்வர்ய ஸூ சகமான திருக் கண்களை உடையவன் -தனக்குத் தானே ஆபரணமாக திருக் கண்கள்
செங்கனி வாய்க்கரு மாணிக்கம்
அந்நோக்கில் அகப்பட்டாரை துவக்கும் முறுவல்
ஸ்மிதத்திலே துவக்கு பட்டாரை கொண்டு மூழ்கும் ஸ்ரமஹரமான வடிவு
தெண்ணிறை சுனை நீர்த்திரு வேங்கடத்து-
தெளிந்து நிறைந்த சுனைகளால் அலங்க்ருதமான திரு மலையிலே -வடிவே அன்றிக்கே திரு மழையும் ஸ்ரமஹரமாய இருக்கிற படி
எண் இல் தொல்புகழ் –
எண்ணிறந்த ஸ்வா பாவிகமான குணங்களை உடையவன் -யதா ரத்நானி ஜலதே –
வானவர் ஈசனே. –
அக் குணங்களுக்குத் தோற்று அடிமை செய்கிற நித்ய ஸூ ரிகளுடைய சத்தாதிகளை நடத்துகிறவன்
கண் அழிவற்ற ருசி உடையாரை தன்னை அனுபவிப்பிக்கும் என்கை –

——————————————————————————————————-

அத்யந்தம் நீசனான என் பக்கலிலே சங்கத்தை பண்ணினவனுக்கு நித்ய ஸூரிகளுக்கு தன்னைக் கொடுத்தான் என்னும் இது ஒரு ஏற்றமோ -என்கிறார் –

ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது
தேசமோ திரு வேங்கடத் தானுக்கு?
நீசனேன் நிறைவு ஒன்றுமிலேன் என்கண்
பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர்ச் சோதிக்கே.–3-3-4-

ஈசன் வானவர்க்கு என்பன்-
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு நிர்வாஹகன் என்பேன்
என்றால் அது-தேசமோ-
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி என்கை ஏற்றம் அன்றோ என்னில் -அது வைகுண்ட நாதனுக்கு ஏற்றம் அத்தனை போக்கி
திரு வேங்கடத் தானுக்கு?
திருவேங்கடம் உடையானுக்கு தேஜஸ் ஸோ-
திருமலையை இட்டுத் தன்னை நிரூபிக்க வேண்டும்படி நிற்கிறவனுக்கும் இது ஒரு ஏற்றமோ
கானமும் வானரமும் விடுமா இவற்றுக்கும் ஓலக்கம் கொடுக்கிறவனுக்கு நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு ஓலக்கம் கொடுக்கை ஏற்றமோ
முடி சூடினவனை தட்டியிலே இருந்த படி சொல்லுகை ஏற்றமோ
திருவேங்கடமுடையானுக்கு ஏற்றமாக நீர் நினைத்தது என் என்ன –
நீசனேன் நிறைவு ஒன்றுமிலேன் –
என் பக்கல் சங்கத்தைப் பண்ணின இது இ றே –
அ நாதமே குணங்களுக்கு ஆகாரமாய் ஆத்ம குண கந்தம் இல்லாதவன் –
என்கண்-பாசம் வைத்த –
வானவர்க்கு ஈசன் ஆனவன் என் கண் பாசம் வைத்தான்
அவர்களோடு கலந்து அவர்கள் சத்தைக்காக
என்னோடு கலந்து தனக்கு சத்தை உண்டாக்குகைக்காக
தன் விஷயத்தில் பாசம் உண்டாம் படி என்னைப் பண்ணினான் என்றும் சொல்லுவார்
பரஞ்சுடர்ச் சோதிக்கே.–
என்னோட்டை கலவியாலே அது உஜ்ஜவலனமாம் படி
சங்கத்தாலே கலந்தான் என்னும் இடம் வடிவில் தோற்றி இருக்கை-

—————————————————————————————————-

திருவேங்கடமுடையான் படிக்கு என்னை விஷயீ கரித்தான் என்றால் தான் குணமாகப் போருமோ-என்னிலும்
தாழ்ந்தாரைத் தேடி அது பெறாதே இருக்கிறவனுக்கு – என்கிறார் –

சோதி ஆகி,எல்லா உலகும் தொழும்
ஆதி மூர்த்தி என்றால்அளவு ஆகுமோ,
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தைத்
தீது இல் சீர்த் திரு வேங்கடத் தானையே?–3-3-5

சோதி ஆகி,-
நிரவதிக தேஜோ ரூபமான திருமேனியை உடையனாய் –தேஜஸாம் ராசி மூர்ஜிதம்
எல்லா உலகும் தொழும்-
எல்லா உலகும் தொழும் படி யானவன் -இப்படி சொன்னால் தான் அவனுக்கு இது ஒரு ஏற்றமோ
எண் இல் தொல் புகழ் வானவர் ஈசன் என்னா-ஈசன் வானவர்க்கு என்பான் -என்று அநு பாஷித்தால் போலே
எல்லா உலகும் தொழும் ஆதி மூர்த்தி -என்கிறாரோ என்னில் -விழுக் காட்டாலே சொன்னார் -எங்கனே என்னில்
கீழே நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இல்லேன் என்று சொன்னாரே -தம்மைத் தாழ்வுக்கு எல்லாரிலும் அவ்வருகாக
மேலில் படி அமிழ்ந்து என்றால் கீழில் படி அமிழ்ந்து என்ன வேண்டா இ றே
தாம் தொழுத போதே எல்லா உலகும் விழுக் காட்டாலே தொழுததாக குறை இல்லை –
தொழும் –
யதார்ஹம் கேசவ வ்ருத்தி மவஸா-பிரதி பேதிரே -என்று விமுகரும் தொழும் படி இ றே அழகால் வந்த ஒளி இருப்பது
ஆதி மூர்த்தி –
ஜகத் காரண பூதன்-ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் என்னவுமாம் –
என்றால்அளவு ஆகுமோ,-
எண் கண் பாசம் வைத்த இது ஒரு ஏற்றமோ
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தைத்-
ப்ராஹ்மணோ நாம் தனம் வேத -என்கிற வேதனருடைய
வேதைஸ்ஸ சர்வைர் அஹம் ஏவ வித்ய -என்கிறபடியே வேதைக சமதி கம்யனாய்-பரம போக்யனானவனை –
ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம-ரஸோவை ச -சர்வ ரஸா -என்னக் கடவது இ றே
தீது இல் சீர்த் திரு வேங்கடத் தானையே?-
சீருக்கு தீதாவது -ஆஸ்ரயிப்பாருடைய குணாகுண நிரூபணம் பண்ணுகை
திரு வேங்கடத் தானை-வரையாமை குணம் அன்றிக்கே ஸ்வரூபம் ஆகை –

——————————————————————————————————–

அவன் படி இதுவானாலும் பிரதிபந்த கர்மங்கள் விக்நத்தை பண்ணாவோ என்னில் -அடிமையில் இழியவே தானே நசிக்கும் என்கிறார் –

வேங் கடங்கள் மெய் மேல்வினை முற்றவும்,
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்,
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு நம என்னல்
ஆம் கடமை அது சுமந் தார்கட்கே.–3-3-6—

வேங் கடங்கள்
கடம் என்று கடனாய் ருண த்ரயத்தை சொல்லுகிறது
மெய் மேல்வினை முற்றவும்,-
தேஹ உபாதிகமான கர்மங்களும் அடங்க நசிக்கும் –என்று ஆளவந்தார் –
உத்தர பூர்வாகங்கள் நசிக்கும் இது மெய் -என்று எம்பெருமானார்
உத்தராகத்துக்கு விநாசம் சொல்லுகிறது நாச பர்யாயமான நைஷப்பல்யத்தை பற்றி
இரண்டும் இவனை ஸ்பர்சியாது என்கை –
மெய் என்கிறது துஷ்ட காரண பிரசங்கம் உள்ள ப்ரத்யக்ஷம் போல் அன்றிக்கே நிர்த்தோஷ சாஸ்த்ர சித்தம் என்கை -ஆனால் கர்த்தவ்யம் என் என்னில்
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்,-
தாங்கள் தங்களுக்கு நன்று என்று இருந்த அடிமைகளை செய்ய அமையும்
நன்று என்று இருக்கிறது என் என்னில்
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு –
சதுர்த்தியில் பிரார்த்தனையைச் சொல்கிறது
நம –
தனக்காய் இருக்கும் இருப்பை கழிக்கிறது
என்னல்-
யுக்தி மாத்திரமே அமையும்
வருணனுக்கு தொடுத்த அம்பை மருகாந்தரத்திலே விட்டால் போலே –
இவ்விடத்தில் பட்டர் மொட்டைத் தலையன் விஷயமான இதிகாசம் –
ஆம்
ஸூசகம்
கடமை
பிராப்தம்
அது சுமந் தார்கட்கே.–
இக் கோட்டை எல்லாம் சுமந்தார்கட்க்கு என்று என்று ஆழ்வார் கருத்தால் யாதல்
இது தானே குவாலாய் இருக்கும் பகவத் அபிப்ராயத்தாலே யாதல்
பூயிஷ்ட்டாம் தே நம உக்திம் விதேம-

———————————————————————————————————–

அபேக்ஷிதமான அடிமையைத் திருமலை தானே தரும் என்கிறார் –

சுமந்து மாமலர் நீர்சுடர் தூபம்கொண்டு.
அமர்ந்து வானவர் வானவர் கோனொடும்
நமன்று எழும்திரு வேங்கடம் நங்கட்குச்
சமன் கொள் வீடு தரும்தடங் குன்றமே.–3-3-7-

சுமந்து மாமலர் நீர்சுடர் தூபம்கொண்டு.
சிலாக்கியமான புஷபாத் யுபகரணங்களை சுமந்து கொண்டு –
சுமந்து என்கிறது கனத்த ஆதாரத்தோடு செய்கை என்னுதல்-
இவ்வாதாரத்தை அவன் தான் கனக்க நினைத்து இருக்கையாலே என்னுதல்
ஸ்ரீ புருஷோத்தமுடையான் செண்பகப் பூவின் கனத்தை பொறுக்க மாட்டாதாப் போலே
அமர்ந்து வானவர் வானவர் கோனொடும்
நித்ய ஸூ ரிகள் -ஸ்ரீ சேனாபதி ஆழ்வானோடு என்னுதல்
தேவர்களோடு ப்ரஹ்மா என்னுதல் -அமர்ந்து -அநந்ய பிரயோஜனராய்
நமன்று எழும்-
தொழுது எழு-என்னும் தம்மைப் போலே என்கை -பக்கன அபிமானராய் உத்தியோகிக்கும்
திருவேங்கடம் –
பிரயோஜ நான்தர பரரை-அநந்ய பிரயோஜனர் ஆக்கும் -நில மிதியாலே
நங்கட்குச்
ருசி உடைய நமக்கு
சமன் கொள் வீடு தரும்-
பரமம் சாம்யம் உபைதி –ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி -என்கிறபடியே சாமியா பத்தி என்னுதல்
ஸ்வரூபத்துக்கு சத்ருசம் ஆனது என்னுதல்
திருமலை ஆழ்வார் தம்முடைய சேஷத்வத்தை நமக்கு தருவர் என்னுதல்
தடங் குன்றமே.–
திருவேங்கடமுடையானுக்கு ஸ் வைர சஞ்சாரம் பண்ணுகைக்கு இடம் உடைத்தாய் இருக்கை –

————————————————————————————————————-

திருமலை தானே நம் விரோதியைப் போக்கும் என்கிறார் -அவனுக்கும் ப்ராப்யமான திருமலை நமக்கு ஓன்று
தர வேணுமோ -அது தானே ப்ராப்யம் என்கிறார் என்றுமாம் –

குன்றம் ஏந்திக் குளிர்மழை காத்தவன்,
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான்,பரன்
சென்று சேர்திரு வேங்கட மாமலை
ஒன்றுமே தொழ நம்வினை ஓயுமே.–3-3-8-

குன்றம் ஏந்திக் குளிர்மழை காத்தவன்,
ஒரு மலையைக் கொண்டாயிற்று துக்க நிவ்ருத்தி பண்ணிற்று –
கோ கோபீ ஜன சங்குலம் -அதீவார்த்தம் -என்று அவர்கள் குளிரடி உண்கிற தசையில் ரஷித்தவன்
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான்,பரன்
அது ஓரூர் அளவிலே இ றே –
இந்திரனுடைய பூமியை மஹா பலி பறித்துக் கொள்ள எல்லை நடந்து மீட்டு பூமியை ரஷித்த உபகாரகன் –
பரன் –சர்வேஸ்வரன்
சென்று சேர்திரு வேங்கட மாமலை-
சேஷியானவன் விரும்புகிற தேசம் சேஷ பூதனுக்கு ப்ராப்யமாகச் சொல்ல வேணுமோ
ஒன்றுமே தொழ –
ஒன்றையுமே அனுபவிக்க –
உள் நிற்கிறவனை தேடிப் போக வேண்டாம் என்கை –
நம்வினை ஓயுமே.–
அடிமைக்கு விரோதியை திருமலை தானே போக்கும் என்னுதல் –
ஒரு ப்ராப்யம் பெற்றிலோமே -என்னும் வியசனம் நீங்கும் என்னுதல் –

————————————————————————————————————–

துக்க நிவ்ருத்திக்கு திருமலை ஆழ்வார் எல்லாம் வேணுமோ -திருமலைக்கு அவயவ பூதனான திருவேங்கடமுடையான் அமையும் என்கிறார் –

ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப் பிணி
வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து
ஆயன் நாள்மலராம் அடித் தாமரை
வாயுளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே.–3-3-9-

ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப்
ஜென்ம ஜரா மரணாதிகள் ஓயும் -ஓயும் என்கையாலே இதுக்கு முன்பு உச்சி வீடும் விடாதே சென்றது என்கை
பிணி -சரீர சம்பந்த ஹேதுவான கர்மம் –
வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து-ஆயன்-
துக்க நிவ்ருத்திக்காக திருமலையில் வந்து நின்ற ஸூ லபன் ஆனவன்
நாள்மலராம் அடித் தாமரை-
நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை
வாயுளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே.–
மநோ வாக் காயங்களால் அனுபவிக்கப் பார்ப்பார்க்கு
இது இ றே துக்க நிவ்ருத்திக்கு குடிக்கிற வேப்பன்குடி நீர் –

————————————————————————————————————–

திருமலையே ப்ராப்யமான பின்பு எல்லாரும் கரண பாடவம் உள்ள போதே திருத் தாழ் வரையை ஆஸ்ரயிங்கோள் -என்கிறார் –

வைத்த நாள்வரை எல்லை குறுகிச் சென்று,
எய்த்து, இளைப்பதன் முன்னம் அடைமினோ
பைத்த பாம்பணையான் திரு வேங்கடம்
மொய்த்த சோலை மொய் பூந்தடந் தாள்வரை.–3-3-10-

வைத்த நாள்வரை எல்லை குறுகிச் சென்று,
திருமலைக்கு போகைக்காக ஈஸ்வரன் நியமித்த ஆயுசின் இறுதியினுடைய எல்லையான நாள் குறுகி
எய்த்து, இளைப்பதன் முன்னம் அடைமினோ
ஸ்ரத்தை யேயாய் கரண பாடவம் இன்றிக்கே இருக்கும் தசையில் சென்று திரு மலையை அனுபவிக்க ஒண்ணாத படி கலங்கி
அவசன்னர் ஆவதற்கு முன்பே ஆஸ்ரயிங்கோள் -இருந்ததே குடியாக அபேக்ஷிக்கிறார்
பைத்த பாம்பணையான் திரு வேங்கடம்
ஸ்வ ஸ்பர்ஸ ஸூ காதி அதிசயத்தால் விகசிதமான பணங்களை உடைய திரு அனந்த ஆழ்வானைக் காட்டிலும் விரும்பி வர்த்திக்கிற திரு மலை
திரு மலையை திரு அனந்த ஆழ்வானாக வும் சொல்லக் கடவது
மொய்த்த சோலை மொய் பூந்தடந் தாள்வரை.–
செறிந்த சோலையையும் -பரப்பு மாறப் பூத்த பொய்கையும் உடைய திருத் தாழ் வரையை –
தாள்வரை –எய்த்து, இளைப்பதன் முன்னம்- அடைமினோ-வைத்த நாள்வரை எல்லை குறுகி எய்த்து இளைப்பதன் முன்னம்- சென்று அடைமினோ-என்றுமாம் –

——————————————————————————————————————

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழியை அப்யஸிக்க வல்லவர் ஆழ்வார் மநோ ரதித்த படியே
அடிமையையும் செய்யப் பெறுவார் என்கிறார் –

தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை
நீள் பொழிற் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
கேழ்இல் ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
வாழ்வர் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே.–3-3-11-

தாள் பரப்பி –
கடினமான தரையிலே நாள் பூவை பரப்பினால் போலே யாயிற்று திருவடிகளை பரப்பிற்று –
மண் தாவிய ஈசனை-
உலகம் அளந்த பொன்னடி -என்று திருவேங்கடமுடையானை ஸ்ரீ வாமனனாக சொல்லக் கடவது
வரையாது ஒழி கையாலும்-ஜகாத்தை அடைய திருவடிகளின் கீழே சேர்த்துக் கொள்ள நிற்கிற நிலையாலும் –
ஈசனை –
ஸ்வாமியை
நீள் பொழிற் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
இவருக்கு அடிமையில் மநோ ரதத்தில் பரப்போ பாதி போருமாயிற்று-திருச் சோலையில் பரப்பு –
கேழ்இல்
ஒப்பு இல்லாத -இப்பத்து ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யத்தை சொல்லுகையாலே ஒப்பு இல்லாத பத்து
ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
வாழ்வர் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே.–
இவர் பிரார்த்தித்த கைங்கர்யத்தை பெற்று சிறியார் பெரியார் என்று இன்றிக்கே தம் தாம் பேறாக புகழும் படி அடிமை செய்யப் பெறுவர்கள் –

——————————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -3-2–

August 21, 2016

பெரு விடாய் பட்டவன் சேர்ந்த தண்ணீர் சந்நிஹிதமாய் இருக்கச் செய்தே-ஆஸ்யம் பிஹிதமானால் துடிக்குமா போலே
தமக்கு போக்யமான விஷயம் சந்நிஹிதமாய் விடாயும் மிக்கு இருக்கச் செய்தே
அபரிச்சின்ன விஷயம் ஆகையால் பரிச்சேதித்து அனுபவிக்க ஒண்ணாது ஒழிய
இது விஷய ஸ் வ பாவத்தால் வந்தது -நித்ய அனுபவம் பண்ணுவார்க்கும் ஒக்கும் இது என்று அறியாதே
கரண சங்கோச நிபந்தனம் என்று பார்த்து அவசன்னராய்
இப்பிரக்ருதி சம்பந்ததும் அற்று உன்னை பெறுகைக்காக நீ பண்ணின ஜகத் ஸ்ருஷ்டியும் ஸ்ருஷ்ட ஜகத்தில் நீ பண்ணின
அநேக அவதாரங்களும் எனக்கு கார்ய கரம் ஆயிற்று இல்லை -இனி நான் இழந்தே போம் அத்தனை ஆகாதே என்று
நை ராஸ்யத்தோடே முடிய புக-ஈஸ்வரன் வந்து முகம் காட்டி
நீர் இங்கனே படுகிறது என்-நித்ய அனுபவம் பண்ணுவார்க்கும் உள்ளது ஓன்று காணும் -இவ்வுடம்போடே நீர் அனுபவிக்க அன்றோ நாம் இங்கு வந்து நிற்கிறது
என்று வடக்குத் திருமலையில் நின்று அருளின படியை காட்டி சமாதானம் பண்ண -ஸமாஹிதராய் ப்ரீதியோடே தலைக் கட்டுகிறார் –

—————————————————————————————————-

உன்னை ஸமாச்ரயிக்கைக்குத் தந்த சரீரத்தை கொண்டு உன்னை ஸமாச்ரயியாதே அதன் வழியே ஒழுகி அநர்த்தப்பட்டேன்-
நான் உன்னை என்று காண்பது -என்று ஆர்த்தராய்க் கூப்பிடுகிறார்

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம் முகில் வண்ணனே
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழல்வேன்
வெந்நாள் நோய் வீய வினைகளை வேர் அறப் பாய்ந்து
எந்நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவேன் –3-2-1-

எனக்காக கடலோடு கூடின பிரபஞ்சத்தை உண்டாக்கின பரம உதாரனே -அக்காலத்திலே உன் திருவடிகளில் சேர வற்றான சரீரத்தை
நீ தர அத்தைக் கொண்டு உன் திருவடிகளை பெற விரகு பார்க்க மாட்டாதே அதன் வழியே ஒழுகி துக்கப் படுகிற நான்
உன்னோட்டை விஸ்லேஷத்தாலே துஸ்சஹமாய்க் கொண்டு செல்லுகிற நாளில் பிரிந்து நோவு படுகைக்கு ஈடான பாபங்களை வேர் அறுத்து –

————————————————————————————————-

ஜல ஸ்தல விபாகம் இன்றிக்கே எல்லார் தலை மேலும் வைத்து அருளின திருவடிகளையும் தப்பின நான்
-உன் திருவடிகளில் சேர்வது என்று -என்று கூப்பிடுகிறார் –

வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா நின்
பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான்
தொன் மா வல்வினைத் தொடர்களை முதல் அரிந்து
நின் மா தாள் சேர்ந்து நிற்பது எஞ்ஞான்று கொலோ –3-2-2–

வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா நின்-பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான்
என்னை சம்சாரத்தின் நின்றும் எடுத்து அருளுகைக்காக உன் அழகைக் கண்டாலும் ஈடுபடக் கடவது அன்றிக்கே
இருந்துள்ள மஹா பிருத்வியை அளந்து அருளின ஸ்ரீ வாமனனே-
சத்வாதி குண பேதத்தை உடைத்தாய் துரத்யையான ப்ரக்ருதி சம்பந்த ப்ரயுக்தமாய் தேவ மனுஷ்யாதி ரூபத்தினாலே
பலபடியான ஜென்மங்களில் அபி நிவிஷ்டனாய் விழுகிற நான்
தொன் மா வல்வினைத் தொடர்களை முதல் அரிந்து-நின் மா தாள் சேர்ந்து நிற்பது எஞ்ஞான்று கொலோ –
பழையதாய் ஈஸ்வரனான உன்னாலும் அறுக்க முடியாத படியான பாபத் தொடர்ச்சிகளை முதலிலே அறுத்து
உன்னுடைய பரம பூஜ்யமான திருவடிகளை சேர்ந்து நான் ப்ரதிஷ்டிதன் ஆவது என்றோ –

—————————————————————————————————

ஸ்ரீ வாமனான அக்காலம் தப்பினாரையும் விஷயீ கரிக்கைக்காக கிருஷ்ணனாய் வந்து திருவவதாரம் பண்ணி அருள
அத்தையும் தப்பின நான் உன்னைப் பெரும் விரகு நீயே பார்த்து அருளாய் -என்கிறார் –

கொல்லா மாக்கோல் கொலை செய்து பாரதப் போர்
யெல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய்
பொல்லா வாக்கையின் புணர்வினை யறுக்கலறா
சொல்லாய் யான் உன்னைச் சார்வதோர் சூழ்ச்சியே –3-2-3-

என்னை விஷயீ கரிக்கைக்கு என்று வந்து திருவவதாரம் பண்ணி அருளி அஹிம்சா சாதனமான உளவு கோலைக் கொண்டு
பாரத சமரத்திலே சேனையை அடையாக கொன்று தறைப் படுத்தினவனே –

—————————————————————————————————-

எல்லாரையும் ரஷிக்கைக்காக நீ சர்வகதனாய் இருக்கிற இருப்பும் எனக்கு கார்யகரம் ஆயிற்றது இல்லை –
நான் உன்னைப் பெரும் வழி நீயே பார்த்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளியாகி என்றும்
ஏழ்ச்சிக் கேடு இன்றி எங்கணும் நிறைந்த வெந்தாய்
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாளிணைக் கீழ்
வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகையருளாய் வந்தே –3-2-4-

ஸமஸ்த சேதனரையும் உன் பக்கலிலே சூழ்த்துக் கொள்ள வற்றான அத்யந்த வி லக்ஷண ஞானத்தை உடையையாய்
வ்ருத்தி நாசங்கள் இன்றிக்கே என்றும் எங்கும் என்னை அடிமை கொள்ளுகைக்காக வியாபித்தவனே
திருவடிகள் ஒழிய பாஹ்ய விஷயங்களில் நசை எல்லாம் அற்று உன் திருவடிகளில் நிரதிசய போக்யமான கைங்கர்யத்தை
இன்னும் ஓர் திருவவதாரம் பண்ணி யாகிலும் நான் பெறும்படி பண்ணி அருள வேணும் –

————————————————————————————————-

நீயே வந்து என்னை விஷயீ கரித்து தரிப்பியாய் யாகில் என் சாமர்த்தியத்தால் உன்னை பிராபிக்கைக்கு உபாயம் இல்லை
அத்யந்த போக்யமான உன் திரு அழகை நான் இழந்தே போம் அத்தனை யாகாதே -என்கிறார் –

வந்தாய் போலே வந்து மென் மனத்தினை நீ
சிந்தாமல் செய்யா யிதுவே யிதுவாகில்
கொந்தார் காயாவின் கொழு மலர்த் திரு நிறத்த
எந்தாய் யானுன்னை எங்கு வந்து அணுகிற்பனே–3-2-5-

ராம கிருஷ்ண யாதிகளாய் திரு அவதாரம் பண்ணினால் போலே அன்றிக்கே ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு வந்தால் போலே யாகிலும்
வந்து பரம தயாளுவான நீ என் மனஸ்ஸூ சிதிலம் ஆகாதபடி பண்ணுகிறில்லை
என்னை அங்கீ கரியாமை யாகிற இதுவே உருச் செல்லுமாகில்
பூம் கொத்துக்களாலே நிறைந்து இருந்துள்ள காயாவின் கொழுவிய பூப் போலே இருக்கிற திரு நிறத்தைக் காட்டி என்னை அடிமை கொண்டவனே –

—————————————————————————————————–

மீளவும் சாபல அதிசயத்தாலே நிரதிசய போக்யமான உன்னுடைய திருவடிகளை நான் கிட்டுவது என்றோ -என்கிறார் –

கிற்பன் கில்லேன் என்றிலன் முன நாளால்
அற்ப சாரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்று ஒழிந்தேன்
பற்பல்லாயிரம் உயிர் செய்த பரமா நின்
நற் பொற் சோதித் தாள் நணுகுவது எஞ்ஞான்றே –3-2-6-

போன காலம் எல்லாம் அல்ப யத்னமாய் பஹு பலமான புண்யங்களை பண்ணுவேன் என்னுதல் செய்திலேன்
அல்ப பலமாய் பஹ்வநர்த்தமான பாபத்தை பண்ணுவேன் அல்லேன் என்னுதல் செய்திலேன்
அல்பாஸ் வாதமான விஷய ரசங்களை அனுபவித்து சர்வ சக்தியான உன்னாலும் அப்ரதிசமாதேய தசையாம் படி அகன்றேன்
பிரளய காலத்திலே மங்கி அஸத் கல்பராய் அசங்க்யேயரான ஆத்மாக்களை கரண களேபரங்களோடே கூட்டி உண்டாக்கின அபரிமித சக்திகன் ஆனவனே –

——————————————————————————————————

திருவடிகளில் போக்யதையை அனுசந்தித்து பதறுகிற திரு உள்ளம் பதறாமைக்காக
அயோக்யரான நாம் அவனை ஆசைப்பட்டால் பிரயோஜனம் உண்டோ என்கிறார் –

எஞ்ஞான்று நாம் இருந்து இருந்து இரங்கி நெஞ்சே
மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி
எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழிவற நிறைந்து நின்ற
மெய்ஞ்ஞானச் சோதிக் கண்ணனை மேவுதுமே –3-2-7-

சம்யஞ்ஞானம் இன்றிக்கே அவித்யா கர்மாதி களைப் பிறப்பிக்கும் சம்சாரத்தில் அழுந்தி இருக்கிற நாம் நெஞ்சே
கால தத்வம் உள்ளதனையும் இருந்து இருந்து துக்கப்பட்டு
எல்லா காலத்திலும் ஓன்று ஒளியாமே எல்லா பதார்த்தங்களிலும் வியாபித்து இருப்பதும் செய்து இவர்களுடைய ஞானங்கள் எல்லாம்
அஸத் கல்பமாம் படி -விசதமான ஞான பிரபையை உடைய கிருஷ்ணனை பிராபிக்க விரகு உண்டோ –
எஞ்ஞான்று மேவுதும் -என்றுமாம் –

————————————————————————————————————–

உன்னைப் பெறுகைக்கு ஈடான விரகுகள் என் பக்கல் ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே உன்னைக் காண வேணும்
என்று கூப்பிடா நின்றேன் -எங்கே வந்து பலிக்கக் கூப்பிடுகிறேன் -என்கிறார் –

மேவு துன்ப வினைகளை விடுத்துமிலேன்
ஓவுதல் இன்றி யுன் கழல் வணங்கிற்றிலேன்
பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா வென் பரஞ்சுடரே
கூவிகின்றேன் காண்பான் எங்கு எய்தக் கூவுவனே –3-2-8-

துக்கத்தை விளைப்பதாய் அநாதி காலம் அனுசரித்து இருக்கிற த்வத் பிராப்தி விரோதிகளை ஏதேனும் ஒரு விரகாலே போக்கவும் மாட்டிற்று இலேன்
நிரந்தரமாக உன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்கவும் பெற்றிலேன்
எங்கும் பிரசித்தமான கல்யாண குணங்களை உடைய உன்னுடைய அழகை எனக்கு காட்டினவனே –

—————————————————————————————————————

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாயும் ஸ்ரீ வாமனனாயும் நீ லோகத்துக்கு பண்ணின மஹா அனுக்ரகத்துக்கு புறம்பு ஆனேன்
இனி நான் உன்னை பெறுகை என்று ஒரு பொருள் உண்டோ -என்று நிராசரார் ஆகிறார் –

கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று
பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்
மேவி அன்று ஆ நிரை காத்தவன் உலகம் எல்லாம்
தாவிய வம்மானை எங்கினித் தலைப் பெய்வனே –3-2-9-

சம்சாரத்தில் நின்று அத்தோடு பொருத்தம் இல்லாமையால் பெரிய ஆர்த்தியோடே பல காலம் கூப்பிட்டு என்னுடைய
பாபத்தின் மிகுதியால் அவனைப் பெறுகைக்கு விரகும் அறியாதே நெடும் காலம் அலமரா நின்றேன் –
திரு உள்ளத்திலே பொருத்தத்தோடே கூட பசு நிரை மேய்ப்பதும் செய்து அது போலே அன்றிக்கே
தன்னுடைய திருவடிகளை எல்லார் தலை மேலும் படும்படி லோகத்தை எல்லாம் அளப்பதும் செய்து
இச் செயலால் லோகத்தை அடைய அடிமை கொண்டு இருக்கிறவனை அன்றும் தப்பின நான் இனிப் பெறுகைக்கு விரகு உண்டோ –

—————————————————————————————————————

இப்படி நிராசராய் முடிய புக்க ஆழ்வார் எம்பெருமான் தம்முடைய ஆர்த்தி எல்லாம் தீரத்
திருமலையிலே நின்று அருளின படியை காட்டி அருளக் கண்டு தரிக்கிறார் –

தலைப்பெய் காலம் நமன் தமர் பாசம் விட்டால்
அலைப்பூண் உண்ணும் அவ் வல்லல் எல்லாம்
அகலக் கலைப்பல் ஞானத்து என் கண்ணனைக் கண்டுகொண்டு
நிலைப்பெற்று என்னெஞ்சம் பெற்றது நீடுஉயிரே.–3-2-10-

கிட்டும் காலம் யமபடர் பாசத்தை வீசினால் படும் துக்கம் போலே இருக்கிற பகவத் விஸ்லேஷ ஜெனிதமான நிரதிசய துக்கம் எல்லாம் அகல –
வேதைக சமதி கம்யனாய் இருக்கிற கிருஷ்ணனை அவனுடைய பிரசாதத்தாலே சாஷாத் கரிக்கப் பெற்று
என்னுடைய மனஸ் ஸூ ம் நிலை நின்று ஆத்ம நித்யத்வமும் நிலை நின்றது –

————————————————————————————————————–

நிகமத்தில் இத் திருவாய் மொழி கற்றார் தம்மைப் போலே நோவு படாதே சம்சார விமோசனத்தை பெறுவர் என்கிறார் –

உயிர்கள் எல்லா உலகமும் உடையவனைக்
குயில்கொள் சோலைத் தென்குருகூர்ச் சடகோபன்
செயிர்இல்சொல் இசைமாலை ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
உயிரின்மேல் ஆக்கை ஊனிடை ஒழிவிக்குமே.–3-2-11-

தம்மைப் பெறுகையாலே பூர்ணமான ஐஸ்வர்யத்தை உடையனான வனை-தாம் உஜ்ஜீவிக்கையாலே சம்ருத்தமான
திருச் சோலையோடு கூடின திருநகரியை உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த நிர்த்தோஷமான சப்த சந்தர்ப்பத்தை உடைய
ஆயிரத்திலும் இத் திருவாய் மொழி யானது தன்னை அப்யசித்தார்க்கு ஆத்மாவுக்கு ப்ரக்ருதி சம்பந்த ஹேதுவான கர்மத்தைப் போக்கும் –

——————————————————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-2–

August 21, 2016

பெரு விடாய் பட்டவன் ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதமான தண்ணீர் சந்நிஹிதமாய் இருக்கச் செய்தே-ஆஸ்யம் பிஹிதமானால் துடிக்குமா போலே
தமக்கு போக்யமான விஷயம் சந்நிஹிதமாய் ஆசையும் மிக்கு இருக்கச் செய்தே விஷயத்தின் பெருமையால்
தமக்கு விளாக்குலை கொள்ள ஒண்ணாது ஒழிய –
அத்தை பிரகிருதி சம்பந்த ஆயத்தமான கரண சங்கோச நிபந்தனம் என்று பார்த்து மிகவும் அசன்னராய்
இப்பிரக்ருதி சம்பந்தத்தை அறுத்து எல்லாரும் தன் திருவடிகளை பெறுகைக்காக எம்பெருமான் பண்ணின
ஜகத் ஸ்ருஷ்டியும் ஸ்ருஷ்ட ஜகத்தில் பண்ணின அநேக அவதாரங்களும் எனக்கு கார்ய கரம் ஆயிற்று இல்லை –
இனி நான் பிரகிருதி சம்பந்தம் அற்று எம்பெருமானை பெற விரகு இல்லை யாகாதே -என்று நை ராஸ்யத்தோடே முடிய புக்க ஆழ்வார்
அவ்வவதாரங்களில் தப்பினார்க்கும் இழக்க வேண்டாத படி திருமலையில் நின்று அருளின படியை காட்டி அருளக் கண்டு உஜ்ஜீவித்து ப்ரீதராய் முடிக்கிறார் –

——————————————————————————————–

உன்னை ஆஸ்ரயிக்கத் தந்த சரீரத்தைக் கொண்டு அதன் வழியே ஒழுகி அநர்த்தப் பட்டேன்
-நான் உன்னை என்று கிட்டக் கட வேன் என்று கூப்பிடுகிறார் –

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம் முகில் வண்ணனே
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழல்வேன்
வெந்நாள் நோய் வீய வினைகளை வேர் அறப் பாய்ந்து
எந்நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவேன் –3-2-1-

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த
மூ வகைப் பட்ட நீரை உடைய கடல் சூழ்ந்த பூமியைப் படைத்த கட்டளை -தான் தன் விசித்திர யோகம் தோற்ற இருக்கை –
அப ஏவ ச சர்ஜா தவ்-என்கிறபடியே முன்னே நீரைப் படைத்த என்றுமாம் –
தய நீய தசையைக் கண்டு -இவை கரணங்களை பெற்று கரை மரம் சேர வேணும் -என்று தயா பரதந்த்ரனாய் ஸ்ருஷ்டித்த படி –
கர்ம அனுகுணமாக ஸ்ருஷ்டியாகிலும் யவ்கபத்யம் அனுக்ரஹக்ருதம் என்கை
எம் –
ஸ்ருஷ்ட்டி சர்வ சாதாரணம் ஆகிலும் இவர் தமக்காக என்று இருக்கிறார் -எங்கும் ஓக்க வர்ஷித்தாலும் அது கொண்டு
விளைத்துக் கொண்டவன் -எனக்காக -என்று இருக்குமா போலே
எல்லாருக்கும் ஓக்க அவன் செய்தாலும் க்ருதஞ்ஞான் எனக்காக -என்று இருக்கும் இ றே
முகில் வண்ணனே-
மேகம் ஜல ஸ்தல விபாகம் இன்றிக்கே வர்ஷிக்கிறது பிரதியுபகாரம் கொள்ளுகைக்கு அன்று இ றே
பஹுஸ்யாம் என்று தன் பேறாக ஸ்ருஷ்டிக்கை –
அந்நாள் –
அசித் விசிஷ்டானாய் சோஸ்ய தசா பன்னனான நாள்
நீ –என்று இழவு உள்ளதாய் முகம் காட்டின நீ
தந்த –
திருவடிகளில் தலை சாய்த்து உன்னைப் பெறுகைக்கு உறுப்பாம் உடம்பை அபகரித்து –
துர்லபோ மானுஷோ தேஹ -மானுஷ்யம் ப்ராப்ய -தன்னைப் பெறுகைக்கு உபகரணமும் தானே தர வேண்டி இருக்கிற படி
ஆக்கையின் வழி உழல்வேன்
விஷய ப்ராவண்யத்தை விளைத்துக் கொண்டு சரீரத்தின் வழியே போய் அநர்த்தப் பட்டேன் –
உழல்வேன்-சுழி தோறும் முழுகா நின்றேன் -கரை ஏற கொடுத்த தெப்பத்தைக் கொண்டு அதன் வழியே போய்
கடலிலே புகுவாரைப் போலே உடம்பின் வழியே போய் சம்சார ஆர்ணவத்திலே புக்கு நசிக்கை
வெந்நாள்-
ஞானம் பிறந்தால் இப்பிரக்ருதி சம்பந்தத்தோடே இருக்கிற நாள் அசோகவ நிகையிலே பிராட்டி இருந்தால் போலே
நோய் வீய-
நோய் என்று சரீர சம்பந்தம் ஆதல் -விஸ்லேஷம் ஆதல் -வீய முடிய
வினைகளை-
சரீர சம்பந்தத்துக்கு அடியானை பாபங்களை
வேர் அறப் பாய்ந்து-
சவாசனமாகப் போக்கி -பாய்ந்து என்று சினம் தோற்றுகிறது-
ஒரு சர்வ சக்தி செய்யுமத்தை நான் செய்யவோ –
எந்நாள்-
இன்ன நாள் என்று ஓர் அவதி பெற்றார் ஆகிலும் அத்தை பற்றி கொண்டு இருப்பர்
யான் –
உன்னை பெறுகைக்கு தந்த உபகரணத்தை அழித்துக் கொண்ட நான் –
உன்னை-
என் பேற்றுக்கு போக்கடி சொல்ல வேணும் -என்று வளைக்கலாம் படி இருக்கிற உன்னை
இனி வந்து கூடுவேன்-
நீ தந்த கைம்முதலையும் அழித்துக் கொண்ட பின்பு கிட்டுகைக்குப் போக்கடி உண்டாகில் சொல்ல வேணும் -என்கிறார் –

———————————————————————————————–

எனக்குத் தந்த கைம்முதலைக் கொண்டு உன்னைக் கிட்ட மாட்டாது ஒழிந்தால்
நீ அர்த்தியாய் வந்து கிட்டின அன்றும் -கிட்டப் பெற்றிலேன் -என்கிறார் –

வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா நின்
பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான்
தொன் மா வல்வினைத் தொடர்களை முதல் அரிந்து
நின் மா தாள் சேர்ந்து நிற்பது எஞ்ஞான்று கொலோ –3-2-2–

வன் மா வையம் அளந்த –
கடினமான மஹா பிருத்வியை ஸூ குமாரமான திருவடிகளாலே அளந்த -என்னுதல்
மஹா பலி மிடுக்காலே புக்கு அளக்க அரிதான பூமியை என்னுதல்
தம்தாம் பேற்றுக்கு அவன் அர்த்தியாய் வந்த சீலத்துக்கும் அழகுக்கும் நெகிழாத பூமி -என்னுதல் –
அளந்த —
இருந்தார் இருந்த இடங்களிலே சென்று அவர்கள் தலையிலே திருவடிகளை வைத்த படி –
அவர்கள் இரங்கா விட்டாலும் தன் இரக்கத்துக்கு பரிஹாரம் இல்லையே –
எம் வாமனா –
இவ்வவாதாரத்திலே உபகார ஸ்ம்ருதி தமக்கே யாய் இருந்த படி –
எனக்காக வந்து பிறக்க நான் இழந்தேன் -என்கிறார்
இப்படி வர நின்ற உன்னாலும் மீட்கப் போகாத படி -சம்சாரத்திலே கை கழிய போந்தேன் -என்கிறார் –
நின்-பன் மா மாயம் –
மம மாயா என்று உன்னுடையதாய் -தான் ஒன்றாய் இருக்க குண த்ரய பேதத்தை உடைத்தாய் துரத்யையாய் இருந்துள்ள ப்ரக்ருதி –
நீ முடித்த முடியை நான் அவிழ்க்கவோ -ஸூ கத்திலே சங்கிப்பிப்பது -பிரவ்ருத்தியிலே மூட்டுவது
-உணர்த்தி அறப் பண்ணுவது -ஆகிற குணங்களை தப்பவோ –
பல் பிறவியில் –
பிரகிருதி சம்பந்த ப்ரயுக்தமான தேவாதி பேதங்கள்
படிகின்ற யான்-
விழுகின்ற -என்னாத படி கின்ற -என்கிறது இவ்வனர்த்தத்திலே வெறுப்பு இன்றிக்கே பொருந்தி இருக்கை –
வர்த்தமான நிர்த்தேசத்தால் இன்னம் தரை கண்டது இல்லை என்கை –
தொன் மா வல்வினைத் தொடர்களை –
அநாதியாய் அநேகமாய் சர்வ சக்திக்கும் நெஞ்சு உளுக்க வேண்டும் படி பிரபலமான
பாவத் தொடர்ச்சிகளை ஒன்றோடு ஓன்று அனுபந்தித்து இருக்கை –
முதல் அரிந்து-
வாசனையோடு போக்கி
நின் மா தாள் சேர்ந்து –
பிராப்தமாய் -ஸூ லபமாய் நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளை
கிட்டி -என்கிற ஸ்தானத்தில் சேர்ந்து என்கிறது கெடு மரக்கலம் கரை சேர்ந்தால் போலே இருக்கை –
நிற்பது –
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் நபி பேதி குதச்சந-என்று ஸூ ஸ் த்ரனாய் இருப்பது
எஞ்ஞான்று கொலோ-
இன்ன நாள் என்று ஓர் அவதி பெறிலும் பெற்றத்தோடு ஒக்கும் –

—————————————————————————————————

ஸ்ரீ வாமனான காலத்திலும் தப்பினாரையும் விஷயீ கரிக்கைக்காக ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரிக்க அத்தையும் தப்பினேன் என்கிறார் –

கொல்லா மாக்கோல் கொலை செய்து பாரதப் போர்
யெல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய்
பொல்லா வாக்கையின் புணர்வினை யறுக்கலறா
சொல்லாய் யான் உன்னைச் சார்வதோர் சூழ்ச்சியே –3-2-3-

கொல்லா மாக்கோல் கொலை செய்து பாரதப் போர்-
ஹிம்ஸா சாதனம் இன்றிக்கே குதிரையை நடத்தக் கடவதான முட்கோலாலே கொலையை விளைத்து –
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் வந்தால் எடுத்ததே ஆயுதமாய் இருக்கை -ஆயுதம் எடுக்க ஒண்ணாது என்றார்கள் –
அவர்கள் இசைந்து ஒன்றையே ஆயுதமாகப் கொண்டு உழக்கிப் பொகட்டான்
பார் மிகுத்த பாரம் முன் ஒழிச்சுவான் அருச்சுனன் தேர் மிகுத்து -என்னக் கடவது இ றே –
யெல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய்
பாரத சமரத்திலே-இரண்டு தலையிலும் அஸூ ரா வேசத்தாலே பூ பாரம் ஆனார் எல்லாரையும்
தர்ம க்ஷேத்ரே குரு க்ஷேத்ரே -என்கிறபடியே அவர்கள் பக்கல் நன்மையே இல்லை யாகிலும் அங்கே பட்டார்க்கு வீர சுவர்க்கம் கிட்டும் தேசம் –
பீஷ்மாதிகள் காட்டுது தீ கிளர்ந்தால் போலே கிளர்ந்து வர அத்தை அவித்துக் கொண்டு ஒரு காள மேகம் பரவினால் போலே யாயிற்று
சாரத்ய வேஷத்தோடு தேரைக் கொண்டு உலாவின படி
எந்தாய் -பாண்டவர்களுக்கு உதவினதுவும் தமக்கு என்று இருக்கிறார்
பொல்லா வாக்கையின் –
துரியோதனன் அளவன்று-உடம்பின் ப்ராதிகூல்யம் -அவன் பிரதிகூலனாயத் தோற்றினான்-
இது அனுகூலம் போலே இருந்து யாயிற்று பிராதி கூல்யம் பண்ணுவது
எல்லா அநர்த்தமும் பண்ணினாலும் பரிணதாரானார் -பொல்லாதாகாச் செய்தாய் -என்னும் இத்தனை இ றே
பகவத் ஸ்வரூப திரோதா நகரீம்-இத்யாதி
புணர்வினை யறுக்கலறா
புணர்வினை- சரீர சம்பத்துக்கு அடியான கர்மம் என்னுதல் -சரீர சம்பந்தம் என்னுதல்
அறுக்க என்றால் போகாது -ராவண சிரஸ்ஸைப் போலே முளையா நிற்கும் என்கை –
சொல்லாய்-
தன்னால் பரிஹாரம் இல்லாத அன்று அர்ஜுனனுக்கு பயம் பிறந்த அன்று மா ஸூ ச என்றால் போலே எனக்கும் மா ஸூ ச என்னாய்
யான் உன்னைச் சார்வதோர் சூழ்ச்சியே –
சிறையிலே கிடப்பாரைப் போலே பிரக்ருதியிலே கிடக்கிற நான் ஒரு தேச விசேஷத்திலே நித்ய ஸூ ரிகள் அனுபவிக்கும்
உன்னைக் கிட்டலாதொரு விரகு சொல்ல வேணும்
நான் கிட்டவும் வேணும் -நான் அறியில் இறாய்ப்பேன்-நான் அறியாதபடி சூழ்ச்சி யாகவும் வேணும்
இது இன்ன நாள் என்று சொல்லவும் வேணும் என்கிறார் –

—————————————————————————————————-

அவதாரங்களுக்கும் தப்பின அளவேயோ-ததாமி புத்தியோகம் தம் -என்கிறபடியே நினைவுக்கு வாய்த்தலையான
நெஞ்சிலே வந்து புகுந்து நல் வழி போக்குகைக்கு நிற்கிற நிலையும் எனக்கு கார்யகரம் ஆயிற்று இல்லை என்கிறார் –

சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளியாகி என்றும்
ஏழ்ச்சிக் கேடு இன்றி எங்கணும் நிறைந்த வெந்தாய்
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாளிணைக் கீழ்
வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகையருளாய் வந்தே –3-2-4-

சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளியாகி
எல்லாரையும் சூழ்த்துக் கொள்ள வற்றாய்-விசததமமான ஞானத்தை உடையையாய்
என்றும்
இவன் இல்லாத காலத்திலும்
ஏழ்ச்சிக் கேடு இன்றி
எழுச்சி -விகாசம் / கேடு-குறைவு -சங்கோசம் -/சங்கோச விகாச ரஹிதமான ஞானம் -என்கை –
எங்கணும்-
எல்லா பதார்த்தங்களிலும்-கண் -இடம் –
நிறைந்த வெந்தாய்-
ஜாதி -வியக்தி தோறும் -பரிசாமாபியா வர்த்திக்குமா போலே
எந்தாய் -ஒருவனைப் பிடிக்க ஊரை வளைப்பாரைப் போலே வியாப்தியும் என்னை உத்தேசித்து என்கை –
உன் பக்கலிலே அகப்படுத்திக் கொள்ளுகைக்கு விரகு தேடி உணர்ந்து என்னை வியாபித்துக் கொண்டு நிற்கச் செய்தேயும்
விஷய பிரவணனாய் தப்பினேன் என்கை
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து –
உன்னை ஒழிந்த விஷயங்களில் பிராவண்யத்தைத் தவிர்ந்து -நீ அன்றிக்கே ஒழிய அமையும் நான் மேல் விழுகைக்கு
நின் தாளிணைக் கீழ்-வாழ்ச்சி-
வகுத்த திருவடிகளில் அனுபவத்தை -தாழ்ச்சி என்னாதே -வாழ்ச்சி -என்கிறார் –
வகுத்த விஷயமுமாய் போக்யமுமாய் இருக்கையாலே -ச்சாயா வா சத்துவம் அநு கச்சேத்–வா ஸூ தேவா தருச்சியா –என்னக் கடவது இ றே
சர்வம் பரவசம் துக்கம் -என்று விஷயாந்தரம் அப்ராப்தம் ஆகையால் துக்க ரூபம் என்று இட்டு தாழ்ச்சி என்கிறார்
யான் சேரும் வகையருளாய் வந்தே –
இதுக்கு முன்பு புதியது உண்டு அறியாத நான் -சேரும் வகை அருள வேணும் –
அது செய்யும் இடத்து முகம் தோற்றாதே அந்தர்யாமித்வத்தால் ஒண்ணாது –
வந்து அவதரித்து உன் குண சேஷ்டிதங்களாலே புறம்பு போகாத படி பண்ணிச் சேர்த்து அருள வேணும் –

—————————————————————————————————–

நீ முகம் தோற்ற வந்து அவதரித்து தரிப்பியா யாகில் உன் அழகை நான் இழந்தே போம் இத்தனையோ -என்கிறார் –

வந்தாய் போலே வந்து மென் மனத்தினை நீ
சிந்தாமல் செய்யா யிதுவே யிதுவாகில்
கொந்தார் காயாவின் கொழு மலர்த் திரு நிறத்த
எந்தாய் யானுன்னை எங்கு வந்து அணுகிற்பனே–3-2-5-

வந்தாய் போலே வந்து –
நெடுநாள் இங்கே கால் தாள வேண்டும் ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்கள் போல் அன்றிக்கே -ஆனைக்கு உதவினால் போல் ஆதல்
தூணிலே தோற்றினால் போலே யாதல் -வந்தாகிலும்
மென் மனத்தினை-
நினை தோறும் சொல்லும் தோறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் -என்னும் மனசை
நீ
உரு அழிந்தவற்றையும் உண்டாக்க வல்ல நீ
சிந்தாமல் செய்யாய்-
நீராய் மங்கிப் போகாத படி பண்ணு கிறிலை
யிதுவே யிதுவாகில்-
உதவாது ஒழிகையே ஸ்வ பாவமாகச் செல்லுமாகில்
கொந்தார் காயாவின் கொழு மலர்த் திரு நிறத்த-எந்தாய் –
நீ உதவாது போது ஆறி இருக்கலாயோ உன் வடிவு இருக்கிறது –
கொத்துக்களாலே நிறைந்த காயாவினுடைய கொழுவிய பூ போலே இருக்கிற வி லக்ஷணமான வடிவு அழகைக் காட்டி என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கினவனே
உதவாது ஒழிய பார்த்த நீ உன் வடிவைக் காட்டிற்று ஏன்
யானுன்னை எங்கு வந்து அணுகிற்பனே–
உன்னைக் கிட்டுக்கைக்கும் கைம்முதல் இல்லாத நான் –
தஸ்யைக்ஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம் -என்று நீயே அனுபவிப்பிக்கும் உன்னை -எங்கே கிட்டப் போகிறேன் –

——————————————————————————————————–

என்னைப் பார்த்தால் கிட்ட விரகு இல்லை -உன்னைப் பார்த்தால் தப்ப விரகு இல்லை
ஆனபின்பு நிரதிசய போக்யமான திருவடிகளைக் கிட்டுவது என்று என்கிறார் –

கிற்பன் கில்லேன் என்றிலன் முன நாளால்
அற்ப சாரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்று ஒழிந்தேன்
பற்பல்லாயிரம் உயிர் செய்த பரமா நின்
நற் பொற் சோதித் தாள் நணுகுவது எஞ்ஞான்றே –3-2-6-

கிற்பன்
அல்ப யத்னமாய் பஹு பலமான ஸூ க்ருதத்தைச் செய் என்றால் ஓம் என்று இசைந்து இலேன்
மித்ர பாவத்தாலே அபுநாவ்ருத்தி லக்ஷணமான போகத்தை பெறலாம் என்றால் அத்தைச் செய்வேன் என்று இலேன்
கில்லேன் என்றிலன்-
இப்போது அல்பமாய் மேலே பஹ்வநர்த்தமாய் இருக்கிற விஷய ப்ராவண்யத்தை தவிர்க்கும் என்றால் -அத்தை தவிர்வேன் -என்று இலேன் –
இப்படி செய்கிறது எத்தனை நாள் போரும் என்ன
முன நாளால்
நீ விசேஷ கடாக்ஷம் பண்ணுவதற்கு முன்பு எல்லாம் –இந்த நெடு நாள் எல்லாம் நம்மை அகன்றது எத்தாலே என்ன
அற்ப சாரங்கள்
உன்னை இழப்பிக்க வேண்டுவது உண்டு -அனுபவிக்கலாவது ஓன்று இல்லை –
அவை
இப்படி இருப்பன அநேகம்
சுவைத்து
இவை எல்லா வற்றாலுமாக நா நனைய பெற்றதோ என்னில்
நாவில் பசை கொடுத்து கை கொடுத்து புஜிக்க வேண்டும்படி இருக்கை –
இத்தால் பெற்றது ஏது என்ன
அகன்று ஒழிந்தேன்
சர்வ சக்தியான உனக்கும் எட்டாதபடி கை கழிந்தேன்-நான் என்னை முடித்துக் கொண்டேன்
உடைய நீ எடுத்துக் கொள்ளில் கொள்ளும் இத்தனை
நீர் நின்ற நிலை அசமாதேயம் என்னும் படி யாய் இருந்ததீ என்ன
பற்பல்லாயிரம் உயிர் செய்த பரமா-
இல்லாத வென்று உண்டாக்கின உனக்கு உள்ளது ஒன்றுக்கு ஒரு குண தானம் பண்ணுகை அரிதோ
பல் பல்லாயிரம் -என்று ஜீவ அனந்த்யம் -உயிர் செய்கை யாவது சரீரத்தோடு சம்பந்திப்பிக்கை
பரமா -நிரவாதிக சக்தி உக்தன் ஆனவனே
நின் நற் பொற் சோதித் தாள் –
ப்ராப்தமாய் -அப்ராக்ருதமாய் ஸ் ப்ருஹணீயமாய்-நிரவாதிக தேஜோ ரூபமான திருவடிகளை –
நணுகுவது எஞ்ஞான்றே –
என்னைப் பார்த்தால் பெற விரகு இல்லை –
உன் சக்தியில் குறை இல்லை
இனி நாள் அறியும் அத்தனை என்கிறார் –

———————————————————————————————————–

நின் நல் பொற் சோதித் தாள் -என்று ப்ரஸ்துதமான போக்யதையை நினைத்து பதறுகிற திரு உள்ளத்தைக் குறித்து
அயோக்யரான நாம் அவனை ஆசைப் பட்டால் பிரயோஜனம் உண்டோ -என்கிறார் –

எஞ்ஞான்று நாம் இருந்து இருந்து இரங்கி நெஞ்சே
மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி
எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழிவற நிறைந்து நின்ற
மெய்ஞ்ஞானச் சோதிக் கண்ணனை மேவுதுமே –3-2-7-

எஞ்ஞான்று நாம் இருந்து இருந்து இரங்கி –
அநாதி காலம் மூலையடியே திரிந்த நாம் இனி அநந்த காலம் இருந்து க்லேசப் பட்டால் என்ன பிரயோஜனம் உண்டு
நெஞ்சே-
அநாதி காலம் எல்லாம் பண்ணின அதிக்ரமத்துக்கு கூட்டு நீ அன்றோ -நமக்கு குறை என் என்ன –
மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி –
புருஷார்த்த உபயோகியான சம்யக்ஞ்ஞானம் இன்றிக்கே
வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி-
அவித்யாதிகளை பிறப்பிக்கும் சம்சாரத்தில் மூழ்கி இருக்கிற நாம் –அவித்யாதிகள் அடியான பிறப்பில் அழுந்தி இருக்கிற நாம் என்றுமாம் –
எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழிவற நிறைந்து நின்ற-மெய்ஞ்ஞானச் சோதிக் –
இப்படி நாம் இருந்தாலும் அவன் அஸந்நிஹிதன் ஆனால் அஞ்ஞானாதல் ஆகப் பெற்றோம் ஆகிலுமாம் இ றே
சர்வ காலமும் சகல பதார்த்தங்களிலும் குறைவற வியாபித்து நிற்குமவனாய் விசதமமான ஞானத்தை உடைய கிருஷ்ணனை –
நினைவுக்கு வாய்த்தலையிலே புகுந்து நம் படியை உள்ளபடி அறியுமவன் ஆனவனை
கண்ணனை -மேவுதுமே
ஸூ லபன் என்றால் அவனைக் கிட்டப் போமோ -என்னுதல்-
நிர்வாஹகன் என்றால் அவனைக் கிட்டலாமோ என்னுதல் –
யதா பாடம் அன்வயமாதல் -எஞ்ஞான்றும் மேவுதல்-என்னுதல் –
ஏகோ அஹம் அஸ்மீதிசம் அந்நிய சேத்வம் நஹ்ருச்சயம் வேத்ஸி முனிம் புராணம் யோ வேதிதா கர்மண
-பாப கஸ்ய தஸ் யாந்தி கேத்வம் வ்ருஜி நம் கரோஷி –

———————————————————————————————————–

உன்னைக் கிட்டுக்கைக்காக என் பக்கல் ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்க காண வேணும் என்று கூப்பிடா நின்றேன்
-எங்கே பலிக்கக் கூப்பிடுகிறேன் -என்கிறார் –

மேவு துன்ப வினைகளை விடுத்துமிலேன்
ஓவுதல் இன்றி யுன் கழல் வணங்கிற்றிலேன்
பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா வென் பரஞ்சுடரே
கூவிகின்றேன் காண்பான் எங்கு எய்தக் கூவுவனே –3-2-8-

மேவு துன்ப வினைகளை விடுத்துமிலேன்-ஓவுதல் இன்றி யுன் கழல் வணங்கிற்றிலேன்-
இவ்வாத்மாவுக்கு நிரூபகமோ என்னும்படி பொருந்தின சாம்சாரிகமான துக்கத்தை விளைவிப்பதான தத் பிராப்தி விரோதிகளை
-தர்மேண பாபமப நுதி-என்று விகித அனுஷ்டானத்தாலே போக்கவும் மாட்டிற்று இலேன்
நிதித்யாசி திவ்ய -என்கிறபடியே அனவ்ரத பாவன ரூபமான பக்தியை பண்ணப் பெற்றிலேன் –
ஓவுதல் இன்றி மேவு துன்ப வினைகளை என்றுமாம்
பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா –
விதித–சத்ருக்கள் கோஷ்ட்டியிலும் பிரசித்தமாய் ஸ்வா பாவிகமான கல்யாண குணங்களை உடைய கிருஷ்ணனே
வென் பரஞ்சுடரே-
தாழ நின்று இவ் வடிவு அழகை எனக்கு முற்றூட்டாக்கி தந்தவனே -பரஞ்சுடர் உடம்பாய் -என்ன கடவது இ றே
கூவிகின்றேன் காண்பான் –
சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணி பலம் தாழ்த்தாரைப் போலெ கூப்பிடா நின்றேன்
எங்கு எய்தக் கூவுவனே –
ஒரு ஷூத்ரன் கூப்பீடு எங்கே பலிக்க -சாபலம் இ றே

—————————————————————————————————-

கீழ் ப்ரஸ்துதமான ஸ்ரீ வாமன அவதாரத்தையும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்தையும் சொல்லி அவற்றைத் தப்பின
நான் இனி கிட்ட என்று ஒரு பொருள் உண்டோ -என்று இன்னாதாகிறார் -நிராசர் ஆகிறார் என்றுமாம் –

கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று
பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்
மேவி அன்று ஆ நிரை காத்தவன் உலகம் எல்லாம்
தாவிய வம்மானை எங்கினித் தலைப் பெய்வனே –3-2-9-

கூவிக் கூவிக்
சம்சாரத்தோடு பொருந்த மாட்டார் -கால் வாங்குகைக்கு யோக்யதை இல்லை -காண வாராய் என்று கூப்பிடுகிறார் –
ஒரு கால் கூப்பிட்டு பின்பு ஸ்வரூப ஞானத்தால் ஆறி இருக்க மாட்டாதே மேல் மேல் எனக் கூப்பிடுகிற படி
இவர் கூப்பிட்டால் ஈஸ்வரனுக்கு கை நீட்டி எடுக்க ஒண்ணாத தூற்றிலே யாயிற்று இவர் புக்கு நிற்கிறது –
கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று-
கொடிதான பாபத்தை விளைக்க வற்றாய் புக்க இடமும் புறப்பட்ட விடமும் தெரியாததான சம்சாரத்திலே யாயிற்று நிற்கிறது
பாவியேன் –
ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகள் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் ஆஸ்ரம பரிசரத்திலே கூப்பிட்டால் போலே சிலர் ஐயோ என்ன கூப்பிடுகிறேனோ -என்னுதல் –
உன்னைக் கிட்ட விரகு அறியாதே அலமருகைக்கு அடியான பாபத்தைப் பண்ணினேன் -என்னுதல் –
பல காலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்-
நெடும் காலம் உன்னைப் பெறும் விரகு அறியாதே அலமரா நின்றேன்
மேவி அன்று ஆ நிரை காத்தவன் உலகம் எல்லாம்
ஆபத்துக்கு உதவாதானாயத் தான் படுகிறேனோ –
நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு நிர்வாஹகனான தன் கையிலே கோலைத் தந்து பசு மேய் என்றால் -ரக்ஷகரான நமக்கு
விஹிதம் இ றே -என்று இருக்கை அன்றிக்கே அலாப்ய லாபமாகப் பொருந்தி
அன்று -அதுவும் ஒரு காலமே
உலகு எல்லாம் தாவிய -அது ஓரூர் அளவேயோ தப்பவுமாம்
எல்லார் தலையிலும் திருவடிகளாம் படி சர்வ லோகங்களையும் அளந்த அன்று எம்மூலையிலே கிடந்தேன்
வம்மானை எங்கினித் தலைப் பெய்வனே
எல்லாரையும் அடிமை கொண்டவனை
அந்த தூளி தானத்திலும் தப்பின நான் இனி எங்கே கிட்ட புகுகிறேன்
அவன் தான் வந்து அபகரித்த அன்று தப்பின நான் சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி எங்கே சென்று கிட்டப் புகுகிறேனோ -என்று நிராசர் ஆகிறார் –

—————————————————————————————————–

இப்படி நிராசராய் முடிய புக்க அளவில் -அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டார்க்கு அன்றோ நாம் திருமலையிலே வந்து நிற்கிறது
-என்று திருமலையில் வந்து நின்று அருளின படியைக் காட்டி அருள கண்டு தரிக்கிறார் –

தலைப்பெய் காலம் நமன் தமர் பாசம் விட்டால்
அலைப்பூண் உண்ணும் அவ் வல்லல் எல்லாம்
அகலக் கலைப்பல் ஞானத்து என் கண்ணனைக் கண்டுகொண்டு
நிலைப்பெற்று என்னெஞ்சம் பெற்றது நீடுஉயிரே.–3-2-10-

தலைப்பெய் காலம் நமன் தமர் –
யமபடர் கிட்டும் காலம் -ஏற்கவே முகம் காட்டினான் ஆகில் இவர் பாபம் பண்ணார் இ றே -மஸ்தக ஸ்தாயிநம்
பாசம் விட்டால்-
சரீர விஸ்லேஷத்துக்கு பாசம் வீசினால்
அலைப்பூண் உண்ணும் –
வாசனை இங்கே இழுக்க அவர்கள் சரீரத்தை விஸ்லேஷிப்பிக்க தடா படும் வியசநம்
அவ் வல்லல் எல்லாம் அகலக்
அவ்வல்லல் என்னும் அத்தனை -த்ருஷ்டாந்தம் இல்லை –
அந்த துக்கம் போலே இருக்கிற பகவத் விஸ்லேஷ ஜெனித துக்கம் எல்லாம் ஆதல் –
வசதி மனசி யஸ்ய சோ அவ்யயாத்மா புருஷ யாஸ்ய ந தஸ்ய த்ருஷ்ட்டி பாதே தவக திரதவா ம மாஸ்தி சக்ர ப்ரதிஹத வீர்ய பலஸ்ய சோ அந்நிய லோக்ய –
பகவத் அலாபமே யான பின்பு யம வஸ்யத்தையும் வந்தது அன்றோ –என்று பணிக்குமாம் ஆண்டான்
கலைப்பல் ஞானத்து என் கண்ணனைக் கண்டுகொண்டு-
பல கலைகளாலும் அறியப் படுபவன்
வேதைஸ் ச சர்வர் அஹமேவ வேத்ய -என்று வேதைக சமதி கம்யனான கிருஷ்ணனைக் கண்டு கொண்டு
நிலைப்பெற்று என்னெஞ்சம் –
என் மனத்தினை நீ சிந்தாமல் செய்வாய் -என்று சிதிலமான நெஞ்சம் தான் தரித்தது
பெற்றது நீடுஉயிரே.–
உயிர் நீடு பெற்றது -எங்கு இனித் தலைப் பெய்வன்-என்று முடிய புக்க ஆத்ம வஸ்துவும் நித்யமாயிற்று
நித்ய வஸ்துவுக்கு நாசமாவது -தாஸ்ய அசித்தி
தாஸ்யமே நிரூபகம் ஆனால் தத் அலாபத்தில் நிரூப்பியமும் இல்லையாம் இ றே
ச்சேத்யாதி விஸஜாதீயம்-ஏன்னா பகவத் அலாபத்தில் அழியாது ஒழியுமோ –

—————————————————————————————————–

நிகமத்தில் இத் திருவாய் மொழி அப்யசித்தார்க்கு சரீர சம்பத்தை அறுத்துக் கொடுக்கும் என்கிறார் –

உயிர்கள் எல்லா உலகமும் உடையவனைக்
குயில்கொள் சோலைத் தென்குருகூர்ச் சடகோபன்
செயிர்இல்சொல் இசைமாலை ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
உயிரின்மேல் ஆக்கை ஊனிடை ஒழிவிக்குமே.–3-2-11-

உயிர்கள் எல்லா உலகமும் உடையவனைக்
உயிர் நீடு பெற்றது -என்று இவர் தரித்தவாறே அவன் எல்லா உயிர்களையும் எல்லா லோகங்களையும் உடையனானான் –
சர்வ ரக்ஷகனுக்கு ரஷ்யத்தில் ஓன்று குறையிலும் ரக்ஷகத்வம் ஓன்று ஓறு வாயாம் இ றே
குயில்கொள் சோலைத் தென்குருகூர்ச் சடகோபன்-
இவர் உறாவின வாறே -அபி வ்ருஷா பரிம் லா நா -என்று திருச் சோலையும் உறாவி
இவர் தரித்தவாறே அகால பலி நோ வ்ருஷா -என்கிற படியேயாய் அங்கு உள்ள குயில்களும் ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு களிக்கும் படி யாயிற்று
செயிர்இல்சொல் இசைமாலை ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
செயிர் -குற்றம் -இல் -இல்லாமை -ஆக நிர்த்தோஷமான சப்த சந்தர்ப்பத்தை உடைய ஆயிரம்
இப்பத்துக்கு குற்றம் இல்லாமை யாவது -எங்கு இனித் தலைப் பெய்வன் -என்று மெய்யாய் இருக்கை
உயிரின்மேல் ஆக்கை ஊனிடை ஒழிவிக்குமே.–
சரீர சம்பந்த ஹேதுவான கர்மத்தைப் போக்கும் –

———————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி -3-1–

August 20, 2016

திருமலையில் போக்யதையை அனுபவியா நிற்கச் செய்தே -வட மா மலை யுச்சி என்னுமா போலே திருமலைக்கு
அவயவ பூதராய் இருபத்தொரு கற்பக தரு பணைத்தால் போலே இருக்கிற அழகருடைய நிரதிசய ஸுந்தர்யத்தையும்
ஆபரண சேர்த்தியையும் வேதங்கள் வைதிக புருஷர்கள் ஞானாதிகரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் தொடக்கமானாருடைய -ஸ்தோத்ரங்களுக்கு
அபூமியான மேன்மையையும் -அவற்றையும் விளாக்கொலை கொள்ளும் படியான ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்தையும் அனுபவித்து விஸ்மிதர் ஆகிறார் –
அந்தாமத்து அன்பிலும் அழகு சொல்லிற்று -இங்கும் அழகாய் இரா நின்றது -இரண்டுக்கும் வாசி என் என்னில்-
ஆடியாடிக்கு -அனந்தரமாகையாலே -ஸ்ரக்பூஷாம் பரமயதாயதம் தான -என்று அடைவு கெட ஒப்பித்து வந்த அழகு இங்கு
-இவ் வழகினுடைய ஸூ கடிதத்வத்தை அனுபவித்து விஸ்மிதர் ஆகிறார் –

————————————————————————————————————————

அழகருடைய திவ்ய அவயவங்களுக்கும் திரு அணிகலன்களும் உண்டான ஸூ கடித்த்வத்தை கண்டு விஸ்மிதர் ஆகிறார் –

முடிச் சோதி யாயுனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ
அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் யலர்ந்ததுவோ
படிச்சோதி ஆடையொடும் பல்கலனாய் நின் பைம்பொன்
கடிச்சோதி கலந்ததுவோ திருமாலே கட்டுரையே –3-1-1-

முடிச் சோதி யாயுனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ
உனது முகச் சோதி முடிச் சோதியாய் மலர்ந்ததுவோ
உன் திரு முகத்தின் ஒளி முடிச் சோதியாய் மேல் நோக்கி விகசிதம் யாயிற்றோ
சாமான தர்மாத் சம்சயம் ஆகையால் உபய கோடியிலும் அனுவர்த்திக்கிறது -என்பர் பட்டர்
திரு அபிஷேகத்தின் ஒளியானது திரு முகத்தின் ஒளியாய்க் கொண்டு கீழ் நோக்கி சுழித்ததோ
சேஷித்வ ஸூ சகமான அழகை அனுபவித்து தம் சேஷத்வத்துக்கு அனுரூபமான திருவடிகளின் அழகை அனுபவிக்கிறார் –
அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் யலர்ந்ததுவோ
திரு முகத்தின் அழகு நிலை கொள்ள ஒண்ணாமையாலே திருவடிகளில் வர வீசிற்று
அங்கண் அல்லது அழகுக்கு ஆவது உண்டாயாயாதல் -ஆசைக்கு அவதி உண்டாயாயாதல் அன்றே
திருவடிகளின் அழகு ஆசன பத்மமாய்க் கொண்டு விகசிதமாயிற்றோ
நீ நின்ற தாமரை அடிச்ச சோதியாய் அலர்ந்ததுவோ
திரு அபிஷேகத்தின் சம்சயம் இங்கே தீர வந்தார் -இங்கும் சம்சயமாய் இருந்தது
படிச்சோதி ஆடையொடும் பல்கலனாய் நின் பைம்பொன்-கடிச்சோதி கலந்ததுவோ
திருவடிகளின் அழகு மேல் நோக்கித் தள்ள திரு வரையை அனுபவிக்கிறார்
உன்னுடைய ஸ் ப்ருஹணீயமான கடிப் பிரதேசத்தின் ஒளி ஸ் வா பாவிகமான அழகை உடைய திருப் பீதாம்பரமாயும் மற்றும் உள்ள ஆபரணங்களாயும் கலந்ததுவோ
கடி -தொடைப் பற்று –
நீரிலே நீர் கலந்தால் போலே ஏக த்ரவ்யம் என்னலாம் படி பரம்பிற்றோ-மற்றைப் படியுமாம்
படிச்சோதி -படி யாணி யான ஒளி என்றுமாம் -திரு மேனி என்றுமாம்
திருமாலே கட்டுரையே –
நித்ய அநபாயினியாய் நித்ய அனுபவம் பண்ணுகிற பிராட்டியும் அவளை அனுபவிப்பிக்கிற தேவரும் கூட எனக்கு அருளிச் செய்ய வேணும்
இன்று அனுபவிக்கப் புக்க இவரோடு நித்ய அனுபவம் பண்ணுகிற அவளோடு அவன் தன்னோடு வாசி இல்லை -ஐஸ் சம்சயம் அனுவர்த்திகைக்கு
கட்டுரையே
சொல்ல வேண்டும் என்றபடி
மருளில் வ ண் குருகூர் வ ண் சடகோபன் -என்ற தத்வ ஹிதங்களில் சம்சயம் அற்ற இவருக்கு இது ஒரு நித்ய சம்சயம் விளைந்தது
விஞ்ஞான பலமாய் விஷய வை லக்ஷண்யம் அடியாக பிறந்த சம்சயம் ஆகையால் நித்யமாகச் செல்லும் என்கை –

————————————————————————————————————–

இவ் வழகுக்கு உவமானம் உண்டோ -என்று பார்த்தார் -உபமானங்களுக்கு அவ்வருகாய் இருக்கையாலே உவமானம் இல்லை என்கிறார் –

கட்டுரைக்கில் தாமரை நின் கண் பாதம் கை யொவ்வா
சுட்டுரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது
ஒட்டுரைத்து இவ்வுலகு உன்னைப் புகழ்வெல்லாம் பெரும்பாலும்
பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதி –3-1-2-

கட்டுரைக்கில்-
சொல்லில் -கட்டுரை என்று முழுச் சொல்லாய் -சொல்லில் என்றபடி -நெஞ்சாலும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாதாய் இருக்க பாசுரம் இட்டுச் சொல்லப் போகாது
தாமரை –
தாமரை ஜாதியாக ஓர் அவயவத்துக்காக ஒப்பாக மாட்டாது என்கை –
நின் கண் பாதம் கை யொவ்வா
முதல் உறவு பண்ணும் கண் -அதுக்கு தோற்று ஜிதந்தே என்று விழும் திருவடிகள் -அவ் விழுக் காட்டுக்கு தோற்று அவன் தான் ஜிதந்தே என்று அணைக்கும் கை
நின் கண் -என்கையாலே -உனது முகச் சோதி -என்றத்தை நினைக்கிறது –
பாதம் -என்றது அடிச் சோதி என்றத்தை நினைக்கிறது
கை -என்று நடுவு தாம் அனுபவித்த அழகுக்கு உப லக்ஷணம்
சுட்டுரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது
பொன்னை உபமானமாக போராது என்கைக்காக சிக்ஷிக்கிறார் -காய்ச்சி உரைத்த வி லக்ஷணமான நன் பொன்-ருக்மஅபாம் -என்னக் கடவது இ றே
உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது-
பரஞ்சோதி ரூப சம்பத்ய–ஏஷ ஸர்வஸ்ய பூதஸ்து பரிஷ் வங்கோ ஹா நூ மத -என்று தான் மதித்து இருக்கும் வடிவு
ஒட்டுரைத்து –
ஓட்டுகை -கூடுகை -அதாவது சேருகை-ஒப்புச் சொல்லி
இவ்வுலகு
மாஞ்சா க்ரோசந்தி-என்கிற நியாயத்தாலே லோகத்தில் உள்ளார் –பிராகிருத பதார்த்த வை லக்ஷண்யமும் அறிய மாட்டாதார்கள் –
உன்னைப் –
யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே-என்று ஸ்ருதியும் மீளும்படியான உன்னை
புகழ்வெல்லாம் பெரும்பாலும்
ஸ்தோத்ரம் பண்ணுமது எல்லாம் -மிகவும் ப்ராயேண
பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதி –
அவாசகமாய் -பட்டது உரைக்கை பட்டரை -விஷயத்தை பாராதே தோன்றிற்று சொல்லுகையாய்
புற்கென்றே காட்டுமால்-அவத்யவாஹமாமுமாம்-இப்படி ஆவான் என் என்னில்
-பரஞ்சோதி -ரத்னம் அறியாதான் ஒருவன் -குருவிந்தக் கல்லோடு ஒக்குமே இவ்வஸ்து -என்றால் அதுக்கு அவத்யமாம் இ றே
அப்படியே நீ சர்வ விசாஜீ தயமான அழகை உடையவன் ஆகையால் -நாராயண பரஞ்சோதி –

———————————————————————————————————————

அவர்கள் நம்மை உள்ளபடி அறியாமையாலே சொல்ல மாட்டாது ஒழிகிறார்கள்-
நம்மை உள்ள படி அறியும் உமக்குச் சொல்லத் தட்டு என் -என்ன -என்னாலும் முடியாது என்கிறார் –

பரஞ்சோதி நீ பரமாய் நின்னிகழ்ந்து பின் மற்றோர்
பரஞ்சோதி யின்மையில் படியோவி நிழல்கின்ற
பரஞ்சோதி நின்னுள்ளே படருலகம் படைத்த எம்
பரஞ்சோதி கோவிந்தா பண்புரைக்க மாட்டேனே –3-1-3-

பரஞ்சோதி நீ பரமாய் நின்னிகழ்ந்து பின்-
பரமாய் பரஞ்சோதி நீ -அழகால் எல்லாரிலும் மேற்பட்டு இருக்கையாலே பரஞ்சோதி நீ –தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி
நின்னிகழ்ந்து-உன்னை ஒழிந்து
மற்றோர்-பரஞ்சோதி யின்மையில் –
வேறு ஒரு பரஞ்சோதி இல்லாமையால்
படியோவி –
ஒப்பு ஓவி
நிழல்கின்ற-பரஞ்சோதி –
வர்த்திக்கிற பரஞ்சோதிஸ் நீ –
நின்னுள்ளே படருலகம் படைத்த எம்-பரஞ்சோதி
ஜகத் காரண ப்ரத்யுக்தமான பரஞ்சோதிஸ் ஸூ ம் உள்ளது -என்கை –
கோவிந்தா-
நீர்மையைப் பார்த்தால் பசுக்களோடும் பொருந்தும்படியாய் இருக்கை-
செவ்வே நெஞ்சே நினைப்பரிதால்-
ஸூலபதையால் வந்த தேஜஸ் ஸூ ம் உன்னது
அழகுக்கு மேற்பட்டார் இல்லாமையால் அழகால் வந்த தேஜஸ் ஸூ ம் உன்னது
லோகத்தில் உபமான ரஹிதர் நீயே யாகையாலே உபமான ராஹித்யத்தால் வந்த தேஜஸ் ஸூ ம் உன்னது
ஜகத் காரணத்வ ப்ரயுக்தமான தேஜஸ் சூம் உன்னது
பண்புரைக்க மாட்டேனே
பண்பு -படி -உன் படிகள் இவையான பின்பு என்னால் பேசப் போகாது என்கிறார் –

———————————————————————————————————————

இப்படி விலஷணனாய் உபநிஷத் ரகஸ்யனான உன்னை சம்சாரிகள் இழந்து க்லேசப் பட்டே போம் இத்தனை ஆகாதே என்று
அழகர் உடைய அழகின் மிகுதியே பேசுவிக்கப் பேசுகிறார் –

மாட்டாதே யாகிலும் மலர்தலை மா ஞாலம் நின்
மாட்டாய மலர்புரையும் திருவுருவம் மனம் வைக்க
மாட்டாதே பல சமய மதி கொடுத்தாய் மலர்த்துழாய்
மாட்டே நீ மனம் வைத்தாய் மா ஞாலம் வருந்தாதே –3-1-4-

மாட்டாதே யாகிலும் மலர்தலை மா ஞாலம் –
திரு நாபி கமலத்தை தலையாக உடைத்தான இம் மஹா பிருதிவி -உன் பக்கலிலேயான புஷப காச ஸூகுமாரமான
திரு மேனியில் நெஞ்சை வைக்க மாட்டாதே இருக்கச் செய்தேயும்
நின்-மாட்டாய மலர்புரையும் திருவுருவம் மனம் வைக்க-
உன் இடத்திலேயான -உன் பக்கலிலே யான -அன்றிக்கே -மாட்டு -என்று மாடாய் -நிதி போலே ஸ்லாக்க்யமான என்னுதல்-
மாட்டு என்று மட்டாய்-மத்வ உத்ஸ – என்று மதுஸ் யந்தி யாகையாலே நிரதிசய போக்யம்-என்னுதல் –
மலர்தலை மா ஞாலம் -என்கிறது மாட்டாமைக்கு நிபந்தம் -ஸ்ருஜ்யத்வ கர்ம வச்யத்வங்கள்-என்கை
மாட்டாதே பல சமய மதி கொடுத்தாய்
திரு உருவம் மனம் வைக்க மாட்டாதவையாய் ஒன்றோடு ஓன்று சேராதே பாஹ்ய சமய மதி பேதங்களை உண்டாக்கினாய்
பண்டே உன்னை அறிய மாட்டாதே சம்சாரிகளுக்கு இம் மதி பேதங்களை உண்டாக்கினாய் –
மலர்த்துழாய்- மாட்டே நீ மனம் வைத்தாய்-
உன் திரு உள்ளத்தையும் கால் தாழ பண்ண வல்ல திருத் துழாய் முதலான போக்கிய ஜாதங்களிலே பிரவணனாய்
மாடு – இடம் -அதன் பக்கலிலே –
மா ஞாலம் வருந்தாதே –
இம் மஹா பிருத்வி உன்னை இழந்து நோவு படாதே
பிரானே தமக்கு பகவத் விஸ்லேஷம் கிலேச கரமாய் இருக்கையாலே எல்லாருக்கும் இப்படி இருக்கும் என்று இருக்கிறார்
பண்டே அறிவில்லாத சம்சாரிகள் -அதுக்கு மேலே விலக்கடிகளும் உண்டாயிற்று -ரக்ஷகனான நீ போக பிரவணனாய்
-இனி சம்சாரிகளுக்கு க்லேசமேயோ சேஷித்தது –

———————————————————————————————————————–

அஞ்ஞான லோகம் மாட்டாதாகில் மயர்வற மதி நலம் உடைய உமக்குச் சொல்லக் குறை என் என்ன –
நீ சாவாதிகன் ஆயாகில் அன்றோ பேசலாவது என்கிறார் –

வருந்தாதே வருந்தவத்த மலர்கதிரின் சுடருடம்பாய்
வருந்தாத ஞானமாய் வரம்பின்றி முழுதியன்றாய்
வரும் காலம் நிகழ்காலம் கழிகாலமாய் உலகை
ஒருங்காக வளிப்பாய் சீரெங்குலக்க வோதுவனே -3-1-5-

வருந்தாதே வருந்தவத்த-
யத்னத்தால் வந்தது அன்றிக்கே சகஜமாய் நிரதிசய தாபா பலம் என்று சொல்லாய் இருக்கை
வருந்தாதே வருமதாய் -தவ -என்று மிகுதியாகவுமாம் -நா காரணாத் காரணாத்வா-
மலர்கதிரின் சுடருடம்பாய்-
விகஸ்வர தேஜோ ரூபமாய் -அதில் மண் பற்றைக் கழித்த ஒளியை உடம்பாக உடையையாய்
வருந்தாத ஞானமாய் –
சஹஜ சாதர்வ ஜ்ஞத்யத்தை உடையையாய்
வரம்பின்றி முழுதியன்றாய்
எல்லை இல்லாத சகல பதார்த்தங்களையும் நிர்வஹிக்கிறவனே
வரும் காலம் நிகழ்காலம் கழிகாலமாய் உலகை-ஒருங்காக வளிப்பாய் சீரெங்குலக்க வோதுவனே
காலத் த்ரயத்திலும் லோகத்தை ஒருங்காக ஒருமடைப்பட ஒரு படியே ரஷிக்கிற உன்னுடைய குணங்களை எங்கே முடிய நான் பேசுவேன்
உலக்க முடிய -வி லக்ஷண விக்ரஹம் -சஹஜ சார்வஞ்தவம் -உடைமையை நிர்வஹிப்பான்
உடையவன் ஆகையால் எல்லாவற்றையும் உடைய உன் சர்வ ரக்ஷகத்வம் இவற்றை எங்கே நான் முடிவு காண –

——————————————————————————————————————

வேதங்கள் ஸ்துதிக்க வில்லையோ -அவ்வோபாதி நீரும் பேச மாட்டீரோ என்ன -அவையும் ஸ்துதியில் உபக்ரமித்து
முடிவு காண மாட்டாமையாலே மீண்டன இத்தனை -என்னால் பேசப் போமோ என்கிறார் –

ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் எவ்வுலகத்து எவ்வெவையும்
சாதுவாய் நின் புகழின் தகையல்லால் பிறிதில்லை
போது வாழ் புனந்துழாய் முடியினாய் பூவின் மேல்
மாது வாழ் மார்பினாய் என் சொல்லி நான் வாழ்த்துவனே -3-1-6-

ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் –
ஓதுவார் என்கையாலே -அதிகாரி வைவித்யத்தைச் சொல்லுகிறது –
ருகாதி சதுர் வேதங்களும் அத்யேத்ரு பேதத்தாலே பிறந்த சாகா பேதங்களும் –
எவ்வுலகத்து எவ்வெவையும்-
ஊர்த்த லோகங்களில் உள்ளார் ஞானாதிகருமாய் -ஆயுஸ் சாலே அதிகருமாய் இருக்கையாலே
அவர்களுக்கு அனுரூபமாக அவ்வோ லோகங்களிலும் இந்த பேதங்களும் உண்டு
சாதுவாய்-
சப்தத்துக்கு சாதுத்வம் ஆவது -அர்த்தத்தை இருந்த படியே காட்டுகை –
சர்வ சப்தங்களும் அசித் ஜீவ விசிஷ்ட பரமாத்ம பர்யந்த அபிதானம் பண்ணுகை -சாதுவாகைக்காக என்றுமாம் –
நின் புகழின் தகையல்லால் பிறிதில்லை-
உன் கல்யாண குணங்களிலே அந்வயித்தன என்னும் இத்தனை அல்லது புறம்பு போயின வென்று சொல்ல ஒண்ணாது
கடலில் வர்ஷ பிந்து போலே புறம்பு போயிற்று என்னவும் ஒண்ணாது
எங்கும் வியாபித்தது என்னவும் ஒண்ணாது இருக்கை
தகை -அளவும் -அழகும் –
போது வாழ் புனந்துழாய் முடியினாய் –
பூ மாறாதே தன் நிலத்திலே நின்றால் போலே செவ்வி மிகா நின்ற திருத் துழாயை திரு முடியில் உடையவனே
பூவின் மேல் மாது வாழ் மார்பினாய் –
பூவிலே வர்த்திக்கிற பிராட்டி உன் சுவடு அறிந்த பின்பு அப்பூ நெருஞ்சி முள்ளாம் படி மார்பு படைத்தவனே –
என் சொல்லி நான் வாழ்த்துவனே –
சர்வேஸ்வர சிஹ்னமான திருத் துழாய் ஆகையால் அவ் வைஸ்வர்யத்தைப் பேசவோ –
பிராட்டி யோட்டைச் சேர்த்திக்கு நான் பாசுரம் இட்டுச் சொல்லவோ –

—————————————————————————————————-

உம்மால் தனியே முடியாதாகில் இருந்ததே குடியாகக் கூட்டிக் கொண்டு பேசுதல் -ஞானாதிகரான ருத்ராதிகள் ஏத்துதல் செய்தாலோ என்ன –
லோகம் அடங்கத் திரண்டு ஒருவர் ஏத்தின இடம் ஒருவர் ஏத்தாதே சர்வாதிகாரமாக ஏத்தினாலும் ஏத்தப் போகாதே -என்கிறார் –

வாழ்த்துவார் பலராக நின்னுள்ளே நான்முகனை
மூழ்த்த நீருல்லெல்லாம் படை என்று முதல் படைத்தாய்
கேழ்த்த சீரரன் முதலாக் கிளர் தெய்வமாய்க் கிளர்ந்து
சூழ்த்தமரர் துதித்தால் உன் தொல் புகழ் மாசூணாதே –3-1-7-

வாழ்த்துவார் பலராக-
வாழ்த்துவர் அசங்க்யாதர் ஆயிடுக -ஆனாலும் ஏத்த முடியாது -எத்தாலே என்னில்
நின்னுள்ளே நான்முகனை-மூழ்த்த நீருல்லெல்லாம் படை என்று முதல் படைத்தாய்
ஏகார்ணவத்திலே கண் வளர்ந்து -சதுர்தச புவனங்களையும் ஸ்ருஷ்ட்டி என்று சங்கல்பத்திலே சதுர்முகனை பிரதமத்திலே ஸ்ருஷ்டித்தாய்
த்வத் சர்ஷ்டனான ப்ரஹ்மாவாலே ஸ்ருஷ்டரான சங்குசித ஞான உன் பெருமையை பேச மாட்டார்கள் என்கை –
ஆனால் இவர்களை ஒழிய ஞானாதிகரான ருத்ராதிகளைக் கூட்டுக கொண்டாலோ என்ன -அவர்களுக்கும் நிலம் அன்று என்கிறது –
கேழ்த்த சீரரன் முதலாக் கிளர் தெய்வமாய்க் கிளர்ந்து
கேழ் என்று கிளர்த்தியாய் -பெருமையைச் சொல்கிறது –
சீர் -ஞானாதிகள் -சங்கராத் ஞானம் விச்சேத்
கிளர் தெய்வமாய்க்-அதிகார அனுரூபமான ஞானாதிகளாலே பெரிய தேவ ஜாதியாக
கிளர்ந்து-ஸ்தோத்ரத்திலே உத்யுக்தராய்
சூழ்த்து-
விரகாலே பிரயோஜகங்களிலே சொல்லி -சூழ்ந்து -என்றுமாம் –
அமரர் துதித்தால்
ஆயுஸாலும் அதிகர் ஆனவர்கள் ஸ்துதித்தால்-
உன் தொல் புகழ் மாசூணாதே –
ஸ்வாபாவிகமாய் கர்ம ஸ்பர்சம் இல்லாமையால் உஜ்ஜவலமான உன் குணங்கள் அழக்கு ஏறாதோ-
அன்றிக்கே வாழ்த்துவர் பலர் ஆகைக்காக என்னவுமாம்
அப்போது நீ செய்தாகிலும் வாய்த்ததில்லை என்கை
இந்த நிர்வாகம் சங்கேதமே யாகிலும் சொல்லிப் போருவது ஓன்று அன்று –

—————————————————————————————————

உபய பாவனை உடையனான ப்ரஹ்மாவை வனஸ்பதி கோடியிலே நிறுத்தி -ப்ரஹ்ம பாவனை ஏக மாவேயாய் இருப்பான் ஒரு ப்ரஹ்மா
உத்ப்ரேஷிதனாய் ஏத்தினாலும் உன்னுடைய வை லக்ஷண்யத்துக்கு திரஸ்காரமாம் அத்தனை -என்கிறார் –
வர்த்தமான சதுர்முகன் தானாகவுமாம் –

மாசூணாச் சுடருடம்பாய் மலராது குவியாது
மாசூணா ஞானமாய் முழுதுமாய் முழுதியன்றாய்
மாசூணா வான் கோலத்தமரர் கோன் வழிப்பட்டால்
மாசூணா வுனபாதம் மலர்ச்சோதி மழுங்காதே–3-1-8-

மாசூணாச் சுடருடம்பாய்
ஹேய ப்ரத்ய நீகமாய் சுத்த சத்வம் ஆகையால் நிரவதிக தேஜோ ரூபமான விக்ரஹத்தை உடையையாய்
மலராது குவியாது –
க்ஷய வ்ருத்திகள் இன்றிக்கே ஏக ரூபமாய் என்னுதல் –
அரும்பினை அலரை-என்னுமா போலே செவ்வி மாறாத போக்யதையைச் சொல்லுதல்
மாசூணா ஞானமாய் –
ஹேய கந்தம் இல்லாத ஞானத்தை உடையையாய்
விக்ரஹத்துக்கு ஸ்வரூப அந்யதா பாவம் இல்லை -என்கை –
மலராது குவியாது என்ற இடம் -ஞானத்துக்கும் விக்ரஹத்துக்கும் பொது
முழுதுமாய் முழுதியன்றாய் –
அனுக்தமான குண விபூதி யாதிகளை உடையையாய் எல்லா வற்றையும் நிர்வஹிக்கிறவனே –
வரம்பின்றி முழுது இயன்றாய் -என்கிற இடத்தில் இவற்றை உடையவனே -என்கிறது -இங்கு இத்தை நிர்வஹிக்கிறவனே என்கிறது
மாசூணா வான் கோலத்தமரர் கோன்-
அசங்குசிதமாய் சமக்ரமாய் இருந்துள்ள ஞானாதி பூஷணங்களை உடையனான ப்ரஹ்மா என்னுதல்
கீழ்ச் சொன்ன ருத்ராதிகளால் உண்டான ஆதிக்யத்தால் ப்ரஹ்மா தன்னைச் சொல்லுதல்
வழிப்பட்டால் –
ஸ்தோத்ர ரூப பரிசரியையில் இழிந்தால்
மாசூணா வுனபாதம் மலர்ச்சோதி மழுங்காதே–
ஹேய ப்ரத்ய நீகமான உன் திருவடிகளின் விஸ்திருதமான ஒளி திரஸ்க்ருதம் ஆகாதோ
தம்முடைய சேஷத்வ அனுரூபமாக திருவடிகள் என்று இ றே திரு மேனியைச் சொல்லுவது –

————————————————————————————————–

இந்த மேன்மையும் விளாக் குலை கொள்ளும் ஆஸ்ரித வாத்சல்யத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

மழுங்காத வைந் நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய்
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே
மழுங்காத ஞானமே படையாக மலருலகில்
தொழும் பாயர்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே –3-1-9-

மழுங்காத வைந் நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய்
அநேக காரியங்களில் ஏவா நின்றாலும் மழுங்கக் கடவது அன்றிக்கே எதிரிகள் மேலே படப்பட கூர்மை மிகா நின்றுள்ள வாயை உடைய திரு வாழியை –
வை -கூர்மை /நிதி -வாய் -நுனி என்றுமாம்
ஒரு வினை செய்ய வேண்டா -இச் சேர்த்தியே அமையும் என்னும் படி தர்ச நீயமாம் படி வல வருகே உடையையாய் –
வளத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு -என்ன வேண்டும்படி இருக்கை –
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே
ஆனையினுடைய ஆர்த்த த்வனி செவிப் பட்டவாறே கையில் திரு வாழியையும் மறந்து மதுவின் கரையிலே த்வரித்துக் கொண்டு வந்தான் –
இப்படி செய்ய வேண்டிற்று துக்க நிவ்ருத்தி மாத்திரமே யன்றிக்கே-தொழுதேனாக வல்லேனே என்று இருக்குமவன் என்கை –
காதல் களிறு -காதலே நிரூபகமாய் இருக்கை –
அளிப்பான் -அதின் கையில் பூ செவ்வி அழியாமே திருவடிகளிலே இடுவித்துக் கொள்ளுகைக்காக –
புள் ஊர்ந்து -நினைவுக்கும் அவ்வருகே போக வல்ல வேகம் உடையவனை குழை ச் சரக்காம் படி திருவடிகளாலே ப்ரேரித்து கொண்டு வந்தபடி
அவ்விடாய் தம்மதாய்-தமக்கு உதவ வந்து தோற்றினனாய் இருக்கிற படி
மழுங்காத ஞானமே படையாக மலருலகில்
இடைவிடாமல் ஸ்ருஷ்ட்டி யாதிகள் பண்ணா நின்றாலும் அமோகமான சங்கல்ப ஞானத்தையே சாதனமாகக் கொண்டு
திரு நாபீ கமலம் அடியாக பிறந்த லோகத்தில் அடிமை யானார்க்கு
தொழும் பாயர்க்கு அளித்தால்
தொழும்பு -அடிமை -ஆயார்க்கு -ஆனார்க்கு -சம்சாரத்தில் நித்ய ஸூ ரிகள் பரிமாற்றத்தை உடையவர்க்கு என்கை
அளித்தால் -ரஷித்தால்
உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே –
மதுவின் கரையிலே அரை குலைய தலை குலைய வந்தாய் என்கிற நிரவதிக தேஜஸ் ஸூ மறையாதோ-
சிற்றாட் கொண்டான் மறையும் மறையும் என்று அநு பாஷித்தான் –

—————————————————————————————————

ப்ரஹ்மாதிகள் உன்னை ஈஸ்வரன் என்று அறிந்து ஏத்த இருக்கும் இது விஸ்மாயமோ என்கிறார் –

மறையாய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச் சுடரே
முறையால் இவ்வுலகெல்லாம் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்
பிறையேறு சடையானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்
இறையாதல் அறிந்து ஏத்த வீற்று இருத்தல் இது வியப்பே –3-1-10-

மறையாய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச் சுடரே
துஷ் பிரக்ருதிகளுக்கு மறையாய் -சத் ப்ரக்ருதிகளுக்கு வேதமாய் இருக்கும் –
வேதங்களில் சர்வாதிகனாகவும் நிரதிசய போக்யனாகவும் பிரகாசிக்கிறவனே –
முறையால்
ஸ் வாமித்வ ப்ராப்தியாலே என்னுதல்-பர்யாயேண-என்னுதல் –
இவ்வுலகெல்லாம் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்
விஷம ஸ்ருஷ்டிக்கு அடியானை கர்ம விசேஷம் இ றே சேதனர் பண்ணி வைப்பது –
யவ்கபத்யம் அனுக்ரஹ கார்யம் என்கை –
போக மோக்ஷ சூன்யமாக கிடந்த அன்று இவற்றை உண்டாக்கி ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை பிரளயம் கொள்ள மஹா வராஹமாய் இடந்து
திரிய பிரளயம் வர எடுத்து வயிற்றிலே வைத்து நோக்கி பின்னை வெளிநாடு காண உமிழ்ந்து மஹா பலி போல்வார்
பருந்து இறாயுமா போலே அபஹரிக்கில் எல்லை நடந்து மீட்டுக் கொண்டாய்
பிறையேறு சடையானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்-
பிறையை ஸீரோ பூஷணமாக உடையவன் ஆகையால் போக பிரதன் ஆகையும்-ஜடாதரன் ஆகையால் அந்த போகம் தபஸாலே சாத்தியம் என்கையும்-
சதுர்முகோ ஜாயதே -என்று உன்னாலே ஸ்ருஷ்டனாய் ருத்ரனுக்கும் கூட ஜனகனான ப்ரஹ்மாவும் ஷேத்ரஞ்ஞதயா ஸம்ப்ரதிபன்னனான இந்திரனும்
இறையாதல் அறிந்து -ஏத்த வீற்று இருத்தல் இது வியப்பே –
நீ ஸ்வாமி என்று அறிந்து ஏத்த அத்தாலே சர்வேஸ்வரனாய் இருக்கும் இது விஸ்மயமோ
உன்னாலே ஸ்ருஜ்யரான ப்ரஹ்மாதிகள் உன்னை ஸ்தோத்ரம் பண்ண நீ இருக்கும் இருப்பு உனக்கு அவத்யம் அன்றோ –

——————————————————————————————————–

நிகமத்தில் இது திரு வாய் மொழியைக் கற்றாரை உஜ்ஜீவிப்பித்து பின்னை சாம்சாரிக துக்கத்தை
எல்லாம் இது திருவாய் மொழி தானே போக்கும் என்கிறார் –

வியப்பாய வியப்பில்லா மெய்ஜ்ஞான வேதியனை
சயப்புகழார் பலர் வாழும் தடம் குருகூர் சடகோபன்
துயக்கின்று தொழுதுரைத்த வாயிரத்துள் இப்பத்தும்
உயக்கொண்டு பிறப்பு அறுக்கும் ஒலி முந்நீர் ஞாலத்தே -3-1-11-

வியப்பாய வியப்பில்லா –
புறம்பு விஸ்மய நீயங்கள் ஆனவை இவ்விஷயத்தில் விஸ்மய நீயங்கள் இன்றிக்கே இருக்கிற படி –
தங்களுடைய அங்கீகாரம் புறம்பு உள்ளார்க்கு ஏற்றமாய் இருக்கிற ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் ஸ்தோத்ரம் பண்ணுகிறது
இவன் பெருமைக்கு ஆச்சர்யம் இன்றிக்கே இருக்கை-
மெய்ஜ்ஞான வேதியனை-
இவனைச் சொல்லும் போது சொல்லிற்று எல்லாம் மெய்யாம்படி இருக்கிற யதா பூத வாதியான வேதமே சொல்ல வேண்டாவோ
மெய்யான ஞானத்தை பிறப்பிக்கிற வேத ப்ரதிபாத்யனை
சயப்புகழார் பலர் வாழும் –
சம்சாரத்தை ஜெயித்த புகழை உடையராய் இருக்கை -ஆழ்வார் உடன் சாம்யா பன்னராய் இருக்கை –
இப்படி இருப்பார் அநேகர் ஆழ்வாரை அனுபவித்து இருக்கை –
தடம் குருகூர் சடகோபன்-துயக்கின்று தொழுதுரைத்த வாயிரத்துள் இப்பத்தும்-உயக்கொண்டு பிறப்பு அறுக்கும்
சாத்விகருக்கு அனுபவிக்கைக்கு பரப்பு உடைத்தான் திரு நகரி –
துயக்காவது -மனம் திரிபு -சம்சய விபர்யய ரஹிதமான சம்யக் ஞானத்தால் கண்டு ப்ரீதி பிரேரிதரராய் தொழுது
அந்த ப்ரீதி வழிந்த சொல்லான ஆயிரத்திலும் இப்பத்து
ஒலி முந்நீர் ஞாலத்தே –
ஒலியை உடைய முந்நீரை உடைய பூமியிலே -அசன்னேவ -என்று அஸத் கல்பரானவர்களை
சந்த மேனம் ததோ விது-என்று உஜ்ஜீவிப்பித்து பின்னை தத் விரோதியான ஜன்மத்தைப் போக்கும் –

————————————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி -3-1–

August 20, 2016

திருமலையின் போக்யதையை அனுபவித்த ஆழ்வார் -வேதங்கள் வைதிக புருஷர்கள் ப்ரஹ்ம ருத்ரர்கள் தொடக்கமானவருடைய
ஸ்தோத்ராதிகளுக்கு அபூமியாய் -ஸமாச்ரிதர்க்கு அத்யந்த பராதீனராய் -வடமா மலை யுச்சி என்னுமா போலே
திருமலைக்கு அவயவமாய் இருபத்தொரு கற்பக தரு போலே இருக்கிற அழகருடைய
அபரிச்சேத்யமான ஸுந்தர்யாதிகளை அனுபவித்து விஸ்மிதர் ஆகிறார் –

——————————————————————————————————

அழகருடைய திவ்ய அவயவங்களுக்கும் திரு அணிகலன்களும் உண்டான ஸூ கடித்த்வத்தை கண்டு விஸ்மிதர் ஆகிறார் –

முடிச் சோதி யாயுனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ
அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் யலர்ந்ததுவோ
படிச்சோதி ஆடையொடும் பல்கலனாய் நின் பைம்பொன்
கடிச்சோதி கலந்ததுவோ திருமாலே கட்டுரையே –3-1-1-

முடிச்சோதி என்று தொடங்கி-உன்னுடைய திரு முகத்தின் ஒளி முடிச்ச சோதியாய் விகசிதம் யாயிற்றோ –
திருவடிகளின் அழகு ஆசன பத்மமாமாயக் கொண்டு விகசிதம் யாயிற்றோ
படி -என்று தொடங்கி உன்னுடைய கடிப் பிரதேசத்தின் விலக்ஷணமான ஒளி ஸ்வாபாவிகமான அழகை
உடைத்தான திருப்பி பீதாம்பரமாயும் மற்றும் உள்ள திரு அணிகலன்களாயும் திரு மேனியில் கலந்ததோ
பிராட்டியும் நீயும் கூட எனக்கு அருளிச் செய்ய வேணும் –

——————————————————————————————————–

அழகருடைய அழகுக்கு ஒப்பாக போரு வன இல்லாமையால் லோகத்தார் பண்ணும் ஸ்தோத்ரம் அங்குத்தைக்கு
குண தானம் பண்ண மாட்டாத படி அத்யாவஹமாம் அத்தனை என்கிறார் –

கட்டுரைக்கில் தாமரை நின் கண் பாதம் கை யொவ்வா
சுட்டுரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது
ஒட்டுரைத்து இவ்வுலகு உன்னைப் புகழ்வெல்லாம் பெரும்பாலும்
பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதி –3-1-2-

சொல்லில் -உன்னோடு கூடுவன உரைத்து -சத்ருசங்கள்- மிகவும் இருந்தபடி ஒழிய
தோற்றிற்று சொல்லுகையாலே அவாசகமாய்-அவாத்யஹமுமாம் –
சிலவற்றை த்ருஷ்டாந்தமாக சொல்லி ஸ்துதிக்கும் ஸ்தோத்ரத்துக்கும் நிலம் அல்லாத அழகின் மிகுதியை உடையவனே –

————————————————————————————————————–

எம்முடைய படி வேறு சிலர்க்கு பேச நிலம் அல்லவாகில் நீர் பேசினாலோ என்னில் -எனக்கு முடியாது என்கிறார் –

பரஞ்சோதி நீ பரமாய் நின்னிகழ்ந்து பின் மற்றோர்
பரஞ்சோதி யின்மையில் படியோவி நிழல்கின்ற
பரஞ்சோதி நின்னுள்ளே படருலகம் படைத்த எம்
பரஞ்சோதி கோவிந்தா பண்புரைக்க மாட்டேனே –3-1-3-

பரஞ்சோதி நீயே -அலகால் எல்லாரிலும் மேம்பட்டு மிக்கு இருக்கையாலே
நின் இகழ்ந்து பின் என்று தொடங்கி -உன்னைத் தவிர மாற்று ஒரு பரஞ்சோதி இல்லாமையால் ஒப்புக்கு இன்றிக்கே வர்த்தியா நிற்கையாலும் பரஞ்சோதியாய்
இப்பிரபஞ்சத்தை எல்லாம் உன் சங்கல்ப மாத்திரத்தாலே ஸ்ருஷ்டிக்கையாலே ஜகத் காரணத்வ ப்ரயுக்தமான உத்க்ருஷ்ட தேஜஸையும்
உடையையாய் ஆஸ்ரித ஸூ லபன் ஆனவனே -பண்பு -படி –

————————————————————————————————————-

ஸமஸ்த சேதனரும் அத்யந்த வி லஷணனாய் உபநிஷத் ரகஸ்யனான உன்னை இழந்தே போம் அத்தனை ஆகாதே
என்று கொண்டு அழகர் உடைய திரு அழகின் மிகுதி சொல்லுவிக்கச் சொல்லுகிறார் –

மாட்டாதே யாகிலும் மலர்தலை மா ஞாலம் நின்
மாட்டாய மலர்புரையும் திருவுருவம் மனம் வைக்க
மாட்டாதே பல சமய மதி கொடுத்தாய் மலர்த்துழாய்
மாட்டே நீ மனம் வைத்தாய் மா ஞாலம் வருந்தாதே –3-1-4-

மாட்டாதே -என்று தொடங்கி -ப்ரஹ்மாதி பீபீலிக அந்தமான் ஸமஸ்த சேதனரும் பிரகிருதி சம்பந்த ப்ரயுக்தமான
தங்கள் அஞ்ஞானத்தாலே நிதி போலே ஸ்லாக்கியமாய் நிரதிசய போக்யமாய் இருந்துள்ள உன்னுடைய திருவடியை அனுசந்திக்கைக்கு
அறிவுடையார் இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே-அதுக்கு மேலே அறிவைக் கெடுக்கும் ஸ்வ பாவமாய் ஒன்றோடு ஓன்று சேராதே
பாஹ்ய சமய புத்தியை பிரவர்த்திப்பித்தாய் –
மலர்த்துழாய்-என்று தொடங்கி பேர் அளவுடைய உன்னுடைய திரு உள்ளத்தையும் கூட
அந்நிய பரமாக்க வல்ல திருத்த துழாய் முதலான போக்கிய ஜாதத்தாலே நீ ப்ரவண சித்தனனாய் –

———————————————————————————————————-

அஞ்ஞமான லோகம் மாட்டாதாகில் நீர் பேசினாலோ என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய –
நிஸ் ஸீமமான குண விபூதி யாதிகளை உடைய உன்னை என்னால் முடிய பேச முடியாது என்கிறார் –

வருந்தாதே வருந்தவத்த மலர்கதிரின் சுடருடம்பாய்
வருந்தாத ஞானமாய் வரம்பின்றி முழுதியன்றாய்
வரும் காலம் நிகழ்காலம் கழிகாலமாய் உலகை
ஒருங்காக வளிப்பாய் சீரெங்குலக்க வோதுவனே -3-1-5-

யத்ன ஸித்தம் அன்றிக்கே சகஜமாய் உள்ள நிரதிசயதம பல ரூபமாய் விகஸ்வர தேஜோ ரூபமான திருவடியை உடையையாய்
யத்நேந சம்பாதிக்க வேண்டாதே-சகஜமான ஞானத்தையும் மற்றும் எல்லையில்லாத குண விபூதியாதி களையும் உடையையாய்க்
கால த்ரயத்தாலும் லோகத்தை ஒரு படியே ரஷிக்கிற உன்னுடைய குணங்களை -உலக்க -முடிய –

———————————————————————————————————-

வேதங்கள் எங்கனே நம்மை ஸ்துக்கிற படி -அப்படியே நீரும் நம்மை ஸ்துதிப்பீர் என்ன –
அவையும் உன்னை ஸ்துதிக்கையில் உபக்ராந்தமாய் நிவ்ருத்தமான அத்தனை -இங்கனே இருக்கிற உன்னை
அளவில்லாத நான் ஸ்துதிக்க விரகு உண்டோ என்கிறார் –

ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் எவ்வுலகத்து எவ்வெவையும்
சாதுவாய் நின் புகழின் தகையல்லால் பிறிதில்லை
போது வாழ் புனந்துழாய் முடியினாய் பூவின் மேல்
மாது வாழ் மார்பினாய் என் சொல்லி நான் வாழ்த்துவனே -3-1-6-

லோகம் தோறும் தர தம பாவேந உண்டான அத்யேதாக்களுக்கு ஈடாக சிறுத்தும் பெருத்தும் இருக்கிற ப்ரதிபாதிகமான வேதங்கள்
எல்லாம் உன்னுடைய குண ஏக தேச விஷயம் ஆயிற்று ஒழிய புறம்பு போயிற்று இல்லை –
வேதங்கள் உன்னுடைய கல்யாண குண விஷயம் ஆயிற்று என்னும் இத்தனை யல்லது உன்னை உள்ளபடி
எல்லாம் அறிந்து பேசிற்று என்ன முடியாது என்றுமாம் –
பூவை உடைத்தாய் தன் நிலத்திலே நின்றால் போலே செவ்வி மிகா நின்றுள்ள திருத் துழாயை திரு முடியில் உடையையாய்
நிரதிசய போகியையான பெரிய பிராட்டியார் நித்ய அனுபவம் பண்ணி வாழ்கிற திரு மார்பை உடையவனே –

—————————————————————————————————

இருந்ததே குடியாக -எல்லாரும் ஏத்துதல் -அதிக ஞானரான ருத்ராதிகள் ஏத்துதல் செய்தாலோ என்னில் –
த்வத் ஸ்ருஷ்டனான ப்ரஹ்மாவாலே ஸ்ருஷ்டராகையாலே சங்குசித ஞானரானவர்களுடைய ஸ்தோத்ரமும்
உன்னுடைய கல்யாண குணங்களுக்கு திரஸ்காரத்தைப் பண்ணும் அத்தனை -என்கிறார் –

வாழ்த்துவார் பலராக நின்னுள்ளே நான்முகனை
மூழ்த்த நீருல்லெல்லாம் படை என்று முதல் படைத்தாய்
கேழ்த்த சீரரன் முதலாக் கிளர் தெய்வமாய்க் கிளர்ந்து
சூழ்த்தமரர் துதித்தால் உன் தொல் புகழ் மாசூணாதே –3-1-7-

ஒருவர் ஏத்தின இடம் ஒருவர் ஏத்தாதே -சர்வாதிகாரமாக ஏத்தினாலும் ஏத்த முடியாதே
ஏகார்ணவத்திலே சயா நயனாய்க் கொண்டு -லோகங்களையும் படை என்று கொண்டு சதுர்முகனை உன் சங்கல்பத்தாலே முதலிலே படைத்தவனே
மிக்கு இருந்துள்ள ஞானாதி குணங்களை உடையரான ருத்ர முகரான தேவர்கள் ஸ்தோத்ர கரண சக்தியோடு உத்யுக்தராய்
ஒரோ பிரயோஜனங்களிலே உன்னுடைய குண சேஷ்டிதாதிகள் எல்லாம் அகப்படும்படி விரகுகளாலே கால தத்வம் உள்ளதனையும்
நின்று ஸ்தோத்ரம் பண்ணினால் -சூழ்ந்து -சூழ்ந்து என்னவுமாம் –

—————————————————————————————————-

உபய பாவனை உடையனான ப்ரஹ்மாவை வனஸ்பதி கோடியிலே நிறுத்தி அதிசயித ஞானனான
உத்ப்ரேஷிதனான ப்ரஹ்மா ஏத்தினாலும் உன்னுடைய வை லக்ஷண்யத்துக்கு திரஸ்காரமாம் அத்தனை -என்கிறார் –

மாசூணாச் சுடருடம்பாய் மலராது குவியாது
மாசூணா ஞானமாய் முழுதுமாய் முழுதியன்றாய்
மாசூணா வான் கோலத்தமரர் கோன் வழிப்பட்டால்
மாசூணா வுனபாதம் மலர்ச்சோதி மழுங்காதே–3-1-8-

ஹேய ப்ரத்ய நீகமாய் -சுத்த சத்வ மய தேஜோ ரூபமாய் சங்குசிதமாதல்-விகசிதமாதல் – செய்யாதே
நிரதிசய போக்யமாய்க் கொண்டு என்றும் ஏக ரூபமாய் இருக்கிற திரு மேனியை உடையையாய் -அவற்றை நிர்வஹிக்கும் ஸ்வபாவன் ஆனவனே –
அப்ராக்ருதமான ஞானாதி பூஷணங்களை உடையனாய் இருப்பான் ஓர் அமரர் கோன் உண்டாய் அவன் உன் திருவடிகளிலே
ஸ்தோத்ர ரூப பரிசரியைகளைப் பண்ணினால் சதுர் முகன் தான் ஆகவுமாம்
மாசூணா வுனபாதம் மலர்ச்சோதி-ஹேய பிரதி படமான உன்னுடைய திருவடிகளின் அழகு –

——————————————————————————————————

எம்பெருமானுடைய ஆஸ்ரித வாத்சல்யத்தை த்ருஷ்டாந்த ஸஹிதமாக அருளிச் செய்கிறார் –

மழுங்காத வைந் நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய்
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே
மழுங்காத ஞானமே படையாக மலருலகில்
தொழும் பாயர்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே –3-1-9-

மழுங்காத கூர்மையை உடைய நேமியோடு கூடின திரு வாழியை தர்ச நீயமாம் படி வலவருகே தரியா நின்று கொண்டு
தொழ வேணும் என்னும் காதலை உடைய ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை ரக்ஷித்து அருளுகைக்காக
பெரிய திருவடியை ப்ரேரித்து நடத்திக் கொண்டு தோற்றினாயே-
அநேக கார்யங்களிலே பிரயோகித்தாலும் மழுங்கக் கடவது அன்றிக்கே மிகவும் உஜ்ஜவலமாகக் கடைவதான
உன்னுடைய சங்கல்ப ரூப ஞானத்தையே சாதனமாகக் கொண்டு
திரு நாபீ கமலத்தை அடியாக உடைய சம்சாரத்திலே அடிமை யானார்க்கு ரக்ஷை பண்ணினால்
பெரு முதலியாய் இருந்து வைத்து திருவடிகளை ஆச்ரயித்தார்க்கு தானே தடுமாறி கொண்டு வந்து உதவும் என்னும்
இவ் வழகிய தேஜஸ் ஸை இழந்தாய் ஆகாதே -தொழும்பு -அடிமை / ஆயார் -ஆனார் –

——————————————————————————————————–

வேதைக சமதி கம்யனாய் சர்வேஸ்வரனாய் இருந்த உனக்கு த்வத் த்ருஷ்டராய் உன்னாலே லப்த ஞானரான
ப்ரஹ்மாதிகள் ஈஸ்வரன் என்று அறிந்து ஏத்த இருக்கும் இது விஸ்மயமோ என்கிறார் –

மறையாய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச் சுடரே
முறையால் இவ்வுலகெல்லாம் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்
பிறையேறு சடையானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்
இறையாதல் அறிந்து ஏத்த வீற்று இருத்தல் இது வியப்பே –3-1-10-

அநாஸ்ரிதற்கு தோற்றாமே ஆஸ்ரிதற்கு காட்டும் ஸ்வபாவமான வேத பிரதி பாத்யமான நிரதிசய யோக்கியதையை உடையையாய்
ஸ்வாமித்வ ப்ராப்தியாலே இவ்வுலகத்துக்கு ஸ்ருஷ்டியாதி உபகாரங்களை பண்ணினவனே –

———————————————————————————————————–

நிகமத்தில் இது திரு வாய் மொழியைக் கற்றாரை உஜ்ஜீவிப்பித்து பின்னை சாம்சாரிக துக்கத்தை
எல்லாம் இது திருவாய் மொழி தானே போக்கும் என்கிறார் –

வியப்பாய வியப்பில்லா மெய்ஜ்ஞான வேதியனை
சயப்புகழார் பலர் வாழும் தடம் குருகூர் சடகோபன்
துயக்கின்று தொழுதுரைத்த வாயிரத்துள் இப்பத்தும்
உயக்கொண்டு பிறப்பு அறுக்கும் ஒலி முந்நீர் ஞாலத்தே -3-1-11-

வேறு ஒரு ஆஸ்ரயத்தில் கண்டதாகில் விஸ்மயமாம் படி இருக்குமவை எல்லாம் இங்கே கண்டதாகில் விஸ்மயம் இல்லாத படியை உடையனாய்
யதாபூத வாதியான வேத ப்ரதிபாத்யனாய் உள்ளவனை -சயப் புகழ் -சம்சாரத்தை வென்ற புகழ்
துயக்கின்றி-சம்சய விபர்யய அஞ்ஞானங்கள் இல்லாத படி –

—————————————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 80 other followers