அன்போடு அழகிய மணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த பன்னீராயிரப்படி -2-1-

September 22, 2017

வாயும் திரையுகளும்-பிரவேசம் –
இரண்டாம் பத்தில் -இப்படி பரத்வாதி குணங்களால் பரம சேஷியான சர்வேஸ்வரனுடைய சர்வ ரக்ஷகத்வ ப்ரயுக்தமான உபாயத்வத்தை ப்ரதிபாதித்து –
அநந்தரம் -இப்பத்தாலே உபேயத்வ உபயுக்தமான அவனுடைய நிரதிசய போக்யதையை அருளிச் செய்வதாக 1-அந்த போக்யத அதிசய ஸூசகமான –
அல்ப கால விஸ்லேஷத்திலும் அதி கிலேச அவஹத்வத்தையும் –
2–ஆச்சர்ய ரூபமான -உத்துங்க லலிதத்வத்தையும் –
3–சர்வ சாரஸ்ய சமவாய ரூப திவ்ய போக்யத்தையும் –
4–போக அலாபத்தில் வந்த ஆர்த்தியைப் போக்கி ரஷிப்பான் அவனே -என்னும் இடத்தையும் –
5–ஆர்த்தி தீரும்படி கிட்டினவனுடைய ஹர்ஷ காரிதமான ஸுந்தர்ய அதிசயத்தையும் –
6–ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ப்ரீதனுடைய தத் விஸ்லேஷ பீருத்வத்தையும் –
7–சமஸ்ரித சம்பந்தி குல சந்தான பயந்த சம்ரக்ஷணத்தையும் –
8–ரக்ஷண காஷ்டையான மோக்ஷ பிரதத்வத்தையும் –
9–மோக்ஷ தாத்பர்யமான பாரதந்தர்யத்தையும் –
10–போக பிரதிசம்பந்திதயா சாந்நித்யத்தையும் –
அருளிச் செய்து போக்யதையை உபபாதித்து அருளுகிறார் –
அதில் முதல் திருவாய் மொழியில் -க்ஷண விளம்பத்திலும் கிலேச அதிசய ஜனகமான ஈஸ்வரனுடைய போக்யதையை அருளிச் செய்வதாக –
1–தத் உபபாதகமான அவனுடைய ஸ்ரீ யபதித்வத்தையும் –
2–சேஷ சாயித்வத்தையும் –
3–அநிஷ்ட நிவர்த்த கத்வத்தையும்-
4–நிவர்த்தக பரிகர வத்தையும் –
5–சக்தி யோகத்தையும்
6–சத்யவாதித் வத்தையும்
7–சம்பந்த விசேஷத்வத்த்வத்தையும்
8–காருணிகத்வத்தையும்-
9–கமநீய விக்ரஹ யோகத்தையும் –
10–காரணத்வத்தையும் —
அனுசந்தித்து -ஏவம் வித போக்ய பூதனுடைய அல்ப கால விளம்பத்தில் ஆற்றாமையாலே அசேஷ பதார்த்தங்களும் தம்மைப் போலே அவனைப் பிரிந்து
நோவு படுகிறனவாக -அபிசந்தி பண்ணும்படி கலங்கின பிரகாரத்தை -நாயகனான ஈஸ்வரனைப் பிரிந்தாள் ஒரு நாயகி சகல பதார்த்தங்களும் தன்னைப் போலே
தத் விரஹ துக்கத்தாலே ஈடுபடுகின்றனவாக நினைத்துப் போலிமைக்கு இரங்கி யுரைத்த பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –
இது தன்னுடை யாறெய்திடு கிளவி-என்பர் –

————————————————————————

முதல் பாட்டில் -மணியை வானவர் கண்ணனை -1–10–11-என்று கீழே ப்ரஸ்துதமான போக்யதா அதிசயத்துக்கு வர்த்தகமாய் உள்ள ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ சம்ச்லேஷத்தை
அனுசந்தித்து ஈடுபட்ட நாயகி -கடற்கரைக்கு அருகான தன் உத்யானத்திலே இருந்ததொரு நாரையைப் பார்த்து -நீயும் அவனாலே நெஞ்சு பரியுண்டாயோ -என்கிறாள் –

வாயும் திரையுகளும் கானல் மடநாராய்
ஆயும் அமருலகும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
நோயும் பயலைமையும் மீதூர எம்மே போல்
நீயும் திருமாலால் நெஞ்சம் கோட்பட்டாயே –2-1-1-

வாயும் திரையுகளும் கானல் மடநாராய்–மேன்மேலும் கிட்டுகிற திரையில் அமுங்கி கிடப்பதாய் -கடற்கரையிலே -உன் நினைவு கைவரும் தனையும் -ஓங்கி இருக்கிற நாராய்
ஆயும் அமருலகும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்–உறக்கம் இல்லாத தாயும் -உறங்காமை நித்யமான தேவ லோகமும் -உறங்கிலும் நீ உறங்குகிறிலை –ஆதலால் –
நோயும் பயலைமையும் மீதூர எம்மே போல்-உள்ளே நோவும் உண்டாய் அதின் கார்யமான புயலையும் ஆகிற உடம்பில் வெளுப்பு மேலிட்டு வர
அபிமத விஷயமாய் அகப்பட்ட எங்களைப் போலே
நீயும் திருமாலால் நெஞ்சம் கோட்பட்டாயே –அதுக்கு அடைவற்று இருக்கிற நீயும் -ராசாத்தி மாத்ரமே ஹேதுவாக ஸ்ரீ யபதியால் நெஞ்சு பறித்துக் கொள்ளப் பட்டாயே –
ஏ -என்னும் அசை -வினா –
இத்தால் -சாம்சாரிக கல்லோலத்தை மதியாது இருப்பார்க்கு உறங்காமையும் ரூப விபர்யாஸமும் பகவத் விஸ்லேஷ ஜெனிதம் என்று இருக்கை –

———————————————

அநந்தரம் ஓர் அன்றிலைப் பார்த்து நீயும் சேஷ சாயியான அவன் திருவடிகளிலே திருத் துழாயை ஆசைப் பட்டாயோ -என்கிறாள் –

கோட்பட்ட சிந்தையையாய்க் கூர்வாய வன்றிலே
சேட்பட்ட யாமங்கள் சேராது இரங்குதியால்
ஆட்பட்ட வெம்மே போல் நீயும் அரவணையான்
தாட்பட்ட தண் துழாய்த் தாமம் காமுற்றாயே –2-1-2-

கோட்பட்ட சிந்தையையாய்க் கூர்வாய வன்றிலே–பறியுண்ட நெஞ்சை உடையையாய்க் கொண்டு அந்த ஆர்த்தி அடியாக
கத்கதமாகையாலே செறிந்த குரலை யுடைத்தான அன்றிலே
சேட்பட்ட யாமங்கள் சேராது இரங்குதியால்–நெடிதான யாமங்கள் -சேர்க்கையில் சேராதே துக்கியா நின்றாய் –ஆதலால் –
ஆட்பட்ட வெம்மே போல் நீயும் அரவணையான்-அடிமைப்பட்ட எங்களை போலே பிரிவாற்றாமை தோற்றி இருக்கிற நீயும்
திரு அரவு அணையைத் தனக்கு நிரூபகமாக உடையவனுடைய
தாட்பட்ட தண் துழாய்த் தாமம் காமுற்றாயே –திருவடிகளிலே போக தசையில் மிதி யுண்ட செவ்வியை யுடைய திருத் துழாய் மாலையை -ஆசைப் பட்டாயோ-
வாய் என்று -வாய்மையாய் -குரலைச் சொல்லுகிறது –
கூர்தல் -செறிவு -அன்றியே
கூர்ந்த வாய் -என்று பிரிந்தாரை ஈரும் குரல் -என்றுமாம் –
இத்தால் -ஆர்த்த த்வனி யுடையார் அவனைப் பிரிந்து கூப்பிடுகிறார்கள் -என்று இருக்கை —

———————————————

அநந்தரம் -கத்துகிற கடலைப் பார்த்து விரோதி நிவர்த்தகனான அவனுடைய திருவடிகளை ஆசைப்பட்ட என்னைப் போலானாயோ -என்று சொல்லுகிறாள் –

காமுற்ற கையறவோடு எல்லே யிராப்பகல்
நீ முற்றக் கண் துயிலாய் நெஞ்சுருகி யேங்குதியால்
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த
யாமுற்ற துற்றாயோ வாழி கனை கடலே –2-1-3-

காமுற்ற கையறவோடு எல்லே யிராப்பகல்-நீ -காமிக்கப் பட்ட போகங்கள் -கைபடாத இழவோடே கூடினால் போலே நீ இராப் பகல்
முற்றக் கண் துயிலாய் நெஞ்சுருகி யேங்குதியால்–முழுக்க கண் உறங்குகிறிலை -அகவாயும் நீராய் -ஏங்கின குரல் இறங்காமல் முழுக்கக் கூப்பிடா நின்றாய் -ஆதலால் –
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த–தென் இலங்கையை முற்ற தீயூட்டினவன் திருவடிகளை ஆசைப்பட்ட –
யாமுற்ற துற்றாயோ வாழி கனை கடலே –நாங்கள் பட்டது பட்டாயோ -இரைக்கிற கடலே -உன் கிலேசம் தீர்ந்து வாழ்வாயாக –
எல்லே -என்று கடலுக்கு சம்பத்தி யாதல் /என்னே-என்னும் வெறுப்பு ஆதல் –
இத்தால் -மஹத்தையை யுடையார் வாய்விட்டு அலறுவது அவனை பிரிந்தால் என்று இருக்கை –

——————————————

அநந்தரம் விரோதி நிராசன பரிகாரத்தை உடையவனைக் காண வேணும் என்னும் வ்யாசனத்தை
நீ யுற்றனையோ-என்று ஒரு வாடையைப் பார்த்துச் சொல்லுகிறாள் –

கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம் போல்
சுடர் கொள் இராப்பகல் துஞ்சாயால் தண் வாடாய்
அடல் கொள் படை யாழி அம்மானைக் காண்பான் நீ
உடலம் நோய் உற்றாயோ ஊழி தோர் ஊழியே –2-1-4-

தண் வாடாய்-ஸந்நிபதித சரீரம் போலே குளிர்ந்து இருக்கிற வாடாய் –
கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம் போல்–கடலும் மலையும் விசும்பும் தடவிக் கொண்டு –
அம்பஸ்ய பாரே புவனஸ்ய மத்யே நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே -என்று ஷீராப்தியிலும் திருமலையிலும் பரமபதத்திலேயும் அவனை ஆராய்கிற-எங்களை போலே
சுடர் கொள் இராப்பகல் துஞ்சாயால் –சந்த்ர ஆதித்ய தேஜஸ்ஸூக்களை நிரூபகமாக யுடைய இரவும் பகலும் ஓர் இடத்திலே பர்யவாசித்து உறங்குகிறிலை -ஆதலால் –
அடல் கொள் படை யாழி அம்மானைக் காண்பான் நீ–மஹா பாராத யுத்தத்தில் ஆயுதம் எடேன் என்று வைத்து எடுத்த திரு வாழியை யுடைய சர்வேஸ்வரனை –
அந்த பீஷ்மர் கண்டால் போலே காண நினைத்து -சர்வ உபகாரகமான நீ
உடலம் நோய் உற்றாயோ ஊழி தோர் ஊழியே –கல்ப பேதங்கள் பிறந்து நடந்தாலும் காலமுள்ளதனையும் அவனை ஒருப்பட்டு-
சரீரம் உள்ளதனையும் வ்யாப்தமான வ்யாதியைக் கொண்டாயோ –
உபகார சீலர்க்கும் உடம்பில் வரும் விகாரங்கள் அவனைக் காணப் பெறாமல் -என்று கருத்து –

———————————————-

அநந்தரம் நீயும் அவன் சக்தி யோகத்தில் அகப்பட்டு சிதிலமாகிறாயோ -என்று ஒரு மேகத்தைக் கண்டு உரைக்கிறாள் –

ஊழி தோர் ஊழி உலகுக்கு நீர் கொண்டு
தோழியரும் யாமும் போல் நீராய் நெகிழ்கின்ற
வாழிய வானமே நீயும் மதுசூதன்
பாழிமையில் பட்டவன் கண் பாசத்தாலே நைவாயே –2-1-5-

தோழியரும் யாமும் போல்-ஸமான துக்கைகளான தோழிமாரும் துக்கோத்தரைகளான நாங்களும் போலே –
ஊழி தோர் ஊழி உலகுக்கு நீர் கொண்டு-லோகம் நிரம்ப வேண்டும் நீரைக் கொண்டு காலமுள்ளதனையும்
நீராய் நெகிழ்கின்ற வானமே நீயும் மதுசூதன்-ஜலமயமாய் இற்று விழுகிற மேகமே உதார செல்லமான நீயும் -மதுமர்த்தனுடைய
பாழிமையில் பட்டவன் கண் பாசத்தாலே நைவாயே-பேறு மிடுக்கிலே அகப்பட்டு அவன் பக்கல் ஸ்நேஹத்தாலே சிதிலமாகிறாயே –
வாழிய-இந்த ஸைதில்யம் தீர்ந்து வாழ்வாயாக –
இத்தால் -உதார ஸ்வபாவர்க்கு ஸைதில்யம் பகவத் விரஹ ஜெனிதம் -என்கிறாள் –

————————————————-

அநந்தரம் எங்களைப் போலே அவன் சத்யவாதித்வத்திலே -அகப்பட்டாயோ -என்று ஷீணனான சந்த்ரனைக் குறித்துச் சொல்லுகிறாள் –

நைவாய வெம்மே போல் நாண் மதியே நீ இந்நாள்
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்
ஐ வாயரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே –-2-1-6-

நைவாய வெம்மே போல் நாண் மதியே நீ இந்நாள்–நைகையே ஸ்வ பாவமான எங்களை போலே கலா மாத்ரமான சந்திரனே -தேஜோ ரூபமான நீ -இக்காலத்திலே
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்–மாய் போலே இருக்கிற ஆகாசத்தில் இருளை போக்குகிறிலை -மழுங்கி குறையா நின்றாய் -ஆதலால்
ஐ வாயரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்–பொய்மைக்குப் பல முகமும் இரண்டு நாவுமுடைய திரு அரவணை மேற்கொண்டு –
பொய்க்குப் பெரு நிலை நிற்கும் திரு வாழியை யுடையராய் -இவர்களைப் பொய் கற்பிக்கும் பெருமையை யுடையவருடைய
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே –-பெறும் பொய்யான வார்த்தையை கேட்டு உன் வடிவில் உஜ்ஜ்வல ஸ்வ பாவத்தை இழந்தாயோ –
நாண் மதி -புது மதி –
மேய்வான் இருள் -கருத்த பெரிய இருள் -என்றுமாம் –
மாழாந்து -மழுங்கி
இத்தால் -உஜ்ஜ்வல ஸ்வபாவடைய ஓளி மழுக்கம் அவனுடைய யுக்தி வையர்த்ய சங்கா வஹமான விளம்பம் -என்று கருத்து –

————————————————-

அநந்தரம் -நிருபாதிக சம்பந்த யுக்தனானவனைப் பிரிந்து ஆர்த்தையான என்னை உன் ஈடுபாட்டைக் காட்டி நலிவதே -என்று
இருளைக் கண்டு ஈடுபட்டு உரைக்கிறாள் –

தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணற்கு எம்
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே
வேற்றோர் வகையில் கொடியதாய் எனையூழி
மாற்றாண்மை நிற்றியே வாழி கனையிருளே –2-1-7-

எம்பெருமான் நாரணற்கு–மட நெஞ்சம்–தோற்றோம் -எங்கள் ஸ்வாமியான நாராயணனுக்கு எங்களுக்கு விதேயமான நெஞ்சை இழந்தோமாய்-அதடியான
எம் ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே-எங்கள் ஆற்றாமையை வாய்விட்டுச் சொல்லி அழுகிற எங்களைப் பற்ற –
நீ பாத்ய பாதக சம்பந்தம் அற்று இருக்க -நடுவே புகுந்து –
வேற்றோர் வகையில் கொடியதாய் -சத்ருக்கள் படியிலும் கொடிதாம்படி –
எனையூழி மாற்றாண்மை நிற்றியே -காலமுள்ளதனையும் எங்கள் நோவுக்கு மறுதலையான ஆளாகையாலே நிலை நிற்கிறாயோ –
வாழி கனையிருளே –திணுங்கின இருளே உன் சந்நிதியைக் காட்டி நலியாதே கிலேசம் தீர்ந்து வாழ வேண்டும் –
கனை இருள் -திணுங்கின இருள் –
இவள் நோவுக்கு மறுதலையான ஆளாகையாவது -இருள் தானும் ஈடுபடுகை–
இதன் கருகுதல் விரஹத்தாலே என்று நினைத்து பொறுக்க மாட்டாமல் உரைத்தால் ஆயிற்று –
இத்தால் தமஸ் ப்ரக்ருதிகளுடைய மாலினியமும் சர்வேஸ்வரனைப் பிரிந்து என்று இருக்கை –

——————————————

அநந்தரம் -அவன் காருணிக்கவத்திலே நசை பண்ணி ஆழங்கால் பட்டாயோ -என்று கழியைப் பார்த்துக் கலங்கி உரைக்கிறாள் –

இருளின் திணி வண்ணம் மா நீர்க் கழியே போய்
மருளுற்று இராப்பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானார்
அருளின் பெரு நசையால் ஆழாந்து நொந்தாயே –2-1-8-

இருளின் திணி வண்ணம் மா நீர்க் கழியே–இருளினுடைய செறிந்த நிறத்தை யுடைத்தான பெரிய நீரை யுடைய கழியே-
போய் மருளுற்று இராப்பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்-மிகவும் அறிவு கெட்டு அஹோராத்ர ரூபமான காலமும் முடியிலும் நீ உறங்குகிறிலை -ஆதலால் –
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானார்-உருளுதலை யுடைத்தான சங்கடத்தை திருவடிகளாலே உத்தரித்த பெரியவருடைய
அருளின் பெரு நசையால் ஆழாந்து நொந்தாயே –கிருபா குணத்திலுண்டான பெரிய ஆசையால் ஆழங்கால் பட்டு நொந்தாயோ –
மா நீர் -என்றது கருத்த நீர் -என்றுமாம்
இத்தால் -ஜல-ஜட -ப்ரப்ருதிகளும் -அவன் கிருபா குணத்திலே அகப்பட்டால் கால் தாழ்வர்-என்று கருத்து –

————————————————————-

அநந்தரம் காம நீய விக்ரஹனானவனுடைய போக்யதா விஷயமான ஆசையால் வெதும்புகிறாயோ -என்று ஒரு விளக்கை உரைக்கிறாள் –

நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி உள்ளளுலர்த்த
நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் எம்பெருமான்
அந்தாமத் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே –2-1-9-

நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்–ஒன்றாய் வீவற்ற விளக்கே இப்படி வி லக்ஷணமான நீயும் –
நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி உள்ளளுலர்த்த-ஈடுபட்டு இருக்கச் செய்தேயும் ஈடுபடுத்துகிறதால் வயிறு நிறையாத காதலாகிற நோயானது
உன் மேனி போலே மெல்லிதான பிராணனையும் உள்ளே உலர்த்தும்படியாக
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் எம்பெருமான்-சிவந்த தாமரை போன்ற பெரிய கண்களையும் -சிவந்த கனி போன்ற வாயையும் யுடையனான
என் ஸ்வாமியானவனுடைய
அந்தாமத் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே –அழகிய திருத் துழாய் மாலையில் யுண்டான ஆசையாலே பரிதபிக்கிறாயோ –
அளியத்தாய்–என்று அருமந்த -எண்ணுமா போலே நன்மையைக் காட்டுகிறது –
இத்தால் -அவன் வடிவழகில் ஆசை தேஜஸ்விகளையும் பரிதபிக்கும் -என்கை –

——————————————————-

அநந்தரம் -இவ்வார்த்தியைக் கண்டு சந்நிஹிதனான சர்வ காரண பூதனாய் யுள்ள ஈஸ்வரனை -நீ என்னை நழுவாதே ஒழிய வேணும் -என்று அபேக்ஷிக்கிறார்

வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி யுள்ளுலர்த்த
ஓவாது இராப்பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்
மாவாய் பிளந்த மருதிடை போய் மண் அளந்த
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே –2-1-10-

வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி யுள்ளுலர்த்த–வேவித்து திருப்தமாகாத ஆசையாகிற நோயானது விரஹத்தாலே
பல ஹீனமான ஆத்மாவை கருத்து வற்றாக வற்றுவிக்க
ஓவாது இராப்பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்-இராப்பகல் இடை விடாதே உன் ஸ்வ பாவங்களில் தாழ்ந்து அகப்படும் படி பண்ணினவனாய் –
மாவாய் பிளந்த மருதிடை போய் மண் அளந்த–உன்னைக் கிட்டுவார்க்கு விரோதியான கேசியாகிற குதிரையின் வாயை பிளந்து –
த்வந்த்வமான பூமியை அளந்து கொண்டு -அத்தாலே
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே –இளகிப் பதித்த சர்வ காரண பூதனே -இனி ஒரு காலமும் எங்களை நழுவா விடாது ஒழிய வேணும் –
மூவா முதல்வா -என்றது -நித்ய யவ்வன ஸ்வ பாவனான உத்பாதகன் -என்றுமாம் –
இத்தால் -தம்முடைய அநிஷ்டங்களைப் போக்கி சத்தியை உண்டாக்கின படியை அனுசந்தித்தாறாயிற்று –
இதில் ஏகாரம் -தேற்றம் –

—————————————————————-

அநந்தரம் இத்திருவாய் மொழிக்கு பலம் பரமபத பிராப்தி என்று அருளிச் செய்கிறார் –

சேராத எப்பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே
ஆராத காதல் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஓராயிரம் சொன்ன அவற்றுள் இவை பத்தும்
சோரார் விடார் கண்டீர் வைகுந்தம் திண்ணனவே –2-1-11-

சேராத எப்பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே–ஒன்றும் சோராதபடி எல்லாப் பொருள்களுக்கும் காரண பூதனான பரஞ்சோதிஸ் சப்த வாச்யனுக்கே –
ஆராத காதல் குருகூர்ச் சடகோபன்–ஒரு காலும் திருப்தி பிறவாத அபி நிவேசத்தை யுடைய ஆழ்வார்
ஓராயிரம் சொன்ன அவற்றுள் இவை பத்தும்-அத்விதீயமான ஆயிரமாக சொன்னவற்றுக்குள்ளே அதி ப்ரேம ப்ரகாசகமான இவை பத்தையும்
சோரார் விடார் கண்டீர் வைகுந்தம் திண்ணனவே –நழுவ நில்லாதவர்கள் பரமபதத்தை அறுதியாக விடாதவர்கள் கிடீர் –
இது கலி விருத்தம் -நாலடித் தாழிசையுமாம் –

—————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Advertisements

பரம காருணிகரான திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் அருளிச் செய்த ஆறாயிரப்படி –2-1-

September 22, 2017

வாயும் திரையுகளும்-பிரவேசம் –
இப்படி நிரவதிக ஸுந்தர்யாதி கல்யாண குண கண பரிபூர்ணனாய் இருந்த எம்பெருமானை ப்ரத்யஷித்தால் போலே தம்முடைய திரு உள்ளத்தாலே அனுபவித்து
பாஹ்ய சம்ச்லேஷத்தில் உள்ள அபேக்ஷையாலே அதிலே ப்ரவ்ருத்தராய் அது கை வராமையாலே அத்யந்தம் அவசன்னராய் அந்யாபதேசத்தாலே ஸ்வ தசையைப் பேசுகிறார் –
பகவத் சம்ச்லேஷ வியோகைக ஸூக துக்கையாய் தத் விஸ்லேஷத்தினாலே அத்யந்தம் அவசன்னையாய் இருந்தாள் ஒரு பிராட்டி
ஸ்வ த்ருஷ்ட்டி கோசாரமான பதார்த்தங்களினுடைய ப்ரவ்ருத்தி விசேஷங்களை பகவத் விஸ்லேஷ ஜெனித துக்க ஹேது கமாக ஸ்வ ஆத்ம அனுசந்தானத்தாலே
அனுசந்தித்து -அந்தச் சேதன அசேதன பதார்த்தங்களைக் குறித்து நீங்களும் நான் பட்டது பட்டிகள் ஆகாதே -என்கிறாள் –

———————————–

வாயும் திரையுகளும் கானல் மடநாராய்
ஆயும் அமருலகும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
நோயும் பயலைமையும் மீதூர எம்மே போல்
நீயும் திருமாலால் நெஞ்சம் கோட்பட்டாயே –2-1-1-

வாயும் திரைகள் உகளுகிற கழியிலே வர்த்திக்கிற மட நாராய் -நீ உறங்கிலும் உறங்காத உன்னுடைய தாய்மாரும்
ஸ்வபாவத ஏவ உறங்காத தேவா லோகமும் உறங்கிலும் நீ உறங்குகிறிலை–ஆதலால் விரஹ வ்யாஸன வைவர்ண்யத்தாலே
அபிபூதையான என்னைப் போலே நீயும் எம்பெருமானை ஆசைப் பட்டாய் ஆகாதே -என்கிறாள் –

———————————————-

கோட்பட்ட சிந்தையையாய்க் கூர்வாய வன்றிலே
சேட்பட்ட யாமங்கள் சேராது இரங்குதியால்
ஆட்பட்ட வெம்மே போல் நீயும் அரவணையான்
தாட்பட்ட தண் துழாய்த் தாமம் காமுற்றாயே –2-1-2-

கூர்வாய அன்றிலே–அபஹ்ருதமான நெஞ்சை யுடையையாய் நீளியவான ராத்ரிகளில் உறங்காதே இரங்கா நின்றாய் –
நீயும் என்னைப் போலே பெரியபெருமாள் திருவடிகளில் திருத் துழாயை ஆசைப்பட்டாய் யாகாதே -என்கிறாள் –

———————————————-

காமுற்ற கையறவோடு எல்லே யிராப்பகல்
நீ முற்றக் கண் துயிலாய் நெஞ்சுருகி யேங்குதியால்
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த
யாமுற்ற துற்றாயோ வாழி கனை கடலே –2-1-3-

எம்பெருமானை ஆசைப்பட்டுப் பெறாமையாலே நீ இரவு பகல் எல்லாம் கண் துயிலாதே நெஞ்சுருகி ஏங்கா நின்றாய்-
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை யூட்டினவன் திருவடிகளை ஆசைப்பட்ட நான் பட்டது பட்டாயாகாதே -ஐயோ கடலே -என்கிறாள் –

——————————————

கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம் போல்
சுடர் கொள் இராப்பகல் துஞ்சாயால் தண் வாடாய்
அடல் கொள் படை யாழி அம்மானைக் காண்பான் நீ
உடலம் நோய் உற்றாயோ ஊழி தோர் ஊழியே –2-1-4-

என்னைப் போலே -எங்குற்றாய் எங்குற்றாய் எம்பெருமான் -என்று கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாவி இராப் பகல் உறங்குகிறிலை –
நீயும் எம்பெருமானுடைய திரு வாழியும் கையையும் காண ஆசைப்பட்டுப் பெறாமையாலே
காலதத்வம் எல்லாம் உடலம் நோயுற்றாய் யாகாதே -தண் வாடாய் -என்கிறாள் –

——————————————————–

ஊழி தோர் ஊழி உலகுக்கு நீர் கொண்டு
தோழியரும் யாமும் போல் நீராய் நெகிழ்கின்ற
வாழிய வானமே நீயும் மதுசூதன்
பாழிமையில் பட்டவன் கண் பாசத்தாலே நைவாயே –2-1-5-

லோகம் எல்லாம் நிறையும்படி இக்காலம் எல்லாம் நின்று நீராய் உருகுகிற வாழிய வானமே -நீயும் எங்களை போலே
எம்பெருமானுடைய குண சேஷ்டிதங்களிலே அகப்பட்டு -அவன் பக்கலுள்ள சங்கத்தாலே இப்படி நைந்தாயாகாதே -என்கிறாள் –

——————————————–

நைவாய வெம்மே போல் நாண் மதியே நீ இந்நாள்
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்
ஐ வாயரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே –-2-1-6-

நாண் மதியே -நீ இந்நாள் வழிதான் இருளை அகற்றுகிறிலை–மழுங்கித் தேயா நின்றாய் -நைவும் தானாய் இருந்த என்னைப் போலே நீயும் –
பேதை நின்னைப் பிரியேன் -பெரிய திரு மொழி -9–3–3-என்றும் -ஏதத் விரதம் மம-என்றும் -மா ஸூச -என்றும் -எம்பெருமான்
அருளிச் செய்த வார்த்தையைக் கேட்டு -திருவனந்த ஆழ்வான் தொடக்கமாக யுள்ள திவ்ய புருஷர்களோடே பழகி வர்த்திக்கிற இவன்
மெய்யல்லது சொல்லான் -என்று கொண்டு அவ்வார்த்தையை விஸ்வஸித்து அகப்பட்டாயாகாதே -என்கிறாள் –

——————————————————–

தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணற்கு எம்
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே
வேற்றோர் வகையில் கொடியதாய் எனையூழி
மாற்றாண்மை நிற்றியே வாழி கனையிருளே –2-1-7-

எம்பெருமானுடைய ஆஸ்ரித ஸூலபத்வாதி குணங்களாலே அவனுக்குத் தோற்று அடிமையானோம் -ஆதலால் -அவனைப் பிரிந்த வ்யசனத்தை
ஒன்றும் பொறுக்க மாட்டுகிறிலோம்-என்று சொல்லிக் கொண்டு அழுகிற எங்களை நீ
நடுவே சத்ருக்களிலும் கொடியையாய் நின்று எத்தனை காலம் பாதிக்கக் கடவை-கனை இருளே -என்கிறாள் – –

——————————-

இருளின் திணி வண்ணம் மா நீர்க் கழியே போய்
மருளுற்று இராப்பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானார்
அருளின் பெரு நசையால் ஆழாந்து நொந்தாயே –2-1-8-

இருளின் திணி வண்ணம் மா நீர்க் கழியே போய்-அறிவழிந்து இராப்பகல் முடியிலும் நீ உறங்குகிறிலை -நீயும் என்னைப் போலே
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானாரோடே ஸம்ஸலேஷிக்கையில் உள்ள அபி நிவேசத்தாலே ஆழாந்து நொந்தாயாகாதே -என்கிறாள் –

———————————————-

நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி உள்ளளுலர்த்த
நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனிவாய் எம்பெருமான்
அந்தாமத் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே –2-1-9-

நந்தா விளக்கே -இப்பாட்டு படுகைக்கு ஈடு அன்றியே இருந்த நீயும் -என்னைப் போலே கால தத்வம் எல்லாம் அனுபவித்தாலும் ஆராத காதல் நோயானது
உன்னுடைய மெல்லாவியை உள்ளுலர்த்த -செந்தாமரைத் தடம் கண் செங்கனி வாய் எம்பெருமான்
அந்தாமத் தண் துழாயினுள்ளே ஆசை யாகிற மஹா அக்கினியால் வேவா நின்றாய் ஆகாதே -என்கிறாள் –

————————————-

வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி யுள்ளுலர்த்த
ஓவாது இராப்பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்
மாவாய் பிளந்த மருதிடை போய் மண் அளந்த
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே –2-1-10-

அதாஹ்யமான என்னுடைய மெல்லாவி முடிந்தாலும் தவிராதே நின்று வேட்க்கை நோயானது தஹிக்கும் படி உன்னுடைய குண சேஷ்டிதங்களாலே என்னை ஓவாதே
இராப்பகல் உன் பக்கலிலே விழுந்து கிடக்கும் படி பண்ணினாய் -இனி அடியேனைச் சொர விடாது ஒழிய வேணும் -என்கிறார் –

——————————————–

சேராத எப்பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே
ஆராத காதல் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஓராயிரம் சொன்ன அவற்றுள் இவை பத்தும்
சோரார் விடார் கண்டீர் வைகுந்தம் திண்ணனவே –2-1-11-

இப்படி எம்பெருமானைப் பிரிந்த வ்யசனத்தாலே முடியப் புகுகிற தம்மை உஜ்ஜீவிப்பைக்காக வந்து தோற்றி அருளின எம்பெருமானைக் கண்டு தாமும் உஜ்ஜீவித்து
ஸ்வ உஜ்ஜீவனத்தாலே எம்பெருமான் ஸர்வேஸ்வரத்வம் அவிகலமான படியைக் கண்டு ப்ரீதராய் -அடியேன் இவனுடைய ஸர்வேஸ்வரத்வம்
அவிகலமாகப் பெற்றேன் ஆகாதே -என்று உகந்து கொண்டு எம்பெருமானுடைய ஸர்வேச்வரத்வத்தை அனுபவித்து இப்படி சர்வேஸ்வரனாய் இருந்த
எம்பெருமான் பக்கலுள்ள நிரவதிகமான ஆசையாலே சொன்ன இத்திருவாய் மொழியை விடாதார் ஒரு நாளும் எம்பெருமானைப் பிரியார் -இது நிச்சிதம் -என்கிறார் –

——————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அன்போடு அழகிய மணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த பன்னீராயிரப்படி -1-10-

September 21, 2017

பொரு மா நீள் படை -பிரவேசம் –
பத்தாம் திருவாய் மொழியில் -இப்படி சர்வ பிரகார சம்ச்லேஷம் பண்ணுகைக்கு அடி -அவனுடைய நிர்ஹேதுக மஹா உபகாரத்வம் இறே -என்று அனுசந்தித்து
அதுக்கு உபபாதகமாக-1- அவன் தன் வடிவைத் தம்முடைய கண்ணுக்கு இலக்கான படியையும் –2-கணநா மாத்ரத்திலும் ஸூலபன் என்னும் இடத்தையும் —
3-அவனுடைய அனுபாவ்ய ஸ்வ பாவத்தையும் –4-நிரந்தர அனுபாவயதையும்–5-ஆர்த்தித்தவம் வேண்டாத அதிசயித உபகாரகத்வத்தையும் —
6–அதுக்கடியான பந்த விசேஷத்தையும் -7-இதுக்குப் படிமாவான ஸூரி போக்யத்தையும் -8–உபகாரகத்வ உப யுக்தமான பூர்ணதையையும் –
9–இவ்வுபகார க்ரமம் மறக்க அரிது என்னும் இடத்தையும் –10–மறவாமைக்கு அவன் பண்ணின யத்ன விசேஷத்தையும் —
அருளிச் செய்து -மஹா உபகாரகத்வத்தை அனுபவித்துக் களிக்கிறார்

———————————————————–

முதல் பாட்டில் -தரை விக்ரம அபதானத்தாலே சர்வ லோகத்துக்கு உபகரித்தால் போலே அவ்வடிவை என் கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கினான் -என்கிறார் –

பொருமா நீள் படை ஆழி சங்கத்தொடு
திருமா நீள் கழல் ஏழ் உலகும் தொழ
ஒரு மாணிக் குறளாகி நிமிர்ந்த அக்
கரு மாணிக்கம் என் கண் உளதாகுமே –1-10-1-

பொருமா நீள் படை ஆழி சங்கத்தொடு–விரோதி நிரசன ஸீலமாய் -அத்தாலே அதிசயித உத்ருஷ்டமாய்-வடிவோடு ஓக்க வளரக் காட்டுவதாய் யுள்ள
ஆயுதமான சங்க சக்ரங்களோடே கூட
திருமா நீள் கழல் ஏழ் உலகும் தொழ–ஸ்ரீ யபதித்தவ சிஹ்னங்களை யுடைத்தான உதகர்ஷ யுக்தமாய் ஆஸ்ரிதர் அளவும் செல்வதாக திருவடிகளை –
ஞான அஞ்ஞான விபாகம் அற சகல லோகமும் சேஷத்வ அனுரூப வ்ருத்தியைப் பண்ணி அனுபவிக்கும் படியாக
ஒரு மாணிக் குறளாகி நிமிர்ந்த -அத்விதீயமான அர்த்தித்தவ அனுரூப ப்ரஹ்மசாரி வாமனத்வத்தை உடையனாய்க் கொண்டு –
காரியசித்தி சமனந்தரம் வளர்ந்து அருளின –
அக்கரு மாணிக்கம் என் கண் உளதாகுமே –அந்த வைபவத்தை யுடைய நீல ரத்னம் போலே
தர்ச நீய விக்ரஹனானவன் என் கண்ணுக்கு விஷயம் ஆகா நிற்கும் –

————————————————————–

அநந்தரம் -சர்வ காரண பூதனான சர்வேஸ்வரன் சர்வாத்மக பஜனத்தோடு ஸத்பாவ அபி சந்தியோடு வாசியற சந்நிஹிதனாம் என்கிறார் –

கண்ணுள்ளே நிற்கும் காதன்மையால் தொழில்
எண்ணிலும் வரும் என்னினி வேண்டுவம்
மண்ணும் நீரும் எரியும் நல் வாயுவும்
விண்ணுமாய் விரியும் எம் பிரானையே –1-10-2-

மண்ணும் நீரும் எரியும் நல் வாயுவும் விண்ணுமாய் -ப்ருதிவ்யாதி பூதங்களையும் பிரகாரமாக உடையனாய்க் கொண்டு
விரியும் எம் பிரானையே –ஜகத் ஆகாரேண விஸ்த்ருதனாகிற-என்னுடைய ஸ்வாமியை –
காதன்மையால் தொழில்-அபி நிவேச ஆத்மக பக்தியாலே ப்ரணமா அர்ச்சா நாதிகளைப் பண்ணில் –
கண்ணுள்ளே நிற்கும் –தாம்ஸ்ததைவ பஜாம்யஹம் -என்று அவர்கள் கண் வட்டத்தை விடாமல் நித்ய சந்நிதி பண்ணும் –
எண்ணிலும் வரும் என்னினி வேண்டுவம்-அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத்வேத-என்று ஸத்பாவ சிந்தா மாத்ரத்திலும் அவன் வசத்திலே வரும்படியாய் இருக்கும் –
இப்படி துஷ்கர ஸூகரங்களான உபாய த்வயத்திலும் ஸூலபனான பின்பு -அநந்ய கதிகளான நமக்குச் செய்ய வேண்டுவது உண்டோ –
காரணத்வம் -உபய உபாய சாதாரணம் –
எண்-சிந்திப்பு-சிந்திப்பே அமையும் -9–1–7-என்கிற ப்ரபதன ஸுகர்யம்-
எண்ணிலும் வரும் -என்று நினைவில் காட்டில் மிகவும் கைவரும் -என்றுமாம்
நல் வாயு -தாரகத்வ வைலக்ஷண்யம் –

——————————————————

ஸ்ரீ யபதித்வாதிகளான அனுபாவ்ய ஸ்வ பாவங்களை உடையவனை அனுபவி -என்று நெஞ்சை நியோகிக்கிறார் –

எம்பிரானை எந்தை தந்தை தந்தைக்கும்
தம்பிரானைத் தண் தாமரைக் கண்ணனை
கொம்பராவு நுண்ணேரிடை மார்பனை
எம்பிரானைத் தொழாய் மட நெஞ்சமே –1-10-3-

மட நெஞ்சமே –சொல் வழி வரும் பவ்யத்தையை யுடைய நெஞ்சே –
எம்பிரானை -தன் பக்கலிலே அத்வேஷ அபி முக்யாதிகளைத் தரும் உபகாரகனாய்
எந்தை தந்தை தந்தைக்கும்–தம்பிரானைத் –நம் அளவில் நில்லாதே நம் குலத்துக்கு எல்லாம் நாதனாய்
தண் தாமரைக் கண்ணனை-இஸ் சம்பந்தம் அடியாக குளிர நோக்கும் புண்டரீகாக்ஷத்வத்தை யுடையனாய்
கொம்பராவு நுண்ணேரிடை மார்பனை-எம்பிரானைத் தொழாய் -வஞ்சிக் கொம்பிலும் -இரவிலும் -நுண்ணிதான நேர்மையையுடைய
இடையையுடையளான ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியை திரு மார்பிலே யுடையனான ஸ்வாமியை தொழும்படி பார்-
ஸ்ரீ யபதித்தவம்-இதில் சொன்ன ஸ்வ பாவங்களுக்கு எல்லாம் மூலம் என்று கருத்து –
அராவு -அரவு -அராவுதல் குறைத்தலாய் -கொம்பை இழைத்ததாகவுமாம் –

————————————————-

அநந்தரம் தம்முடைய நியோகத்துக்கு ஈடாக நெஞ்சு இசைந்தவாறே உகந்து இனி ஒருக்காலும் விடாதே அனுபவிக்கப் பார் -என்கிறார் –

நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால்
என் செய்யோம் இனி என்ன குறைவினம்
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்
துஞ்சும் போதும் விடாது தொடர் கண்டாய் –1-10-4-

நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால்–என் செய்யோம்-அறிவுக்கு ஆஸ்ரயமான நெஞ்சே நி செய்தபடி நன்று நன்று –
உன்னைப் பெற்றால் எக்காரியம் செய்து தலைக் கட்டோம்
இனி என்ன குறைவினம்–உன் இசைவு பெற்ற பின்பு அஸாத்யமாய் குறை கிடப்பது ஒன்றை உடையோமோ -ஆனபின்பு
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்–நித்ய யவ்வன ஸ்வ பாவனாய் நிரதிசய போக்ய பூதையான ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி பிராட்டிக்கு போக்தாவானவனை
துஞ்சும் போதும் விடாது தொடர் கண்டாய்–நாம் குடியும் அளவிலும் விடாதே நிரந்தர அநு வ்ருத்தி பண்ணப் பார் –
துஞ்சுதலாவது -நிகர்ஷ அநு சந்தானத்தாலே வந்த விஸ்லேஷம் என்று கருத்து –

————————————————

அநந்தரம் -நாம் நினைவற நமக்கு கார்யம் பலிக்கிறபடி -நீயும் அவனைக் கிட்டும்படி யாயிற்றே -என்கிறார் –

கண்டாய் நெஞ்சே கருமங்கள் வாய்க்கின்றோர்
எண் தானும் இன்றியே வந்தியலுமாறு
உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி
கொண்டானைக் கண்டு கொண்டனை நீயுமே –1-10-5-

கண்டாய் நெஞ்சே கருமங்கள் வாய்க்கின்றோர்–மனஸ்ஸே -அத்வேஷம் ஆபிமுக்யம் ஆஸ்ரயணம் அறிவு நலம் தொடக்கமான காரியங்கள் பலிக்கிறவை
எண் தானும் இன்றியே வந்தியலுமாறு–நினைவு தானும் இன்றியிலே நமக்கு கைவந்து நடக்கிற பிரகாரம் கண்டாயே –
எங்கனே என்னில் அபேஷா நிரபேஷமாக –
உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி–கொண்டானை–உலகம் எல்லாவற்றையும் பிரளய ஆபத்தில் திரு வயிற்றிலே வைத்து
அத்விதீயமான த்ரிவிக்ரம அபதா நத்தாலே அநந்யார்ஹம் ஆக்கிக் கொண்டவனை –
கண்டு கொண்டனை நீயுமே –ஆபி முக்கிய பிரசங்கம் இல்லாத நீயும் லபிக்கப் பெற்றாய் இறே –

—————————————

அநந்தரம் இப்படி ஏக கண்டராய் நிற்கில் அசாதாரண பந்த விசிஷ்டனானவன் ஒரு கிலேசப் படக் கொடான்–என்கிறார் –

நீயும் நானும் இந்நேர் நிற்கில் மேல் மற்றோர்
நோயும் சார் கொடான் நெஞ்சமே சொன்னேன்
தாயும் தந்தையுமாய் இவ்வுலகினில்
வாயுமீசன் மணி வண்ணன் எந்தையே –1-10-6–

தாயும் தந்தையுமாய் இவ்வுலகினில்–மாத்ருவத் ப்ரிய பரனாயும் –பித்ருவத் ஹித பரனாயும் -தன் வரிசை அறியாத இந்த லோகத்திலே
வாயுமீசன் மணி வண்ணன் எந்தையே –திரு வவதரித்து வந்து -தன் நிருபாதிக ஸ்வாமித்வமே அடியாக நீல ரத்னம் போலே இருக்கிற
வடிவை எனக்கு அபகரித்து -அவ்வழியாலே என்னை அடிமை கொண்ட ஸ்வாமி யானவன் –
நெஞ்சமே நீயும் நானும் இந்நேர் நிற்கில் -நெஞ்சமே -தொழு என்று நியமிக்கலாம் படி பவ்யமான நீயும் -உன்னைக் காரணமாக வுடைய நானும் –
கீழ்ச் சொன்ன ப்ரக்ரியையாலே -விமுக வ்யாவ்ருத்தியை யுடையோமாய் நிற்கில் -மேலுள்ள காலம் எல்லாம்
ஸ்வ அனுபவத்தை ஒழிய மற்றும் நோயாய் இருப்பது ஒன்றையும் அணுகக் கொடான் -இப்பரம அர்த்தத்தை உனக்குச் சொன்னேன் –
நோய் -என்று அஹங்கார அர்த்த காமங்கள்-அதுக்கு அடியான சரீர சம்பந்தம் -கர்ம சம்பந்தம் தொடக்கமானவை –
ஸ்வ நிகர்ஷ அனுசந்தானம் அடியான விஸ்லேஷமுமாம் –

————————————————-

அநந்தரம் -ஏவம்விதனுடைய ஸூரி போக்யத்வ வைலக்ஷண்யத்தை அனுசந்தித்து -ஸ்வ நிகர்ஷம் அடியாக அகலத் தேடுகிறார் –

எந்தையே என்றும் எம்பெருமான் என்றும்
சிந்தையுள் வைப்பன் சொல்லுவன் பாவியேன்
எந்தை எம்பெருமான் என்று வானவர்
சிந்தையுள் வைத்து சொல்லும் செல்வனையே –1-10-7-

வானவர் -பரமபத வாசிகளானவர்கள்
எந்தையே என்றும் எம்பெருமான் என்றும்–சிந்தையுள் வைத்து சொல்லும் செல்வனையே-எங்கள் சத்தாதி ஹேது பூதனானவன் என்றும்- -எங்களுக்கு பரம சேஷி என்றும் –
அனுசந்தானம் பண்ணி சொல்லும் படியான அனுசந்தானம் பண்ணி சொல்லும்படியான ஐஸ்வர்யத்தை யுடையவனை
சிந்தையுள் வைப்பன் சொல்லுவன் பாவியேன்–பாபிஷ்டனான நான் எனக்கு ஹித பரனே என்றும் என்னுடைய சேஷியானவனே என்றும்
நெஞ்சுக்குள்ளேயும் வைத்து சொல்லுவதும் செய்யா நின்றேன் –

———————————————

அநந்தரம் -இப்படி அகல நினைத்து இருக்கச் செய்தேயும் -திரு நாம ஸ்ரவணத்தாலே மேல் விழும்படி என்னைப் பரிபூர்ணனான அவன் விடுகிறிலன் -என்கிறார் –

செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்
மல்கும் கண் பனி நாடுவன் மாயமே
அல்லும் நன்பகலும் இடைவீடின்றி
நல்கி என்னை விடான் நம்பி நம்பியே –1-10-8-

செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்–ஸ்ரீ மன நாராயணன் என்கிற திரு நாமத்தை கேட்ட அளவிலே –
மல்கும் கண் பனி நாடுவன் மாயமே-கண்ணானது நீர் மல்கா நின்றது -எங்கனே என்று தேடா நின்றேன் -இது ஒரு ஆச்சர்யமாய் இருக்கிறதே –
நம்பி -பரிபூர்ணனான நம்பியானவன்
அல்லும் நன்பகலும் இடைவீடின்றி–நல் -தன்னைக் கிட்டுக்கைக்கு அடியான நன்மையையுடைய இரவும் பகலும் -விச்சேத ரஹிதமாக
நல்கி என்னை விடான் நம்பியே –ஸ்னேஹித்து என்னை -ஸ்வ கீயத்வ பிரதிபத்தி பண்ணி விடுகிறிலன் –
நம்புதல் -தன்னுடையவனாக விஸ்வசித்தல்

—————————————–

அநந்தரம் -அவனுடைய உபகாரகத்வம் மறக்கப் போமோ -என்கிறார் –

நம்பியைத் தென் குறுங்குடி நின்ற அச்
செம்பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை
உம்பர் வானவர் ஆதி யஞ்சோதியை
எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பேனோ –1-10-9–

நம்பியைத் தென் குறுங்குடி நின்ற –திருக் குறுங்குடியிலே நிற்கையாலே ஸமஸ்த கல்யாண குண பூர்ணனாய் –
அச்செம்பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை–ஒப்பமிட்ட செம் போன் போலே உஜ்ஜவலமான திருமேனியை யுடையனாய் –
உம்பர் வானவர் ஆதி யஞ்சோதியை–மேலான நித்ய ஸூறி களுக்கு சத்தாதி ஹேது பூதனாய் -சதா தர்ச நீயமான பரஞ்யோதி சப்த வாச்யனாய்
எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பேனோ –தாதிருச்சமான வடிவை என்னை அனுபவிப்பித்து அடிமை கொண்டவனை எத்தைச் சொல்லி மறப்பது —
அபூர்ணன் -என்று மறக்கவோ –
அஸூலபன்-என்று மறக்கவோ –
அநுஜ்ஜ்வலன் -என்று மறக்கவோ –
அவிலக்ஷண போக்யன் என்று மறக்கவோ –
ஸூசீலன் அன்று என்று மறக்கவோ -என்று கருத்து –

——————————————

அநந்தரம் -மறவாதபடி -அவனே யத்னம் பண்ணா நிற்க மறக்க விரகு உண்டோ -என்கிறார் –

மறப்பும் ஞானமும் நான் ஒன்றும் உணர்ந்திலன்
மறக்கும் என்று செந்தாமரைக் கண்ணோடு
மறப்பற என்னுள்ளே மன்னினான் தன்னை
மறப்பனோ இனி யான் என் மணியையே –1-10-10-

மறப்பும் ஞானமும் நான் ஒன்றும் உணர்ந்திலன்–மறப்பு என்றும் -அறிவு என்றும் -ஒன்றை அறிந்திலேனாய் இருக்க -தன் விஷயத்திலே அறிவை உண்டாக்கி –
மறக்கும் என்று செந்தாமரைக் கண்ணோடு-இத்தை இவன் மறக்கும் -என்று நினைத்து -கடாஷிக்கைக்கு அடியான சிவந்த தாமரை போன்ற கண்ணோடு
மறப்புப் புகுராதபடி
மறப்பற என்னுள்ளே மன்னினான் தன்னை-மறப்பனோ இனி யான் என் மணியையே –என் நெஞ்சுக்குள்ளே நிரந்தர வாசம் பண்ணி
நீல ரத்னம் போலே முடிந்து ஆளலாம் படி எனக்கு ஸூலபனானவனை இனி நான் மறக்கும் படி என் –

——————————-

இத்திருவாய் மொழிக்குப் பலம் -இதினுடைய கல்வியே கைங்கர்யம் என்று அருளிச் செய்கிறார் –

மணியை வானவர் கண்ணனைத் தன்னதோர்
அணியை தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
பணி செய் ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்
தணிவிலர் கற்பரேல் கல்வி வாயுமே –1-10-11-

மணியை வானவர் கண்ணனைத் -உஜ்ஜவலமான மாணிக்கம் போன்ற வடிவை யுடையனாய் -அந்த வடிவாலே-பரமபத வாசிகளுக்கு நிர்வாஹகானாய் –
அவ் வழகுக்கு ஒப்பு இல்லாமையால்
தன்னதோர் அணியை தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்-தனக்குத் தான் அலங்காரமாம் படி அத்விதீயனானவனை -கட்டளை பட்ட
திரு நகரிக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் சொல்லாலே
பணி செய் ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்-தணிவிலர் கற்பரேல் கல்வி வாயுமே –பணி செய்த ஆயிரத்துள் இவை பத்தையும் அபிப்ராயத்தோடே உடன்பட்டு
ஆறுதல் அற்று-ஆராத அபி நிவேசத்தோடே ஓர் ஆச்சார்ய முகத்தாலே அப்யசிப்பார்கள் ஆகில் அந்த கல்வி கைகர்ய ரூப பலத்தோடு சேரும் –
சொற் பணி செய் –என்றது -சொல் எடுத்துக் கை நீட்டின -என்றுமாம் –
அன்றியே –
சடகோபன் சொல் -என்று கூட்டி -பணி செய் ஆயிரம் -என்றது கைங்கர்ய ரூபமான ஆயிரம் -என்றுமாம் –
இது கலி விருத்தம் –

——————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பரம காருணிகரான திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் அருளிச் செய்த ஆறாயிரப்படி –1-10-

September 21, 2017

பொரு மா நீள் படை -பிரவேசம் –
இப்படி எம்பெருமான் தம்மோடு கலந்த கலவையால் தமக்குப் பிறந்த நிரவதிகமான நிர்வ்ருதியாலே அக்கலவியைப் பேசுகிறார் –

———————————

பொருமா நீள் படை ஆழி சங்கத்தொடு
திருமா நீள் கழல் ஏழ் உலகும் தொழ
ஒரு மாணிக் குறளாகி நிமிர்ந்த அக்
கரு மாணிக்கம் என் கண் உளதாகுமே –1-10-1-

விரோதி நிரசன சமயத்தில் அவர்களுக்குத் தக்கபடி அன்றியே அதிகமாக்க கிளர்ந்து கொண்டு செல்லும் ஸ்வபாவமான திரு வாழி திருச் சங்கு முதலான
திவ்ய ஆயுதங்களை ஏந்தின அவ்வழகையும் -அளவிறந்த அழகை யுடைத்தான தன் திருவடிகளையும் -சர்வாத்மாக்களும் கண்டு தொழும்படியாக
ஒரு மாணிக் குறளாகி நிமிர்ந்த அக்கருமாணிக்கம் என் கண்ணுள்ளே இருந்தது -என்கிறார் –

————————————————-

கண்ணுள்ளே நிற்கும் காதன்மையால் தொழில்
எண்ணிலும் வரும் என்னினி வேண்டுவம்
மண்ணும் நீரும் எரியும் நல் வாயுவும்
விண்ணுமாய் விரியும் எம் பிரானையே –1-10-2-

சர்வ ஜெகதீஸ்வரனான எம்பெருமான் தன்னுடைய அபி நிவேசத்தாலே என்னுடைய மநோ ரதத்தை விஞ்சும்படி
என்னுடைய கண்கள் தொடக்கமாக யுள்ள சர்வ கரணங்களுக்கும் போக்யமாக இனி நமக்கு வேண்டுவது உண்டோ -என்கிறார் –

——————————————-

எம்பிரானை எந்தை தந்தை தந்தைக்கும்
தம்பிரானைத் தண் தாமரைக் கண்ணனை
கொம்பராவு நுண்ணேரிடை மார்பனை
எம்பிரானைத் தொழாய் மட நெஞ்சமே –1-10-3-

இப்படி தம்மோடு கலந்து அருளின எம்பெருமான் பிராட்டியும் தானுமாக எழுந்து அருளி இருக்கிற இருப்பையும் -தன் திருக் கண்களால்
தம்மைக் குளிர பார்த்து அருளுகிறபடியையும் கண்டு ப்ரீதராய் -எம்பிரான் -என்றும் -எந்தை தந்தை தந்தைக்கும் தம்பிரான் -என்றும் –
அவனை ஏத்திக் கொண்டு தமக்குத் துணையாக –
எம்பெருமானைத் தொழாய் மட நெஞ்சமே -என்று தம்முடைய திரு உள்ளத்தைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார் –

——————————————-

நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால்
என் செய்யோம் இனி என்ன குறைவினம்
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்
துஞ்சும் போதும் விடாது தொடர் கண்டாய் –1-10-4-

இப்படி தாம் அருளிச் செய்வதற்கு முன்பே தம்முடைய திரு உள்ளம் அவனுடைய திருவடிகளிலே விழும்படியைக் கண்டு உகந்து –
நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால் நமக்கு முடியாதது என் -இனி நமக்கு என்ன குறை யுண்டு -என்று
தம்முடைய திரு உள்ளத்தைக் கொண்டாடி இனி ஒரு தசையிலும் அவனை விடாதே கிடாய் -என்கிறார் –

—————————————

கண்டாய் நெஞ்சே கருமங்கள் வாய்க்கின்றோர்
எண் தானும் இன்றியே வந்தியலுமாறு
உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி
கொண்டானைக் கண்டு கொண்டனை நீயுமே –1-10-5-

உண்டானை உலகேழுமோர் மூவடி-கொண்டானை நீயும் நானும் காணப் பெற்றோம் –நெஞ்சமே நமக்கு
அசிந்தமாக வந்து ஸம்ருத்திகள் விளைகிற படி கண்டாயே -என்று தம்முடைய திரு உள்ளத்தோடு கூட அனுபவிக்கிறார் –

—————————————

நீயும் நானும் இந்நேர் நிற்கில் மேல் மற்றோர்
நோயும் சார் கொடான் நெஞ்சமே சொன்னேன்
தாயும் தந்தையுமாய் இவ்வுலகினில்
வாயுமீசன் மணி வண்ணன் எந்தையே –1-10-6–

இப்படி இருவரும் ஒரு வண்ணம் எம்பெருமானைக் காணப் பெற்றோம் -இனி அவன் நம்மை விடில் செய்வது என் என்னில் -நீயும் நானும் இப்படி
அவனை விடாதே நிற்கில் சர்வாத்மாக்களுக்கும் தாயும் தந்தையாய் – சர்வ ஸ்வாமியாய் –ஆஸ்ரித ஸூலபனாய் –
இப்படி சம்ஸ்லிஷ்டனாய் இருந்தவன் ஒரு நாளும் நம்மை விடான் -நெஞ்சமே -என்னை விசுவாசித்து இரு -என்கிறார் –

————————————————

எந்தையே என்றும் எம்பெருமான் என்றும்
சிந்தையுள் வைப்பன் சொல்லுவன் பாவியேன்
எந்தை எம்பெருமான் என்று வானவர்
சிந்தையுள் வைத்து சொல்லும் செல்வனையே –1-10-7-

இப்படித் தம்முடைய திரு உள்ளத்தோடு எம்பெருமானை அனுபவிக்கிற ஆழ்வார் -அவனுடைய உத்கர்ஷத்தையும்-தம்முடைய நிகர்ஷத்தையும் -பார்த்து –
அயர்வறும் அமரர்கள் தங்கள் சிந்தை யுள்ளே வைத்துச் சொல்லும் அந்த ஸ்ரீ மானை நான்
தரித்ரன் ஆக்கினேன் அத்தனை -என்ன நிக்ருஷ்டனோ -என்று தம்மை கர்ஹிக்கிறார் –

————————————————————-

செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்
மல்கும் கண் பனி நாடுவன் மாயமே
அல்லும் நன்பகலும் இடைவீடின்றி
நல்கி என்னை விடான் நம்பி நம்பியே –1-10-8-

இப்படி என்னுடைய அயோக்யதையைப் பார்த்து -அவன் திறத்துப் படுவேன் அல்லேன் -என்று இருக்கச் செய்தேயும் -செல்வ நாரணன் -செல்வன் நாரணன் -என்ற
சொல்லக் கேட்க்கும் அளவில் என்னுடைய சர்வ கரணங்களும் என் வசம் இன்றியே இழுத்துக் கொண்டு அவன் பக்கலிலே விழா நின்றன –
நானும் அதி சபலனாய் -எங்குற்றாய் எம்பெருமான் –திரு நெடும் தாண்டகம் –9-என்று அவனை நாடுவன்-இது என்ன ஆச்சர்யம் -இப்படி நான்
அதி சபலனாயத் தன்னை விட மாட்டாது ஒழிந்தால் அவன் என்னை விடலாம் இறே -அவன் என்னில் காட்டிலும் அபி நிவிஷ்டனாய் என் பக்கலிலே
அதி பஹு மானத்தைப் பண்ணிக் கொண்டு என்னை விடுகிறிலன்-நான் என் செய்வன்-என்று நோகிறார் –

————————————————–

நம்பியைத் தென் குறுங்குடி நின்ற அச்
செம்பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை
உம்பர் வானவர் ஆதி யஞ்சோதியை
எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பேனோ –1-10-9–

தன்னுடைய சாபலத்தாலே நம்மை விடாது ஒழிந்தால் அவனுடைய குண ஸ்ரவணாதி களைப் பண்ணாதே அந்நிய பரனாய் அவனை மறந்து இருந்தாலோ -என்னில் –
தத் குண ஸ்ரவண மாத்திரத்தாலே சபலனாய்த் தன் பக்கலிலே விழா நிற்கச் செய்தே அதின் மேலே அயர்வறும் அமரர்களோடே கூடத் திருக் குறுங்குடியிலே
நின்று அருளி தன்னுடைய நிரவாதிகமான அழகைக் காட்டி என்னைத் தோற்பித்துத்
தன் பக்கலிலே விழ விட்டுக் கொண்டான் -இனி எங்கனே நான் அவனை மறக்கும் படி -என்கிறார் –

——————————————————

மறப்பும் ஞானமும் நான் ஒன்றும் உணர்ந்திலன்
மறக்கும் என்று செந்தாமரைக் கண்ணோடு
மறப்பற என்னுள்ளே மன்னினான் தன்னை
மறப்பனோ இனி யான் என் மணியையே –1-10-10-

வருந்தி யாகிலும் அவன் பக்கலில் நின்றும் நெஞ்சை – நிவர்த்திப்பித்து அவனை மறந்து இருந்தாலோ -என்னில் -இப்படி தன் அழகை எனக்குக் காட்டி அருளி –
ஒரு நாள் தன்னைக் காட்டிப் போக்கில் -ஞான அஞ்ஞானங்கள் இரண்டுக்கும் ஆஸ்ரயம் இல்லாமையால் அசித் கல்பனான இவன் நம்மை மறக்கும் -என்று
பார்த்து அருளி -தன்னை நான் மறவாமைக்காக அசேதனத்தைச் சேதனமாக்க வல்ல தன்னுடைய அழகிய திருக் கண்களோடே கூட என்னுள்ளே புகுந்து
எனக்குப் பரம ஸூலபனாய்க் கொண்டு — இனிப் பேரேன்-என்று இருந்து அருளினான் –
இவனை நான் மறப்பேன் என்று வருந்தினாள் மறக்க முடியுமோ -என்கிறர் –

————————————-

மணியை வானவர் கண்ணனைத் தன்னதோர்
அணியை தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
பணி செய் ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்
தணிவிலர் கற்பரேல் கல்வி வாயுமே –1-10-11-

வானவர் கண்ணனாய் இருந்து வைத்து எனக்கு எளியனாய் -தனக்குத் தானே பூஷணமாய் இருந்த எம்பெருமானுக்கு
சேஷ வ்ருத்தி ரூபமாகச் சொன்ன இத்திருவாய் மொழியைக் கற்று ஆராது இருக்குமவர்களுக்கு அக்கல்வி தானே வாயும் -என்கிறார் –

————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அன்போடு அழகிய மணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த பன்னீராயிரப்படி -1-9-

September 20, 2017

இவையும் அவையும் -பிரவேசம் –
ஒன்பதாம் திருவாய் மொழியில் இப்படி ஆர்ஜவ குணத்தை யுடைய சர்வேஸ்வரன் -பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தான் –1–8–5–என்றும்
என் எண் தான் ஆனான் -1–8–7-என்றும் கீழ் சொன்ன க்ரமத்திலே தன்னுடைய குண விக்ரஹ மஹிஷீ பரிஜன விபூதி சேஷ்டிதங்களோடே கூட இவரோடு
பரிபூர்ணமாக ஸம்ஸ்லேஷித்து அனுபவிக்கப் பார்த்து -இவர் வெள்ளக் கேடாய் உடை குலையப் படில் செய்வது என் என்று பார்த்து சாத்மிக்க சாத்மிக்க
புஜிப்பிப்பானாக -1-இவர் பரிசரத்திலே வர்த்திப்பது –2-இவருக்கு அந்திகஸ்தனாவது -3-கூட நிற்பது –4-இவர் சரீரத்தில் ஒரு பக்கத்திலே யாவது –
-5-ஹிருதய பிரதேசத்தில் ஆவது -7-தோள்களில் சேர்வது -8-நாவிலே நிற்பது -9-கண்ணுக்குள்ளே யாவது -10-நெற்றியிலே யாவது -11-உச்சியிலே யாவதாகக்
கொண்டு க்ரமத்திலே போகம் தலை மண்டையிடும் படி சாத்மிக்க சாத்மிக்க ஸம்ஸ்லேஷித்த படியை அருளிச் செய்கிறார் –

——————————————

முதல் பாட்டில் -சர்வ காரணத்வ சர்வ அந்தராத்மத்வத்தாலே சர்வ ஸ்மாத் பரனாய் சர்வ ஸூலபனான
ஸ்ரீ யபதி-என்னுடைய பரிசரத்திலே ஆதூர வர்த்தியாகா நின்றான் -என்கிறார் –

இவையும் அவையும் உவவையும் இவரும் அவரும் உவரும்
எவையும் எவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் கண்ணபிரான் என்னமுதம்
சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழல் உளானே –1-9-1-

இவையும் அவையும் உவவையும் -அந்திகஸ்தமாயும் -தூரஸ்தமாயும் -ஆதூர விப்ரக்ருஷ்டமாயும் உள்ள அசேதனங்களும் –
இவரும் அவரும் உவரும்-எல்லாவித சேதனரும்
எவையும் எவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்—எல்லாம் ஸம்ஹ்ருதி சமயத்திலே தன்னுள்ளே ஆம்படியாகவும் ஸ்ருஷ்ட்டி சமயத்தில் உண்டாக்கியும்
ஸ்ருஷ்டமானவற்றுக்கு ஆபத்துக்களை போக்கி அபிமதங்களைக் கொடுத்து ரக்ஷிக்குமவனுமாய்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் -அவற்றினுள்ளே அந்தராத்மாவாயுமுள்ள சஹாயாந்தர நிரபேஷ காரணமுமாய் ஸ்வாமியுமாய்
கண்ணபிரான் என்னமுதம்-ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக ஸுலப்யத்தைக் காட்டி -எனக்கு போக்ய பூதனாய் –
சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழல் உளானே –அத்தாலே தானும் ரசிகனானவன் -ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியோடே கூட என்னுடைய சூழலிலேயானான் –

—————————————————–

அநந்தரம் -அவதார முகத்தாலே ஆஸ்ரித உபகாரகனானவன் என் அருகே யானான் -என்கிறார் –

சூழல் பல பல வல்லான் தொல்லை யம் காலத்து உலகை
கேழல் ஒன்றாகி இடந்த கேசவன் என்னுடை யம்மான்
வேழ மருப்பை ஒசித்தான் விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்
ஆழ நெடும் கடல் சேர்ந்தான் அவன் என் அருகில் இலானே –1-9-2-

சூழல் பல பல வல்லான் –ஆஸ்ரிதரை வசீகரிக்கைக்கு ஈடான சூழ்ச்சியை யுடைய அவதாரங்களை -பலவும் -தன் இச்சையாலே -பண்ண வல்லனாய் –
தொல்லை யம் காலத்து உலகை-பழையதாய் -அவதார உபயுக்தமாகையாலே அழகியதான வராஹ கல்பத்தின் முதலிலே பிரளய ஆர்ணவ மக்நமான-லோகத்தை –
கேழல் ஒன்றாகி இடந்த -அத்விதீய வராஹமாய்க் கொண்டு இடந்து எடுத்து
கேசவன் என்னுடை யம்மான்-பிரளய ஜலத்திலே நனைந்த மயிர் அழகை யுடைய என் ஸ்வாமியாய்
வேழ மருப்பை ஒசித்தான் –பிரதிபந்தகமான குவலயா பீடத்தை ஸ்ருங்க பங்கம் பண்ணினவனாய் -இவ்வுபகாரம் –
விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்-அதிசயித ஞானரான தேவர்களுக்கும் நினைக்க அரியனாய் -பின்னையும் ஆஸ்ரிதர்க்கு உதவுகைக்காக-
ஆழ நெடும் கடல் சேர்ந்தான் அவன் என் அருகில் இலானே –அகாதமாய் பெருத்த ஷீரார்ணவத்திலே கண் வளர்ந்து அருளினவன் -என்னருகான இடத்திலே ஆனான் –
அருகலில் -என்று ஏழாம் வேற்றுமை

———————————–

அநந்தரம் -என்னோடே கூடி நின்று பஹு முகமாக ரசிப்பியா நின்றான் -என்கிறார் –

அருகலிலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்
கருகிய நீல நன்மேனி வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்
பொருசிறைப் புள்ளுவந்தேறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –1-9-3-

அருகலிலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்-அபஷயாதி தோஷ ரஹிதமாய் -சதாஸ் ஸ்தித்தவத்தால் நித்தியமாய் -அபரிச்சின்னமான குணங்களை யுடையனாய்
நித்ய ஸூரிகளுக்கு சத்தாதி ஹேது பூதனான பிரதானனாய் –
கருகிய நீல நன்மேனி வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்–மிகவும் கருகின -நீல ரத்னம் போலே -நன்றான திருமேனி நிறத்தை யுடையனாய் –
அவ்வடிவுக்குப் பரபாகமாம் படி சிவந்த தாமரை போன்ற திருக் கண்களை யுடையனாய் –
பொருசிறைப் புள்ளுவந்தேறும் -செறிந்த சிறகை யுடையனான பெரிய திருவடியை மிகவும் விரும்பி -மேற் கொள்ளக் கடவனாய் –
பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்-பூவில் மனம் வடிவு கொண்டால் போலே போக்ய பூதையான ஸ்ரீ மஹா லக்ஷ்மிக்கு -அத்விதீய போக்தா வானவன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –என்னோடே கூடி நின்று ஒரு வழியால் உள்ள இனிமையை தந்து தவிருகிறிலன்-

ஹேய ப்ரத்ய நீகமாய்-ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனான ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யமும்- நித்ய ஸூரி நிர்வாஹகத்வ ரூபமான மேன்மையும்-விலக்ஷண விக்ரஹ யோகமும் —
புண்டரீகாக்ஷத்வமும் -கருட வாஹனத்வமும் -ஸ்ரீ யபதித்வமும்–ஆகிற பரத்வ சிஹ்னங்களாய் யுள்ள அறு சுவையும் -தாரா நின்றான் -என்று கருத்து –
அருகல் என்று குறையாய் –ஷயம் -என்றபடி –

—————————————————-

அநந்தரம் -பூர்ணனாய் சர்வ ரக்ஷகனானவன் என் மருங்கிலே இரா நின்றான் -என்கிறார் –

உடன் அமர் காதல் மகளிர் திருமகள் மண் மகள் ஆயர்
மடமகள் என்று இவர் மூவர் ஆளும் உலகமும் மூன்றே
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி யாலிலைச் சேர்ந்தவன் எம்மான்
கடல் மலி மாயப் பெருமான் கண்ணன் என் ஒக்கலையானே –1-9-4-

உடன் அமர் காதல் மகளிர் –கூடி இருந்து தரிக்கும் படியான காதலை யுடைய பிராட்டிமார் –
திருமகள் மண் மகள் ஆயர்-மடமகள் என்று இவர்-மூவர் -அதிசயித சம்பத் ரூபையான ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி -ஷமா தத்வமானஸ்ரீ பூமி பிராட்டியார் –
அனுரூபமான ஆபி ஜாத்யம் தன்னையும் ஆத்ம குணத்தையும் யுடைய நப்பின்னை -பிராட்டி -என்று பிரதான தயா பிரசித்தைகளான இவர்கள் மூவர்
ஆளும் உலகமும் மூன்றே–ரக்ஷணீயமான ஜகத்தும்-ஸ்வர்க்க லோக பர்யந்தமான க்ருதக லோகமும் –ஜனஸ் தபஸ் ஸத்ய ரூபமான அக்ருத லோகமும் —
மஹர் லோகம் ஆகிற க்ருதக்ருத லோகமும் ஆகிற மூன்றாய் இருக்கும் –
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி யாலிலைச் சேர்ந்தவன் எம்மான்–பிரளய காலத்தில் அவற்றை தாரதம்ய விபாக ரஹிதமாக ஏக உத்யோகத்தில் விழுங்கி
ஆலிலையில் கண் வளர்ந்து -இவ் வபாத்தானத்தாலே என்னை அடிமை கொண்ட ஸ்வாமியாய்
கடல் மலி மாயப் பெருமான் கண்ணன் என் ஒக்கலையானே –ஷீரார்ணவத்திலே கண் வளரும் அபிவிருத்தியை யுடையனாய் -ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களாலே
அநவதிக ஸ்வ பாவனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனானவன் -யசோதை பிராட்டி பக்கலிலே போலே என் ஓக்கலையிலே யானான் –
கடலின் மிகுந்த மாயம் -என்றுமாம் –

——————————————————

அநந்தரம் -சர்வாதிகனாய் விரோதி நிவர்த்தகனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் என் ஹிருதய பிரதேசத்தில் அடங்கி இருந்தான் -என்கிறார் –

ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உண் என்று தந்திட வாங்கி
செக்கஞ்ச்செக வென்று அவள் பாலுயிர் செகவுண்ட பெருமான்
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக
ஓக்கவும் தோற்றிய வீசன் மாயன் என் நெஞ்சின் உளானே –1-9-5-

நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக–திகம்பரனாய் -ஈஸ்வரனாக ப்ரசித்தனான ருத்ரனும் -யோனி ஜென்மம் இல்லாமையால் அஜன் என்று
பிரசித்தனான ப்ரஹ்மாவும் -பரம ஐஸ்வர்ய விசிஷ்டனாக பாவித்து இருக்கிற இந்த்ரனும் -முதலான ஸமஸ்த பதார்த்தங்களையும்
ஓக்கவும் தோற்றிய வீசன் –ஏக உத்யோகேந உத்பாதித்த சர்வேஸ்வரனாய் வைத்து –
ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உண் என்று தந்திட வாங்கி–அவதார தசையில் யசோதையைப் போலே எடுத்து வைத்து ப்ரேம பாவனையால்
முலைப்பாலை உண் என்று ஸத்வரமாகத் தர -அத்தை அசங்கிதமாக ஸ்வீகரித்து –
செக்கஞ்ச்செக வென்று அவள் பாலுயிர் செகவுண்ட பெருமான்–அந்தப் பூதனையானவள் முடிக்க வேணும் என்று வந்த நினைவு -அவள் தன்னோடே முடியும்படி –
அவள் நலிவதாக வந்த அன்று -அவள் இடத்து பிராணனை முடியும்படி அவள் தந்த பாலை அமுது செய்து -ஜகத்துக்கு ஈஸ்வரனை உண்டாக்கின சர்வாதிகனான
மாயன் என் நெஞ்சின் உளானே –ஆச்சர்ய பூதன் என்னுடைய அவயவ ஏக தேசமான ஹ்ருதய பிரதேசத்துக்குள்ளே அடக்கினான் –
செக்கம் -செகுத்தல் -முடிதல்-

———————————————————

அநந்தரம் -அனுகூலர்க்கு எளியனாய் -பிரதிகூலர்க்கு அரியனானவன் -என்னுடைய தோள்களை விடுகிறிலன் -என்கிறார் –

மாயன் என் நெஞ்சினுள்ளான் மற்றும் யவர்க்குமதுவே
காயமும் சீவனும் தானே காலும் எரியும் அவனே
சேயன் அணியன் யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்
தூயன் துயக்கன் மயக்கன் என்னுடைத் தோளிணை யானே –1-9-6-

மாயன் என் நெஞ்சினுள்ளான் மற்றும் யவர்க்குமதுவே–என்னுடைய நெஞ்சிலே வர்த்திக்கிற ஆச்சர்ய பூதனானவன் -மற்றும் எல்லார்க்கும் அப்படிச் செய்யுமோ –
இப்படி என்னளவிலே எளியனாய் -ஸர்வபூத ஆத்ம பூதனாய்க் கொண்டு
காயமும் சீவனும் தானே காலும் எரியும் அவனே–சரீரமும் -ஆத்மாவும் -தான் என்னலாம் படி தனக்கு பிரகாரமாக யுடையனாய் –
வாயுவும் அக்னியும் அப்படி தனக்கு பிரகாரமாய் –
சேயன் -இந்த நிலை அநாஸ்ரிதற்க்கு அறிய ஒண்ணாத படி தூரஸ்தனாய்
அணியன் -ஆஸ்ரிதற்கு அறியலாம் படி ஆசன்னனாய் –
யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்–எத்தனையேனும் அதிகர்க்கும் -ஸ்வ யத்னத்தால் காணும் அளவில் -நினைக்கவும் -விஷயம் இல்லாதவனாய் –
தூயன் –ஆஸ்றிதற்கு அணியனாகைக்கு ஈடான பரி ஸூத்தியை யுடையனாய்
துயக்கன் மயக்கன் –அநாஸ் ரிதற்கு தூரஸ்தனாம் படி சம்சய விபர்யய ஞான ஜனகனானவன் —
பெரிய திருவடியை மேற் கொள்ளுமா போலே
என்னுடைத் தோளிணை யானே –என்னுடைய இரண்டு தோள்களிலும் இரா நின்றான் –
மற்றும் யாவர்க்கும் அதுவே -என்று அன்வயமுமாம் –
துரைக்கு -விபரீத ஞானம்
மயக்கு -சம்சய ஞானம் – –

———————————————–

அநந்தரம் -நிரதிசய போக்யபூதனானவன் நிரந்தரமாக என் நாவினுள்ளே யானான் -என்கிறார் –

தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாய் யுடை யம்மான்
கேளிணை ஒன்றும் இலாதான் கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் என்னுடை நாவில் உளானே –1-9-7-

தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்–ரக்ஷகமான திருத் தோள்களிலும் -அபிமத விஷயம் இருக்கும் திரு மார்பிலும் –
சேஷித்வ உஜ்ஜ்வல்யத்தை யுடைய திரு முடியிலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாய் யுடை யம்மான்–சேஷ பூதர் பற்றும் திருவடிகளிலும் அணியப் பட்ட ஸ்வாமியாய்
கேளிணை ஒன்றும் இலாதான் -இவ் ஓப்பனை அழகுக்கு பொருந்தின உவமை ஒருபடியாலும் இல்லாதவனாய்
கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி–ஸ்வா பாவிக தேஜஸ் உடன் திருத் துழாயின் ஒளியும் கலந்து அபி வ்ருத்தமான சுடர் விடுகிற
தேஜோ மாயா திவ்ய விக்ரஹத்தை யுடையனானவன்
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் என்னுடை நாவில் உளானே—நாள்தோறும் கிட்டி சிறிதும் அகலாதவனாய்க் கொண்டு என் ஜிஹ்வா ஸ்தாநத்திலே யானான் –
கேள் -பொருத்தம் –

—————————————————-

அநந்தரம் -தர்ச நீயா விக்ரஹத்தோடே –சஷூஷி திஷ்டன் -என்கிறபடியே என் கண்ணுக்குள்ளே யானான் -என்கிறார் –

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –1-9-8-

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்–நா விடத்தில் நின்றும் பரவும் ஞான சாதனமான வித்யா ஸ்தானங்கள் அடைய
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே–உயிரான அர்த்தமும் -உடம்பான சப்தமும் -தானிட்ட வழக்காய் –
அவற்றினுடைய உத்பத்தி விநாசங்களும் தானிட்ட வழக்கானவனாய்
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்–பூ மாறாத நான்கு பெரிய தோள்களை யுடையனாய் -தோள்களில் ஆஸ்ரித விரோதிகளை
போக்குகைக்கு ஆயுதமான திரு வாழியையும் திருச் சங்கையும் ஏந்துமவனாய் –
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –நெய்தல் போலே நன்றான திரு நிறத்தையும் –
கமலம் போன்ற கண்களையும் யுடையவன் -இவ் வழகோடே எண் கண்ணுக்குள்ளே ஆனான் –
பூவில் என்று பூவின் ஸ்வ பாவமான மார்த்வத்தை சொல்லவுமாம் –

————————————-

அநந்தரம் என் கண்களிலே நின்று பிரகாசியா நிற்கச் செய்தே சகல ஜகத் ஸ்ரஷ்டா வானவன் என்னுடைய லலாட மத்யத்திலே ஆனான் -என்கிறார் –

கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் காண்பன் அவன் கண்களாலே
அமலங்களாக விழிக்கும் ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி
கமலத்தயன் நம்பி தன்னைக் கண்ணுத லானொடும் தோற்றி
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி என் நெற்றி உளானே –1-9-9-

கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் காண்பன் அவன் கண்களாலே-கமலக் கண்ணானவன் என் கண்ணுக்கு விஷயமாகா நிற்கும் –
அத்தாலே -ந சஷூஷா பஸ்யதி-என்கிற நிலை தவிர்ந்து -நானும் அவனைக் கானா நின்றேன் -அதுக்கு அடி –
அவன் — அக்கமலக் கண்ணன் / கண்களாலே -தன் கனலாலே /அமலங்களாக விழிக்கும் -அஞ்ஞானாதி மலம் போம்படி -பார்த்து அருளா நிற்கும் -அத்தாலே –
ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி–சஷூர் இந்த்ரியமும் இந்த்ரியாந்தரங்களோடு வாசியற அவனுக்கு பிரகார தயா சேஷமாயிற்று –
இப்படிச் செய்தவன் ஆர் என்னில்
கமலத்தயன் நம்பி தன்னைக் —கமல சம்பவன் ஆகையால் அஜன் என்று பேராய்-ஸ்ருஷ்ட்யாதி யுபயுக்த ஞானாதி பூர்ணனான ப்ரஹ்மாவை
கண்ணுத லானொடும் தோற்றி -லலாட நேத்ரத்வத்தாலே வ்யக்த சக்திகனான ருத்ரனோடே தோற்றுவித்து -அவர்கள் முதலாக –
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி என் நெற்றி உளானே –சத்வ உத்தரைகளான தேவதைகளோடே லோகங்களையும் ஸ்ருஷ்டிக்கும் ஸ்வ பாவனானவன் –
இந்நிலை குலையாதே என் அவயவ ஏக தேசமான நெற்றியிலே ஆனான் –
உலகமாக்கி –என்று பேர் –
கண்ணுதலானொடும்-என்று ருத்ரனுடைய அப்ரதானத்வம் தோற்றுகிறது –

—————————————-

அநந்தரம் -ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் ஆஸ்ரயணீயன் ஆனவன் என்னுடைய உத்தம அங்கத்திலே ஆனான் -என்கிறார் –

நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் நிரை மலர்ப்பாதங்கள் சூடி
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ண பிரானைத் தொழுவார்
ஒற்றைப் பிறை யணிந்தானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்
மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து என் உச்சி உளானே –1-9-10-

நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் நிரை மலர்ப்பாதங்கள் சூடி-அபி முகமாய் நின்று -என்னை அடிமை கொள்வதாய்
ஆஸ்ரிதர் இட்ட பூ நிரையை உடைத்தான திருவடிகளை -தங்கள் தலையிலே சூடி –
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ண பிரானைத் தொழுவார்–செறிந்த திருத் துழாய் யாகிற திருமுடி அலங்காரத்தை யுடையனாய் –
ஆஸ்ரித பவ்யனாய் அபகரிக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை -அஞ்சலி பந்தாதி முகத்தாலே ஆஸ்ரயிப்பார்-
ஒற்றைப் பிறை யணிந்தானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்–ஏக கலா ரூபமான பிறையை ஸீரோ பூஷணமாக யுடைய ருத்ரனும் -சதுர்முகனும் இந்த்ரனும்-
மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து என் உச்சி உளானே –மற்றும் உள்ள தேவர்கள் எல்லாரும் -இப்படி அவர்களால் தொழப் பட்டவன் –
அந்த நெற்றியில் நின்றும் வந்து என் தலையின் மேல் ஆனான் –

——————————————

அநந்தரம் -இத்திருவாய் மொழிக்குப் பலமாக நித்யமான பகவத் ப்ராப்தியை அருளிச் செய்கிறார் –

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்கு கண்ண பிராற்கு
இச்சையுள் செல்ல யுணர்த்தி வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
இச்சொன்ன வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து எம்பிராற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே –1-9-11-

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்கு கண்ண பிராற்கு–இப்படியே உச்சியிலே நிற்குமவனாய் -தேவா தேவனுமாய் -கண்ணபிரானுமான பரத்வ ஸுலப்யங்களை உடையவனுக்கு-
இச்சையுள் செல்ல யுணர்த்தி வண் குருகூர்ச் சடகோபன்–தம் பக்கல் அவன் பண்ணின அபி நிவேசம் -தம்முடைய உள்ளே -நடக்க -அத்தை அவனுக்கு அறிவித்து -ஆழ்வார் –
இச்சொன்ன வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து -அருளிச் செய்த இந்த ஆயிரத்தில் -அவனுடைய சம்ச்லேஷ க்ரம ஸூசகமான இந்த அத்விதீயமாயுள்ள பத்தையும் –
எம்பிராற்கு-நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே –எம்பெருமானுக்கு விண்ணப்பம் செய்ய
ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடத்து அளவும் வருவதாக அவன் திருவடிகள் இவர்கள் தலையிலே நிச்சலும் பொருந்தும் –

இத் திருவாய் மொழி அறு சீர் ஆசிரிய விருத்தம் –

———————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பரம காருணிகரான திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் அருளிச் செய்த ஆறாயிரப்படி –1-9-

September 20, 2017

இவையும் அவையும் -பிரவேசம் –
இப்படி எம்பெருமான் என்னோடு ஸம்ஸலேஷித்து அருளினான் -என்கிறார் –

———————–

இவையும் அவையும் உவவையும் இவரும் அவரும் உவரும்
எவையும் எவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் கண்ணபிரான் என்னமுதம்
சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழல் உளானே –1-9-1-

ஸ்வ சங்கல்ப க்ருத நிகில ஜகத் உதய விபவ லயனாய் சர்வ ஜகத் ஆத்மபூதன் ஆனவன் என்னோடு ஸம்ஸ்லேஷிக்கையில் உள்ள
அபி நிவேசத்தாலே என்னை வசீகரிக்கைக்காக என்னுடைய சூழலிலே வந்து புகுந்தான் -என்கிறார் –

————————————-

சூழல் பல பல வல்லான் தொல்லை யம் காலத்து உலகை
கேழல் ஒன்றாகி இடந்த கேசவன் என்னுடை யம்மான்
வேழ மருப்பை ஒசித்தான் விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்
ஆழ நெடும் கடல் சேர்ந்தான் அவன் என் அருகில் இலானே –1-9-2-

இப்படி என்னுடைய சூழலிலே வந்து புகுந்து தன்னுடைய திவ்ய சேஷ்டிதங்களையும் ப்ரஹ்மாதி வாங்மனஸாபரிச்சேதயமான தன்னுடைய
கல்யாண குணங்களையும் எனக்கு காட்டி என்னை வசீகரித்து பின்னை என் அருகே எழுந்து அருளினான் -என்கிறார் –

——————————————-

அருகலிலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்
கருகிய நீல நன்மேனி வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்
பொருசிறைப் புள்ளுவந்தேறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –1-9-3-

ஹேயப்ரத்ய நீக கல்யாண அனவாதிக அசங்க்யேய குண விசிஷ்டானாய் அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் நிரதிசய ஸுந்தர்ய ஸுகந்த்ய ஸுகுமார்ய
லாவண்ய யவ்வநாத் அபரிமித கல்யாண குண பரிபூர்ணனாய் பெரிய திருவடியை திவ்ய வாஹனமாக யுடையவனாய் -ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்த எம்பெருமான்
என் அருகே வந்து பின்னை ஒருபடியால் என்னோடு ஸம்ஸ்லேஷித்து விட்டிலன் –சர்வ பிரகாரத்தாலும் ஸம்ஸ்லேஷியா நின்றான் -என்கிறார் –

———————————————–

இனி மேல் அவன் கலந்து அருளின க்ரமத்தைச் சொல்லுகிறார் –

உடன் அமர் காதல் மகளிர் திருமகள் மண் மகள் ஆயர்
மடமகள் என்று இவர் மூவர் ஆளும் உலகமும் மூன்றே
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி யாலிலைச் சேர்ந்தவன் எம்மான்
கடல் மலி மாயப் பெருமான் கண்ணன் என் ஒக்கலையானே –1-9-4-

பெரிய பிராட்டியாரும் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியும் -நப்பின்னைப் பிராட்டியும் அவனுக்கு திவ்ய மஹிஷிகள் -ப்ருதிவ் யந்தரிஷாதி-சர்வ லோகங்களும் அவனுக்கு
லில உபகரணம் -இந்த லோகங்களினுடைய ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாராதிகள் அவனுக்கு லீலை -இன்னம் அபர்யந்தமாய் ஆச்சர்யமான கல்யாண குணங்களை
யுடையனாய் இருந்த கண்ணன் -யசோதை பிராட்டி ஓக்கலையிலே இருந்து அருளுமா போலே என்னுடைய ஓக்கலையிலே ஏறி அருளினான் -என்கிறார் –

————————————————-

ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உண் என்று தந்திட வாங்கி
செக்கஞ்ச்செக வென்று அவள் பாலுயிர் செகவுண்ட பெருமான்
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக
ஓக்கவும் தோற்றிய வீசன் மாயன் என் நெஞ்சின் உளானே –1-9-5-

ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவர அந்தமான சர்வ ஜகத்துக்கும் ஸ்ரஷ்டாவாய் -சர்வ ஜெகன் நியந்தாவாய் –ஆச்சர்ய பூதனுமாய் -விரோதி நிரசன ஸ்வ பாவனுமாய் –
இருந்தவன் என் ஓக்கலையில் தான் இருந்த இருப்பு எனக்கு சாத்மித்தவாறே -என் மார்விலே வந்து இருந்து அருளினான் -என்கிறார் –

————————————————————-

மாயன் என் நெஞ்சினுள்ளான் மற்றும் யவர்க்குமதுவே
காயமும் சீவனும் தானே காலும் எரியும் அவனே
சேயன் அணியன் யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்
தூயன் துயக்கன் மயக்கன் என்னுடைத் தோளிணை யானே –1-9-6-

தேவாதி சரீராதிகளுக்கும் தத் அந்தரவர்த்திகளான ஜீவர்களுக்கும் ப்ருதிவ்யாதி பூதங்களுக்கும் ஆத்மாவாய் -ஆஸ்ரித ஸூலபனாய் -அநாஸ்ரிதற்கு அபூமியாய் –
அபூமியாம் இடத்து எத்தனையேனும் உத்க்ருஷ்டரே யாகிலும் அவர்கள் மனசுக்கும் கூட அபூமியாய் இருந்தவன் தான் என் மார்விலே எழுந்து அருளி இருந்த
இருப்பு சாத்மித்தவாறே சம்ச்லேஷ ஏக ப்ரயோஜனனாய் தன்னுடைய குணங்களாலும் செயல்களாலும் என்னை நைவித்து என்னை அறிவு அழித்துக் கொண்டு
பெரிய திருவடி திருத் தோளிலே இருந்து அருளுமா போலே என்னுடைய தோளிலே ஏறி இருந்து அருளினான் –
இப்படி மற்றும் யாரேனும் ஒருவருக்குச் செய்து அருளினானோ -இவனுக்கு என் பக்கலுள்ள அபி நிவேசம் இருக்கும் படியே இது -என்கிறார் –

———————————————

தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாய் யுடை யம்மான்
கேளிணை ஒன்றும் இலாதான் கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் என்னுடை நாவில் உளானே –1-9-7-

தம்மோடு கலந்து அருளுகைக்காக எம்பெருமான் தன்னுடைய நிரவதிகமாய் -நிரூபகமாய் -ஸ்வாபாவிகமான அழகுக்கும் மேலே –
என்னோடே ஸம்ஸ்லேஷிக்கைக்காகத் தண்ணம் துழாய் கொண்டு அணிந்து ஒரு க்ஷண மாத்திரம் என்னை விடில்
தரிக்க மாட்டாத ஸ்வபாவனாய்க் கொண்டு என்னுடைய நாவிலே வந்து புகுந்து அருளினான் -என்கிறார் –

————————————————–

நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியில் நால் தடம் தோளன் பொரு படை யாழி சங்கேந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உளானே –1-9-8-

சங்க சகல வேத ப்ரதிபாத்யனாய் -தத் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி ஹேது பூதனாய் நிகில ஜகத் உதய விபவ லய லீலனாய் –
புஷ்ப்பஹாஸ ஸூ குமாரனாய் -சதுர்புஜனாய் சங்க சக்ர கதா தரனாய் -இந்தீ வர தள ஸ்யாமனாய் -கமல பத்ராஷனாய் இருந்தவன் –
என் கண்ணுக்குள்ளே புகுந்து அருளினான் -என்கிறார் –

————————————

கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் காண்பன் அவன் கண்களாலே
அமலங்களாக விழிக்கும் ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி
கமலத்தயன் நம்பி தன்னைக் கண்ணுத லானொடும் தோற்றி
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி என் நெற்றி உளானே –1-9-9-

ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவர அந்தமான சகல ஜகத்தையும் படைத்து அருளினை கமலகே கண்ணன் என் கண்ணினுள்ளே புகுந்து அருளினான் –
நானும் அவனை என் கண்களால் காணப் பெற்றேன் -அவனும் தன்னுடைய சீதளமான அழகிய திருக் கண்களாலே என்னுடைய ஸமஸ்த ஸந்தாபங்களும் போம்படி
என்னைக் குளிரப் பார்த்து அருளா நின்றான் -இப்படி மற்றுமுள்ள ஸ்ரோத்ராதி சகல கரணங்களாலும் அவனையே புஜிக்கப் பெற்றேன் –
நிரவதிகமான நிர்வ்ருதி எனக்கு சாத்மித்தவாறே பின்னை எண் நெற்றியுள் நின்று அருளினான் -என்கிறார் –

——————————————

நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் நிரை மலர்ப்பாதங்கள் சூடி
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ண பிரானைத் தொழுவார்
ஒற்றைப் பிறை யணிந்தானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும்
மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து என் உச்சி உளானே –1-9-10-

ப்ரஹ்ம ஈஸா நாதி சகல தேவதைகளும் னென்றியுள் நின்று அடிமை கொண்டு அருளுகிற இந்தத் திருவடி மலர்களைச் சூடிக் கொண்டு –
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ணபிரானைத் தொழுவார் -அவனே சர்வேஸ்வரனாய் -அவாப்த ஸமஸ்த காமனான எம்பெருமான் –
என் நெற்றியில் நின்று அருளின நிலை எனக்கு சாத்மித்தவாறே பின்னை என் உச்சியுள்ளே வந்து புகுந்து அருளினான் -என்கிறார் –

————————————————————

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்கு கண்ண பிராற்கு
இச்சையுள் செல்ல யுணர்த்தி வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
இச்சொன்ன வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து எம்பிராற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே –1-9-11-

இப்படி உச்சியுள்ளே நிற்கையாலே சர்வேஸ்வரனானவனுக்கு இப்படிச் சொன்ன இத்திருவாய் மொழியை எம்பெருமானுக்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொரும் -என்கிறார் –

————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அன்போடு அழகிய மணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த பன்னீராயிரப்படி -1-8-

September 20, 2017

ஓடும் புள் -பிரவேசம் –
இப்படி சரசனான சர்வேஸ்வரன் நிர்த்தோஷரான நித்ய ஆஸ்ரிதரோபாதி இன்று ஆஸ்ரயிக்கிற நிகில ஆஸ்ரிதருடைய லீலா விபூதி சம்பந்தம் அடியான
செவ்வைக் கேட்டைச் செவ்வையாம் படி தன்னை ஓக்க விட்டுச் சேரும்படியான ஆர்ஜவ குணத்தை அருளிச் செய்வதாக -அதுக்கு
1-பிரதமபாவியான நித்ய புருஷ சம்ச்லேஷ பிரகாரத்தையும் –
2-நிகில ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ அர்த்தமான அவதார வை லக்ஷண்யத்தையும் –
3-உபய விபூதி சாதாரணமான அர்ச்சாவதார ஸ்திதி யையும் -4-ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ அர்த்தமான ஆபத் ஸகத்வத்தையும் –
-5-அந்த சம்ச்லேஷத்துக்கு எல்லையான ஸ்வ சம்ச்லேஷத்தையும் –
6-இது சகல சம்ச்லேஷ சாதாரணம் என்னும் இடத்தையும் –
7-ஆஸ்ரிதர் நினைவே தன் நினைவாம் படி கலக்கும் என்னும் இடத்தையும் —
8-ஆஸ்ரித சங்கம் அடியான அவதாரத்துக்கு ஸங்க்யை இல்லை என்னும் இடத்தையும் —
9–அவதாரங்கள் ஆஸ்ரித அனுபாவ்யமான அசாதாரண சிஹ்னங்கள் என்னும் இடத்தையும் –
10-ஏவம்வித ஸ்வ பாவன் வேதைக சமதி கம்யன் என்னும் இடத்தையும் –
அருளிச் செய்து ஆஸ்ரித அர்த்தமான அவனுடைய ஆர்ஜவ குணத்தை ப்ரதிபாதித்து அருளுகிறார் –

———————————————-

முதல் பாட்டில் நித்யாரோடு பரிமாறும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –

ஓடும் புள்ளேறி சூடும் தண் துழாய்
நீடு நின்றவை ஆடும் அம்மானே –1-8-1-

ஓடும் புள்ளேறி –நிருபாதிக ஸ்வாமியானவன் பெரிய திருவடி நினைவுக்கு ஈடாக அவனை மேற்கொண்டு உலாவும்
சூடும் தண் துழாய்-ஸ்ரமஹரமான திருத் துழாயை செவ்வி குலையாமல் தன் திவ்ய அவயவங்களிலே சூடும் -இப்படி
நீடு நின்றவை ஆடும் அம்மானே –கால தத்வம் உள்ளதனையும் நிலை நிற்கிற நித்ய வஸ்துக்களோடே பரிமாறும் –
நெடும்காலம் அவற்றோடு நின்று பரிமாறும் -என்று – புள்ளு -துழாய் -என்று ப்ரஸ்துதத்தைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-
அங்குத்தை திர்யக் ஸ்தாவர ஜென்மம் கர்ம நிபந்தம் அல்லாமையாலே ஈஸ்வர இச்சா தீநம்-என்று கருத்து –

—————————————-

லீலா விபூதியில் ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ அர்த்தமான அவதார வைலக்ஷண்யத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

அம்மானாய்ப் பின்னும் எம்மாண்பும் ஆனான்
வெம்மா வாய் கீண்ட செம்மா கண்ணனே –1-8-2-

அம்மானாய்ப் –சர்வ ஸ்மாத் பேரனான ஸ்வாமியாய் வைத்து ஆஸ்ரித அர்த்தமாக –
வெம்மா வாய் கீண்ட செம்மா கண்ணனே–வெவ்விய குதிரையை வாயை பிளந்த சிவந்த பெரிய கண்களையுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் –
பின்னும் எம்மாண்பும் ஆனான்-அவ்வளவு அன்றியே பின்னையும் எல்லா மாட்சியையும் உடையவன் ஆனான் –
எவ்வவதாரங்களில் அழகும் யுடையவன் ஆனான் -என்றபடி –
அன்றியே –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரம் தன்னிலேயாய் -மாட்சிமை -என்று தர்சநீய சேஷ்டிதங்கள் ஆகவுமாம் –

———————————————–

அநந்தரம் உபய விபூதி சாதாரணமான திருமலையில் ஸ்திதியை அருளிச் செய்கிறார் –

கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு
தண்ணார் வேங்கட விண்ணோர் வெற்பனே –1-8-3-

சஷூர் தேவாநாமுத மர்த்த்யாநாம் -என்கிறபடியே –
மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு-மண்ணோர்க்கும் -விண்ணோர்க்கும்
என்றும் கண்ணாவான் -என்றும் ஓக்க கண்ணாமவன்-
தண்ணார் வேங்கட விண்ணோர் வெற்பனே –குளிர்த்தியால் மிஞ்சி இருப்பதாய் திருவேங்கடம் என்று பேரான ஸூரி ஸேவ்யமான திருமலையை யுடையவன் –

——————————————

அநந்தரம் – ஆஸ்ரித விஷயத்தில் ஆபத் ஸகத்வத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கமின்றியே
நிற்கும் அம்மான் சீர் கற்பன் வைகலே –1-8-4-

இந்திரன் ப்ரவர்த்திப்பித்த அஸ்ம வர்ஷத்தில் ரஷ்ய வர்க்கம் இடர் படாதபடி
வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கமின்றியே-ஒரு மலையை எடுத்து ஒடுக்கம் இன்றியிலே –
நிற்கும் அம்மான் சீர் கற்பன் வைகலே –நிற்கிற ஸ்வாமியினுடைய ஆபத் ஸகத்வ கீர்த்தியை காலதத்வம் உள்ளதனையும் அப்யஸியா நிற்பன் –
ஒற்கம் -ஒல்குதலாய்-பல சங்கோசத்தைக் காட்டுகிறது –

———————————————

அநந்தரம் ஏவம் பூதனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தம்மோடு ஸம்ஸ்லேஷித்த படியை அருளிச் செய்கிறார் –

வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான்
பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தானே –1-8-5-

வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான்-என்றும் ஓக்க வெண்ணெயை கையுள்ளளவும் நீட்டு உண்டவன்
பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தானே –காரியப்பாடான பொய் கலவாத படி விரும்பி என்னுடைய ஹேயமான சரீரத்தில் ஒன்றுபடக் கலந்தான் –
கை கலந்து -என்று இரண்டு கையும் கலந்து என்றுமாம் –

————————————-

அநந்தரம் -லோகத்தை அநந்யார்ஹம் ஆக்கினாப் போலே என் ஆத்மாவையும் அநந்யார்ஹம் ஆக்கினான் -என்கிறார் –

கலந்து என்னாவி நலம் கொள் நாதன் —
புலன் கொள் மாணாய நிலம் கொண்டானே –1-8-6-

கலந்து என்னாவி நலம் கொள் நாதன் —ஒரு நீராகக் கலந்து என் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தினுடைய ஸ்வ அசாதாரண சேஷத்வம் ஆகிற நன்மையை
தனக்கு ப்ரயோஜனமாகக் கொண்ட சேஷியானவன்
புலன் கொள் மாணாய நிலம் கொண்டானே –இந்திரியங்களுக்கு ஆகர்ஷகமான வாமன ப்ரஹ்மசாரி வேஷத்தை யுடையவனாய் பூமியை தன்னதாக்கிக் கொண்டவன் –
நிலம் -என்று லோகாந்தரங்களுக்கும் உப லக்ஷணம் –

—————————————————-

அநந்தரம் -என் நினைவே தனக்கு நினைவானான் -என்கிறார் –

கொண்டான் ஏழ் விடை உண்டான் ஏழ் வையம்
தண் தாமம் செய்து என் எண் தானானானே –1-8-7-

கொண்டான் ஏழ் விடை உண்டான் ஏழ் வையம்–அபிமத விரோதியான ஏழு விடைகளையும் ப்ராணனைக் கொண்டவனாய் -ஆபத்தில்
சர்வ லோகத்தையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்தவன்
தண் தாமம் செய்து என் எண் தானானானே –சாம்சாரிக தாப சாந்தி கரமான பரமபதத்தில் விருப்பத்தை என் பக்கலிலே பண்ணி என்னுடைய மநோ ரதத்தின் படியே
தான் மநோ ரதிக்கத் தொடங்கினான் -அதாவது -நான் பரமபதத்தில் தன்னை அனுபவிக்க எண்ணுமா போலே
தான் இங்கே என்னை அனுபவிக்க எண்ணா நின்றான் -என்றபடி –
என் எண்ணிலே தன் கை புகுந்தான் -என்றுமாம் –

————————————-

அநந்தரம் ஆஸ்ரித அர்த்தமான திரு அவதாரங்களுக்கு எல்லையில்லை என்கிறார் –

ஆனான் ஆனாயன் மீனோடு ஏனமும்
தான் ஆனான் என்னில் தானாய சங்கே –1-8-8-

ஆனான் ஆனாயன் -தான் – மீனோடு ஏனமும்—ஆனான் -என்னில் –கோ ரக்ஷண ஸ்வ பாவமான கோப ஜாதியை யுடைய தான் ஆபத் ரக்ஷண அர்த்தமாக
மத்ஸ்ய அவதாராதி ரூபேண அவத்தீர்ணன் ஆனான் -என்று சொல்லும் அளவில்
தானாய சங்கே –விலக்ஷண ஸ்வரூபனான தன்னுடையவான திரு வவதாரங்கள் சங்கு என்கிற ஸங்க்யைக்குப் போரும்-
அன்றியே –
என்னில் தானாய் சங்கு -என்று என் பக்கல் தான் பண்ணின சங்கத்தாலே ஆனாயனான தான் மீனோடு ஏனமும் ஆனான் -என்றுமாம் –
அன்றியே –
என்னில் -என்று அஞ்சாம் வேற்றுமையாய் என் நிமித்தமாகப் பண்ணினவை அசங்க்யாதங்கள்-என்றுமாம் –
சங்கு -பேர் இலக்கம் -சங்கமுமாம் –

——————————————————–

அநந்தரம் -திரு அவதாரங்கள் எல்லா விதத்திலும் அசாதாரண சிஹ்ன யுக்தன் -என்கிறார்-

சங்கு சக்கரம் அங்கையில் கொண்டான்
எங்கும் தானாய் நங்கள் நாதனே –1-8-9-

எங்கும் தானாய் நங்கள் நாதனே –எல்லா பிரதேசத்திலும் அவதார முகத்தாலே தான் சந்நிஹிதனான நம்முடைய நாதன் –
சங்கு சக்கரம் அங்கையில் கொண்டான்-வெறும் புறத்திலே அழகிய திருக் கையிலே ஆஸ்ரிதர்க்கு அனுபாவ்யமான
திரு சங்க சக்கரங்களை கொண்டான்

——————————————–

அநந்தரம் -ஏவம் வித ஸ்வ பாவன் வேதைகசமதிகம்யன் -என்கிறார் –

நாதன் ஞாலம் கொள் பாதன் என்னம்மான்
ஓதம் போல் கிளர் வேத நீரனே —1-8-10-

நாதன் ஞாலம் கொள் பாதன் என்னம்மான்-நிருபாதிக சர்வ சேஷியாய் -அந்த சேஷித்வ நிரஹணத்துக்காக ஸமஸ்த ஜகத்தோடும்
தாரதம்யம் பாராமல் செறிந்த திருவடிகளை யுடையனாய் -அத்தாலே எனக்கு அசாதாரண சேஷியானவன்
ஓதம் போல் கிளர் வேத நீரனே —சமுத்திரம் போலே கிளர்ந்து -ஸ்தோத்ரம் பண்ணி ஸ்வ ஹ்ருதயத்தை வெளியிடுகின்ற
வேதங்களால் சொல்லப் பட்ட நீர்மையை யுடையவன் –

———————————————-

அநந்தரம் இத்திருவாய் மொழி ஆர்ஜவ குணத்தினுடைய நிரூபண ரூபம் -என்று அருளிச் செய்கிறார் –

நீர் புரை வண்ணன் சீர் சடகோபன்
நேர்தல் ஆயிரத்து ஓர்தல் இவையே –1-8-11-

நீர் புரை வண்ணன் சீர் சடகோபன்-ஒருக்கின விடத்தில் சென்று பாயும் நீரின் செவ்வை போலே இருக்கிற ஸ்வபாவத்தை யுடையவனுடைய ஆர்ஜவ குணத்தை ஆழ்வார்
நேர்தல் ஆயிரத்து ஓர்தல் இவையே –நேர்ந்து அருளிச் செய்த ஆயிரத்தில் இவை ஓர்தலை வடிவாக யுடைத்தாய் இருக்கும் –
இது குறளடி வஞ்சித் துறை –

——————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பரம காருணிகரான திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் அருளிச் செய்த ஆறாயிரப்படி –1-8-

September 20, 2017

ஓடும் புள் -பிரவேசம் –
இப்படி தம்மோடு கலந்து அருளின எம்பெருமானுடைய திவ்ய ஐஸ்வர்யம் சொல்லுகிறது –

———————————-

ஓடும் புள்ளேறி சூடும் தண் துழாய்
நீடு நின்றவை ஆடும் அம்மானே –1-8-1-

அதில் முதல் பாட்டில் திரு நாட்டில் ஐஸ்வர்யம் சொல்லுகிறது –

——————————

அம்மானாய்ப் பின்னும் எம்மாண்பும் ஆனான்
வெம்மா வாய் கீண்ட செம்மா கண்ணனே –1-8-2-

நித்ய ஸித்தமான அந்த ஐஸ்வர்யத்தின் மேலே அசங்க்யேய திவ்ய அவதார ரூபமான நிரவதிக ஐஸ்வர்யத்தை உடையவனானான் -என்கிறார் –

——————————–

கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு
தண்ணார் வேங்கட விண்ணோர் வெற்பனே –1-8-3-

அந்த ஐஸ்வர்யத்தின் மேலே அயர்வறும் அமரர்க்கும் இந்த லோகத்தில் உள்ள ஆத்மாக்களுக்கும் ஓக்க த்ருஷ்ட்டி பூதனாய்க் கொண்டு –
அயர்வறும் அமரர்களுக்கும் ப்ராப்யமான திருமலையில் நிற்கையாகிற மஹா சம்பத்தை உடையனாய் இருக்கும் -என்கிறார் –

——————————————————-

வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கமின்றியே
நிற்கும் அம்மான் சீர் கற்பன் வைகலே –1-8-4-

ஏவம்விதமான ஐஸ்வர்ய பரம்பரையை யுடையனான எம்பெருமான் தன்னுடைய காருண்யாதி குணங்களைக் காட்டி அருள நானும் அவற்றைக்
கண்டு அனுபவித்து அவ்வனுபவ ஜெனித ப்ரீதி அதிசயம் என்னைக் கற்பிக்க சர்வ காலமும் இந்த குணங்களைக் கற்கப் பெற்றேன் -என்கிறார் –

—————————————-

வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான்
பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தானே –1-8-5-

தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டி ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கினவன் -வெண்ணெய் அளந்த திரு உடம்போடே கூட வந்து
தன்னுடைய ஆந்ரு சம்சய குண ரக்ஷண அர்த்தமாக கார்ய புத்த்யா என்னோடு ஸம்ஸ்லேஷிக்கை அன்றியே என்னோடு ஸம்ஸ்லேஷித்து அல்லது
தரிக்க மாட்டாத ஸ்வ பாவனாய்க் கொண்டு என்னுடைய இந்த உடம்போடே ஸம்ஸ்லேஷித்து அருளினான் -என்கிறார் –

—————————————————

கலந்து என்னாவி நலம் கொள் நாதன் —
புலன் கொள் மாணாய நிலம் கொண்டானே –1-8-6-

இப்படி என்னோடே கலந்த கலவியாலே தோற்பித்து அடிமை யாக்கின இவன் -எனக்கு போக்யமாகைக்காக சகல ஜன மநோ நயன ஹாரியான
தன்னுடைய அழகிய திருவடியைக் காட்டி மஹா பலியை வசீகரித்து இந்த லோகத்தையும் கொண்டான் -என்கிறார் –

————————————————

கொண்டான் ஏழ் விடை உண்டான் ஏழ் வையம்
தண் தாமம் செய்து என் எண் தானானானே –1-8-7-

திரு நாட்டில் பண்ணும் ப்ரேமத்தை என் பக்கலிலே பண்ணி தன்னோடு சேஷத்வேந ஸம்ஸ்லேஷிக்க வேணும் என்றுள்ள என்னுடைய மநோ ரத்தத்தைத் தான்
கைக் கொண்டு என்னோடு ஸம்ஸலேஷித்து அருளின இவன் எனக்கு போக்யமாகைக்காக இன்னம் எருது ஏழு அடர்த்தது தொடக்கமாக
அபர்யந்த திவ்ய சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணி அருளா நின்றான் -என்கிறார்-

——————————-

ஆனான் ஆனாயன் மீனோடு ஏனமும்
தான் ஆனான் என்னில் தானாய சங்கே –1-8-8-

தன்னுடைய திவ்ய சேஷ்டித்த மாத்ரமேயோ எனக்கு போக்யமாகச் செய்து அருளிற்று -தன்னுடைய திவ்ய அவதாரங்களும் எல்லாம்
என் பக்கல் உள்ள சங்கத்தாலே எனக்கு போக்யமாகச் செய்து அருளினான் -என்கிறார் –

———————————

சங்கு சக்கரம் அங்கையில் கொண்டான்
எங்கும் தானாய் நங்கள் நாதனே –1-8-9-

இப்படி எனக்காக சர்வ யோனிகளிலும் வந்து பிறந்து அருளுகிறார் -தன்னுடைய திருக் கைககளில் அழகிய
திரு வாழியும் திருச் சங்கமும் ஏந்தி -அவ் வழகோடு கூட வந்து பிறந்தான் -என்கிறார் –

————————————

நாதன் ஞாலம் கொள் பாதன் என்னம்மான்
ஓதம் போல் கிளர் வேத நீரனே —1-8-10-

இப்படி எனக்காக அசங்க்யேயமான திரு வவதாரங்களைப் பண்ணி அருளின இவனுடைய இந்த நிரவாதிகமான ஆஸ்ரித வ்யாமோஹத்தைப் பேசும் இடத்தில்
கடலோதம் கிளர்ந்தால் போலே கிளர்ந்து கொண்டு அவனைப் பேசிக் தடவிய வேதங்களே பேச வேண்டாவோ -என்கிறார் –

——————————————

நீர் புரை வண்ணன் சீர் சடகோபன்
நேர்தல் ஆயிரத்து ஓர்தல் இவையே –1-8-11-

அதி சீதளமாய் சர்வ போக்யமான திரு நிறத்தை யுடையனாய் இருந்த எம்பெருமானுடைய
ஆஸ்ரித வாத்சல்யம் ஆகிற மஹா குணத்தை உள்ளபடி பேசிற்று இத்திருவாய் மொழி -என்கிறார் –

—————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அன்போடு அழகிய மணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த பன்னீராயிரப்படி -1-7-

September 20, 2017

பிறவித் துயர் பிரவேசம் –
ஏழாம் திருவாய் மொழியிலே -இப்படி ஸ்வ ஆராதனானாலும் குடி நீர் போலே ஆஸ்ரயணம் சரஸமாய் இராதாகில் அஹ்ருத்யமாய் இருக்கும் என்று நினைத்து
ஆஸ்ரயணத்தினுடைய ரஸ்யதைக்கு உறுப்பாக-1- ஆஸ்ரயணீயனுடைய பாவநத்வத்தையும்–2- நிரதிசய ஆனந்த யோகத்தையும் –3-பர தசையிலும் அவதாரம்
அத்யந்த ஸரஸம் என்னும் இடத்தையும்–4 இப்படி சரசனானவனைப் பிரிய விரகில்லை என்னும் இடத்தையும் 5-தாம் விட ஷமர் அல்லர் என்னும் இடத்தையும் –
6-அவன் தான் அகலத் தேடிலும் தம்முடைய இசைவு இல்லாமையையும் -7-தாம் அகலிலும் அவன் நெகிழ விடான் -என்னும் இடத்தையும் –
-8-தம்மை அகற்றிலும் தம் நெஞ்சை அகற்ற ஒண்ணாமையையும் –9-சர்வ பிரகார சம்ஸ்லிஷ்டமான தம்முடைய ஆத்மா அகல
பிரசங்கம் இல்லை என்னும் இடத்தையும்–10- நிரந்தர அனுபவம் பண்ணினாலும் திருப்தி பிறவாமையாலே தவிர அரிது என்னும் இடத்தையும் –
அருளிச் செய்து ஆச்ரயண சாரஸ்யத்தை உபபாதித்து அருளுகிறார் –

———————————————

முதல் பாட்டில் பஜனீயனுடைய பாவனத்வத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

பிறவித் துயர் அற ஞானத்துள் நின்ற -துறவிச் சுடர் விளக்கம் தலைப் பெய்வார்
அறவனை ஆழிப் படை அந்தணனை மறவியை இன்றி மனத்து வைப்பாரே –1-7-1-

பிறவித் துயர் அற ஞானத்துள் நின்ற -துறவிச் சுடர் விளக்கம் தலைப் பெய்வார்-பிறப்பால் வரும் துயர் அறுகைக்காக -ஆத்ம அவலோகநம் ஆகிற ஞானத்திலே
நிஷ்டராய் -சர்வோ பாதி விநிர்முக்தமாய் -தேஜோ ரூபமான ஆத்மாவினுடைய ஆவிர்பாவத்தை தலைப்பட்ட வேண்டி இருக்குமவர்கள்
அறவனை ஆழிப் படை அந்தணனை மறவியை இன்றி மனத்து வைப்பாரே –ஏவம் வித அதிகாரிகளுக்கும் பல நிர்வாஹகன் ஆகையால் பரம தார்மிகனாய்
மனஸ் ஸூத்தி ஹேது பூதனான திருவாழியை யுடையனாய் -பரம பாவன பூதனான ஈஸ்வரனை
சாதனத்வேந நினைப்பதே என்று ஷேபித்தார் யாயிற்று –
அன்றியே –
ஜென்ம ப்ரயுக்த துக்கம் தீருகைக்காக யோக ரூப ஞானத்திலே நின்று -அவித்யா கர்ம தேஹாத்தி ஸமஸ்தோ பாதி நிவ்ருத்தனாய் தேஜோ மயனான
ஆத்மாவினுடைய விசத அனுபவத்தை பெற வேண்டுவார் -உபாசன தர்ம நிர்வாஹகானாய் அஞ்ஞான தமோ நிவர்த்தகமான திரு வாழியை யுடையனாய்
அத்யந்த பாவன பூதனான சர்வேஸ்வரனை விச்சேத ரஹிதமாம் படி நிரந்தர பாவனா முகத்தாலே நெஞ்சிலே வைப்பார்கள் -என்று உபாசகரைச் சொல்லவுமாம் –

—————————————–

அநந்தரம் அநந்ய ப்ரயோஜனராய் அநந்ய சாதனராய் இருக்கும் விசேஷ அதிகாரிகளுக்கு அனுபாவ்யமான
அதிசயித ஆனந்த யோகத்தை யுடையவன் -என்கிறார் –

வைப்பாம் மருந்தாம் அடியாரை வல்வினைத்-துப்பாம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக் கொடானவன்
எப்பால் எவர்க்கு நலத்தால் உயர்ந்து உயர்ந்து அப்பாலவன் எங்கள் ஆயர் கொழுந்தே –1-7-2-

அடியாரை வல்வினைத்-துப்பாம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக் கொடானவன்-தனக்கு அசாதாரணமான சேஷ பூதரானவர்களை பிரபலமான கர்மங்களினுடைய
மிடுக்கின் வழியிலேயான இந்திரியங்கள் ஐந்திலும் அகப்பட்டு -நசிக்கும் படி விட்டுக் கொடாதவனானவன் –
வைப்பாம் மருந்தாம் -அவர்களுக்குப் புருஷார்த்தமான நிதியுமாய் -தத் பிராப்தி விரோதி நிவ்ருத்தி சாதனமுமான மருந்துமாம் –
எங்கனே என்னில் —
எப்பால் எவர்க்கு நலத்தால் உயர்ந்து உயர்ந்து –மனுஷ்ய ஆனந்தம் தொடங்கி ப்ரஹ்ம ஆனந்தம் ஈறான-
எல்லா ஸ்தலத்திலும் யுள்ள எல்லாச் சேதனர்க்கும்-ஆனந்தத்தால் மிக்கு
அப்பாலவன் எங்கள் ஆயர் கொழுந்தே –வாங்- மனசங்களுக்கு எட்டாதபடி அவ்வருகானவனாய்-அநன்யரான எங்களுக்கே கூறாய்
அறிவிலிகளான உடையார்க்கு தலைவனானவன் -என்று -ப்ராப்ய ப்ராபக வேஷத்தை அருளிச் செய்தார் யாயிற்று –
வைப்பாம் மருந்தாமவன் -என்று மேலோடே கூட்டவுமாம் –

—————————————-

அநந்தரம் -பரத்வ ஸூசகமான நிரதிசய ஆநந்தத்திலும் அவதார ப்ரயுக்தமான ஆஸ்ரித பவ்யத்வம் அத்யந்த ஸரஸம் -என்கிறார் –

ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் படை யுண்ணும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை
தூய வமுதைப் பருகிப் பருகி என் மாயப் பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே–1-7-3-

ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் படை யுண்ணும் -கோபர்க்கு பிரதானனாய் வைத்து -நவநீத ஸுர்யாதி நிமித்தமாக அவர்களால் அடியுண்டு
மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை–தத் அனுரூபமாக அழுகை தொடக்கமான ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணுமவனாய் –
அது அடியாக அவர்களை உகப்பித்து -சாணையிலே ஏறிட்ட மாணிக்கம் போலே அவர்கள் நியமனத்தாலே ஓளி பெற்ற வடிவை எனக்கு ஆக்கினவனாய் –
தூய வமுதைப் பருகிப் பருகி -பரத்வம் கலசாத சீலத்தை யுடையனாய் -ஸூத்த அம்ருதமானவனை நிரந்தரமாக அனுபவித்து
போக அர்த்தமாகப் பால் குடித்தவனுக்குப் பித்தம் தன்னடையே நசிக்குமா போலே
என் மாயப் பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே–என்னுடைய ப்ரக்ருதி காரியமாய் வரும் -ஜென்ம பிரயுக்தமான அஞ்ஞானத்தை நசிப்பித்தேன் –

———————————————————–

அநந்தரம் -இப்படி சரசனான இவனை நான் விடுகைக்கு விரகுண்டோ-என்கிறார் –

மயர்வற என் மனத்தே மன்னினான் தன்னை -உயர்வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை
அயர்வில் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என் இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ –1-7-4-

மயர்வற என் மனத்தே மன்னினான் தன்னை -அஞ்ஞானம் அறும்படி என் நெஞ்சுக்குள்ளே நித்ய வாசம் பண்ணுமவனாய் -எனக்கு
உயர்வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை–ஞான பக்த்யாதி அபி வ்ருத்தியை தருமவனாய் -நிரதிசய போக்யமாம் படி தேஜோ ராசியான வடிவை யுடையனாய் –
அயர்வில் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை –மறப்பு இல்லாத நித்ய ஸூரி களுக்கு சத்தாதி ஹேது பூதனான தலைவனாய் –
என் இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ –தன்னைக் கிட்டுக்கைக்கு என் இசைவும் தானிட்ட வழக்காம் படி யானவனை –
எத்தைச் சொல்லி அவன் அடி அறிந்த நான் விடுவேன் –
அஞ்ஞானத்தைப் போக்கிற்றிலன் என்று விடவோ –
அஸந்நிஹிதன் என்று விடவோ –
உதகர்ஷண அல்லன் என்று விடவோ –
உஜ்ஜவலன் அல்லன் என்று விடவோ –
அவிலக்ஷண போக்யன் அன்று விடவோ –
அனுமதி ஸ்வ அதீனை என்று விடவோ -என்று கருத்து –

———————————————————

அநந்தரம் அவன் எனக்குப் பண்ணின உபகாரத்தை அறிந்த நான் விட ஷமன் அல்லன் -என்கிறார் –

விடுவேனோ என் விளக்கை என் ஆவியை -நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை
தொடுவே செய்து இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள்ளே விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே –1-7-5–

என் விளக்கை என் ஆவியை -என்னுடைய ஸ்வரூப விஷயமான ஞான தீப ப்ரகாசகனாய் -என் ஆத்மாவை -அவகாசம் பார்த்து –
நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை–நடுவே புகுந்து அஹங்காராதிகளால் அழியாத படி பிழைப்பித்துக் கொண்ட நாதனாய் –
தொடுவே செய்து இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள்ளே –க்ருத்ரிம சேஷ்டிதங்களை பண்ணி அநந்ய யோக்யமான பருவத்தை யுடைய இடைச்சியர் கண்ணுக்குள்ளே
விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே விடுவேனோ –தானும் அவர்களும் அறிந்த தூர்த்த க்ருத்யத்தைப் பண்ணி -கண் கலப்புச் செய்யும் உபகாரகனை விட வல்லேனோ
விடவு -தவ்ர்யம் –
பிரான் -என்று தமக்கு பிரகாசிப்பித்த உபகாரம் தோற்றுகிறது –

———————————————-

அநந்தரம் -அவன் தான் அகலத் தேடிலும் நான் இசையேன் என்கிறார் –

பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் பின்னும் விராய் மலர்த்துழாய் வேய்ந்த முடியன்
மராமரம் எய்த மாயவன் என்னுள் இரான் எனில் பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ –1-7-6-

பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் –உபகாரகனாய்க் கொண்டு மஹா பிருத்வியை எடுத்தவனாய் –
பின்னும் விராய் மலர்த்துழாய் வேய்ந்த முடியன்–தொடுக்கப் பட்டு விரவிய மலரை யுடைத்தான திருத் துழாயாலே செறியச் சூழப் பட்ட திரு முடியை யுடைத்தான –
மராமரம் எய்த மாயவன் என்னுள் இரான் எனில் –மஹா ராஜர் விஸ்வசிக்கைக்காக மரா மரத்தை எய்த ஆச்சர்ய பூதனானவன் –
என்னுடைய நெஞ்சுக்குள் இரான் என்னும் அளவிலே
பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ –பின்னை அவனை ஒழியச் செல்லாத நான் இசைவேனோ – தொங்குவேனோ -என்றுமாம் –
மாயவன் என்று மராமரம் ஓன்று அளவில் நில்லாதே ஏழு மரமும் மழையும் பாதாளமும் உருவ எய்த ஆச்சர்யம் –
விராய் மலர்த் துழாய் -என்று பரிமளத்தையுடைய செவ்வித் துழாய் -என்றுமாம் –

———————————————-

அநந்தரம் நான் நெகிழ்த்துக் கொடு போக்கிலும் அவன் இசையால் -என்கிறார் –

யான் ஒட்டி என்னுள் இருத்துவன் என்றிலன் தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து
ஊனொட்டி நின்று என்னுயிரில் கலந்து இயல் வானொட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே–1-7-7–

யான் ஒட்டி என்னுள் இருத்துவன் என்றிலன் –நான் இசைந்து என்னுள்ளே இருத்துவோம் என்று நினைத்திலேன்
தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து–தானே ப்ரதிஞ்ஞஜை பண்ணி வந்து என்னுடைய ஸ்வ தந்திரமான நெஞ்சை நான் அறியாதபடி வசீகரித்து –
அது அடியாகவே –
ஊனொட்டி நின்று என்னுயிரில் கலந்து -சரீரத்தில் பொருந்தி புகுந்து நின்று என் ஆத்மாவிலே கலந்து –
இயல்வான் ஓட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே–அத்தாலே சத்தை பெற்றானாய் நடக்கிறவன் இனி என்னை நெகிழ்த்துக் கொள்ள ஒட்டுமோ –

————————————————

அநந்தரம் -இப்படிக்கு ஒத்தவன் விடில் செய்வது என் என்னில் -என்னைப் பிரிக்கிலும் என் நெஞ்சை அவனாலும் பிரிக்க அரிது -என்கிறார் –

என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடை நன்னெஞ்சம் தன்னை அகல்விக்கத் தானும் கில்லான் இனி
பின்னை நெடும் பணைத் தோள் மகிழ் பீடுடை முன்னை யமரர் முழு முதலானே –1-7-8-

என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடை நன்னெஞ்சம் தன்னை –தான் தந்த ஞான ப்ரேமங்களை யுடையனாயத் தன்னை ஒழியச் செல்லாத என்னை -நெகிழக்கிலும் –
தன்னால் வஞ்சிதமாய்த் தனக்கு நலப்பட்ட என்னுடைய நெஞ்சு தன்னை
அகல்விக்கத் தானும் கில்லான் இனி–தனித்து அகல்விக்க சர்வ சக்தியான தானும் இனி மாட்டான் –
முன்பு போலே விஷயாந்தர சக்தம் அன்றே -அவன் தான் –
பின்னை நெடும் பணைத் தோள் மகிழ் –நப்பின்னைப் பிராட்டியுடைய நெடியதாய் சுற்றுடைத்தான தோள்களோடே சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாகிற
பீடுடை முன்னை யமரர் முழு முதலானே –மேன்மையையுடைய பூர்வரான நித்ய ஸூரி களுக்கு தாரகாதி சமஸ்தத்துக்கும் தானே முதல்வனானவன்றோ –
ஆதலால் -அவர்களை விடில் அன்றோ என்னையும் என் நெஞ்சையும் விடுவது என்று கருத்து –
பணைத் தோள்-என்று வேய் போன்ற தோள் என்றுமாம் –

———————————————————

அநந்தரம் – சர்வ பிரகாரத்தாலும் அவனை ஸம்ஸ்லேஷித்த என் ஆத்மா இனி அகல பிரசங்கம் உண்டோ -என்கிறார் –

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை -அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ –1-7-9-

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை -நித்ய ஸூரி களுடைய ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் எல்லாவற்றுக்கும் ஹேதுவாய்க் கொண்டு -பிரதானனாவனாய்
அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை–அமரர்க்கு அவர்கள் ஆசைப்பட்ட அம்ருதத்தை கொடுத்தவனாய் -தன்னோடு உறவுடையரான ஆயர்களுக்கு தலைவனானவனை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி-அநந்யார்ஹமான பொருத்தம் பிறக்கும்படியாகவும் -ஸ்வா தந்தர்யாதிகளான இடைத் துரும்பு அறும்படி கலப்புப் பிறக்கவும் –
ஸ்வரூபாதி ஸமஸ்த விஷயத்திலும் புக்கு சஞ்சரித்து
அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ –இப்படி ப்ருதக் ஸ்தித்யாதிகள் இல்லாதபடி உகந்து கலந்தது -இனி அகல பிரசங்கம் உண்டோ –
அழும்புதல்–செறியக் கலத்தல்

—————————————————

அநந்தரம் இப்படிப் பட்டவனை நிரந்தர அனுபவம் பண்ணினாலும் திருப்தி பிறவாமையாலே தவிர அரிது -என்கிறார் –

அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும் புகலும் அரியன் பொருவல்லன் எம்மான்
நிகரில் அவன் புகழ் பாடி இளைப்பிலம் பகலும் இரவும் படிந்து குடைந்தே –1-7-10–

அகலில் அகலும் -பிரயோஜனாந்தரங்களைக் கொண்டு அகலில் -செய்யலாவது அற்று அகலுமவனாய்
அணுகில் அணுகும் -அநந்ய பிரயோஜனராய் அணுகில் அவர்களோடு ஒரு நீராகக் கலக்குமவனாய் –
புகலும் அரியன் பொருவல்லன் எம்மான்–அந்நிய பரருக்கு கிட்ட அரியனாய் -அநன்யர்க்குத் தடை அற்றவனாய் -இந்த சீலத்தாலே எனக்கு ஸ்வாமியாய் –
நிகரில் அவன் புகழ் பாடி இளைப்பிலம் பகலும் இரவும் படிந்து குடைந்தே –இப்படிக்கு ஒப்பு இல்லாதவனுடைய புகழை பகலும் இரவும் விடாமல்
உள் புகுந்து எங்கும் கலந்து ப்ரேம யுக்தராய் பாடி ஓவுதல் உண்டாகிறிலோம்-
தவிர மாட்டுகிறிலோம் என்று கருத்து –
பொரு-என்று எதிராய் -தடையைக் காட்டுகிறது -அன்றியே பொரு என்று பொருத்தமாய் -அநன்யரைச் சேர வல்லன் என்றுமாம் –

————————————————-

அநந்தரம் -இத்திருவாய் மொழிக்கு பலமாக சாம்சாரிக மஹா வியாதி நிவ்ருத்தியை அருளிச் செய்கிறார் –

குடைந்து வண்டுண்ணும் துழாய் முடியானை -அடைந்து தென்குருகூர்ச் சடகோபன்
மிடைந்த சொல்தொடை ஆயிரத்து இப்பத்து உடைந்து நோய்களை ஒடுவிக்குமே –-1-7-11-

குடைந்து வண்டுண்ணும் துழாய் முடியானை -வண்டுகள் புக்கு மதுவை யுங்கிற திருத் துழாயை திரு முடியிலேயுடைய சர்வேஸ்வரனை –
அடைந்து தென்குருகூர்ச் சடகோபன்-சர்வ பிரகாரத்தாலும் செறிந்த பரம உதாரரான ஆழ்வாருடைய
மிடைந்த சொல்தொடை ஆயிரத்து இப்பத்து -நெருங்கின சொல்லின் தொடையையுடைய ஆயிரத்து இப்பத்து
உடைந்து நோய்களை ஒடுவிக்குமே –-அஹங்கார அர்த்த காமங்களின் செயல்களாகிற மஹா வியாதிகளை உருக்குலைந்து சடக்கெனப் போம்படி பண்ணும் –
இது கலி விருத்தம்

—————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பரம காருணிகரான திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் அருளிச் செய்த ஆறாயிரப்படி –1-7-

September 20, 2017

பிறவித் துயர் அற ஞானத்துள் நின்ற -துறவிச் சுடர் விளக்கம் தலைப் பெய்வார்
அறவனை ஆழிப் படை அந்தணனை மறவியை இன்றி மனத்து வைப்பாரே –1-7-1-

இப்படி பரமை காந்திகளான இவர்களோடு யாதொருபடி ஸம்ஸ்லேஷித்து அருளும் -அப்படியே கைவல்யாதி ஷூத்ர பிரயோஜனார்த்தமாகத்
தன்னை ஆஸ்ரயித்து வர்த்திக்கிற அவர்களோடு ஒரு வாசி பாராதே ஸம்ஸ்லேஷிக்கும் ஸ்வ பாவதை யாகிற எம்பெருமானுடைய
பரம தார்மிகத்வத்தை அனுசந்தித்து ப்ரீதராய் -என்ன தார்மிகனோ என்ன தார்மிகனோ -என்கிறார் –

————————————–

பின்னையும் தன் திருவடிகளையே பரம ப்ராப்யம் என்று தன்னை ஆஸ்ரயித்தார் பக்கல் எம்பெருமானுடைய அபி நிவேசத்தைச் சொல்லுகிறார் –

வைப்பாம் மருந்தாம் அடியாரை வல்வினைத்-துப்பாம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக் கொடானவன்
எப்பால் எவர்க்கு நலத்தால் உயர்ந்து உயர்ந்து அப்பாலவன் எங்கள் ஆயர் கொழுந்தே –1-7-2-

ஆனந்தாதி கல்யாண குணங்களால் ப்ரஹ்மாதிகளில் காட்டிலும் உத்க்ருஷ்டனாய் வைத்து ஆஸ்ரித சஜாதீயனாய் வந்து பிறந்து அருளி
அவர்களுடைய ஸ்வ சம்ச்லேஷ விரோதியான சம்சாரத்தைப் போக்குகைக்கு மருந்துமாய் ப்ராப்யமுமாய் இருக்கும் -என்கிறார் –

——————————————-

ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் படை யுண்ணும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை
தூய வமுதைப் பருகிப் பருகி என் மாயப் பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே–1-7-3-

இப்படி ஆஸ்ரித வாத்சல்ய -ஸுசீல்ய -ஸுந்தர்ய-ஒவ்ஜ்வல்யாதி கல்யாண குண விசிஷ்டானாய் இருந்த எம்பெருமானாகிற தூய வமுதைப் பருகிப் பருகி
சகல காலமும் அவனோடு ஸம்ஸ்லேஷிக்கைக்கு விரோதியான சம்சாரத்தைப் போக்கினேன் -என்கிறார் –

—————————————

இப்படி எம்பெருமானோடு வ்ருத்தமான சம்ச்லேஷத்துக்கு ஒருபடியாலும் மேல் ஒழிவு இல்லை -என்கிறார் –

மயர்வற என் மனத்தே மன்னினான் தன்னை -உயர்வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை
அயர்வில் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என் இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ –1-7-4-

தன் திறத்தில் எனக்குள்ள அஞ்ஞானம் எல்லாம் போம்படி என்னுள்ளே புகுந்து அருளி தன்னுடைய கல்யாணமான குண ஸ்வரூபங்களை
அத்யந்த விசதமாம் படி எனக்கு காட்டி அருளி தனக்கு சத்ருசரான அயர்வறும் அமரர்களோடு ஸம்ஸலேஷிக்குமா போலே
என்னோடு ஸம்ஸ்லேஷித்து அருளினவனை எங்கனே நான் விடும்படி -என்கிறார் –

———————————————————————

விடுவேனோ என் விளக்கை என் ஆவியை -நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை
தொடுவே செய்து இள வாய்ச்சியர் கண்ணினுள்ளே விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே –1-7-5–

நிர்ஹேதுகமாக திருவாய்ப்பாடியிலே பெண் பிள்ளைகளுடைய கண்களிலே தோற்றி -மற்று ஒருத்தருக்கும் தோற்றாத படி களவிலே
சில செயல்களை செய்தும் -திருக் கண்களாலே பார்த்து அருளியும்-அவர்களை வசீகரித்து அவர்களோடு ஸம்ஸ்லேஷித்தால் போலே நிர்ஹேதுகமாக வந்து
எனக்குத் தன்னுடைய குண சேஷ்டிதங்களைக் காட்டி இவற்றாலே என்னை வசீகரித்து எனக்குத் தாரகனாய் –
என்னோடே கலந்து அருளின அக்கலவியாலே என்னை உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை நான் விடுவேனோ -என்கிறார் –

—————————————————–

பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் பின்னும் விராய் மலர்த்துழாய் வேய்ந்த முடியன்
மராமரம் எய்த மாயவன் என்னுள் இரான் எனில் பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ –1-7-6-

அவன் தான் விடில் செய்வது என் -என்னில் -தன்னுடைய அதி மனோஹரமான திவ்ய சேஷ்டிதங்களாலும் அழகாலும் என்னைத்
தோற்பித்து அடிமை யாக்கினவன் என்னை விடுவேன் என்றால் நான் அவனை விட ஒட்டுவேனோ -என்கிறார் –

——————————————–

யான் ஒட்டி என்னுள் இருத்துவன் என்றிலன் தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து
ஊனொட்டி நின்று என்னுயிரில் கலந்து இயல் வானொட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே–1-7-7–

என்னுடைய பாக்ய ஹானியாலே அவன் என்னை விட்டு எனக்கும் ஒரு புத்தி தன்னோடு பிறப்பிக்கில் செய்வது என் என்னில் -என்னுடைய சம்வாதம் இன்றிக்கே
இருக்கச் செய்தே -தானே ஒட்டிக் கொண்டு வந்து தன்னுடைய குண சேஷ்டித ஆவிஷகாரத்தாலே என் நெஞ்சை வஞ்சித்து அகப்படுத்தி இந்த ஹேயமான
ப்ரக்ருதியோடே சம்பந்த்தித்து இருக்கிற ஆத்மாவோடு ஸம்ஸ்லேஷித்து வர்த்திக்கிற இவன் -தன்னை விடுவேன் என்றால் என்னை விட ஒட்டுமோ -என்கிறார் –

——————————————————–

என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடை நன்னெஞ்சம் தன்னை அகல்விக்கத் தானும் கில்லான் இனி
பின்னை நெடும் பணைத் தோள் மகிழ் பீடுடை முன்னை யமரர் முழு முதலானே –1-7-8-

ஆஸ்ரித வத்சலனாகையாலே அவன் தானும் என்னை விடான் -என் பக்கல் உள்ள குண ஹானியாலே என்னை விட நினைக்கிலும் –
சர்வேஸ்வரன் தன்னாலும் என்னுடைய நெஞ்சை விட முடியாது -நெஞ்சோடு உள்ள சம்பந்தத்தால் என்னையும் விட முடியாது –
நெஞ்சை விட முடியாது ஒழிவான் என் என்னில் அது நப்பின்னைப் பிராட்டி யடிமை என்றோ என்கிறார் –

—————————————————————-

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை -அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
அமர வழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று இனி யகலுமோ –1-7-9-

அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் -அர்த்தி கல்பகனாய் –நிரதிசய ஸுந்தர்யத்தை உடையனான எம்பெருமானோடே
ப்ருதக் நிர்தேசா அநர்ஹமாம் படி ஸம்ஸ்லேஷிக்கையாலே இனி என்னாலும் அவனை விட முடியாது -என்கிறார் –

————————————-

அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும் புகலும் அரியன் பொருவல்லன் எம்மான்
நிகரில் அவன் புகழ் பாடி இளைப்பிலம் பகலும் இரவும் படிந்து குடைந்தே –1-7-10–

பிரயோஜனாந்தர அர்த்தமாக தன்னை ஆஸ்ரயித்துத் தன் பக்கலிலே அந்த ப்ரயோஜனத்தைக் கொண்டு தன்னை அகலில் -தான் இழவளானாய்க் கொண்டு
அவனை அகலும் ஸ்வ பாவனாய் -அவர்களே அந்த பிரயோஜனத்தை விட்டுத் தன் திறத்திலே அல்ப அபிமுக்யத்தைப் பண்ணினால் அவர்கள் பக்கல்
நிரதிசய அபி நிவேசத்தோடே விழும் ஸ்வ பாவனாய் –
பிரதிகூலருக்கு துஷ் ப்ராபனாய் -ஸமாச்ரயண உன்முகராய் இருப்பார்க்கு ஒரு தடை இன்றியே புக்கு ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி எளியனாய்- எனக்கு ஸ்வாமியாய் இருந்த
எம்பெருமானுடைய ஒப்பு இல்லாத கல்யாண குணங்களில் படிந்து குடைந்து பாடி பின்னையும் திருப்தனாகப் போரு கிறிலேன் என்று கொண்டு
தம்மோடு ஸம்ஸலேஷித்து அருளின எம்பெருமானுடைய குணங்களை அனுபவிக்கிறார் –

——————————————

குடைந்து வண்டுண்ணும் துழாய் முடியானை -அடைந்து தென்குருகூர்ச் சடகோபன்
மிடைந்த சொல்தொடை ஆயிரத்து இப்பத்து உடைந்து நோய்களை ஒடுவிக்குமே –-1-7-11-

இத்திருவாய் மொழி எல்லாருடைய ஸமஸ்த துக்கங்களையும் – இத்திருவாய் மொழி தானே- உடைந்து ஓடும்படி பண்ணும் என்கிறார் –

——————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-