திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-5-

September 29, 2016

கீழ் கிருஷ்ண அனுபவமே பண்ணினார் -அந்த ப்ரீதி உள் அடங்காமையாலே பாஹ்ய சம்ச்லேஷ அபேக்ஷை பிறந்து
அது பெறாமையாலே தமக்கு பிறந்த பாரவஸ்யத்தை அந்யாபதேசத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் என்று பூர்வர்கள் நிர்வாகம் –
பட்டர் -கீழே நிரவதிக ப்ரீதியாய் சென்றது -அதுக்கும் இதுக்கும் சேர்த்தி இங்கனம் ஆக ஒண்ணாது
-தண்ணீர் குடியா நிற்க விக்கினால் ரஸா அனுபவம் கலங்கி நோவு படுமா போலே -செல்லுகிற ப்ரீத்யனுபவம் கலங்கி
பிறந்த பாரவஸ்ய அதிசயத்தை அருளிச் செய்கிறார் என்று அருளிச் செய்வர்-அதாவது
பொய் நின்ற ஞானம் தொடங்கி இவ்வளவும் வர பகவத் விஷயத்தில் பூர்ண அனுபவம் இன்றிக்கே இருக்கையாலே
தமக்குப் பிறந்த ப்ராவண்ய அதிசயத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
இது திருவாய் மொழிக்கு கீழ் எல்லாம் -சர்வேஸ்வரனைப் பேசினார் -இத்திரு வாய் மொழியிலே தம்மை பேசுகிறார் –
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே-என்கிற விஷயத்தை விளாக்குலை கொண்டு -பேசுகைக்கு தாம் அல்லது இல்லாதா போலே –
இவ்விஷயத்தில் தம் விஷயத்தை பேசுகைக்கும் தாம் அல்லது இல்லை யாயிற்று –
தலை மகளாயும்-திருத் தாயாரையும் -தோழியாயும் பிறந்த அவஸ்தைகள் அடங்க இவர் தமக்கே பிறந்த
தசா விசேஷம் என்னும் படி இ றே இவரது பிரணவ அதிசயம் –
ப்ராவண்யத்தை விளைக்கிற திருத் தாயாரும் தோழியும் நிஷேதிக்கிறது சாதனா புத்த்யயே என்று இறே -என்று
–இவள் மேல் விழுகிறது ப்ராப்ய புத்தியால் -இந்த ப்ராவண்ய அதிசயத்தை அந்யாபதேசத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –
திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தில் நின்று அருளினை தேவபிரானுடைய அழகிலும் -அவ்ஊரில் சம்பத்திலும் ப்ரவண சித்தையாய் இருப்பாள்
ஒரு பிராட்டியை -அதி பிராவண்யம் ஆகாது என்று மீட்க நினைத்த திருத் தாய்மாரை இவள் கருத்து அறிந்த தோழி
-உங்களை இவளை மீட்க முடியாது -என்கிற பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –
ஜனக ராஜன் திருமகள் திருவவதரித்த அளவிலே ஜ்யோதிஷரைக் கேட்க
ஸார்வ பவ்மனுக்கு புக கடவள்–கனக்க ஜீவிக்கும் – நடுவே வனவாச கிலேசமும் அனுபவிக்க கடவள் -என்றார்கள்
அது போலே இவளுக்கும் ஒரு அபம்ருத்யு உண்டு -அதாவது திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தில் இவளைக் கொண்டு போகாது ஒழியில்
இவள் ஜீவிக்கும் என்றார்கள் -அவ் ஊரில் கொண்டு புகாத படி அல்லாமையாலே கொண்டு புக்கார்கள்
-அங்கே அவகாஹித்த படியைக் கண்டு மீட்கப் புக -இனி இவளை மீட்க முடியாது -நீங்களும் இவள் வழியே ஒழுக பாருங்கோள் -என்று
தோழி வார்த்தையாகச் செல்லுகிறது –
இத்தால் சேஷத்வம் சத்தா ப்ரயுக்தமானவோபாதி ப்ராவண்யமும் சத்தா ப்ரயுக்தம் என்னும் இடத்தை நிர்வஹிக்கிற தாயிற்று –

——————————————————————-

இவள் பிரகிருதி அறியாதே திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை காட்டின பின்பு உங்கள் ஹித வசனத்துக்கு இவள் மீளுமோ -என்கிறாள் –

துவளில்மா மணி மாடமோங்கு தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும்
இவளை நீர் இனி அன்னைமீர்! உமக்காசை இல்லை விடுமினோ;
தவள ஒண்சங்கு சக்கரமென்றும் தாமரைத் தடங்கண் என்றும்
குவளை ஒண்மலர்க் கண்கள் நீர்மல்க நின்று நின்று குமுறுமே.–6-5-1-

துவளில்மா மணி மாடமோங்கு தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும்
குற்றம் அற்று இருக்கையாலே பெரு விலையனான மணியாலே செய்த மாடம் –மணிக்கு தோஷ பாவம் -வந்து கழித்தது அன்றிக்கே -ப்ராகபாவமும் இன்றிக்கே -அத்யந்த பாவமாய் இருக்கை -முக்தனுடைய அபஹத பாப்மத்வாதிகள் போல் அன்றிக்கே -ஈஸ்வரனுடைய அபஹத பாப்மத்வாதிகள் போலே இருக்கை –திவா ராத்ர விபாகம் பண்ண ஒண்ணாத படியான பிரகாசமான மாடம் –
ஓங்கு –ஆகாச அவகாசம் அடையும்படியான மாடம் -கலந்து பிரிகிற போது-ஊர் எது என்ன -அணிமை சொல்லுகைக்காக அவ் ஊரின் மாடங்களின் நிழல் அன்றோ இது என்றான் ஆயிற்று –
தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும் இவளை –
பர வியூஹ விபவங்களிலே தொழுதவள் அல்லள்-அது தன்னிலும் உள்ளு நிற்கிற அரவிந்த லோசன் அளவாகில் அன்றோ மீட்கலாவது-அவனோடே சம்பந்தம் உள்ள இடம் எங்கும் புக்கு அவகாஹித்தவளை மீட்கப் போமோ -விஷயம் பரோஷமாய்-எட்டாது கான் என்று மீட்கவோ -ப்ரத்யக்ஷ விஷயம் பரிச்சின்னம் என்று மீட்கவோ-தொழும் இவளை -ஞானா நந்தங்களுக்கு முன்னே நிரூபகம் இ றே பாரதந்தர்யம் -தொழுகையே நிரூபகமாய் இருக்கிறவளை -தாஸோஹம் வாஸூ தேவஸ்ய -ப்ராஞ்சலீம் ப்ரஹவமாஸீனம் -ஒன்றை உருகு பதத்தில் பிடித்தால் வலித்தாலும் அப்படியே உருவ நிற்கும் ஆயிற்று
நீர் -இவளுடைய ப்ராவண்யத்தில் சாதனா புத்தி பண்ணுகிற நீங்கள்
இனி -இவளுக்கு இவ் ஊரைக் காட்டின பின்பு
அன்னைமீர்!-ப்ராப்த யவ்வனை யானாலும் -பெற்றோம் என்கிற ப்ராப்தியைக் கொண்டு மீட்கப் போமோ –அவ்வருகு பட்டாலும் நியந்தரு தையைக் கொண்டு மீட்கவோ
உமக்காசை இல்லை விடுமினோ;
வகுத்தவன் கைக்கு கொண்டால் உமக்கு ஆசை இல்லை –ஹிதம் சொல்லுவதை
பெற்ற எங்களை விடுங்கோள் என்கிறது எத்தைக் கொண்டு என்ன
தவள ஒண்சங்கு சக்கரமென்றும்
ஸ்யாமமான திரு நிறத்துக்கு பரபாகமான திரு நிறத்தை யுடைய ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யமும்
உண்பது சொல்லில் உலகலந்தான் வாய் அமுதம் என்று பிராட்டிமாரும் ஆசைப்பட்டு சீறு பாறு என்னும் செல்வம் உடையவன்
அங்கனம் விசேஷணம் இட்டுச் சொல்ல ஒண்ணாத திரு வாழி
என்றும் -இவற்றைக் காண வேணும் என்னுதல் –இவற்றோடு வர வேணும் என்னுதல் -சொல்ல மாட்டு கிறி லள் -பல ஹானியாலே
தாமரைத் தடங்கண் என்றும்-தாமரையை ஒரு வகைக்கு ஒப்பாகச் சொல்லலாய்-போக்தாக்கள் அளவன்றிக்கே இரண்டு ஆழ்வார்கள் அளவும் அலை எறிகிற திருக் கண்கள்
என்றும் என்றும் என்கையாலே துர்பலன் மலையை எடுத்தால் போலே இருக்கிற படி
குவளை ஒண்மலர்க் கண்கள் நீர்மல்க நின்று நின்று குமுறுமே.–
குவளையும் ஒப்பாக மாட்டாத அழகிய கண்கள் நீர் மல்கும் படியாக -தாமரைத் தடங்கண் நீர் மல்க பிராப்தமாய் இருக்க இவள் கண் நீர் பாய்வதே –இவள் ஜிதந்தே என்பது கண்ண நீரால் யாயிற்று -கிமர்த்தம் தவ நேத்ராப்யாம் -இவளை மீட்கப் போமோ
நின்று நின்று குமுறுமே.–கன்றைக் கிட்டு கட்டி வைத்தால் ஸூ ரபி படுமா போலே படா நின்றாள் -பெரு வெள்ளத்தில் சுழிக்குமா போலே அகவாயில் உள்ளது வெளியிட மாட்டாதே நின்று சுழிக்கிற படி
உகும் இறும் என்றால் போலே சிலர் சொன்னார்கள் -அவர்கள் இவளுக்கு ஓடுகிற பாவ வ்ருத்தி அறியாமையால் சொல்லுகிறார்கள் -இவள் இப்படி அவகாஹித்த பின்பு மீட்கப் பாராதே பின் செல்லப் பாருங்கோள் என்கிறாள் –

——————————————————————–

அவ்ஊரில் கொண்டு புக்கத்துக்கு மேலே திரு நாளிலே கொண்டு புகுவார் உண்டோ என்கிறாள் –

குமுறுமோசை விழவொலித் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
அமுத மென்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
திமிர்கொ டாலொத்து நிற்கும் மற்றிவள் தேவ தேவபிரான்என்றே
நிமியும் வாயொடு கண்கள் நீர்மல்க நெக்கொசிந்து கரையுமே.–6-5-2-

குமுறுமோசை விழவொலித் தொலை வில்லி மங்கலம்
ஓத்துச் சொல்வார் -சங்கீர்த்தனம் பண்ணுவார் -பாடுவாராய் -எழுத்தும் சொல்லும் பொருளும் தெரியாதபடி விரவிக் கொண்டு எழுகிற த்வனியைக் கொண்டு திரு நாளிலே ஆரவாரம்
பரமபதத்தில் கொண்டு புக்கி கோளாகிலும் மீட்கலாயிற்று
கொண்டு புக்கு-இவள் அறியாதே இருக்க நீங்களே கொண்டு புக்கு –
அமுத மென்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
இவள் பேச்சைக் கேட்டால் போன உயிரும் மீளுமாயிற்று -மென் மொழி -அம்ருதத்தில் வியாவ்ருத்தி-ஸ்ரவண யோக்யமாய் இராதே அம்ருதம்
மதுரா மதுரா லாபா என்று இவள் பேச்சைக் கேட்க ஆசைப்பட்டு இருக்குமவன் பெற்றுப் போனான் -நீங்கள் ஆசை இல்லாமையால் அகற்றினி கோள் -தம் தாமுக்கு அனர்த்தத்தை தாம் தாமே விளைத்துக் கொள்ளுவார் உண்டோ -அகற்றுகை யாவது –அகலும் படி பண்ணினி கோள் என்கை –அதாவது இவ் ஊரில் புக்க பின்பு இவர்களோடு வார்த்தை சொல்லாத தவிர்ந்தாள் யாயிற்று
திமிர்கொ டாலொத்து நிற்கும் மற்றிவள் தேவ தேவபிரான்என்றே
ஸ்தபதை யானால் போலே இருக்கும் -வியாபார க்ஷமை இன்றியே இரா நின்றாள் -ஸ் தப்தோ சாஸ் யுத தாமாதேச மபிராஷ்ய -என்கிறபடியே பரிபூர்ண ஞானரைப் போலே இரா நின்றாள்-
மற்றிவள்–வேறு இவள் வார்த்தை சொல்லப் புக்காள் ஆகில் –
தேவ தேவபிரான்என்றே-இங்கே கண்டாலும் அயர்வரும் அமரர்கள் அதிபதி இங்கே வந்து ஸூலபனானான் -என்றாயிற்று இவள் புத்தி பண்ணுவது
என்றே நிமியும் வாயொடு கண்கள் நீர்மல்க
அந்த சீலவத்யையை சொல்லப் புக்கு தலைக் கட்ட மாட்டாதே உதடு நெளிக்கும்-உதடு நெளிக்கிற வாயோடு கண்ண நீர் மல்க –
நெக்கு -சிதலையுமாய் –
ஒசிந்து -பரவசையுமாய் –
கரையும் -நீராகா நின்றாள்
நெக்கொசிந்து கரையுமே.-பெரு வெள்ளத்தில் கரையானாது நெகிழ்ந்து ஒட்டு விட்டு ஒசிந்து பொசிந்து அவயவியாகாத படி கரைந்து போமா போலே அழிந்து போகா நின்றாள் -இப்படி இவள் கரையா நிற்க வன் நெஞ்சரான நாம் இதுக்கு பாசுரம் இடுவது மீட்க்கத் தேடுவது ஆகா நின்றோம் இ றே-

———————————————————————-

திருநாளில் தான் கொண்டு போகிறி கோள் -திருச் சோலை உள்ளிட்டு இவளை கொண்டு போய் கெடுத்தி கோள் -என்கிறாள் –

கரைகொள்  பைம்பொழில் தண்பணைத் தொலை வில்லி மங்கலம்கொண்டுபுக்கு
உரைகொள் இன்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
திரைகொள் பௌவத்துச் சேர்ந்ததும்திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும்
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடுங்கண் நீர்மல்க நிற்குமே.–6-5-3-

கரைகொள் பைம்பொழில் தண்பணைத் தொலை வில்லி மங்கலம்கொண்டுபுக்கு
திருப் பொருநல் கரையை விழுங்கி பரந்து இருந்துள்ள சோலையையும் நீர் நிலங்களையும் யுடைத்தான திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே இவளைக் கொண்டு புக்கு -போகிற நீங்கள் திருச் சோலையூடே கொண்டு போக வேணுமோ
உரைகொள் இன்மொழி யாளை
கேட்டார் அடங்க இது ஒரு பேச்சே என்று கொண்டாடும்படியான இனிய மொழியை யுடையவள் என்னுதல் -அர்த்தத்தில் இழியா வேண்டாதே சப்தமே அமைந்து இருக்கும் என்னுதல் -பாலேய் தமிழர் இசைகாரர் பத்தர் பரவும் ஆயிரம் –என்று நின்றார் நின்ற துறைகளில் ஈடுபடும்படி இருக்கை –மாற்றும் உரையும் அற்ற பேச்சு என்னுதல் -உரை என்று ஸ்ரீ ராமாயணமாய் அது குத்துண்ணும் படி இருக்கும் என்னுதல்
நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
அவ் வூரில் கொடு புகுகையும் இவள் பக்கல் நசை அறுகை என்றும் பர்யாயம் அன்றோ -இவளை வேண்டாமை இ றே கொடு புக்கது
திரைகொள் பௌவத்துச் சேர்ந்ததும்திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும்
வ்யூஹ விபவங்களையும் இங்கேயே அனுபவிக்கும் படி இ றே இவள் அவகாஹித்தது-ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே திரைக் கிளர்த்தியை யுடைத்தாய் களித்து வருகிற திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளிற்றும் -பரமபதத்தை விட்டு ப்ரஹ்மாதிகள் கூக்குரல் கேட்க்கைக்காக வந்து கிடக்கிற நீர்மையிலே சிதிலை யாகா நின்றாள்
மஹா பலியால் பூமி அபஹ்ருதை யாயிற்று என்று கேட்டவாறே அப்படுக்கையில் பொருந்தாதே திக்குகளோடே கூடின பூமியை அநாயாசேன எல்லை நடந்து கொண்டதும் -நிரைகள் மேய்த்ததுமே
அது பரதசை என்னும்படி கோப சஜாதீயனாய் கையிலே கோலைக் கொடுத்து பசு மேய்த்துவா என்னலாம் படியான நீர்மையையும் அனுசந்தித்து -அப்படிப்பட்ட ஆச்ரிதார்த்த ப்ரவ்ருத்திகளை
பிதற்றி நெடுங்கண் நீர்மல்க நிற்குமே.
ஜாமதக்கன யஸ்ய ஜல்பத-என்கிறபடியே அடைவு கெடச் சொல்லி -இக்கண்ணில் பரப்பு அடைய நீர் மல்கும் படி -பிதற்றவும் க்ஷமை அன்றிக்கே ஸ்தப்த்தையாய் இரா நின்றாள்-

————————————————————

அவ் வூரையும் அங்குள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களையும் கண்ட பின் தடை நிற்கை தவிர்ந்தாள் -என்கிறாள் –

நிற்கும் நான்மறை வாணர் வாழ்தொலை வில்லி மங்கலம் கண்டபின்
அற்க மொன்றும் அறவு றாள்மலிந் தாள்கண் டீர்இவள் அன்னைமீர்!
கற்கும் கல்வி யெல்லாம் கருங்கடல் வண்ணன் கண்ண பிரான்என்றே
ஒற்கம் ஒன்றும் இலள் உகந்துகந்து உண்மகிழ்ந்து குழையுமே.–6-5-4-

நிற்கும் நான்மறை -அபவ்ருஷேயமாய் நித்தியமான வேதங்கள் –
வாணர் -வேதங்கள் தங்கள் இட்ட வழக்காய் செல்லுகையாலே வ்யாஸ பதம் செலுத்த வல்லவர்கள்
வாழ்தொலை வில்லி மங்கலம்
வேத தாத்பர்ய பூதனானவனைக் கண்டு நித்ய அனுபவம் பண்ணுகிற வூர் -ஸ்வாத்யாயாத் யோகம் ஆஸீத -என்னும் அளவு அன்றிக்கே -யோகாதி ஸ்வாத் யாயமா மநேத் -என்று ஆரூட யோகமாய் இருக்குமவர்கள்
கண்டபின்-அவ் வூரில் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் அவனுமான சேர்த்தியைக் காட்டிக் கொடுத்து கெடுத்தி கோள்
அற்க மொன்றும் அறவுறாள் –
அற்கம் -அல்குதல் அடங்குதல் தாயார் சொல் வழி வருமத்தை ஒன்றையும் அறவிட்டாள்
மலிந் தாள்கண் டீர்-இவளுடைய பகவத் ப்ராவண்யம் எனக்குத் தெரியாதபடி விஞ்சினாள் கிடி கோள்
இவள் அன்னைமீர்!-மீட்க்கத் தேடுகிற உங்களோடு இவள் கருத்து அறிந்தேனாய் சொன்ன என்னோடு வாசி இல்லை தெரியாமைக்கு -நித்ய ஸூ ரிகள் யாத்திரை சம்சாரிகளுக்கு தெரியில் அன்றோ நமக்கு இவள் அளவு தெரிவது
கற்கும் கல்வி யெல்லாம் கருங்கடல் வண்ணன் கண்ண பிரான்என்றே
சொல்லும் சொல் எல்லாம் திரு நாமமே யாய் -இது தன்னிலும் வடிவு அழகுக்கும் ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்துக்கும் வாசகமான திரு நாமங்களையே சொல்லா நின்றாள் -கிருஷ்ணன் ஆகில் ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் பிரசித்தம் இ றே -பிரான் -உபகார சீலன் –
என்றும் ஒற்கம் ஒன்றும் இலள் உகந்துகந்து உண்மகிழ்ந்து குழையுமே.-
திருநாமங்களை இடைவிடாதே செல்லா நின்றால்-இளைப்பு ஒன்றும் இன்றிக்கே இரா நின்றாள்-
ஒற்கம் -ஒல்குதல்-அதாவது ஒடுங்குதல் -இளைப்பு
திரு நாமங்கள் வழியே அவன் அழகையும் குணங்களையும் நினைந்து மேன் மேல் என ப்ரீதையாய்
உண்மகிழ்ந்து குழையுமே.-– அந்தகாரண ப்ரீதி அதிசயத்தாலே ஆஸ்ரயம் அழியா நிற்கும்-

———————————————————-

இவள் ஸ்வ பாவத்தை அறிந்து வைத்தே -தேவ பிரானுடைய அழகைக் காட்டிக் கொடுத்து கோளே -என்கிறாள் –

குழையும்  வாண்முகத் தேழையைத் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
இழைகொள் சோதிச் செந்தாமரைக்கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்
மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடன்று தொட்டுமை யாந்திவள்
நுழையுஞ் சிந்தையள் அன்னைமீர்தொழும் அத்திசை உற்று நோக்கியே.–6-5-5-

குழையும் வாண்முகத் தேழையைத்
ஒரு சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷம் வேண்டாதே ஸ்வபாவ சுத்தமான மார்த்தவத்தாலே நையும் ஸ்வ பாவையாய் -உகந்து உகந்து உள் மகிழ்ந்து குழையும் -என்கிற பகவத் அனுபவத்தால் ஒளியை யுடைத்தான முகத்தை யுடையளாய் -கிடையாது என்றாலும் மீள மாட்டாத சாபலத்தை யுடையவளை
தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
பெருக்காற்றிலே கொடு புகுவாரைப் போலே திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தில் கொடு புக்கு -அது தனக்கு மேலே ஆழம் காலிலே கொடு புகுவாரைப் போலே அங்கு இருந்த இருப்பைக் காட்டினீர்
இழைகொள் சோதிச் செந்தாமரைக்கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்
ஆபரணங்களினுடைய ஒளியை யுடைத்தாய் இருக்கை என்னுதல் -வேறு ஆபரணம் வேண்டாதே தானே ஆபரணமான தேஜஸ் என்னுதல் -ஆபரண ஓளி தன்னுள்ளே அடங்கும்படி இருக்கும் இருக்கும் சோதி என்னுதல்
செந்தாமரைக்கண் -விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி நாற்றம் இவற்றால் தாமரையை ஒப்பாகச் சொல்லலாய் இருக்கும் திருக் கண் -அகவாயில் தண்ணளிக்கு பிரகாசகமான கண்கள்
பிரான் -பக்தானாம் என்கிற வடிவு
இருந்தமை காட்டினீர்-கிடையை காட்டுதல் -நின்றமையைக் காட்டுதல் -அன்றிக்கே இருந்தபடியை காட்டினி கோள் -கிடந்தான் ஆகில் -கிடந்ததோர் கிடக்கை -என்பார்கள் -நின்றான் ஆகில் நிலையாரே நின்றான் -என்பார்கள் -இருந்தான் ஆகில் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர் என்பார்கள் -இருந்தபடியே உத்தேசியமாம் இத்தனை
காட்டினீர் -தானே கண்டு மீள மாட்டாதே -நோக்கி இருந்த படி கண்டாயே -முறுவல் இருந்தபடி கண்டாயே -என்று காட்டிக் கொடுத்து கெடுத்தி கோளே
மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடன்று தொட்டுமை யாந்திவள்
வர்ஷ தாரை போலே மிக்க கண்ண நீரை யுடையளாய் இரா நின்றாள் -காட்டின உங்களை போலே குறி அழியாதே இருக்கிறாளோ -ஏழை என்ற இடத்தை மூதலிக்கிறாள் –அன்று தொட்டும் –நீங்கள் காட்டின அன்று தொடங்கி –மை யாந்து -மயங்கி -குழையும் -என்கிற இடத்தை மூதலிக்கிறாள்
இவள் நுழையுஞ் சிந்தையள் அன்னைமீர்தொழும் அத்திசை உற்று நோக்கியே.
அவன் குணங்களில் உட்ப்புகா நின்ற நெஞ்சை யுடையவள் -ஸ்வரூபத்தையும் ஆத்மகுணத்தையும் ஒழிய வடிவு அழகிலே இடம் கொள்ளா நின்றாள்
அன்னைமீர் -இவளை மீட்கப் பார்க்கிற அளவு இ றே உங்களது –அத்திசை உற்று நோக்கியே.-தொழும் -அவ் வூரின் திக்கை  ஏகாக்ர சிந்தையாய் நோக்கித் தொழா நின்றாள் –

—————————————————————–

கலக்கத்தாலே முதலிலே பார்க்க மாட்டாள் -பார்த்தாள் ஆகில் மற்று ஓர் இடமும் நோக்காள் -என்கிறாள் –

நோக்கும் பக்கமெல்லாம் கரும்பொடு செந்நெல் ஓங்குசெந்தாமரை
வாய்க்கும் தண்பொருநல் வடகரை வண்தொலைவில்லி மங்கலம்
நோக்குமேல் அத் திசையல்லால் மறு நோக்கிலள் வைகல் நாடொறும்
வாய்க்கொள் வாசகமும் மணி வண்ணன் நாமமே இவள் அன்னைமீர்!–6-5-6-

நோக்கும் பக்கமெல்லாம் -பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம் -பொருநல் நோக்கும் பக்கம் எல்லாம் -என்று பாடுவாரும் உண்டு
கரும்பொடு செந்நெல் ஓங்குசெந்தாமரை-வாய்க்கும் தண்பொருநல் வடகரை வண்தொலைவில்லி மங்கலம்-
கரும்புக்கும் அத்தோடு கூட எழுந்த செந்நெலுக்கும் செந்தாமரை யானது நிழல் செய்யா நின்றது -உரம் பெற்ற மலர்க்கமலம் உலகு அளந்த சேவடி போல் உயர்ந்து காட்ட -என்கிறபடியே
வாய்க்கும் -சம்ருத்தமாம் -என்னுதல் — இட்டது எல்லாம் சதா சாகமாகப் பனைக்கும் -என்னுதல் –
சிரமஹரமான திருப் பொருநலின் வடகரையில் நகரங்களுக்கு உண்டான சிறப்புக்களில் ஒன்றும் குறையாத அந்த வூரை
நோக்குமேல் -அத் திசையல்லால் மறு நோக்கிலள்-
-முதலிலே பார்க்க மாட்டாள் -பார்த்தாள் ஆகில் அத்திக்கை யல்லால் வேறு ஒரு திக்கை நோக்கிகிறிலள்
வைகல் நாடொறும்-கழிகிற நாள் தோறும் -என்னுதல் -தாழ்த்து விடுகிற நாள் தோறும் என்னுதல் –
வாய்க்கொள் வாசகமும் -சொல்லும் வார்த்தையும் –
மணி வண்ணன் நாமமே -குண விஷயம் ஆதல் -விபூதி விஷயம் ஆதல் அன்றிக்கே -அழகுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களே இவள் சொல்லுகிறது
இவள் அன்னைமீர்!–இவ்விஷயத்தில் இவள் அவகாஹித்த படி கண்டி கோளே-

———————————————————————-

அவன் சின்னங்களும் திரு நாமங்களும் இவள் வாயிலே பட்ட பின்பு நிறம் பெற்றன என்கிறாள் –

அன்னைமீர்!  அணி மாமயில் சிறு மானிவள்நம்மைக் கை வலிந்து
என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் தொலை வில்லி மங்கலம் என்றலால்
முன்னம் நோற்ற விதி கொலோ? முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ?
அவன்சின்னமும் திருநாமமும் இவள் வாயனகள் திருந்தவே.–6-5-7-

அன்னைமீர்! அணி மாமயில் சிறு மானிவள்நம்மைக் கை வலிந்து
இவள் பருவம் இது –நமக்கு அவ்வருகே போன ஆச்சர்யம் பாரி கோளே -மைத்ரேய என்னுமா போலே –
அழகிய நிறத்தை உடையளாய் -முக்தமான மான் போலே அதி பாலையாய் இருக்கிறவள்-அழகியதாய் சிலாக்யமானமாய் இருக்கிற மயில் போலே இருக்கிற சிறுப் பெண் என்றுமாம்
முக்தையான இவள் நம்மைக் கை விஞ்சி -நம்மில் காட்டிலும் அந்தரங்கை யானாள்
என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் தொலை வில்லி மங்கலம் என்றலால்
தொலை வில்லி மங்கலம் என்கை ஒழிய ஏதேனும் ஒரு வார்த்தையும் கேட்க்கிறீலள் -என்னுடைய வார்த்தையும் கேட்க்கிறீலள் -உங்களை மறைத்ததும் சொல்லுவது எனக்கு இ றே -அவ் வூரை நான் சொல்லிலும் கேட்க்கும் –
முன்னம் நோற்ற விதி கொலோ? -முன்னே பண்ணின பாக்ய பலமோ -ஜன்மாந்தர சகஸ்ரரேஷூ -பஹு நாம் ஜென்ம நா மந்தே –
முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ?-அதுக்கு இத்தனை கனத்த பலம் உண்டாக மாட்டாது -அழகைக் காட்டிப் பண்ணின ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களோ -அதில் சம்சயம் இத்தலையாலே சாதித்ததுக்கு இத்தனை கனத்த பலம் உண்டாக மாட்டாது என்று -இதில் சம்சயம் -இதுக்கு முன்பு ஒரு வ்யக்தியில் இப்படி பிறக்கக் காணாமையாலே
அவன்சின்னமும் திருநாமமும் இவள் வாயனகள் திருந்தவே.–
தவள ஒண் சங்கு சக்கரம் -என்று ஆபரணத்தோடே விகல்பிக்கலாம் படி யான சங்கு சக்ராதி சிஹ்னங்களும்
அரவிந்த லோசனன்தேவ பிரான் என்று அவனுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களும்
நிறம் பெறும்படி இவள் வாயினவாயின -அல்லாதார் தங்கள் திருந்துகைக்காக திரு நாமங்கள் சொல்லுவார்கள் -திருநாமம் திருந்துகைக்கு இவள் சொல்ல வேணும் -நாமும் திரு நாமங்கள் சொல்கிறோம் -இவள் வாயில் பட்ட வாறே இங்கனம் உயிர் பெற வேணுமோ என்கிறாள் –

————————————————————-

திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் திருவடி தொழுத அந்நாள் தொடங்கி இன்று அளவும் உண்டான இவளுடைய ஸைதில்யத்தை சொல்லுகிறாள் –

திருந்து வேதமும் வேள்வியும் திரு மா மகளிரும் தாம்மலிந்து
இருந்து வாழ்பொருநல் வடகரை வண்தொலை வில்லி மங்கலம்
கருந்தடங் கண்ணி கைதொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள்தொறும்
இருந்திருந்து அரவிந்தலோசந! என்றென்றே நைந்திரங்குமே.–6-5-8-

திருந்து வேதமும்
வேதம் கட்டளை பட்டது அவ் வூரார் பரிஹரித்த பின்பாயிற்று -ஸ்வரூபம் ஞான மாத்திரம் என்னும் சுருதிகள் -ஞாத்ருத்வ சுருதிகள் பேதாபேத சுருதிகள் -சகுண சுருதிகள் -நிர்குண சுருதிகள் இவை யடங்க விஷய விபாகத்தாலே ஒருங்க விட்டுக் கொண்டு இருக்குமவர்கள்
வேள்வியும்-வைதிக சமாராதானமும்
திரு மா மகளிரும் தாம்மலிந்து இருந்து வாழ் – பொருநல் வடகரை வண்தொலை வில்லி மங்கலம்-
ஆராத்யரான பெரிய பிராட்டியாரும் தானும் சம்ருத்தமாய் இருந்து வாழுகிற வூர் -வேதமும் வைதிக சமாராதானமும் அதன் பலமான சம்பத்துமானவை மிக்கு இருந்து வர்த்திக்கிற வூர் -என்றுமாம் –தாம் என்றது கீழ் சொன்னவை தாம் என்கை –
கருந்தடங் கண்ணி கைதொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள்தொறும்
கண் அழகுக்கு அஸி தேக்ஷிணை யோடு ஒக்கும் –-தடம் கண்ணி -அவளில் காட்டில் வியாவ்ருத்தி -அவனை அனுபவிக்கையாலே வந்தது இ றே அவளுக்கு -அம் மிதுனத்தை அனுபவிக்கும் ஏற்றம் உண்டு இ றே இக் கண்ணுக்கு
-இவள் கரும் தடம் கண்ணி -அவன் அரவிந்த லோசனன்
திருவடி தொழுத அன்று தொடங்கி இன்றை வரையும் என்னுதல் -அன்று தொடங்கி இக்காலம் எல்லாம் என்னுதல்
இருந்திருந்து அரவிந்தலோசந! என்றென்றே நைந்திரங்குமே.
ஒரு கால் அரவிந்த லோசனன் என்னும் போது நெடும் போது கூடிப் பெரு வருத்தத்தோடே சொல்ல வேண்டி இருக்கை –
என்றென்றே – இருக்க மாட்டாதே நிரந்தரமாக சொல்லா நின்றாள் -அவ் வழி யாலே அழகையும் குணங்களையும் நினைத்து நையா நின்றாள் -இரங்குமே-சரீரத்து அளவு அன்றிக்கே நெஞ்சம் சிதிலமாகா நின்றது –

——————————————————————–

இவள் மநோ வாக் காயங்கள் முதலிலே தொடங்கி அவன் பக்கலிலே பிரவணம் ஆயிற்றின என்கிறாள் –

இரங்கி  நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ இவள் கண்ண நீர்கள் அலமர
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணி வண்ணவோ என்று கூவுமால்
துரங்கம் வாய் பிளந்தானுறை தொலை வில்லு மங்கலம் என்று தன்
கரங்கள் கூப்பித்தொழும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கற்றதற் பின்னையே.–6-5-9-

இரங்கி நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ
மனஸ் ஸூ நெகிழ்ந்து -அகவாய் அழிந்த வழி புக்கு போக்கு வீடு இருக்கிற படி –
வாசனையே உபாத்யாயராக சொல்லுமது ஒழிய -உணர்த்தியோடே சொல்வது ஒரு நாளும் இல்லை –
நாடொறும் வாய் வெரி இ -என்றது பொய் நின்ற ஞானம் தொடங்கி இவ்வளவும் வரக் கூப்பிட்ட கூப்பீட்டை இ றே
இவள் கண்ண நீர்கள் அலமர-கண்கள் வாய் வெருவுகிற படி -கண்ணாலே போக்கு விடுகிற படி
மரங்களும் இரங்கும் வகை-அசித் கல்பமான ஸ்தாவரங்களும் இரங்கும் படி யாயிற்று -இவள் ஆர்த்த த்வனி -அபி வ்ருஷா பரிம்லா நா -என்று ராம விஸ்லேஷத்தில் பட்டது அடங்க இவள் பேச்சில் படா நின்றன –
மணி வண்ணவோ என்று கூவுமால்-வடிவு அழகுக்கு வாசகமான திரு நாமத்தையே சொல்லா நின்றாள் -நீல மணி போலே குளிர்ந்து இருக்கிற திரு நிறத்தை உடையவனே என்னா நின்றாள்
துரங்கம் வாய் பிளந்தானுறை தொலை வில்லு மங்கலம் என்று தன்
கேசி ஹந்தாவான கிருஷ்ணன் -அவதாரத்தில் பிற்பாடருடைய விரோதிகளை போக்குகைக்காக நித்ய வாசம் பண்ணுகிற திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் என்று –
தன் கரங்கள் கூப்பித்தொழும்-இவள் தொழுவித்துக் கொள்ளுமவள்-என்று இருக்கிறாள் தோழி -அத்தலை இத்தலை யாவதே என்கிறாள் -இது தான் என்று தொடங்கி -என்னில் –
அவ்வூர்த் திருநாமம் கற்றதற் பின்னையே.
வார்த்தை சொல்லக் கற்ற பின்பு -திரு நகரியில் உள்ளார் -திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் -என்றாயிற்று வார்த்தை கற்பது -கோயிலில் உள்ளார் கோயில் என்றும் பெருமாள் என்றும் கற்குமா போலே –
அவ் வூர்த திரு நாமம் என்கிறது இவள் வாயால் திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் -என்றமையில் உள்ள இனிமை தான் சொன்னால் பிறவாமையாலே –

——————————————————————–

அவனால் அல்லது செல்லாத படியான இவளுடைய ப்ராவண்ய அதிசயத்தைக் கண்டு பிராட்டிமாரில் ஒருத்தியோ -என்று சங்கிக்கிறாள் –

பின்னை கொல்?நிலமாமகள்கொல்? திருமகள்கொல்? பிறந்திட்டாள்
என்ன மாயங்கொலோ? இவள்நெடு மால்என்றே நின்று கூவுமால்
முன்னி வந்தவன் நின்றிருந் துறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.–6-5-10-

பின்னைகொல்?நிலமாமகள்கொல்? திருமகள்கொல்? பிறந்திட்டாள்
நப்பின்னை பிராட்டி பிறந்திட்டாளோ -அங்கனம் இன்றிக்கே ஸ்ரீ பூமி பிராட்டி பிறந்திட்டாளோ -எல்லாருக்கும் இவ் வேற்றங்களைக் கொடுக்கும் பிராட்டி தான் பிறந்திட்டாளோ -என்பார்கள் பூர்வர்கள் –
சர்வேஸ்வரனுக்கு சம்பத்தாய் இருக்கிறவள் பிறந்தாளோ-அதுக்கு விளை பூமியாய் இருக்கிறவள் பிறந்தாளோ -அவ் விளை பூமியினுடைய பல ஸ்வரூபமாய் இருக்கிறவள் பிறந்தாளோ –
அங்கனம் இன்றியே அவர்களுக்கும் இவள் படி இல்லாமையால் அவர்களோடு ஒப்பு அன்று -லோகம் எல்லாம் வாழ்க்கைக்கு இவள் ஒருத்தி பிறந்தாள் என்றுமாம் -விஷ்ணு நா சத்ருஸோ வீரயே -என்றால் போலே நாய்ச்சிமார் பக்கலிலும் ஒரு வகைக்கு ஒப்பு சொல்லலாம் படி இருக்கையாலே கதிர் பொறுக்குகிறாள் -உபமான ம சேஷானாம் ஸாதூ நாம் யஸ் சதாபவத் -என்கிறபடியே எல்லாருக்கும் இவரை ஒப்பாகச் சொல்லலாம் -இவருக்கு ஒப்பாவார் ஒருவரும் இல்லை
என்ன மாயங்கொலோ? இவள்நெடு மால்என்றே நின்று கூவுமால்
இவள் திரு நாமத்தை சொல்லி கூப்பிடா நின்றாள் –இது என்ன ஆச்சர்யமோ -இவ் விபூதியில் இங்கனம் இருப்பாரையும் காணலாம் ஆகாதே -அவன் தன் பக்கல் பண்ணின வ்யாமோஹ அதிசயத்தை சொல்லிக் கூப்பிடா நின்றாள்
முன்னி வந்தவன் நின்றிருந் துறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
தன்னுடைய வ்யாமோஹத்துக்கு அவன் கிருஷி பண்ணின படி -முற்பாடானாய் வந்து -அவன் நிற்பது இருப்பதாகாக் கொண்டு நித்ய வாசம் பண்ணா நிற்கும் வூர் -பசியன் சோறு தாழ்த்தால்படுமா போலே
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.
தன் கரங்கள் கூப்பித் தொழுகையும் பிரார்த்த்யமான படி -இருந்த இடத்தே இருந்து தலையை சாய்க்கும் படி ஆனாள்-இவள் அகவாய் ஓடுகிறது அவ் வூர் திரு நாமம் கேட்க்கையிலே -திரு நாமத்தை கேட்க வல்லேனே என்று ஆயிற்று இவள் மநோ ரதம்-
இவள் வாயால் சொல்லக் கடவ திரு நாமத்தை நாம் சொல்லிக் கெடுக்க கடவோம் அல்லோம் -என்று அவ் வூர் என்கிறாள் –

—————————————————————–

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி யில் கருத்தை சொல்லிக் கொண்டு -இத்தைக் கற்றவர்கள் இதுக்கு அனுரூபமான கைங்கர்யத்தை பண்ணப் பெறுவார் என்கிறார் –

சிந்தையாலும்  சொல்லாலும் செய்கையினாலும் தேவ பிரானையே
தந்தை தாய் என்றடைந்த வண்குரு கூரவர் சடகோபன்
முந்தை ஆயிரத்துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத்தைச்சொன்ன
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமாலுக்கே.–6-5-11-

சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் –
மநோ வாக் காயங்கள் மூன்றும் -ஒருபடிப்பட அவன் பக்கலிலே ப்ரவணமாய் இருக்கிற படி –இரங்கி -என்றும் –மணி வண்ணாவோ என்று கூவுமால் -என்றும் –தன் கரங்கள் கூப்பித் தொழும் -என்றும் -மூன்றாலும் இவருக்கு உண்டான இவருக்கு உண்டான பிராவண்ய அதிசயம் இ றே இது திருவாய் மொழியிலே சொல்லிற்று
தேவ பிரானையே தந்தை தாய் என்றடைந்த
அயர்வரும் அமரர்கள் அதிபதியாய் வைத்து திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே ஸூ லபனாய் இருந்தவனையே சர்வவித்த பந்துவும் என்று -அப்படியே பற்றுவதும் செய்தவர் -வண்குரு கூரவர் சடகோபன்
அவனே தமக்கு சர்வவித்த பந்துவும் ஆனால் போலே அவ் வூரில் உள்ளார் -ஆழ்வாரே எல்லா உறவு முறையும் -என்று ஆயிற்று இருப்பது -அன்னையாய் அத்தனாய் -என்னும் ஸ்ரீ மதுர கவிகளை போலே
முந்தை ஆயிரத்துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத்தைச்சொன்ன
பழையதான வேதார்த்தத்தை அருளிச் செய்கையாலே சர்வேஸ்வரன் இதர சஜாதீயன் ஆனால் போலே -வேதமும் தமிழாய் வந்து இவர் பக்கலிலே அவதரித்த படி
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமாலுக்கே.
செவ்விய தமிழ் -பசும் தமிழ் -அர்த்தத்தை விசதமாகக் காட்டுவது -இப்பத்தை அப்யஸிக்க வல்லார் ஸ்ரீ யபதிக்கு அடிமை செய்வார்


கந்தாடை  அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-5-

September 29, 2016

குரவை ஆய்ச்சியரிலே ஸ்ரீ கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்த ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே பரவசராய்
செல்லுகிற ப்ரீத்யனுபவம் கலங்கி நோவு படுகிற ஆழ்வார் -பொய் நின்ற ஞானம் தொடங்கி இவ்வளவும் வர
-பகவத் குண சேஷ்டிதாதிகளாலே ஈடுபட்டு இருக்கிற தம்முடைய தசையை அனுசந்தித்து இத்தை அந்யாபதேசத்தாலே பேசுகிறார் –
இப்படி குரவை ஆய்ச்சியரிலே கிருஷ்ண குண சேஷ்டிதாதிகளை அனுசந்தித்து மிகவும் ப்ரீதராய்
பாஹ்ய சம்ச்லேஷத்திலே அபேக்ஷை பண்ணி -அது பெறாமையாலே தமக்கு ஓடுகிற தசையை அந்யாபதேசத்தாலே பேசுகிறார் என்றுமாம் –
திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தில் சம்பத்திலும் -அங்கு நின்று அருளுகிற தேவபிரானுடைய திரு அழகிலும் அகப்பட்டு
பண்டு பழகின பழக்கத்தின் மிகுதியால் மிகவும் பிரவண சித்தையாய் இருக்கிற பிராட்டியைக் கண்டு
-இவளுக்கு அவன் பக்கல் உண்டான அதி மாத்ர ப்ராவண்யத்தை தவிர்க்கையாலே உபாக்ராந்தைகளான திருத் தாய்மாரைக் குறித்து
இப்பிராட்டி யுடைய கருத்து அறிவாள் ஒரு தோழி -இவள் திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் கண்டஅன்று தொடங்கி
அரவிந்த லோசனனை ஒழிய புறம்புள்ளது ஒற்றது எல்லாம் அற்று -அவனே எல்லாமாகக் கொண்டு அவன் பக்கலிலே
இவளுடைய மநோ வாக் காயங்கள் மிகவும் பிரவணம் ஆயிற்று -இப்படி விளையும் படியான இவள் பிரக்ருதியை அறிந்து வைத்து
இவளைத் திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே நீங்களே கொண்டு புக்கு -அங்குத்தைப் படி காட்டிக் கொடுத்து இனி
மீட்க நினைத்தால் முடியுமோ -ஆனபின்பு இவள் பக்கல் ஆசையை அறுங்கோள் என்கிறாள் –

————————————————————–

திருத் தாய்மாரைக் குறித்து இவளுடைய தோழியானவள் இவள் பிரகிருதி அறிந்து வைத்து இவளுக்கு திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை காட்டின நீங்கள் ஹித உபதேசம் பண்ணினால் உங்களுக்கு ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை என்கிறாள் –

துவளில்மா மணி மாடமோங்கு தொலைவில்லி மங்கலம்தொழும்
இவளை நீர் இனி அன்னைமீர்! உமக்காசை இல்லை விடுமினோ;
தவள ஒண்சங்கு சக்கரமென்றும் தாமரைத் தடங்கண் என்றும்
குவளை ஒண்மலர்க் கண்கள் நீர்மல்க நின்று நின்று குமுறுமே.–6-5-1-

துவளில்மா மணி-பழிப்பு அற்று சிலாக்கியமான மணி
தொழும்-இவளை -தொழுகையே ஸ்வ பாவமான இவளை
தவள ஒண்சங்கு சக்கரமென்றும் தாமரைத் தடங்கண் என்றும்-குவளை ஒண்மலர்க் கண்கள் நீர்மல்க நின்று நின்று குமுறுமே.
அதி தவளமாய் அழகிதாய் இருக்கிற ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் என்றும் திரு வாழி என்றும் -தாமரைத் தடாகம் போலே இருக்கிற திருக் கண்கள் என்றும் சொல்லி பின்னையும் இவற்றை காண வேணும் என்று சொல்ல உபக்ரமித்து -மாட்டாதே குவளை போலே இருக்கிற அழகிய கண்கள் நீர் மல்கும் படியாக தன்னுடைய துக்கத்தை வாய் விட்டுச் சொல்ல மாட்டாதே நிரந்தரமாக குமுறா நின்றாள்-

—————————————————————

இவளைத் திரு தொலை வில்லி மங்கலத்தில் திரு நாளிலே கொடு புகுவார் உண்டோ -என்கிறாள் –

குமுறுமோசை விழவொலித் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
அமுத மென்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
திமிர்கொ டாலொத்து நிற்கும் மற்றிவள் தேவ தேவபிரான்என்றே
நிமியும் வாயொடு கண்கள் நீர்மல்க நெக்கொசிந்து கரையுமே.–6-5-2-

குமுறுமோசை விழவொலித் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
எழுத்தும் சொல்லும் பொருளும் தெரியாதே ஒன்றாய் எழுகிற த்வனியை உடைத்தான திரு நாளில் ஆரவாரத்தை யுடைத்தான திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே தான் அறியாது இருக்கிற இவளை நீங்களே கொடு புக்கு
அமுத மென்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
இவளுடைய இனிய பேச்சுக்கள் கேட்க ஆசை இல்லாமையால் நீங்கள் இவள் அகலும்படி பண்ணினி கோள்
திமிர்கொ டாலொத்து நிற்கும் -ஸ் த்பதை யானால் போல் இருக்கும்
மற்றிவள் தேவ தேவபிரான்என்றே-நிமியும் வாயொடு கண்கள் நீர்மல்க நெக்கொசிந்து கரையுமே.–
பின்னையும் இவள் திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தில் எம் பெருமானுடைய திரு நாமத்தை சொல்ல வென்று உபக்ரமித்து முடிய சொல்ல மாட்டாதே கண்கள் நீர் மல்கி உள்ளோடுகிற அவசாதத்தின் மிகுதியால் சிதிலையுமாய் நீராகா நின்றாள் –நிமிகை –உதடு நெளிக்கை-

————————————————————–

திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்துக்கு கொடு போகிற நீங்கள் திருச் சோலையிலே உள்ளிட்டு கொடு போய் கெடுத்தி கோள் -என்கிறாள் –

கரைகொள்  பைம்பொழில் தண்பணைத் தொலை வில்லி மங்கலம்கொண்டுபுக்கு
உரைகொள் இன்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
திரைகொள் பௌவத்துச் சேர்ந்ததும்திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும்
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடுங்கண் நீர்மல்க நிற்குமே.–6-5-3-

கரைகொள் பைம்பொழில் தண்பணைத் தொலை வில்லி மங்கலம்கொண்டுபுக்கு
திரு பொருநல் கரையை விழுங்கி குளிர்ந்த திருச் சோலையையும் சிரமஹரமான நீர் நிலத்தையும் யுடைய திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே கொண்டு புக்கு
உரைகொள் இன்மொழி யாளை நீர்உமக் காசை யின்றி அகற்றினீர்
ஒருத்தி பேச்சே -என்று நாடு எல்லாம் உரைக்கும் படி இருந்த இந்த மொழியாளை -பொருள் இன்றி உரையே கொள்ளப்படும் மழலை வார்த்தை உடையாள் என்றுமாம் –
திரைகொள் பௌவத்துச் சேர்ந்ததும்திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும்-நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடுங்கண் நீர்மல்க நிற்குமே.
தன்னுடைய சந்நிதானத்தாலே களித்து திரை மோதா நின்றுள்ள திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளின படியும் -திக்குகளோடே கூடின ஜகத்தை எல்லாம் அநாயாசேன வளர்ந்து அளந்து கொண்டு அருளின படியும் -பசு மேய்த்து அருளின படியும் -ஆகிற ஆச்ரிதார்த்த ப்ரவ்ருத்திகளையே அடைவு கெடச் சொல்லி தன் கண்ணில் பரப்பு எல்லாம் நீர் மல்க பிதற்றவும் க்ஷமை இன்றிக்கே நிற்கும் –

—————————————————————–

திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தையும் -அங்குள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் சமஷ்டியையும் யாதொருநாள் கண்டாள்-அன்று தொடங்கி தடை நிற்கை தவிர்ந்தாள் என்கிறாள் –

நிற்கும் நான்மறை வாணர் வாழ்தொலை வில்லி மங்கலம் கண்டபின்
அற்க மொன்றும் அறவு றாள்மலிந் தாள்கண் டீர்இவள் அன்னைமீர்!
கற்கும் கல்வி யெல்லாம் கருங்கடல் வண்ணன் கண்ண பிரான்என்றே
ஒற்கம் ஒன்றும் இலள் உகந்துகந்து உண்மகிழ்ந்து குழையுமே.–6-5-4-

அபவ்ருஷேயமாய் நித்தியமான வேதங்கள் தங்கள் இட்ட வழக்கு ஆகையால் வியாச பதம் செலுத்த வல்லவராய் உள்ளவர்கள் அந்த வேதார்த்த பூதனான எம்பெருமானைப் பெற்று வாழுகிற திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை கண்ட பின் ஒன்றும் தடை நில்லாள் -அன்னைமீர் இவள் நம்மை கை கடந்தாள் கிடி கோள் –
சொல்லும் சொல் எல்லாம் திரு நாமங்களே யாய் செல்லா நின்றாள் –வருத்தம் ஒன்றும் இன்றிக்கே அத் திருநாமங்கள் வழியே அவன் அழகையும் அவன் குணங்களையும் அனுசந்தித்து மேன் மேல் என ப்ரீதையாய்-அந்தகரணமும் ப்ரீதமாய்-அந்த ப்ரீதி அதிசயத்தாலே அழியா நிற்கும் –

—————————————————————–

இவளுடைய ஸ்வ பாவத்தை அறிந்து வைத்து இவளைத் திரு தொலை வில்லி மங்கலத்திலே கொடு புக்கு எம்பெருமானுடைய அழகைக் காட்டிக் கொடுத்து கெடுத்தி கோள் என்கிறாள் –

குழையும்  வாண்முகத் தேழையைத் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு
இழைகொள் சோதிச் செந்தாமரைக்கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்
மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடன்று தொட்டுமை யாந்திவள்
நுழையுஞ் சிந்தையள் அன்னைமீர்தொழும் அத்திசை உற்று நோக்கியே.–6-5-5-

குழையும் வாண்முகத் தேழையைத் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு-இழைகொள் சோதிச் செந்தாமரைக்கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்-
தன்னுடைய மார்த்தவத்தாலே நையும் ஸ்வ பாவையாய் நிரதிசய தீப்தி யுக்தமான திரு முகத்தை யுடையளாய் -அதி சபலையுமாய் இருக்கிற இவளை திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்திலே கொண்டு புக்கு -வேறு ஒரு ஆபரணம் வேண்டாதே தானே ஆபரணமான தேஜஸை யுடையனாய் -சிவந்த தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்களை யுடையனாய்க் கண்களைக் காணவே அறிந்து கொள்ளலாம் படியான தண்ணளியையும் உடையனாய் இருக்கிறவனுடைய -ஒருவருக்கும் கோசரம் அன்றிக்கே இருக்கிற இருப்பில் அழகையும் நீங்களே காட்டிக் கொடுத்து கோளே
இழைகொள் சோதி-ஆபரணத்தின் ஓளி தன்னுள்ளே அடங்கின சோதி என்றுமாம்
இருந்தமை-அவன் படிகளை எல்லாம் என்றுமாம்
மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடன்று தொட்டுமை யாந்திவள்-நுழையுஞ் சிந்தையள் அன்னைமீர்தொழும் அத்திசை உற்று நோக்கியே.
அன்னைமீர் வர்ஷ தாரை போலே மிக்கு இருந்துள்ள கண்ண நீரோடு அன்று தொடங்கி மயங்கி -அவ்விருப்பிலும் பகவத் குணங்களிலே உட்ப்புகா நின்ற சிந்தையை உடையளாய்த் திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தின் திக்கை ஏகாக்ர சிந்தையாய்க் கொண்டு நோக்கி அபி நிவேசத்தாலே தொழா நிற்கும்-

———————————————————————

இக்கலக்கத்திலும் திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை நோக்கினாள் ஆகில் மற்று ஓர் இடமும் நோக்காள் என்கிறாள் –

நோக்கும் பக்கமெல்லாம் கரும்பொடு செந்நெல் ஓங்குசெந்தாமரை
வாய்க்கும் தண்பொருநல் வடகரை வண்தொலைவில்லி மங்கலம்
நோக்குமேல் அத் திசையல்லால் மறு நோக்கிலள் வைகல் நாடொறும்
வாய்க்கொள் வாசகமும் மணி வண்ணன் நாமமே இவள் அன்னைமீர்!–6-5-6-

நோக்கும் பக்கமெல்லாம் – பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம் /வாய்க்கும்-ஸம்ருத்தமாகை / நோக்குமேல் -நோக்க க்ஷமை யாகில் –
வைகல் நாடொறும்-வாய்க்கொள் வாசகமும் மணி வண்ணன் நாமமே –
என்றும் ஓக்க நிரந்தரமாக இவள் பகவத் ஸுந்தரியாதிகளாலே-வித்தை யாகையாலே வாயில் புறப்படும் சொல்லும் திரு நாமமே
வைகல் நாடொறும்-தாழ்த்து விடுகிற நாள் தோறும் என்றுமாம்
அன்னைமீர்-என்ற சம்போதானத்துக்கு கருத்து ஒருத்தி படி கண்டி கோளே -என்கிறது –

——————————————————————–

எம்பெருமானுடைய சிஹ்னங்களும் திரு நாமங்களும் அடைய இவள் வாயிலே பட்ட பின்பு நிறம் பெற்றன என்கிறாள் –

அன்னைமீர்!  அணி மாமயில் சிறு மானிவள்நம்மைக் கை வலிந்து
என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் தொலை வில்லி மங்கலம் என்றலால்
முன்னம் நோற்ற விதி கொலோ? முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ?
அவன்சின்னமும் திருநாமமும் இவள் வாயனகள் திருந்தவே.–6-5-7-

அன்னைமீர்  அணி மாமயில் சிறு மானிவள்நம்மைக் கை வலிந்து-என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் தொலை வில்லி மங்கலம் என்றலால்–அழகிய மாமையுடைய மயில் போலே இருக்கிற இச் சிறுப் பெண் பிள்ளை நம்மைக் கை கடந்து அந்தரங்கை யாகக் கொண்டு இருக்கிற நான் சொல்லிலும் திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் என்கை ஒழிய மற்று ஒன்றும் கேளாள்-
என்ன வார்த்தை-என்றது ஏதேனும் ஒரு வார்த்தை யாகிலும் கேளாள் என்றுமாம் –
முன்னம் நோற்ற விதி கொலோ? முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ?-
-பண்டு பண்ணின பாக்ய பலமோ -எம்பெருமான் தன் வடிவு அழகைக் காட்டி பண்ணின ஆச்சர்யமான செயலோ
அவன்சின்னமும் திருநாமமும் இவள் வாயனகள் திருந்தவே.-
அவனுடைய திரு வாழி தொடக்கமான சிஹ்னங்களும் குண சேஷ்டிதங்களுக்கு ப்ரதிபாதகமான திரு நாமங்களும் நிறம் பெறும்படி இவள் வாயன் ஆயின –

—————————————————————

திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் திருவடி தொழுத அன்று தொடங்கி இன்று அளவும் பிராட்டிக்கு உண்டான சைத்திலயத்தைச் சொல்லுகிறாள் –

திருந்து  வேதமும் வேள்வியும் திரு மா மகளிரும் தாம்மலிந்து
இருந்து வாழ்பொருநல் வடகரை வண்தொலை வில்லி மங்கலம்
கருந்தடங் கண்ணி கைதொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள்தொறும்
இருந்திருந்து அரவிந்தலோசந! என்றென்றே நைந்திரங்குமே.–6-5-8-

அங்கு உள்ளார் பரிக்ரஹை யாலே நிறம் பெற்ற வேதமும் -வைதிக சமாராதானங்களும் -பெரிய பிராட்டியாரும் தானும் சம்ருத்தமாய் இருந்து வாழ்கிற திருப் பொருநல் வடகரையான திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை -வேதமும் வைதிக சமாராதனங்களும் -அத்தால் வந்த சம்பத்துமானவை மிக்கு இருந்து வாழ்ந்து சொல்லுகிற திருத் தொலை வல்லி மங்கலம் என்றுமாம் –
கறுத்து பெருத்து இருக்கிற திருக் கண்களை யுடைய இவள் திருவடி தொழுத அன்று தொடங்கி இன்று அளவும் நெடும் போதோடு கூடி வருந்தி அரவிந்த லோசனன் என்று இப்படி நிரந்தரமாக சொல்லி அவ் வழியாலே அவனுடைய அழகையும் குணங்களையும் நினைத்து சித்திலையாய் நோவு படா நின்றாள்-

——————————————————————-

இப்பெண் பிள்ளையுடைய மநோ வாக் காயங்கள் மூன்றும் எம்பெருமான் பக்கலிலே மிகவும் பிரவணம் ஆயிற்றன என்கிறாள் –

இரங்கி  நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ இவள் கண்ண நீர்கள் அலமர
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணி வண்ணவோ என்று கூவுமால்
துரங்கம் வாய் பிளந்தானுறை தொலை வில்லு மங்கலம் என்று தன்
கரங்கள் கூப்பித்தொழும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கற்றதற் பின்னையே.–6-5-9-

இவள் நாள் தோறும் நோவு பட்டு எம்பெருமானுடைய குணங்களை வாய் வெருவி மிகவும் கண்ண நீர்கள் பாய மரங்களும் இரங்கும் படி திரு நாமத்தைச் சொல்லி கூப்பிடா நின்றாள்
கேசி ஹந்தாவான கிருஷ்ணன் வர்த்திக்கிற தேசம் என்று தன்னுடைய அழகிய கைகளை கூப்பித் தொழும் திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் என்ன கற்ற பின்பு
அவ்வூர்த் திருநாமம்-என்பான் என் என்னில் பெண் பிள்ளை திருத் தொலை வில்லி மங்கலம் என்றால் உள்ள இனிமை தன் வாயாலே சொன்ன இடத்திலே பிறவாமையாலே

———————————————————————–

பின்னை கொல்?நிலமாமகள்கொல்? திருமகள்கொல்? பிறந்திட்டாள்
என்ன மாயங்கொலோ? இவள்நெடு மால்என்றே நின்று கூவுமால்
முன்னி வந்தவன் நின்றிருந் துறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.–6-5-10-

இவள் எம்பெருமான் பக்கலிலே அதி பிரவணையாய் இருக்கிற படியையும்-இவளுக்கு அவனால் அல்லது செல்லாது இருக்கிற படியையும் கண்டு இவளோடு ஓக்க மற்று சங்கிக்க ளாவார் ஒருவரும் இல்லாமையால் பிராட்டிமாரில் ஒருத்தியோ-என்று சங்கிக்கிறாள் -இவர்களில் ஒருத்தியோ என்று சங்கித்து -அவர்களுக்கும் இவள்படி இல்லாமையால் லோகம் எல்லாம் வாழ்க்கைக்கு இவள் ஒருத்தி பிறந்தாள் என்றுமாம் –
இவள் திரு நாமத்தை சொல்லி நிரந்தரமாக கூப்பிடா நின்றாள் -இது என்ன ஆச்சர்யம் –
இப் பெண்பிள்ளையை கிடைக்கும் என்று முற்கோலி வந்து பதறி – நின்று அருளியும்-இருந்து அருளியும் – நிரந்தரமாக வர்த்தித்து அருளுகிற திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை தலையால் வணங்கும் -அவ் வூர் திரு நாமம் கேட்க்கையிலே இவளுக்கு மநோ ரதமும் –

—————————————————————

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி  யில் கருத்தை வ்யக்தம்  ஆக்கா நின்று கொண்டு -இத்தைக் கற்றவர்கள் இதுக்கு அனுரூபமான கைங்கர்யத்தை பண்ணப் பெறுவார் என்கிறார் –

சிந்தையாலும்  சொல்லாலும் செய்கையினாலும் தேவ பிரானையே
தந்தை தாய் என்றடைந்த வண்குரு கூரவர் சடகோபன்
முந்தை ஆயிரத்துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத்தைச்சொன்ன
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமாலுக்கே.–6-5-11-

மநோ வாக் காயங்களாளினால் திருத் தொலை வில்லி மங்கலத்தை எம்பெருமானையே எல்லா உறவுமுறையும் என்று பற்றவும் செய்து -திரு நகரியில் உள்ளார்க்கு சர்வவிதமுமான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த
முந்தை ஆயிரம்-அர்த்த பழைமையாலே பழையதான ஆயிரம் –


கந்தாடை  அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-4-

September 28, 2016

பிறந்தவாற்றிலே குணங்களை தரித்து நின்று அனுபவிக்க வல்லனாம் படி பண்ணி அருள வேணும் என்று சரணம் புக்கார்
-திரு வண் வண்டூரில் தூது விட்டார் –
அவன் வரக் கொண்டு மின்னிடை மடவாரிலே ப்ரணய ரோஷத்தால் அகலப் புக்க தம்மைச் சேர விட்ட உபகாரத்தை அனுசந்தித்தார் –
சர்வ நியந்தாவான மேன்மை யுடையவன் என்னை தாழ நின்று பொருந்த விட்டுக் கொள்வதே -என்று உபகார ஸ்ம்ருதியால் ஏத்தினார் –
இதில் ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார சேஷ்டிதங்களை அனுசந்தித்து ப்ரீதர் ஆகிறார் –
பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -என்று திருவடி ஸ்ரீ ராமாவதராத்திலே பிரவணனாய் இருக்குமா போலே இவரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் யாயிற்று பிரவணராய் இருப்பது
மாசறு சோதியில் -சேணுயர் வானத்து இருக்கும் –என்று தூரஸ்தன் -என்று இன்னாதாரான இழவு தீர
இந்த லோகத்தில் ஸ்ரீ பிருந்தாவனத்தில் பெண்களோடு பரிமாறின பரிமாற்றத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க அனுசந்தித்து ப்ரீதர் ஆகிறார்
மானேய் நோக்கிலே தொல் அருள் நல் வினையால் சொல்லக் கூடுங்கோல் -என்று நாக்கு நீர் வந்து திரு நாமம் சொல்வது என்றோ
என்று ஆசைப்பட்ட இழவு தீர ஸ்ரீ கிருஷ்ண குணங்களை அனுபவித்து பேசி ப்ரீதர் ஆகிறார்
சன்மம் பல பல -விலேயிலும் -ஒரு குறைவிலன் என்றார்
இதிலும் என்ன குறைவு எனக்கு என்றார்
அதுக்கும் இதுக்கும் வாசி என் என்னில் -அங்கு சம்சாரிகளில் காட்டில் வ்யாவருத்தனாகப் பெற்றேன் என்றார்
இதில் குண அனுபவ ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே எனக்கு ஒரு குறைவு இல்லை என்கிறார் –

—————————————————————–

அஹோ ராத்ரம்   ப்ரீதி பூர்வகமாக  ஸ்ரீ கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை அனுபவிக்கப் பெற்றேன் -இனி எனக்கு என்ன குறை உண்டு என்கிறார் –

குரவை  ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும் குன்றம்ஒன்று ஏந்தியதும்
உரவுநீர்ப் பொய்கை நாகங் காய்ந்ததும் உள்பட மற்றும்பல
அரவில் பள்ளிப் பிரான்தன் மாய வினைகளையே அலற்றி
இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலன் என்ன குறைவு எனக்கே.–6-4-1-

குரவை ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும்
மின்னிடை மடவாரிலே அகலப் புக்கு தாழ நின்று பொருந்தின படி -இடைப் பெண்களோடு பொருந்தினால் போலே இருக்கிறதாயிற்று -தன்னோடு அவர்களை கோக்கை அன்றியே -அவர்களோடு தன்னை கோத்த படி -பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் பெண்களோடு கலந்த ப்ரீதி உண்டாயிற்று இவரோடு கலந்த ப்ரீதி –
கோக்கை -தொடுக்கை -கை கோத்துக் கொண்டு ஆடும் கூத்து இ றே குரவைக் கூத்து -ஆவது
குன்றம்ஒன்று ஏந்தியதும்
அவர்களை அனுபவிக்கை அன்றியே -அவர்களுக்கு வந்த ஆபத்தை போக்கின படி -இந்திரன் பசி க்ராஹத்தாலே அழிய வர்ஷிக்கத் தொடங்கின வாறே முன்னே நின்றதொரு மலையை எடுத்து ரஷித்த படி
ஏந்தியதும் -ஏழு வயசில் ஏழு நாள் ஒருபடிப்பட மலையை எடுத்துக் கொடு நிற்கச் செய்தேயும் -ஆச்ரிதார்த்த ப்ரவ்ருத்தி ஆகையால் வருத்தம் அற்று இருந்த படி
உரவுநீர்ப் பொய்கை நாகங் காய்ந்ததும் உள்பட மற்றும்பல
வலியை யுடைத்தான நீர் -விஷத்தால் பாதகமான வலி யாதல் -முது நீர் ஆகையால் வலிய நீர் ஆதல் —உரவு-விஷம் என்னுதல் -வலிய என்னுதல் –
நாகங் காய்ந்ததும் -பெண்களோட்டை ஜலக் க்ரீடைக்கு விரோதி என்று காளியனை ஓட்டினதுவும் –
உள்பட மற்றும்பல-இவை முதலான சேஷ்டிதங்களுக்கு தொகை இல்லை
பிறந்த வாற்றில் பல ஹானியால் சொல்ல மாட்டிற்று இலர்
இங்கு ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே தரித்து சொல்ல மாட்டாது ஒழிகிறார்
அரவில் பள்ளிப் பிரான்-
அவதரிக்கைக்காக திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளினவன் -ஆஸ்ரித விரோதியான சர்ப்பத்தை போக்கினான் -அஜ் ஜாதியிலே ஒருவனுக்கு உடம்பு கொடுத்தான் -ஜாதி பிரயுக்தம் அன்று நிரஸனம் -ஆஸ்ரித விரோதி என்று -பிறந்த வாற்றில் -நாகணை மிசை நம்பிரானை ப்ரத்யபிஜ்ஜை பண்ணுகிறார்
தன் மாய வினைகளையே அலற்றி
ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை ப்ரீதியாலே அடைவு கெடச் சொல்லி
இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலன் என்ன குறைவு எனக்கே.
நல்ல இரவும் நல்ல பகலும் -சுடர் கொள் இராப் பகல் என்று விரஹத்தில் அக்னி கல்பமான அஹோராத்ரம் போல் அன்று இ றே
தவிர்கிலன்-விடு கிறி லேன்
என்ன குறைவு எனக்கே.
கால பேதம் உள்ள தேசத்திலே இருந்து -ஏக ரூபமாக அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு -ஒரு தேசத்திலே போக வேணும் என்னும் குறை உண்டோ –

—————————————————————

தொல் அருள் நல் வினையால்  சொலக் கூடுங்கொல் -என்று பிரார்த்தித்த படியே பெறுகையாலே திரு நாட்டில் தான் தன்னோடு ஒப்பார் உண்டோ என்கிறார் –

கேயத் தீங்குழல் ஊதிற்றும் நிரை மேய்த்ததும் கெண்டை ஒண்கண்
வாசப் பூங்குழல் பின்னை தோள்கள் மணந்ததும் மற்றும் பல
மாயக் கோலப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து
நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே.–6-4-2-

கேயத் தீங்குழல் ஊதிற்றும் –
கேயம் -என்று கானம் / தீங்குழல்-இனிய குழல் /பர தந்திரனாய் பசு மேய்க்கப் புகையால் வரவு தாழ்த்தேன் இத்தனை -என்றால் போலே சில பாசுரங்களை நெஞ்சை வருத்தும் இசையோடு கூட்டி பெண்கள் நெஞ்சில் மறம் மாறும் படி குழல் ஊதிற்றும் –
நிரை மேய்த்ததும்
அக்குழல் ஓசையே தாரகமாக வளருமவை யாயிற்று பசுக்கள் -பெண்களும் அக் குழல் ஓசை வழியே சேருமவர்கள்-ஒன்றைக் கொண்டு எல்லா காரியமும் செய்ய வல்லான் இ றே
கெண்டை ஒண்கண்-வாசப் பூங்குழல் பின்னை தோள்கள் மணந்ததும்
பசு மேய்த்த விடாய் தீருவது நப்பின்னை பிராட்டி தோளோடு அணைந்தாயிற்று -நப்பின்னை பிராட்டி முக்தமான அழகிய திருக் கண்களாலே குளிர நோக்கி அழகிய திருக் குழலில் பரிமளத்தாலே திருமேனியை வாசிதமாக்கி -பசு மேய்த்து வந்த சிரமம் தீர -பர்த்தாராம் பரிஷஸ் வஜே–என்கிறபடியே அணைக்க அவள் தோளோடு கலந்ததும்
மற்றும் பல-மற்றும் உண்டான பிராட்டிமாரோடு கலந்த படி
மாயக் கோலப் பிரான்-நப்பின்னை பிராட்டியாரோடே கலவியால் வந்த ஒற்று மஞ்சளும் மாளிகைச் சாந்துமான அத்யாச்சர்யமான ஒப்பனையை யுடையனாய் -உபகார சீலனானவனுடைய
தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து
கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை நினைத்து அத்தாலே நெஞ்சு நெகிழ்ந்து –
நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே.–
இனிமையோடே கழிந்த காலம் -ஒரு தேச விசேஷத்திலும் தான் எனக்கு எதிர் உண்டோ -ஸ்மர்த்தவ்ய விஷய சாரஸ்யத்தாலே அனுபவ வேளையில் போலே ஸ்ம்ருதி வேளையிலும் இனிமையோடே செல்லக் கடவதானால்-எனக்கு எங்கே எதிர்-

—————————————————-

கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு காலம் போக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு விஸ்லேஷம் ஆகிற நோவு இல்லை என்கிறார் –

நிகரில்  மல்லரைச் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும் நீள் நெடுங்கைச்
சிகர மாகளிறு அட்டதும் இவைபோல்வனவும் பிறவும்
புகர்கொள் சோதிப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும்
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் எனக் கென்னினி நோவதுவே?–6-4-3-

நிகரில் மல்லரைச் செற்றதும்
மிடுக்குக்கு சத்ருசம் இன்றிக்கே இருக்கிற மல்லரைச் பெற்றதும் -ஷத்ரிய ஜன்மத்துக்கு அனுரூபமாக விரோதி நிராசனம் பண்ணினதும்
நிரை மேய்த்ததும்
கோப ஜன்மத்துக்கு அனுரூபமாக பசு மேய்த்ததும் -பசு மேய்த்த அநாயாசேனாவோ பாதி யாக வாயிற்று மல்லரை லீலையாக நிரசித்ததுவும்
நீள் நெடுங்கைச்
வீபிசையாலே அற நெடுங்கை-என்கை -கடக்க போகிலும் எட்டிப் பிடிக்க வல்ல கை-அவன் அதுக்கு தப்பின பின்பும் இன்று இவர் வயிறு பிடிக்கிறார்
சிகர மாகளிறு அட்டதும்
பர்வத சிகரம் போலே உரத்து பெருத்து இருக்கிற குவலயா பீடத்தை நிரசித்ததும்
இவைபோல்வனவும் பிறவும்
இவை போலே மற்றும் உண்டான கேசி நிரசன நாதிகளும்
புகர்கொள் சோதிப் பிரான்
விரோதி நிரசன த்தாலே ஒளி பெற்ற தேஜஸ் ஸூ –உபகார சீலன்
தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும்
தன் சேஷ்டிதங்களை அனுசந்தித்து நாள்தோறும் அடைவுகெட கூப்பிட்டு
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன்
அனுபவத்தோடு காலம் கழிய பெற்றேன் என்னுதல்-அனுபவிக்கலாம் படி காலம் நெடுக்கப் பெற்றேன் என்னுதல்
எனக் கென்னினி நோவதுவே-
ப்ரீதி பிரேரிதனாய் அனுபவிக்கிற எனக்கு இப்படி காலம் நித்தியமான பின்பு -விஸ்லேஷம் ஆகிற நோவு உண்டோ-

———————————————————————

யசோதை பிராட்டிக்கு அத்யந்தம் பவ்யனாய்-ஆஸ்ரித பவ்யனாய் உள்ள  அவ்விருப்பிலே பிரதிகூலரை மாய்த்த கிருஷ்ணனை அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு இனி அவாப்தவ்யம் இல்லை என்கிறார்

நோவ  ஆய்ச்சி உரலோ டார்க்க இரங்கிற்றும் வஞ்சப்பெண்ணைச்
சாவப் பாலுண்டதும் ஊர் சகட மிறச் சாடியதும்
தேவக் கோலப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து மனங்குழைந்து
மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே?–6-4-4-

நோவ ஆய்ச்சி உரலோ டார்க்க இரங்கிற்றும்
தாயாருக்கு பிரேமம் உள்ள அளவும் சீற்றம் உண்டு இ றே -இவர் தம் திருமேனியில் கட்டினால் போலே நோவு படுகிறார் –
தாயார் கட்டின கட்டுக்கு பிரதிகிரியை இல்லாமையால் நோவு பட்டு பீதனாய் இருந்தும் –ஆஸ்ரித கர்ம பந்தமும் பிரதிகூலர் பந்தித்த பந்தமும் இ றே அறுக்கலாவது
வஞ்சப்பெண்ணைச்-சாவப் பாலுண்டதும்
தாய் வடிவு கொண்டு வந்த பூதனை முடியும் படி நச்சுப் பால் உண்டதுவும் -சூர்பணகையை போலே பின்பு இருந்து பூசல் விளைக்க வையாதே முடிக்கப் பெற்ற படி
ஊர் சகட மிறச் சாடியதும்
பரிஹாரமாக வைத்த சகடம் அஸூரா வேசத்தால் வந்து நலிய புக-திருவடிகளாலே தூக்கலாம் படி சாடியதும் –
முலை வரவு தாழ்த்து திருவடிகளை நிமிர்த்த மாத்திரத்திலே சகடாஸூரன் அழிந்த படியால் -சாடியது என்கிறார் –
தேவக் கோலப் பிரான்
விரோதியை அழிக்கையால் வந்த அப்ராக்ருதமான அழகை எனக்கு உபகரித்தவன் –
தன் செய்கை நினைந்து மனங்குழைந்து-மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே?–
அவன் சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்து நெஞ்சு நெகிழ்ந்து இச் சேஷ்டிதங்களோடே பொருந்தும்படி காலங்களைக் கூடப் பெற்றேன் -இனி எனக்கு வேண்டுவது என்-இவ்வனுபவத்தோடே காலம் செல்லப் பெற்ற எனக்கு அவாப்தவ்யம் உண்டோ –

—————————————————————–

திருவவதாரம் பண்ணி அருளினை பின்பு -கம்சன் அறியாத படி வளர்ந்து கம்சனை மாய்த்த படி -இன்று இருந்து அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு எதிர்  இல்லை என்கிறார் –

வேண்டித்தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும் வீங்கிருள்வாய்ப்
பூண்டு அன்று அன்னை புலம்பப் போய் அங்கோர் ஆய்க்குலம்புக்கதும்
காண்ட லின்றி வளர்ந்து கஞ்சனைத் துஞ்ச வஞ்சம்செய்ததும்
ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன இகல்உளதே?–6-4-5-

வேண்டித்தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும்
தேவர்கள் அர்த்திக்க-வேண்டி வந்து தன் உகப்பாலே பிறந்ததுவும் -பிதரம் ரோசயாமாச-சம்ச்லேஷ பஜதாம் த்வாரா பரவச -பரித்ராணாயா ஸாதூ நாம் —
வீங்கிருள்வாய்ப்-
வளருகின்ற இருளிலே -வீங்கிருள் வாய் பிறந்ததும் -என்னுதல் -வீங்கிருள் ஆய்க்குலம் புக்கதுவும் என்னுதல் -வீங்கிருளின் உண்டுளியாய்-என்ற பய ஹேதுவான இருள் அன்றிக்கே-பய நிவ்ருத்திக்கு உடலான இருள் இ றே
பூண்டு அன்று அன்னை புலம்பப்
பிறந்த அன்றே தேவகியார் -முன்பே ஆறு பிள்ளைகளை இழைக்கை யாலும் -புத்ர வாத்சல்யத்தாலும் கம்ச பயத்தாலும் திருவடிகளைக் கட்டிக் கொண்டு கதற –
போய்-
முலைச் சுவடு அறியாமையால் இவனுக்கு போகலாம் இ றே –
அங்கொர் ஆய்க்குலம்புக்கதும்
அத்தசையிலே அஞ்சினான் புகலிடமாய் இருப்பது ஓர் இடைச்சேரி உண்டாவதே -கம்சனுக்கு குடி மக்களாய் இருக்கச் செய்தேயும் -அவனுக்கு அநிஷ்டம் என்று பாராதே மறைத்து வைத்து அடைக்கலம் நோக்க வல்ல ஊர்
காண்ட லின்றி வளர்ந்து
கம்சன் வஞ்சித்து வரக் காட்டின துஷ்ப்ரக்ருதிகள் அறியாதபடி வளர்ந்து –
கஞ்சனைத் துஞ்ச வஞ்சம்செய்ததும்
கம்சன் அழைத்து வஞ்சிக்க நினைக்க -அவன் நினைவை அவன் தன்னோடே போக்கினதுவும் -ராமாவதாரம் போலே -செவ்வைப் பூசல் அல்லது அறியான் -என்று இராமை இ றே பிழைத்தது
ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன்
இங்கே இருந்து அனுபவித்து ப்ரீதியாலே அடைவு கெட பேசப் பெற்றேன் -ஈண்டு – இங்கு என்றபடி -இப்போது என்னவுமாம் -இக்காலத்தில் -அதாகிறது -தேவகியாரையும் ஸ்ரீ வ ஸூ தேவரையும் போலே சம காலத்திலே இருந்து வயிறு ஏரியாதே -கம்ச விஜய பர்யந்தமாக இக்காலத்தில் அனுபவிக்கப் பெற்றேன்
எனக்கு என்ன இகல்உளதே?–
எனக்கு என்ன எதிர் உண்டு என்னுதல் -எனக்கு என்ன கிலேசம் உண்டு என்னுதல் –இகல் -யுத்தம் -யுத்தத்தால் வரும் கிலேசம் ஆதல் -யுத்தத்தில் வரும் எதிர் ஆதல்-

———————————————————–

கிருஷ்ணனுடைய பிரதிகூல நிரசன பரம்பரையை அனுபவிக்கப் பெற்ற  எனக்கு இனி ஒரு மநோதுக்கம் இல்லை என்கிறார் –

இகல்கொள்  புள்ளைப் பிளந்ததும் இமிலேறுகள் செற்றதுவும்
உயர்கொள் சோலைக் குருந்தொசித்ததும் உட்பட மற்றும்பல
அகல்கொள்வைய மளந்த மாயன் என்னப்பன்தன் மாயங்களே
பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கென்ன மனப்பரிப்பே.–6-4-6-

இகல்கொள் புள்ளைப் பிளந்ததும்
யுத்த்தோன் முகனான பகாஸூரனை பிளந்ததுவும் -பக்ஷி வேஷத்தாலே வந்து எதிரிட்டான் ஆயிற்று பஹா ஸூ ரன் -அவனை அநாயாசேன பிளந்தான்
இமிலேறுகள் செற்றதுவும்
கண்டார்க்கு பயாவஹமான ககுத்துக்களை யுடைய ரிஷபங்களை நிரசித்ததுவும் –இமில் -ககுத்து –
உயர்கொள் சோலைக் குருந்தொசித்ததும்
ஓங்கி தழைத்து இருந்துள்ள குருந்தை முறித்ததுவும் -தர்ச நீயமான ஸ்தாவர வேஷத்தைக் கொண்டு வந்த மஹா ஸூரனை முடித்ததுவும்
உட்பட மற்றும்பல
கன்றாயும் விளாவாயும் வந்த அஸூரர் முதலாக -வேறும் நிரசித்தவை அநேகங்கள் -இந்த திர்யக் ஸ்தாவரங்களை நித்ய ஸூ ரிகள் கைங்கர்யத்துக்காக பரிக்ரஹிப்பார்கள் -இங்கு பிராதிகூல்யத்துக்கு உறுப்பாக கொண்ட வடிவுகள் இ றே -இதுக்கு பாப பிராசர்யம் அடி -அதுக்கு இச்சை அடி –
அகல்கொள்வைய மளந்த மாயன்
பரப்பை யுடைத்தானா பூமி அடங்கலும் தன் திருவடிகளின் கீழே த்தை கொண்ட ஆச்சர்யத்தை யுடையவன் -வரையாதே தீண்டும் ஸ்வ பாவ சாம்யத்தாலே சொல்லுகிறார்
என்னப்பன்தன் மாயங்களே
இவ்வபதானம் தமக்கு உதவ பலித்தது என்று இருக்கிறார் -ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களையே
பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கென்ன மனப்பரிப்பே.–
இரவோடு பகலோடு வாசி அற அனுபவித்து ப்ரீதியாலே அடைவு கெடப் பேசப் பெற்றேன் -எனக்கு என்ன மநோ துக்கம் உண்டு -பரிவு என்கிறதை சந்தஸ் ஸூ க்குச் சேர பரிப்பு என்கிறது-

—————————————————————-

பிரதிகூலர் அனுகூலரை நலியுமது பொறுக்க மாட்டாமை திருவாவதரித்து அவர்களை அழியச்  செய்யும் சேஷ்டிதங்களை நினைக்கும் நெஞ்சுடைய எனக்கு பூமியில் எதிர் இல்லை என்கிறார் –

மனப்பரிப்போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான்பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான்தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்
புனத்துழாய்முடி மாலை மார்பன்என்னப்பன்தன் மாயங்களே
நினைக்கும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே.–6-4-7-

மனப்பரிப்போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான்பிறந்து
நமக்கு அநந்யார்ஹ சேஷமாய் இருக்கிற இவ்வஸ்து தேக சம்பந்தத்தால் பஹு முகமாக நோவு படுவதே என்னும் மநோ துக்கத்தோடு யாயிற்று திரு வவதரித்தது
ப்ரஹ்மாதிகளும் கூட அருவருக்கும் மனுஷ்ய ஜாதியிலே -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகனான தான் -அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தோடே கர்ப்ப வாசம் பண்ணிக்க கொண்டு அவதரித்து -மானுஷே லோகே ஐஜ்ஜே-தன் ஜென்மத்தை அனுசந்திக்க சம்சாரிகளோட ஜென்ம சம்பந்தம் போம்படிதான தான் பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு
சதுர்புஜனாவது -த்விபுஜனாவாது -கோபாலனாவது -வைஸ்வ ரூபத்தை கொள்ளுகை-இவை தான் ஆஸ்ரித அர்த்தம் ஆகையால் தனக்கு அபிமதமாய் இருக்கும் -வேண்டுரு -எரிச்சயம் -இச்சையால் என்றுமாம்
தான்தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்
ஆஸ்ரித வத்சனான தான் ஆஸ்ரித விரோதிகளை போக்கி -அத்தாலே தன் சினம் தீர்ந்தானாய் இருக்கும் -பிரஜையை நலிந்தவர்களை தாய் தனக்கு சத்ருசு என்று நிலைக்குமா போலே
புனத்துழாய்முடி மாலை மார்பன்
ஆஸ்ரித விரோதிகளை போக்கப் பெற்றதால் ஒப்பித்து இருக்கிற படி
என்னப்பன்தன் மாயங்களே
அவனுடைய ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களையே
நினைக்கும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே.
இடைவிடாமல் அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சு உடையேன் –காரணம் பந்த மோஷாயா -என்கிற பொதுமை தவிர்ந்து அசாதாரணமான நெஞ்சை பெற்றேன் –
பஞ்சஸாத் கோடி விஸ்தீரணையான பூமியில் எனக்கு எதிர் யார்-

—————————————————————–

பாண விஷய பிரமுகரான கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களையே அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சை யுடைய எனக்கு இனி கலக்கம் உண்டோ என்கிறார்-

நீணிலத்தொடு வான்வியப்ப நிறை பெரும் போர்கள்செய்து
வாண னாயிரம் தோள்துணித்ததும் உட்பட மற்றும்பல
மாணியாய்நிலம் கொண்ட மாயன் என்னப்பன்தன் மாயங்களே
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-

நீணிலத்தொடு வான்வியப்ப
பரப்பை யுடைத்தான பூமியில் உள்ளோரோடு -தேவர்களும் கூட விஸ்மயப்படும் படி -பராபிபவ சாமர்த்தியத்தை யுடைய தேவர்களோடு எளியரான மனுஷயரோடு வாசியற ஆச்சர்யப் படும் படி இருக்கை -ரஞ்ச நீ யஸ்ய விக்ரமை -என்று எதிரிகளும் கூட விஸ்மயப்படும் படி இருப்பது –
நிறை பெரும் போர்கள்செய்து
வலிதாய் பெரிதான யுத்தத்தை பண்ணி
வாண னாயிரம் தோள்துணித்ததும்
அபிராப்த விஷயத்தில் அஞ்சலி பண்ணினத்துக்கு பிராயச்சித்தம் பண்ணுவாராய்ப் போலே பாணனுடைய பாஹு வனத்தை சேதித்ததும் -உஷை பித்ருஹீனை யாகாமைக்காக இ றே கொல்லாது ஒழிந்தது
உட்பட மற்றும்பல
பாணனை ரக்ஷிக்கிறேன் -என்று ஏறட்டுக் கொண்டு பசலும் குட்டியும் தானுமாக முதுகிட்டுப் போன படியும் -கிருஷ்ண கிருஷ்ண மஹா பாஹோ ஜானோ த்வாம் புருஷோத்தமம்-என்று முதுகிலே அம்பு தைத்த பின்பு சர்வேஸ்வரனாக அறிந்த படியும் -வேறும் அநேகம் –
மாணியாய்நிலம் கொண்ட –
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் அர்த்தியாய் தன்னை அழிய மாறி ரஷித்தவனை –
மாயன்
தன் உடைமையை பிறரது ஆக்கி இரந்து சிறிய காலைக் காட்டி பெரிய காலாலே அளந்து கொண்டும் -தன் அழகாலும் சீலத்தாலும் சுக்கிராதிகள் வார்த்தை செவிப்படாத படி மஹா பலியை எழுதிக் கொண்டும் -இப்படி ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை யுடையவன் –
என்னப்பன்தன் மாயங்களே
அவர்கள் தலையிலே திருவடிகளை வைத்த இது தம் பேறாக நினைத்து இருக்கிற படி -இப்படி தனித் தனியே அனுபவித்து முடிக்க ஒண்ணாத ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சை யுடையேன் –
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–
அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சு -நெஞ்சு என்னும் உட் கண் -என்ன கடவது இ றே
அங்கனம் அன்றியே -முடியானே யில் கரணங்களை யுடையாராகையாலே மனஸ்ஸூ சஷூர் இந்திரிய விருத்தியும் லபிக்க வற்றான படி சொல்லுகிறது -என்று பிள்ளான் பணிக்கும் –
இதர தேவதைகளை ரக்ஷகர் என்கிற கலக்கமும் -ஈஸ்வரனுடைய ரக்ஷணத்தில் அதி சங்கை பண்ணும் கலக்கமும் -தனக்குத் தானே கடவன் என்கிற கலக்கமும் இல்லை –

————————————————————-

வைதிக புத்ராநயனம் தொடக்கமான அபதானங்களை யுடைய சர்வேஸ்வரனை மலக்கும் நா வீறுடைய என்னோடு ஒப்பார் உண்டோ என்கிறார் –

கலக்க  ஏழ்கடல் ஏழ்மலை உலகேழும் கழியக் கடாய்
உலக்கத் தேர்கொடு சென்ற மாயமும் உட்பட மற்றும்பல
வலக்கை ஆழி இடக்கைச் சங்கம் இவை யுடை மால்வண்ணனை
மலக்கு நாவுடையேற்கு மாறுளதோ இம்மண்ணின் மிசையே?–6-4-9-

கலக்க ஏழ்கடல் ஏழ்மலை உலகேழும் கழியக் கடாய்
ஏழு கடலையும் ஏழு மலையையும் ஏழு லோகங்களையும் கழிய தரையிலே நடத்தினால் போலே நடத்தி -நீருக்கும் மலைக்கும் ஆகாசத்துக்கும் வாசி தெரியாத படி நடத்தி -கலங்க என்றாய் -எங்கும் ஓக்க அதிர நடத்தி என்றுமாம்
உலக்கத் தேர்கொடு சென்ற மாயமும்
தமஸ்ஸூ க்கு அவ்வருகே செல்ல முடியாத தேரைக் கொண்டு சென்ற ஆச்சர்யமும் —உலக்க – முடிய / கார்ய ரூபமான தேரைக் காரண த்திலே கார்ய ஆகாரம் குலையாமல் நடத்தின ஆச்சர்யம்
உட்பட மற்றும்பல
வைதிக புத்திரர்களை இத்தேசத்தில் நின்றும் கொடு போருகையும்-போன செவ்வியில் கொடு வந்து சேர்க்கையும் -பிரதாசாவனத்துக்கு மாத்யந்தினசவத்துக்கு முன்னே இது அடங்கச் செய்கையும் –
வலக்கை ஆழி இடக்கைச் சங்கம் இவை யுடை மால்வண்ணனை
தாமஸ பரமோ தாதா சங்க சக்ர கதா தரா-என்று சர்வாதிக வஸ்துவுக்கு லக்ஷணம் ஆயிற்று திவ்யாயுதங்கள் -வலக்கையில் திரு வாழி யையும் -இடக்கையில் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யமும் -இவற்றை யுடையனுமாய் -கறுத்த நிறத்தை யுடையவனை
மால் வண்ணனை என்ன அமைந்து இருக்க திவ்யாயுதங்களை சொல்லுவான் என் என்று கஞ்சனூர் வண் துவரைப் பெருமாள் பட்டரை கேட்க -அவிக்ருத வஸ்துவுக்கு லக்ஷணம் இ றே திவ்யாயுதங்கள் என்றார்
மலக்கு நாவுடையேற்கு மாறுளதோ இம்மண்ணின் மிசையே?
அவாக்ய அ நாதரா என்கிற சர்வாதிக வஸ்துவை விக்ருதமாக்கும் நா வீறுடைய எனக்கு
சோழேந்திர சிம்ஹனை உளுக்காகப் பண்ண வல்ல நாவைப் படைத்த எனக்கு -பூமியில் எதிர் உண்டோ
ஈஸ்வரன் உளுக்கு ஆகும் படி கவி சொல்ல வல்லார் தம்மை ஒழிய சிலைவர் இல்லாமையால் வேறு என்னோடு ஒப்பார் இல்லை என்கிறார்-

—————————————————————–

சம்சாரத்தின் உள்ளே வந்து திருவவதாரம் பண்ணி யருளி நிரபாயமான திரு நாட்டிலே போய்ப் புக்க படியை அனுபவிக்கப் பெற்ற வேறு சிலர் நிர்வாஹர் வேண்டும்படி குறையுடையேன் அல்லேன்-என்கிறார் –

மண்மிசைப்  பெரும்பாரம் நீங்க ஓர்பாரத மாபெரும்போர்
பண்ணிமாயங்கள் செய்துசேனையைப் பாழ்படநூற் றிட்டுப்போய்
விண்மிசைத் தன தாமமே புக மேவிய சோதிதன்தாள்
நண்ணி நான்வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே-6-4-10-

மண்மிசைப் பெரும்பாரம் நீங்க
த்ரிபாத் விபூதியில் -யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஸ் சந்தி தேவா -என்கிறபடியே கனத்தார் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் பாரம் இல்லை இ றே -அஹங்கார ஸ்பர்சம் உடையார் இல்லாமையால் -ஆகையால் இ றே மண் மிசைப் பெரும் பாரம் என்று விசேஷிக்கிறது –
ஓர்பாரத மாபெரும்போர்-
பெரும் பாரம் -விஸ்வம்பரை பொறுக்க ஒண்ணாது இருக்கை -ஓர் பாரதம் -மஹா பாரதம் –அதாகிறது பெரும் போரை விளைத்து
பண்ணிமாயங்கள் செய்து
பகலை இரவாக்கியும் -ஆயுதம் எடேன் என்று ஆயுதம் எடுத்தும்
சேனையைப் பாழ்பட
உபய சேனையிலும் உள்ள பூபாரம் அடங்க வேறும் தறையாம் படி
நூற் றிட்டு
மந்திரித்து -யஸ்ய மந்த்ரீச கோப்தாச-என்ன கடவது இ றே -ஆயுதம் எடுக்க ஓட்டோம் என்கையாலே சூழ் பாலே அழித்தான்
போய் -விண்மிசைத் –
பொய்யாசனம் எடுவார் -பரிபாவிப்பாரான தேசத்தை விட்டுப் போய் -பரிவரேயான பரம பதத்தில்
தன தாமமே புக மேவிய சோதி
கதஸ் ஸ்வம் ஸ்தானம் உத்தமம் –என்கிறபடியே தனக்கு அசாதாரணமான ஸ்தானத்தில் போய்ப் புக்கான்
தன்தாள்-நண்ணி நான்வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே-
அவன் திருவடிகளைக் கிட்டி நான் அனுபவிக்கப் பெற்றேன் -எனக்கு வேறு நியந்தாக்கள் உண்டோ -புருஷார்த்த காஷடையாக ததீயரை நினைக்கை யாலே-அவர்களை பிறர் என்கிறிலர்-

————————————————————–

நிகமத்தில் கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை பேசின இப்பத்தும் கற்றார் ஆழ்வார் தம்மைப் போலே கிருஷ்ணனுக்கே பக்தராவார் என்கிறார் –

நாயகன்  முழுவேழுலகுக்குமாய் முழுவேழுலகுந் தன்
வாயகம்புக வைத்துமிழ்ந்து அவையாய் அவை அல்லனுமாம்
கேசவன் அடியிணை மிசைக் குருகூர்ச்சடகோபன் சொன்ன
தூய ஆயிரத் திப்பத்தால் பத்தராவர் துவளின்றியே.–6-4-11-

நாயகன் முழுவேழுலகுக்குமாய் முழுவேழுலகுந் தன்-வாயகம்புக வைத்துமிழ்ந்து அவையாய் அவை அல்லனுமாம்-
சகல சேதன அசேதனங்களும் நியாந்தாவாய் -பிரளய ஆபத்தில் வயிற்றிலே வைத்து ரக்ஷித்து-உள்ளிருந்து நெருக்கு படாமே வெளிநாடு காண புறப்பட விட்டு சர்வ அவஸ்தையிலும் அவற்றை பிரகாரமாக உடையனாய்
அவற்றின் பக்கல் நிற்கச் செய்தேயும் அசித் கதமான பரிணாமமும் சேதன கதமான துக்கித் வாதிகளும் தன் பக்கல் தட்டாத படி நிற்கும்
இது இ றே கீழில் திரு வாய் மொழியில் சொல்லிற்று -அத்தை அநு பாஷிக்கிறது
கேசவன் அடியிணை மிசைக்-
கேசி ஹந்தா என்கையாலே இது திரு வாய் மொழியில் கிருஷ்ண விருத்தாந்தத்தை இ றே சொல்லிற்று –
ஆக இரண்டு திருவாய் மொழி களையும் அனுபாஷிக்கிறது -என்னுதல் ‘
கிருஷ்ண ஏவ ஹி லோகா நாம் உத்பத்தி என்கிறபடியே கிருஷ்ண விஷயமே சொல்லுகிறது என்னுதல் –
குருகூர்ச்சடகோபன் சொன்ன-தூய ஆயிரத் திப்பத்தால் பத்தராவர் துவளின்றியே.–
ஆப்தரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த ஆயிரத்திலும்-
தூய்மை யாவது -ஸ்ரீ -கிருஷ்ண விருத்தாந்தத்தில் கலப்பு அற்று இருக்கை –
துவள் -குற்றம் –அதாவது பரத்வத்திலே நெஞ்சு செல்லுகை -அத்தை தவிர்ந்து ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்தில் பிரவணராக பெறுவார் -திருவடி ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் பிரவணராய் இருக்குமா போலே


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-4-

September 28, 2016

ஸ்ரீ ராம விருத்தாந்தத்திலே திருவடியைப் போலே ஸ்ரீ கிருஷ்ண விருத்தாந்தத்திலே சக்தரான ஆழ்வார் தாம் பிரணய கோபத்தால்
-மின்னிடை மடவாரிலே -எம்பெருமானோடு சம்ச்லேஷிப்பேன் அல்லேன் -என்று மிறங்கின நம்மை –
ஆவேன் என்னப் பண்ணி அருளின உபகாரகத்தை -நல்குரவிலே அனுசந்தித்து –
மாசறு சோதியில் -சேணுயர் வானத்து இருக்கும் என்கையாலே -தூரஸ்தான் என்று இன்னாதான ஆழ்வார்
-அணியவாய் எண்ணி முடிக்க ஒண்ணாதனவாய் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ண வ்ருத்தாந்தங்களை காட்டி அருளக் கண்டு
-தொல் அருள் நல் வினையால் சொல்லக் கூடுங்கோல் -என்று மநோ ராதித்த படியே இனிதாகப் பேசி அனுபவிக்கிறார்
பிறந்த வாற்றில்-பல ஹானியால் பேச மாட்டிற்று இலர்
குரவை ஆய்ச்சியரில் -எல்லா சேஷ்டிதங்களையும் தரித்துப் பேசுகிறார்-

——————————————————-

ப்ரீதி பூர்வகமாக இரவும் பகலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை அனுபவிக்கப் பெற்றேன் -இனி எனக்கு என்ன குறை உண்டு என்கிறார் –

குரவை  ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும் குன்றம்ஒன்று ஏந்தியதும்
உரவுநீர்ப் பொய்கை நாகங் காய்ந்ததும் உள்பட மற்றும்பல
அரவில் பள்ளிப் பிரான்தன் மாய வினைகளையே அலற்றி
இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலன் என்ன குறைவு எனக்கே.–6-4-1-

உரவுநீர்ப் பொய்கை-விஷ ஜலம் -வலிய நீர் என்றுமாம்
அரவில் பள்ளிப் பிரான்-திரு அவதாரம் பண்ணுகைக்காக திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளினவன் -நாகணை மிசை நம்பிரான் ப்ரத்யபிஜ்ஜை பண்ணுகிறது
மாய வினைகள்-ஆச்சர்யமான சேஷ்டிதங்கள்
இரவும் நன்பகலும்-எம்பெருமானைப் பெற்று அனுபவிக்கிற காலம் ஆகையால் நன்றான இரவும் பகலும் –

———————————————————–

தொல் அருள் நல் வினையால்  சொலக் கூடுங்கொல் -என்று பிரார்த்தித்த படியே பெறுகையாலே திரு நாட்டில் தான் தன்னோடு ஒப்பார் உண்டோ என்கிறார் –

கேயத் தீங்குழல் ஊதிற்றும் நிரை மேய்த்ததும் கெண்டை ஒண்கண்
வாசப் பூங்குழல் பின்னை தோள்கள் மணந்ததும் மற்றும் பல
மாயக் கோலப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து
நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே.–6-4-2-

கானத்தோடே இனிய குழலை  ஊதிற்றும்–பசு மேய்த்து வந்த இளைப்பு தீரும்படி அவனை தன்னுடைய முக்தமான அழகிய கண்களாலே அம்ருதத்தை வர்ஷித்தால் போலெ குளிர நோக்கி திருக் குழலிலே பரிமளம் அவன் திரு மேனி எல்லாம் வெள்ளம் இடும்படி தழுவின நப்பின்னை பிராட்டி யுடைய தோள்களில் கலந்ததுவும் -நப்பின்னை பிராட்டியோட்டை சம்ச்லேஷத்தால் அத்யாச்சர்யமான அழகையும் உடையனாய் அனுக்ரஹ சீலனாய் இருக்கை –நேயத்தோடு கழிந்த போது -இனிமையோடு போன காலம் –

——————————————————————-

கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு எனக்கு காலம் எல்லாம் போகப் பெற்றேன் -இன்னது பெற்றிலேன் என்று நோவ வேண்டுவது இல்லை என்கிறார் –

நிகரில்  மல்லரைச் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும் நீள் நெடுங்கைச்
சிகர மாகளிறு அட்டதும் இவைபோல்வனவும் பிறவும்
புகர்கொள் சோதிப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும்
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் எனக் கென்னினி நோவதுவே–6-4-3-

தங்கள் மிடுக்குக்கு லோகத்தில் ஒப்பு இன்றிக்கே இருக்கிற மல்லரைச் செற்றது பசு மேய்த்தது போலே வருத்தம் இல்லா லீலா மாத்திரமே
புகர்கொள் சோதி-பிரதிகூல நிரசனத்தாலே ஒளி பெட்ரா தேஜஸ் ஸூ
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன்-அனுபவிக்கைக்கு ஈடாக காலம் நெடுக பெற்றேன் என்றுமாம் –

—————————————————————–

நோவ  ஆய்ச்சி உரலோ டார்க்க இரங்கிற்றும் வஞ்சப்பெண்ணைச்
சாவப் பாலுண்டதும் ஊர் சகட மிறச் சாடியதும்
தேவக் கோலப் பிரான்தன் செய்கை நினைந்து மனங்குழைந்து
மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே?–6-4-4-

யசோதை பிராட்டிக்கு அத்யந்தம் பவ்யனாய்-அவ்விருப்பிலே பிரதிகூலரை மாய்த்த கிருஷ்ணனை அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு இனி அவாப்தவ்யம் இல்லை என்கிறார் -தேவக் கோலப் பிரான்- ஊருகிற சகடத்தை தப்பாத படி நிரசித்து இருந்த அப்ராக்ருதமான அழகை உடையான் –

——————————————————————–

திருவவதாரம் பண்ணி அருளினை பின்பு -கம்சன் அறியாத படி வளர்ந்து கம்சனை மாய்த்த படி -இன்று இருந்து அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு மிடி இல்லை என்கிறார் -எதிர் உண்டோ என்றுமாம் –

வேண்டித்தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும் வீங்கிருள்வாய்ப்
பூண்டு அன்று அன்னை புலம்பப் போய் அங்கோர் ஆய்க்குலம்புக்கதும்
காண்ட லின்றி வளர்ந்து கஞ்சனைத் துஞ்ச வஞ்சம்செய்ததும்
ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன இகல்உளதே?–6-4-5-

வேண்டித்தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும்
தேவர்கள் இரக்க தானே அபி நிவிஷ்டனாய் வந்து பிறந்ததுவும் -இருளிலே வந்து பிறந்தான் என்றுமாம் -கம்ச பயத்தாலும் -விஸ்லேஷிக்கிறான் என்னும் வியசனத்தாலும் -கட்டிக் கொண்டு தாயார் கதற இருளிலே போனான் -என்னவுமாம் –
ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன்-சம காலத்திலே இருந்து பயப்படாதே இப்போது நிர்ப்பயனாய் இனிதாக அனுபவிக்கப் பெற்றேன் –

———————————————————————-

கிருஷ்ணனுடைய பிரதிகூல நிரசன பரம்பரையை அனுபவிக்கப் பெற்ற  எனக்கு இனி ஒரு மநோதுக்கம் இல்லை என்கிறார் –

இகல்கொள்  புள்ளைப் பிளந்ததும் இமிலேறுகள் செற்றதுவும்
உயர்கொள் சோலைக் குருந்தொசித்ததும் உட்பட மற்றும்பல
அகல்கொள்வைய மளந்த மாயன் என்னப்பன்தன் மாயங்களே
பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கென்ன மனப்பரிப்பே.–6-4-6-

இகல்கொள் புள்ளைப் பிளந்ததும்-எதிரிட்ட புள்ளைப் பிளந்ததும்-இமில் -என்று ககுத்தை சொல்கிறது
உயர்கொள் சோலைக் குருந்தொசித்ததும்-ஸ்ப்ருஹணீயமாம் படி உயர்ந்து தழைத்து நின்ற குருந்தின் வடிவைக் கொண்ட அஸூரனை முடித்ததும்-

—————————————————

ஆஸ்ரிதர் உடைய நோவு பொறுக்க மாட்டாமை-அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தோடே கூட தானே  வந்து பிறந்து அருளினவனுடைய சேஷ்டிதங்களை நினைக்கும் நெஞ்சுடைய எனக்கு ஆர் நிகர் நீள் நிலத்து என்கிறார்

மனப்பரிப்போடு  அழுக்கு மானிட சாதியில் தான்பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான்தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்
புனத்துழாய்முடி மாலை மார்பன்என்னப்பன்தன் மாயங்களே
நினைக்கும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே.–6-4-7-

தனக்கே அபிமதமான த்விஜ சதுர்புஜாதி ரூபங்களைக் கொண்டு -ஆஸ்ரிதருடைய விரோதிகளை போக்கினால் -அவர்களுக்கு ஒரு கார்யம் செய்தானாய்  அன்றிக்கே தன்னுடைய சீற்றத்தை முடித்தானாய் இருக்கும் –ஆஸ்ரிதருடைய விரோதிகளை போக்கி -திருமஞ்சனம் ஆடி அருளி ஒப்பித்த அழகிய திருத் துழாய் மாலையை திரு முடியிலும் திரு மார்பிலும் உடையவன் –

—————————————————————–

நீணிலத்தொடு வான்வியப்ப நிறை பெரும் போர்கள்செய்து
வாண னாயிரம் தோள்துணித்ததும் உட்பட மற்றும்பல
மாணியாய்நிலம் கொண்ட மாயன் என்னப்பன்தன் மாயங்களே
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-

பாண விஷய பிரமுகரான கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களையே அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சை யுடைய எனக்கு இனி கலக்கம் உண்டோ என்கிறார்
காணும் நெஞ்சுடையேன்-அநுஸந்திக்கும் நெஞ்சு உடையேன்-

—————————————————————-

சர்வேஸ்வரனை மலங்கப் பண்ணும் நா வீறுடைய எனக்கு பூமியில் எதிர் உண்டோ என்கிறார்-

கலக்க  ஏழ்கடல் ஏழ்மலை உலகேழும் கழியக் கடாய்
உலக்கத் தேர்கொடு சென்ற மாயமும் உட்பட மற்றும்பல
வலக்கை ஆழி இடக்கைச் சங்கம் இவை யுடை மால்வண்ணனை
மலக்கு நாவுடையேற்கு மாறுளதோ இம்மண்ணின் மிசையே?–6-4-9-

ஏழு கடலையும் ஏழு மலையையும் ஏழு லோகங்களையும் கழிய தரையிலே நடத்தினால் போலே ஓக்க நடத்தி –
இவை எல்லாம் கலங்க என்றுமாம்
ஆவது -அதிருகை / உலக்க -முடிய / மால்வண்ணனை-கறுத்த நிறத்தை யுடையவனை-

—————————————————————

சம்சாரத்தின் உள்ளே வந்து திருவவதாரம் பண்ணி யருளி நிரபாயமான திரு நாட்டிலே போய்ப் புக்க படியை அனுபவிக்கப் பெற்ற வேறு சிலர் நிர்வாஹர் வேண்டும்படி குறையுடையேன் அல்லேன்-என்கிறார் –

மண்மிசைப்  பெரும்பாரம் நீங்க ஓர்பாரத மாபெரும்போர்
பண்ணிமாயங்கள் செய்துசேனையைப் பாழ்படநூற் றிட்டுப்போய்
விண்மிசைத் தன தாமமே புக மேவிய சோதிதன்தாள்
நண்ணி நான்வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே-6-4-10-

மாயங்கள் செய்து-ஜயத்ரதன் வதத்தின் அன்று திரு வாழி யாலே ஆதித்யனை மறைக்கை தொடக்கமான மஹா ஆச்சர்யங்களை யுடையவனை
நூற் றிட்டு-மந்திரித்து-

——————————————————————

நிகமத்தில் கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களை பேசின இப்பத்தும் கற்றார் ஆழ்வார் தம்மைப் போலே கிருஷ்ணனுக்கே பக்தராவார் என்கிறார் –

நாயகன்  முழுவேழுலகுக்குமாய் முழுவேழுலகுந் தன்
வாயகம்புக வைத்துமிழ்ந்து அவையாய் அவை அல்லனுமாம்
கேசவன் அடியிணை மிசைக் குருகூர்ச்சடகோபன் சொன்ன
தூய ஆயிரத் திப்பத்தால் பத்தராவர் துவளின்றியே.–6-4-11-

நாயகன் முழுவேழுலகுக்குமாய் முழுவேழுலகுந் தன்-வாயகம்புக வைத்துமிழ்ந்து அவையாய் அவை அல்லனுமாம்-கேசவன்-என்றது கீழில் திரு வாய் மொழியையும் இது திரு வாய் மொழியையும் அநு பாஷிக்கிறது -என்றும் சொல்லுவார்
தூய ஆயிரத் திப்பத்தால்-ஆயிரம் திருவாய் மொழியிலும் கிருஷ்ண சேஷ்டிதங்களைப் பேசின இது திருவாய் மொழியால் –துவள் -குற்றம்


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-3-

September 27, 2016

கீழ் பிரணய ரோஷத்தாலே -அவனோடே சம்ச்லேஷிப்போம் அல்லோம் என்று இருந்த தம்மை -தன் ஆற்றாமையையும் அழகையும் காட்டி
சேர்த்துக் கொண்ட படியைக் கண்டு விஸ்மிதராக -நீர் இது ஓன்று கொண்டோ விஸ்மிதர் ஆகிறது -நாம் சேராத வற்றை எல்லாம்
சேர்த்து ஆள வல்லோம் காணும் -என்று தன் விருத்த விபூதி கத்வத்தைக் காட்டக் கண்டு -முன்பு பிரிவாலே வந்த
அவசாதத்துக்கு உதவிற்றிலன் -என்று வெறுத்தவர் -சர்வ கதனாய்-தத்கத தோஷ ரசம் ஸ்ப்ருஷ்டனாய் ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனான இவனே
நமக்கு ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும் மற்றும் உள்ள சர்வ வித பந்துவும் என்று அவன் பெருமையை அனுபவித்து ப்ரீதராய் கொண்டு பேசுகிறார்
-நித்ய சம்சாரியாய் போனவன்றும் மயர்வற மதி நலத்தை நிர்ஹேதுகமாக அருளி என்னை பொருந்த வீட்டுக் கொண்டான்
-வள வேழ் உலகில் அயோக்யதையை அனுசந்தித்து -அகலப் புக-தன் நீர்மையைக் காட்டி சேர்த்துக் கொண்டான்
-இப்போது பிரணய ரோஷத்தாலே அகன்று முடிய புக -தன்னுடைய சர்வ சக்தி யோகத்தாலே சேர விட்டுக் கொண்டான்
-அவை போல் அன்று இ றே பிரணய ரோஷம் -அகல ஒண்ணாதே அணுக ஒண்ணாதே இருப்பது ஓன்று இ றே -இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று
–அகன்று முடிந்து போவோம் என்பாரையும் உடையவன் முடிய விட்டுக் கொடான்-என்கிறது –
முதல் திருவாய் மொழியிலே பரத்வத்தை அனுசந்தித்து -பத்துடை அடியவரிலே ஸுலப்யத்தை அனுசந்தித்தார் –
இங்கு மின்னிடை மடவாரிலே ஸுலப்யத்தை அனுசந்தித்து இது திருவாய் மொழியிலே பரத்வத்தை அனுசந்திக்கிறார்-
இப்படி கண் அழிவு அற்ற மேன்மையும் நீர்மையும் உள்ளது இவனுக்கே என்று அனுசந்தித்து ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே பேசுகிறார் –

————————————————————-

விருத்த விபூதிகனான சர்வேஸ்வரனை திரு விண்ணகரிலே காணப் பெற்றேன் என்கிறார்-

நல்குரவும் செல்வும் நரகும் சுவர்க்கமுமாய்
வெல்பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமுமாய்ப்
பல்வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானைச்
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே.–6-3-1-

நல்குரவும் செல்வும் நரகும் சுவர்க்கமுமாய்-வெல்பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமுமாய்ப்
தாரித்ரியமும் -அதற்கு எதிர்த்தட்டான ஐஸ்வர்யமும் -துக்க அனுபவம் பண்ணும் நரகமும் -ஸூக அனுபவம் பண்ணும் சுவர்க்கமும் –
சமாதானத்தால் மீளுமது அன்றிக்கே வென்றே விட வேண்டும் பகையும் –அதற்கு எதிர்த்தட்டான உறவும்
முடித்தே விடக் கடவதான விஷமும் -முடியாத படி காத்து போக்யமுமாய் இருக்கும் அமுதமுமாய் –
அநிஷ்டமான தாரித்யாதிகளோடு இஷ்டமான ஐஸ்வர்யாதிகளோடு -வாசியற -ததீயத் ஆகாரத் வேண-இவருக்கு உத்தேசியமாய் இருக்கும் இ றே -இதில் தோஷ அம்சம் அஸஹ்யம் அன்றோ என்னில் -தன்னை தேஹ விசிஷ்டனாக அனுசந்தித்த போது த்யாஜ்யமாம் -சேஷத்வ விசிஷ்டனாக அனுசந்தித்த போது உபாதேயமாகக் கடவது -ராஜ புத்திரனுக்கு பிதாவினுடைய ஓலக்கத்தோடு சிறைக் கூட்டத்தோடு வாசியற பிதாவின் ஐஸ்வர்யம் என்று இருக்கும் இ றே
பல்வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானைச்
இப்படி விபூதி முகத்தாலே பல படியும் விஸ்ருத்தனானவன் -நாஸ்த்யந்தோ விஸ் தரஸ்ய மே என்று தன் விபூதிக்கு எல்லையில்லை என்று இ றே தானும் சொல்லுவது –
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே.
சர்வகதனானது தமக்காக என்று இருக்கிறார் –ஒருவனை பிடிக்க சுற்றி ஒரூரை வளைப்பாரை போலே -இப்படி சர்வகதனான பெருமையை உடையனாய் வைத்து -ப்ரணய ரோஷத்தாலே அகன்று -முடிய புக்க என்னை தாழ நின்று சேர்த்துக் கொண்ட உபகாரகனை என்றுமாம் –
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே.
நிரவதிக சம்பத்தை உடைய தேசம் -பிரிந்து தூது விட வேண்டாதே-ப்ரணய ரோஷத்தாலே -கிட்ட ஓட்டோம் -என்று வியசனப் படாதே -நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் இடம் என்கை -லஷ்மனோ லஷ்மி சம்பன்னவ் -என்கிறபடியே இடைவிடாதே பகவத் அனுபவ ஸ்ரீ -இ றே சம்பத்து ஆகிறது –
திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே.-ஓர் இடத்திலே காண ஆசைப்பட்டு ஓர் இடத்தே காண்கை அன்றிக்கே தூது விட்ட அர்ச்சாவதாரத்திலே கண்டு அனுபவிக்கப் பெற்றேன் –

—————————————————————-

ஸ்வ யத்னத்தால் ஒருவருக்கும் காண ஒண்ணாத பெருமையை யுடையனாய் வைத்து என்னை அடிமை கொள்ளுகிறவன் ஊரான திரு விண்ணகர் சர்வ வி லக்ஷணம் என்கிறார் –

கண்ட இன்பம் துன்பம் கலக்கங்களும் தேற்றமுமாய்த்
தண்டமும் தண்மையும் தழலும் நிழலுமாய்க்
கண்டு கோடற்கரிய பெருமான் என்னை ஆள்வானூர்
தெண்திரைப் புனல் சூழ் திருவிண்ணகர் நன்னகரே.–6-3-2-

கண்ட இன்பம் – பரிச்சின்ன ஸூ கம் -ப்ரத்யக்ஷ சித்தம் அன்றிக்கே -சாஸ்திர ஸித்தமாய்-அபரிச்சின்னமான ஸூ கத்திலே இ றே தமக்கு அந்வயம்
துன்பம் -அதற்கு எதிர்த்தட்டான துக்கம் –தண்டமும் தண்மையும் தழலும் நிழலுமாய்க்
கலக்கங்களும் தேற்றமுமாய்த்-அஞ்ஞானங்கள் / ஞானம் /கோபம் /பிரசாதம் /உஷ்ணத்தை பண்ணும் அக்னியும் /சீதா ஸ்வ பாவமான நிழலும்
கண்டு கோடற்கரிய பெருமான் என்னை ஆள்வானூர்
ஸ்வ யத்னத்தாலே காண ஆசைப்பட்டார்க்கு அரியனாய் இருக்கிறவன் கிடீர்-தான் மேல் விழுந்து என்னைக் காண ஆசைப்படுகிறான் –கண்டு கொள்வதற்கு அரிய சர்வேஸ்வரனாய் என்னை அடிமை கொண்டவனூர்
தெண்திரைப் புனல் சூழ் திருவிண்ணகர் நன்னகரே.–தெளிந்த திரையை யுடைத்தான ஜலத்தாலே சூழப்பட்ட திரு விண்ணகர் -பரமபதம் உத்தேச்யம் ஆனவாறே -விரஜாய் உத்தேச்யம் ஆமா போலே -அவ்வூர் உத்தேச்யம் ஆனவாறே அங்கு உள்ள ஜல ஸம்ருத்தியும் உத்தேச்யமாய் இருக்கிறது இ றே இவர்க்கு –-நன்னகரே-கலங்கா பெருநகரம் இதற்கு சத்ருசம் அன்று -விடாய்த்த இடத்திலே விடாய் தீரலாம் படி இருக்கிற ஏற்றம் உண்டு இ றே இதுக்கு –

————————————————————

திரு விண்ணகர் அப்பனுடைய கல்யாண குணங்களை ஒழிய வேறு ஒருவருக்கும் உத்தாரகம் இல்லை என்கிறார்  –

நகரமும் நாடுகளும் ஞானமும் மூடமுமாய்
நிகரில் சூழ்சுடராய் இருளாய் நிலனாய் விசும்பாய்ச்
சிகர மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
புகர்கொள் கீர்த்தி அல்லால்இல்லை யாவர்க்கும் புண்ணியமே.-6-3-3-

நகரமும் நாடுகளும் –
சிறுமை பெருமையால் வந்த விரோதம் ஆதல் -நாகரிகர் போக பிரதானராய் உத்க்ருஷ்டராய் இருப்பார்கள் -நாட்டில் உள்ளார் அபக்ருஷ்டராய் தேஹ தாரண மாத்திரமே பிரயோஜனமாய் இருக்கும்மா தாழ்வு உண்டு -அத்தால் வந்த விரோதம் ஆதல் –
ஞானமும் மூடமுமாய்-ஞாதாக்களும் அஞ்ஞருமாய்
நிகரில் சூழ்சுடராய் இருளாய்
ஒப்பு இன்றிக்கே சூழப் பட்ட பரப்பை யுடைத்தான தேஜசாய் -அதற்கு எதிர்தலையான தமஸாய்
நிலனாய் விசும்பாய்ச்-கடினமான பூமியாய் -அச்சமான ஆகாசமாய்
சிகர மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
சிகரங்களை சேர வைத்தால் போலே இருக்கிற மாடங்கள் சூழ்ந்த திரு விண்ணகரிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற உபகாரகன்
புகர்கொள் கீர்த்தி அல்லால்இல்லை யாவர்க்கும் புண்ணியமே.
ஸத்பாவமே இ றே பரம பதத்தில் உள்ளது –அந்தகாரத்தில் தீபம் போலே புகர் பெற்றது -இங்கே இ றே கீர்த்தி -மின்னிடை மடவாரிலே இறாய்த்த நமக்கே அன்றியே இதில் இழியாதார்க்கும் கீர்த்தி யல்லது உஜ்ஜீவன சாதனம் இல்லை –

—————————————————————-

இவ்விபூதி யடங்க அவன் கிருபையால் உண்டாயிற்று –இது பொய்யல்லாமை பார்த்துக் கொள்ளுங்கோள் என்கிறார் –

புண்ணியம் பாவம் புணர்ச்சி பிரிவென்று இவையாய்
எண்ணமாய் மறப்பாய் உண்மையாய் இன்மையாய் அல்லனாய்
திண்ண மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
கண்ணன் இன்னருளே கண்டு கொண்மின்கள் கைதவமே.–6-3-4-

புண்ணியம் பாவம் புணர்ச்சி பிரிவென்று இவையாய்
ஸூ க துக்க ஹேதுவான புண்ய பாபங்களும் -தத் பல பூதமான அபிமத சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷன்களும்–
எண்ணமாய் மறப்பாய் உண்மையாய் இன்மையாய்
அநு கூல விஷயமான எண்ணமும் -பிரதி கூல விஷயமான விஸ்ம்ருதியும் -ஸத்பாவ அஸத் பாவங்களுமாய் –
அல்லனாய்-புண்ய பாவங்களை அனுபவியா நிற்க செய்தே தான் அகர்ம வஸ்யனாய்
திண்ண மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்-கண்ணன்
பிரளயத்திலும் அழியாத மாடங்கள் -அவ்வவதாரத்துக்கு பிற்பட்ட என்னைப் பெறுகைக்காக திரு விண்ணகரிலே வந்து நிற்கிற கிருஷ்ணனான உபகாரகன்
இன்னருளே கண்டு கொண்மின்கள் கைதவமே.
தன் பேறாகப் பண்ணும் கிருபையால் இது அடங்க உண்டாயிற்று –கைதவமே.–-இதில் அர்த்தவாதம் உண்டோ -இல்லை இ றே – -ஆராய்ந்து கொள்ளுங்கோள்-

—————————————————————-

சிறியார் பெரியார் என்னாதே சர்வர்க்கும் ரக்ஷகன் திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் என்கிறார் –

கைதவம் செம்மை கருமை வெளுமையுமாய்
மெய்பொய் இளமை முதுமை புதுமை பழமையுமாய்ச்
செய்த திண்மதிள் சூழ்திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான்
பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகே.–6-3-5-

கைதவம் செம்மை கருமை வெளுமையுமாய்
கிரித்திரிமம்–ஆர்ஜவம் –கறுப்பும் வெளுப்பும் –
மெய்பொய் இளமை முதுமை புதுமை பழமையுமாய்ச்
சத்யம் -அசத்தியம் -பால்ய-வர்த்தகம் -அத்யாதனமும் புராதனமும் –
செய்த திண்மதிள் சூழ்திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான்
புதிதாக செய்தாப் போலே -தொழிலை யுடைத்தாய் திண்ணிதான மதிள்-பெய்த காவு கண்டீர் -பெருந்தேவுடை மூவுலகே.-
ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவர அந்தமான ஜந்துக்கள் அவனாக்கின சோலை – மூவுலகே.-மேலும் கீழும் நடுவும் –பெய்த காவு-உண்டாக்கின சோலை -சர்வரையும் ஸ்தாவரமாக சொல்லுகையாலே -சர்வருடைய ரக்ஷணமும் பகவத் அதீனம் என்கை -மின்னிடை மடவாரிலே -பொருந்தோம் என்றதுவும் ஸ்வ அதீனம் அன்று என்கை –

————————————————————-

நான் அல்லேன் என்ன செய்தே  தன்னுடைய குண சேஷ்டிதங்களை காட்டி மறக்க ஒண்ணாத படி என்னோடே கலந்து அத்தாலே க்ருதார்த்தனாய் அத் உஜ்ஜவலனாய் இருக்கிறவன் திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் கண்டீர் என்கிறார் –

மூவுலகங்களுமாய் அல்லனாய் உகப்பாய் முனிவாய்
பூவிலவாழ் மகளாய்த் தவ்வையாய்ப் புகழாய்ப் பழியாய்த்
தேவர் மேவித் தொழும் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
பாவியேன் மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே.–6-3-6-

மூவுலகங்களுமாய் அல்லனாய்
க்ருதகம்-அக்ருதகம் – க்ருதாக்ருதகம் -இவற்றைச் சொல்லி அல்லனாய் என்கையாலே -இவ்வளவு அன்றிக்கே அசாதாரணமான நித்ய விபூதியை யுடையவனாய்
உகப்பாய் முனிவாய்-ராக த்வேஷங்களாய்
பூவிலவாழ் மகளாய்த் தவ்வையாய்ப் புகழாய்ப் பழியாய்த்
ஸ்ரீ யும் –அஸ்ரீயும் -தவ்வை – அஸ்ரீ -பிராட்டி கடாக்ஷத்தால் வந்த புகழாய்-அ ஸ்ரீ சம்பந்தத்தால் வந்த பழியாய்-
தேவர் மேவித் தொழும் திருவிண்ணகர்ச்
நித்ய சூரிகள் நித்ய விபூதி போலே பொருந்தி தொழும் -ப்ரஹ்மாதிகள் வரை நாற்றம் பொறுக்க மாட்டாத தேசத்திலே -திரு விண்ணகரின் நீர்மையை அனுபவிக்க நித்ய ஸூ ரிகள்படுகாடு கிடக்கிற படி
திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்-திரு விண்ணகரிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற உபகாரகன் -நித்ய ஸூ ரிகள் மேல் விழ இருக்கிறவன் தான் மேல் விழ -அல்லேன் என்று இருக்கிற படியை நினைத்து பாவியேன் என்கிறார்
பாவியேன் மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே.–-போகு நம்பீ என்று சொல்லிற்று என் நெஞ்சை விட மாட்டாதவனைக் கிடீர் -நித்ய ஸூ ரிகளோடு கலந்ததில் காட்டில் கிடீர் என்னைப் பெற்ற பின்பு பிறந்த புகர்-நின்று இலங்கு முடியினாய் -என்றது இ றே-

—————————————————————-

எத்தனையேனும் அளவுடையார்க்கும் வலிய புகல் அவன் அல்லது இல்லை என்கிறார் –

பரஞ்சுடர் உடம்பாய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பாய்
கரந்தும் தோன்றியும் நின்றும் கைதவங்கள் செய்தும் விண்ணோர்
சிரங்களால் வணங்கும் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
வரங்கொள் பாதமல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன்சரணே.–6-3-7-

பரஞ்சுடர் உடம்பாய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பாய்
நிரவதிக தேஜோ ரூபனாய் -அப்ராக்ருதமான திரு மேனியை யுடையனாய் -தேஜஸாம் ராசி மூர்ஜிதம்-ஜகத் சரீரனாய் –
கரந்தும் தோன்றியும் நின்றும் கைதவங்கள் செய்தும் விண்ணோர்
யமாத்மா நவேத-என்று அவனுக்கு அத்ருஷ்டனாய்க் கொண்டு அந்தராத்மாவாய் நின்றும் –
ஆவிர்ப்பூதம் மஹாத்மான -என்று ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்களை பண்ணியும் -அவ்வோ இடங்களிலே பதினோராயிரம் ஆண்டு -நூறாண்டு -நின்றும்
தன் படிகள் சிசுபாலாதிகளுக்கு தோற்றாத படி பண்ணியும் -ஆஸ்ரிதற்கு தோற்றும் படி பண்ணியும் –கைதவம் -வஞ்சனம்
சிரங்களால் வணங்கும் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
ப்ரஹ்மாதிகள் தலையால் வணங்கும் படி திரு விண்ணகரிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிற உபகாரகன் –
வரங்கொள் பாதமல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன்சரணே.–
வரையாதே எல்லார்க்கும் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படியான ஸ்ரேஷ்டமான திருவடிகள்
சிறியோர் பெரியோர் என்று அன்றிக்கே எல்லார்க்கும் தஞ்சமான புகல் வேறு இல்லை –அல்லாதவை ஓட்டை ஓடத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாய் கழுத்துக் கட்டியாய் இ றே இருப்பது –

————————————————————

எல்லார்க்கும் புகல் என்ற மாத்திரம் அன்றிக்கே எனக்கு விசேஷித்து புகல் என்கிறார் –எனக்கு புகலான மாத்திரம் அன்றியிலே-மற்றும் எல்லாம் திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் -என்கிறார் –

வன்சரண் சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெங்கூற்றமுமாய்த்
தன்சரண் நிழற்கீழ்உலகம் வைத்தும் வையாதும்
தென்சரண் திசைக்குத் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
என்சரண் என்கண்ணன் என்னை ஆளுடை என்னப்பனே.–6-3-8-

வன்சரண் சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெங்கூற்றமுமாய்த்
தேவ ஜாதிக்கு தன்னை அழிய மாறி ரக்ஷிக்கும் புகலாய்-தத் பிரதி கூலர்க்கு -வெங்கூற்றம் –அந்தகன் தண்ணீர் என்னும் படியான கூற்றமாய்-
தன்சரண் நிழற்கீழ்உலகம் வைத்தும் வையாதும்
தன் பாதச் சாயையிலே அநந்ய பிரயோஜனரை வைத்தும் -அல்லாதாரை பஹிஷ்கரித்தும் –
தென்சரண் திசைக்குத் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
தக்ஷிணா திக் க்ருதா யேன சரண்யா புண்ய கர்மணா -என்கிறபடியே தெற்குத் திக்குக்கு சரணமான
என்சரண் என்கண்ணன் என்னை ஆளுடை என்னப்பனே.–
எனக்கு புகலானவன்–எனக்கு பவ்யனானவன்-என்னை அடிமை கொண்டு போகிறவன் -எனக்கு உபகாரகன் –

————————————————————-

என்னுடைய சிரமம் எல்லாம் தீரும் படி தன்னுடைய பாதச் சாயையை எனக்கு -நான் அல்லேன் -என்ன -வலியது தந்தான் என்கிறார்

என்னப்பன் எனக்காய் இகுளாய் என்னைப் பெற்றவளாய்ப்
பொன்னப்பன் மணியப்பன் முத்தப்பன் என்னப்பனுமாய்
மின்னப் பொன்மதிள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த அப்பன்
தன்னொப்பார் இல்லப்பன் தந்தனன் தன தாள்நிழலே.–6-3-9-

என்னப்பன் எனக்காய்
பூதா நாம் யோ அவ்யய பிதா என்கிற போது வன்றிக்கே -எனக்கே யான பிதாவாய் –
இகுளாய் -தோழியாய் -இது தமிழர் நிர்வாகம் -நம்முடையவர்கள் செவிலித் தாய் -என்று நிர்வஹிப்பர்கள்-தாய்க்கு தோழியாய் இருக்கும் இ றே செவிலித் தாய் -அத்தைச் சொல்கிறது –
என்னைப் பெற்றவளாய்ப்-உடம்பு நொந்து பெற்றவளாய்
பொன்னப்பன் மணியப்பன் முத்தப்பன் என்னப்பனுமாய்-
பொன்னும் மணியும் முத்தும் போலே எனக்கு உபகாரகன் –
மின்னப் பொன்மதிள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த அப்பன்
மின்னா நின்றுள்ள பொன் மதிள் சூழ்ந்த திரு விண்ணகரிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகை யாகிற உபகாரத்தை பண்ணினவன் –
தன்னொப்பார் இல்லப்பன் –
உபகாரகரில் தன்னோடு ஒப்பார் இல்லாத உபகாரகன் -ப்ரணய ரோஷத்தால் நான் அகலப் புக தான் தாழ நின்று பொருந்த விட்டுக் கொண்டவன் –
தந்தனன் தன தாள்நிழலே.-
தன் தாள் நிழல் தந்தான் -தன் பாதாச்சாயைத் தந்தான் -அழித்தாய் உன் திருவடியால் -என்கிறபடியே என் மநோ ரத்தத்தை திருவடிகளாலே அழித்து தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்டான் –

——————————————————————-

அவனுடைய திருவடிகள் அல்லது மற்றொரு ரக்ஷகம் இல்லை என்னும் இடத்தை புத்தி பண்ணுங்கோள் என்கிறார் –

நிழல்வெய்யில் சிறுமை பெருமை குறுமை நெடுமையுமாய்ச்
சுழல்வன நிற்பன மற்றுமாய் அவை அல்லனுமாய்
மழலை வாய்வண்டு வாழ் திரு விண்ணகர் மன்னு பிரான்
கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களை கண்இலம்; காண்மின்களே.–6-3-10-

நிழல்வெய்யில்-சீத ஹே துவான நிழலும் -உஷ்ண ஹேதுவான வெய்யிலும்
சிறுமை பெருமை -அணுத்வ மஹத்வங்கள்
குறுமை நெடுமையுமாய்ச்-மத்யம பரிமாண வஸ்துக்களில் உண்டான ஹரஸ்ய தீர்க்கங்கள்
சுழல்வன நிற்பன -ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள்
மற்றுமாய் -அ நுக்தமான சர்வமுமாய்
அவை அல்லனுமாய்-தத் கத தோஷைரஸம்ருஷ்டனாய் இருக்கை
மழலை வாய்வண்டு வாழ் திரு விண்ணகர்
மழலை பேச்சையுடைய வண்டுகள் தம்தாம் அபிமதங்கள் பெற்று வாழ்கிற ஊர்
மன்னு பிரான்-கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களை கண்இலம்; காண்மின்களே.–நித்ய வாசம் பண்ணுகிற உபகாரகன் திருவடிகள் அல்லது வேறு புகல் இல்லை -மாம் ஏக சரணம் வ்ரஜ -என்கிறவன் அன்றிக்கே -திருவடிகள் தானே தஞ்சம் என்கை
காண்மின்களே.-இத்தை எல்லோரும் புத்தி பண்ணுங்கோள் –

——————————————————————–

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி வல்லார் நித்ய ஸூரிகளுக்கு கௌரவ்யர் என்கிறார் –

காண்மின்கள் உலகீர்! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த
தாளிணையன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
ஆணை ஆயிரத்துத் திருவிண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்
கோணைஇன்றி விண்ணோர்க் கென்று மாவர் குரவர்களே.–6-3-11-

காண்மின்கள் உலகீர்! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த-தாளிணையன்தன்னைக்
நோக்கு வித்யை காட்டுவரைப் போலே இது ஓர் ஆச்சர்யம் பாருங்கோள் என்று லௌகிகர் எல்லாருடையவும் கண் எதிரே வளர்ந்த திருவடிகளை யுடையவனை -உங்கள் தலையிலே திருவடிகளை வைக்க வாருங்கோள் -என்றால் இசைவார் இல்லையே
குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன-
இந்த ஸுலப்யத்தை அநு சந்தித்தவர் சொன்ன வார்த்தை யாகையாலே ஆப்தம் என்கை
ஆணை ஆயிரத்துத் திருவிண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்
பீஷாஸ் மாத் வாதே பவதே -என்கிறபடியே ஆயிரத்திலும்-ஜெகன் நியமனத்தைச் சொன்ன திரு விண்ணகர் விஷயமான இப்பத்தை அப்யஸிக்க வல்லார்
கோணைஇன்றி விண்ணோர்க் கென்று மாவர் குரவர்களே.
மிறுக்கு இன்றிக்கே நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு என்றும் ஓக்க கௌரவ்யர் ஆவார்


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

 

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-3-

September 27, 2016

இப்படி பிரணய கோபம் தலையெடுத்து சர்வ பிரகாரத்தாலும் எம்பெருமானோடு சம்ச்லேஷிப்போம் அல்லோம் -என்று இருந்த தம்மை
தன் ஆற்றாமையையும் அழகையும் காட்டி சேர்த்துக் கொண்டு சம்ச்லேஷித்த படியைக் கண்டு -தன்னோடு சேர்வோம் அல்லோம்
என்பாரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வல்ல திரு விண்ணகர் அப்பனுடைய விருத்த கடநா சாமர்த்தியம் இருந்த படி என் -என்று விஸ்மிதராக
-இப் பிரசங்கத்தாலே -இன்னமும் பாரீர் -என்று -தன்னுடைய விபூதி கத்வத்தைக் காட்டி அருளக் கண்டு -பண்டு -தன்னைப் பிரிந்து
-மஹா அவசாதத்துக்கு உதவிற்றிலன் -என்று இன்னாதாரான ஆழ்வார் -இப்படி உபகாரகனாய் கொண்டு தானே தனக்கு ப்ராப்யமும் ப்ராபகமும்
-மற்றும் எல்லாமாயும் இருக்கிற படியையும் -அவனுடைய விருத்த விபூதி கத்வத்தையும்-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வத்தையும்
-மற்றும் உண்டான ஸுந்தரியாதிகளையும் ப்ரீதராய்க் கொண்டு பேசுகிறார் –

——————————————————————

முதல் பாட்டில் விருத்த விபூதிகனான சர்வேஸ்வரனை திரு விண்ணகரிலே காணப் பெற்றேன் என்கிறார் –

நல்குரவும்  செல்வும் நரகும் சுவர்க்கமுமாய்
வெல்பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமுமாய்ப்
பல்வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானைச்
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே.–6-3-1-

தாரித்ரியமும் -வெல்லப்படும் பகையும் உறவும் -விபூதி முகத்தாலே பல படியும் விஸ்த்ருதனான-சர்வேஸ்வரனாய் இருந்து வைத்து -நான் அல்லேன் என்று அகலப் புக தான் மேல் விழுந்து என்னை சேர்த்துக் கொண்டு அடிமை கொள்ளுகிறவனை –செல்வம் மல்கு -சம்பத் மிகுகை-

——————————————————————–

கண்ட இன்பம் துன்பம் கலக்கங்களும் தேற்றமுமாய்த்
தண்டமும் தண்மையும் தழலும் நிழலுமாய்க்
கண்டு கோடற்கரிய பெருமான் என்னை ஆள்வானூர்
தெண்திரைப் புனல் சூழ் திருவிண்ணகர் நன்னகரே.–6-3-2-

விருத்தமான விபூதி விஸ்தாரங்களை யுடையனாய் -ஸ்வ பாஹு பலத்தாலே ஒருவராலும் காண ஒண்ணாத படி அறப் பெரியனாய் இருந்து வைத்து என்னை அடிமை கொள்ளுகிறவனுடைய ஊரான திரு விண்ணகர் அவனுடைய திவ்ய நகரங்கள் எல்லா வற்றிலும் நல்ல நகரம் என்கிறார் -கண்ட இன்பம்-பரிச்சின்ன ஸூ கம் / தண்டமும் தண்மையும் -கொடுமையும் தண்ணளியும் /
தழலும் நிழலுமாய்க்-உஷ்ணிக்கும் நெருப்பும் குளிரும் நிழலும் –

————————————————————

நகரமும்  நாடுகளும் ஞானமும் மூடமுமாய்
நிகரில் சூழ்சுடராய் இருளாய் நிலனாய் விசும்பாய்ச்
சிகர மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
புகர்கொள் கீர்த்தி அல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் புண்ணியமே.-6-3-3-

திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரானுடைய கல்யாண குணங்களை ஒழிய ஒருவருக்கும் உத்தாரகம் இல்லை என்கிறார் -நகரமும் நாடுகளும்-சிறுமை பெருமையாலே விரோதம் சொல்லிற்று / நிலனாய் விசும்பாய்ச் -ரூபியான நிலனும் அரூபியான விசும்புமாய் / புகர்கொள் கீர்த்தி-என்றது திரு நாட்டில் காட்டில் திரு விண்ணகரிலே புகுந்த பின்பு அவனுடைய கல்யாண குணங்கள் நிறம் பெற்ற படி –


புண்ணியம்  பாவம் புணர்ச்சி பிரிவென்று இவையாய்
எண்ணமாய் மறப்பாய் உண்மையாய் இன்மையாய் அல்லனாய்
திண்ண மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
கண்ணன் இன்னருளே கண்டு கொண்மின்கள் கைதவமே.–6-3-4-

புண்ய பாப ரூபாதியால் எம்பெருமானுக்கு விசேஷணத் வேன தோற்றுகிற விபூதி எல்லாம் அவன் கிருபையால் உண்டாயிற்று -இது பொய்யல்லாமை ஆராய்ந்து பார்த்து கொள்ளுங்கோள் -என்கிறார் –
புணர்ச்சி பிரிவு -புண்ய பாப பல ரூபமான சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷன்கள்-/ அல்லனாய்-புண்ய பாபாதிகளுக்கு நியாமகனாய் அவற்றுக்கு வஸ்யன் அன்றிக்கே இருக்கும் என்கிறது –இன்னருள் என்கிறது -ஒரு காரணம் அறப் பண்ணும் கிருபை –

———————————————————————

கைதவம்  செம்மை கருமை வெளுமையுமாய்
மெய்பொய் இளமை முதுமை புதுமை பழமையுமாய்ச்
செய்த திண்மதிள் சூழ்திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான்
பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகே.–6-3-5-

சிறியார் பெரியார் என்னாதே-எல்லார்க்கும் ரக்ஷகன் திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான் என்கிறார் –
ப்ரஹ்மாதி பீபீலிகா அந்தமான சகல ஜந்துக்களும் அவனாக்கின சோலை -எல்லாரையும் ஓக்க ஸ்தாவரமாக பேசுகையாலே தந்தாமுடைய சகல நிர்வாஹத்வமும் பகவத் அதீனம் என்று கருத்து-

—————————————————————-

மூ வுலகங்களுமாய்  அல்லனாய் உகப்பாய் முனிவாய்
பூவிலவாழ் மகளாய்த் தவ்வையாய்ப் புகழாய்ப் பழியாய்த்
தேவர் மேவித் தொழும் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
பாவியேன் மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே.–6-3-6-

மூவுலகங்களுமாய் அல்லனாய் -அவ்வளவு அன்றிக்கே மற்றும் விலக்ஷணமான விபூதியை உடையனாய் –
பூவிலவாழ் மகளாய்த் தவ்வையாய்ப்-ஸ்ரீயும் அஸ்ரீயுமாய்
புகழாய்ப் பழியாய்த்-கீழ் சொன்ன இரண்டையும் உடையவர்களுக்கு வரும் இரண்டையும் சொல்லுகிறது
தேவர் மேவித் தொழும் திருவிண்ணகர்ச்-அயர்வறும் அமரர்களும் வந்து தொழும் படியான திரு விண்ணகர் -எம்பெருமான் மேல் விழ செய்தே-தாம் அல்லேன் என்று இருந்த இருப்பை நினைத்து பாவியேன் என்கிறார் –

————————————————————–

பரஞ்சுடர்  உடம்பாய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பாய்
கரந்தும் தோன்றியும் நின்றும் கைதவங்கள் செய்தும் விண்ணோர்
சிரங்களால் வணங்கும் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
வரங்கொள் பாதமல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன்சரணே.–6-3-7-

எத்தனையேனும் அளவுடையார்க்கும் வலிய புகல் அவன் அல்லது இல்லை என்கிறார் -அப்ராக்ருதமான திரு உடம்பை உடையவனாய் -ஜகத் சரீரனாய் -அதீந்திரனாயும் -கண் காண வந்து திருவவதாரம் பண்ணியும் -ஆஸ்ரிதற்காக அத் திரு உடம்போடு நெடு நாள் வர்த்தித்து அருளியும்-இப்படி ஸூ லபனாய் வைத்து தன்னை யுகாவாதார் திறத்து வஞ்சனங்கள் பண்ணியும் –

————————————————————

வன்சரண்  சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெங்கூற்றமுமாய்த்
தன்சரண் நிழற்கீழ்உலகம் வைத்தும் வையாதும்
தென்சரண் திசைக்குத் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்தபிரான்
என்சரண் என்கண்ணன் என்னை ஆளுடை என்னப்பனே.–6-3-8-

எனக்கு சரணமான மாத்திரமே அல்ல -மற்றும் எல்லாம் திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் என்கிறார் —
அநந்ய பிரயோஜனரை பரிக்ரஹித்தும் -அல்லாதாரை பஹிஷ்கரித்தும் –
தெற்கு திக்குக்கு சரணாக -எனக்கு ஸூ லபன்–என்னை அடிமை கொண்டு உபகரித்தவன் –

————————————————————

என்னுடைய சிரமம் எல்லாம் தீரும்படி-தன்னுடைய பாதச் சாயையை எனக்கு -நான் அல்லேன் -என்ன -வலியது தந்தான் என்கிறார்-

என்னப்பன்  எனக்காய் இகுளாய் என்னைப் பெற்றவளாய்ப்
பொன்னப்பன் மணியப்பன் முத்தப்பன் என்னப்பனுமாய்
மின்னப் பொன்மதிள் சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த அப்பன்
தன்னொப்பார் இல்லப்பன் தந்தனன் தன தாள்நிழலே.–6-3-9-

எனக்கு உறுதியான என் பிதாவாய் -தோழியாய் -பொன்னும் மணியும் முத்தும் போலே போக்யனாய் -எனக்கு அவ்வளவும் அன்றிக்கே மிகவும் உபகாரகனாய்
என் போல்வாருக்கு எளியனாம் படி திரு விண்ணகரிலே வருகை யாகிற உபகாரகத்தை பண்ணினவன் -உபகாரகனாம் இடத்திலே தனக்கு ஒப்பு இல்லாதவன் –

——————————————————–

அவனுடைய திருவடிகள் அல்லது மற்றொரு ரக்ஷகம் இல்லை என்னும் இடத்தை புத்தி பண்ணுங்கோள் என்கிறார் –

நிழல்வெய்யில் சிறுமை பெருமை குறுமை நெடுமையுமாய்ச்
சுழல்வன நிற்பன மற்றுமாய் அவை அல்லனுமாய்
மழலை வாய்வண்டு வாழ் திரு விண்ணகர் மன்னு பிரான்
கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களை கண்இலம்; காண்மின்களே.–6-3-10-

சிறுமை பெருமை– அணுத்வ மஹத்வங்கள் /
குறுமை நெடுமையுமாய்ச்– நடுவுள்ள ஹரஸ்வ தீர்க்கங்கள் / -சுழல்வன நிற்பன- ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள் /
அவை அல்லனுமாய்-இவற்றில் இவனுக்கு வியாப்தி கர்ம நிபந்தம் அல்லாமையாலே -தன் பக்கல் அவற்றின் தோஷம் தட்டாது ஒழிகை
மழலை வாய்வண்டு-இனிய மிடற்று ஓசை யுடைய வண்டு-

—————————————————————-

நிகமத்தில் இது திருவாய் மொழி வல்லார் அயர்வறும் அமரர்களுக்கு போக்யராவார் என்கிறார் –

காண்மின்கள்  உலகீர்! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த
தாளிணையன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
ஆணை ஆயிரத்துத் திருவிண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்
கோணைஇன்றி விண்ணோர்க் கென்று மாவர் குரவர்களே.–6-3-11-

காண்மின்கள் உலகீர்! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த-தாளிணையன்தன்னை-
லோகத்தில் உள்ள எல்லீரும் கண்டு க்ருதார்த்தர் ஆகுங்கோள் என்று அவர்கள் கண் எதிரே வளர்ந்த திருவடிகளை யுடையவனை
ஆணை ஆயிரத்துத் திருவிண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்-
ஆயிரம் திருவாய் மொழிகளிலும் அவனுடைய ஜெகன் நிர்வாகத்தை சொன்ன இது திரு வாய் மொழி வல்லார்
கோணைஇன்றி -மிறுக்கு இன்றி
குரவர்களே.-கௌரவ்யர்


கந்தாடை  அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-2-

September 26, 2016

மாசறு சோதி தொடங்கி -வைகல் பூங்கழிவாய் அகப்பட -வியஸன பரம்பரையாலே மிகவும் நோவு பட்டு
-ஓர் ஆச்வாஸம் பெறாதே இருக்கிற இப்பிராட்டி
நெடு நாள் விஸ்லேஷித்து நோவு படுகையாலும் -களித்து சரணம் புகிலும் பொறுக்க மாட்டாத தன் திருவடிகளில் பெரிய ஆர்த்தியோடே
நாலு பிரயோகம் சரணம் புகுகையாலும்-மிகவும் ஆற்றாமை யோடே திரு வண் வண்டூரில் தூது ப்ரேஷணம் பண்ணுகையாலும்
-அவன் வரவை ஸூ சிப்பிக்கிற நன்னிமித்தங்களாலும் –அவன் தான் நமக்கு அநபிமதமாய் இருக்கப் போனாப் போலே
தன் வரவு அநிஷ்டமாய் இருக்க வருவான் ஒருவன் ஆகையாலும் -நம்முடைய பாக்ய வைகல்யத்தாலும் அவன் வரவு தப்பாது என்று நிச்சயித்து –
-இனி அவன் வரிலும் அவனோட்டை சம்ச்லேஷம் விஸ்லேஷ அந்தமாய் அல்லாது இராது
-இனி சம்ச்லேஷித்து மீளவும் விஸ்லேஷித்து துக்கம் பரம்பரைகளை அனுபவிப்பதில் காட்டிலும் ஸம்லேஸ்ஷியாது ஒழியவே முடிதும்
–முடியவே இந்த விஸ்லேஷ துக்கம் அனுபவித்து ஒழி யலாம் என்று ப்ராணய ரோஷத்தாலே துணிந்து -நிச்சயித்து
தங்களுடைய லீலா உத்யானத்தில் அதி மநோ ஹரமாய் இருபத்தொரு மண்டபத்தில் எம்பெருமானுக்கு தங்கள் பக்கல் வந்து அணுக ஒட்டாத படி
அநாதரமாகிற கல் மதிலை இட்டுக் கொண்டு -தன்னுடைய கிளி தொடக்கமான லீலா உபகரணங்களை யும் அவனுக்கு எட்டாதபடி பண்ணிக் கொண்டு
தோழிமாரும் தானும் கழகமாக இருந்து -அவன் வந்தாலும் அவனைக் கடாக்ஷித்தல் -அவனோடு சம்ச்லேஷித்தல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் –
-அவனோடே விஸ்லேஷித்து பட்ட வியஸனம் தீர அவன் எதிரே முடிய வேணும் என்னும் மநோ ரதத்தோடும் அந்நிய பரைகளைப் போலே இருக்க
-வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் -என்று கூப்பிட்ட பிராட்டியுடைய த்வனியைக் கேட்டு-
திரௌபதியை துச்சாசனாதிகள் சபையில் நலியா நிற்க -அவள் கோவிந்த என்று கூப்பிட்ட ஆர்த்த த்வனியைக் கேட்டால் போலேயும்
-ஆனையின் ஆர்த்த நாதம் செவிப்பட்ட போது போலேயும்
-சர தல்பகத்ரான ஸ்ரீ பீஷ்மர் தசையை அனுசந்தித்த போது போலேயும் மிகவும் கலங்கிய எம்பெருமான் –
நம்மைப் பிரிந்தவள் இங்கனே நோவு பட நாம் உதவாபி பெறாது ஒழிவதே-நமக்கு பும்ஸத்வம் ஆவது என் -என்று
லஜ்ஜா பயங்களினால் விஹவலனாய் மிகவும் கின்னனாய்க் கொண்டு -இவளோடு சம்ச்லேஷித்து அல்லது தரிக்க மாட்டாதானாய்
இவள் இருந்த இடத்துக்கு அதூர விப்ரக்ருஷ்டமாக வந்து இவள் பிரணய கோபத்தினால் அணுக ஒண்ணாத படி இருக்கிற இருப்பைக் கண்டு
-சாபராதரான நாம் அநபிமத தசையில் கண் காண நேரே சென்று இசைவின்றிக்கே மேல் விழில்-ம்ருது பிரகிருதி யாகையாலே மாந்தும் –
ஆனபின்பு இவளுடைய ஹிருதய காலுஷ்யத்தைப் போக்கி சம்ச்லேஷித்து இவளையும் தரிப்பித்து நாமும் உளவோமாம் விரகு ஏதோ என்று நிரூபித்து
-ச ப்ராதுச் சரணவ் காடம் -என்னும்படியாலே அனுவர்த்தித்து திருத்திக் கொள்கிறோம் என்று ஒருபடி நிலை நின்று
-தன் திருமேனியோடு விகல்ப்பிக்கலாம் படி இருபத்தொரு சோலையினுள் இட்டு அவளுக்கும் தோழிமாருக்கும் தெரியாத படி
பிரத்யா சன்னமாகச் சென்று -அவர்களைக் காணப் பெறாதே விடாய்த்த தன் திருக் கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்டு அருளி
-இப்பிராட்டி யுடையவும் தோழிமாருடையவும் ஆலோகாலாபாதிகளை பெறாமையாலும் -இவளுடைய லீலா உபகரணமான கிளி பூவைகளுடைய
-சம்ஸ்பர்ச மதுரா லாப ச்ரவணங்களைப் பெற்று ஆத்ம தாரணம் பண்ணப் பெறாமையாலும் -இப்பிராட்டி தன்னில் காட்டிலும்
தன் பக்கலிலே பரிவுடைத்தாகையாலே தனக்கு இவளோட்டை சம்ச்லேஷத்துக்கு புருஷகாரமாக நினைத்த தோழிமார் உள்ளிட்ட பரிஜனமும்
-இவள் தன்னில் காட்டிலும் -வைமுக்கயம் பண்ணி இருகையாலும் -ஷணே அபி தே யத் விரஹோ அதி துஸ் ஸஹ -என்னும் கணக்காலே
-க்ஷண காலமும் எம்பெருமான் தனக்கு இவளை ஒழிய தரிப்பு அரிதாய் செல்லா நிற்க -இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும்
சோபயன் தாண்ட காரண்யம்-என்னும் படியே அவனுடைய ஸுந்தர்ய தரங்கங்களாலே – தங்கள் இருந்த உத்யானம் எல்லாம்
மயில் கழுத்து சாயல் ஆகையாலும் -ஆலங்கட்டி போலேயும் வர்ஷா தாரை போலேயும் அவனுடைய கடாக்ஷங்கள் தங்கள் மேலே
நிரந்தரமாக பட்டதனாலே புளகித காத்ரைகள் ஆகையாலும் -அவனை பிரத்யா சன்னன் என்று அறிந்து -ப்ரணய கோபம் அற மிக்கு
-அவன் பக்கல் பராங்முகிகளாய் இருக்க -அவனும் தன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களையும் தன்னுடைய ஆற்றாமையையும் ஆவிஷ்கரித்து
ஊடல் தீர்த்து இப்பிராட்டியோடே சம்ச்லேஷித்து பொருந்தினானாய் இருக்கிறது –

——————————————————————-

இவர்கள் மறைக்க மறந்து -அசேதனம் ஆகையாலே இறாய்க்க அறியாத பந்தையும் கழலையும் எடுத்துக் கொண்டு -க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா -என்கிறபடியே இவற்றிலே பண்ணுகிற அத்யாதரத்தைக் கண்டு -இவனுடன் வார்த்தை சொல்லாதே இருக்கிறது என் -என்று -இவை நீ நினைக்கிறவர்கள் உடையனவை அன்று காண் -எங்களுடையவை காண் –இவற்றைத் தந்து அவர்கள் உன்னை உபேக்ஷியாமே அவர்கள் இருந்த இடத்தே போ என்கிறாள்-

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான தஞ்சுவன்
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன் இனியது கொண்டு செய்வதென்?
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–6-2-1-

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு
பந்திலும் கழலிலும் பண்ணுகிற அபி நிவேசத்தைக் கண்டு -இது நம் பக்கல் ப்ரேமத்தால் வந்ததாக மாட்டாது -வேறே சிலரோடு கலந்து பிரிந்து பிரிவாற்றாமையாலே கலங்கி -நம்மை அவர்களாக பிரமித்து -பந்தையும் கழலையும் அவர்களனவாகக் கொண்டு ஆஸ்வாசிக்கிறாள் என்று பார்த்து -உன்னை இப்படி கலங்கப் பண்ண வல்ல அழகையும் ஆத்மகுணத்தையும் உடையவர்கள் முன்பே இது என்ன கார்யம் செய்கிறாய் என்கிறாள்
மின்னிடை-தேக குணத்துக்கு உப லக்ஷணம் –
மடவார்கள் -நாண்-மடம் -அச்சம் -பயிர்ப்பு முதலானவை ஆத்ம குணங்களுக்கு உப லக்ஷணம் -தன்னோடு கலக்கிற போது -இது ஓர் அழகே இது ஓர் ஆத்ம குணமே -என்று கொண்டாடும் படியைக் கண்டு -இவன் புக்க இடம் எங்கும் சொல்லும்படி இது இ றே-என்று கல்பித்துச் சொல்லுகிறாள் -மடவார் என்கிற பஹு வசனத்தாலே ஒருவருக்கு உற்றானாய் இராத பரப்பரப்பைச் சொல்லுகிறாள் -இது என் -அவர்கள் யார் என்ன –
நின்னருள் சூடுவார் முன்பு
உன்னுடைய பிரசாத்துக்கு பாத்ர பூதைகள்-எங்களை அவர்களாக பிரமித்து முன்னாடி தோற்றாதபடி பண்ணினவர்கள் -அவர்கள் சந்நிதியில் இது என்ன கார்யம் செய்கிறாய் -இவர்கள் விழுகை யாவது தவிர்ந்து வார்த்தை சொல்லுமவளானால் மற்றுள்ளது பார்த்துக் கொள்ளுகிறோம் என்று அத்தை இசைந்து -அவர்கள் இங்கு உண்டோ -என்றான் -அவர்களோடு கலந்த படியை அஸந்நிஹிதையான நான் அறிந்த படி கண்டாயே -அப்படியே யவர்களும் காண் -உன்னைப் போலே அந்நிய பரைகளோ அவர்கள் -செய்யாது ஒழி யில் அத்தனை அல்லது செய்தது மறைக்க ஒண்ணாது காண் -அங்கனே யாகில் வருவது என் என்ன –
நான தஞ்சுவன்
அஞ்ச வேண்டுகிறது என் என்ன -பசு கிணற்றில் விழுந்தால் ஐயோ என்பார் இல்லையோ -அவர்கள் கடாக்ஷம் தாரகமாக இருக்கிற உன் பக்கலிலே வைமுக்கியத்தைப் பண்ணுவார்கள் –
அத்தால் வருவது என் என்ன -நீ துடுப்புதி-அது நான் காண மாட்டேன் –அவர்கள் பக்கல் முகம் பாராதே நிற்கும் தடுமாற்றத்தை -அது -என்கிறாள் –என்னோடு உறவு இல்லை யாகில் அஞ்சுகிறது என் என்ன -பர அநர்த்தம் பொறுக்க மாட்டாது ஒழி கைக்கு உறவு வேணுமோ -உன்னைப் போலே பர அநர்த்தமே போது போக்காக இருக்கிறவர்களோ நாங்கள் என்ன -இப்படி அதி சங்கை பண்ணுகிறது என் உன்னை ஒழிய வேறு சிலர் உண்டோ எனக்கு என்ன அது பொய் இ றே என்ன -நான் ஆர் திறத்திலே மெய் செய்தாய் என்ன
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
ஏக தார வ்ரதனாய் உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை யூடறுத்துச் சென்று ஒருத்திக்காக இலங்கையை அழித்தது பொய்யோ -என்ன -அதுவும் -சினத்தினால் தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்ற மனத்துக்கு இனியானை என்று இளிம்பராய் இருப்பார் அகப்படுகைக்காக செய்தாய் அத்தனை –
மன்னுடை இலங்கை -ராவண பாலிதையான இலங்கை -ஆரேனுக்கும் ரஷிக்கலாம் அரணுடைய ஊர் -வெளி நிலத்திலும் ரக்ஷிக்க வல்ல ராவணன் –
அரண்காய்ந்த மாயவனே!-அவ் வரணை அழித்து மூலையடியே வழி போம் படி பண்ணினவன் –
மாயவனே -க்ரித்ரிம சேஷ்டிதங்களை பண்ணினவன் -அது சிலரை அகப்படுத்துகைக்கு செய்தது ஆகில் உன்னை அகப்படுத்துகைக்கு ஆனாலோ என்ன
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன்
உன்னுடைய க்ரித்ரிம லீலை என்னுமிடம் நான் அறிவேன்
இனியது கொண்டு செய்வதென்?
நான் அறிந்த பின்பு அத்தை முன்னிட்டு என் பக்கல் பிரயோஜனம் இல்லை –அபூர்வை கள் பக்கலிலே போ என்ன -கைப் பட்டத்தை செய்யலாவது இல்லை இ றே என்று பந்தையும் கழலையும் கொண்டு போகிறோம் என்று போகப் புக்கான்
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–
இவை யாரதாக நினைத்துக் கொண்டு போகிறாய் -நீ நினைக்கிறவர்களவை இல்லை காண் -என்னுடைய பந்தும் கழலும் கிடாய் -ஸ்வரூபத்தை பார்த்தாலும் மமகாராம் த்யாஜ்யம் –த்வயஷ ரஸ்து பவேன் ம்ருத்யு என்கிறபடியே ப்ரணய தாரையில் வந்தாலும் -உன்னது என்னது -என்கைக்கு மேல் இல்லை உறவு அறுதிக்கு -தானே பொகட்டு போம் என்று –என்னுடைய -என்கிறாள் -அவனும் யஸ்யை தே தஸ்ய தத்த நம் அன்றோ -ஸ்வரூப ஞானம் உடைய உன்னுடைய மமகார விஷயம் அடங்கலும் என்னதன்றோ என்று போகாத தொடங்கினான் –
தந்து போகு நம்பீ!–-உயிரை வைத்துப் போ என்பாரைப் போலே -அவன் மாட்டான் என்று அறிந்து மர்மஜ்ஜை யாகையாலே தந்து போ என்கிறாள் -இவர்கள் தொட்டு அளைந்து என்று இ றே அவன் ஆதரிக்கிறது -இவளும் அவன் தொட்டு அளைந்ததைக் கொண்டு தரித்து கிடைக்காக தந்து போ என்கிறாள் –
நான் தருவேனோ -இவை ஒழிய எனக்குச் செல்லுமோ என்றான் –
நம்பீ -முதலிகள் அன்றோ -உமக்கு புக்க இடம் எங்கும் பந்தும் கழலும் அன்றோ -ஷோடச ஸ்த்ரீ சஹஸ்ராணி என்கிற படியே அபிமத விஷயங்கள் ஓன்று இரண்டா -நடக்கலாகாதோ –
சப்தத்துக்கு பொருள் சொல்லுகை அன்றிக்கே யுக்தி பிரதியுக்தியாலே நினைவைச் சொல்லுகிற இது வி றே இத் திருவாய் மொழிக்கு கருத்து -திருப் பாவைக்கு எல்லே இளங்கிளியே பாட்டுப் போலே இத் திருவாய் மொழியும் பாவ பிரதானம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது –

—————————————————————

தந்து போகு நம்பீ என்றாள்-அவனும் போவோம் என்று கிட்ட வர நின்றான் -ப்ரணய தாரையில் வியவஹாரமும் பிரதிபத்தியும் வ்யுத்பத்தி வேளையில் போலே அன்று இ றே -இயல் அறியுமவன் ஆகையாலே -வார்த்தை சொல்லாம் என்று இருந்தவள் -வார்த்தை சொல்லக் கடவளாய் போ என்கிறாள் ஆகில் இனிச் செய்வது என் என்று வர நின்றான்

போகு  நம்பீ! உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
தோகை மா மயிலார்கள் நின்னருள் சூடுவார் செவி ஓசை வைத்தெழ
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது போயிருந்தே.–6-2-2-

போகு நம்பீ!
நீர் பரப்பராய் -முதலிகளாய் -இருப்புதீர்-உறவு உடையாரைப் போலேதீண்டாதே போம் -எத்தனைபேரைத் தீண்டினீர் என்பதை அறியோம் -எங்கள் மேல் புடவை படாமே போம்
முற்பட போகு நம்பீ என்றவாறே வர நின்றான் -பின்பு போகு நம்பீ என்றவாறே தொட்டான் –
உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
இவளுடைய அம்ருத உபமானமான நிஷேத வசனம் கேட்ட வாறே ஓர் நீர்ச்சாவியிலே ஒரு பாட்டம் மழை விழுந்தால் போலே அவயவங்கள் விக்ருதமாயிற்றன-ச மஹாத்மா ஸூ துர்லப-என்று கிட்ட உபேக்ஷிக்க கிடையாத சம்சாரத்தில் இவ்வளவு அவகாஹித்து -பிரளய ரோஷத்தால் போ என்பாரைப் பெற்றால் விக்ருதனாகச் சொல்ல வேணுமோ –
தாமரை புரை கண்ணிணையும் –விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமளம் இவற்றை உடைத்தாகை-செவ்வாய் முறுவலும்-ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு அதரத்தில் பழுப்பு எறித்து தோற்ற ஸ்மிதம் பண்ணி நின்ற நிலை
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
இவளுடைய நிஷேத வசனத்தாலே அவனுக்குப் பிறந்த விகாரம் இவர்களுக்கு ஈடுபடுகைக்கு உறுப்பாயிற்று –
அவனுக்கு ஓன்று இரண்டு அவயவம் ஆயிற்று விக்ருதமாயிற்று -இவர்களுக்கு சர்வ அவயவங்களும் சிதிலமாயிற்று -அணு அழிக்குமா போல் அன்று இ றே விபு அழிக்குமது-போகு நம்பீ -என்று உறவற்ற வார்த்தைக்கும் -அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;-என்ற என்கிற இதுக்கும் ஒரு சேர்த்தி இல்லையீ என்ன
– நோற்றோமே யாம்;–உன் அழகைக் கண்டு ஈடுபட்டு சம்ச்லேஷிக்கும் உறவு உடையோர் அல்லோம் நாங்கள் -இங்கனே அழிந்து போம் படி பாபத்தை பண்ணினார் சிலர் காண் -அத்ரோபவிஸ்ய சா தேன கா அபி புஷ்பை ரலன்க்ருத-என்னுமவர்கள் அல்லோம் -ஸ்வ க்ருதம் ஹ்யுப புஜ்யதே-என்று முடிந்து போருமவர்கள் என்று தங்கள் அழிந்த படி நேராக அவன் அறியாத படி முகத்தை வைத்து திரிய நின்றார்கள் -அது தான் அவன் பாக்ய பலம் ஆயிற்று -பெருக்காற்றை எதிர் செறிப்பாரை போலே -கண்ணும் கண்ண நீரும் பேணாத வடிவும் கண்டால் இவன் ஆற்ற மாட்டானே -கிமர்த்தம் தவ நேத்ராப்யம்-என்று காண்டற்கு ஆற்ற ஒண்ணாத இருப்பை இவன் தானே கண்டால் பாடு ஆற்ற வல்லனோ
தோகை மா மயிலார்கள்
இது ஒரு மயிர்முடி இருக்கும் படியே -என்றான் -நீ போலி கண்டு பிரமிக்கும் படி மயிர் முடி யுடையார் ஆர் –அங்கனம் சிலர் உண்டோ ஏன் –
நின்னருள் சூடுவார்
உன்னோடே சம்ச்லேஷித்து பிரிவில் இப்படி பிச்சேறும் படி பண்ணினவர்கள் -அவர்களை பிரிந்து நோவு படாதே அவர்களோடே சம்ச்லேஷி என்ன – அவர்களைக் கிட்டும் அளவும் இங்கனே இருக்கிறேன் என்று திகைத்து இருந்தான் -அவர்களோடே கிட்டும் விரகு என்-என்று இருக்கிறாய் யாகில் -அவர்களை கிட்டும் விரகு சொல்லுகிறேன் கேள் என்ன -அது
செவி ஓசை வைத்தெழ-குழலூது
எங்களுக்கே ஒரு நாள் வந்து ஊத உன் குழல் இன்னிசை போதராதே என்று -குழல் ஊதுகை என்ன -பெண்களோட்டை கலவி என்ன -பர்யாயம் -அது ஈடு அன்று என்ன -அதுக்கு உபாயம் சொல்லுகிறோம் –
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது
பசுக்களை கை கழிய விட்டு குழல் ஊது-கண்டாருக்கு பசு மறிக்க குழல் ஊதுகிறாய் -அதுக்கு ஸ்வாபதேசம் -பெண்களை அழைக்கை யாக குழலூது -செவியோசை வைத்து எழுகை பலமாய் குழலூதுகை உபாயமாய் இருந்தது -அதுதான் அபிமத விஷயத்தை பற்றவன்றோ செய்வது -இங்கே இருந்து ஊதுகிறேன் -என்று குழலை வாங்கி ஊதினான் –
போயிருந்தே குழலூது -ஒன்றைச் சொல்ல ஒன்றைச் செய்கிறது என் -உனக்கு அபிமதைகள் திரளுகைக்கு நீர் வாய்ப்பான நிலங்களில் போயிருந்து ஊதாய்-

——————————————————————-

குழலூது போயிருந்து -என்று என்னை சொல்லுகிறது என் -சிலரை அழைக்கைக்காகவோ குழலூதுவது -ப்ராஹ்மணர்க்கு சந்த்யா வந்தனம் போலே ஜாதி உசித விருத்தி அன்றோ -என்ன இவ் வசங்கத பாஷணங்களை இங்கே இருந்து சொல்லாதே போ -என்கிறாள் –

போயிருந்து  நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை, நம்பீ! நின்செய்ய
வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
வேயிருந் தடந்தோளினார் இத் திருவருள்பெறுவார் எவர்கொல்,
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–6-2-3-

போயிருந்து நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை,
உன் பொய்யில் பழகின எங்கள் பக்கல் உன் பொய் விலை செல்லாது -இங்கு நின்றும் போய்-உன் பொய் அறியாதவர்கள் கோஷ்ட்டியில் இருந்து சொல்லு –நினைவு ஒன்றும் செலவு ஒன்றுமான உன்னை அறியாதே பிரமிக்கைக்கு பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் பெண்கள் உண்டே
நம்பீ!
நமக்கு அங்கனம் சிலர் உண்டோ -நான் உன்னை ஒழிய அறிவேனோ -என்ன -உமக்கு அநேகர் அன்றோ பூர்ணர் அல்லீரோ என்ன -தன்னைக் குறித்து இவள் சொல்லுகிற அமிர்த உபமானமான வார்த்தையை கேட்டு விக்ருதன் ஆனான் –
நின்செய்ய-வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
பக்குவ பலம் போல் போக்யமாய் சிவந்த அதரத்தையும்-ப்ரேமத்தால் குதறிச் சிவந்த திருக் கண்களையும் கொண்டு என்னை யாராகப் பிரமித்து ஹ்ருஷ்டனாகிறாய் -உன் புள்ளுவம் அறியாதார்க்கு உறை என்ற பிரசங்கத்தில் நீ இப்படி இருப்பதே -சிலர் –
விபரீதம் இந்நாள்
நாங்கள் முன்பு ஒரு நாளும் இச் செவ்வி கண்டு அறியோமே-என்ன -அவை கிடக்க-இது ஒரு தோள் அழகு இருந்த படி என் என்ன –
வேயிருந் தடந்தோளினார்
பசுமைக்கும் செவ்வாய்க்கும்-மூங்கில் போலேயாய் நீண்டு சுற்றுடைத்தாய் உன்னை இப்படி பிரமிக்கும் படி பண்ணின தோள் அழகை யுடையார் ஆரோ என்ன -எனக்கு அப்படி இருப்பார் ஆர் என்ன –
இத் திருவருள்பெறுவார்
ஸ்வ தஸ் சர்வஞ்ஞனான உனக்கு அந்யதா ஞானம் பிறக்கும் படி பண்ணினவர்கள் -செய்யவாயிருங் கனி-என்கிற இடம் அவன் பக்கல் இவர்களுக்கு உண்டான பாவ பந்தம் சொல்லுகிறது -வேயிருந் தடந்தோளினார்-என்கிற இடம் அவனுக்கு இவர்கள் பக்கல் உண்டான பாவ பந்தம் சொல்லுகிறது
எவர்கொல்,
உனக்கு இப்படி ஸ் ப்ருஹணீய தமைகளாய் இருப்பவர்கள் ஆரோ -இவன் பக்கல் பிரணய ரோஷத்தால் சொல்லுகிறார்கள் -தன்னைப் போக்கி இவனோடு கலந்தவர்களை தனக்கு உத்தேச்யர் என்று இ றே இவர் இருப்பது
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–
கடலைக் கடைந்து பிராட்டியை லபித்த போதும் கண்டிலோமீ இச் செவ்வி -அகாதமாய் பரந்த கடல் உன் கையில் பட்ட பாட்டை தங்கள் கையில் படும்படி பண்ணினார் ஆர் என்னவுமாம் -மந்தரம் நாட்டி அன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத் தோளுடைய உன்னை மறுக்கப் பண்ணின தோள் அழகை யுடையார் ஆரோ என்னவுமாம் –

————————————————————–

அரை க்ஷணம் தாழ்த்தோம் என்னா-அசங்கத பாஷணங்களை சொல்லுகிறது என் -நான் பரதந்த்ரன் அல்லனோ -மாதா பிதாக்கள் போய் பசுக்களை மேய் என்று நியமித்தால் உங்கள் பக்கல் வரப்போமோ -இது ஒழிய வேறு ஒரு  விளம்ப ஹேது இல்லை என்ன -அக்கடிதங்களை கடிப்பிக்கை நீ  வல்லது ஓன்று அன்றோ -என்கிறாள் –

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு அன்று நீ கிடந்தாய்; உன்மாயங்கள்
மேலை வானவரும் அறியார்; இனி எம்பரமே?
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
காலி மேய்க்க வல்லாய்! எம்மை நீ கழறேலே.–6-2-4-

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு-
சிறு வடிவைக் கொண்டு சகல லோகங்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ஒரு பவனான ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தாய்
நீளிலை -ஆலம் பேரிலை என்னுமா போலே விபரீத லக்ஷணையாய்-சிற்றிலை -என்றபடி
அன்று நீ கிடந்தாய்-
வெறும் பிரளயம் ஒழிய -பரிவரும் இன்றிக்கே இருந்த அன்று –இப்படி அகடிதகடங்களைச் செய்ய வல்ல உனக்கு -பசு மேய்க்க போனேன் -என்ற இவ் வஸத்யத்தை கேட்டார்க்கு சத்யம் என்னும் படி சொல்லுகை விஸ்மயமோ -நான் அரை க்ஷணம் தாழ்ந்த கோபத்தால் அஸத்யன் என்றி கோள் -எல்லாரும் அறியாரோ என் அசத்தியம் என்ன –
உன்மாயங்கள்-மேலை வானவரும் அறியார்-
உன்னுடைய கிரித்ருமங்கள் ஆக்கனான ப்ரஹ்மாதிகள் அன்றிக்கே -நித்ய ஸூ ரிகளும் அறியார்கள் -சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன ஏந்திக் கொடு நிற்கச் செய்தே ஈட்டிய வெண்ணெய் தொடு உன்னைப் போருமவன் அல்லையோ -பழையாரை விடுகை உனக்கு பழையதாய் போருவது ஓன்று அன்றோ –
; இனி எம்பரமே?
இப்படி ஒருத்தருக்கும் நிலம் அல்லாத கிரித்ருமத்தை அபலைகளான நாங்கள் அறியவோ -பழம் கிணறு கண் வாங்குகிறது என் -அது கிடக்கிடாய் -நான் பசு மேய்க்கப் போனமை அஸத்யமோ -என்ன –
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
பெண்கள் திரள இருக்கிற மணல் குன்றினிலேயோ உன்னைப் பசு மேய்க்கச் சொல்லிற்று -என்கிறாள் –
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார்-ஓரு ஆளும் ஒரு நோக்கும் நேரான கண் அழகை உடையவர்கள் -அவர்கள் நோக்கிலே அகப்பட்டு உன் உன் கண்ணுக்கு இரையிட்டாய் அத்தனை அன்றோ –
விளையாடு சூழலைச் -கண்ணுக்கு இட ஒரு -துரும்பு இல்லாத இடத்திலேயோ பசு மேய்ப்பது –
சூழவே நின்று-அவர்கள் கண் வட்டத்தை விடாதே நின்றோ பசு மேய்க்கச் சொல்லிற்றோ-இப்பொய்களை எங்களை ஒழிய சொல்லாய் என்கிறாள் –
காலி மேய்க்க வல்லாய்!
மணல் குன்றிலே பசுக்களை வயிறு நிரப்ப வல்லவன் -என்று வட தள சயனம் போலே இருப்பது ஓன்று ஓன்று இ றே இதுவும் -வல்லாய் என்று சாமர்த்தியம் தோற்ற வார்த்தை சொன்னவாறே மிகைத்து வார்த்தை சொன்னான் –
எம்மை நீ கழறேலே.-என்கிறாள் –
ஆற்றாமைக்கு உதவாத தத்துக்கு மேலே மிகை வார்த்தை சொல்லாதே கொள்
எம்மை -உன்னைப் பிரிந்த ஆற்றாமையால் நோவு படுகிற எங்களை
நீ -பிரிவில் நோவு இன்றிக்கே எங்களை நோவு படுத்துகிற நீ –கழறேலே.-மிக வார்த்தை சொல்லாதே கொள் -ஆற்றாமைக்கு உதவினார்க்கு அன்றோ வாயுள்ளது-

———————————————————–

அசங்கதங்களை செய்தேனே என்றும் -பொய்யை மெய்யாக உபபாதித்தேனே என்றும் -என்னை கிரித்ருமன் ஆக்குவதே -என்ன

கழறேல்  நம்பி! உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ; திண்சக்கர
நிழறு தொல்படையாய்! உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
மழறு மொழியார்கள் நின்னருள் சூடுவார் மனம் வாடி நிற்க எம்
குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–6-2-5-

கழறேல் நம்பி!
முதலிகள் என்னா -அபிபவித்து வார்த்தை சொல்லாதே கொள்ளும் -நெஞ்சில் மறமுடையார் சொல்லுமது வார்த்தை என்று -உங்களை ஒழிய சாக்ஷி உண்டோ –என்ன –
உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ;
உன் கிரித்திரிமம் உபய விபூதியும் நன்கு அறியும் – தானும் அவனுமானால் உபய விபூதியும் தன் பக்ஷத்தில் நிற்கும் என்று இருக்கிறாள் ஆதல் -வாயும் திரை யுகளில் படியே எல்லாரும் தன்னைப் போலே இழவாளர் என்று இருக்கிறாள் ஆதல் -இது எல்லாம் வேண்டா -நான் பொய்யன் என்னும் இடத்துக்கு ஒரு சாக்ஷி காட்டிக் காண் என்ன
திண்சக்கர-நிழறு தொல்படையாய்!
உன் பரிகரத்திலே காட்டுகிறேன் -ஜெயத்ரன் வதத்தின் அன்று பகலை இரவாக்க வேணும் -என்று கிறித்ரிமத்திலே துணிய -அதுக்கு பெரு நிலை நின்ற திரு வாழியைக் கேட்டுக் கொள் -திண்சக்கரம்-விஸ்லேஷிக்கப் போகாதவன் -உன்னிலும் களவில் திண்ணியன் என்றுமாம் -நிழறு -இவனுடைய களவுக்கு –நிழறு-செய்து கொடுக்குமவன் –
தொல்படையாய்! -நீ கை கழலா நேமி யான் அன்றோ –
உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
வார்த்தை மூட்டி நிருத்தரனாய் நின்றான் -இவனை உண்டாக்கி கார்யம் கொள்ள வேணும் என்று பார்த்து உனக்கு ஒரு ஹிதம் சொல்லக் கேள் –கலங்கின உன்னைத் தெளியும் படி வார்த்தை சொல்லக் கேள் என்ன -அவனும் -இது ஒரு பேச்சில் இனிமை இருந்த படி என் -என்றான் -இவள் சொல்லும் அர்த்தத்தில் தாத்பர்யம் இல்லையே அவனுக்கு
மழறு தேன் மொழியார்கள்-
போலி கண்டு இப்படி உன்னை பிச்சேற பண்ணினவர்கள் ஆரோ -மழறு தேன்-மழலைத் தேன் -கலங்கின தேன் போலே இருந்துள்ள பேச்சு அழகை யுடையவர்கள் -ஆரோ என்றவாறே நீங்களே என்றோ எங்கள் தங்கள் தலையிலே ஏறிடப் புகுகிறானோ என்று
நி ன்னருள் சூடுவார் -என்கிறார் –
மனம் வாடி நிற்க –
உன் உகப்புக்கு இலக்கானவர்கள் ஆஸ்ரயம் அழிந்த தளிர் போலே நெஞ்சு வாடி நிற்க –அதாவது -மாசறு சோதி தொடங்கி-நெடுக்கப் பிரிவாலே நோவு பட்டு முடியவும் பெறாதே -சம்ச்லேஷிக்கவும் பெறாதே இருக்கிற என்னைப் போல் அன்றியே அனிச்சம் பூ போலே இருக்கிறவர்கள் –நெஞ்சு உலர்ந்து நிற்க இங்கு இராதே போ என்று பேசாது இருந்தாள்-உன் பேச்சிலும் இவைகள் பேச்சு அன்றோ எனக்கு தாரகம் -என்று இவளுடைய பூவையையும் கிளியையும் கொண்டாடத் தொடங்கினான் -சிலரை ஆதரிக்கை யாவது -அவர்கள் உடைமையை ஆதரிக்கை இ றே
எம்-குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–
பாவி எங்களது காண் இவை நீ நினைக்கிற வவர்களவை அல்ல -குழறு பூவை-அ ந ஷர சரசமாகப் பேசுகையாலே -கலங்கின உனக்கு தெளிய வார்த்தை சொல்ல வல்லவையும் அன்று -அவற்றோடு
குழகேலே.–செறியாதே கொள்-

———————————————————————–

முன்பு  இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் அநபிபவநீயை களாய் இருக்கையாலே அணுக  கூசினவன்   -தன்னுடைய முக விகாரத்தாலும் ஸ்மித வீக்ஷணாதிகளாலும் பாவ கர்ப்பமான தாழ்ந்த பேச்சுக்களாலும் இவர்கள் மருந்தீடு பட்டால் போலே யாய் இவனை நிஷேதிக்க மாட்டாத தசையில் நிர்ப்பயனாய் சென்று அணுகி இவர்கள் பாடே இருந்த குழமணனை மேல் விழுந்து எடுத்துக் கொண்டான் –

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
பழகி யாம் இருப்போம் பரமே இத் திருவருள்கள்?
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
கழகம் ஏறேல், நம்பி! உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–6-2-6-

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு-
பாவீ இது ஆரதாக எடுத்தாய் -எங்களது காண் நீ நினைக்கிறவர்களது அன்று காண் -என்கிறாள் -எங்களது என்றவாறே பொகட்டுப் போம் என்று சொன்னாள்-அது தான் அவனுக்கு விருப்பத்துக்கு உடலாயிற்று –எங்கள் அனுமதி வேண்டாவோ உனக்கு என்ன –எனக்கு நிவாரகர் உண்டோ -நான் செய்தது செய்யலாம் அன்றோ என்ன –
கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
நிவாரகர் இல்லை என்னா -அடிக் கழிவான செயல்களை செய்தால் உனக்கு ஒரு கார்யம் இல்லை -நீ நினைக்கிறவர்களது அல்லாமையாலே உனக்கு ஒன்றும் வாயாது –எங்கள் அனுமதி இல்லாமையாலும் பிரயோஜனம் இல்லை –பிரயோஜனம் இல்லை யாவது என் -இது தானே பிரயோஜனம் -பிரயோஜனத்துக்கு பிரயோஜனம் உண்டோ என்ன
பழகி யாம் இருப்போம்
இப் பொய்களுக்கு பழையோம் அல்லோமோ
பரமே இத் திருவருள்கள்?
உங்களுடைய லீலா உபகரணங்கள் எனக்கு போக உபகரணங்கள் அன்றோ -இது ஒழிய வேறு ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ -என்று நீ சொல்லுகிற அபி நிவேசம் எல்லாம் எங்கள் அளவேயோ-இதுக்கு நாங்கள் விஷயமாகப் போருமோ-போலி கண்டு பிரமிக்கும் படி உன்னைப் பண்ணினவர்கள் பக்கலிலே போ -என்ன -அவர்கள் ஆர் -அங்கனேயும் சிலர் உண்டோ என்ன -அவர்களை சொல்லித் தருகிறோம் –
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் -த்ரை லோக்ய ராஜ்யம் சகலம் சீதயா நாப்னுயாத் கலாம் -என்று இருக்குமவர்கள் –
தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
உனக்கு பட்டத்துக்கு உரியவராய் இருக்குமவர்கள் -ராகவோ அர்ஹதி-என்று உனக்கு சத்ருசைகளாய் இருப்பவர்கள் -ஒருவர் இருவர் அல்லர் -ஓர் அடிபாடர் அல்லீரே -பரப்பரர் அன்றோ நீர் -அவர்கள் பக்கலிலே போம் என்ன -போவோம் என்று இவர்கள் திரளில் வந்து புகுரப் புக –
கழகம் ஏறேல்,
எங்கள் திரளில் ஏறாதே கொள் -என்ன -எனக்கு குற்றம் என் என்ன –
நம்பி!
சமதம யாதி ஆத்ம குணோபேதர் திரளில் அன்றோ நீர் புகுவது -அவர்கள் அன்றோ உம்மை கிட்ட உரியார்-சிறு பெண்கள் திரளில் புகுகை யீடன்று என்ன -ஆனால் நான் செய்ததுக்கு நிவாரகர் உண்டோ என்ன
உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–
தீமை செய்யும் சிரீதனான உனக்கும் இது பாலிச ப்ரவ்ருத்தி என்கிறாள் -சர்வேஸ்வரனாய் அவாப்த ஸமஸ்த காமனான அவனை சில பெண்கள் எங்கள் திரளில் புகுராதே கொள் என்ன -புக மாட்டாதே பேகணித்து நின்ற இந்த ஆஸ்ரித பாரதந்த்ரத்தை உத்கர்ஷம் சொல்லப் பொறாத சம்சாரத்திலே தங்களை ஒழிய ஆர் விஸ்வசிக்க
எழுதியிட்டு வைத்தார்கள் -என்று பட்டர் அருளிச் செய்தார் –

—————————————————————-

கழகம் ஏறேல்  நம்பீ -என்று தங்கள் திரளில் புகுர ஒட்டிற்று இலர்கள் -அவனும் செய்யலாவது  காணாமையாலே அவள் கையில் பாவையை கடாக்ஷித்தான் -ப்ரேஷி தஞ்ஜாஸ்து கோசலா -என்று நினைவு அறியுமவர்கள் ஆகையால் எல்லாரும் கூட அத்தைப் பற்ற இவன் அத்தை அவர்கள் கையில் நின்றும் பறிக்கப் புக்கான்

கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட
நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி; அது கேட்கில்என்னைமார்
தன்மம் பாவம் என்னார்; ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.–6-2-7-

கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது
எங்கள் கையில் பாவையை பறிப்பது கார்யம் அன்று -நீ நினைக்கிறவர்களது அல்லாமையாலே உனக்கு ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை –எங்கள் அனுமதி இல்லாமையால் பறிக்கப் போகாது –தன்னுடைய சக்தி கொண்டு அழிக்கலாவது எதிரிகள் ஆகில் இ றே-அபலைகள் கையில் அத்தை பறிக்க சக்தன் அல்லனே -ஒரு கலத்தில் உண்பாரை போலே அவர்கள் கையிலும் தன் கையிலும் இருக்குமாகில் இறே பிரயோஜனம் உள்ளது -பிரயோஜனம் இல்லாமையே அன்று -உனக்கு குண ஹானியாய் வரும் என்ன -பஹு குணனான எனக்கு ஒரு அல்ப தோஷம் தோற்றப் படுமோ என்ன
கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட-நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
நிர்ஹேதுகமாக பிரளய ஆபத்தில் ஜகத்தை திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்கினவனாய் -ஆகாச இவ நிர்மல-என்கிறபடியே ஹேயப்ரத்ய நீகனாய் -யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே-என்று அபரிச்சேதய மஹா குணனாய் இருந்த உனக்கு வந்ததாகிலும் பிழையானது பிழையே காண் -லோகத்துக்கு பிரகாசகனான சந்திரனுக்கு உண்டான மறுவும் லோக பிரசித்தம் அன்றோ -குணங்கள் புக்க இடம் எங்கும் குண ஹானியும் புகும் காண் -குணங்கள் உனக்கு நிறம் தருமா போலே இந்த ஷூத்ர ப்ரவ்ருத்தியும் உனக்கு அவத்யாவஹம் காண் மேல் சொல்லலாவது கண்டிலேன் –அவர்கள் செவியில் இன்னது சொன்னான் -என்று அநு பாஷிக்க ஒண்ணாதாய் இருப்பது ஒன்றை சொன்னான் -அதாவது பிரணய வேளையில் பணி மொழிகள்
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி;
நினைக்கவும் கூட கூச வேண்டும் நெஞ்சு அறிந்த வார்த்தையைச் சொல்லி எங்களோடு விளையாடுதீ -இவன் போக புத்தியால் நோக்கு அழிய சொன்ன வார்த்தையை தங்களோடு அவனுக்கு பாவ பந்தம் இல்லை என்று தோற்றுகைக்காக அஸத் சமமாகி விளையாடுதீ என்கிறாள் -எங்களோடு விளையாட முறை யுண்டோ –என்ன பஞ்ச லசஷம் குடியில் பெண்களிலும் எனக்கு விளையாட முறை இல்லார் உண்டோ என்ன
அது கேட்கில்என்னைமார்-தன்மம் பாவம் என்னார்;
என் பந்துக்கள் அத்தை கேட்க்கில் கூடும் கூடாது என்று நிரூபியார்கள்-என்னைமார் -தமையன்மார் -ஐம் மார் -ஆணுடன் பிறந்தார் வேலைப்பிடித்து என்னைமார்கள் ஓட்டில் என்ன விளையாட்டோ -என்ன கடவது இ றே -பந்துக்களுக்கு உப லக்ஷணம் -உன்னோடு பாவ பந்தம் இல்லை என்று அறியாதே உன்னுடைய சள பிரவ்ருத்தியை மெய் என்று சம்ச்லேஷம் வருத்தம் என்று மேலிடுவார்கள் -நிரூபித்து சொல்லுகை தர்மம் -நிரூபியாதே சொல்லுகை பாபம் என்னாதே கேட்ட மாத்திரத்திலே பொறாதார்கள்-அவர்கள் அறிய புகா நின்றார்களோ என்ன -பிறந்தது ஓன்று நாள் ஓட்டத்தில் அறியார்களோ என்ன -ஆனால் வருவது என் என்ன
ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.
ஒரு நாளாக உன்னோடே விவாதமாய் முடியும் என்கை -இடையர் பெரு மிடுக்கரை அளியச் செய்யும் போதும் தடியால் அழிக்கும் அத்தனை-

——————————————————————–

நாம் இங்கு இருக்கில் இ றே இவனுக்கு மர்மங்களை சொல்லி நலியலாவது -நாம் போவோம் என்று எல்லாரும் கூடப் போகப் புகார்கள் -இவர்கள் போகிற வழி ஓர் அடிப்பரப்பாய் ஒழுகப் போக வேண்டுகையாலே  வழியைக் கட்டி இரு விலங்காகக் கிடந்தான் -அவனைப் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுகிறார்கள்

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும் பேதியாதது ஓர்
கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உணக்கி, நீ வளைத்தால், என்சொல்லார் உகவாதவரே?–6-2-8-

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும்
சேதன அசேதனங்களை தேவாதி விபாகம் அற்று-தம ஏகி பவதி-என்று தன்னோடே அவி பக்தமாம் படி கலசி -ஸ்ருஷ்ட்டி காலத்தில் ஒருத்தன் கர்மம் வேறு ஒருத்தன் அனுபவியாத படி -பேதித்தும் -ஸ்ருஷ்ட்டித்தும் என்றபடி
பேதியாதது ஓர்கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
சம்ஹார காலத்தில் அசித்கதமான சூஷ்ம பரிணாகம் – சேதனகதமான அஞ்ஞானம் –ஸ்ருஷ்ட்டி காலத்தில் அசித் கதமான ஸ்வரூப அந்யதா பாவம் -சேதனகதமான ஸ்வ பாவ அந்யதா பாவம் -ஆக இப்பேதங்கள் ஒன்றும் இன்றிக்கே ஏக ரூபமாய் ஏக ரூபமாய் அத்விதீயமாய் அனவதியான ஏக ரூபத்வம் ஆகிற கீர்த்தி சமுத்திரத்தை யுடையையாய் பிரபா ரூபமான சங்கல்ப ஞானத்துக்கு ஆஸ்ரயமானவனே-இத்தால் விஸ்லேஷ தசையில் கலக்கமும் சம்ச்லேஷ தசையில் போக ரூப விக்ருதியும் இன்றிக்கே ஏக ரூபன் என்கை
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உன்னோட்டை கலவி அபாயம் என்று அறியாதே எங்களை உன்னோடே சேர்த்து –இவ்வளவாக விளைத்தவர்களை சொல்லாதே உன்னைத் சொல்லுகிறது என்-பகவத் விஷயத்தில் வைஸத்யம் பிறந்தால் உபகாரகரை கொண்டாடும் என்னும் அர்த்தம் இ றே உள்ளோடுகிறது-நித்யம் யதீய சரனவ் சரணம் மதியம் -எம் தோழிமார் -சஜாதீயராய் இ றே இருப்பது
விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை-
கிருஷ்ணன் உண்டு என்று அறிந்தோம் ஆகில் வாரோம் –இவ்வகப்பாட்டை அறிந்து இருந்தோம் ஆகில் வாராது ஒழியல் யாயிற்று -அத்தால் வந்தது என் என்ன –
உணக்கி, நீ வளைத்தால்,
உணக்குகை யாவது -தரிக்க மாட்டாமே துவளும் படி பண்ணுகை -உன் முகம் பார்த்து அனுபவிக்க பெறாமையாலே தரிக்க மாட்டு கிறி லோம்
என்சொல்லார் உகவாதவரே?
நீயும் நாங்களுமாக இருக்கக் கண்டால் உகவாதவர் என் சொல்லார் -உங்கள் சந்நிதி மாத்திரமே யன்றோ உள்ளது -இதுக்கு சொல்லுகிறது எத்தை என்ன -யோக்யதையாலே சம்ச்லேஷம் வ்ருத்தம் -என்று உன்னுடைய மின்னிடை மடவார்கள் உபேக்ஷிப்பார்கள் –பிரிவாற்றாமையாலே கண்ணாஞ்சுழலை இடுகிறவர்கள் எத்தை சொல்லார் -உன் மேன்மையையும் குணவத்தா ப்ரதையையும் இழக்கக் கிடாய் புகுகிறாய் -ஆப்பான் -இவனை இவர்கள் கடந்து போனார்கள் ஆகில் செய்வது என் என்ன ஜீயர் -அது ஆர்க்கு அழகு -என்று அருளிச் செய்தார் -நின்றார்கள் ஆகில் நினைத்தது பெற்றான் ஆகிறான் -கடந்து போனார்கள் ஆகில் சம்ச்லேஷ அர்த்தமான க்ருஷி தலைக் கட்டிற்று ஆகிறது –

—————————————————————–

போக ஓட்டேன் என்றால் நினைத்த பரிமாற்றம் பெற்றால் அன்றோ இவனுக்கு பிரயோஜனம் உள்ளது -ஒரு தேச விசேஷத்திலே முக்தர் சம்சாரிகளோடு உறவு அற்று இருக்குமா போலே அந்நிய பரதை  பண்ணுவோம் -என்று சிற்றில் இழைக்க தொடங்கினார்கள் -இவர்களுடைய வீஷிதாதிகளை ஒழிய தனக்கு செல்லாமையாலே இவர்கள் கடாஷிக்கைக்காக சிற்றிலையும் சிறு சோற்றையும் தன திருவடிகளாலே அழித்தான்-அத்தாலே இவர்களுக்கு சீற்றம் பிறந்து தங்கள் சங்கல்பத்தை மறந்து அவன் முகத்தை பார்த்து சொல்லுகிறார்கள் –

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்
அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
தகவு செய்திலை; எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு,நின்
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே.–6-2-9-

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி
பிரிந்து நெஞ்சை புண் படுத்துகையால் வந்த உருகுதல் ஒழிய -எங்கள் உகவையால் நெஞ்சம் உள்ளுருகி
உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்-அகவலைப் படுப்பான் –
தாமரைத் தடாகம் போலே மநோ ஹரமான உன்னுடைய கண்ணிலே நோக்கு ஆகிற வலையுள்ளே அகப்படுத்துகைக்காக -த்ருஷ்ட்டி பந்தத்தாலே இ றே அநந்யார்ஹம் ஆக்குவது –
அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
உன் சிற்றில் அழிக்க வேண்டும் பரிகரம் அமையாதோ இதுக்கு -ஜகத் உபஸம்ஹாரம் பண்ணுவது சங்கல்பத்தாலே இ றே -சங்கல்பத்தாலே யாதல் -கையாலே யாதல் அழிக்கல் ஆகாதோ
தகவு செய்திலை;
நிர்த்தயர் செய்வதைச் செய்தாய் -பிரிந்த போதே பிரணயித்தவம் போயிற்று இ றே -நீர்மை யுடையார் செய்வதுவும் செய்திலை-நான் செய்த குறை என் என்ன –
எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு-நின்-முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே-
எங்கள் லீலைகளைக் கண்டு ப்ரீதனாய் -நின் முகத்தில் ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நிற்க -நாங்கள் சிற்றிலை தொட்டுக் கொண்டு இருந்து கடைக் கண்ணாலே உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க வைத்திலையே -முழுக்க பார்க்கில் எல்லோரையும் பாதி யுமாமே -பிரணயியைப் பார்ப்பது கடைக் கண்ணாலே இ றே -உன்னுடைய லீலை போலே என்று இருந்தாயோ எங்களுடைய லீலையை –கர்மா நிபந்தம் ஆகையால் த்யாஜ்யம் இ றே இது -உன்னோடே சம்ஸ்லேஷியன் என்று நான் பண்ணின சங்கல்பத்தை அழகாலே அழித்தாய்-லீலைகளைத் திருவடிகளாலே அழித்தாய் என்று இன்னாதாகிறாள்-

——————————————————————–

லீலையை திருவடிகளால் அழித்த சீற்றத்தாலே முன்புத்தவற்றை மறந்து அவ்வந்நியாயப் பாட்டை அறிவிப்பாரைப் போலே -இவனை முகம் பாரோம் என்ற சங்கல்பம் அழிந்து முகத்தைப் பார்த்தார்கள் -நெஞ்சில் மறம் எல்லாம் போய் -அந்தத் திருவடிகளே தொடங்கி திரு முடி அளவும் பார்க்க -அத்தாலே அவனுக்குப் பிறந்த விசேஷத்தை சொல்லுகிறாள் –

நின்றிலங்கு  முடியினாய்! இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட
வென்றி நீள் மழுவா? வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.–6-2-10-

நின்றிலங்கு முடியினாய்!
என்னைத் தோற்ப்பிக்கையாலே நிலை நின்று விளங்கா நின்றுள்ள திரு அபிஷேகத்தை யுடையவன் -அபிஷிக்த க்ஷத்ரியர் விஜய அபிஷேகம் பண்ணினால் போலே -எங்களை தோற்பித்த பின்பு முடியும் நல் தரித்து விளங்குவதும் செய்தது என்கை -இத்தலையில் சத்தை யுண்டாய் அத்தாலே ரக்ஷகத்வம் நிலை நின்ற படி –
இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட-வென்றி நீள் மழுவா?
உங்கள் அபிசந்தியைக் குலைத்து முகம் பார்க்கப் பண்ணினோம் இ றே -என்ன -உன்னோடு எதிர் இட்டாரில் உன்னை வென்றார் உண்டோ – இருபத்தொரு கால் ஷத்ரிய குலத்தை கோலி யறுத்த ஆண் பிள்ளை யல்லையோ -எதிரிகளை மழுவாலே அழித்தால் போலே அனுகூலரை அழகாலே அழிப்பு தீ -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரிணம் -என்று ஆண்களை அழிக்கக் கடவ நீ அபலைகளை அழிக்க சொல்ல வேணுமோ –
வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
பிரளயத்தில் உரு மாய்ந்து கிடந்த பூமியை உண்டாக்கினால் போலே ப்ரணய ரோஷத்தாலே அழிந்த எங்களை உண்டாக்கின படி -வியன் -விஸ்மயம்-பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்தால் போலே விரஹ பிரளயம் கொண்ட எங்களை எடுத்த படி -அங்கு விலக்குவார் இல்லாமையால் செய்யலாம் -நிஷேதிக்க செய்தே அன்றோ உண்டாக்கிற்று
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
இன்று இவ் விடைச் சாதி ச பரிகரமாக உஜ்ஜீவிக்கும் படி தோன்றினவன் –வீடுய்ய -ச பரிகரமாக உய்ய
கரு மாணிக்கச்சுடர்!
பிரணய ரோஷத்தாலே இறா ய் த்து இருக்கிற எங்களை மேல் விழுந்து உன் அழகை அனுபவிப்பித்தவனே
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.
இவ்வனுபவம் ஸ்வப்ன கல்பமாய் ஆற்றாமை இ றே எங்களுக்கு நிலை நின்று போருவது என்று தங்கள் பட்ட நோவை அறிவிக்கிறார்கள் என்னுதல்-ஜிதந்தே என்றும் தோற்றோமே மட நெஞ்சமே என்றும் தங்கள் தோற்ற படியை அவன் தனக்கு சொல்லுகிறார்கள் என்றுமாம் -இடக்கையும் வலக்கையும் அறியாத நாங்கள் –

——————————————————————

நிகமத்தில் இப்பத்தை சாதரமாகக் கற்குமவர்கள் நான் பட்ட கிலேசம் படார் என்கிறார் –

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டழு
கூத்த அப்பன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஏந்திய தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–6-2-11-

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்-
அன்னை என்று பொதுவில் சொன்னால் -தேவகி பிராட்டி பக்கலிலும் ஏறும் என்று -ஆய்ச்சியாகிய என்று விசேஷிக்கிறார் -முலை உண்டு வளர்ந்த இடத்திலே இ றே அச்சம் உள்ளது –
அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டு
வெண்ணெய் களவு போயிற்று என்கிற வார்த்தையிலே -இவனே செய்தான் -என்று தாயார் பொடிய பொடி யுண்டு கண்ணும் கண்ண நீருமாய் நின்றால் போலே யாயிற்று -இன்று இவர்கள் திரளில் புகுற வேண்டா என்ற போது நின்ற நிலை
அழு-கூத்த அப்பன்-அழுகிற தசையில் கால் மாறி இட்ட போது வல்லார் ஆடினால் போலே இருந்த படி
அப்பன் தன்னைக் -அந்நிலையைக் காட்டிச் சேர்த்துக் கொண்டு தம்மை உண்டாக்கின படி
குருகூர்ச் சடகோபன்-ஏந்திய தமிழ்மாலை –
பிரணய ரோஷம் போனவாறே -போகு நம்பீ என்றும் -புள்ளுவம் பேசாதே என்றும் சொன்னவை ஏத்திற்றாய் விட்டது
ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
அத்விதீயமான பத்து -ஆஸ்ரிதரோடு பாவ பந்தம் வெளியிட்ட பத்து
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–
வாக் மாத்திரத்தாலே சாதரமாகச் சொல்லுவார்க்கு -தூது விட்டு அவன் வரக் கொண்டு புகுர ஓட்டோம் என்று பட்ட கிலேசம் பட வேண்டா -சோறும் புடைவையும் கிடைக்கும் என்கிறது அன்று -பகவத் தாரித்ரியம் இல்லை என்கிறது -சென்று ஒன்றி நின்ற திரு -என்கிறபடியே அவன் தானே வந்து மேல் விழ-நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள் –


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-2-

September 26, 2016

மாசறு சோதி தொடங்கி -வைகல் பூங்கழிவாய் அகப்பட -வியஸன பரம்பரையாலே மிகவும் நோவு பட்டு
-ஓர் ஆச்வாஸம் பெறாதே இருக்கிற இப்பிராட்டி -இனி அவன் வரிலும் அவனோட்டை சம்ச்லேஷம் விஸ்லேஷ அந்தமாய் அல்லாது இராது
-இனி சம்ச்லேஷித்து மீளவும் விஸ்லேஷித்து துக்கம் பரம்பரைகளை அனுபவிப்பதில் காட்டிலும் ஸம்லேஸ்ஷியாது ஒழியவே முடிதும்
–முடியவே இந்த விஸ்லேஷ துக்கம் அனுபவித்து ஒழி யலாம் என்று ப்ராணய ரோஷத்தாலே துணிந்து –
நாம் இங்கனே இல்லை யகலப் படுக்க -அவன் தான் வாரா நின்றானோ என்று சிந்தித்து நான் தன்னை விஸ்லேஷித்து
நெடும் காலம் துக்கப் படுகையாலும்-களித்து சரணம் புகிலும் பொறுக்க மாட்டாத தன் திருவடிகளில் பெரிய ஆர்த்தியோடே
நாலு பிரயோகம் சரணம் புகுகையாலும் -மிகவும் ஆற்றாமை யோடே திரு வண் வண்டூரில் தூது ப்ரேஷணம் பண்ணுகையாலும்
-அவன் வரவை ஸூ சிப்பிக்கிற நன்னிமித்தங்களாலும் -அவன் தான் நமக்கு அநபிமதமாய் இருக்கப் போனாப் போலே
தன் வரவு அநிஷ்டமாய் இருக்க வருவான் ஒருவன் ஆகையாலும் -நம்முடைய பாக்ய வைகல்யத்தாலும் அவன் வரவு தப்பாது என்று பார்த்து
தங்களுடைய லீலா உத்யானத்தில் அதி மநோ ஹரமாய் இருபத்தொரு மண்டபத்தில் எம்பெருமானுக்கு தங்கள் பக்கல் வந்து அணுக ஒட்டாத படி
அநாதரமாகிற கல் மதிலை இட்டுக் கொண்டு -தன்னுடைய கிளி தொடக்கமான லீலா உபகரணங்களை யும் அவனுக்கு எட்டாதபடி பண்ணிக் கொண்டு
தோழிமாரும் தானும் கழகமாக இருந்து -அவன் வந்தாலும் அவனைக் கடாக்ஷித்தல் -அவனோடு சம்ச்லேஷித்தல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் –
-அவனோடே விஸ்லேஷித்து பட்ட வியஸனம் தீர அவன் எதிரே முடிய வேணும் என்னும் மநோ ரதத்தோடும் அந்நிய பரைகளைப் போலே இருக்க
-வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் -என்று கூப்பிட்ட பிராட்டியுடைய த்வனியைக் கேட்டு-
திரௌபதியை துச்சாசனாதிகள் சபையில் நலியா நிற்க -அவள் கோவிந்த என்று கூப்பிட்ட ஆர்த்த த்வனியைக் கேட்டால் போலேயும்
-சர தல்பகத்ரான ஸ்ரீ பீஷ்மர் தசையை அனுசந்தித்த போது போலேயும் மிகவும் கலங்கிய எம்பெருமான் –
நம்மைப் பிரிந்தவள் இங்கனே நோவு பட நாம் உதவாபி பெறாது ஒழிவதே-நமக்கு பும்ஸத்வம் ஆவது என் -என்று
லஜ்ஜா பயங்களினால் விஹவலனாய் மிகவும் கின்னனாய்க் கொண்டு -இவளோடு சம்ச்லேஷித்து அல்லது தரிக்க மாட்டாதானாய்
இவள் இருந்த இடத்துக்கு அதூர விப்ரக்ருஷ்டமாக வந்து இவள் பிரணய கோபத்தினால் அணுக ஒண்ணாத படி இருக்கிற இருப்பைக் கண்டு
-சாபராதரான நாம் அநபிமத தசையில் கண் காண நேரே சென்று இசைவின்றிக்கே மேல் விழில்-ம்ருது பிரகிருதி யாகையாலே மாந்தும் –
ஆனபின்பு இவளுடைய ஹிருதய காலுஷ்யத்தைப் போக்கி சம்ச்லேஷித்து இவளையும் தரிப்பித்து நாமும் உளவோமாம் விரகு ஏதோ என்று நிரூபித்து
-ச ப்ராதுச் சரணவ் காடம் -என்னும்படியாலே அனுவர்த்தித்து திருத்திக் கொள்கிறோம் என்று ஒருபடி நிலை நின்று
-தன் திருமேனியோடு விகல்ப்பிக்கலாம் படி இருபத்தொரு சோலையினுள் இட்டு அவளுக்கும் தோழிமாருக்கும் தெரியாத படி
பிரத்யா சன்னமாகச் சென்று -அவர்களைக் காணப் பெறாதே விடாய்த்த தன் திருக் கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்டு அருளி
-இப்பிராட்டி யுடையவும் தோழிமாருடையவும் ஆலோகாலாபாதிகளை பெறாமையாலும் -இவளுடைய லீலா உபகரணமான கிளி பூவைகளுடைய
-சம்ஸ்பர்ச மதுரா லாப ச்ரவணங்களைப் பெற்று ஆத்ம தாரணம் பண்ணப் பெறாமையாலும் -இப்பிராட்டி தன்னில் காட்டிலும்
தன் பக்கலிலே பரிவுடைத்தாகையாலே தனக்கு இவளோட்டை சம்ச்லேஷத்துக்கு புருஷகாரமாக நினைத்த தோழிமார் உள்ளிட்ட பரிஜனமும்
-இவள் தன்னில் காட்டிலும் -வைமுக்கயம் பண்ணி இருகையாலும் -ஷணே அபி தே யத் விரஹோ அதி துஸ் ஸஹ -என்னும் கணக்காலே
-க்ஷண காலமும் எம்பெருமான் தனக்கு இவளை ஒழிய தரிப்பு அரிதாய் செல்லா நிற்க -இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும்
சோபயன் தாண்ட காரண்யம்-என்னும் படியே அவனுடைய ஸுந்தர்ய தரங்கங்களாலே – தங்கள் இருந்த உத்யானம் எல்லாம்
மயில் கழுத்து சாயல் ஆகையாலும் -ஆலங்கட்டி போலேயும் வர்ஷா தாரை போலேயும் அவனுடைய கடாக்ஷங்கள் தங்கள் மேலே
நிரந்தரமாக பட்டதனாலே புளகித காத்ரைகள் ஆகையாலும் -அவனை பிரத்யா சன்னன் என்று அறிந்து -ப்ரணய கோபம் அற மிக்கு
-அவன் பக்கல் பராங்முகிகளாய் இருக்க -அவனும் தன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களையும் தன்னுடைய ஆற்றாமையையும் ஆவிஷ்கரித்து
ஊடல் தீர்த்து இப்பிராட்டியோடே சம்ச்லேஷித்து முடிக்கிறான் –

————————————————————————–

மின்னிடை மடவார்கள் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான தஞ்சுவன்
மன்னுடை இலங்கை அரண்காய்ந்த மாயவனே!
உன்னுடைய சுண்டாயம் நானறிவன் இனியது கொண்டு செய்வதென்?
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ!–6-2-1-

இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் வாங்க மறந்து -அசேதனம் ஆகையாலே தானாக இறாய்க்கவும் அறியாத பந்தையும் கழலையும் தன்னுடைய ஜீவனா த்ருஷ்டத்தாலே கண்டு எடுத்துக் கொண்டு -க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா-என்னும் படியால் திருக் கண்களாலே அவற்றை நிரந்தரமாக நோக்கி திரு உடம்பில்  எங்கும் படும் படி அணைத்துக்-கொண்டு  இப்பிராட்டியை ஸ்பர்சிக்கப் பெறாமையால் உள்ள வியஸனம் எல்லாம் தீர விளை நீர்  அடைத்துக் கொள்ளுகிற படியைக் கண்டு -இது நம்முடைய ஸ்நேஹத்தால் பிறந்ததாகில் -இத்தனை காலம் தாழ்த்தக் கூடாதாகை யாலே -மற்றும் சிலர் பக்கல் ஸ்நேஹத்தைப் பண்ணி -அவர்களோடே கலந்து பிரிந்து -பிரிவாற்றாமையாலே கலங்கி -நம்மை அவர்கள் என்று பிரமித்து -நம்முடைய பந்தையையும் கழலையும் அவர்களானவாகக் கொண்டு ஆசுவாசிக்கிறான் என்று நிரூபித்து -அவனை குறித்து -உன்னை இப்படி கலங்கப் பண்ண வல்ல நிரவாதிக ஸுந்தர்யத்தையும் ஆத்மகுணத்தையும் யுடையராய் -உன் அருள் சூடப் பிறந்தவர்கள் இத்தை அறியில்  செய்வது என் -என்ன -அவர்கள் அஸந்நிஹிதைகள் அன்றோ காணும்படி எங்கனே என்ன -அவர்களோடே நீ கலந்து பரிமாறின படியை அஸந்நிஹிதையாய் வைத்தே நான் எங்கனே அறிந்த படி -அப்படியே அவர்களும் அறிவர் -ஆகையால் அவர்கள் காணச் செய்கிற செயல் அன்றோ இது என்ன -அங்கனே யாகில் வருவது என் என்ன -தத் கடாக்ஷ ஏக தாரகனாய் இருக்கிற உன்னை அவர்கள் கடாஷியாது ஒழி வர் என்று அஞ்சா நின்றேன் என்ன -என்னோடு உனக்கு உறவு இல்லை யாகில் நீ அஞ்சுகிறது என் என்ன -சிலர் அநர்த்தப் படக் கண்டால் ஐயோ என்னும் போது உறவு வேணுமோ என்று இவர் அருளிச் செய்ய -இப்படி அதி சங்கை பண்ணுகிறது என் -எனக்கு வேறு ஒரு ஸ்ப்ருஹணீய விஷயம் உண்டோ -உன்னுடைய கடாக்ஷம் யன்றோ எனக்கு தாரகம் என்ன -அது பொய்யிறே-என்ன -என்னோடு பரிமாறுவார் திறத்தில் நான் பொய் செய்வது உண்டோ என்ன -நீ யார் திறத்தில் மெய் செய்தாய் என்ன -ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளுக்காக ஏக தார வ்ரதனாய் -உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை யூடறுத்துச் சென்று இலங்கையை அழித்தது பொய்யோ -என்ன -அதுவும் அவளுக்கு ஸ்நேஹித்து செய்தாய் அல்ல -ஒருத்திக்கு ஒரு மெய் செய்யவே எல்லாரும் மெய்யன் என்று உன்னை விஸ்வஸித்து உனக்கு அகப்படுவர் என்று செய்தாய் அத்தனை -என்ன -ஆகில் உன்னை அகப்படுத்துகைக்காக அச் செயல்களை செய்தாலோ என்ன-அத்தை இனி என் பக்கல் ஆவிஷ்கரித்து பிரயோஜனம் இல்லை -அபூர்வர்கள் பக்கலிலே போ என்ன -போகாதே பின்னையும் பந்தையும் கழலையும் இவன் விரும்பப் புக -என்னை உன் அருள் சூடப் பிறந்த மின்னிடை மடவார்களாக பிரமித்து -என்னுடைய லீலா உபகரணங்களையும்  அவர்களனவாக கருதி இவற்றைக் கொண்டு ஆஸ்வசிக்கிறாய்-இவை அவர்களுடையன அல்ல -என்னுடைய பந்தும் கழலும் இவை -இவற்றைத் தந்து அவர்கள் உன்னை உபேக்ஷியாமே அவர்கள் இருந்த இடத்து ஏற ஈண்டென போகு நம்பீ என்று எம்பெருமானை முகம் பாராதே இருந்து அருளிச் செய்கிறாள் –

——————————————————————–

போகு  நம்பீ! உன் தாமரை புரை கண்ணிணையும் செவ்வாய் முறுவலும்
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்;
தோகை மா மயிலார்கள் நின்னருள் சூடுவார் செவி ஓசை வைத்தெழ
ஆகள் போகவிட்டுக் குழலூது போயிருந்தே.–6-2-2-

இப்பிராட்டி போகு நம்பீ என்று முதல் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டு அவனும் போவோம் என்று சிறிது கிட்ட வர -உறவு உடையாரைப் போலே எங்களைத் தீண்டாதே கடக்க நில்லும்  என்ன -தன்னைக் கிட்ட வேண்டா என்று இவள் நிஷேதித்த நிஷேத வசனத்தை கேட்டு -கமர் பிளந்த இடத்திலே ஒரு பாட்டம் விழுந்தால் போலே இவனுக்கு திருக் கண்களிலும் திருப் பவளத்திலும் பிறந்த புதுக் கணிப்பைக் கண்டு அவர்கள் ஈடுபட -அத்தைக்கு கண்டு ஈடுபடா நின்று வைத்து என்னோடு உறவில்லை என்கிறபடி எங்கனே -என்று அவன் அருளிச் செய்ய -நாங்கள் உன் அழகைக் கண்டால் ஈடுபட்டு ஸம்ஸலேஷிக்கும் உறவை உடையோம் அல்லோம் -உன் அழகைக் கண்டு ஈடுபட்டு சிதிலைகளாகப் போகப் பிறந்தோம் அத்தனை -என்று பராங்முகிகளாய் நிற்க -எம்பெருமானும் நீங்கள் ஆரானால் ஆகிறீர் இது ஒரு மயிர் முடி இருந்த படி என் என்ன போலியைக் கண்டு பிரமிக்கும் படி உன்னை இப்படி பிச்சேற்றும்  மயிர் முடியை உடையராய் -உனக்கு சத்ருசைகளாய் இருக்கும் அவர்களோடு போய் சம்ச்லேஷி-என்ன -அவர்களை சந்திக்க வல்ல விரகு பெரும் தனையும் இங்கனே இருக்கிறோம் என்ன -நீ உனக்கு அபிமதைகளாய் இருக்கிறவர்களை  விஸ்லேஷித்து நோவு பட்டு இராதே அவர்களோடே சம்ச்லேஷிக்கைக்கு உபாயம் சொல்லக் கேளாய் -என்ன -அது என் -என்னில் -குழலை ஊதி அக்குழல் ஓசை வழியே அவர்கள் அடைய மெய்க்காட்டு கொண்டு அவர்களோடே சம்ச்லேஷி என்ன -அவனும் பெண்களை அழைக்காக குழலூதுகிறான் என்பர் அது ஈடு அன்று என்ன -நீ மேய்க்கிற பசுக்களைக் கடக்க விட்டு அவற்றை அழைக்கிறாயாய் பெண்கள் எல்லாம் வந்து திரளுகைக்காக நீர் வாய்ப்பான நிலங்களில் போய் இருந்து குழலூதி அவ் வலியால் அவர்களை அழைத்து சம்ச்லேஷி என்கிறாள்-

————————————————————————–

போயிருந்து  நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை, நம்பீ! நின்செய்ய
வாயிருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந்நாள்;
வேயிருந் தடந்தோளினார் இத் திருவருள்பெறுவார் எவர்கொல்,
மாயிருங் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?–6-2-3-

குழலூது போய் -என்று என்னைச் சொல்லுவான் என் -னான் ஜாதி உசிதமான வ்ருத்தி யாகையாலே குழலூதுகிறேன் இத்தனை போக்கி -வேறு சிலரை அழைக்கவோ குழலூதுவது -நான் உன்னை அல்லது அறிவேனோ -என்று அருளிச் செய்ய உன்னுடைய பொய் அறிவும் எங்கள் பக்கல் விலை செல்லாது -உன் பொய்யில் புதியது உண்டு அறியாத அபூர்வர்கள் கோஷ்ட்டியில் போய் இருந்து சொல்லு என்று பிராட்டி உபாலம்பிக்க-தன்னைக் குறித்து இவள் மேன்மேல் என சொல்லுகிற அம்ருத உபமான வார்த்தைகளை கேட்டதினாலே பிறந்த நிரவதிக ஹர்ஸஜிஹா பிரகர்ஷத்தாலே அத்யாச்சிரயமாம் படி -திருக் கண்களிலும் திருப்பவளத்திலும் பிறந்த அழகைக் கண்டு -எங்களை யாராகக் கருதி இப்படி ஹ்ருஷ்டன் ஆகிறாய் -என்ன -நீங்கள் ஆரானால் ஆகிறீர் இது ஒரு தோள் அழகு இருந்த படி என் என்ன -அல்ப சாத்ருஸ்யத்தைக் கண்டு இவன் இப்படி பிரமிக்கும் படியான தோள் அழகு உடையராய் அம்ருத மதன சமயத்திலே பெரிய பிராட்டியாரோடு சம்ச்லேஷித்த போதும் பிறவாத புஷ்கல்யத்தை இவனுக்கு பிறப்பித்து இப்படி இவனுக்கு ஸ் ப்ருஹணீய தமைகளாய்  இருக்கிறவர்கள் ஆரோ என்கிறாள் -அம்ருத மதனத்தில் தன் கையில் கடல் பட்டத்தை இவன் தன்னைப் படுத்தினார்கள் ஆரோ என்றுமாம் –

————————————————————

ஆலி னீளிலை ஏழுலகு முண்டு அன்று நீ கிடந்தாய்; உன்மாயங்கள்
மேலை வானவரும் அறியார்; இனி எம்பரமே?
வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடு சூழலைச் சூழவே நின்று
காலி மேய்க்க வல்லாய்! எம்மை நீ கழறேலே.–6-2-4-

நாம் தாழ்க்கை இ றே இவள் இப்படி நினைக்கைக்கு ஹேது என்று பார்த்து -நான் எனக்கு உரியேனோ -பசுக்களின் பின்னே போக வேண்டாவோ -நினைத்தபடி வரலாய் இருக்குமோ –பசுக்களுடைய ரக்ஷண அர்த்தமாக போக வேண்டுகையாலே தாழ்த்தேன் இத்தனை -மற்ற விளம்ப ஹேது இல்லை என்று அவன் அருளிச் செய்ய -எல்லா லோகங்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து -வட தளத்திலே கண் வளர்ந்து அருளுகை யாகிற ஆச்சர்ய சேஷ்டிதத்தை யுடைய உனக்கு -பசு மேக்கப் போனேன் என்ற அசத்தியத்தை -கேட்டார்க்கு சத்யம் என்று தோற்றும்படி சொல்லுகை விஸ்மயமோ என்று இவள் அருளிச் செய்ய -நான் பசுக்களை மேய்க்கப் போனமை அசத்தியமோ என்று அவன் அருளிச் செய்ய -பெண்களுடைய நோக்கிலே அகப்பட்டு -அவர்களை விட்டுப் போக மாட்டாதே அவர்கள் விளையாடுகிற மணல் குன்றுகளில் நின்றோ பசு மேய்ப்பது -இப் பொய்களை எங்களை ஒழிய புறம்பே சொல் என்கிறாள் -பசுக்கள் மேய்க்கைக்கு சம்பாவனை இல்லாத வேலி னேர்தடங்கண்ணினார் விளையாடுகிற மணல் குன்றுகளில் நின்று பசுக்களை வயிறு நிரம்பும் படி பண்ண வல்லன் என்று வட தள சயனம் போலே இருப்பதோர் ஆச்சர்ய உதாஹரணம் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்-

—————————————————————-

கழறேல்  நம்பி! உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும் நன்கு அறியும் ; திண்சக்கர
நிழறு தொல்படையாய்! உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்
மழறு தேன் மொழியார்கள் நின்னருள் சூடுவார் மனம் வாடி நிற்க எம்
குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே.–6-2-5-

நான் சொன்னவை எல்லாம் -பொய்யை   மெய்யாக உபபாதித்தேனாக  என்னை க்ரித்ரிமன் ஆக்குவதே -என்று எம்பெருமானை அருளிச் செய்ய -பிராட்டியும் முதன்மை அடித்து -எங்களை அபிபவித்து வார்த்தை சொல்லாதே கொள்ளும் உம்முடைய க்ரித்திரிமம் சகல லோக பிரசித்தம் அன்றோ -என்ன அவனும் -நான் பொய்யன் என்னும் இடத்துக்கு ஒரு சாக்ஷி காட்டிக் காண் -என்ன -ஜெயத்ரன் வதத்தின் அன்று பகலை இரவாக்க வேணும் என்று நீர் ஒரு பொய்யிலே துணிய -அதுக்கு பெரு நிலை நின்று அத்தை முற்றத் தலைக் கட்ட வல்ல உம்முடைய கையிலே திரு வாழி யைக் கேட்டுக் கொள்ளும் என்ன -அவன் மேல் சொல்லலாவது காணாமையாலே நிருத்தரனாய் இருக்க -நீ இன்னாதே இராதே உனக்கு ஒரு ஹிதம் சொல்லக் கேள் -என்ன அவனும் -இது ஒரு பேச்சில் இனிமை இருக்கும் படியே -என்று கொண்டாட -போலியைக் கண்டு பிச்சேறும் படியான பேச்சு அழகை யுடையவர்கள் மனம் வாடாமே அங்கே போ என்று இவள் பேசாதே இருக்க -நீ பேசாதே இருந்தாயே யாகிலும் எனக்கு தாரகம் இவற்றின் பேச்சே அமையும் -என்று இவளுடைய பூவையையும்  கிளியையும் இவன் உபலா ளிக்க-இவள் -நீ நினைக்கிறவர்களின அல்ல -எங்களின-இவற்றோடு குழகாதே கொள் -என்கிறாள் –

————————————————————————

குழகி எங்கள் குழமணன் கொண்டு கோயின்மை செய்து கன்மம் ஒன்றில்லை;
பழகி யாம் இருப்போம் பரமே இத் திருவருள்கள்?
அழகியார் இவ் வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலருளர்;
கழகம் ஏறேல், நம்பி! உனக்கும் இளைதே கன்மமே.–6-2-6-

முந்துற இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் அநபிபவநீயை களாய் இருக்கையாலே அணுக  கூசியிருந்த எம்பெருமான்  -தன் முக முத்ரையாலும் சவிநயமாக பாவ கர்ப்பமான பேச்சுக்களாலும் கலங்கி மருந்தீடுபட்டாரைப் போலே இவர்கள் நிஷேதிக்க மாட்டாதே இருக்க -அதுவே பற்றாசாகக் கொண்டு நிர்ப்பயனாய் சென்று அணுகி இவள் பாடே இருந்த குழமணனை எடுத்தருள -குழகி-எங்கள்  குழமணன் கொண்டு அடிக்கழிவு செய்தால் உனக்கு என்ன பிரயோஜனம் உண்டு –என்ன -அவனும் எனக்கு இனி இதுவே பிரயோஜனம் -பிரயோஜனத்துக்கு பிரயோஜனம் உண்டோ என்ன -நாங்கள் இப் பொய்களுக்கு பழையோம் அல்லோம் -உன்னுடைய நிரவதிகமான அபி நிவேசத்துக்கு நாங்கள் விஷயமாகப்  போருவுதுமோ-என்று பிராட்டி அருளிச் செய்ய -நீ யல்லது எனக்கு ஸ் ப்ருஹணீய விஷயம் உண்டோ -என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய -அழகியார் இவ்வுலகு மூன்றுக்கும் தேவிமை தகுவார் பலர் உள்ளார் -அங்கே போ என்று இவர்கள் சொல்ல -அங்கே போவோம் என்று இவர்கள் இருந்த  கோஷ்ட்டிக்குள் நடுவே வந்து புகுரைப் புக-முதலிகளாய்  இருக்கும் உமக்கு சிறுப் பெண்கள் கழகத்திலே புகுருகை ஈடென்னப் போராது என்ன -எனக்கு முதலித் தனம் வேண்டா -நான் பயலியாகப் போகவே அமையும் என்று அவன் அருளிச் செய்ய -தீமை செய்யும் சிரீதரனான உனக்கும் இது பாலிசப்பிரவ்ருத்தி என்கிறாள் –


கன்மமன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது கடல்ஞாலம் உண்டிட்ட
நின்மலா! நெடியாய்! உனக்கேலும் பிழை பிழையே;
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி; அது கேட்கில்என்னைமார்
தன்மம் பாவம் என்னார்; ஒரு நான்று தடிபிணக்கே.–6-2-7-

இவர்கள் கழகத்தில் ஏறப் புக்கு -இவர்களால் நிவாரய மாணனாய் ஏறப் பெறாது ஒழிந்த எம்பெருமான் -செய்யலாவது காணாமையாலே -அவர்களுடைய லீலா உபகரணமான பாவையை சென்று எடுக்க கணிசிக்க -அத்தை இவன் தான் அவர்கள் கையில் நின்றும் பறிக்கப் புக -அவர்களும் எங்கள் கையில் பாவையைப் பறிப்பது உனக்கு போராது என்று சொல்ல -அவனும் பஹு குணனான எனக்கு அல்ப தோஷம் தோற்றப் படுமோ என்று அருளிச் செய்ய -அவர்களும் நிர்ஹேதுகமாக ஜகாத்தை பிரளய காலத்திலே திரு வயிற்றிலே வைத்து  பரிகரிக்கை தொடக்கமான அபரிச்சேதய மஹா குணங்களை உடையையாய் இருந்தாயே யாகிலும் -அக் குணங்களுக்கு நிறம் தருமா போலே இப் போராச் செயலும் உனக்கு அவித்யாவஹம் என்று அருளிச் செய்ய -அதுக்கு மேலே சில பணி மொழிகளை எம்பெருமான் அருளிச் செய்ய -இப்படி பொறுக்க ஒண்ணாத வார்த்தைகளை சொல்லி எங்களோடு நீ விளையாடுதி-அது கேட்க்கில் எம்மனைமார் கூடும் கூடாது என்று நிரூபியாது ஒழிவர்கள் என்ன -ஆனால் வந்தது என் என்ன -ஒரு நாளாக அவர்களுக்கும் உனக்கும் விப்ரதிபத்தியாய் முடியும் என்கிறாள் -ஐ ம்மார் -ஆணுடன் பிறந்தார் –

——————————————————————–

பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும் பேதியாதது ஓர்
கணக்கில் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர்ஞான மூர்த்தினாய்!
இணக்கி எம்மை எம்தோழிமார் விளையாடப் போதுமின் என்னப்போந்தோமை
உணக்கி, நீ வளைத்தால், என்சொல்லார் உகவாதவரே?–6-2-8-
நாம் இருக்கில் இ றே இங்கு இவனுக்கு நம்மை நலியலாவது -நாம் போவோம் என்று தானும் தோழிமாரும் போக உபக்ரமிக்க எம்பெருமானும் அவர்கள் போகிற வழியைக் கொண்டு அவர்களை போக ஒட்டாதே வளைக்க -அவர்களும் சேதன அசேதனங்களை -தேவ திர்யக் மனுஷ்யாதி விபாகங்களை ஒளிந்து ஒன்றாம் படி கலசி -அழித்தது ஸ்ருஷ்டித்தது என்று தெரியாத படி சம்ஹார காலத்துக்கு முன்பு இருந்த படிகளில் ஒரு வாசி படாத படி ஸ்ருஷ்டித்து -இதில் ஓர் ஆயாஸப் படாத படி மஹா ப்ரபாவமான வி லக்ஷண சங்கல்ப ரூப ஞானத்தை யுடைய -சர்வேஸ்வரனான நீ தோழிமார் தங்களோடு கூடிக் கொண்டு விளையாட்டுப் போருங்கோள் -என்ன அறியாதே போந்த எங்களை -உன்னுடைய ஸுந்தர்யாதி களாலே நெருக்கி எங்களை போக ஒட்டாது ஒழிந்தால் -இத்தை சஹியாத உன்னுடைய மின்னிடை மடவார் இம்மாத்திரத்தை கொண்டு யோக்யதையாலே சம்ச்லேஷம் வ்ருத்தம் என்று சொல்லி உன்னை உபேக்ஷிப்பார் என்கிறாள் –

—————————————————————

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி உன் தாமரைத் தடம்கண் விழிகளின்
அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
தகவு செய்திலை; எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறுசோறும் கண்டு,நின்
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே.–6-2-9-

எம்பெருமான் தன்னை போக ஒட்டாது ஒழிய -அவனைக் கடைக் கணியாது இருந்து  தானும் தோழிமாரும் சிற்றில் இழைக்கை தொடக்கமான லீலா விநோத வியாஜத்தாலே-அந்நிய பரைகளாய் இருக்க  -இவளுடைய வீஷி தாதிகளை   ஒழிய தான் தரிக்க ஷமன் அல்லன் ஆகையால் -இவள் கடாஷிக்கைக்காக இவளுடைய சிற்றிலையும் சிறு சோற்றையும் தன திருவடிகளாலே சிதற -சிற்றில் அழித்த சீற்றத்தாலே-தன்னுடைய சங்கல்பத்தை மறந்து –அவன் முகத்தை பார்த்து -அவன் கண் அழகிலே ஈடுபட்ட பிராட்டி -நாங்கள் ப்ரீதி அதிசயத்தாலே  நெஞ்சு உருகி தாமரைத் தடாகம் போலே மநோ ஹரமான உன்னுடைய திருக் கண்களின் நோக்காகிற வலையுள்ளே அகப்படும்படி பண்ணுகைக்காக எங்களுடைய சிற்றிலையும் -நாங்கள் அடுகிற சிறு சோற்றையும்  உன் திருவடிகளாலே அழித்து அருளினாய் -எங்களுடைய லீலா விநோதங்களை கண்டு ப்ரீதனாய் உன்னுடைய முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து -நின்றிலை -இங்கனே செய்தவிடம் தக்கோர்மை செய்தாய் அல்ல என்று சொல்லி எம்பெருமானோடு சம்ச்லேஷியின் என்று தான் பண்ணின சங்கல்பத்தையும் அவன் தன்னுடைய ஸுந்தரியாதிகளாலே சிதிலம் ஆக்கின படியைச் சொல்லி அவனை இன்னாதாகிறாள் –

————————————————————————–

நின்றிலங்கு  முடியினாய்! இருபத்தோர்கால் அரசு களை கட்ட
வென்றி நீள் மழுவா? வியன்ஞாலம் முன்படைத்தாய்!
இன்றிவ் வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச்சுடர்!
நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே.–6-2-10-

அந்நிய பரைகளாய்-நேராகப் பாராதே இருந்த இப்பிராட்டியும் தோழிமாரும் நேராகப் பார்க்கைக்காக இழைக்கிற சிற்றிலை திருவடிகளாலே அழித்து அருள -அவ் வன்னியாயப் பாடு அறிவிப்பாரைப் போலே -அவனை திருவடிகளே தொடக்கி திரு முடி அளவும் நோக்குகையாலே -அவனுக்குப் பிறந்த அழகையும் மேன்மையையும் -தங்கள் இவனோடு சம்ச்லேஷிப்போம் அல்லோம் என்று அபிசந்தி பண்ணி இருக்க -அத்தை அழித்த பிரசங்கத்தாலே -இருபத்தொரு கால் ஷத்ரிய குலத்தை எல்லாம் கோலி யறுத்த ஆண் பிள்ளைத் தனத்தையும் -பண்டு பிரளய காலத்தில் அஸத் கல்பமான ஜகத்தை உண்டாக்கினால் போலே -இடைச் சாதி அடைய தலை எடுக்கும் படி வந்து திருவவதாரம் பண்ணி யருளின உபகாரத்தையும் பேசா நின்று கொண்டு -ஊடல்  தீர்ந்து -அவனோடே சம்ச்லேஷித்து-ஏவம்விதமான உன்னால் இதைப் பெண்களான நாங்கள் நலிவே படப் பிறந்தோமே என்று தங்களுடைய ஆர்த்தி எல்லாம் தீர தங்கள் பட்ட நோவை அறிவிக்கிறார்கள் –

————————————————————–

ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால்அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள்சீற்றமுண்டழு
கூத்த அப்பன்தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன்
ஏந்திய தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஒர்பத்து இசையொடும்
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே.–6-2-11-

அதி ஸ்நேஹிதையான யசோதை பிராட்டி வெண்ணெய் களவு கண்டாய் என்று பொடிந்தது போலே -ஆழ்வார் தாம் பிரணய கோபத்தால் எம்பெருமானோடே கலப்பேன் அல்லேன் என்று அகல -அது பொறுக்க மாட்டாமை தளர்ந்த தளர்த்தியை அனுசந்தித்து இனியராய் -எம்பெருமானை ஏத்திய இத்திருவாய் மொழியை -இப்பாவ வ்ருத்தி இன்றிக்கே வாக் மாத்திரத்திலே சொன்னார்க்கும் எம்பெருமான் சந்நிஹிதனாய் இருக்கச் செய்தே பிறங்கி ஆழ்வார் தாம் பட்ட வியஸனம் பட வேண்டா என்கிறார் –


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி இருபத்து நாலாயிரப்படி –6-1—

September 23, 2016

கீழே நோற்ற நோன்பு தொடங்கி நாலு பிரயோகம் சரணம் புக்க இடத்திலும் தம்முடைய அபேக்ஷிதம் பெற்றிலர்-பலத்தோடு அவ்யபிசாரியாய் அவிளம்ப்ய பல பிரதானமான யுபாயத்தை ஸ்வீகரிக்கச் செயதேயும் அபேக்ஷிதம் கிடையாதே ஒழிவான் என் என்னில்
-இவர் தம்முடைய ஹிதத்தோ பாதி ஜகத்தினுடைய ஹிதத்துக்கும் கடவ-அது பற்றாமையாலே ஆற்றாமை மீதூர்ந்து-கலந்து பிரிந்து பிரிவாற்றாமையாலே திரு வண் வண்டூரில் தூது விடுகிறாள் ஒரு பிராட்டி பேச்சாலே இவர் தம் தசையை யருளிச் செய்கிறார்-நாயகனானவன் -யசஸ் வீ ஞான சம்பன்ன -என்று நம் தசையை அறியுமவனுமாய் — ரிபூணாமபி வத்சலம்-என்று-சத்ருக்கள் பக்கலிலும்-இரங்கும் நீர்மையை யுடையவனுமாய் -சத்ரோ ப்ரக்க்யாத வீ ரஸ்ய ரஞ்ச நீயஸ்ய விக்ரமை –என்று-வரும் இடத்தில் -பிரபல பிரதிபந்தகங்களையும் தள்ளி வர வல்ல ஆண் பிள்ளையுமாய் இருக்க வாராமைக்கு அடி -திரு வண் வண்டூரில் போக்யதையாலே -நம் ஆற்றாமையை அறிவிக்க வரும் என்று பார்த்து தன் பரிகரங்களில் அவன் பக்கல்
போய் வர வல்லார் ஒருவரைக் காணாமையாலே -தன் ஆற்றாமை கை கொடுக்க
-பிரிந்தார் இரங்கும் நெய்தல் நிலத்தில் புறப்பட்டு கண்ணால் கண்ட பஷிகளை தூது விடுகிறாள் –

————————————————–

இப்பிராட்டி சில குருகுகளை நோக்கி திரு வண் வண்டூரில் சென்று என்னுடைய தசையை எம்பெருமானுக்கு  அறிவியுங்கோள் என்கிறாள்  –

வைகல்  பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.–6-1-1-

வைகல் பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
வைகல் -நாள் தோறும் -நாயக வ்யாவ்ருத்தி -காதா சித்கமாக கலந்து பொகட்டு போனவனை போல் அன்று இ றே நாள் தோறும் முகம் காட்டுகிற நீங்கள் —
தர்ச நீயமான கழி என்னுதல் -பூத்த கழி என்னுதல் –
கழிவாய்-கழி இடத்தே -கழியிலே -பிரிந்தவன் பாதகனாகை அன்றிக்கே இருந்த தேசமும் பாதகமாகை-இருவர் கூட அனுபவிக்கும் இடம் தனித்தால் ம்ருத்யுசமமாய் இ றே இருப்பது –
வந்து -வழி பறிக்கும் தேசத்தில் வந்து உதவினால் போலே இ றே நீங்கள் சந்நிதி பண்ணின படி -பம்பா தீரே ஹநுமதா சங்கத -ஆள் இட்டு அறிவிக்க வேண்டும் தசையிலே நீங்களே வந்து
வந்து மேயும் -நான் அபேக்ஷியாது இருக்க -க்ருஹே புக்தம சங்கிதம் -என்னுமா போலே இ றே நீங்கள் செய்தது -என் கார்யம் செய்த பின் இனி உங்கள் கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ -இவள் கார்யம் இங்கே வந்து மேய்கை
மேயும் குருகினங்காள் -உபவாச க்ருசையாய் இருக்க என் கார்யம் புஷ்கலமாய் இருக்கிற உங்களுக்கு செய்ய வேண்டாவோ -இரவு உண்டார்க்கு உண்ணாதார் கார்யம் செய்கை பரம் அன்றோ –
இளங்காள்-இருவராய் இருப்பார்க்கு தனியார் கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ -பெருமாள் தனிமையில் மஹா ராஜரும் பரிகரமும் தோற்றினால் போலே யாயிற்று தனிமையில் இவை வந்து முகம் காட்டின படி
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
வாராமல் கால் தாழப் பண்ணிற்று அவ் ஊரில் போக்யதை யாயிற்று -அவன் குற்றம் அன்று -மதுராம் ப்ராப்ய கோவிந்த
செய் கொள் செந்நெல்-ஒரு முதலே ஒரு செய் யைக் கொள்ளும்
உயர் -செய்க்கு வரம்பு என்று ஒரு மரியாதை உண்டு -அதுவும் இல்ல இ றே ஆகாசத்துக்கு -உயரா நிற்கும் அத்தனை
திரு வண்வண்டூர் -பரமபத வ்யாவ்ருத்தி
உறையும் -அவதார வ்யாவ்ருத்தி
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைக்கு அடங்கலும் தானே ஆபரணமாய் இருக்கும் என்னுதல் –கையிலே கொண்ட திரு ஆழி என்னுதல்
கனி வாய் -முறுவலை எனக்கு முற்றூட்டு ஆக்கியவன்
பெருமான் -திரு அதரத்தில் பழுப்புக்கும்-கையும் திரு வாழி யுமான சேர்த்திக்கும் ஆயிற்று இவள் எழுதிக் கொடுத்தது -ராஜ புத்திரர்கள் கையில் இடைச்செறி கடைச்செறிக்கு தோற்பாரை போலே
கண்டு -காட்சியில் எனக்கு முற்பாடராய் இரா நின்றி கோள் இ றே -இவளை பற்றினாருக்கு இவளிலும் ஏற்றம் உண்டு இ றே -ஏத்தி இருப்பாரை வெல்லுமே -ஏஷ சூடா மணி ஸ்ரீ மான் –
கைகள் கூப்பிச்
அவனுக்கு மறுக்க ஒண்ணாத அஞ்சலியைப் பண்ணுங்கோள் –
பலத்தோடு வியபிசரியாத செயலைச் செய்யுங்கோள் -என்று பூர்வர்கள் நிர்வஹிப்பர்கள்-பத்தாம் பாட்டிலே யாயிற்று இன்னாப்பு பிரசங்கிப்பது-பட்டர் பத்துப் பாட்டிலும் இன்னாப்பு தோற்ற நிர்வஹித்து அருளுவார்
முன்பு போலே என்று இராதே பெரிய முதலிகள் கும்பிடுங்கோள் -கும்பிட்ட வாறே முகம் பார்ப்பார் -பின்னை முகம் மாறுவதற்கு முன்னே என் தசையைச் சொல்லுங்கோள்
கைகளை கூப்பி -கைகளை கூப்புகையாவது -சிறகுகளை விரிக்கை –
சொல்லீர்-ஒரு மஹா பாரத்துக்கு போரும் இ றே
வினையாட்டியேன் காதன்மையே.-சொல்லீர்
பிரிந்தால் அவனைப் போல் அன்றியே தரிக்க மாட்டாத படி பாபம் பண்ணின என் காதன்மை சொல்லீர் -அவன் வேண்டேன் என்றாலும் விட மாட்ட தபடியான பாபம் -வந்த ஆளின் கையிலே வார்த்தை சொல்லி விடுகை அன்றிக்கே திர்யக்குகளைக் குறித்து தூது விட வேண்டும்படியான பாபத்தை பண்ணினேன் –
காதன்மை என்றவாறே -தம்மளவு என்று இராமே -என்னுடைய காதன்மை -வன் நெஞ்சர் காதல் போல் அன்றி இ றே மெல்லியலார் காதல் -மெல்லியலார் காதல் அளவில்லாத என் காதன்மை சொல்லீர் -சொல்லின் தாழ்வே -வரவு தப்பாது என்று இருக்கிறாள் –

————————————————————-

ஆர்த்த ரக்ஷணத்தில் தீஷித்தவன் ஆனவனுக்கு   என் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில நாரைகளைக் குறித்து சொல்லுகிறாள் -யாம் கபீ நாம் சஹஸ்ராணி என்னும் விஷயம் இ றே –

காதல்  மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நாதன் ஞாலமெல்லாம் உண்ட நம்பெருமானைக் கண்டு
பாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே.–6-1-2-

காதல் மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
காதலே நிரூபகமாக யுடைத்தாய் -விரஹ சஹம் அல்லாத பேடை பிரியவும் பொறாதே கலக்கவும் பொறாதே இருக்கை –
உடன் மேயும் -பிரிந்தால் வருமது எல்லாம் அறிந்து பரிமாறா நின்றன -உணர்த்த டலு டுணர்ந்து இ றே –
அந்வயத்திலே-வ்யதிரேகத்தில் வருமது எல்லாம் அறிந்து பரிமாறா நின்றன -இரண்டுக்கும் வாய் அலகு ஒன்றால் பிறக்கும் கார்யம் பிறவா நின்றது -நான் உபவாச க்ருசையாய் இருக்க -இதம் மேத்யமிதம்ஸ்வாது-என்கிறபடி புஜிக்க உங்களுக்கு பிராப்தி யுண்டோ -நாட்டில் பிறந்து பொகட்டு போகாதாரும் சிலர் யுண்டாகாதே
கரு நாராய் -பிரிவுக்கு பிரசங்கம் இல்லாமையால் தன்நிறம் பெற்று இருக்கிற படி -பிரிந்தவன் வடிவுக்கு ஸ்மாரகமாய் இருக்கிறபடி
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
அவன் குறையால் அன்று -ஊரில் போக்யதையால் தாழ்த்தான் அத்தனை –வேத கோஷமும் யாகத்தில் சஸ்த்ராதி கோஷங்களும் சமுத்திர கோஷம் போலே இருக்கிற சிரமஹரமான ஊர்
திரு வண் வண்டூர் நாதன் –
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் என்றத்துக்கும் அவ்வருகே ஓன்று இ றே இது -எங்கனம் என்னில்
ஞாலமெல்லாம் உண்ட
தளர்ந்தார் தாவளம்-குணாகுனா நிரூபணம் பண்ணாதே ஆபத்தே கைம்முதலாக வயிற்றிலே வைக்கை-ஆபன்னராய் இருந்ததுக்கு மேற்பட்ட தூது விடுகை மிகையாய் இருக்குமவள்
நம்பெருமானைக் கண்டுபாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே
ஆபத்சகத்வத்தை காட்டி என்னை அநன்யார்ஹை ஆக்கினவன்
கண்டு-பாதம் கைதொழுது– கண்டவாறே விக்ருதராய் -கர்த்தவ்யத்தை மறவாதே திருவடிகளில் தண்டண்  இடுங்கோள்
தொழுகை போராது -முதலிகளாய் இருப்பர் கனக்க அனுவர்த்தியுங்கோள்
பணியீர் -எதிர்த்தலை திர்யக்குகள் ஆகவுமாம் -தான் ஜனக குலத்தில் பிறக்கவுமாம் -கடகரை கௌரவித்துச் சொல்லக் கடவது என்கை
அடியேன் திறமே-பிராட்டியான தசையிலும் வாசனையால் ஸ்வரூபத்தில் இங்கனம் அல்லது பிரதிபத்தி இல்லை இவர்க்கு -இவருடைய நான் இருக்கிற படி
திறமே -ஒரு மஹா பாரதம் இ றே -அவள் படி -என்னும் அத்தனை -சொல்லித் தலைக் கட்டப் போகாது-

———————————————————–

திறம் திறமாக திரளுகிற புள்ளினங்களைக் கண்டு தன் காரியத்துக்காக திரளுகிறனவாகக் கொண்டு திரு வண் வண்டூரில் இருக்கிற எம்பெருமானுக்கு என்னுடைய வியஸனத்தை அறிவியுங்கோள் என்கிறாள் –

திறங்களாகி எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.–6-1-3-

திறங்களாகி எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
திறம் திறமாகக் கொண்டு -பார்த்த பார்த்த இடம் எல்லாம் -செய்களூடே சஞ்சரியா நின்றனவாயிற்று -இரை தேடித் திரிகின்றன என்று அறியாதே தன் காரியத்துக்காக திரண்டு சஞ்சரியா இருக்கின்றனவாக நினைத்து இருக்கிறாள் -பிராட்டியையும் பெருமாளையும் கூட்டுகைக்கு முதலிகள் திரள் திரளாக சஞ்சரித்தால் போலே தங்களைக் கூட்டுகைக்காக என்று இருக்கிறாள்
புள்ளினங்காள்!-பிரிந்து கூட்ட இராதே கூடி இருக்கப் பற்றது இ றே-ராமாவதாரத்துக்கு பின்பு பிரிந்தாரை கூட்டுவது திர்யக்குகள் என்று இருக்கிறாள்
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
உன் தசையை அறிந்து வந்து உதவாதவன் நாங்கள் சொன்னவாறே வர புகுகிறானோ என்ன -அவன் குறை அன்று -அவ் வூரில் ஐஸ்வர்யம் நினைக்க ஒட்டாது என்று இருக்கிறாள்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
பிரதிகூல நிரசன த்வரையாலே  சுழன்று வருகிற திரு வாழி யைக் கையிலே யுடையவன் –கறங்குகை -சுழலுகை
அகவாயில் ஹர்ஷம் தோற்ற ஸ்மிதம் பண்ணி அத்தாலே என்னை அநன்யார்ஹை யாக்கினவனைக் கண்டு –
அன்றிக்கே -இவளை வென்றோம் என்னும் ஹர்ஷத்தாலே கையிலே திரு வாழியை சுழற்றி ஸ்மிதம் பண்ணி முதன்மை தோற்ற இருக்கிற இருப்பு –என்று பட்டர் அருளிச் செய்வர் –
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.
தயை பிறக்கும் படி பஃன அபிமானராய்த் தொழுது நீர் கறங்கு சக்கரக் கை கனிவாய்ப் பெருமானாய் இருக்கிற இருப்புக்கு அசலாளாய் நோவு படக் கடவுளோ -என்னுங்கோள் -அன்றிக்கே –
ந சாஸ்யே துஷ்டவா கஸ்தி -என்கிறபடியே நெஞ்சு சோதித்து தரிக்கைக்கு பரிகரம் உடையவர் –பஃன அபிமானராய் விழுங்கோள் என்றுமாம் -நிக்ருத ப்ரணத ப்ரஹவ
பணியீர் -அவற்றின் பக்கல் கௌரவ அதிசயம் இருக்கிற படி
அடியேன் இடரே.–அத்தலைக்கு அடியேன் என்கிறாள் அன்று -சேர்த்தவர்களுக்கு அடியேன் என்கிறாள்
இடர் – தான் நினையாது இருக்கையாலே நான் படுகிற துக்கத்தை -கலவி இரண்டு தலைக்கும் ஒத்து இருக்க இவள் தசையை கேட்டு அறிய வேண்டும்படி இ றே அவர் அளவு –

—————————————————————–

திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எம்பெருமானைக் கண்டு சரீரம் கட்டு அழிந்து ஒருத்தி படும் பாடே -என்று சொல்லுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை குறித்து அருளிச் செய்கிறாள் –

இடரில் போகம் மூழ்கி இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–6-1-4-

இடரில் போகம் மூழ்கி-இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விஸ்லேஷ கந்தம் இல்லாத சம்ச்லேஷ ரசத்தில் அவகாஹித்து போகத்துக்கு ஏகாந்தமான வனத்திலே போந்து சம்போகம் செல்லா நிற்க -ராவணன் வந்து தோற்றினால் போலே இருக்கை யன்றிக்கே சம்போகத்துக்கு எல்லையில் செல்லப் பெற்றப் படி
இணைந்தாடும்-ஒரு தலை நோவு பட்டு தூது விட வராதே -இரண்டு தலையும் ஓக்க களிக்கப் பெறுவதே -ஒன்றுக்கு ஓன்று பவ்யமாகக் கொண்டு சஞ்சரிக்கை –
பேதைக்கு மார்த்த்வம் ஜென்ம சித்தம் -சேவலுக்கு கலவியால் அதின் படி யுண்டாயிற்று
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நிரந்தரமாக வேத கோஷம் கடல் கிளர்ந்தால் போலே இருக்கும் சிரமஹரமான ஊர் -கர்மணை வஹி சம்சித்தி மாஸ்த்திதா ஜநகாதாய -என்ன கடவ இவள் படை வீடு இ றே வேத கோஷம் மாறிக் கிடக்கிறது
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கடல் மேனி – கடல் போலே சிரமஹரமான வடிவை யுடையவன் –பிரான் -பக்தானாம் என்று அவ்வடிவை ஆஸ்ரிதற்கு உபகரிக்குமவன் -கண்ணன் -அவர்க்கு கையாளாய் யாயிற்று அனுபவிப்பது
-நெடுமால் -வ்யாமுக்தனானவனை –அன்றிக்கே -சிரமஹரமான வடிவை எனக்கு உபகரித்து -பவ்யனாய் -இன்று எட்டாதே இருக்கிறவனைக் கண்டு -இது பட்டர் நிர்வாஹம் –
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–
உடம்பு கட்டு அழிந்து சிதிலையாய் அகவாய் சிதிலமாய் இங்கிதம் கொண்டு அறிய வேண்டாதே உடம்பிலே வெளியிட்ட படி -மானசமாய் மறைந்து போரும் அளவு அன்றிக்கே இருக்கை –ஒருத்தி -காட்டிலே ஒரு மான் அம்பு பட்டு துடியா நின்றது -என்றால் எய்தவன் அறியும் இ றே
நீராகா நின்றாள் என்று -உருகப் பண்ணி மறைந்து இருக்கிறவருக்கு அறிவியுங்கோள்-

———————————————————————

சில அன்னங்களை குறித்து அவ்விடம் புக்காரை எல்லாம் மறப்பிக்கும் விஷயமாய் இருக்கும் -நீங்கள் அங்கு புக்கால் என்னையும் நினையுங்கோள்  என்கிறாள் –

உணர்த்தல் ஊடல் உணர்ந்து உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும் திருவண்வண்டூர்
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.–6-1-5-

உணர்த்தல் ஊடல் உணர்ந்து
ஊடுகையும் கிலாந்து இருக்கையுமாய் படும் துக்கத்தை அனுசந்தித்து -அபிமதை ஊடுகையாவது என் என்னில் -என்னைப் பாரா நிற்க பூவைப் பார்த்தாய் காண் -என்னுதல் -ஸ்நாதனானாய் என்னுதல் –உணர்த்துகை யாவது -அது தான் உனக்காக காண் என்று தெளிவிக்கை –
உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
பிரிவில் இ றே சூழ்த்துக் கொடுக்க வேண்டுவது என்று உடனே திரியா நின்றது -இப்படி தூரதர்சியாய் இருப்பார்க்கு அன்றோ விச்சேதியாமல் அனுபவிக்கலாவது
மேயும் -இதம் மேத்ய மிதம் ஸ்வாது -என்னா நின்றன -ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் -என்ற இம் மூன்றிலும் இவற்றுக்கு புணர்தலேயாய் சொல்லுகிறபடி –ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவை மூன்றும் காமத்தால் பெற்ற பயன் -என்று மூன்றையும் பிரயோஜனமாக சொன்னார்கள் தமிழர்
மட வன்னங்காள்-மடப்பம் -துவட்சி-சம்ச்லேஷம் அடங்க வடிவில் தொடை கொள்ளும் படி இருக்கை –துவட்சி பேடைக்கு ப்ரக்ருதி –சேவலுக்கு கலவியால் யுண்டாய் இருக்கிற படி -பரஸ்பரம் பவ்யதை யாகவுமாம் –
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும்
திணுங்கின வண்டல்களிலே சங்குகள் வந்து உறங்கா நிற்கும் -சேற்றுக்கு இறாய்க்கும் சங்குகள் நீர் உருத்தின வாறே கொழுத்த வண்டல்களிலே சேரா நிற்கும் –
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
தொடுக்கப் பட்டு தர்ச நீயமாய் சிரமஹரமான திருத் துழாயை திரு முடியில் யுடையனாய் அத்தாலே என்னை அநன்யார்ஹை யாக்கினவனைக் கண்டு –
நம் பாடு வருகைக்கு உறுப்பாக ஓப்பியா நிற்கும் -நீங்கள் அறிவிக்கும் அத்தனையே குறை -அன்றிக்கே பிரிவை ஒன்றாக நினையாதே வளையம் வைத்து ஒப்பித்து நமக்கு அபவ்யமாய் இருக்கிறவரை -என்றுமாம் –
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.
இப்போது முதலிகளாய் இருப்பர் -வழியே பிடித்து தொழுது கொடு சொல்லுங்கோள்
புணர்த்த கை -கூப்பின கை -கூட்டின கை –
அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.-அவ் ஊர் உங்களையும் விஸ்மரிப்பிக்கும் -உங்கள் பரிகரமான என்னையும் நினையுங்கோள் -அவனை மறக்கும் படி பண்ணின தேசம் அன்றோ -போற்றுகை யாவது கௌரவித்து சொல்லுகை -தொழுத கைகளும் நீங்களுமாய் எனக்காகவும் ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும்
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் -பாதம் கை தொழுது பணியீர் -என்று பிராட்டியான தசையிலும் இவர்க்கு ஸ்வரூபம் மாறாதே செல்லுகிற படி-

—————————————————————-

சில குயில்களைக் குறித்து அவனுக்கு என் தசையை அறிவித்து அங்கு நின்றும் ஒரு மறு மாற்றம்  கொண்டு அருளிச் செய்ய வேணும் என்கிறாள் –

போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.–6-1-6-

போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
புன்னையின் கீழே நின்று குயில்களுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறாள் -ஏகாந்தமாக அனுபவிக்கிற சேர்த்தி நித்தியமாக வேணும் -தன் ஆர்த்தி கண்டு இரங்குகைக்கு பாசுரம் இது என்று இருக்கிறாள் –
யான் இரந்தேன் -ஸீதாம் உவாஸ-என்கிறபடியே புருஷகாரத்வாரா -எல்லாராலும் இரக்கப் படும் நான் இரந்தேன் -நியமிக்கிறேன் அல்லேன் -இரக்கிறேன்-இரப்பார் கார்யம் செய்து தர வேணும் என்னும் நினைவாலே
புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
வைமா நிகரைப் போலே மனுஷ்ய கந்தம் தட்டாத படி உயர வர்த்திக்கை -இசை இ றே உயர்த்தியை காட்டுகிறது -நெய்தல் நிலத்தில் புன்னை படர்ந்து அன்றோ இருப்பது என்னில் –பணைத்து ஓங்கி இருக்கும் என்கிறது -வானார் வ ண் கமுகு என்றும் சேண் சினை ஓங்கு மரம் -என்றும் சொல்லுகையாலே -நெருப்பிலே சஞ்சரிப்பாரை போலே புன்னைப் பூவிலே வர்த்தியா நின்றன -அக்னி ஸ்தம்பனம் யுடையார்க்கு வர்த்திக்கலாம் இ றே
உறை -பூவின் மேலே நித்ய வாசம் பண்ணா நின்றன –நைஷா பஸ்யதி ராக்ஷஸ்யோ நே மான் புஷப பல த்ருமான் என்று ராக்ஷஸே தர்ச நத்தோபாதி நினைத்து இருக்கும் தன்னைப் போல் அன்றே
கலவியால் உள்ள புஷ்கல்யம் வடிவிலே தொடை கொள்ளலாம் படி இருக்கை –
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
நீர் உறுத்தினால் சேற்றிலே யாயிற்று வாளை கள் களித்து வர்த்திப்பது -அவ் ஊரில் பதார்த்தங்கள் பிரிந்து துடிக்கை அன்றிக்கே களித்து வர்த்தியா நிற்கும் –
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
கையும் திரு வாழி யுமான அழகை நித்ய ஸூ ரிகளை அனுபவிப்பித்துக் கொண்டு போது போக்காய் இருக்கிறவனைக் கண்டு -ஆற்றல் என்று வலியாய்-ஆர்த்த ரக்ஷணத்துக்கு வலியை யுடைய திரு வாழி என்னுதல் -ஆற்றலை யுடையனாய் பிரிவுக்கு சிளையாதவன் என்னுதல் -ஒரு நீர்ச் சாவியான நான் கிடைக்க நிரபேஷர் ஆனவர்களுக்கு காட்சி கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறவனை
ஆற்றல் -ஆஸ்ரிதர் விஷயத்தில் எல்லாம் செய்தாலும் ஒன்றும் செய்யாதவனாய் இருக்கும் என்றுமாம் ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மானை என்ன கடவது இ றே
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.
மறு மாற்றம் கொண்டு வந்து அருளிச் செய்ய வேணும் -எப்படிப் பட்ட மறுமாற்றம் என்னில் –
மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே-என்னுடைய கிலேசமும் மோஹமும் தீருவதொரு பிரகாரம் -ததா குரு தயாம் மதி -என்கிறபடியே என் பக்கல் தயையைப் பண்ணி அருள வேணும் –

———————————————————-

சில கிளிகளைக் குறித்து அவனுடைய அடையாளங்களை சொல்லி இவ்வடையாளப் படியே கண்டு எனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் –

ஒரு வண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
செரு ஒண் பூம்பொழில்சூழ் செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.–6-1-7-

ஒரு வண்ணம் சென்று புக்கு
வழியிலே நெஞ்சை அபஹரிக்கும் போக்யதையை யுடைத்து அதில் கால் தாழாதே ஒருபடி சென்று புக்கு -ச ததந்த புரத்வாரம் சமதீத்ய -என்னுமா போலே ஐஸ்வர்ய தரங்களாலே புகுகை அரிது வருந்தி புக்கு என்னவுமாம் –இப்போது முதலிகள் பிரம்பு வந்து விழும் அதுக்காக பிற்காலியாதே மேல் விழுங்கோள் என்கை
எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
நிவேதியத மாம் -என்கிறபடியே வடிவைக் காட்டுகிறாள் -அங்குத்தை வார்த்தை கேட்டால் அல்லது தரிக்க மாட்டாது எனக்கு -ஒரு நல் வார்த்தை சொல்லு –
சஹசரத்தோடே கூடி இருக்கையாலே அழகு பெற்று இருக்கிற கிளியே -மௌக்த்யமும் பேச்சும் வாயில் பழுப்பும் வடிவில் பசுமையும் அவனோடு போலியாய் இருக்கையாலே உன்னைக் கண்டு கொண்டு இருக்க அமைந்தது என்றுமாம் –
செரு ஒண் பூம்பொழில்-
செருவை ஒளிப்பதாய் தர்ச நீயமான பூம் பொழில் -சூழ் -என்னைப் பாராதே பூவைப் பார்த்தாய் -உன் உடம்பு பூ நாறிற்று வேற்று உடம்பு -என்று மிதுனங்களை சீறு பாறு என்னப் பண்ணும் என்னுதல் -சலம் கொண்டு மலம் சொரியும் என்று இசலி இசலி பூக்களை சொரியா நிற்கும் என்னுதல் –
செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
பொழில் உதிர்ந்த தாதுக்களாலே சிவந்த பர்யந்தங்களை யுடைத்து என்னுதல் -கடல் கரை யாகையாலே சிவந்த மணலீட்டை யுடைத்து என்னுதல் –
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
உனக்கு வழியில் விடாய் எல்லாம் கெடும்படி வர்ஷூக வலாஹகம் போலே இருக்கிற திரு நிறத்தையும் அதுக்கு பரபாகமாக தாமரைத் தடாகம் பரப்பு மாற பூத்தால் போலே இருக்கிற அவயவங்களையும் காண இ றே புகுகிறது -கலவியோடு பிரிவோடு வாசி அற ஒருபடிப் பட்டு இருக்கிறவரை
கண்டார்க்கு விடாய் கெடும் வடிவு -அவ்வடிவிலே இழிந்தவர்கள் துவக்கு உண்ணும் முறுவல் -அநந்யார்ஹம் ஆக்கும் கண் -அநந்யார்ஹம் ஆனாரை அணைக்கும் கை -ஸ்பர்சத்துக்கு தோற்று விழும் விழும் திருவடிகள் –
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.
அஸ்தானே பய சங்கை பண்ணி யுத்த உன்முகமான திவ்ய ஆயுதங்கள் -இன்னார் என்று அறியேன் என்று கிட்டினாரை மதி கெடுக்கும் திவ்யாயுதங்கள் -திவ்ய அவயவத்தோ பாதி திவ்ய ஆயுதங்களும் அசாதாரண சிஹ்னம் ஆகை -யானி ராமஸ்ய சிஹ்னானி லஷ்மணஸ்ய சயாநிவை
திருந்தக் கண்டே -என்னைப் போலே மாநஸமாக அன்றிக்கே வ்யக்தமாக கண்டு –

—————————————————————–

ஒரு பாவையை நோக்கி அந்தரங்கையான எனக்கு வந்து சொல்லலாம் படி கண்டு ஒரு மறு மாற்றம் கேட்டு வந்து சொல்லாய் என்கிறாள் –

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்
பெருந் தண் தாமரைக் கண் பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–6-1-8-

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
திருந்தக் கண்டு– பிறருக்கு சொல்லலாம் படி விசதமாகக் கண்டு
எனக்கு ஒன்றுரையாய்; -நீ வந்து சொல்லும் வார்த்தை கேட்டால் தரிக்க இருக்கிற எனக்கு -ஒரு வார்த்தை கேட்டு வந்து சொல்லாய்
ஒண் சிறு பூவாய!-அழ குக்கு ஒரு கிளி யோடு ஒத்து -பால்யமும் அத்தால் வந்த லாகவமும் இதுக்கு ஏற்றம் -போக விடுகை மிகை என்னும் படி கண்டு கொண்டு இருக்கும் அழகை யுடைத்தாய் -தூது போகைக்கு கார்ய காலத்தில் வடிவை சிறுக்க வேண்டாத படி -ஏற்கவே சிரமம் செய்து இருக்கிற லாகவத்தையும் யுடைத்தாகை –
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்-பெருந் தண் தாமரைக் கண்
அவனுடைய போக்யத்தையே அன்றிக்கே போக ஸ்தானமே அமைந்து இருக்கை -போக்தாக்கள் அளவன்றிக்கே பெருத்து சிரமஹரமாய விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி இவற்றையும் யுடைத்தான திருக் கண்கள் –
பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
நித்ய ஸித்தமான உபய விபூதிக்கும் கவித்த முடி -திரு வண் வண்டூர்க்கு நிர்வாஹகன் என்று சூடின முடி என்றுமாம் -யஸ்ய சா ஜனகாத்மஜா அப்ரமேயம் ஹி தத்தேஜ-என்கிறபடியே இவள் தன்னை தோற்பித்து சூடின முடி என்னுதல் –
கற்பக தரு பணைத்தால் போலே நாலாய் சுற்று உடைத்தான் தோள்-சிரமஹரமான நிறத்தை யுடைத்தாய் ஸ்த்திரமாய் அபரிச்சின்னமான மேகம் போலே இருக்கும் வடிவு -நிறமேயாய் அகவாய் திண்ணியதாய் இருக்கிறபடி என்றுமாம் –
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–
அவ்வடிவைக் கண்டால் சர்வ நிர்வாஹகன் என்று தோற்றி இருக்கை -அகவாயில் நீர்மை இன்றிக்கே முதலிகளாய் இருக்கிறவரை என்றுமாம் –

———————————————————————

சில அன்னங்களை குறித்து -நீங்கள் சென்றால் ஏகாந்தத்திலே ந கச்சின் ந அபராத்யதி -என்றார் முன்னாக என்னிடையாட்டத்தை அறிவியுங்கோள் -என்கிறாள் –

அடிகள் கைதொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.–6-1-9-

அடிகள் கைதொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
திருவடிகளை கையாலே தொழுது -அவனுக்கு மறுக்க ஒண்ணாதே இரங்க வேண்டும் செயல்களை செய்து –
சம்ச்லேஷத்தாலே பூவிலே அசையா நின்றுள்ள அன்னங்காள் –அன்னங்கள் செருக்கு இருக்கிறபடி -என் காலும் ஒரு பூவில் பொருத்தப் பண்ணினால் அன்று உங்களுக்கு இது ஏற்றமாவது -அக்னியில் கால் வைப்பாரைப் போலே என் கால் பூவில் என் கால் பூவிலே பொருந்துகிறது இல்லை
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
விடிவுகள் தோறும் ப்ரபாத சமயங்கள் தோறும் சங்க த்வநியாய செல்லா நிற்கும் -ஆசையுடையாரைக் காண சங்க த்வனியாலே அழைக்கிறாப் போலே இருக்கை -அவ்வோ காலங்களுக்கு அடைத்தவை எல்லாம் மாறிக் கிடக்கிறதே இங்கு -விடியாத ஊரிலே என்னை வைத்து -விடியும் ஊரிலே இருக்கிறவன்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
துரியோதனாதிகளை அழிய செய்யும் இடத்தில் கடியனாய் -பாண்டவர்களுக்காக பகலை இரவாக்குகை முதலான ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களை பண்ணுமவனை -அவர்களுக்கு கையாளாய் நிற்குமவனை -அவ்வளவிலும் பர்யாப்த்தன் அன்றிக்கே இருக்கிற வ்யாமுக்தனாய் -அன்றிக்கே பிறர் நோவு அறியானாய் கலக்கிற போது பிரியேன் என்று வைத்து பிரிய வல்லவனை கலக்கும் போது தாழ நின்று பரிமாறி பின்னை எட்டாதவனை என்றுமாம்
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.-
அவன் உபேக்ஷித்தாலும் விட மாட்டாத மஹா பாபத்தை யுடையேன் -நாட்டார்க்கு ஆச்வாஸ ஹேதுவான பகவத் ப்ரத்யாசக்தி பாதகமாம் படியான பாபத்தை பண்ணினேன் -பாவனமான விஷயம் எனக்கு பாப ஹேது வாவதே -மேரு மந்த்ர மாத்ரோ அபி -யான் நாம சங்கீர்த்தன தோ மஹா பயாத் விமோஷ மாப் நோதி ச சம்சய யன்னர-என்கிற விஷயம் இவளுக்கு பய ஹேதுவாய் இரா நின்றது
திறம் கூறுமின்; -ஒரு மஹா பாரதம் இ றே
வேறு கொண்டே –கூறுமினே –ஓலக்கத்தில் அன்றிக்கே ஏகாந்தத்திலே ந கச்சின் ந அபராத்யதி -என்பார் கூட இருக்க அறிவியுங்கோள் -ஏவ முக்தஸ்து ராமேணச லஷ்மணஸ் சமய தாஞ்சலி ஸீதா சமஷம் காகுத்ஸத்தமித்தம் வசன மப்ரவீத் –

—————————————————————–

சில வண்டுகளைக் குறித்து அவர் இத்தலையில் சத்தையும் இல்லை என்று இருப்பர் -அவளும் உளள் என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் என்று அருளிச் செய்வார் -ஆளவந்தார்
இத்தலை இல்லை யாகில் அத்தலை யுண்டாக கடவது -பெண் பிறந்தார் கார்யம் எல்லாம் செய் தோம் என்று ஸ்மரித்து இருக்கிறவர்க்கு -ரஷ்ய வர்க்கத்தில் நானும் ஒருத்தி யுண்டு என்று சொல்லுங்கோள் என்கிறாள் -என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்வார்-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.–6-1-10-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
அல்லாதாராபாதி என்று இராதே விசேஷித்து என் காரியங்களும் உங்களுக்கே பரம் என்று இருந்தேன் -தன் பெருமையை பார்த்து இலள்-இவற்றின் சிறுமையை பார்த்து இலள் -செல்லாமையை பார்த்து இரக்கிறாள்-
விசேஷண்து ஸூக்ரீவோ ஹா நு மத்யர்த்த முக்தவான் –
வெறி வண்டினங்காள்!– பரிமளம் ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே இருக்கை -உங்கள் வடிவில் பரிமளமே பாதேயம் போன்று இருந்ததீ -என் உடம்பையும் இப்படி ஆக்கினால் அன்றோ உங்கள் உடம்பால் பிரயோஜனம் பெற்றி கோளாவது
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
என்னைப் போல் கலங்கி இருக்கும் இங்குத்தை பதார்த்தங்கள் ஒழிய தெளிந்த பதார்த்தங்களை காண் கிறி கோள் இ றே -வைடூர்ய விமலோதகா-என்கிறபடியே தெளிந்து இ றே அங்குத்தை பதார்த்தங்கள் இருப்பது -உபதத்தோ தகா நத்ய-என்று இ றே இங்குத்தவை இருப்பது
வட பார்ஸ்வத்திலே -கடலுக்கு தென்பால் இருக்கிற பிராட்டியை போல் யாயிற்று இவள் இருக்கிற இருப்பு
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
எதிர் இல்லாத போரை ராவணனையும் அவன் அரணாக இட்ட மதிலையும் துகளாகச் செற்று –
ருஷிகள் குடியிறுப்பு பெற்றோம் -பிராட்டி உடன் கூடப் பெற்றோம் இலங்கை விபீஷண விஷயமாகப் பெற்றோம் என்று உகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.
எங்கும் மேற்பட்ட ஆண் பிள்ளை தனத்தை யுடையவர்க்கு -ரஞ்ச நீ யஸ்ய விக்ரமை -என்று எதிரிகள் மேலிட்ட வீரம் -ரதசர்யா ஸூ சம்மத -என்று வீரர்கள் கொண்டாடின வீரம் –
உம்முடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தில் இன்னும் ஒருத்தி நோவுபடா நின்றாள் என்னுங்கோள் –

—————————————————————-

நிகமத்தில் இப்பத்தும் வல்லவர்கள் காமினிகளுக்கு காமுகர் போக்யராமா போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு ஸ்ப்ருஹ விஷயமாவார்  என்கிறார் –

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–6-1-11-

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
மின்னை வென்று ஸ்யாமமான திரு மேனிக்கு பரபாகமான சேர்த்தியை யுடைத்தான திரு யஜ்ஜோபவீதத்தை யுடைய ஸ்ரீ வாமனனாய் –
வி நீதமாய் ஆகர்ஷகமான வடிவைக் காட்டி இசைவித்து -பூமிப் பரப்பை தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
தன் உடைமை அவனதாக்கி அவன் தந்தானாம் படி பண்ணின பண்ணின மஹா வஞ்சகன் திருவடிகளில் –
ஸ்ரீ வாமன வ்ருத்தாந்த கதனம் மின்னிடை மடவாருக்கு தோற்றுகிற தோற்றரவுக்கு ஸூ சகம் -இதில் பிறந்த பிரணய ரோஷம் மின்னிடை மடவாராக்கைக்கு ஸ்ரீ வாமனனாய் வந்து தோன்ற கிழக்கு வெளுத்த படி -மஹா பலியை அர்த்தியாய்ச் சென்று வஞ்சித்து பூமிப் பரப்பு அடைய தன் திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்டால் போலே யாயிற்று பிரணய கோபத்தால் -அல்லோம் -என்றவர்களை திருவடிகளின் கீழே இட்டுக் கொண்ட படி
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
ஈழம் பிரம்பு கொண்டது என்னுமா போலே பண் மிகுந்து இருக்கை -பாட்ட் யே கே யேச மதுரம் -என்கிறபடியே இயலும் இசையும் இனிதாய் இருக்கை
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–
இத்தை அப்யஸிக்க வல்லார்கள் -மின்னிடையவர்க்கு மதனர் ஸ் ப்ருஹ விஷயமாமா போலே -இவர் தூது விடுகிற விஷயத்துக்கு போக்யராவார் -அற்ப சராசரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்று ஒழிந்தேன் -தூராக் குழி தூர்த்து எனை நாள் அகன்று இருப்பன் -என்று விஷய ப்ராவண்யம் விநாச பர்யாயம் என்னுமவர் -இத்தை உத்தேச்யமாக சொல்லார் இ றே -ஸர்வதா சாம்யம் உள்ள இடத்திலே அது தன்னையே சொல்லக் கடவது –


கந்தாடை    அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

 

திருவாய்மொழி ஒன்பதினாயிரப்படி –6-1-

September 23, 2016

கீழே நோற்ற நோன்பு தொடங்கி நாலு பிரயோகம் சரணம் புக்க இடத்திலும் அவன் வாராமையாலே-குணவானாய் சர்வஞ்ஞனாய் சர்வ சக்தியாகையாலே சர்வ நிர்வாஹ ஷமனாய் இருக்கிற எம்பெருமானைத் திரு வண் வண்டூரில்-ஸம்ருத்தி தம்மை நினையாதபடி பண்ணுகையாலே நம் தசை அறியாமையால் வாராது ஒழிந்தான்-அறிவிக்க வரும் என்று பார்த்து-தம் பரிஜனங்களில் அவன் பக்கல் போய் வர வல்லார் ஒருவரைக் காணாமையாலே -தன் ஆற்றாமை கை கொடுக்க கழிக்கரையிலே சென்று
-அங்கே வர்த்திக்கின்றன சில பஷிகளை அத்யாதரம் பண்ணி இருந்து திரு வண் வண்டூரில் தூது விடுகிறாள் –

——————————————————————-

இப்பிராட்டி சில குருகுகளை நோக்கி திரு வண் வண்டூரில் சென்று என்னுடைய தசையை எம்பெருமானுக்கு  அறிவியுங்கோள் என்கிறாள்  –

வைகல்  பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்
கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.–6-1-1-

வைகல் பூங்கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்!
நாள் தோறும் அழகிய கழியிலே வந்து மேய்க்கிற குருகினங்காள்-இத்தால் தன்னுடைய அபேக்ஷிதங்களை செய்து முடிக்க வேண்டும் படி தன்னோடு அவற்றுக்கு உள்ள கண் அணைவு சொல்லிற்று –
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திரு வண்வண்டூ ருறையும்-கை கொள் சக்கரத் தென் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
ஒரோ முதலே செய்யை விழுங்கும் படியான செந்நெல் உயர்ந்த திரு வண் வண்டூரில் உறைவதும் செய்து கையும் திரு வாழி யுமான அழகையும் முறுவலையும் காட்டி என்னை தோற்பித்து இருக்கிறவனைக் கண்டு
கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே.
இங்கு நின்றும் போனோம் என்று வேண்டல்பாடு அடியாதே-உசித விநயங்களைப் பண்ணி பிரிந்தால் தன்னைப் போல் அன்றிக்கே தரியாத படியான பாபத்தை பண்ணின என் காதன்மை சொல்லுங்கோள்-கைகள் கூப்புகை -சிறகு விரிக்கை -காதன்மை -ஆசைப்பாடு-

—————————————————————

பரம காருணிகனான திரு வண் வண்டூர் நாதனுக்கு என் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில நாரைகளைக் குறித்து சொல்லுகிறாள் –

காதல்  மென் பெடையோடு உடன் மேயுங் கருநாராய்!
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
நாதன் ஞாலமெல்லாம் உண்ட நம்பெருமானைக் கண்டு
பாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே.–6-1-2-

விரஹ வியஸன ஸஹம் அல்லாத படி ஸ்நே ஹத்தை யுடைத்தாய் -அதுக்கு மேலே விஸ்லேஷிக்கில் முடியும்படியான மார்த்வத்தை யுடைத்தான பேடையை இழவாமைக்காக அத்தோடு பிரியாதே மேய்கிற கரு நாராய்
வேத கோஷங்களும் வைதிகமான யாகங்களிலும் யுண்டான ப்ரேஷாதி கோஷங்களும் மிக்கு இருந்துள்ள திரு வண் வண்டூருக்கு நாதனாய் பிரளயம் கொள்ளுகிற ஜகத்தை எல்லாம் திரு வயிற்றிலே வைத்து உபகரித்து அருளின செயலாலே நம்மை அடிமை கொண்டு இருக்கிறவனைக் கண்டு
கை தொழுகை போராது -முதலிகளாய் இருப்பர் தீர்க்க பிராணாமத்தை பண்ணி -எம்பெருமான் பக்கலிலே போகிறன சிலவாகையாலே –அடியேன் -என்கிறாள் –

———————————————————————

திறம் திறமாக திரளுகிற புள்ளினங்களைக் கண்டு தன் காரியத்துக்காக திரளுகிறனவாகக் கொண்டு திரு வண் வண்டூரில் இருக்கிற எம்பெருமானுக்கு என்னுடைய வியஸனத்தை அறிவியுங்கோள் என்கிறாள் –

திறங்களாகி  எங்கும் செய்களூ டுழல் புள்ளினங்காள்!
சிறந்த செல்வ மல்கு திரு வண் வண்டூருறையும்
கறங்கு சக்கரக்கை க் கனி வாய்ப் பெருமானைக் கண்டு
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே.–6-1-3-

திறம் –திரள் /உழலுகை –சஞ்சரிக்கை –
விலக்ஷணமான சம்பத்து பெருகா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் நிரந்தர வாசம் பண்ணா நிற்பதும் செய்து பிரதிகூல நிரசன த்வரையாலே சுழலா நின்றுள்ள திரு வாழியோடே கூடின திருக் கையையும் -தர்ச நீயமான திருப் பவளத்தையும் யுடையனாய் -அத்தாலே மிகவும் வேண்டற்பாடு யுடையனாய் இருக்கிறவனைக் கண்டு அவனுக்கு தயை பிறக்கும் படி நீங்கள் அபிமான ரஹிதராய் கொண்டு தொழுது -தான் நினையாது இருக்கையாலே நான் படுகிற மநோ துக்கத்தை அவனுக்கு பணியுங்கோள் என்கிறாள் –பணியீர்-அவற்றின் பக்கல் தனக்கு யுண்டான கௌரவ அதிசயத்தாலே பணியீர் என்கிறாள் –

————————————————————-

திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருக்கிற எம்பெருமானைக் கண்டு சரீரம் கட்டு அழிந்து ஒருத்தி படும் பாடே -என்று சொல்லுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை குறித்து அருளிச் செய்கிறாள் –

இடரில்  போகம் மூழ்கி இணைந்தாடும் மட அன்னங்காள்?
விடலில் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திரு வண் வண்டூர்
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே.–6-1-4-

விஸ்லேஷ கந்தம் இல்லாத சம்ச்லேஷ ஸூ கத்திலே முழுகி பிரிய மாட்டாதே ஒன்றுக்கு ஓன்று பவ்யமாகக் கொண்டு சஞ்சரிக்கிற அன்னங்காள்-
நிரந்தரமாக வேத கோஷம் மிக்கு இருந்துள்ள திரு வண் வண்டூரில் தன் வடிவு அழகைக் காட்டி என்னை அனுபவிப்பித்து ஸூ லபனாய் இப்போது எட்டாது இருக்கிறவனைக் கண்டு-

—————————————————————–

சில அன்னங்களை குறித்து அவ்விடம் புக்காரை எல்லாம் மறப்பிக்கும் விஷயமாய் இருக்கும் -நீங்கள் அங்கு புக்கால் என்னையும் நினையுங்கோள்  என்கிறாள் –

உணர்த்தல்  ஊடல் உணர்ந்து உடன் மேயும் மடவன்னங்காள்!
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்குசேரும் திருவண்வண்டூர்
புணர்த்த பூந்தண் துழாய்முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே.–6-1-5-

கிலாக்கையையும் கிலாய்த்து இருத்துகைக்கு அகப்படும் துக்கத்தையும் அனுசந்தித்து இனியூட சம்பாவனை இல்லாத படி பிரியாதே மேய்வதும் செய்து பரஸ்பரம் பவ்யமான அன்னங்காள் -கொழுத்த வண்டல்கள் மேலே சங்குகள் உறங்கா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் நம்மை விஸ்லேஷித்ததையும் மறந்து தான் ஒப்பித்து போது போக்கி நமக்கு அ பவ்யனாய் இருக்கிறவனைக் கண்டு
புக்க வாறே அங்குத்தை ஐஸ்வர்யங்கள் உங்களை மறக்கப் பண்ணும் -அங்கனம் செய்யாதே கூப்பின கைகளும் நீங்களுமாய் எனக்காகவும் ஒரு வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்ய வேணும் –

—————————————————————-

சில குயில்களைக் குறித்து திரு வண் வண்டூரில் சென்று எம்பெருமானைக் கண்டு உள்ள தசையை அறிவித்து அத்தலையில் நின்றும் ஒரு மாற்றம் கொண்டு வந்து என் மையல் தீருவதொரு வண்ணம் அருளிச் செய்ய வேணும் என்கிறாள் –

போற்றி  யான் இரந்தேன் புன்னை மேலுறை பூங் குயில்காள்!
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திரு வண் வண்டூ ருறையும்
ஆற்றல் ஆழி யங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வதொரு வண்ணமே.–6-1-6-

மனுஷ்ய கந்தம் தட்டாதே புன்னை மேலே குறைவதும் செய்து அன்யோன்ய சம்ச்லேஷத்தாலே மநோ ஹரமான வடிவை யுடைய குயில்கள் -உங்களை ஏத்தி இரந்தேன்-நீரில் காட்டிலும் ஸூ கமாய் இருக்கையாலே சேற்றிலே வாளைகள் உகளித்து துள்ளா நின்று இருந்துள்ள திரு வண்  வண்டூரில் நான் நோவு படா நிற்கத் தான் தேறி தனக்கு நல்லாரான அயர்வறும் அமரர்களுக்கு கையும் திரு வாழி யுமான அழகைக் காட்டி அவர்களும் தானும் போது போக்கி இருக்கிறவனைக் கண்டு -ஆற்றல் ஆழி -வலியுடைய திருவாழி என்னவுமாம் –

—————————————————————

நாங்கள் அவனை அறியும் படி எங்கனே என்று கேட்ட கிளிகளைக் குறித்து அவனுடைய அடையாளங்களை சொல்லி இவ்வடையாளங்களின் படியே அவனை அழகிதாகக் கண்டு எனக்காக அவனுக்கு ஒரு வார்த்தை அருவியுங்கோள் என்கிறாள் –

ஒரு  வண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கொன்றுரை; ஒண்கிளியே!
செரு ஒண் பூம்பொழில்சூழ் செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்
கரு வண்ணம் செய்யவாய் செய்யகண் செய்யகை செய்யகால்
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே.–6-1-7-

ஐஸ்வர்ய தரங்களாலே புகுகை அரிது -ஆகிலும் வருந்தி ஒரு படி சென்று புக்கு -அவ் ஊரில் போக்யதையாலே அவ்வளவும் சென்று புகுகை அரிது -ஆகிலும் ஓரு படி சென்று புக்கு என்றுமாம் –
உன்னுடைய சஹசரத்தோடு கலக்கையாலே அழகு பெற்று இருக்கிற கிளியே -எனக்காக அவனுக்கு ஒரு வார்த்தை அறிவிக்க வேணும் –
இசலி பூக்கும் பொழிலை யுடைத்தாய் அப் பொழிலில் உதிர்ந்த தாதுக்களால் சிவந்த பர்யந்தங்களை யுடைய திரு வண் வண்டூரில் –
என்னை விஸ்லேஷித்துக்காக வாட்டமில்லாத திவ்ய அவயவங்களை யுடையனாய் யுத்தத்தில் உஜ்ஜவலமான திரு வாழி யையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் தனக்கு திவ்ய சிஹ்னமாக யுடையவனாய் இருந்தவனை வ்யக்தமாகக் கொண்டு-

——————————————————————

நான் அவனுடைய அழகுகளைக் கேட்டால் மறுத்து எனக்கு சொல்லலாம் படி திருந்தக் கண்டு எனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேணும் என்று பூவையை நோக்கிச் சொல்லுகிறாள் –

திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்றுரையாய்; ஒண் சிறு பூவாய!
செருத்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திரு வண் வண்டூர்
பெருந் தண் தாமரைக் கண் பெரு நீண் முடி நாற்றடந்தோள்
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே.–6-1-8-

ஒண் சிறு பூவாய!-அங்கே போக விடுகைக்கு ஈடான வடிவு அழகையும் வடிவில் லாகவத்தையும் யுடையான பூவாய்
பெருத்து குளிர்ந்து இருந்துள்ள தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருக் கண்களையும் அவ் ஊருக்கு ராஜாவாக்கைக்கு தகுதியான திரு அபிஷேகத்தையும் -பெருத்த நாலு திருத் தோள்களையும் -கறுத்து திண்ணிதான மஹா மேகம் போலே இருக்கிற திருமேனியை யுடையனுமாய் இவ் வடிவு அழகாயேய் உள்ளே ஒரு நீர்மை இன்றிக்கே முதலியாய் இருக்கிறவனை –

—————————————————————-

நீங்கள் திரு வண் வண்டூரில் சென்று அவனைக் கண்டக்கால் ஓலக்கத்திலே விண்ணப்பம் செய்யாதே ஏகாந்தத்திலே அடியேன் திறத்தை அறிவியுங்கோள் என்று சில அன்னங்களை  குறித்துச் சொல்லுகிறாள் –

அடிகள் கை தொழுது, அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
விடிவை சங்கொலிக்கும் திருவண் வண்டூ ருறையும்
கடிய மாயன் தனைக் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின்; வேறுகொண்டே.–6-1-9-

பூக்களிலே சம்ச்லேஷத்தாலே அசைகிற அன்னங்காள் -திருப் பள்ளி எழுச்சி சங்கங்கள் இங்கே கேட்க்கும்படி த்வனியா நின்றுள்ள திரு வண் வண்டூரில் எழுந்து அருளி இருப்பதும் செய்து தன்னைப் பிரிந்தார் நோவு அறிய கடவன் அன்றிக்கே வஞ்சகனாய் ஒருவருக்கும் கிட்டாமையே ஸ்வரூபமான கிருஷ்ணனைக் கண்டு திருவடிகளை கையாலே தொழுது
விடிவை சங்கு-என்று தித்ருஷூக்களை யாஹ்வானாம் பண்ணுகிற சங்கத்வனியை யுடைய ப்ரபாதசமயம் என்றுமாம்
கொடிய வல்வினையேன்-அவன் உபேக்ஷிக்கிலும் அவனால் அல்லது செல்லாத மஹா பாபத்தை யுடையேன் –

—————————————————————–

சில வண்டுகளைக் குறித்து -எல்லோரோபாதியும் நம்மையும் சொல்லுகிறாள் என்று இராதே என் காரியமும் உங்களுக்கே பாரமாகக் கொண்டு -பிரதிகூல நிரசனங்கள் எல்லாம் பண்ணி அனுகூல பரித்ராணமும் பண்ணி பரிபூர்ண மநோ ரதனாய் இருந்தவனுக்கு தனக்கு ரக்ஷணீயை நானும் ஒருத்தி உளேன் என்று சொல்லுங்கோள் -என்று அவன் மறந்து இருந்தான் என்னும் இன்னாப்பாலே சொல்லுகிறாள் –

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே.–6-1-10-

வெறி வண்டினங்காள்!-பரிமளத்தை யுடைய வண்டினங்காள்
என்னைப் போலே கலங்கி இராதே தெளிந்த நீரை யுடைய பம்பை வாச பார்ஸ்வத்திலே
மாறில் போர்-எதிர் இல்லாத போர் / ஏறு சேவகனார்க்கு-எங்கும் மேற்பட்ட ஆண் பிள்ளைத்தனத்தை யுடையராய் இருக்கிறவர்க்கு –

————————————————————————

நிகமத்தில் இப்பத்தும் வல்லவர்கள் காமினிகளுக்கு காமுகர் போக்யராமா போலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு போக்யராவார் என்கிறார் –

மின் கொள் சேர் புரி நூல் குறளாய் அகல் ஞாலம் கொண்ட
வன் கள்வனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பண்கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திரு வண் வண்டூர்க்கு
இன் கொள் பாடல் வல்லார் மதனர்; மின்னிடை யவர்க்கே.–6-1-11-

மின்னை வென்று திரு மார்வுக்கு சேர்ந்து இருந்துள்ள திரு யஜ்ஜோபவீதத்தை யுடைய ஸ்ரீ வாமனனாய் இம் மஹா பிருதிவ்யை எல்லாம் அளந்து கொண்ட மஹா வஞ்சகன் திருவடிகளில் -வாமன வ்ருத்தாந்த கதனத்தாலே மின்னிடை மடவாருக்காக தோற்றுகிற தோற்றரவை ஸூசிப்பிக்கிறது –இன் கொள் பாடல்-இனிய பாடல் –


கந்தாடை   அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-