திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -1-4-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

August 28, 2012

என் நீர்மை கண்டுஇரங்கி இதுதகாது என்னாத

என்நீல முகில்வண்ணர்க்குஎன்சொல்லியான் சொல்லுகேனோ

நன்னீர்மை இனியவர்கண் தங்காதுஎன் றொருவாய்சொல்

நன்னீல மகன்றில்காள்! நல்குதிரோ நல்கீரோ?

    பொ-ரை : ‘நல்ல நீல நிறத்தினையுடைய மகன்றில் என்னும் பறவைகளே, எனது தன்மையைக் கண்டிருந்தும், இரங்கி, பிரிந்து தங்கி இருத்தல் தகாதது என்று நினையாத, என்னுடைய நீல முகில் போன்ற நிறத்தினையுடைய தலைவர்க்கு என்ன வார்த்தையினைச் சொல்லி நான் சொல்லப் போகிறேன்? நல்ல உயிரானது இனி அத்தலைவரின் பொருட்டு அவளிடத்தில் தங்கியிராது என்று ஒருவார்த்தை சொல்லுதலைச் செயவீர்களா மாட்டீர்களா?’ என்கிறாள்.

வி-கு : மூன்றாம் அடியிலுள்ள நீர்மை என்பது, ஆகுபெயராய் உயிரைக் காட்டிற்று. அவர்கண்-அவர்பொருட்டு; நான்காவதன் கண் ஏழாவது மயங்கிய உருபு மயக்கம். இனி அவரிடத்தில் எனக் கோடலுமாம். வாய்-சொல். சொல்-முதனிலைத் தொழிற்பெயர். ‘சொல்லுதலை நல்குதிரோ, நல்கீரோ?’ எனக் கூட்டுக. மகன்றில் என்பது, நீர்வாழ் பறவை: இது ஆணும் பெண்ணும் பிரிவின்றி வாழுமியல்பினது ‘பூவிடைப் படினும் யாண்டுகழிந் தென்ன, நீருறை மகன்றில் புணர்ச்சி போல’ (குறுந். 57) என்றார் பிறரும். ஈடு : நாலாம் பாட்டு. ‘அனுபவித்தாலும் மாளாதது நான் பண்ணின பாபமேயோ!’ என்றாள் மேல்; ‘இவள் அனுபவித்தாளோ பின்னை?’ எனில் ஆம்; அனுபவித்தாள்; அவன் அரைக்கணம் தாழ்ந்து முகம் மாற வைத்த போதே எல்லாம் அனுபவித்தாள் அன்றே? இவ்வளவிலே சில மகன்றில்கள், ‘நாம் உதவி சிறிதாயினும் செய்வதற்கு நல்ல சமயம்’ என்று நினைந்து, ‘நாங்கள் இவ்விடத்திற்குச் செய்யவேண்டுவது என்ன?’ என்று வந்து முகங்காட்டினவாகக் கொண்டு, அவற்றைப் பார்த்து, ‘என் நிலையைக் கண்டும் இரங்காதே போனவருக்கு நான் எத்தைச் சொல்லுவது? என்று ஆசையற்றவளாய், பின்னரும் ஆசைப்பெருக்காலே, பலகால் சொல் மறுத்தார்க்குச் சொல்லுவாரைப் போன்று, ‘இத்தனையுஞ் சொல்லவல்லீர்களோ, மாட்டீர்களோ? என்கிறாள். என் நீர்மை கண்டு இரங்கி இது தகாது என்னாத-என் நீர்மை கண்டு-என் மென்மைதனைக்கண்டு அருள் செய்து, நாம் பிரியுமது தகாது’ என்னாதே போகட்டுப் போனவர்க்கு. பட்டரை ஒரு தமிழ்ப் புலவர் ‘கேட்டு இரங்கி’ என்னாது, ‘கண்டிரங்கி’ என்னப் பெறுமோ?’ என்ன, ‘அணைத்த கை நெகிழ்த்த அளவிலே வெளுத்தபடி கண்டால் பிரியத் தகாது என்று இருக்க வேண்டாவோ?’ என்று அருளிச் செய்தார். கேட்ட புலவர், ‘இவ்வாறு நிகழ்வதும் உளதோ?’ என்ன, 1‘புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில், அள்ளிக் கொள் வற்றே பசப்பு,’ 2‘காதலர் தொடுவுழி தொடுவுழி நீங்கி, விடுவுழி விடுவுழிப் பரத்தலானே’ என்பன போன்ற தமிழ்ப்பாக்களை நீ அறியாயோ?’ என்று அருளிச்செய்தார். என் நீல முகில் வண்ணர்க்கு என் சொல்லி யான் சொல்லுகேனோ – இந்நிலையிலும் ‘என்னுடையவன்’ என்னும்படி கலந்த போது முகங்கொடுத்தவன் ஆதலின், ‘என் நீல முகில் வண்ணர்க்கு என்கிறாள். திருமுகம் மறுத்துப் போனவர்க்கு எத்தைச் சொல்லுவது என்னும் நினைவாலே, ‘அவர்க்கு நான் சொல்லி விடுவதுஎத்தை?’ என்கிறாள். ‘இங்ஙனம் சொல்லுவான் என்?’ என்னில் ‘கண்டு இரங்காதவரோ கேட்டு இரங்கப் போகின்றார்?’ என்னுமதனாலே. ‘ஆயின், கண்டானோ?’ என்னில், ஏன்? கண்டிலனோ? கலக்கிற சமயத்தில் கை நெகிழ்த்த இடமெல்லாம் வெளுத்தபடி கண்டிருப்பானே.இனி, ‘என் நீர்மை கண்டு இரங்கி இது தகாது என்னாத என் நீல முகில் வண்ணா’ என்பதற்கு, ‘இவ்வளவிலே என்னை வந்து அணைந்தவராய் என் நிலையைக் கண்டு இதற்கு ஒரு போக்கடி பாராமல், உங்கள் பக்கல் கேட்டு அறிய இருக்கிறவர்க்கு’ என்று உரைத்தலுமாம். அவனை அனுபவிக்குமதிலும், அவனைப் பிரிந்து நோவுபடுகின்ற தன் தன்மையைக் கட்டிக்கொண்டு கிடத்தல் அமைந்ததாக இருத்தலின், ‘என் நீர்மை’ என்கிறான். தன் நிலை தானும் தனக்கும் பேச்சுக்கு நிலம் அல்லாமல் இருத்தலின், ‘இது’ என்கிறாள். ‘முதன்முதலில் வடிவைக் காட்டியே என்னைத் தமக்கே உரிமையாக்கினார்; அவ்வடிவிற் புகர் இப்பொழுது அகவாயிலும் சிறிது உண்டாகப் பெற்றது இல்லையே’ என்பாள், ‘என் நீல வண்ணர்க்கு’ என்கிறாள். ‘ஆயின், மனத்தில் தண்ணளி இல்லையோ?’ எனின், 1‘யாமுடை ஆயன்தன் மனங்கல்லாலோ’ என்று இவள் தானே மேல் கூறுவள். ‘என்ன பாசுரத்தை இட்டு எத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்லி விடுவேன்’ என்பாள், ‘என் சொல்லி யான் சொல்லுகேனோ?’ என்கிறாள். ‘ஆயினும், நாங்கள் சென்று கூறின் வாராது இரான்;’ என்ன, ‘நான் சொல்லி விட இருக்கிறவர், நீங்கள் சொல்லும் அளவையோ பார்த்திருக்கிறார்? 2‘திருமுகம் மறுத்தவன் கடையீட்டுக்குக் கேட்கப் போகின்றானோ?’ கண்டு இரங்காதவர்க்கு நான் எத்தைச் சொல்லுவது என்று ஆசை அற்றவளாய், பின்னையும் ஆசையின் மிகுதியினாலே, 3‘இக்கிருஷ்ணன் பிதற்று ஒழிய வேறு ஒன்று இல்லையோ!’ என்று கூறிய ஆய்ப்பெண்கள், ‘கலந்த நம்மை அன்றோ வேண்டான் அவன்? பெற்ற தாயைக் காணவாகிலும் இங்ஙனே ஒருக்கால் போதானோ?’ என்று கூறியது போன்று கூறுகின்றாள் மேல்: நல் நீர்மை-நல் உயிர். இனி-ஆன அளவும் 4கால் கட்டிப் பார்த்தாளாதலின், ‘இனி’ என்கிறாள். அவர்கண் தங்காது-சேஷியான உம்முடைய பக்கலில் தங்கில் தங்கும் அத்தனை. அதாவது, பிராட்டி,

பெருமாள் பக்கல் குறையேயாய், தன் பக்கல் குறை தோற்றாதபடி வார்த்தை அருளிச்செய்தவாறே ‘நாமோதாம் இங்கு நன்றாகச் செய்தோம், பெருமாளைப் பிரிந்த பின்னர் முடிந்தது என்னும் வார்த்தை கேட்கப் பெற்றது இல்லையே!’ என்ன1‘மாதா என்றும் பிதா என்றும் பலர் பக்கலிலும் 2பாலி பாயக் கூடியதான அன்பை, பெருமாள், என் ஒருத்தி பக்கலிலும் ஒரு மடைசெய்து போந்தார்; அவர் இவ்வாற்றாமையாலே 3உண்ணாது உறங்காது ஒலிகடலை ஊடு அறுத்துக்கொண்டு வர, விடாயள் தண்ணீர்ப் பந்தலில் வந்ததும் சால் உருண்டு கிடந்தது போன்று ஆக ஒண்ணாது என்று நோக்கியிட்டு வைத்தேன், அத்தனை; அவரைக் கண்ட பிற்றைதாள் இருந்தேனாகில்காண் நீ இவ்வார்த்தை சொல்லுவது,’ என்று கூறியது போன்று, ‘தலைவராகிய உம்பொருட்டுத் தங்கின் தங்கலாம்,’ என்ற படி ஒரு வாய்ச்சொல்-ஒரு சொல் சொல்ல அமையும்.

    நன்னீலம் மகன்றில்காள் ‘அவர் நீலமுகில் வண்ணராய் இருந்தார்; நீங்களும் நீலமகன்றில்களாய் இருந்தீர்கள்; செயலும் அவரைப் போன்று இருப்பீர்களோ?’ என்றபடி நல்குதிரோ நல்கீரோ- செய்வீர்களோ, மாட்டீர்களோ? முதல் வார்த்தையிலேயே பதினகால் சொல் மறுத்தாரைச் சொல்லுமாறு போன்று, ஆற்றாமையின் கனத்தாலே ‘நல்குதிரோ நல்கீரோ!’ என்கிறாள்.                                    

 அனுபவித்தாலும் மாளாதது என் பாவம்

அவன் அரை ஷன காலம் தாழ்ந்து முகம் மாறி வைத்த போதே -அனுபவித்தாள்
கூட இருக்கும் பொழுதே
மகன்றில்கள்
நமக்கு கிஞ்சித் கரிக்க நல்ல வாய்ப்பு என்று
நாங்கள் இங்குத்தைக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் முகம் காட்ட-கிம் கார்யம் கர்த்தவ்யம் -
என் தசைகண்டு இரங்காமல் போனவற்றுக்கு என்ன சொல்வேன் நிராசையாக இருக்க
-துன்பபடுவதை அறிந்தும் போனானே என்று
மீண்டும் மீண்டும் சொல்பவள் போல் -சொல்லி -நல்குதிரோ நல்கீரோ என்கிறாள் -
என் நீர்மை -ஸ்வாபம் –தன்மை கண்டு -கண்ணாலே பார்த்து இருந்தும் இரங்கி -

விட்டு பிரிந்தால் முடிவாள் என்று அறிந்தும் இரக்கம் இல்லாமல் -
இது தகாது -பிரிவது தகாது -என்னாத -என் நீல  முகில் வண்ணர்
என் சொலி நான் சொல்லுகேன் -
பின்னையும் சாபலத்தால் -ஒரே வாய் சொல் வார்த்தை
அவள் இருப்பு இனி தங்காது -அவர் கண் -பராங்குச நாயகி பற்றி கௌரமாக சொல்ல வேண்டும்
நன்னீர்மை இனி அவர் கண் தங்காது என்று ஒரு வாய் சொல் -என்று சொல்லி விடுகிறாள் -
என்ன செய்ய வேண்டும் என்று காத்து இருக்க -நல்குதிரோ -
கண்டு இரங்கி -மென்மையை கண்டு இருந்தும் -பொகட்டு போனவருக்கு -
காத்தாலே தான் கேட்டு இருக்க முடியும் -பிரிவின் துன்பத்தை

கண்ணால் பார்த்தால்-கூட இருக்க வேண்டுமே -பிரிவு இல்லாமல்
என்நீர்மை கேட்டு இரங்கி -இருந்து இருக்க வேண்டுமே
பட்டர் -நிர்வாகம் -
அணைத்த கை நெகிழ்த்த அளவிலே -உடம்பு வெளுக்க படி கண்டானே
கெட்டி பிடிக்க நெகிழ்தாலும்  – புள் இத்யாதி -காதலில் தொடு -குறும் தொகை குறள் பாசுரம் காட்டி

புள்ளிக் கொடுந்தேன் புறை பெயர்ந்தேன்
அள்ளிக் கொள்வற்றே பசப்பு -
காதலர் -தொடு உழி நீங்கி ஊரும் கேணி -விடு விழி விடு விழி பரத்தலானே
பாசி அற்றேபசலை -பாசி போலே பசலை -கை இட்டதும் பாசி போகுமே
ஸ்ருன்காரமான விஷயம் -தமிழ் இலக்கியத்தில் உண்டே
கண்டு இரங்கி சொன்னதே பொருந்துமே -
இத் தசையிலும் என் நீல முகில் வண்ணர்
என்னுடையவன் என்னும் படி காணும் கலந்த போது
திரு முகம் மறுத்து போனவனுக்கு
ஓலை கடிதாசியும் திரு முகம்
என் முகம் -இவளும் திரு தானே
கண்டவன்  இரங்காமல் -கேட்டு இரன்குவானோ -
ஆள் விட்டு கேட்கவேண்டுமா -அனந்த ஆழ்வான் -திரு வேம்கடத்தான் -ஐ தேகம்
அனுப்பி உங்கள் இடம் சொல்லி கேட்க இருக்கிறானே
அவனை விட இந்த பிரிவை கட்டி கொண்டு இருக்கலாமே
எத்திறம் என்று மோகித்து இருந்தவள் விஷயத்தில்
இது -இதை காட்டி தன் தசை தானும் தனக்கு பேச்சுக்கு நிலம் இல்லை
நீல முகில் வண்ணன் அடியிலே வடிவை காட்டி கொண்டவன் -
மேலாகா தான் வெளுப்பா உள்ளும் வெளுப்பு இன்றி
வடிவில் புகர் அகவாயில் இருக்க வேண்டாமா
ஆயன் மகன் கல் போல்
நான் சொல்லி விட இருக்கும் அவன் -
நீங்கள் சொல்வதை கேட்டு பண்ணுவானா
நிராசையாய்
திரு முகம்மருதுவன் கடை நிலையவன் சொல்வதை கெடப்பானா
சாபலத்தில் சொல்லி விடுகிறான்
கோபிகள் ஆலாபனை பண்ணி என்ன லாபம் -சொல்லி
தாயாரை பார்க்க வருவானே நப்பாசை -பட்டது போல் -

ஆனவரைக்கும் கால் கட்டி பார்த்தால்
பாதத்தை பிடித்து
காற்றை எவ்வளவு  நேரம் பிடித்து வைக்க முடியும்

என்னுடைய பிராணன் போகவே போகாது -
பெருமாள் பக்கலில் குறையாய் -எனக்கு எல்லா உறவும் ஆன பெருமாள் இன்னும் உயிர் உடன் இருக்க
என் ஒருத்தி விஷயத்தில் பிரியமாக -உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை -கஷ்டப் படுத்தி பிராணனை பிடித்து கொண்டு இருக்கிறேன்
விடாயன் தண்ணீர் பந்தலில் வர சால் உருண்டு கிடந்தால் ஆவது போல்
மாதா பிதா அணைத்து பேரிலும் உள்ள பிரியம் என் மேல் வைக்க
அவனை கண்ட பிற்றை நாள் ஆசை இல்லை என்று அறிந்து உயிர் உடனிருந்தால்
நீ வார்த்தை சொல்லாம்
இனி
வார்த்தையினால் ஒரு தர்மம் தண்ணீர் பந்தல் வைக்க வேண்டும்
நீங்களும் நன் நீல -செயலும் அவரைப் போலே
இத்தையும் செய்வீர்களோ செய்ய மாட்டீர்களா
ஆற்றாமை கனத்தால் கெஞ்சுகிறாள் இந்த பாசுரத்திலே

நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Sri Valimiki Raamaayanam -Baala Kaandam -Sargams -5./6/7/8/9.

August 28, 2012

sarvaa puurvam iyam yeSaam aasiit kR^itsnaa vasu.ndharaa |
prajapatim upaadaaya nR^ipaaNam jaya shaalinaam ||1-5-1
yeSaam sa sagaro naama saagaro yena khaanitaH |
SaSTiH putra sahasraaNi yam yaantam paryavaarayan ||1-5-2
ikshvaakuuNaam idam teSaam raaj~naam va.mshe mahaatmanaam |
mahad utpannam aakhyanam raamaayaNam iti shrutam || 1-5-3

1-3. iyam kR^itsnaa vasundharaa= this, entire, earth; sarvaa= sakala dwiipaatmaka= with all islands; upaadaaya prajapatim= starting from, Prajapati; jaya shaalinaam= victorious ones; yeSaam nR^ipaaNam= [under] which, kings; puurvam aasiit= once, it is there; yena saagaraH khaanitaH= by whom, oceans, deepened; yam yaantam = whom, while setting out in battles] SaSTiH sahasraaNiputra= sixty-thousand, sons; paryavaarayan= [going with him] fencing in; yeSaam= in which kings; saH saagaraH naama= he, that Sagara, named [king was there]; teshaam mahaatmanaam = such of those, great-souled; Ikshwakunaam raaj~aam vamshe= Ikshvaku, kings’, dynasty; raaamayanam= Ramayana; iti shrutam= thus, heard [reputed]; idam mahat aakhyanam utpannam = this, highly revered, epic, originated.

Once upon a time, under which victorious kings this entire earth with all its islands is there, starting from Prajapati; among which kings there is one named Sagara, who deepened the oceans, and whom his sixty thousand sons were fencing in when he is set out for action; in the dynasty of such of those Ikshvaku kings this highly revered and reputed epic Ramayana is originated. [1-5-1-3]

kosalo naama muditaH sphiito janapado mahaan |
niviSTa sarayuu tiire prabhuuta dhana dhaanyavaan || 1-5-5

5. prabhuuta dhana dhaanyavaan= well flourishing with, monies, cereals; muditaH sphiitaH= joyous one, vast one; kosalaH naama= Kosala, named; mahaan janapadaH= great, kingdom; sarayuu tiire niviSTaH= River Sarayu, on the banks of, is snugly situated.

A great kingdom named Kosala, a joyous and a vast one well flourishing with monies and cereals, is snugly situated on the riverbanks of Sarayu. [1-5-5]

yodhyaa naama nagarii tatra aasiit loka vishrutaa |
manunaa maanava indreNa yaa purii nirmitaa svayam || 1-5-6

6. tatra yaa purii= there in that kingdom, which, city; maanava indreNa manunaa= mankind, ruler of, by Manu; svayam nirmitaa= personally, is built; [such city] ayodhyaa naama nagarii= Ayodhya, named, city; loka vishrutaa= in worlds, renowned; aasit= there is.

A world-renowned city is there in that kingdom, which is personally built by Manu, the foremost ruler of mankind. [1-4-6]

aayataa dasha cha dve cha yojanaani mahaapurii |
shriimatii triiNi vistiirNaa su vibhak{}taa mahaapathaa || 1-5-7

7. shriimatii= glorious one – city; su vibhaktaa mahaa pathaa= with well, devised, high, ways; mahaa purii= great, city; dasha cha dve= ten, and, two – twelve; yojanaani= yojana-s; aayataa= lengthy; triiNi [yojanaani] vistiirNaa= three [yojana-s,] in breadth.

That glorious city with well-devised highways is twelve yojana-s lengthwise and three yojana-s breadth wise. [1-5-7]

Yojana is an ancient measure of distance, where one yojana roughly equals to 8 to 10 miles. Its account is like this : 1 angula is 3/4 inch; 4 angula-s are = one dhanu graha - bow grip; 8 angula-s are = one dhanu muSTi - fist with thumb raised; 12 angula-s are = 1 vitasti - distance between tip of thumb and tip of last finger when palm is stretched; 2 vitasti-s = 1 aratni -s – cubit; 4 aratni-s = one danDa, dhanuS - bow height – 6 ft ; 10 danDa-s = 1 rajju 60 ft ; 2 rajju-s = 1paridesha - 120 ft ; 2, 000 dhanuS-s = one krosha , and also called goraTa - 4, 000 yards ; 4 krosha-s = 1 yojana - thus one yojana is 9 to 10 miles. But the British Revenue measurement scaled it down to 5 miles, and all the dictionaries say that one yojana is 5 miles. But traditionally it is held as 10 miles. More info on these measures can be had from The Artha Shaastra of Kautilya – a republication of Penguin.

ye cha baaNaiH na vidhyanti vivik{}tam aparaa param |
shabda vedhyam cha vitatam laghu hastaa vishaaradaaH || 1-5-20

20. ye cha baaNaiH na vidhyanti= those, also, with arrows, not, kill; viviktam apara param= lone one, at his hind [without a successor,] at his fore [without a predecessor]; sabda vedhyam cha vitatam= by sound, killing, also, fleeing away; laghu hastaaH vishaaradaH= acumen, handiness, skilful ones.

They the skilful archers of that Ayodhya will not kill a lone one with their arrows, one that does not have either a predecessor or a successor in his family, a fleeing one, or by listening to the sound of the target, as is done in sonic-archery, and their skills, acumen and handiness are thus benevolent. [1-5-20]

Dasharatha in his youth, when he was on a hunting spree, killed the son of a hermit who was drawing water from a river. That son of the sage dipped his pot in the waters and the filling water gave sounds like that of a grumbling tiger. Dasharatha mistook that sound to be a tiger’s grumble and swung his arrow that way, killing the boy. Thereby the father of the boy being a sage of eminence, cursed Dasharatha to die lamenting for his son, which happens after the exile of Rama. Perhaps the sonic-archery may thus have been banned in Ayodhya, lest such sad incidents would have recurred.

na akuNDalii na amukuTii na asragvii na alpabhogavaan |
na amR^iSTo na aliptaa~Ngo na asugandhaH cha vidyate || 1-6-10

10. na a+kunDalii= without, earrings; na vidyate= not, known – not there; a+mukuTii= without, headgear; a+sragvrii= without, garlands; na= not there; alpa bhogavaan= lowly, enjoyer; na= not there; a+mR^iSTaH= without oil-baths; na= not there; a+lipta angaH= without, cream-coated, body; na= not there; a+sungandhaH cha= un-perfumed, also; na= not there.

In that city none is there without his earrings, headgear, or garlands, none is an enjoyer of lowly things, or misses his regular oil-baths, or with an un-creamed body with sandalwood paste or with other body cream, or with an un-perfumed physique. [1-6-10]

Earrings are the indicators of scholarship, and there are grades in their make and design, on par with the education one receives. The headgears present their social status, while other decorations are to exhibit their lavishness.

sva karma nirataa nityam braahmaNaa vijitendriyaaH |
daana adhyana shiilaaH cha sa.myataaH cha pratigrahe || 1-6-13

13. sva karma nirataa= in one’s own, rituals, works, engaged in; nityam= always; brahmaNaa= Brahmana-s; vijitendriyaH= with conquered, senses; dana adhyana shiilaH cha= donating, practicing, minded, also; samyataaH cha= principled, also; pratigrahe= in accepting donations.

The sense-controlled scholarly Vedic Brahmans are always engaged in their rituals, and they donate the education of Vedas to their students, as well practice their own, and while receiving donations they are principle-minded. [1-6-13]

The donations received by Vedic scholars are not alms to beggars or charities to the destitute. The Vedic scholars do not receive them from anybody or everybody. There are set rules to accept such donations like cows, gold coins, villages, temples etc., from a befitting hand. Otherwise, the recipient is destined to go to Hell for having received greedily. Thus, if ever somebody wants to donate to such a scholar he should first notify his bona fides, which are verifiable by the recipient. Another kind of donation is referred here as daana adhyana, meaning that these scholars while receiving donations from a righteous source, they also have to donate something to others. It is the education in Veda, which they have to impart to their students free of any charge and that too, to the befitting students only. Thus, the words, daana and pratigrahaNa mean all these rules to accept a donation or to accord it.

aSTau babhuuvuH viirasya tasya amaatyaa yashasvinaH |
shuchayaH cha anurak{}taaH cha raajakR^ityeSu nityashaH || 1-7-2

2. viirasya= of the valiant one; yashasvinaH= glorious king; tasya= his; shuchayaH= clean at heart; nityasaH= all time; raaja kR^ityeSu= in king’ s, works; anuraktaaH cha= involved in, also; amaatyaaH= ministers; aSTaH bhabhuvuH= eight, are there.

Eight ministers are there for that valiant and glorious King Dasharatha, who are clean at heart and are involved in the works of the king and kingdom at all time. [1-7-2]

dhR^iSTir jayanto vijayo suraaSTro raaSTra vardhanaH |
akopo dharmapaalaH cha suma.ntraH cha ashhTamo arthavit || 1-7-3

3. dhR^iSTiH= Dhristi; jayantaH= Jayantha; vijayaH= Vijaya; suraaSTraH= Suraashtra; raaSTra vardhanaH= Raashtravardhana; akopaH= Akopa; dharmapaalaHcha= Dharmapaala, also; SumantraH= Sumantra; aSTamaH= eighth; abhavat= will be.

Dhristi, Jayantha, Vijaya, Suraashtra, Raashtravardhana, Akopa, Dharmapaala, are seven, and Sumantra is the eighth one. [1-7-3]

R^itwijau dvau abhimatau tasyaaH taam R^ishhi sattamau |
vashiSTho vaamadevaH cha ma.ntriNaH cha tathaa apare || 1-7-4

4. tasyaaH= to him, Dasharatha; vashiSTaH= Vashishta; vaamadevaH cha= Vamadeva, also; dvau= two; taam R^iSisattamau= those, saints, of eminence; abhimatau= acquiescent; R^itwijau= Vedic ritual-authorities; tathaa apare= like that, furthermore; mantriNaH cha= ministers, also [are there.]

Two venerable saints of eminence are religious ministers for they are authorities in Vedic rituals, namely Vashishta and Vamadeva, who are the acquiescent with religious matters, and apart from these two some more religious ministers are also there to King Dasharatha. [1-7-4]

uyaj~no api atha jaabaaliH kaashaypo api atha gautamaH |
maarkaNDeyaH tu diirghaayuH tathaa kaatyaayano dvijaH || 1-7-5
etaiH brahmarSibhir nityam R^itvijaH tasya paurvakaaH |

5, 6a. suyaj~no api= Suyajna, also; atha jaabaaliH= then, Jaabaali; kaashaypaH api= Kashyapa, also; atha gautamaH= then, Gautama; maarkaNDeyaH tu= Maarkandeya, also; diirghaayuH tathaa= Deerghaayu, like that; kaatyaayanaH= Kaatyayana; dvijaH= Brahman; etaiH= along with them; brahmarSibhiH= Brahma-sages; nityam= always; R^itvijaH= ritual scholars; tasya paurvakaaH = his ancestral pundits.

Suyajna, Jabaali, Kaashyapa, Gautama, Maarkandeya, Deerghaayu, and then Kaatyayana are the scholarly Brahmans acting as religious ministers, and along with them there are also Brahma-sages who are always the ancestral ritual scholars for Dasharatha�s family. [1-7-5, 6a]

etat shrutvaa rahaH suuto raajaanam idam abravIt |
shruuyataam tat puraa vR^ittam puraaNe ca mayaa shrutam || 1-9-1

1. etat shrutvaa suutaH= all this, having heard, charioteer, Sumantra; raajaanam= to king [Dasharatha]; rahaH idam abraviit= in confidence, in this way, said; shruuyataam tat= I will tell, that; puraa vR^ittam= an early, legend; puraaNe ca mayaa shrutam= legendary narration, also, by me, listened.

Sumantra, the charioteer and one of the misters of King Dasharatha, having heard all about the king’s desire to perform a Vedic ritual, said this in confidence to king, “oh, king, I will tell an early legend, an early legendary narration that I listened… [1-9-1]

kaashyapasya ca putro.asti vibhaaNDaka iti shrutaH || 1-9-3
R^iSyashR^i~Nga iti khyaataH tasya putro bhaviSyati |
sa vane nitya sa.mvR^iddho munir vanacaraH sadaa || 1-9-4

3b, 4. kaashyapasya ca= for Sage Kashyapa; putraH asti= son, was there; vibhaaNDaka iti shrutaH= Vibhaandaka, thus, known as; tasya putraH= his son [Vibhandaka's son,] will be; R^ishyasringa iti khyaata= Rishyasringa, thus, renowned; bhavishyati= will be there; saH muniH vane nitya samvR^iddhaH= he, that saint [Rishyasringa,] always, in forest, grown up; vana chara sadaa= [that sage] Rishyasringa, forest, dwelling, always.

“He said that “Sage Kashyapa has a son known as Vibhaandaka, and his son will be the renowned Sage Rishyasringa, and that Sage Rishyasringa will grow up in forests, and will always be dwelling in forest… [1-9-3b, 4]

agnim shushruuSamaaNasya pitaram cha yashasvinam |
etasmin eva kaale tu romapaadaH prataapavaan || 1-9-7
aa~NgeSu prathito raajaa bhaviSyati mahaabalaH |

7, 8a. agnim= to Sacrificial Fire; shushrushhamaaNasya= while in servitor-ship of; pitaram cha= to his father, also; yashasvinam= prosperous one; etasmin eva= in this, only; kaale= meantime; prataapavaan= valiant one; raajaa= king; romapaadaH= Romapaada; angeshu= in Anga kingdom; prathitaH= famed one; bhavishhyati= will be there; mahaabalaH= very strong one.

Sage Rishyasringa looses no time with his servitor-ship to the Sacrificial Fire and also to his celebrated father, and during this period alone there will be a famed and very strong king Romapaada, a valiant in Anga country… [1-9-7, 8a]

atha hR^iSTo dasharathaH suma.ntram pratyabhaaShata |
yathaa R^iSyashR^i~NgaH tu aaniito yena upaayena sa ucchataam || 1-9-20

20. athaH hR^iSTaH dasharathaH= then, delighted, Dasharatha; sumantram prati abhaaSata= to Sumantra, in turn, spoke; yathaa R^iSyashR^i~NgaH aaniitaH= how, Rishyasringa, brought [to Anga Kingdom]; yena upaayena sa ucchyataam= by what, idea, that be said.

Then King Dasharatha is delighted and in turn spoke to Sumantra “By what idea Rishyasringa is brought to Anga kingdom, that shall be said…” [1-9-20]

Sri Sita Rama Jayem .

Aalvaar Emberumaanaar Jeeyar Thiruvadikale Saranam.

Sri Valimiki Raamaayanam -Baala Kaandam -Sargams -3./4.

August 28, 2012

shrutvaa vastu samagram tat dharma ardha sahitam hitam |
vyak{}tam anveshhate bhuuyo yadvR^ittam tasya dhiimataH || 1-3-1

1. dharmaatmaa= virtue-souled one, Valmiki; dharma artha sahitam= probity, prosperity, abounding in; hitam= propitious one [too]; tat= that; vastu samagram= essence of the epic, in its entirety; shrutvaa = on hearing; = tasya dhiimataH vR^ittam= of that, dexterous [Rama's,] that which has happened; yat= that which is there; [tat= that]; vyaktam bhuuyaH anveSate = that which is known [in detail,] further, searched for.

On hearing the essence of Ramayana from Sage Narada, which is abound with probity and prosperity, and a propitious one too, that virtue-souled Valmiki started searching for further known details in the legend of that dexterous Rama. [1-3-1]

upaspR^isya udakam samyak muniH sthitvaa kR^itaa~njaliH |
praachiina agreshhu darbheshhu dharmeNa anveshhate gatim || 1-3-2

2. muniH= that saint; praachiina agreSu = eastward, having apices; darbheSu= sacred darbha grass [and its mat]; sthitvaa= on abiding, on sitting; udakam upaspR^ishya= water, on touching; kR^ita a~njali= making palm fold in reverence; dharmeNa= yogaja dharmeNa – [dharmaakuutam]= by yogic dharma; samyak= comprehensively; anveSate gatim= is searching, for course [of Ramayana.]

Valmiki sitting on a sacred grass mat, whose apices are towards east, touched waters, and made his palms adjoined in reverence, and then by his yogic insight started to search comprehensively, for the narrative course of Ramayana. [1-3-2]

raama lakshmaNa siitaabhiH raaj~naa dasharathena cha |
sa bhaaryeNa sa raashhTreNa yat praaptam tatra tattvataH || 1-3-3
hasitam bhaashhitam cha eva gatiryaayat cha cheshhTitam |
tat sarvam dharma viiryeNa yathaavat sa.mprapashyati || 1-3-4

3-4. raama lakshmaNa siitaabhiH= of Rama, Lakshmana and Seetha; raaj~naa dasharathena ca= by king, Dasharatha, also; sa bhaaryeNa [raameNa]= along with, wife – Rama along with his wife; sa raaSTreNa= along with, kingdom – when Rama was in State; yat praaptam= what, bechanced; tatra [yaa] gatiH= in that, [which,] course is there; yaavat ceSTitam ca= everything, [they] have done, and; hasitam bhaaSitam ca eva= their smiles, their conversations, also, thus; tat sarvam= that, entirely; tatvataH= veritably; yathaavat= as it is; dharma viiryeNa= by the power of his ascesis, or by the power given by Brahma; sam pra pashyati= wholly, clearly, seen.

Of Rama, Lakshmana and Seetha, also of King Dasharatha and his wives, and what bechanced on Rama when he was in kingdom Ayodhya; Valmiki veritably discerned all that. Their smiles, their conversations, their deeds and the succession of events as well, all of them the sage saw wholly and clearly by the yogic power conferred by Brahma…] [1-3-3-4]

ataH pashyati dharmaatmaa tat sarvam yogamaasthitaH |
puraa yat tatra ni.rvR^ittam paaNaava aamalakam yathaa || 1-3-6

6. tataH= then; dharmaatmaa= virtue-souled sage; yogam aasthitaH= while in yogic, exaltation; tatra= in there [in story]; puraa yat nirvR^ittam= earlier, what, has happened; tat sarvam = that, all; paaNau amalakam= in palm, citric fruit [myrobalan]; yathaa= as though; pashyati= saw.

Then that virtue-souled sage saw what all that has happened earlier, by his yogic exaltation, as though it is a citric fruit in his own palm. [1-3-6]

vibhiishhaNa abhishhekam cha pushhpakasya cha darshanam |
ayodhyaayaaH cha gamanam bharadvaaja samaagamam || 1-3-37

37. vibhiiSaNa abhishhekam cha= Vibheeshana’s, crowning; puSpakasya ca darshanam= Pushpaka, aircraft, seeing it; ayodhyaayaaH ca gamanam= to Ayodhya, also, going; bharadvaaja samaagamam= Sage Bharadvaja, meting with.

Crowning of Vibheeshana as the king of Lanka, after the demise of Ravana, and also Rama’s seeing Pushpaka, the divine aircraft, and returning to Ayodhya in that aircraft… and Rama’s meeting Sage Bharadvaja on his way back… [1-3-37]

anaagatam cha yat ki.nchid raamasya vasudhaa tale |
tat chakaara uttare kaavye vaalmiikiH bhagavaan R^ishhiH || 1-3-39

39. bhagavaan vaalmikiH R^iSiH= godly, Valmiki, the sage; raamasya yat kimchit= of Rama, whatever, minutely; vasudhaa tale= on earth’s, surface; anaagatam ca = futuristic, also; tat= that; uttare= in later [parts of, coming chapters]; kaavye= of epic; chakaara= composed.

The godly sage Valmiki composed the futuristic legend of Rama while on the surface of earth, and whatever that is there, that is composed in all its minuteness, in the coming chapters of this epic. [1-3-39]

chatur.hvi.mshat sahasraaNi shlokaanaam uktavaan R^iSiH |
tathaa sarga shataan pa.ncha shhaT kaaNDaani tathaa uttaram ||1-4-2

2. R^iSiH= sage Valmiki; slokaanaam= verses; chatur vimsat sahasraaNi= twenty-four, thousand; tathaa= that way; pancha sarga shataan= five, chapters, hundreds; SaT kaaNDaani cha = six, books, also; tatha uttaram= that way, an end piece; uktvaan= said.

Sage Valmiki said Ramayana in twenty four thousand verses, in six hundred chapters, in six books, likewise an end-piece too. [1-4-2]

There is a controversy about the number of verses and cantos. If Uttara Ramayana, otherwise called abhudaya kaanDa , is ascribed to Valmiki, the cantos are seven and chapters are about 649 and verses are about 24,253. But some verses and chapters are deleted for standardization of Ramayana as per this verse and they contain 560 chapters and 24,00 verses only. Some argue that when it is said 24, 000 verses are there, it does not actually a mathematical assertion, like the calculation of mahaa yuga -s and manvantara -s, and as one would give a reply to his age as 30 years, or 60 years, but not as 29 years, 6 months, seven days or so…

The transcendental aspect of Ramayana and its content is explained in 18 terms by ancient commentator Govindaraja. 1] Rama’s Absoluteness, paramaatma tattva ; 2] Ideation to know Him, upaaya ; 3] Dedication in Him, kainkarya ; 4] Human aspect, puruSaakaara ; 5] Diviner, adhikaara ; 6] Resolve in God, adhikaara paaratantrya ; 7] God’s resolve in Dedicate, bhagavat paaratantrya ; 8] Knowledge of five Meanings, artha pancaka j~naana ; 9] Self-denial, akincinatvam ; 10] Teacher selecting, aacaarya varaNam ; 11] Climax, autkaNThata ; 12] Behaviour, pravartana ; 13] Residence, vaasa sthaana ; 14] Two Narayana hymns, naaraayaNa mantra dvaya ; 15] Gayatri, Gayatri hymn; 16] Negating negative-thinking, durvicaara parihaara ; 17] negating Love for Living, samsaara jihaasa ; 18] 64 Divinely Arts, catuSaSTi kalamayatva . Of them we take up the15thGayatri.

The identification of Gayatri with Ramayana scheme is explained in many ways. By tat savitR^i the features and attributes of the Absolute as per narrations in Bala Kanda. vareNya by the narration of Absolute’s attributes in Ayodhya and Kishkindha kaanda-s, and adherents like Lakshmana, Bharata, Sugreeva take shelter in Him here only. bharga is identified as per the description of resplendence of The Divine as envisaged by the sages and hermits in Aranya Kanda. devasya and indhiimahi where that deva the Divine is explained by Hanuma, not only to Seetha but to all in Sundara kanda. hi dhii mahi is as explained in Uttara Kanda, which centers around moksha salvation.

sa tu medhaavinau dR^ishhTvaa vedeshhu parinishhTitau |
vedopabR^i.mhaNaarthaaya tau agraahayata prabhuH || 1-4-6

6. prabhuH= self-reliant sage; saH= he, Valmiki; medhavinau= intellectual pair; vedeshu pariniSTitau = in Vedas, proficient; dR^iSTvaa= having seen; veda upa bR^imhaNa arthaya [ kathitam kaavyam]= to Veda-s, as ancillary, reinforcement, aiming at [rendered, epic]; tau a+ graahayata = them two, made to receive [epic to memorise].

On seeing that pair intellectuals who are proficient in Veda-s that self-reliant sage Valmiki made those two to memorize the epic, as the epic Ramayana is composed only to reinforce the import of Veda-s, as an ancillary. [1-4-6]

kaavyam raamaayaNam kR^itsnam siitaayaaH charitam mahat |
paulastya vadham iti evam chakaara charita vrataH || 1-4-7

7. charitra vrata= sage who observed all sacred vows; kR^itsnam kaavyam= to entire, epic; raamaayaNam= Ramayana; siithayaH charitam mahat= Seetha’s, legend, sublime; poulastya vadham= Ravana’s, elimination; iti= thus [naming]; evam cakaara= that way, made, rendered.

That sage with observed sacred vows has rendered the entire epic in the name of ‘Ramayana’, ‘Sublime Legend of Seetha’ and ‘elimination of Ravana’. [1-4-7]

paaThye geye cha mathuram pramaaNaiH tribhir anvitam |
jaatibhiH saptabhiH yuktam tan.htrii laya samanvitam ||1-4-8

8. paaThye geye madhuram= to read, to sing, melodious; pramaaNaiH tri bhiH anvitam= scales, in three, kinds, adaptable; jaatibhiH saptabhiH baddham= classification, sevenfold, orchestral; tantrii laya samanvitam= string-instrument, rhythm, included.

To read or to sing it is melodious, adaptable to music with three scales and sevenfold tune, and orchestral to the tunes of string-instrument and rhythm included… [1-4-8]

The three Indian scale pauses are dR^ita, madhyama, vilambita . These though not equal but identical to Breve, Minim and Quaver of Western classical music. The seven fold classifications of swara-s are 1] shadja [2] madhyama [3] gaandhara [4] niSaada [5] R^iSabha [6] dhaitava [7] pa~nchama . These are roughly identical to Accelerando, Calando, Decresando, Smorzando, Sostentuo, and others of Western classical music.

rasaiH shR^i.ngaara karuNa haasya raudra bhayaanakaiH |
viraadibhii rasair yuktam kaavyam etat agaayataam ||1-4-9

9. rasaiH sR^ingara karuNa haasya raudra bhayaanakaiH= aesthetics, romance, pathos, comic, fury, fright, and others; viira aadibH rasaiH yuktam = valour et cetera, aesthetics, embodying; kaavyam a gaayataam= epic, is sung.

Aesthetics like romance, pathos, comic, fury, fright, valour etc., embodying the epic is sung [by Kusha, Lava.] [1-4-9]

The Indian categorization of aesthetics rasaa -s is in nine emotions. sR^ingaa [romance] haasa , [humour] shoka , [grief] krodha , [fury] utsaaha , [enthusiasm, bravery] bhaya , [fright] jugupsa , [disgust] vismaya [amaze.] Again sR^ingaara is of two kinds – a] sambhoga , [being with his/her partner,] b]vipralamba [not being with his/her partner.]

Rama’s togetherness with Seetha from Bala Kanda till her abduction is the first category of romance. After her departure and until regain, it is second sort of romantic narration. Episodes of Surpanakha, Trijata are humorous. Those of Dasharatha, Jatayu etc., are of grievous nature. Killing, torturing etc., situations arouse furiousness. Lakshmana, Indrjit and others are showing bravery. Seeing ugly demons either in forests or those that surround Seetha is causing fright. The very sight of ugly bodied demons like Viradha, Kabandha is creating disgust. Hanuma’s leaping ocean, burning Lanka, and the entire Rama-Ravana war are amazing

pravishya taa ubhau suSThu tathaa bhaavam agaayataam || 1-4-18
sahitau madhuram raktam sa.npannam svara sa.mpadaa |

18b-19a. tau ubhau= those two; sahitau= in oneness [of musical notes]; suSThu pravishya= very well, on entering [into the mood of epic]; madhuram= melodiously; raktam= rapturously; svara sampada sampannam = saDjaadi svara sampadaa= maintaining pitch and tune; bhaavam agaayataam= its import, sang.

“On getting into the mood of the epic, those two sang its import in one tune, that too melodiously and rapturously, marinating the pitch and tune…” So said the saints. [1-4-18b-19a]

anyaH kR^iSNaajinam adad yaj~na suutram tathaa aparaH || 1-4-21
kashchit kamaNDalum pradaan mau~njiim anyo mahaamuniH |
brusiimanyaH tadaa praadat kaupiinam aparo muniH || 1-4-22
taabhyaam dadau tadaa hR^iSTaH kuThaaram aparo muniH |
kaaSaayam aparo vastram chiiram anyo dadau muniH || 1-4-23
jaTaabandhanam anyaH tu kaaSTha rajjum mudaanvitaH |
yaj~na bhaaNDam R^iSiH kashcit kaaSThabhaaram tathaa paraH || 1-4-24
audumbariim brusiim anyaH svasti kechit tadaa avadan |
aayuSyam apare praahur mudaa tatra maharSayaH || 1-4-25
daduH cha evam varaan sarve munayaH satyavaadinaH |

21b-26a. anyaH kR^iSNaajinam adat= another sage, black-deerskin, bestowed; tathaa aparaH yaj~na suutram= like that, another sacred thread; kashchit kamaNDalum pradaat= someone, water-pot, bestowed; anyaH mahaamuniH mau~njiim= another, great saint, girdle of maunja grass; brusiim anyaH tadaa praadat kaupiinam= to tellers [to singes,] another, then, contributed, an under cloth; aparaH hR^iSTaH muniH taabhyaam dadau tadaa kuThaaram= another, gladdened, saint, to them, contributed, then, hatchet; aparaH muniH kaaSaayam vastram = another, sage, another, saffron, cloth; chiiram anyaH muniH dadau = cloth-wrapper, another, saint, bestowed; anyaH tu jaTaa bandhanam= another, also, tuft-headband; aparaH mudaanvitaH kaaSTha rajjum = another one, with enchantment wood-sticks, band; kashcit R^iSiH yaj~na bhaaNDam = someone, a sage, sacrificial vessel; kaaSThabhaaram tathaa paraH= firewood sticks, then, another; audumbariim= plank of audumbarii tree wood; brusiim anyaH svasti= called forth, other, blessings; kechit tadaa avadan= someone, then, chanted; aayuSyam apare praahuH= longevity, then, chanted; mudaa tatra maharSayaH= happily, there, great sages; daduH cha evam varaan= bestowed, also, thus, boons; sarve munayaH satyavaadinaH= by all, saints, truth-avowed one.

And another sage bestowed a black-deerskin, and like that yet another a sacred thread… someone gave a water-pot and another great saint a girdle of maunja grass to singers, while that way another contributed an under cloth; another sage gladly contributed a hatchet to them, another a saffron clothe, and yet another saint bestowed a cloth-wrapper; another delivered tuft-headband also, and another enchanted for their singing ballad handed out a sacrificial vessel, and another a bundle of firewood sticks, and yet another gave a plank-seat of audambari wood, and other called forth blessings, and someone then happily chanted bless-hymns for longevity… there by all the truth-avowing saints, those that are great sages have thus bestowed boons. [1-4-21b-26a]

sva veshma cha aaniiya tato bhraatarau sa kushii lavau || 1-4-29
puujayaamaasa puja arhau raamaH shatrunibarhaNaH |

29b-30a. tataH= then; satru nibarhaNaH= enemy, eliminator; saH ramaH= he, that Rama; puuja arhau= worthy to be honoured; braatarau kushii lavau= two brothers; sva vesma aayaniiya = to his palace, having fetched; puujayamaasa= honoured them.

Then on seeing them Rama, the enemy-eliminator, fetched those honour-worthy bothers, Lava and Kusha, to his palace and honoured them. [1-4-29b-30a]

imau munii paarthiva lakshaNaanvitau
kushii lavau cha eva mahaatapasvinau |
mamaa api tad bhuuti karam prachakshate
mahaanubhaavam charitam nibodhata || 1-4-35

35. imau munii paarthiva lakshaNa anvitau= these two, saints, kingly, features, possessing; kushii lavau cha eva maha tapasvinau= Kusha, Lava, also, thus, great, hermits; mamaa api tat bhuuti karam= to me, also, that, good fortune, endowing; mahanubhaavam charitam prachakshyate = the great efficacious, legend, they tell; nibodhata= listen it.

“These two saint-like Kusha and Lava, who also possess kingly features, but they are great hermits… this narration is endowing good fortune to me also, listen to that great efficacious legend [of Seetha...]” [So said Rama to those courtiers.] [1-4-35]

tataH tu tau raama vachaH prachoditau
agaayataam maarga vidhaana sa.mpadaa |
sa cha api raamaH pariSad.h gataH shanair
bubhuushhaya aasaktamanaa babhuuva || 1-4-36

36. tataH= then; tau= those two, Lava and Kusha; raama vacaH prachoditau= Rama’s, words, motivated by; maarga vidhaana sampadaa= in maarga system, well-versed in; agaayataam= sang; parishat gataH= in congregation, available; saH raama api= he, that Rama, even; shanaiH bhubhuuSaya= again, to pacify his mind; aasakta manaH babhuuva= interested, at heart, became.

Then those two singers, motivated by Rama’s words, sang the ballad in maarga system, for they are well versed in it, then even Rama, who is also in the congregation, again to pacify his mind, [for the story of Seetha puts his mind to turmoil,] became interested at heart [to continue listening Seetha's story...] [1-4-36]

Sri Sita Rama Jayam.

Aalvaar Emberumaanaar Jeeyar Thiruvadikale Saranam .

SRi Valimiki Raamaayanam -Baala Kaandam -Chapter-2..

August 27, 2012

naaradasya tu tadvaakyam shrutvaa vaakya vishaaradaH |
puujayaamaasa dharmaatmaa saha shishhyo mahaamuniH || 1-2-1

1. naaradasya+tu= of Narada, but; tat+vaakyam+shrutvaa= that, sentence, on hearing; vaakya+ vishaaradaH = sentence-maker, the eminent [Valmiki]; dharmaatmaa= virtue minded one [Valmiki]; mahaa muniH= great sage [Valmiki]; saha+shiSyaH= along with, disciples; puujayaamaasa = started to revere [Narada.]

On hearing that sentence of that eminent sentence-maker Sage Narada, [that contains , or Ramayana in a nutshell, narrated in the previous chapter,] that great sage of virtuous mind, namely Valmiki, revered the Divine Sage Narada, along with his disciples. [1-2-1]

sa muhuurtaM gate tasmin devalokam muniH tadaa |
jagaama tamasaa tiiram jaahnavyaat aviduurataH || 1-2-3

3. tasmin= he, that Narada; muhuurtam+devalokam+gate= in a moment [after,] god’s world, heavens, having gone; tadaa= then; saH+muniH= he, that sage Valmiki; jaahnavyaat+avi + duurataH= from Jahnavi river, not, far-off from [nearby to Jahnavi river]; tamasaa+tiiram+ jagaama= Tamasa, riverbanks, proceeded to.

A while after the departure of Narada to heavens, Valmiki proceed to the riverbanks of Tamasa, which are not far-off form River Jahnavai [i.e., River Ganga.] [1-2-3]

tasya abhyaashe tu mithunam charantam anapaayinam |
dadarsha bhagavaan tatra krau~NchayoH chaaru nisvanam || 1-2-9

9. bhagavaan= godly sage; tatra= there; tasya+abhyaase+tu= in its [in foreshore's,] vicinity, but; an+ apaayinam= not, leaving one another [or, not fearing any danger]; charantam= moving about, flying there about; chaaru+nisvanam= charmingly, calling; krounchayoH= two krouncha birds [ a lovely birds, not herons]; midhunam= a couple; dadarsha= he saw.

There godly sage Valmiki saw a couple of lovely krouncha birds, in the vicinity of that river’s foreshore, flying there about in togetherness, [and of course, fearless of any calamity,] and calling charmingly [1-2-9]

tasmaat tu mithunaat ekam pumaa.msam paapa nishchayaH |
jaghaana vairanilayo nishhaadaH tasya pashyataH || 1-2-10

10. papa+nischayaH= evil, in intent; vyra= enemy of; nilayaH= abode of birds and animals [foresters]; nishaadaH= a tribal hunter; tasmaat+midhunaat+tu = of them, but, of couple; ekam= one; pumaamsam = male one; tasya+pasyataH= on his [Valmiki's,] while looking on; jaghaana= killed.

A tribal hunter with all his evil intent, as he is an enemy of foresters, killed the male one of them the couple of birds, while Valmiki is looking on. [1-2-10]

maa nishhaada pratiSThaamtva | magamaH shaashvatiiH samaaH |
yat krau~Ncha mithunaat eka | mavadhiiH kaama mohitam || 1-2-15

15. ama= oh, ill-fate one; niSaada= oh, hunter; tvam= you; yat= by which reason; krau~Ncha+ mithunaat = of krouncha, couple; ekam= one; kaama+mohitam= in lustful, indulged in; avadhiiH= killed; [tat= by that reason]; shaashvatiiH= ever lasting; samaaH= ages to come; pratiSThaam+tu= reputation, but; maa+gamaH= don’t, get.

“Oh! Ill-fated Hunter, by which reason you have killed one male bird of the couple, when it is in its lustful passion, thereby you will get an ever-lasting reputation for ages to come…” [1-2-15]

maa -periya praattiyaar nishaathaa -Oh! Vishnu [ for Goddess Lakshmi resides in the heart of Vishnu

“Goddess Lakshmi’s abode… Oh! Vishnu, by which act of your killing one male demon named Ravana, who in his passionabducted Seetha, and thus you eradicated the vice from the earth, for that you get an everlasting divine sanctity, as Rama, for ages to come.”

maa+niSaada= Goddess Lakshmi and Vishnu’s marriage in their incarnations as Rama and Setha – depicts — Bala Kanda.

pratiSTaam+tvam+agama= renown, you get – by following your father’s orders you have repaired to forests, without any political upheaval, thus get an everlasting renown as an obliging son — depicts– Ayodhya Kanda.

shashavatii+ samaa= by dwelling in forest and eradicating demons and helping the saints and sages thus, you achieve an everlasting praise – depicts -Aranaya Kanda.

krounchayoH= from the atrocious couple;the atrocious Vali, and Tara couple; ekam+kaama+mohitam = one, passion filled, i.e., Vali, avadhii= you killed Vali – depicts – Kishkindha Kanda.

krouncha +mithunaat= from the couple of lovely passionate birds – here Rama and Seetha; niSaada he Ravana, kaama mohitam lustfully, ekam one [i.e., Seetha]; avadhii = almost killed, i.e., her residing in Lanka is as good as death; this depicts – Sundara Kanda.

krouincha+mithunaat = from the atrocious, couple – Ravana and Mandodari; ekam avadhii one – Ravana, is killed – depicts – Yuddha Kanda.

kaama+mohitam= by desire, fascinated [ kama also means a longing, desire, let alone lusting]; Seetha is fascinated by her desire to see sage’s wives in uttara Ramayana and thus she is left in hermitage by Lakshmana. Hence vii canto uttara Ramayana is also suggested.

paada baddhaH akshara samaH tantrii laya samanvitaH |
shokaartasya pravR^itto me shloko bhavatu na anyathaa || 1-2-18

18. me= while I was; shoka+aartsya= by anguish, annoyed; pravR^ittaH= emerged; paada +baddhaH = foot [of stanza,] arranged well; akshara+samaH= letters, metrically posited; tantrii= [tuneful like] string [instrument]; laya= rhymed well [of syllables]; samanvitaH= having in it; slokaH+bhavatu= verse, it shall be; na anyatha = not, otherwise.

“This utterance of mine has emerged out of anguished annoyance, and it is well- arranged with letters metrically posited, tuneful and rhythmical to be sung with string instrument, and hence, this shall be a verse, not otherwise…

aajagaama tataH brahmo lokakartaa svayam prabhuH |
chatur mukho mahaatejaa draSTum tam munipuN^gavam || 1-2-23

23. tataH= then; loka+kartaa= worlds, maker of [creator of 14 worlds]; prabhuH= almighty; chatur+ mukhaH= four-faced one; maha+tejaH= great resplendent one; brahma= Brahma; draSTum= to see; tam + muni + pungavam= him, that sage, the eminent; svayam= on his own; aajagaama= arrived.

Then, the great resplendent Four-faced creator of fourteen worlds, almighty Brahma, arrived there on his own, to see that eminent saint Valmiki. [1-2-23]

mat cChandaat eva te brahman pravR^itte ayam sarasvatii | 1-2-31
raamasya charitam kR^itsnam kuru tvam R^ishhisattama |

31b-32a. h�+brahman= oh, Brahman; te+ayam+sarasvatii= your, that, speech; mat+ cChandaat+ eva= at my, wish, alone; pravR^itte= sprang forth; h�+R^iSi+sattama= oh, sage, the eminent; raamasya+charitam +k R^itsnam= Rama’s, legend, in entirety; tvam+kuru= you, render.

“Oh, Brahman, that speech of yours sprang forth at my wish alone, hence oh, eminent sage, you shall render the legend of Rama, in its entirety.

rahasyam cha prakaasham cha yad vR^ittam tasya dhiimataH || 1-2-33
raamasya saha saumitre raakshasaanaam cha sarvashaH |
vaidehyaaH cha eva yad vR^ittam prakaasham yadi vaa rahaH || 1-2-34
tat ca api aviditam sarvam viditam te bhaviSyati |

33b-35a. dhiimataH= of valorous one; saha+SoumitreH= with Sumitra’s son, [Lakshmana]; tasya+ ramasya= of his, Rama’s; [vR^ittam= adventures]; raakshasaanam+ca= of the demons, also; [vR^ittam= misadventures]; rahasyam+ca+prakaasam+ca= unknown, or, known, or; sarvasaH= in every detail; yat+ vR^ittam + vaidehyaa+ca+eva= which is, the plight, of Vaidehi, also, even; prakaasam+yadi+va= revealed, either, or; rahaH+vaa= unrevealed, or; yat+vR^ittam= whatever, legend happened; tat+ca= that, also; a+ viditam + api= un, known, even; sarvam+te+ viditam + bhaviSyati = all, to you, known, it will be.

“The adventures of valorous Rama along with Lakshmana, and the misadventures of demons, known or unknown in every detail, and even the plight of Vaidehi which is either revealed or un-revealed so far, and whatever legend that has happened, all that will also be known to you, even if it were to be unknown, as yet..

na te vaak anR^itaa kaavye kaachit atra bhavishhyati || 1-2-35
kuru raama kathaam puNyaam shloka baddhaam manoramaam |

35b-36a. atra+kaavye= in this, epic; te+vaak= your, word; kaachit= any one [word]; a+ nR^itaa= un, founded; na+bhavishyati= not, it results in; punyam= merit-yielding; manaH+ ramaam= heart, pleasing; raama+ kathaam= Rama’s, legend; sloka+baddhaam+kuru= verse, bound, you make.

“You shall versify the heart pleasing and merit-yielding legend of Rama, and not a single word of yours will be unfounded in this epic… [1-2-35b-36a]

yaavat sthaasyanti girayaH saritaH cha mahiitale || 1-2-36
taavat raamaayaNa kathaa lokeSu prachariSyati |

36b-37a. girayaH= mountains; saritaH+ca= rivers, even; mahii+tale= on earth’s, surface; yaavat= as long as; sthasyanti= there will be; taavat= so long; raamayaNa+katha= Rama’s, legend – Ramayana; lokeSu= in the world; prachariSyati= will flourish.

“As long as the mountains and even rivers flourish on the surface of the earth, so long the legend of Ramayana will flourish in this world… [1-2-36b-37a]

yaavat raamasya ca kathaa tvat kR^itaa pracharishhyati | 1-2-37
taavat uurdhvam adhaH cha tvam mat lokeshhu nivatsyasi |

37b-38a. tvat= by you; kR^itaa= authored; yaavat= as long as; raamasya+katha= Rama’s legend; pracharishyati= flourishes; taavat= till then; tvam= you; uurthvam= heavenward; athaH+ca= in netherworlds, even; mat+lokeSu= in my abode [Brahma loka]; nivatyasi= you will be dwelling, [flourishing].

“And as long as Rama’s legend authored by you flourishes…till then you will flourish in heavenly, in netherworlds, and even in my abode, namely Abode of Brahma… [1-2-37]

udaara vR^itta artha padaiH manoramaiH
tadaa asya raamasya chakaara kiirtimaan |
sama aksharaiH shloka shataiH yashasvino
yashaskaram kaavyam udaara darshanaH || 1-2-42

42. kiirtimaan+udaara+darshanaH= celebrated, magnanimous, seer; tadaa= then; yashasvinaH= of that highly renowned one, Rama; asya+raamasya= of that, Rama; yashas+karam+kaavyam= renown, furthering [extolling,] epic; udaara+vR^itta+artha+padaiH= free-flowing, prosody, semantically, yielding meanings; manoramaiH= heart-pleasing one; sama+aksharaiH+ shloka+ shataiH= with symmetrical, letters, verses, in hundreds; chakaara= authored.

That celebrated sage and magnanimous seer Valmiki then authored the highly renowned Rama’s legend extolling Rama’s renown, with symmetrically worded verses, and words versified to yield meanings semantically, prosody free-flowing, and with hundreds of such verses. [1-2-42]

tad upagata samaasa sandhi yogam
sama madhuropanata artha vaakya baddham |
raghuvara charitam munipraNiitam
dasha shirasaH cha vadham nishaamaya adhvam || 1-2-43

43. upagata+samaasa+sandhi+yogam= included, compound, conjunctions, conjugations; sama+madhura +upanata+artha+vaakya+baddham= evenly, sweetly, led, expressive, sentences, well-knit; muni+ praNiitam = sage, said; tat+raghu+vara+charitam= that, Raghu’s, best [one from,] legend; dasha+shirasaH+ vadham+ca= ten, headed one’s, extermination, also; nishaamaya+ adhvam= behold, this way.

That epic which is with uncomplicated compounds, conjunctions and conjugations, and which has expressive sentences that are well-knit and led evenly and sweetly, and that legend of the best one from Raghu’s dynasty, namely Rama, which also includes the extermination of the Ten-headed evil named Ravana, that may be listened as narrated by the sage. [1-2-43]

Sri Seethaa Raama Jayam.

Aalvaar Emberumaanaar Jeeyar Thiruvadikale Saranam.

SRi Valimiki Raamaayanam -Baala Kaandam -Chapter 1- Valmiki And Naratha — Sri Samskhepa Raamyanam–

August 27, 2012

tam evam guNa sa.mpannam raamam satya paraakramam || 1-1-19
jyeSTam shreSTa guNaiH yuk{}tam priyam dasharathaH sutam |
prakR^itInaam hitaiH yuk{}tam prakR^iti priya kaamyayaa || 1-1-20
yauva raajyena sa.myok{}tum aicChat priityaa mahiipatiH |

19b, 20, 21a. mahii patiH dasarathaH= land, lord of – king, Dasharatha; evam guna sampannam= suchlike, merits, possessor of [Rama]; satya parakramam= truthfulness, is his courage; shreSTa guNaiH yuktam= best, intrinsic values, one who is embodied with; priyam= dear one [to Dasharatha]; prakR^itinaam hitaiH yuktam= people’s, in welfare of, having [ever involved in]; jyeSTham sutam= eldest, son; tam ramam= such as he is, Rama be; prakR^iti priya kaamyayaa= country’s, welfare, intending [to all intents and purposes of peoples welfare]; priityaa= affectionately; yauva raajyena= in young [crown,] prince-hood; samyoktum= to conjoin – to establish; icChhat= intended to.

tasya abhiSeka sa.mbhaaraan dR^iSTvaa bhaaryaa atha kaikayii || 1-1-21
puurvam datta varaa devii varam enam ayaacata |
vivaasanam ca raamasya bharatasya abhiSecanam || 1-1-22

21b, 22. atha= then; tasya= his – Rama’s; abhishheka sam bhaaraan = anointment [as crown prince,] arrangements; dR^iSThva= on seeing; puurvam datta vara= once, she who is accorded, boons; bhaarya devi kaikeyi = [dear] wife, queen, Kaikeyi; raamasya vi+vaasanam = Rama’s, without, place [displacement, banishment]; bharatasya abhiSechanam ca= Bharata’s, anointment, also; varam enam= boons, from him [Dasharatha]; ayaachitaH= claimed.

“Then on seeing the arrangements for the anointment of Rama as crown-prince, Kaikeyi, the dear wife and a queen of Dasharatha, claimed boons that were once accorded to her by Dasharatha, which are the banishment of Rama and anointment of Bharata

a satya vacanaat raajaa dharma paashena sa.myataH |
vivaasayaamaasa sutam raamam dasharathaH priyam || 1-1-23

23. saH raajaa dasharathaH = he, king, Dasharatha; satya vacanaat= truthfulness, of [his plighted] word; dharma paashena= righteousness, by halter of; samyataH= bound by; priyam sutam raamam = dear, son, Rama; vi vaasayaamaasa= started to displace – exiled to foprests.

“Bound by the truthfulness of his plighted word and by the halter of righteousness that king Dasharatha exiled his dear son Rama to forests

sa jagaama vanam viiraH pratij~naam anupaalayan |
pitur vacana nirdeshaat kaikeyyaaH priya kaaraNaat || 1-1-24

24. viiraH saH= brave one, he [that Rama]; kaikeyyaaH priya nkaaraNaat= Kaikeyi, to appease, by reason of; pituH vacana nirdeshaat= by father’s, verbal, directive; pratij~naam= promise – his own pledge to adhere to his father’s word, or, promise of his father to Kaikeyi; anu paalayan= to follow through; vanam jagaama = to forests, repaired to.

“Such a brave one as he is, that Rama repaired to forest for the reason of appeasing Kaikeyi, and as directed by the verbal directive of his father, and to follow his father’s word of honour. [1-1-24]

tam vraja.ntam priyo bhraataa lakSmaNaH anujagaama ha |
snehaat vinaya sa.mpannaH sumitra aana.nda vardhanaH || 1-1-25
bhraataram dayito bhraatuH saubhraatram anu darshayan |

25, 26a. vinaya sampannaH= humbleness, abounding; bhraatuH dayitaH= to brother Rama, fondly [to Rama]; priya bhraataa= dear [natural brotherly affection,] brother; lakshmanaH= Lakshmana; sumitra ananda vardhanaH= [his mother] Sumitra’s, happiness, duly augmenting; saubhraatram anu darshayan= [ideals of] brotherhood, exemplifying; vrajantam tam bhraataram = who is going, him [Rama,] with brother [Rama]; snehaat anu jagaama ha= heartily, in tow, followed, indeed.

“In whom humbleness and the natural brotherly affection of a brother are abounding, such a fondly younger brother of Rama, namely Lakshmana, indeed heartily followed his forest going brother Rama, exemplifying the ideals of brotherhood, thus augmenting the happiness of his mother Sumitra. [1-1-25, 26a]

raamasya dayitaa bhaaryaa nityam praaNa samaa hitaa || 1-1-26
janakasya kule jaataa deva maayeva nir.hmitaa |
sarva lakSaNa sa.mpannaa naariiNaam uttamaa vadhuuH || 1-1-27
siitaapya anugataa raamam shashinam rohiNii yathaa |

26b, 27, 28a. raamasya dayitaa bhaarya= Rama’, loving, wife; praaNa samaa= life, like, [alter ego]; nityam hitaa= ever, amiable one; jankasya kule jaataa= Janaka’s, family, born in; nirmitaa deva maya iva= fashioned, by divine, marvel, as though; sarva lakshaNa sampannaa= all, qualities, possessor of [befitting to an ideal lady]; nariiNaam uttamaa= among ladies, the best one; vadhuu= daughter-in-law [of Dasharatha]; siitha api= Seetha, even; rohiNii shashinam yathaa= Lady Rohini, with Moon, as with; raamam anugataa = Rama, she followed.

“Seetha, the best one among ladies, a possessor of all best qualities befitting to an ideal lady, the one who is as though fashioned by a Divine marvel, born in Janaka’s family and became Dasharatha’s daughter-in-law, and she who is the loving wife and an ever-amiable alter ego of Rama, even she followed Rama to forests, as with Lady Rohini following the Moon.

pauraiH anugato duuram pitraa dasharathena ca || 1-1-28
shR^ingibera pure suutam ga.ngaa kuule vyasarjayat |
guham aasaadya dharmaatmaa niSaada adhipatim priyam || 1-1-29
guheana sahito raamo lakshmaNena cha siitayaa |

28b, 29, 30a. [That Rama while going to forests]; pauraiH= by citizens; pitraa dasarathena ca= by father, Dasharatha, also; duuram= for a distance; anu gataH = followed; dharmaatmaa raamaH = virtue-souled, Rama; gangaa kuule= on River Ganga’s, bank; sR^iN^giberapure= in [town called] Sringaberapura; nishhaada adhipatim= with tribal, chief; priyam= who likes Rama; guham= Guha; asaadya= on getting at; guhena lakshmaNena siitayaa ca = with Guha, with Lakshmana, with Seetha, also; sahitaH = teamed with; suutam= charioteer [Sumantra]; vyasarjayat= left off.

“The citizens of Ayodhya and even his father Dasharatha have followed that virtue-souled Rama for a distance when he started on his exile. Later Rama reached the tribal chief named Guha, who has a liking for Rama, on the bank of River Ganga in a town called Sringaberapura. And when Rama is teamed with Guha, Lakshmana and Seetha, he left off the charioteer and a minister of his father who charioted them thitherto, namely Sumantra.

te vanena vanam gatvaa nadiiH tiirtvaa bahu udakaaH || 1-1-30
citrakuuTam anupraapya bharadvaajasya shaasanaat |
ramyam aavasatham kR^itvaa ramamaaNaa vane trayaH || 1-1-31
deva gandharva sa.nkaashaaH tatra te nyavasan sukham |

30b, 31, 32a. te= they [the trio, Rama, Lakshmana, Seetha]; vanena vanam gatvaa= from forest, to forest, on reaching; bahu udakaan nadiiH tiirtva= with much [plethoric,] waters, rivers, on crossing; anu= later, in consequence; bharadvaajasya shaasanaat= sage Bharadwaja’s, by ordainment; chitrakuuTam praapya= Chitrakuta, on arriving at [its hillside]; ramyam avasatham kR^itvaa= handsome, cottage, on setting up; te= such as they are, [who have enjoyed every comfort in Ayodhya]; trayaH= three of them [trio]; tatra= there [at Chitrakuta]; vane ramamaaNaa = in woods, while exuberating; deva gandharva samkaashaaH= gods, celestials, similar to; sukham nyavasan = happily lived.

“That trio of Seetha, Rama and Lakshmana on treading forest after forest, and on crossing rivers with plethoric waters, reached the hermitage of Sage Bharadwaja, and by the ordainment of that sage they arrived at Chitrakuta, and setting up a handsome cottage there, they who have enjoyed every comfort in Ayodhya enjoyed every comfort here also in no less a degree and that trio lived happily and exuberated themselves in woods at Chitrakuta, similar to gods and celestials..

citrakuuTam gate raame putra shoka aaturaH tathaa || 1-1-32
raajaa dasharathaH svargam jagaama vilapan sutam |

32b, 33a. raame= of Rama; tathaa= thus [tadaa= then]; chitrakuuTam gate= to Chitrakuta, on going; putra shoka aaturaH = for son, by grief, aggrieved; raajaa dasharathaH= King, Dasharatha; sutam vilapam = for son, while grieving; svargam jagaama= heavens, went to.

“On Rama’s going to Chitrakuta thus, King Dasharatha is aggrieved by the grief for son and went to heavens grieving for son.

gate tu tasmin bharato vasiSTha pramukhaiH dvijaiH || 1-1-33
niyujyamaano raajyaaya na icChat raajyam mahaabalaH |
sa jagaama vanam viiro raama paada prasaadakaH || 1-1-34

33b, 34. tasmin gate = his [Dasharatha's,] going [to heavens] – in the matter of Dasharatha’s departure to heavens; bharataH tu= Bharata, but; vasiSTha pramukhaiH dvijaiH= by Sage Vasishta, other prominent, by Brahmans; raajyaaya niyujyamaanaH = in kingship, being [impressed on] for investiture; mahaa balaH= highly, mighty [even though, highly efficient to rule such a kingdom]; raajyam na icChat = kingdom, not, desired; viiraH= brave one [but here, a self-denying one]; saH= he [Bharata]; raama paada prasaadakaH= at Rama’s feet, mercy, praying for; vanam jagaama= to forests, went.

“On Dasharatha’s departure to heavens, though Sage Vashishta and other Brahmans have impressed upon him for his investiture in kingship, and even though he is highly effectual to rule such a kingdom, he that Bharata refused the kingdom, and that self-denying Bharata, for he is aloft the greed, grouse, and gripe, went to forests to pray for mercy at the feet of Rama.

gatvaa tu sa mahaatmaanam raamam satya paraakramam |
ayaachat bhraataram raamam aarya bhaava puraskR^itaH || 1-1-35
tvam eva raajaa dharmaj~na iti raamam vachaH abraviit |

35, 36a. aarya bhaava puraskR^itaH= by humbleness, by means of, reverential one [his humbleness is reverential or, he is reverential for his humbleness]; mahaa aatmaanam= great, souled one; satya paraakramam= by truthfulness, a vanquisher; raamam= to such Rama; saH gatva= he that Bharata, on going – on reaching; braataram raamam ayaachat = from brother, Rama, begged of; dharma j~naH= knower, of probity; tvam eva= you, alone; raajaa= [are the] king; iti vachaH abraviit= thus, word, said [avowed.]

“But on reaching that great-souled Rama, who is a vanquisher just by his truthfulness, Bharata humbly and reverentially begged of his brother, and the avowed word of Bharata is this, ‘oh! Knower of Probity, you alone shall be the king.

raamo.api paramodaaraH sumukhaH sumahaayashaaH || 1-1-36
na cha icChat pitur aadeshaat raajyam raamo mahaabalaH |

36b, 37a. raamaH= Rama; api= even though; parama udaaraH = really, benevolent one; su mukhaH api= readily, willing one, even though [but not 'good faced one']; su mahaa yashaH [api]= of very, greatly, reputed [endower,] [even though]; mahaa balaH [api]= highly, capable [in eliminating enemies with a single arrow, or, endower of whatever sought by his adherers,] [even though]; raamaH= Rama; pituH aadeshaat= of father, owing to directives; raajyam= kingdom; na ca icChat = not, also, desired.

“Even though Rama is a really benevolent one, even though he is a readily willing one, even though he is a greatly reputed one for endowments, even though he is a highly capable endower of whatever sought by his adherers, even then Rama did not desire the kingdom, to keep up his own pledge and also owing to his father’s directives…

paaduke ca asya raajyaaya nyaasam dattvaa punaH punaH || 1-1-37
nivartayaamaasa tato bharatam bharata agrajaH |

37b, 38a. bharata agra jaH= by Bharata’s, elder, born [elder-brother of Bharata, namely Rama]; raajyaaya= for kingdom; asya= to him [to Bharata]; paaduke nyaasam datvaa= sandals, for custodial care, on giving; tataH= then; punaH punaH= again, again [persuasively]; bharatam nivartayaamaasa = Bharata, [Rama] started to turn him away.

“On giving his sandals to that Bharata for custodial care of kingdom till his return after the period of exile, then the elder brother of Bharata, namely Rama, persuasively turned away Bharata

sa kaamam anavaapya eva raama paadaa upaspR^ishan || 1-1-38
nandi graame akarot raajyam raama aagamana kaa.nkSayaa |

38b, 39a. saH= he that Bharata; kaamam an+avaapaya eva= desire, not, fulfilled, thus; raama paadau upaspR^ishan= Rama’s feet, on touching; raama aagamana kaankshayaa= Rama’s, arrival, with an expectation; nandigraame akarot raajyam= from Nandigrama [a village,] carried on, kingdom;

“Unfulfilled is the desire of Bharata in taking back Rama to kingdom, hence on touching Rama’s feet and taking sandals, he returned from Chitrakuta, and without ruling from capital Ayodhya, he carried on the kingdom from a village called Nandigrama, with an expectation of Rama’s return..

gate tu bharate shriimaan satya sandho jitendriyaH || 1-1-39
raamaH tu punaH aalakSya naagarasya janasya ca |
tatra aagamanam ekaagro daNDakaan pravivesha ha |1-1-40

39b, 40. bharate gate tu = Bharata, while departed, but; shriimaan= self-effulgent one [Rama whose self-effulgence is not marred by Bharata's arrival or by his incitement for kingdom]; satya sandhaH= truth, bound [for his truthfulness in following father's directives is undeterred even by the supplication of Bharata]; jita indriyaH= conquered, senses [for the lure of kingdom has not conquered his senses]; raamaH tu= Rama, on his part; naagarasya janasya ca= of citizens, of ordinary subjects, also – here the ‘ca’ indicates Bharata and others who came to Chitrakoota; punaH tatra aagamanam= again, to that place, their arrival; aalakshya= on foreseeing; eka agraH = one, targeted [determinedly, or decidedly]; daNDaka aranyaan=in to Dandaka, forests; pravivesha ha= [he] entered, indeed.

“On the departure of Bharata, that effulgent one, for his self-effulgence is not marred by the arrival of Bharata with an incitement; that truth-bound one, for his truthfulness is undeterred even by the supplications to return to capital by Bharata, Kausalya, and even Kaikeyi; that self-controlled one, for the lure of kingdom has not controlled his senses, such as he is, he that Rama foresaw the repeated arrival of citizens, other subjects, or even Bharata to that place. Hence Rama indeed entered Dandaka forest, determinedly about his plighted promise to undergo exile and decidedly about the elimination of demons..

pravishya tu mahaaaraNyam raamo raajiiva lochanaH |
viraadham raakSasam hatvaa sharabha.ngam dadarsha ha || 1-1-41
sutiikSNam ca api agastyam ca agastya bhraataram tathaa |

41, 42a. raajiiva lochana raamaH = lotus, eyed one – whose eyes are lotus-like, such Rama; maha aranNyam pravishya tu = vast, forest, on entering, but; viraadham raakshasam hatvaa= Viraadha, demon, having eliminated; sarabhaN^gam sutiikshNam ca api= Sage Sharabhanga, Sage Suteekshna, also, even; agastyam ca= Sage Agastya, also; tathaa= likewise; agastya bhraataram = Agastya’s brother dadarsha ha = descried, indeed

“That lotus-eyed Rama on his entering the vast of Dandaka forest eliminated the demon Viraadha, and indeed descried Sage Sharabhanga, also even Sage Suteekhsna, also Sage Agastya and likewise Sage Agastya’s brother.

agastya vacanaat ca eva jagraaha aindram sharaasanam || 1-1-42
khaDgam ca parama priitaH tuuNii ca akSaya saayakau |

42b, 43a. agastya vachanaat ca eva= by the word – on the advice of, of Agastya, only, thus; aindram sharaasanam= Indra’s, great bow; khadgam ca= sword, also; akshaya saayakau= ever replenishing, with arrows; such a; tuuNii ca= quivers, also; parama priitaH= highly, pleased [to receive befitting weaponry]; jagraaha= has taken – from Agastya.

“On the advice of Sage Agastya Rama took a bow of Indra from Sage Agastya, which Indra once gave to Sage Agastya, along with a sword, and two quivers in which arrows will be ever-replenishing, and thus Rama is highly pleased to receive befitting weaponry

vasataH tasya raamasya vane vana caraiH saha || 1-1-43
R^iSayaH abhyaagaman sarve vadhaaya asura rakSasaam |

43b, 44a. tasya raamasya= his, of Rama; vane= in forest – of Sharabhanga; vasataH= while staying; sarve R^ishayaH= all, sages; vana charai saha= forest, moving humans – hermits, along with; asura rakshasaam vadhaaya = monsters, menacers, for elimination of; abhi aagaman = [sages] towards, approached – Rama.

“While Rama is staying in the forest of Sage Sharabhanga, all the sages and forest moving ascetics, vaanaprashta-s, have approached him for the elimination of monsters and menacers…

sa teSAm prati shushraava raaxasaanaam tathaa vane || 1-1-44
pratij~naataH cha raameNa vadhaH sa.myati rakshasaam |
R^iSiiNaam agni kalpaanaam da.nDakaaraNya vaasiinaam || 1-1-45

44b, 45. saH= he that Rama; raakshasaanaam vane= in demon’s, forest – an abode of the demons; teSaam= their – of sages; tathaa= that way [saying, supplications of sages]; prati shushraava= in return, on telling them [promised, conceded to]; raameNa ca= by Rama, also; agni kalpaanaam= ritual fire-like, those in glow – sages; daNDaka araNya vaasinaam iSiiNaam= = in Dandaka, forest, dwellers of, to sages; samyati= in combat; raakshasaam= of all demons; vadhaH ca= elimination, also; prati j~naataH= to them, made known – promised by Rama.

“Rama conceded to the supplications of those sages of that forest, which forest has become an abode of demons, and Rama also promised those sages who are the dwellers of Dandaka forest, and whose glow is like that of the Ritual-fire, to eliminate all of the demons in combat.

tena tatra eva vasataa janasthaana nivaasinii |
viruupitaa shuurpaNakhaa raakSasii kaama ruupiNii || 1-1-46

46. tatra eva vasataa= there, only, while living; tena= by him [Rama]; kaama ruupiNi= by wish, guise-changer; janasthaana nivaasinii = Janasthaana – a place in Dandaka forest, a resident of; shuurpaNakhaa= Shuurpanakha; raakshsii= demoness; vi ruupitaa = rendered without, shape – she is disfigured.

“While Rama is living there in Dandaka forest, a guise-changing demoness named Shuurpanakha, who is a resident of Janasthaana, a place in Dandaka forest, is disfigured…

tataH shUrpaNakhaa vaakyaat udyuk{}taan sarva raakSasaan |
kharam trishirasam ca eva duuSaNam ca eva raakSasam || 1-1-47
nijaghaana raNe raamaH teSaam ca eva pada anugaan |

47, 48a. tataH shuurpanakhaa vaakyaat= then, by Shuurpanakha, words [provokes]; udyuktaan sarva raakshasaan= rebellious, all [fourteen,] demons; kharam= Khara; trishirasam ca eva= Trishira, also thus; duuSaNam raakshasam ca eva = Duushana, named demon also, thus; teSaam pada anugaan ca eva =their, foot, followers [henchman-demons of Khara et al] also, thus; raamaH rane nijaghaana = Rama, in a combat, has eliminated.

“Then in a combat Rama eliminated all the fourteen demons who rebelliously came at him in the first round of combat incited by the provokes of Shuurpanakha, and then in second round Rama eliminated demon chiefs called Khara, Trishira, Duushana, who are none but the cousins of Shuurpanakha and Ravana, together with all of their hench-demons.

vane tasmin nivasataa janasthaana nivaasinaam || 1-1-48
rakSasaam nihataani asan sahasraaNi catur dasha |

48b, 49a. tasmin vane nivasataa= in that, forest, during his stay; janasthaana nivaasinaam rakshasaam = Janasthaana, inhabitants, of demons; catur dasha sahasraaNi = fourteen, ten, thousands – fourteen thousand; nihataani asan= eliminated, they have become – demons.

“During his stay in Dandaka forest Rama eliminated fourteen thousand demons in all, who are the inhabitants of that very forest.

ato j~naati vadham shrutvaa raavaNaH krodha muurChitaH || 1-1-49
sahaayam varayaamaasa maariicam naama raakSasam |

49b, 50a tataH= then; raavaNaH= Ravana; j~naati vadham shrutvaa= cousins, slaughter of, on hearing; krodha muurChitaH= in anger, convulsed; mariicham naama raakshasam= from Maareecha, named, demon; sahaayam varayaamaasa= help, started to seek.

“Then on hearing the slaughter of his cousins, Ravana is convulsed in anger and sought the help of a demon named Maareecha

vaaryamaaNaH subahusho maariicena sa raavaNaH || 1-1-50
na virodho balavataa kSamo raavaNa tena te |

50b, 51a. saH raavaNaH= he, that Ravana; raavaNa= Oh! Ravana; balavataa= with that formidable person [Rama, for he cannot be defeated by the fourteen thousand clansmen of ours]; tena= with him [with such a Rama]; virodhaH= rivalry; te na kshamaH= to you, not, pardonable; so saying; su bahushaH= very, many times; mariichena= by Maareecha; vaaryamaaNaH = [Ravana is] deterred; [aabhuut= Ravana became - Ravana is deterred.]

“But Maareecha deterred Ravana telling him time and again, ‘oh, Ravana, unpardonable will be your rivalry with that formidable Rama, formidable because fourteen thousand clansmen of ours could not triumph over him…

anaadR^itya tu tat vaakyam raavaNaH kaala coditaH || 1-1-51
jagaama saha maariicaH tasya aashrama padam tadaa |

51b, 52a. raavaNaH kaala chodita= Ravana, by time [of his own doom,] ushered by; tat vaakyam= that, sentence [of advise of Maareecha]; an+adR^itya tu= not, heedful of, but; saha maariicha= along with, Maareecha; tadaa= then; tasya= his [Rama's]; aashrama padam= hermitage, to the threshold of; jagaama= advanced to.

“Then heedless of Maareecha’s advice and ushered by the time of his own doom, Ravana advanced to the threshold of Rama’s hermitage along with Maareecha.

tena maayaavinaa duuram apavaahya nR^ipa aatmajau || 1-1-52
jahaara bhaaryaam raamasya gR^idhram hatvaa jaTaayuSam |

52b, 53a. mayaavinaa= by trickster; tena = by him [Maareecha]; nR^ipa aatmajau= kings, sons [princes]; duuram = to a distance; apa vaahya= side, tracked – made to distract from hermitage; jaTaayuSam gR^idhram hatvaa= Jataayu, eagle, on killing – putting to the sword; raamasya bhaaryaam jahaara = Rama’s, wife, [Ravana] stole.

“Ravana stole the wife of Rama, namely Seetha, by getting the princes Rama and Lakshmana distracted distantly from their hermitage through the trickster Maareecha, and after putting the eagle Jatayu, which came to Seetha’s rescue, to sword.

gR^idhram ca nihatam dR^iSTvaa hR^itaam shrutvaa ca maithiliim || 1-1-53
raaghavaH shoka sa.ntapto vilalaapa aakula indriyaH |

53b, 54a. raaghavaH= Raghava; nihatam gR^idhram dR^iSThvaa= killed [utterly gashed, almost dead] eagle, on seeing; maithiliim hR^itaam shR^itvaa ca= of Maithili, as stolen, on hearing about [from the same eagle,] also; shoka santaptaH= anguish, seethed with; akula indriyaH= with frenzied, senses; vilalaapa = wept over.

“On seeing the eagle Jatayu almost dead and on hearing from the same eagle that Maithili is stolen, seethed with anguish and senses frenzied Raghava bewailed..

tataH tena eva shokena gR^idhram dag.hdhvaa jaTaayuSam || 1-1-54
maargamaaNo vane siitaam raakSasam sa.ndadarsha ha |
kaba.ndham naama ruupeNa vikR^itam ghora da.rshanam || 1-1-55

54b, 55. tena shokena eva = by that, anguish, only; tataH = then; gR^idhram jaTaayushham dagdhvaa= eagle, Jataayu, on cremating; vane siitaam maargamaaNaH = in forests, for Seetha, while searching; ruupeNa vikR^itam = in looks, misshapen; ghora darshanam= monstrous, to look at; kabandham naama raakshasam = Kabandha, named, demon; samdadarsha ha= has seen, indeed.

“Rama then cremated that eagle Jataayu in that anguish, and while searching for Seetha in forest, he indeed saw a demon named Kabandha, who is misshapen in his look and monstrous to look to…

tam nihatya mahaabaahuH dadaaha svargataH ca saH |
sa ca asya kathayaamaasa shabariim dharma caariNiim || 1-1-56
shramaNaam dharma nipuNaam abhigacCha iti raaghava |

56, 57a. mahaa baahuH= great, armed – he whose arms are highly powerful, Rama; tam nihatya= him, [Kabandha,] having eliminated; dadaaH= cremated; svargataH ca= heavenwards, also; saH ca= he [that Kabandha], also [when going to heaven]; raaghava= oh, Raghava; dharma caariNiim= a lady with righteous conduct; dharma nipuNaam= she who in rightness, an expert; shramanaam= ascetic lady; shabariim= to Shabari; abhigachchha= you proceed; iti= in this way; asya= to him [to Rama]; kthayaamaasa= started to tell.

“That Rama whose arms are highly powerful has eliminated and cremated that demon Kabandha, and Kabandha while going heavenward told Rama, ‘oh, Raghava, proceed to the ascetic lady of right-conduct and an expert in rightness, namely Shabari…’ and vanished..

saH abhya gacChan mahaatejaaH shabariim shatru suudanaH || 1-1-57
shaba.ryaa puujitaH samyak raamo dasharatha aatmajaH |

57b, 58a. maha tejaaH= great, resplendent one, Rama; shatru suudanaH= enemy eliminator; saH= that one, Rama; shabariim abhiaagachchhat= to Shabari, approached; dasaratha aatmajaH raamaH = Dasharatha’s, son, Rama; shabaryaaH samyak puujitaH = by Shabari, thoroughly, venerated.

“He who is a great-resplendent one and an enemy-eliminator, that son of Dasharatha, Rama arrived close at Shabari, and Shabari venerated him, thoroughly.

pa.mpaa tiire hanumataa sa.ngato vaanareNa ha || 1-1-58
hanumat vacanaat ca eva sugriiveNa samaagataH |

58b, 59a. pampaa tiire=Pampa lake, on its banks; hanumataa vaanareNa sangataH ha = with Hanuma, with a vanara, [Rama] met, indeed; hanumat vachanaat = Hanuma’s, upon word, also; sugriiveNa ca eva= with Sugreeva, also, thus; samaagataH= reached – befriended.

“Rama met the vanara Hanuma on the banks of Lake Pampa, and upon the word of Hanuma Rama indeed befriended Sugreeva

sugriivaaya ca tat sarvam sha.nsat raamo mahaabalaH || 1-1-59
aaditaH tat yathaa vR^ittam siitaayaaH cha visheSataH |

59b, 60a. mahaa balaH raamaH = highly, dynamic, Rama; aaditaH= from the beginning; tat sarvam = that, all; [yathaa vR^ittam= as has happened]; visheshhataH siithaayaH ca= = in particular, Seetha’s [abduction] also; yathaa [vR^ittam]= as, has happened; sugriivaaya ca= to Sugreeva, [and to Hanuma] also; shamshat= detailed [in general.]

“That highly dynamic Rama detailed to Sugreeva, and even to Hanuma, all that has happened from the beginning in general, and the abduction of Seetha, in particular.

sugriivaH cha api tat sarvam shrutvaa raamasya vaanaraH || 1-1-60
chakaara sakhyam raameNa priitaH cha eva agni saakshikam |

60b, 61a. vaanaraH sugriivaH ca api= vanara, Sugreeva, also, even; raamasya = of Rama; tat sarvam shrutvaa= that, all, on listening; priitaH= delightedly; agni saakshikam ca eva= by fire [flaring auspicious fire,] as witness, also, thus; sakhyam chakaara= friendship, made.

“On listening all that has happened from Rama, that vanara Sugreeva befriended Rama where the witness for that friendship is flaring fire, for it alone is auspicious.

tato vaanara raajena vaira anukathanam prati || 1-1-61
raamaaya aaveditam sarvam praNayaat duHkhitena ca |

61b, 62a. tataH= then; duHkhitena vaanara raajena= by the woeful, vanara, king [Sugreeva]; vaira anukathanam prati = [about his] feud [with Vali,] saga; prati= in reply [to Rama's query]; raamaaya= to Rama; sarvam= in entirety; praNayaat= in friendship aaveditam= informed.

“Then that woeful king of monkeys Sugreeva woefully informed Rama about his saga of feud with his brother Vali in reply to Rama’s query, in friendship and in its entirety.

pratij~naatam ca raameNa tadaa vaali vadham prati || 1-1-62
vaalinaH ca balam tatra kathayaamaasa vaanaraH |

62b, 63a. tadaa= then; raameNa = by Rama; vaali vadham prati=to Vali, eliminate, regarding [in retaliation to his misdeeds]; prati j~naatam= in turn, make known [solemnly promised]; tatra= in that regard; vaanaraH= vanara Sugreeva; vaalinaH balam ca kathayaamaasa= Vali’s, sinews, thereto, started to tell.

“Then Rama solemnly promised Sugreeva to eliminate Vali in retaliation to his foul deeds in respect of Sugreeva and of probity as well, and then that vanara Sugreeva started to tell about the sinews of Vali.

sugriivaH sha.nkitaH ca aasiit nityam viiryeNa raaghave || 1-1-63
raaghavaH pratyayaartham tu du.ndubheH kaayam uttamam |
darshayaamaasa sugriivaH mahaaparvata sa.nnibham || 1-1-64

63b, 64. sugriivaH ca= Sugreeva, also; raaghave= in respect of Raghava; viiryeNa= about [Rama's] prowess; nityam shankitaH aasiit= always, doubtful, he remained; sugriivaH= Sugreeva; raaghavaH pratya artham tu= Raghava, to confide in, by reason of, only; dundubheH= Dundubhi’s; uttamam= big one [massive one]; mahaa parvata sannibham= great, mountain, similar to; kaayam= body – dead body, remains; darshayaamaasa started to show.

“Sugreeva always remained doubtful about the powers of Raghava and by reason of confiding in Raghava’s prowess for himself, and by reason of making Raghava to confide in the powers of Vali, Sugreeva has shown him the massive remains of demon Dundubhi, which is similar to a great mountain…

utsmayitvaa mahaabaahuH prekshya ca asti mahaabalaH |
paada a.nguSTena chikshepa sa.mpuurNam dasha yojanam || 1-1-65

65. mahaa baahuH= great, armed [omni-dextrous Rama]; mahaa balaH= very energetic [Rama]; asti= skeleton of demon Dundubhi; prekshya= having seen; utsmayitvaa ca= reticently smiled, also; paadaa anguSThena [anguSTa agreNa] = foot’s, by toe [by the tip of big toe]; sampuurNam dasa yojanam= wholly, for ten, yojana-s lengths; chikshepa= flicked it.

That omni-dextrous Rama looked at the skeleton, smiled in aplomb, then that very energetic Rama flicked that skeleton with tip of his foot’s big toe wholly to a ten yojana-lengths… yet Sugreeva’s confidence remained apathetic

bibheda ca punaH saalaan sapta ekena mahaa iSuNaa |
girim rasaatalam caiva janayan pratyayam tathaa || 1-1-66

66. tadaa= thus; punaH ca = again, also; pratyayam janayan= certainty [in Sugreeva,] to inculcate; ekena maha ishuNaa= with one, great, arrow; sapta saalaan = seven, sala trees; girim= a mountain; rasaatalam ca eva= nethermost subterranean of earth, also, like that; bibheda= [Rama] ripped.

“Again Rama ripped seven massive trees called sala trees with only one great arrow, which not only rived the trees but also rent through a mountain, and to the nethermost subterranean of earth, in order to inculcate certainty in Sugreeva.

tataH priita manaaH tena vishvastaH sa mahaakapiH |
kiSki.ndhaam raama sahito jagaama ca guhaam tadaa || 1-1-67

67. tataH= thereby; tena= by it – by that act of Rama; priita manaaH= gladden, at heart; mahaa kapiH= great, monkey – Sugreeva; vishvataH ca= confiding in [Rama,] also; tadaa= then; raama sahitaH= Rama, along with; guham kishhkindhaam jagaama= to cave like, Kishkindha, advanced to.

“Then Sugreeva’s heart is gladdened by that act of Rama and also at the prospect of his own success, and then that great monkey confiding in Rama advanced to the cave like Kishkindha along with Rama…

ataH agarjat harivaraH sugriivo hema pi.ngalaH |
tena naadena mahataa nirjagaama hariishvaraH || 1-1-68

68. tataH= then; hari varaH= monkey, the best; hema piN^galaH= one in golden, hue; sugriivaH= such a Sugreeva; agarjat= war-whooped; tena mahataa naadena= by that, loud, shout; hariH iishwara= monkeys, king [Vali]; nir jagaama = out, emerged – came out of cave like Kishkindha.

“Then that best monkey Sugreeva whose body-hue is golden war-whooped at the entrance of cave like Kishkindha, by which loud shouting there emerged Vali, the king of monkeys, out of that cave like Kishkindha

anumaanya tadaa taaraam sugriiveNa samaagataH |
nijaghaana ca tatra enam shareNa ekena raaghavaH || 1-1-69

69. tadaa= then; [vaali= Vali]; taaraam anumaanya= Tara, having pacified; sugriiveNa samaagataH = with Sugreeva, met head on; raaghavaH ca= Raghava, also; tatra= therein that [combat]; enam= him [Vali]; ekena shareNa nijaghaana= with one, arrow, eliminated.

“Vali came out only on pacifying Tara, his wife, who deterred Vali from going to meet Sugreeva in a combat, as she doubted that Sugreeva must have come with Rama, and then Vali met Sugreeva head on… and therein that duel Raghava eliminated Vali, only with one arrow.

ataH sugriiva vacanaat hatvaa vaalinam aahave |
sugriivam eva tat raajye raaghavaH pratyapaadayat || 1-1-70

70. raaghavaH= Raghava; sugriiva vachanaat= Sugreeva’s, upon word; aahave vaalinam hatvaa = in combat, Vali, on eliminating; tataH= then; tat raajye= in that, kingdom; sugriivam eva= Sugreeva, alone; pratyapaadayat= [Rama,] established.

“On eliminating Vali in combat upon the word of Sugreeva, then Rama established Sugreeva alone for that kingdom as its king…

sa ca sarvaan samaaniiya vaanaraan vaanararSabhaH |
dishaH prasthaapayaamaasa didR^ikSuH janaka aatmajaam || 1-1-71

71. saH vaanara R^iSabhaH ca= he, who among monkeys, a bullish one – an ablest monkey [Sugreeva,] also; janaka atmajaam= Janaka’s daughter – Seetha; didR^ikshuH = to catch sight of, in search of; sarvaan vaanaraan samaaniiya = all, monkeys, on summoning; dishaH prastaapayaamaasa= to all directions, sent forth.

“Sugreeva being the ablest among monkeys summoned all of the monkeys and sent them forth in all directions in search of Seetha, the daughter of Janaka

sa ca sarvaan samaaniiya vaanaraan vaanararSabhaH |
dishaH prasthaapayaamaasa didR^ikSuH janaka aatmajaam || 1-1-71

71. saH vaanara R^iSabhaH ca= he, who among monkeys, a bullish one – an ablest monkey [Sugreeva,] also; janaka atmajaam= Janaka’s daughter – Seetha; didR^ikshuH = to catch sight of, in search of; sarvaan vaanaraan samaaniiya = all, monkeys, on summoning; dishaH prastaapayaamaasa= to all directions, sent forth.

“Sugreeva being the ablest among monkeys summoned all of the monkeys and sent them forth in all directions in search of Seetha, the daughter of Janaka

tato gR^idhrasya vacanaat sa.mpaateH hanumaan balii |
shata yojana vistiirNam pupluve lavaNa arNavam || 1-1-72

72. tataH= later; balii hanumaan= efficacious one, Hanuma; sampateH= [named] Sampaati; gR^idhrasya vachanaat= eagle’s, upon word; shata yojana vistiirNam= hundred, yojana, breadth-wise; lavaNa aarNavam= salty, ocean; pupluve = leaped forth;.

“Then, upon the word of Sampaati, the eagle and elder brother of Jataayu, the efficacious Hanuma leaped forth the salty ocean, which breadth-wise is in a hundred yojana-s..

tatra la.nkaam samaasaadya puriim raavaNa paalitaam |
dadarsha siitaam dhyaayantiim ashoka vanikaam gataam || 1-1-73

73. raavaNa paalitam= Ravana, ruled by; lankaam puriim samaasaadya= Lanka, city, on reaching; tatra= there; ashoka vanikaam gataam= in Ashoka, gardens, entered [lodged]; dhyaantiim= one who is meditating; siithaam= at Seetha; dadarsha = [Hanuma] saw.

“On reaching the city Lanka ruled by Ravana, Hanuma has seen Seetha, where she is lodged in Ashoka gardens and meditating on Rama alone

nivedayitvaa abhij~naanam pravR^ittim ca nivedya ca |
samaashvaasya ca vaidehiim mardayaamaasa toraNam || 1-1-74

74. abhij~naanam= mark of identification [remembrancer, emblematic ring of Rama]; nivedayitvaa= on presenting [to Seetha]; pravR^ittim ca nivedya ca= disposition of Rama, also, on delineating, also; vaidehiim samaashvasya ca = Vaidehi, on solacing, also; thoraNam= welcome-arch [of Ashoka gardens]; mardayaamaasa = started to smash.

“Hanuma on presenting the remembrancer, an emblematic ring of Rama to Seetha, also on delineating the sad disposition of Rama to her, thus on solacing Vaidehi, he started to smash the welcome-arch of that beautiful Ashoka gardens.

pa.nca sena agragaan hatvaa sapta ma.ntri sutaan api |
shuuram akSam ca niSpiSya grahaNam samupaagamat || 1-1-75

75. pa~nca sena agragaan= five, army, chiefs; sapta mantri sutaan api= seven, minister’s, sons, even; hatva= on wiping out; shuuram aksham ca niSpiSya= valiant, Aksha, also, kneaded down; grahaNam sam upaagamat= captivity, [Hanuma] duly, entered into.

“On wiping out five army chiefs, seven sons of ministers, and on kneading down a gallant demon named Aksha Kumara, Hanuma had to enter into the captivity of a powerful weapon darted by Indrajit, the son of Ravana

astreNa unmuk{}tam aatmaanam j~naatvaa paitaamahaat varaat |
marSayan raakSasaan viiro yantriNaH taan yadR^icChayaa || 1-1-76
tato dagdhvaa puriim la.nkaam R^ite siitaam ca maithiliim |
raamaaya priyam aakhyaatum punaH aayaat mahaakapiH || 1-1-77

76. viiraH= valiant one; mahaa kapiH= great, monkey [Hanuma]; paitaamahaat varaat= by Brahma’s, boon; aatmanam= for himself; astreNa unmuktam= from weapon [its captivity,] release; j~natvaa= though knowing; yadR^ichchhayaa= intentionally; yantriNaH= those who tied him [with ropes]; taan raakshasaan marSayan = them, the demons [and their making monkey of,] while tolerating; tataH= there afterwards [after an audience with Ravana]; maithiliim siithaam= Mithila’s, Seetha; R^ite= leaving off, excepting [her]; lankaam puriim dagdhvaa = Lanka, city, having burnt; raamaya priyam aakhyaatum= to Rama, pleasant [news,] to narrate; punaH aayaat= again, got back [to Rama.]

“Though the release from the weapon’s captivity is known to him by the boon of Brahma, and though he is valiant enough to pulverise all the demons, but to see and talk to Ravana, thus to gauge the strength of enemy, Hanuma is intentionally tolerant of the demons and their making monkey of him when they fastened him with ropes and dragged him to Ravana’s court. After an audience with Ravana Hanuma burnt that city Lanka, except where Seetha, the princess of Mithila is stationed, and then to narrate the pleasant news of locating Seetha, he again got back to Rama, for he is a great monkey..

saH abhigamya mahaatmaanam kR^itvaa raamam pradakSiNam |
nyavedayat ameyaatmaa dR^iSTaa siitaa iti tattvataH || 1-1-78

78. ameya aatmaa= inestimable, intellectual [Hanuma]; saH= he that Hanuma; mahaa aatmaanam raamam = great, souled one, to Rama; abhigamya=m on approaching; pradakshiNam kR^itva = circumambulation [in reverence,] on performing [around Rama]; siithaa dR^iSTaa= Seetha, is seen; iti= in this way; tattvataH= in subtlety; nyavedayat= submitted.

“That inestimable intellectual Hanuma on approaching that great-souled Rama, and on performing circumambulation around him in reverence, subtly submitted that, ‘Seen… Seetha..

ataH sugriiva sahito gatvaa tiiram mahaa udadheH |
samudram kSobhayaamaasa sharaiH aaditya sannibhaiH || 1-1-79

79. tataH sugriiva sahitaH= then, Sugreeva, along with; mahaa udadheH tiiram gatvaa = of great ocean, to shore, on reaching; aaditya sannibhaiH sharaiH= Sun, similar, with arrows/sunrays; samudram kshobhayaamaasa= Samudra, the Ocean-god, [Rama] started to put to turmoil.

“Then, Rama along with Sugreeva and other monkeys has gone to the seashore of Great Ocean, and when Ocean-god is unyielding to give way, then he started to put the Ocean-god to turmoil with his arrows, as with Sun-god who puts an ocean to turmoil with his sunrays..

darshayaamaasa ca aatmaanam samudraH saritaam patiH |
samudra vacanaat ca eva nalam setum akaarayat || 1-1-80

80. saritaam patiH samudraH = rivers, husband, ocean; aatmaanam darshayaamaasa = himself, revealed; and Rama; samudra vachanaat ca eva= Ocean-god, upon the word of, also, even; nalam setum akaarayat = by Nala, bridge, put up to build.

“The Ocean-god revealed himself and upon the word of that Ocean-god alone, Rama put up vanara Nala to build a bridge across the ocean.

tena gatvaa puriim la.nkaam hatvaa raavaNam aahave |
raamaH siitaam anupraapya paraam vriiDaam upaagamat || 1-1-81

81. raamaH= Rama; tena= by that – bridge; lankaam puriim gatvaa= to the city, Lanka, having gone to; aahave raavaNam hatvaa = in battle, Ravana, on eliminating; siitaam praapya= Seetha, on redeeming; anu= subsequently; paraam vriiDaam upaagamat= much, humiliation, came down with.

“On going to the city Lanka by that bridge and on eliminating Ravana in battle, Rama redeemed Seetha, but he subsequently came down with much humiliation, since redeeming Seetha in enemy’s place might become controversial.

taam uvaaca tataH raamaH paruSam jana sa.nsadi |
amR^iSyamaaNaa saa siitaa vivesha jvalanam satii || 1-1-82

82. tataH= thereupon; raamaH= Rama; jana samsadi = among people’s, assemblages; taam= [with] her; paruSam uvaaca= harshly, spoke; satii= [being a] husband-devout woman; saa siitaa= she, that Seetha; amR^ishhyamaaNaa= intolerant [of the harsh words of Rama]; jvalanam vivesha= into burning fire, she entered.

“Then Rama spoke harsh words to Seetha among the assemblages of monkeys, demons, and others, but she that Seetha being husband-devout has entered the burning fire intolerant of those unkindly words of Rama

tataH agni vachanaat siitaam j~naatvaa vigata kalmaSaam |
karmaNaa tena mahataa trailokyam sa charaacharam || 1-1-83
sa devarSi gaNam tuSTam raaghavasya mahaatmanaH ||
babhau raamaH sa.mprahR^iSTaH puujitaH sarva devataiH || 1-1-84

83. tataH agni vachanaat= then, Fire-god, upon the word of; siitaam= about Seetha; vigata kalmaSaam= rid of, sins; j~natva= on realsing; sam pra hR^isTaH= very, highly, gladdened; sarva devataiH= by all, gods; raamaH= Rama is; puujitaH babhau= revered, he became self-resplendent; mahaa aatmanaH= of great, souled one; raaghavsya = of Raghava; mahataa tena karmaNaa = by great, that, accomplishment – of eliminating Ravana; sa cara acharam= with, mobile, sessile beings; sa deva R^ishi gaNam= with, gods, hermits, observance; trai lokyam= three, worlds; tuSTham= became exultant.

“Then, upon the word Fire-god,, and Rama realised that Seetha is rid of sins and he is very highly gladdened. And when all the gods reverenced him for his great accomplishment in eliminating Ravana, Rama shone forth with his self-resplendence. Thus all the three worlds inclusive of their mobile and sessile beings, all gods with the observances of hermits have become exultant for this great accomplishment of the great souled Raghava

abhyaSicya ca la.nkaayaam raakSasa indram vibhiiSaNam |
kR^itakR^ityaH tadaa raamo vijvaraH pramumoda ha || 1-1-85

85. raamaH= Rama; vibhiishhaNam = Vibheeshana; raakshasa indram= as demons’, chieftain; lakaayaam abhishhichya= in Lanka, on anointing; tadaa= then; kR^ita kR^itya= fulfilled, of his task; he felt so and; vi jvaraH= without, febrility [about any uncertainty of fulfilling his promises]; pra mumoda= highly, rejoiced [excepting for Jatayu]; ha= indeed.

“Enthroning Vibheeshana as the chieftain of demons in Lanka, then feeling that his task is fulfilled, Rama indeed rejoiced highly getting rid of febrility about any uncertainty of fulfilling his promises, excepting for Jatayu..

devataabhyo varaam praapya samutthaapya ca vaanaraan |
ayodhyaam prasthitaH raamaH puSpakeNa suhR^it vR^itaH || 1-1-86

86. raamaH= Rama; devataabhyaH varam praapya= from gods, boon, on obtaining; vaanaraan= monkeys; sam utthaapya ca = really, got [dead monkeys] up, also; su hR^it= good, hearted ones; vR^itaH= around him; pushhpakeNa= by Pushpaka aircraft; ayodhyaam prasthitaH= towards Ayodhya, travelled;.

“Rama obtained boon from gods to get all the dead monkeys up on their feet as though woken up from sleep, and he travelled towards Ayodhya by Pushpaka aircraft, with all the good hearted friends around him.

bharadvaaja aashramam gatvaa raamaH satyaparaakramaH |
bharatasya a.ntikam raamo hanuuma.ntam vyasarjayat || 1-1-87

87. satya paraakramaH= by truthfulness, a valorous one; raamaH= Rama; raamaH= one who pleases one and all; bharadvaaja aashramam gatvaa= Sage Bharadwaja’s, hermitage, on going; hanuumantam= Hanuma; bharatasya antikam vyasarjayat= Bharata, to the near of, [Hanuma] is let off, is sent.

“Rama, the truth-valiant, has gone to the hermitage of Sage Bharadwaja en route, and he has also sent Hanuma to the near of Bharata beforehand.

punaH aakhyaayikaam jalpan sugriiva sahitaH tadaa |
puSpakam tat samaaruuhya na.ndigraamam yayau tadaa || 1-1-88

88. punaH= further; sugriiva sahitaH saH= Sugreeva, along with, he that Rama; tat pushhpakam sam aaaruuhya= that, Pushpaka [aircraft,] well boarded; aakhyaayikaam jalpan= episodes, jovially telling; tadaa= then; nandigraamam yayau = to Nandigrama, went to.

“Then on boarding Pushpaka aircraft again after leaving the hermitage of Bharadwaja, and telling episodes jovially to Sugreeva and others about the events in the days of his exile in forests, while flying overhead of the very same places, Rama went to Nandigrama, where Bharata is available

na.ndigraame jaTaam hitvaa bhraatR^ibhiH sahito anaghaH |
raamaH siitaam anupraapya raajyam punaH avaaptavaan || 1-1-89

89. anaghaH raamaH= impeccable, Rama; nandigrame= in Nandigrama; bhraatR^ibhiH sahitaH= brothers, joining with; jaTaam hitvaa= matted hair-locks, removed; siitaam anupraapya= Seetha, on regaining; punaH raajyam avaaptavaan= again, kingdom, regained.

“That impeccable Rama rejoining with all of his brothers in the village Nandigrama removed his matted locks of hair along with them. Thus he, on regaining Seetha and on discarding hermit’s role again became a householder, and he regained his kingdom also..

prahR^iSTo mudito lokaH tuSTaH puSTaH sudhaarmikaH |
niraamayo hi arogaH ca dur.hbhikSa bhaya varjitaH || 1-1-90

90. [tataH= then, when Rama is enthroned]; lokaH= world is; pra hR^isTaH muditaH= highly, regaled, rejoiced; tuSThaH= exuberant; puSThaH= abundant; su dhaarmikaH= rightly, righteous; niraamayaH = without, troubles; a+ rogaH= without diseases; durbhiksha bhaya varjitaH= famine, fear, free from.

“When Rama is enthroned then the world will be highly regaled and rejoiced, exuberant and abundant, also rightly righteous, trouble-free, disease-free, and free from fear of famine…” Thus Narada is foreseeing the future and telling Valmiki.

na putra maraNam kechit drakSyanti puruSaaH kvacit |
naaryaH ca avidhavaa nityam bhaviSyanti pati vrataaH || 1-1-91

91. puruSaaH= men; kvachit= anywhere; kimchit= in the least; putra maraNam= son’s, death; na drakshkyanti= will not, see [men are not seeing]; naaryaH ca= ladies, also; a+ vidhavaaH= without, being widowed; nityam= always; pati vrataaH= husband, devout; bhavishhyanti= they will become [women will be.]

“While Rama is on the throne men will not see the deaths of their children anywhere in their lifetime, and the ladies will remain husband-devout and unwidowed during their lifetime

na ca agnijam bhayam kinchit na apsu majjanti jantavaH |
na vaatajam bhayam kincit na api jvara kR^itam tathaa || 1-1-92
na cha api kshut bhayam tatra na taskara bhayam tathaa |

92, 93a. tatra= there – in his kingdom; agni jam bhayam= by, caused, fear; kimchit= in the least; na= is not there; jantavaH apsu na majjanti = cattle, in [flood] waters, not, drowning; vaata jam bhayam= wind, caused, fear; kimchit = in the least; na= is not there; tathaa= likewise; jvara kR^itam api= fever [disease] caused by, even; na = is not there; kshut bhayam api= hunger, fear, even; na= is not there; tathaa= likewise; taskara bhayam = thief, fear from; na= is not there.

“In the kingdom of Rama there is no fear for subjects from wildfires, gale-storms or from diseases, and there is no fear from hunger or thieves, nor the cattle is drowned in floodwaters, as well..

nagaraaNi cha raaSTraaNi dhana dhaanya yutaani ca || 1-1-93
nityam pramuditaaH sarve yathaa kR^ita yuge tathaa |

93b, 94a. nagaraaNi raasTraNi ca = townships, remote] provinces, as well; dhana dhaanya yutaani= wealth [coin,] grain, having [replete with]; sarve kR^ita yuge yathaa= all subjects, Krita era, as to how [people lived]; tathaa= likewise; nityam pra muditaaH = always, highly, gladdened.

“May it be a township or a remote province, it will be replete with coin and grain, and as to how people lived in high gladness during the earlier Krita era, likewise people will live in Rama’s period also with the same gladness.

ashvamedha shataiH iSTvaa tathaa bahu suva.rNakaiH || 1-1-94
gavaam koTyayutam dattvaa vidvabhyo vidhi puurvakam |
asa.nkhyeyam dhanam dattvaa braahmaNebho mahaayashaaH || 1-1-95

94b, 95a. mahaa yashaaH= highly, illustrious [Rama]; ashvamedha shataiH= Horse Rituals, hundreds; tathaa= like that; bahu suvarNakaiH= plenteous, gold [rituals in which plenty of gold is donated]; iSThvaa= on performing; gavaam koTi ayutam= cows, in crores [millions,] ten thousand; a +sankhyaayam = not, countable; dhanam= wealth; braahmaNebhyaH= to Brahmans; vidvabhyaH= to scholars; vidhi puurvakam = customarily; dattvaa = on donating; [brahma lokam gamishhyati= to Brahma's, abode, he will proceed.]

“On performing hundreds of Horse-Rituals and rituals wherein plenteous gold is bounteously donated, likewise on donating millions of cows and uncountable wealth to Brahmans and scholars, that highly illustrious Rama will proceed to Brahma’s abode, in future.

raaja va.mshaan shata guNaan sthaapa iSyati raaghavaH |
caatur varNyam ca loke asmin sve sve dharme niyokSyati || 1-1-96

96. raaghava= Raghava; asmin loke = in this, world; sata guNaan= in hundred folds; raja vamshaan = king’s, dynasties; sthaapaiSyati= will establish; chaatur varNyam= four, caste-system; sve sve dharme niyokhsyati= in their, their, probity, posit in.

“In this world Raghava will establish kingly dynasties in hundredfold and he will be maintaining the four-caste system positing each in his own probity, may it be caste-bound or provincial-kingdom-bound probity, in order to achieve a perfect social harmony…

dasha varSa sahasraaNi dasha varSa shataani ca |
raamo raajyam upaasitvaa brahma lokam prayaasyati || 1-1-97

97. raamaH= Rama; dasha varSa sahasraaNi= ten, years, thousand; dasa varsha sataani ca= ten, years, hundred, also; raajyam upaasitvaa= kingdom, on reverencing; brahma lokam gamishhyati= Brahma’s abode, voyages.

“On reverencing the kingdom for ten thousand years plus another one thousand years, i.e. for a total of eleven thousand years, Rama voyages to the abode of Brahma..

idam pavitram paapaghnam puNyam vedaiH ca sa.mmitam |
yaH paThet raama caritam sarva paapaiH pramucyate || 1-1-98

98. pavitram= holy; papa ghnam= sin, eradicating; puNyam= merit-endowing; vedaiH sammitam ca = with [teachings of] all Veda-s, conformable, even; idam= this; raama caritam= Rama’s, legend; yaH= who [whoever]; paThet= studies; sarva paapaiH pra mucchyate= from all, sins, verily, liberated.

“This Ramayana is holy, sin-eradicating, merit-endowing, and conformable with the teachings of all Vedas… and whoever reads this Legend of Rama, he will be verily liberated of all his sins…

etat aakhyaanam aayuSyam paThan raamaayaNam naraH |
sa putra pautraH sa gaNaH pretya svarge mahiiyate || 1-1-99

99. aayuSyam= lifespan-enriching; aakhyaanam= narrative of actuality; etat= this; raama aayaNam = Rama’s, peregrination; paThan= while reading – if read; naraH= a human; sa putraH pautraH= [will be] with, with sons, grandsons; sa gaNaH= with, groups [of kinfolk, servants etc]; on enjoying worldly comforts; pretya= after demise; svarge mahiiyate= in heaven, he will be adored.

“Any man who reads this lifespan-enriching narrative of actuality, Ramayana, the peregrination of Rama, he will be enjoying worldly pleasures with his sons and grand sons and with assemblages of kinfolks, servants etc., as long as he is in this mortal world and on his demise, he will be adored in heaven..

paThan dvijo vaak R^iSabhatvam iiyaat |
syaat kSatriyo bhuumi patitvam iiyaat ||
vaNik janaH paNya phalatvam iiyaat |
janaH ca shuudro api mahattvam iiyaat || 1-1-100

100. paThan= he who reads this Ramayana; janaH= that man; dvijaH syaat= a Brahman, if he were to be; he will be; vaak R^ishhabhatvam iiyaat = in speech, bullishness [shrewdness, excellency] obtains; kshatriyaH [syaat]= Kshatriya, [if he were to be]; bhuumi patitvam iiyaat= on land, lordship, he obtains; vaNik janaH= Vyasya, person [if he were to be]; paNya phalatvam iiyaat= by sale items, monetary-gains, he accrues; shuudraH api ca = Shudra, even, also, [if he were to be]; mahatvam iiyaat= [personal] excellence, he acquires.

“A man reading this Ramayana happens to be a Brahman, one from teaching-class, he obtains excellency in his speech, and should he be Kshatriya person from ruling-class, he obtains land-lordship, and should he be Vyshya person from trading-class, he accrues monetary-gains, and should he be a Shudra person from working class, he acquires his personal excellence…” Thus Sage Narada gave a gist of Ramayana to Sage-poet Valmiki.

1. Bala Kanda [Book I] verses I-1-8 to 18
2. Ayodhya Kanda [Book II ] verses I-1-18 to 28
3. Aranya Kanda [Book III] verses I-1-29 to 57
4. Kishkindha Kanda [Book IV] I-1-58 to 71
5. Sundar Kanda [Book V] I-1-72 to 78
6. Yuddha Kanda [Book VI] I-1-79 to 90
7. Uttara Ramayana [Book VII] I-1-91 to 97
8. Phala Shruti [Results of Recitation] I-1-98 to 100

Sri Seethaa Raama Jayem .

Aalvaar Emberumaanaar Jeeyar Thiruvadikale Saranam .

Sei Valimiki Raamaayanam -Baala Kaandam -Chapter 1- Valmiki And Naratha -

August 27, 2012

Valmiki Ramayana is said to have been composed basing on each of the twenty-four letters of Gayatri Hymn, and a thousand verses are arranged into one book under the caption of each letter. Though that classification, or dividing verses into thousand chapters is unavailable now, the twenty-four verses identified with the 24 letters of Gayatri hymn, called as Gayatri Ramayana,

1. ta – tapaH svaadhyaaya nirataam tapasvii vaagvidaam varam |
naaradam pari papracCha vaalmiikir muni pu.mgavam || 1-1-1
2. sa – sa hatvaa raakSasaan sarvaan yaj~na ghnaan raghuna.ndanaH |
R^iSibhiH puujitaH tatra yathaa indro vijaye puraa || 1-30-24
3. vi – vishvAmitraH sa raamaastu shrutvaa janaka bhaaShitam |
vatsa raama dhanuH pashya iti raaghavam abravIt || 1-67-12 – baala
4. tu – tuSTaava asya tadaa va.msham pravishya sa vishaam pateH |
shayaniiyam narendrasya tat aasaadya vyatiSTata || 2-15-19
5. va – vanavaasam hi sa.nkhyaaya vaasaa.msi aabharaNaani ca |
bhartaaram anugacCha.ntyai siitaayai shvashuro dadau || 2-40-14
6. raa – raajaa satyam ca dharmaH ca raajaa kulavataam kulam |
raajaa maataa pita caiva raajaa hitakaro nR^iNaam || 2-67-34
7. ni – niriikshya sa muhuurtam tu dadarsha bharato gurum |
uTaje raamam aasiinam jaTaa maNdala dhaariNam || 2-99-25 – ayodhya
8. ya – yadi buddhiH kR^itaa draSTum agastyam tam mahaamunim |
adya eva gamane rocayasva mahaayashaH || 3-11-44
9. bha – bharatasya aarya putrasya shvashruuNaam mama ca prabho |
mR^iga rupam idam vyaktam vismayam janayiSyati || 3-43-18
10. ga – gacCha shiighram ito raama sugriivam tam mahaabalam |
vayasyam tam kuru kshipram ito gatvaa adya raaghava || 3-72-17 – araNya
11. de – desha kaalau pratiikshasva kshamamaaNaH priya apriye |
sukha duHkha sahaH kale sugriiva vashago bhava || 4-22-20
12. va – va.ndyaaH te tu tapaH siddha saptasaa viita kalmaSaaH |
praSTavyaaH te api siitaayaaH pravR^ittim vinaya anvitaiH || 4-43-33 – kiSkindha
13. sa – sa nirjitya purim shreSTaam la.nkaam taam kaama ruupiNiim |
vikrameNa mahatejaa hanumaan maaruta aatmaja || 5-4-1
14. dha – dhanyaa devaaH sa gandharvaa siddhaaH ca parama R^iSayaH |
mama pashyanti ye naatham raamam raajiiva locanam || 5-26-41
15. ma – ma.ngalaabhimukhii tasya saa tadaa aasit mahaakapeH |
upatasthe vishaalaakshii prayataa havyavaahanam || 5-53-28 – sundara
16. hi – hitam mahaartham mR^idu hetu sa.mhitam
vyatiita kaalaayati sa.mprati kshamam |
nishamya tad vaakyam upasthita jvaraH
prasa.ngavaan uttaram etat abraviit || 6-10-27
17. dha – dharmaatmaa rakshasaam shreSTaH sa.mpraapto ayam vibhiiSaNaH |
la.nkaishvaryam dhruvam shriimaan ayam praapnoti akaNTakam || 6-41-67
18. yo – yo vajra paataa ashani sannipaataan
na cukshubhe vaa api cacaala raajaa |
sa raama baaNaa abhihato bhR^isha aartaH
cacaala caapam ca mumoca viiraH || 6-59-141
19. ya – yasya vikramam aasaadya raakshasa nidhanam gataaH |
tam manye raaghavam viiram naaraayaNam anaamayam || 6-72-11
20. na – na te dadR^ishire raamam daha.ntam ari vaahiniim |
mohitaaH parama astreNa gaandharveNa mahaatmanaa || 6-93-26
21. pra – praNamya devataabhyaH ca braahmaNebhyaH ca maithilii |
baddha a.njalii puTaa ca idam uvaaca agni samiipataH || 6-116-24 – yuddha
22. ca – calanaat parvata indrasya gaNaa devaaH ca ka.mpitaaH |
cacaala paarvatii ca api tadaa aashliSTaa maheshvaram || 7-16-26
23. da – daaraaH putraa puram raaSTram bhoga aacChaadana bhaajanam |
sarvam eva avibhaktam no bhaviSyati hari iishvaraH || 7-34-41
24. ya – yaam eva raatrim shatrughnaH parNa shaalaam samaavishat |

taam eva raatrim siitaa api prasuutaa daakara dvayam || 7-66-1 — Uttara
idam raamaayaNam kR^itsnam gaayatrii biija sa.myutam |
tri sa.ndhyam yaH paThet nityam sarva paapaiH pramucyate ||
yaavat aavartate cakram yaavati ca vasu.ndharaa |
taavat varSa sahasraaNi svaamitvam avadhaaraya ||
ma.ngalam kosalendraaya mahaniiya guNaatmane |
cakravarti tnuujaaya saarvabhaumaaya ma.ngalam ||
iti gaayatrii raamaayaNam sa.mpuurNam

tapaH svaadhyaaya nirataam tapasvii vaagvidaam varam |
naaradam paripapracCha vaalmiikiH muni pu.mgavam || 1-1-1

1. anvaya / parsing: tapasvii vaalmiikiH tapaH svaadhyaaya niratam vaagvidaam varam muni pumgavam naaradam pari papracCha

tapasvii= sagacious thinker; vaalmikiH = Sage [Poet] Valmiki; tapaH= in thoughtful-meditation; and; sva adhyaaya= in self, study [of scriptures]; niratam= always – who is eternally studious in scriptures; and; vaak= in speaking [in enunciation]; vidaam= among expert enunciators; varam= sublime one – with Narada; muni pungavam= with sage, paragon, with such a paragon sage Naarada; naaradam= with [such a sage] Naarada; pari papracCha = verily [inquisitively,] inquired about; [ellipt. sarva guNa samiSTi ruupam puruSam= all, merited endowments, composite, in form - about such a man.]

A thoughtful-meditator, an eternally studious sage in scriptures about the Truth and Untruth, a sagacious thinker, and a sublime enunciator among all expert enunciators is Narada, and with such a Divine Sage Narada, the Sage-Poet Valmiki is inquisitively enquiring about a man who is a composite for all merited endowments in his form and calibre. [1-1-1]

he very opening word tapaH has diverse meanings. In a way it means j~naana acuity, and it is ‘thinking’ tap aalocane ‘thinking on the Absolute, where that Absolute’s thinking itself is tapaH – yasya j~naanam tapaH thus Narada is one who is a constant thinker of the Absolute. Or, he who always practises kR^icChrandraaayaNaadi vrataH – nitya naimittika karma anuSTHaana paraH the rigorous practises enshrined in Veda-s. It means the Absolute itself tapaH para brahma shabda vaca, brahmai tad upaastvai tat tapaH ‘that which is contemplated upon that is tapaH, meaning Vedanta , Upanishads. Let many Veda-s are learnt and recited mechanically it becomes a rote learning, unless, a thought is given as for what it is being recited, an on whom. Thus Narada has no rote learning, but still trying to get full picture of that Absolute. And the swaadhyaya is Veda, and its regular practise, tapo hi svaadhyaayaH. Veda itself is the Knowledge, that is why it is said svadhyaan na pramiditavyam – taittariiya upaniSadThen, it also means as the Absolute. Thus Narada being a complete embodiment of Veda-s, is the proper sage to clear the doubts of ValmikiHis name has meanings like naara =knowledge; da= awarder; naarada= the rain cloud. Any cloud rains on its own without any requisition from Mother Earth. So Narada is naaram dadaati iti naarada ‘one who accords knowledge concerning the humans…’ or, naaram dyati – khaNdati – iti naarada ‘one who annihilates the ignorance…’ or, ‘one who accords knowledge about the Absolute, or Supreme Person.

kaH nu asmin sa.mpratam loke guNavaan kaH ca viiryavaan |
dharmaj~naH ca kR^itaj~naH ca satya vaakyo dhR^iDha vrataH || 1-1-2

2. asmin loke= in this, world; saampratam= presently; guNavaan= principled person; kaH nu= who is, really; viiryavaan ca = potential one, also; kaH= who is; dharma j~naH ca= conscientious, also; kR^ita j~naH ca= what has been done, knower of it [a redeemer,] also; satya vaakyaH= truth, speaker of [habitually speaking the truth= truth-teller]; dR^iDha vrataH= determined in his deed.

“Who really is that person in this present world, who is principled and also a potential one, a conscientious one, a redeemer, and also a truth-teller and self-determined in his deed… [1-1-2]

caaritreNa ca ko yuk{}taH sa.rva bhUteSu ko hitaH |
vidvaan kaH kaH samarthaH ca kaH ca eka priya darshanaH || 1-1-3

3. kaH chaaritreNa ca yuktaH= who is, conduct-wise, also, blent with [good conduct]; kaH sarva bhuuteSu hitaH= who is, in [respect of] all, beings, a benign one; kaH vidvaan= who is, an adept one; samarthaH ca= an ablest one, also; kaH ca eka priya darshanaH= who, also, uniquely, goodly, to look to.

“Who is he conduct-wise blent with good-conduct… who in respect of all beings is benign… who is adept and also the ablest one… also uniquely good to look to… [1-1-3]

aatmavaan ko jita krodho dyutimaan kaH anasuuyakaH |
kasya bibhyati devaaH ca jaata roSasya sa.myuge || 1-1-4

4. aatmavaan= courageous; kaH= who is; jita krodhaH= one who controlled, his ire; dyutimaan= brilliant one; an+asuuyakaH= not, jealous; kaH= who is; jaata roSasya= caused, in whom anger – when he is provoked; kasya = whom; saMyuge= in war; devaaH ca= gods, even; bibhyati= are afraid.

“Who is that courageous one, who controlled his ire, who is brilliant, non-jealous and even whom do the gods fear, when provoked to war… [1-1-4]

etat icChaami aham shrotum param kautuuhalam hi me |
maharSe tvam samartho.asi j~naatum evam vidham naram || 1-1-5

5. etat aham shrotum icChaami = all this, I, to listen [from you,] wish to; me kautuuhalam param hi= my, inquisitiveness; immense, indeed; mahaa R^irSe= Oh! Great Sage – Narada; tvam= you; evam vidham naram= [about] this, kind of, man; j~nnaatum= to know of [him]; samarthaH asi= competent [mastermind,] you are.

“All this I wish to listen from you, oh! Great Sage, as you are a mastermind to know this kind of man, and indeed my inquisitiveness is immense…” Thus Valmiki enquired with Narada. [1-1-5]

kSvaaku va.msha prabhavo raamo naama janaiH shrutaH |
niyata aatmaa mahaaviiryo dyutimaan dhR^itimaan vashii || 1-1-8

8. ikshvaaku vamshaH prabhavaH= Ikshwaku, dynasty, as his birthplace [emerged from Ikshvaku dynasty]; raamaH naama= Rama, named; janaiH shrutaH = by people, heard [by that name]; niyata aatmaa= controlled, souled [conscientious]; mahaa viiryaH= highly valorous one; dyutimaan= resplendent one; dhR^ithimaan= steadfast; vashii= controller [of vice and vile [or,] senses.]

“One emerged from Ikshvaku dynasty and known to people as Rama by his name, and he is conscientious, highly valorous, resplendent, steadfast and a controller of vice and vile… and his own senses, as well… [1-1-8]

prajaapati samaH shriimaan dhataa ripu niSUdanaH |
rakshitaa jiivalokasya dharmasya pari rakshitaa|| 1-1-13

13. prajaa patiH samaH= people’s, god [Omniscient, Brahma,] equals; shriimaan= exalted one; dhaataa= sustainer [of all worlds]; ripuH ni SuudanaH= enemy [enemies,] complete, eliminator; jiiva lokasya rakshitaaH = living beings, worlds, a guardian of; dharmasya pari rakshitaaH = of probity, in entirety, guards.

“He equals the Omniscient, he is an exalted one for he is the sustainer of all worlds, and he eliminates enemies completely, thus he is a guardian of all living beings and he guards probity, in its entirety… [1-1-13]

sarvadaa abhigataH sadbhiH samudra iva sindhubhiH |
aryaH sarvasamaH ca eva sadaiva priya darshanaH || 1-1-16

16. samudra sindhubhiH iva= an ocean, by rivers, as with; sadbhiH= by clean-minded ones; sarvadaa abhigataH= always, accessible; aaryaH= reachable [or, reverential one]; sarva samaH ca eva = all, treats equally, also, thus; sadaa eva priya darshanaH= ever, thus [the same,] pleasant, in look [ever a feast to eye.]

“Like an ocean that is reached by many rivers accesbly, that reverential one too is always accessible and reachable by clean-minded ones, and he treats all equally, and ever a feast to eye… [1-1-16]

Sri Seethaa Raamar Thiruvadikale Saranam.

Aalvaar Emberumaanaar Jeeyar Thiruvadikale Saranam .

கம்பராமாயணம் -பால காண்டம்-ஆற்றுப் படலம்–

August 27, 2012
கம்பராமாயணம்
பால காண்டம்
1. ஆற்றுப் படலம்
2. நாட்டுப் படலம்
3. நகரப் படலம்
4. அரசியற் படலம்
5. திரு அவதாரப் படலம்
6. கையடைப் படலம்
7. தாடகை வதைப் படலம்
8. வேள்விப் படலம்
9. அகலிகைப் படலம்
10. மிதிலைக் காட்சிப் படலம்
11. கைக்கிளைப் படலம்
12. வரலாற்றுப் படலம்
13. கார்முகப் படலம்
14. எழுச்சிப் படலம்
15. சந்திரசயிலப் படலம்
16. வரைக்காட்சிப் படலம்
17. பூக் கொய் படலம்
18. நீர் விளையாட்டுப் படலம்
19. உண்டாட்டுப் படலம்
20. எதிர்கொள் படலம்
21. உலாவியற் படலம்
22. கோலம் காண் படலம்
23. கடிமணப் படலம்
24. பரசுராமப் படலம்

உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்,
நிலைபெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே. 1

சிற்குணத்தர் தெரிவு அரு நல் நிலை
எற்கு உணர்த்த அரிது; எண்ணிய மூன்றினுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்; அவர்
நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ. 2

ஆதி, அந்தம், அரி என, யாவையும்
ஓதினார், அலகு இல்லன, உள்ளன,
வேதம் என்பன – மெய்ந் நெறி நன்மையன்
பாதம் அல்லது பற்றிலர்-பற்று இலார். 3

ஓசை பெற்று உயர் பாற்கடல் உற்று, ஒரு
பூசை, முற்றவும் நக்குபு புக்கென,
ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்-மற்று, இக்
காசு இல் கொற்றத்து இராமன் கதைஅரோ! 4

தேவபாடையின் இக் கதை செய்தவர்
மூவர் ஆனவர் தம்முளும், முந்திய
நாவினான் உரையின்படி, நான் தமிழ்ப்
பாவினால் இது உணர்த்திய பண்புஅரோ. 10

சரயு நதியின் சிறப்பும், நால் வகை நிலத்திலும் அது ஓடியச் சிறப்பும்

இரவிதன் குலத்து எண் இல் பல் வேந்தர்தம்
பரவு நல் ஒழுக்கின் படி பூண்டது,
சரயு என்பது-தாய் முலை அன்னது, இவ்
உரவு நீர் நிலத்து ஓங்கும் உயிர்க்கு எலாம். 12

கொடிச்சியர் இடித்த சுண்ணம், குங்குமம், கோட்டம், ஏலம்,
நடுக்குறு சந்தம், சிந்தூரத்தொடு நரந்தம், நாகம்,
கடுக்கை, ஆர், வேங்கை, கோங்கு, பச்சிலை, கண்டில் வெண்ணெய்,
அடுக்கலின் அளிந்த செந் தேன், அகிலொடு நாறும் அன்றே. 13

மிகைப் பாடல்கள்
காப்பு

ஒன்று ஆய், இரண்டு சுடர் ஆய், ஒரு மூன்றும் ஆகி,
பொன்றாத வேதம் ஒரு நான்கொடு, ஐம்பூதம் ஆகி,
அன்று ஆகி, அண்டத்து அகத்து ஆகி, புறத்தும் ஆகி,
நின்றான் ஒருவன்; அவன் நீள் கழல் நெஞ்சில் வைப்பாம். 1

நீலம் ஆம் கடல் நேமி அம் தடக்கை
மாலை மால் கெட, வணங்குதும் மகிழ்ந்தே. 2

காயும் வெண்பிறை நிகர் கடு ஒடுங்கு எயிற்று
ஆயிரம் பணாமுடி அனந்தன் மீமிசை,
மேய நான்மறை தொழ, விழித்து உறங்கிய
மாயன் மா மலர் அடி வணங்கி ஏத்துவாம். 3

மாதுளங் கனியை, சோதி வயங்கு இரு நிதியை, வாசத்
தாது உகுநறு மென் செய்ய தாமரைத் துணை மென் போதை,
மோது பாற்கடலின் முன் நாள், முளைத்த நால் கரத்தில் ஏந்தும்
போது தாயாகத் தோன்றும் பொன் அடி போற்றிசெய்வாம். 4

பராவ அரு மறை பயில் பரமன், பங்கயக்
கராதலம் நிறைபயில் கருணைக் கண்ணினான்,
அரா-அணைத் துயில் துறந்து அயோத்தி மேவிய
இராகவன், மலர்அடி இறைஞ்சி ஏத்துவாம். 5

கலங்கா மதியும், கதிரோன் புரவிப்
பொலன் கா மணித் தேரும், போகா இலங்கா
புரத்தானை, வானோர் புரத்து ஏறவிட்ட
சரத்தானை, நெஞ்சே! தரி. 6

‘நாராயணாய நம!’ என்னும் நல் நெஞ்சர்
பார் ஆளும் பாதம் பணிந்து, ஏத்துமாறு அறியேன்;
கார் ஆரும் மேனிக் கருணாகர மூர்த்திக்கு
ஆராதனை என் அறியாமை ஒன்றுமே. 7

பராவரும் இராமன், மாதோடு இளவல் பின் படரக் கான்போய்,
விராதனை, கரனை, மானை, கவந்தனை, வென்றிகொண்டு,
மராமரம், வாலி மார்பு, துளைத்து, அணை வகுத்து, பின்னர்,
இராவணன் குலமும் பொன்ற எய்து, உடன் அயோத்தி வந்தான். 8

தருகை நீண்ட தயரதன்தான் தரும்
இரு கை வேழத்து இராகவன் தன் கதை
திருகை வேலைத் தரைமிசைச் செப்பிட,
குருகை நாதன் குரை கழல் காப்பதே. 9

அஞ்சிலே ஒன்று பெற்றான், அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி,
அஞ்சிலே ஒன்று ஆறு ஆக, ஆர் உயிர் காக்க ஏகி,
அஞ்சிலே ஒன்று பெற்ற அணங்கைக் கண்டு, அயலார் ஊரில்
அஞ்சிலே ஒன்று வைத்தான், அவன் எம்மை அளித்துக் காப்பான். 10

எவ் இடத்தும், இராமன் சரிதை ஆம்
அவ் இடத்திலும், அஞ்சலி அத்தனாய்,
பவ்வ மிக்க புகழ்த் திருப் பாற்கடல்
தெய்வ தாசனைச் சிந்தை செய்வாம் அரோ. 11

பொத்தகம், படிகமாலை, குண்டிகை, பொருள் சேர் ஞான
வித்தகம் தரித்த செங் கை விமலையை, அமலைதன்னை,
மொய்த்த கொந்து அளக பார முகிழ் முலைத் தவள மேனி
மைத் தகு கருங் கண் செவ் வாய் அணங்கினை, வணங்கல் செய்வாம். 12

தழை செவி, சிறு கண், தாழ் கைத் தந்த சிந்துரமும், தாரை
மழை மதத் தறு கண் சித்ர வாரண முகத்து வாழ்வை,
இழை இடைக் கலசக் கொங்கை இமகிரி மடந்தை ஈன்ற
குழவியைத் தொழுவன், அன்பால்-‘குறைவு அற நிறைக’ என்றே. 13

எக் கணக்கும் இறந்த பெருமையன்,
பொக்கணத்தன், புலி அதள் ஆடையன்,
முக்கண் அத்தன், வரம் பெற்ற மூப்பனை,
அக் கணத்தின் அவன் அடி தாழ்ந்தனம். 14

தனியன்

நாரணன் விளையாட்டு எல்லாம் நாரத முனிவன் கூற,
ஆரணக் கவிதை செய்தான், அறிந்த வான்மீகி என்பான்;
சீர் அணி சோழ நாட்டுத் திருவழுந்தூருள் வாழ்வோன்,
கார் அணி கொடையான், கம்பன், தமிழினால் கவிதை செய்தான். 1

அம்பிலே சிலையை நாட்டி அமரர்க்கு அன்று அமுதம் ஈந்த
தம்பிரான் என்ன, தானும் தமிழிலே தாலை நாட்டி,
கம்ப நாடு உடைய வள்ளல், கவிச் சக்ரவர்த்தி, பார்மேல்
நம்பு பாமாலையாலே நரர்க்கும் இன் அமுதம் ஈந்தான். 2

வாழ்வு ஆர்தரு வெண்ணெய் நல்லூர்ச் சடையப்பன் வாழ்த்துப் பெற,
தாழ்வார் உயர, புலவோர் அக இருள் தான் அகல,
போழ் வார் கதிரின் உதித்த தெய்வப் புலமைக் கம்ப நாட்டு
ஆழ்வார் பதத்தைச் சிந்திப்பவர்க்கு யாதும் அரியது அன்றே. 3

அம்பு அரா அணி சடை அரன் அயன் முதல்
உம்பரால், முனிவரால், யோகரால், உயர்
இம்பரால், பிணிக்க அரும் இராம வேழம் சேர்
கம்பர் ஆம் புலவரைக் கருத்து இருத்துவாம். 4

சம்பு, அ(ந்)நாள், தன் உமை செவி சாற்று பூங்
கொம்பு அனாள்தன் கொழுநன் இராமப் பேர்
பம்ப நாள் தழைக்கும் கதை பாச் செய்த
கம்பநாடன் கழல் தலையில் கொள்வாம். 5

இம்பரும் உம்பர் தாமும் ஏத்திய இராம காதை
தம்பமா முத்தி சேர்தல் சத்தியம் சத்தியம்மே;
அம்பரம்தன்னில் மேவும் ஆதித்தன் புதல்வன் ஞானக்
கம்பன் செங் கமல பாதம் கருத்துற இருத்துவாமே. 6

ஆதவன் புதல்வன் முத்தி அறிவினை அளிக்கும் ஐயன்,
போதவன் இராம காதை புகன்றருள் புனிதன், மண்மேல்
கோது அவம் சற்றும் இல்லான், கொண்டல் மால்தன்னை ஒப்பான்,
மா தவன் கம்பன் செம் பொன் மலர் அடி தொழுது வாழ்வாம். 7

ஆவின் கொடைச் சகரர் ஆயிரத்து நூறு ஒழித்து,
தேவன் திருவழுந்தூர் நல் நாட்டு, மூவலூர்ச்
சீர் ஆர் குணாதித்தன் சேய் அமையப் பாடினான் -
கார் ஆர் காகுத்தன் கதை. 8

எண்ணிய சகாத்தம் எண்ணூற்று ஏழின்மேல், சடையன் வாழ்வு
நண்ணிய வெண்ணெய்நல்லூர் தன்னிலே கம்பநாடன்
பண்ணிய இராம காதை பங்குனி அத்த நாளில்,
கண்ணிய அரங்கர் முன்னே, கவி அரங்கேற்றினானே. 9

கழுந்தராய் உன கழல் பணியாதவர் கதிர் மணி முடிமீதே
அழுந்த வாளிகள் தொடு சிலை இராகவ! அபிநவ கவிநாதன்
விழுந்த நாயிறுஅது எழுவதன்முன், மறை வேதியருடன் ஆராய்ந்து,
எழுந்த நாயிறு விழுவதன்முன் கவி பாடியது எழுநூறே. 10

கரை செறி காண்டம் ஏழு, கதைகள் ஆயிரத்து எண்ணூறு,
பரவுறு சமரம் பத்து, படலம் நூற்றிருபத் தெட்டே;
உரைசெயும் விருத்தம் பன்னீராயிரத்து ஒருபத்தாறு;
வரம்மிகு கம்பன் சொன்ன வண்ணமும் தொண்ணூற்றாறே. 11

தராதலத்தின் உள்ள தமிழ்க் குற்றம் எல்லாம்
அராவும் அரம் ஆயிற்று அன்றே – இராவணன்மேல்
அம்பு நாட்டு ஆழ்வான் அடி பணியும் ஆதித்தன்
கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் கவி. 12

இம்பர் நாட்டில் செல்வம் எல்லாம் எய்தி, அரசு ஆண்டு இருந்தாலும்,
உம்பர் நாட்டில் கற்பகக் கா ஓங்கும் நீழல் இருந்தாலும்,
செம்பொன்மேரு அனைய புயத் திறல் சேர் இராமன் திருக் கதையில்,
கம்பநாடன் கவிதையில்போல், கற்றோர்க்கு இதயம் களியாதே. 13

நாரதன் கருப்பஞ் சாறாய், நல்ல வான்மீகன் பாகாய்,
சீர் அணி போதன் வட்டாய், செய்தனன்; காளிதாசன்,
பார் அமுது அருந்தப் பஞ்சதாரையாய்ச் செய்தான்; கம்பன்,
வாரம் ஆம் இராமகாதை வளம் முறை திருத்தினானே. 14

நன்மையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே;
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே;
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே -
இம்மையே இ’ராம’ என்று இரண்டு எழுத்தினால். 15

ஓர் ஆயிரம் மகம் புரி பயனை உய்க்குமே;
நராதிபர் செல்வமும் புகழும் நல்குமே,
விராய் எணும் பவங்களை வேர் அறுக்குமே-
‘இராம’ என்று ஒரு மொழி இயம்பும் காலையே. 16

மற்று ஒரு தவமும் வேண்டா; மணி மதில் இலங்கை மூதூர்
செற்றவன் விசயப் பாடல் தெளிந்து, அதில் ஒன்று தன்னைக்
கற்றவர், கேட்போர், நெஞ்சில் கருதுவோர், இவர்கள் பார்மேல்
உற்று அரசு ஆள்வர்; பின்னும் உம்பராய் வீட்டில் சேர்வார். 17

வென்றி சேர் இலங்கையானை வென்ற மால் வீரம் ஓத
நின்ற ராமாயணத்தில் நிகழ்ந்திடு கதைகள் தம்மில்
ஒன்றினைப் படித்தோர் தாமும், உரைத்திடக் கேட்டோ ர் தாமும்,
‘நன்று இது’ என்றோர் தாமும், நரகம் அது எய்திடாரே. 18

இறு வரம்பில் ‘இராம’ என்றோர், உம்பர்
நிறுவர் என்பது நிச்சயம்; ஆதலால்,
மறு இல் மாக்கதை கேட்பவர் வைகுந்தம்
பெறுவர் என்பது பேசவும் வேண்டுமோ? 19

அன்ன தானம், அகில நல் தானங்கள்,
கன்னி தானம், கபிலையின் தானமே,
சொன்ன தானப் பலன் எனச் சொல்லுவார்-
மன் இராம கதை மறவார்க்கு அரோ. 20

வட கலை, தென் கலை, வடுகு, கன்னடம்,
இடம் உள பாடை யாதுஒன்றின் ஆயினும்,
திடம் உள ரகு குலத்து இராமன் தன் கதை
அடைவுடன் கேட்பவர் அமரர் ஆவரே. 21

இத் தலத்தின் இராமாவதாரமே
பத்திசெய்து, பரிவுடன் கேட்பரேல்,
புத்திரர்த் தரும்; புண்ணியமும் தரும்;
அத் தலத்தில் அவன் பதம் எய்துமே. 22

‘ஆதி “அரி ஓம் நம” நராயணர் திருக்கதை அறிந்து, அனுதினம் பரவுவோர்,
நீதி அனுபோக நெறி நின்று, நெடுநாள் அதின் இறந்து, சகதண்டம் முழுதுக்கு
ஆதிபர்களாய்அரசுசெய்து,உளம்நினைத்தது கிடைத்து,அருள்பொறுத்து,முடிவில்
சோதி வடிவு ஆய், அழிவு இல் முத்தி பெறுவார்’ என உரைத்த, கருதித் தொகைகளே. 23

இராகவன் கதையில், ஒரு கவிதன்னில் ஏக பாதத்தினை உரைப்போர்,
பராவ அரும் மலரோன் உலகினில், அவனும் பல் முறை வழுத்த, வீற்றிருந்து,
புராதன மறையும் அண்டர் பொன் பதமும் பொன்றும் நாள்அதனினும், பொன்றா
அரா அணை அமலன் உலகு எனும் பரம பதத்தினை அடைகுவர் அன்றே. 24

இனைய நல் காதை முழுதும் எழுதினோர், ஓதினோர், கற்றோர்,
அனையதுதன்னைச் சொல்வோர்க்கு அரும்பொருள் கொடுத்துக் கேட்டோர்,
கனை கடல் புடவி மீது காவலர்க்கு அரசு ஆய் வாழ்ந்து,
வினையம் அது அறுத்து, மேல் ஆம் விண்ணவன் பதத்தில் சேர்வார். 25

நாடிய பொருள் கைகூடும்; ஞானமும் புகழும் உண்டாம்;
வீடு இயல் வழிஅது ஆக்கும்; வேரி அம் கமலை நோக்கும்;-
நீடிய அரக்கர் சேனை நீறுபட்டு அழிய, வாகை
சூடிய சிலை இராமன் தோள் வலி கூறுவோர்க்கே. 26

வான் வளம் சுரக்க! நீதி மனு நெறி முறை எந் நாளும்
தான் வளர்ந்திடுக! நல்லோர்தம் கிளை தழைத்து வாழ்க!
தேன் வளர்ந்து அறாத மாலைத் தெசரத ராமன் செய்கை
யான் அளந்து அறிந்த பாடல் இடையறாது ஒளிர்க, எங்கும்! 27

ஸ்ரீ கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ சீதா ராமர் திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு-விருத்தம்-54…

August 27, 2012

வீசும் சிறகால் பறத்தீர் விண்ணாடு நுங்கட்கு  எளிது

பேசும்படி யன்ன பேசியும் போவாது நெய் தொடு வுண்
டேசும்படி யன்ன செய்யும் எம்மீசர் விண்ணோர் பிரானார்
மாசின் மலரடிக் கீழ் -எம்மை சேர்விக்கும் வண்டுகளே -54 -
பாசுரம்-54-வீசும் சிறகால் பறத்தீர் -வண்டு விடு தூது -கேசவன் தமர் -2-7-
அவதாரிகை -
நின்ற மண் ஆயினும் கொண்டு வீசுமினே -என்றாளே -
வீச வேண்டிற்று இல்லை
இவளுடைய உக்தி மாத்ரத்தாலே உணர்த்தாள்
உறங்கின போது பசி பொறுக்கலாம்
உணர்ந்தால் ஜீவித்து  அல்லது நிற்க ஒண்ணாது இறே -
மோகம் தானே நன்றாம்படி யாய் இருந்தது
இனி அங்கு நின்றும் ஓர் ஆள் வந்து தரித்தல்
இங்கு நின்று ஆள் விட்டு வரவு பார்த்து இருந்து தரித்தல் -செய்ய வேண்டும்படியாய் ஆயிற்று
இங்கு நின்றும் ஒருவர் வரக் கண்டது இல்லை -
தன் பரிகாரத்தில் கால்நடை தருவார் இல்லையாய் ஆயிற்று
இனித் தன் பரிசரத்தில் வர்த்திக்கிற வண்டுகளை தூது விடுகின்றாள் -
வீசும் சிறகால் -

வீசுகையாவது -அசைந்து வருகையை சொல்லுவது
வேகத்தை சொல்லுதல்
பரந்து இருக்கையை சொல்லுதல்
சிறகால் பறத்தீர் -
தனக்கு சிறகும் இன்றியே கால் கொண்டு ஆயிற்று நடப்பது -
அது தானும் இட்டகால் இட்ட கையாய் -திருவாய்மொழி -7-2-4-இறே தான் இருக்கிறது -
விண்ணாடு நுங்கட்கு எளிது -
பூமியை விட்டு அந்தரிஷத்தே கிளம்பின போதே -பரம பதத்துக்கு போக உடலாக இவ்வளவு
போயிற்றன என்று இருக்கிறாள் -
பரம பதம் ஆகில் மேலே என்று இறே இவள் இருப்பது
மேலுலகங்களின் மீது போய் -நாச்சியார் திருமொழி -10-2–இத்யாதி
நுங்கட்கு எளிது -
இனி உங்களுக்க் தோள் தீண்டி இறே அது -
எங்களுக்கு இறே அவ்விடம் அரிது
கால்நடை தந்து போவார் எல்லாம் போவது பரம பததுக்கே என்று இருக்கிறாள்-
பேசும்படி யன்ன பேசியும் போவது -
அங்கு போனால் சொல்லும் பாசுரத்தை -அப்படியே என் முன்னே ஒருகால்
சொல்லிப் போக வேணும்
நெய் தொடு இத்யாதி -

அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்து வைத்து -பூமியிலே வந்து அவதரித்து -
தன் பக்கல் ஆசாலேசம் உடையாருடைய ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யத்தால் அல்லது
தரியாதானாய் -அது தான் நேர் கொடு நேர் கிடையாமையாலே களவு கண்டு அமுது செய்து -
தன்னை உகவாத சிசுபாலாதிகள் ஏசும்படியாய் இருக்கிறவர்
எம்மீசர்

நித்ய சூரிகளுக்கு நிர்வாஹனான மேன்மையாலும் -ஆஸ்ரித ஸ்பர்சம் உள்ள
த்ரவ்யத்தால் அல்லது தரியதானாய் இருக்கிற சீலாதி அதிசயத்தாலும் ஆக என்னை
அனந்யார்ஹை ஆக்கினவர்
மாசின் மலரடி -
மாசில்லாத மலரடி
இதுக்கு முன்பு சிலர் தூதுவிட தான் பிற்பாடானாய் இருக்கும் மாசு இல்லையாய்   ஆயிற்று
இத்தலை தூதுவிடிலும் -அங்கு நின்றும் வந்தார்கள் வாயிலே வார்த்தை சொல்லி விடும் அத்தனை -இறே
யதாதம் புருஷவ்யாக்ரம் -பருவம் கழிந்தது இறே
இனி இவர்க்கு சொல்லித்தான் செய்தேன் என்று இருக்க வேண்டா
நினைத்த போதே நினைத்தது எல்லாம் செய்து தலைக் கட்ட வள வாண் புலி -
காதரை -
கண்டாய் இறே -
ஒரு நீர் சாவியை யாய்  இவை உறாவிக் கிடக்கிற படி
சிலர் பட்டினி விட சிலர் ஜீவித்தாவோபாதி -விடாய்த்த விக் கரணங்களை கொண்டு முடிந்து போய்
வேறு ஒரு சரீர பரிகிரகம் பண்ணி இவரை அனுபவிக்க இருக்கை அன்றிக்கே
விடாய்த்த இவற்றைக் கொண்டே ஸ்பர்சிக்கும்படி பண்ண  வேணும்
சகாமாஹம்
அவரைப் போலே வரில் பொகடேன்-கெடல் தேடேன் – என்று இருக்கும் அளவு அல்லேன் நான் -
ததா குருதயாம்மயி -
அவருடைய சக்தியில் குறை இன்றிக்கே இருக்க செய்தே -இவ்வளவாக கார்ய கரமாக கண்டிலோம் -
உன் கிருபையாலே அதுவும் பலிக்கும்படி பண்ணித் தர வேணும்
எம்மை சேர்விக்கும் வண்டுகளே -
என்னை அங்கே சேர விடுகையே நிரூபகமாக உடைய வண்டுகள் அன்றோ -நீங்கள் -
————————————————————————————————————————————————————————-
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு விருத்தம் -53….

August 27, 2012
வாராயின முலையாள் இவள் வானோர் தலைமகனாம்
சீராயின தெய்வ நல் நல் நோயிது தெய்வத் தண் அம் துழாய்
தாராயினும் தழை யாயினும் தண் கொம்பதாயினும்   கீழ்
வேராயினும் நின்ற மண்ணாயினும் கொண்டு வீசுமினே -53 -
பாசுரம் 53-வார் ஆயின முலையாள் இவள் -கட்டுவிச்சி கூறுதல்-வைகுந்தா மணி வண்ணனே -2-6-
அவதாரிகை -
இவள் இருந்து பகட்ட கேளாது இறே அது -காலமும் அதுவேயாய் -வர்ஷமும் மெய்யாய் நிலை நின்றவாறே
அவன் வரவு காணாமைஇவள் மோஹித்தாள் -இவளுடைய ஸ்லாக்யத்துக்கு அனுரூபமாக பந்துக்கள் கலங்கி -
வழி அல்லா வழியே  பரிகரிக்க இழிய -இவள் பிரகிருதி அறிந்து இருப்பாள் ஒரு மூதறிவாட்டி -
நீங்கள் செய்கிறது பரிகாரம் அன்று -
இவள் பிழைக்க வேணும் ஆகில் நான் சொல்லுகிறபடியே  இங்கனம் பரிகரிக்க பாரும் கோள்-என்கிறாள்-
வாராயின முலையாள் இவள் -
நீங்கள் செய்கிற வில் விளையாட்டுக்கள் கொண்டு பரிகரிக்கும் பருவம் அல்ல -
கால ஷேபம் பண்ணாதே கடுக   சிகித்சித்து  கொண்டு நிற்கும்படி அன்றோ இவள் பருவம் இருக்கிறது -
வாராயின முலையாள் இவள் -
வாராலே ஆர்த்த முலை -
வாராலே தாங்கப்பட்ட முலையை உடையவள்
வாராலே தரித்தல் -நாயகன் தன் மார்பாலே தரித்தல் செய்யுமித்தனை போக்கி
இவள் தன்னாலே தரிக்கும் அளவில்லை -
என்னிவை தானே வாளாவெனக்கு பொறை எனக்கு  -என்ன கடவது இறே
கன்னவிலும் காட்டகத்து -
கல்லே என்று சொல்லப்படுகிற காட்டுள்ளே
ஓர் வல்லிக் கொடி மலரின்
ஒரு பூம் கொடியில் பரிமள பிரசுரமான மலரில் -
நன்றறு வாசம்
அநுப புக்தமான செவ்விப் பரிமளத்தை
மாற்றார் யானும் எய்தாமே -
போக்தாக்கள் புசிக்க பெறாதே
மன்னும் வறு நிலத்து  வாளான்குகுத்தது போல்
தான் முளைத்த வெறும் தரையிலே ஒரு பிரயோஜனம் இல்லாதபடி -வ்யர்த்தமே மீள எடுக்க
ஒண்ணாதபடி மங்குமா போலே
என்னுடைய பெண்மையும் என்னலனும்   என் முலையும்-
அக்கொடியும் பூம் கொத்தும்  பரிமளமும் இருக்கிற படி
மன்னு மலர் மங்கை மைந்தன் -
பிரணய தாரையிலே பெருய பிராட்டி ராரோடே ச்ரோத்ரி யானவனே வேணும் இவளுக்கு தேசிகனாம் போது
கண புரத்து பொன் மலை போன்று நின்றவன் தன்
பெரிய பிராட்டியும் தானுமாய் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருக்க ஒண்ணாது
திருக் கண்ண புரத்திலே வந்து நிற்கிறகவனாக வேணும்
பொன்னகலம் தோயாவேல் -
அவனுடைய வீறுடைத்தான மார்பிலே அணைக்கப் பெற்று தன்னுடைய கிலேசம் தீரா ஆகில்
என்னிவைதான் வாளா
இவற்றினுடைய சிருஷ்டிக்கு ஒரு பிரயோஜனம்   வேண்டாவோ
எனக்கே பொறையாகி
இருவர் கூட தரிக்கிற இத்தை -நான் ஒருத்தியும் எங்கனே தரிக்கும்படி எனக்கே தான்
சுமை ஆயிடுக -இவை தான் முதுகிலே  ஆக பெற்றோம் ஆகில் கண் காண இருந்து செவ்வி அழிய வேணுமோ
மூவாமை காப்பதோர் மன்னு மருந்து அறிவீர் இல்லையே -
இதுக்கு பட்டர் -
நாட்டில் ஓர் அந்தர் ஆளிகர் இல்லையோ  என்கிறார் காண் -என்று அருளி செய்தார் -
இவ்வார்த்தை கேட்ட போது பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் உள்ளிட்டார் அடைய
நாலைந்து நாழிகை போது வேறொரு வார்த்தைக்கு இடம் கொடாதே கொண்டாடியவர்கள்
பட்டது காணும் -என்று ஜீயர் அருளி செய்வர் -
பெரிய திருமடல் பாசுரம் -88 92- -வரிகளுக்கு வியாக்யானம் செய்து அருளுகிறார்
வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் -என்கிற பாட்டை -பட்டர் அருளி செய்த சில வார்த்தைகளை கேட்டு -

இதுக்கு முன் பூர்வாசார்யர்கள் பக்கலிலும் இவ் வார்த்தை கேட்டு அறியோம் -என்று கொண்டாட -
பிள்ளாய் பண்டும் இப்படி ஸ்லாகித்தாரும் உண்டு காணும் – ஒரி திர்யக்கை வளர்த்து -
திரு நாமங்களை கற்பித்து -பின்னை அது சொல்லக் கேட்டு -அதன் காலிலே விழுந்தாரும் உண்டு காணும் -
என்று அருளி செய்தார் -நீர் உமக்கு வேண்டின நிலையிலே ஹேதுக்களை வையும் -
உம்மை அனுபவிக்கிற இது -இழவாது ஒளியும் அத்தனையே வேண்டுவது -என்றாராம் -
உடையார் சுப்ரமணிய பட்டர் எம்பெருமான் எழுந்து அருளி இருக்கிற காலத்தில் -
இங்கே வந்து திருபுன்னை கீழே பெருமாளை சேவித்து இருக்க -
எம்பெருமானாரை சிலர் வந்து அனுவர்த்திக்கிறபடியை கண்டு -ஜீயரே நான் கேட்க வேண்டி இருக்கிறதொரு
வார்த்தை உண்டு -என்ன
அது ஏது -என்ன -
சர்வேஸ்வரன் திரு முன்பே நம்மை சிலர் தண்டன் இடா நின்றார்கள் -
அவர்களும் விவஷியதராயிரா நின்றார்கள்
நாமும் அது வேண்டா என்கிறி லோம்-இதுக்கடி என் -என்ன -
இது தான் கேட்க வேண்டுவதொரு வார்த்தை யாகிலும் நீர் கேட்குமது என் -என்று அருளி செய்தார் -
எனக்கு வாசி என் -என்ன
நீர் ராஜ சேவை பண்ணித் திரிந்தவர் அன்றோ -ராஜாவின் பக்கலிலே ஒருவன் கார்யம்
கொள்ள வந்தால் -அவனுடைய பாதுகைகளை எடுத்து தலையிலே வைத்து கொள்ளா
நின்றால்-அவை தன்னை தலையில் வைக்க வேண்டா-என்னுமோ -
அவன் தான் அவற்றை கொண்டாடுகிறானோ
அவற்றை கொண்டாடுகிறான் ஆகில் அவை தான் கார்யம் செய்ய வேணும் -இறே-
ஆன பின்பு -இத்தால் – ப்ரீதினானவன் ராஜாவே அன்றோ -என்று அருளி செய்தார்
வாராயின முலையாள் இவள் -

வார் தான் இம் முலையோடு சம்பதித்து ஸ்வரூபம் பெரும்படியான முலையை உடையவள் -என்னவுமாம் -
நாயகன் தானும் இம்முலையோடே அணைந்து இறே தன ஸ்வரூபம் பெறுகிறது -
அகலகில்லேன் இறையும் -என்றும்
ந ச சீதா த்வயாஹின-என்றும் இறே அங்குள்ளார் படி
நோவுக்கு ஹேது பூதன் ஆனவனுக்கும் நோவுக்கும் உண்டான அவிபாகத்தாலே
வானோர் தலைமகனாம் சீராயின நல் நோய்  -என்கிறது -
சீராயின -கனவிய நோய் –ஒருவரால் பரிகரிக்கிறோம் என்று தொடங்க அரிய நோய்
தெய்வ நோய் -அப்ராக்ருதமான  நோய்
நல் நோய் -கைக் கூலி கொடுத்து கொள்ள வேணும் நோய் -
அன்றிக்கே
நித்ய சூரிகளுக்கு நிர்வாஹனான மேன்மையையும் -கல்யாண குணங்களையும் உடைய
பர தேவதை அடியாக வந்த நோய் -என்னுதல்
தெய்வத் தண் அம் துழாய் -இத்யாதி

இந்நோய்க்கும் இவளுக்கு பரிஹரிக்கிற உங்களுக்கும் அனுரூபமாக பரிஹரிக்க பாரும் கோள்-
தேவதாந்திர கடாஷ கொள்வதோ -என்று அது குடிப் பழி இறே
தெய்வம் -இத்யாதி -
அவன் திருமேனியில் ஸ்பர்சத்தாலே அவன் தன்னோபாதியும் ஸ்லாக்கியமாய்
இருந்துள்ள -திருத் துழாயில் தாராகிலும் -
அதில் தழை ஆகவுமாம்
அதில் கொம்பாகவுமாம்
கீழ் வேராகவுமாம்-
அத்தோடு சம்பந்தித்த மண் ஆகிலுமாம்
ஏதேனும் ஒன்றை கொண்டு வந்து பரிகரிக்க பாரும் கோள் -
இதர ஸ்பர்சங்கள் தூரப் போந்ததும் பாதகமாம் போலே பகவத் விஷயத்தில்
தூரே உண்டான சம்பந்தமும் நோவுக்கு பரிகாரமாம் இறே -
ஸ்பர்ச வேதி ஆகையாலே -இவ்வருகே போர போர உறைத்து இருக்கும் -இறே-
—————————————————————————————————————————————————————————————
தம் அடியார் அடியார் -இத்யாதி
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு விருத்தம் -52….

August 26, 2012

அழைக்கும் கரும் கடல் வெண் திரைக்கே கொண்டு போய் அலர்வாய்

மழைக் கண் மடந்தை யரவணை ஏற  மண் மாதர் விண் வாய்
அழைத்து புலம்பி முலை மலை மேல் நின்றும் ஆறுகளாய்
மழைக் கண்ண நீர் திருமால் கொடியேன் என்று வார்கின்றதே – 52
பாசுரம் -52–அழைக்கும் கரும் கடல் வெண் திரைக்கே -கால மயக்கு -அந்தாமத் தன்பு -2-5-
அவதாரிகை-
கால மயக்கு துறை –
அழைக்கும் கரும் கடல்-
அபாம்பி சுக்லம்-என்று ஜலத்துக்கு ஸ்வாபம் வெளுப்பே ஆகிலும்  -நீர் செறிவாலே
கறுத்து இருக்கும் -இறே-கீழ் கறுத்து மேல் வெளுத்த திரைகளை உடைத்தாய் இருந்த போது -நீல
ரத்னத்தாலே செய்ததொரு -ஸ்தலத்திலே ஸ்படிகத்தாலேசோபன பரம்பரையாக படுத்தால் போல்
ஆயிற்று இருக்கிறது -
சக்யம் -இத்யாதி -மேகங்களான சோபன பங்க்திகளாலே ஆகாசத்திலே ஏறி -அக்காலத்திலே அலர கடவ
குடஜங்களையும் அர்ஜூனங்களையும் கொண்டு -நம் குருவான ஆதித்யனுடைய மத்யத்திலே
சதாத்யேயனாய் இருக்கிற சர்வேஸ்வரனை உபாசிக்கை சக்யமாய் இருந்தது -
இதுக்கு குறை இத்தைனையும் இறே
சகயம் அம்பர மாருஹ்ய மேக சோபான பந்க்திபி
குடஜ்   அர்ஜுன   மாலாபிர் அலங்கர்த்தும் திவாகர -
மால்யமான் என்னும் மலை பகுதியில் இருந்த போது பெருமாள் இளைய பெருமாள் இடம் அருளிய வார்த்தை
நாம்பெரிய பெருமாளை சமாராதனம் பண்ணப் புக்கால் -சஹாபத்ன்யா -என்றபடி -கூட நின்று எடுத்து
கை நீட்டும் மைதிலி உண்டாக பெறாத இது ஒன்றும் இறே குறை
வெண் திரைக்கே கொண்டு போய் -

அத்திரைகளால் அலைக்கிற இதிலே நீர் நடுக்க -நடுங்க கொண்டு போய்
அலர்வாய் -
அலர் -தாமரை
தாமரைப் பூவைப் போலே இருந்துள்ள திருப் பவளத்தை உடையவள்-என்னுதல் -
அலரிலே உண்டானாவள் -
தாமரையை தனக்கு பத்தி ஸ்தானமாய் உடையவள் என்னுதல்
மழைக் கண் மடந்தை -
போக ஸ்தானத்தையும் பார்த்து இவளையும் பார்த்தால்-பின்னை அவள் பின்னே போம்படியாய் -
ஒரு பாட்டம் மழை விழுந்தால்  போலே ஆயிற்று -குளிர நோக்கினால் நோக்கி இருப்பது -
பின்னை அவள் கருத்தை பின் செல்ல வேண்டும்படியாய் இற்று இருப்பது -
அரவணை ஏற -
திரு அனந்தாழ்வான் மேலே சம்ஸ்லேஷ அர்த்தமாக சென்று ஏற -
மண் மாதர்

பூமிப் பிராட்டி
விண் வாய் அழைத்து -
விண்ணாகிற வாயாலே அழைத்து -என்னுதல் -
விண்ணிலே நின்று அழைத்து என்னுதல் -
திரைகள் மேல் நோக்கிக் கொந்தளித்து -ஆகாசத்திலே சப்தித்த போது பூமியானது
அழைத்தால் போலே ஆயிற்று  இருக்கிறது -
புலம்பி
பல பாசுரங்களை சொல்லி புலம்பி
முலை மலை மேல் நின்றும் -
முலைகளாகிற மலைகளில் நின்றும்
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கி பூமி விபூதி ஆகையாலே -மலைகளை முலைகளாக சொல்லலாம் இறே
காரார் வரை கொங்கை -இத்யாதி
ஆறுகளாய் -
வர்ஷித்தவாறே -மலைகளில் நின்றும் அருவிகள் விழுந்து நிரம்பி போகா நிற்கும் இறே -
மழைக் கண்ண நீர் -
மழை போல் இருந்துள்ள கண்ணீர் -
மற்றை போது மழையான கண்ண நீர் தானாய் இருக்கும் இறே
திருமால் கொடியேன் என்று -
இருவருமான சேர்த்தி பேற்றுக்கு உடல் என்று இருந்தோம் -அது நமக்கு இழவுக்கு உடல் ஆவதே -
நீர்மைக்கு உடலானது -க்ரௌர்யத்துக்கு உடலாய் தலை கட்டுகிறதே -
என்று வார்கின்றதே -
அவனுடைய கொடுமையை சொல்லி அழுகிறவளுடைய கண்ணீர் ப்ரவஹிக்கிற படி காண் -
பிராட்டியும் சர்வேஸ்வரனும் சம்ச்லேஷத்தில் ஆரம்பிக்க -ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி அது கண்டு பொறுக்க மாட்டாமை
அழுகிறாள்  காண் என்று
அவன் குறித்து போன கார்காலம் வந்து வர்ஷிக்க அத்தை மயக்குகிறாள் தோழி
அவளோடு அவன் கலந்தபோது அவயவியோடு கலந்தால் போலே இவர்கள் இருக்கவும் -
இவர்களோடு கலந்த போது தன்னுடைய ஸ்தன பாகூ திருஷ்டிகள் உடன் கலந்தால் போலே அவள் நினைத்து இருக்கவும் -
இப்படி இவர்களுடைய ஸ்வரூபமாய்
அபரிச்சின்ன விஷயம் ஆகையாலே -
எல்லாரும் கூடி அனுபவிக்க வேண்டி இருக்க -இருவருக்கும் பாத்தம் போராதே
ஷூத்தர விஷயங்களில் உண்டான சாபத்ன்யம் இவ்விஷயத்தில் உண்டாக சொல்லுமது
உபபநநாம்படி எங்கனே என்ன -
இச் சோத்யத்துக்கு முன்புள முதலிகள்    -தானும் அவளுமான போகத்துக்கு நாம் ஸ்ரக் சந்தனாதிகளோ போதி
வரவிருக்க என்ன அநாதரித்து போவதே    என்று இன்னாதாய் அழுகிறாள் -என்று பரிகரித்தார்கள் -
இத்தை ஆளவந்தார் கேட்டருளி -
வடிவிணை இல்லா மலர் மகளை இந்நீர் நடுங்க நடுங்கும்படி கடலிலே கொடு போவதே -
படுக்கையாக நான் கிடக்க செய்தே -என்று ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி அழுகிறாள் காண் -என்று அருளி செய்தார்
இத்தை  ஸ்ரீ பட்டர் -கேட்டருளி -இத் எல்லாம் வேண்டாம் காண்
அனுபபன்னமாய் இருப்பதோர் அர்த்தத்தை சொல்லவே -இது எங்கனே கூடும்படி என்று
தலைமகள் நெஞ்சிலே படும் –அவள் விசாரித்து நிர்ணயிக்கும் காட்டில் அவன் வந்து கொடு நிற்கும் -
என்னும் விஸ்ரம்பத்தாலே சொன்னார்களாக அமையும் காண் -என்று அருளி செய்தார்-
——————————————————————————————————————————————————————————-
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers