திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

 ஏழைபேதை இராப்ப கல்தன
கேழ்இல்ஒண் கண்ணநீர்கொண் டாள்;கிளர்
வாழ்வை வேவஇலங்கைசெற் றீர்! இவள்
மாழைநோக்குஒன் றும்வாட் டேன்மினே.

    பொ – ரை : ஏழையாய்ப் பேதையாய் இருக்கின்ற இவள், தனது ஒப்பில்லாத ஒள்ளிய கண்களில் எக்காலத்திலும் நீரைக் கொண்டாள்; மேன்மேலும் ஒங்குகிற செல்வமானது அழியும்படி இலங்கையை அழித்தவரே! இவளுடைய இளமை பொருந்திய மான் போன்று நோக்கு ஒன்றும் வாடும்படி செய்யாதீர்.

வி-கு : ’இலங்கை செற்றீர்! இவள் தன கண்ண நீர் கொண்டாள்; இவள் நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மின்’ என்பதாம். கேழ் -ஒப்பு. ‘ஆயிரம் இராமர் நின்கேழ் ஆவரோ தெரியின் அம்மா!’ என்பது கம்பராமாயணம். கிளர்வாழ்வு – வினைத்தொகை. வாழ்வை – ஐகாரம் சாரியை மாழை – இளமை; அழகுமாம் ‘வாட்டேன்மின்’ என்பது எதிர்மறைப் பன்மை வினைமுற்று.

ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1‘இவள், நோக்கு ஒன்றும் ஒழிய, அல்லாதவை எல்லாம் இழந்தாள்; இந்நோக்கு ஒன்றையும் நோக்கிக் கொள்ளீர்’ என்கிறாள்.

ஏழை – ‘கிடைக்காது’ என்று பிரமாணங்களால் பிரசித்தமாகக் கூறப்பட்டுள்ள பொருளில், கிடைக்கக்கூடிய பொருளில் செய்யும் விருப்பத்தினைச் செய்பவள். பேதை -‘கிடைக்காது’ என்று அறிந்து மீளும் பருவம் அன்று; நான் ஹிதம சொன்னாலும் கேளாத பருவம். இராப்பகல் தன கேழ் இல் ஒண் கண்ண நீர் கொண்டாள் – ‘ஆனந்தக் கண்ணீருக்குத் தகுதியாய், ஒப்பு இல்லாதவையாய், கண்ண நீர் இல்லாவிடினும் கண்டவர்க்கு ஆலத்தி வழிக்கவேண்டும் படி ஒள்ளியவாள் உள்ள கண்களில், எல்லாக் காலங்களிலும் கண்ணீர் நிறையப் பெற்றாள். தாமரையிலே முத்துப் பட்டாற் போன்று, இக்கண்ணும் கண்ணீருமாய் இருக்கிற இருப்பை, காட்டில் எறித்த நிலவு ஆக்குவதே!3 இவ்விருப்புக்குக் கிருஷி பண்ணிப் பல வேளையிலே இழப்பதே!பொன்னும் முத்தும் விளையும்படி அன்றோ கிருஷி பண்ணிற்று?’ என்று இப்போது இவள் இழவுக்கு அன்றியே, அவன் இழவுக்காக இவள் கரைகின்றாள்‘நடுவே கண்ணீர் விழ விடும் இத்தனையோ, விரோதி கனத்திருக்க?’ என்ன, ‘இராவணனைக்காட்டிலும் வலிதோ இவளுடைய விரோதிகளின் கூட்டம்?’ என்கிறாள் மேல் : கிளர்வாழ்வை வேவ இலங்கை செற்றீர் – கிளர்ந்த ஐஸ்வர்யமானது வேகும்படி இலங்கையை அழித்தீர். 1‘கொழுத்தவனான இராவணனுடைய அழிவினை விரும்பிய தேவர்களால் பிரார்த்திக்கப்பட்டவரும் நித்தியமான வருமான விஷ்ணு, மனிதலோகத்தில் இராமானாக அவதரித்தார்; இது பிரசித்தம்’ என்கிறபடியே, வந்து அவதரித்த தமப்பனும் தாயும் சேர இருத்தற்குப் பொறாதவனுடைய செல்வம் ஆகையாலே ‘கிளர்வாழ்வை’ என்கிறாள். இவ்விளியால், 2‘ஒன்றை அழிக்க நினைத்தால், முதல் கிடவாமே அழிக்குமவராய் இராநின்றீர்,’ என்ற தொனிப்பொருள் தோன்றும். இவள் மாழை நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மின் – இவளுடைய இளமை பொருந்திய நோக்கு ஒன்றும் கிடக்கும்படி காரியம் பார்த்தருள வேண்டும். ‘இவள் தானே முடிந்து போகிறாள்? நாங்கள் தாமே இழக்கிறோம்? ஜீவிக்க இருக்கிற நீர் வேண்டுமாகில், 3உம்முடைய ஜீவனத்தை நோக்கிக் கொள்ளப்பாரும், என்பாள், ‘வாட்டேன்மின்’ என்று அவன் தொழிலாகக் கூறுகிறாள்.

1. ‘இவள் மாழை நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மினே’ என்றதனை நோக்கி அவதாரிகை
அருளிச்செய்கிறார்.

2. கண்ணை வர்ணிக்கிறவளுடைய மனோபாவம், ‘தாமைரையிலே முத்துபட்டாற்போன்று’
என்று தொடங்கும் வாக்கியம். அதாவது, கலவியாலே உண்டான ரசத்தைப்
பொறுப்பதற்காகவும், மேலும் மேலும் விருப்பம் மிகுவதற்காகவும் அன்றோ நீர் பிரிந்தது?
அவை அப்படியே பலித்த பின்பும், கண்ண நீரையும் மாற்றிக் கலக்கப் பெறாமல்
இழப்பதே!’ என்றபடி.

3. ‘இவ்விருப்புக்குக் கிருஷி பண்ணிப் பல வேளையில் இழப்பதே!’ என்றது, ‘இது
வேண்டும் என்று படைத்தல், அவதரித்தல் முதலியவைகளாலே பாடு பட்டு, இப்பொழுது
இழப்பதே!’ என்றபடி.

4. ‘ஒண்முத்தும் பைம்பொன்னும் ஏந்தி’ (திருவிருத். 11) என்றதனை உட்கொண்டு
ரசோக்தியாக அருளிச்செய்கிறார். ‘பொன்னும் முத்தும்’ என்று தொடங்கி பொன் -
பசலை நிறம். முத்து – கண்ணீர்த்துளி.

இந் நோக்கு ஒன்றையும் நோக்கி கொள்ளும்
ஏழை பேதை அறியாதவள்
மருண்ட பார்வை
கிடைக்காத வஸ்துவை பிரமான பிரசித்தம் -கிடைக்கும் என்று
நாசோ புருஷகாரண -சபலம்
கிடையாது என்று அறியும் பருவம் இல்லை பேதை
சந்தரன் கேட்க்கும் குழந்தை போல்
உம்மை அடைய முடியாது -ஹிதம் சொன்னாலும் கேளாத பருவம்
ஆனந்த
கெழ் ஒப்பாய்ய ஒப்பு இன்றி இருக்கும் கண்
கண்ணா நீர் இல்லா விடிலும் பார்த்தார் ஆலத்தி கழிக்கும் படி
தாமரையில் முத்து பட்டால் போல் கண்ணும் கண்ண நீரும்
இவ் இருப்பை காட்டில் இருக்கும் நிலா ஆக்குவதே
அழகை அனுபவிக்காமல்
சீதா பிராட்டி -யார் குடி வீணாக பார்த்தோம்
கிருஷி பண்ணி பலன் கிடைக்கும் பொழுது இழப்பா
பொன்னும் முத்தும் விளையும் படி ஆக்கிய பின்பு
இவள் இழவுக்கு அன்றி அவன் இழவுக்காகா தாயார் கதறுகிறாள்
இப்போது -தாயார் நிலை
விரோதி கனத்து இருக்க -ராவனணிலும் வலிதோ இவள் விரோதி வர்க்கம் -
தாயாரும் தக்கபனையும் பிரித்த திமிர் வேந்தும் படி -
வேரோடு பிடிங்கி போட்டீரே
இவள் முக்தமான நோக்கு ஒன்றும் கிடைக்கும் படி -இளமையான அழகான திருக் கண்கள்
இவள் தானே முடிந்து
நாங்கள் தானே இழப்போம்
நீர் அப்படி இல்லை நித்யம்
உம்முடைய ஜீவனைத்தை நோக்கி கொள்ளும்
அவன் இழவுக்கு வருந்தி இந்த பாசுரம்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

பட்டபோதுஎழு போதுஅறி யாள்;விரை
மட்டுஅலர் தண்துழாய் என்னும்; சுடர்
வட்டவாய்நுதி நேமி யீர்! நுமது
இட்டம் என்கொல்இவ் ஏழைக்கே?

    பொ – ரை : ‘பேரொளியினையும் வட்டமான வாயினையும் கூர்மையினையுமுடைய சக்கரத்தைத் தரித்தவரே! சூரியன் மறைகின்ற காலத்தையும் தோன்றுகிற காலத்தையும் அறிகின்றிலள்; வாசனையோடு மலர்கின்ற தேனையுடைய குளிர்ந்த திருத்துழாய் என்று சொல்லுகிறாள்; அரியாமையினையுடைய இப்பெண்ணின் திறத்து நுமது எண்ணம் தான் யாதோ?’ என்றவாறு.

    வி – கு : அலர் துழாய் – வினைத்தொகை. நேமீயிர் – விளிப்பெயர். ஏழை – அறிவில்லாதவள். இது, உயர்திணை இருபாற்கும் பொதுப் பெயர். ‘களி மடி மானி காமி கள்வன், பிணியன் ஏழை’ என்றார் நன்னூலார்

ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. ‘இவள் ‘பட்டன’ என்கைக்கு என்பட்டாள்?’ என்ன, ‘படுவன எல்லாம் பட்டாள்; இனி, என் படல் வேண்டும்?’ என்கிறாள்.

பட்டபோது எழுபோது அறியாள் – 2உதித்ததும் மறைந்ததும் அறிகின்றிலள். ‘இவள் அறிவதும் ஏதேனும் உண்டோ?’ என்னில், விரை மட்டு அலர் தண் துழாய் என்னும் -‘இது ஒரு பரிமளமே; இது ஒரு தேனே; இது ஒரு பூவே; இது ஒரு குளிர்ததியே’ என்று, திருத்துழாய் விஷயமாக ஒரு கோடியைச் சொல்லும். ஆக, 3‘உம்முடைய பேரும் தாரும் ஒழிய அறியாள்’ என்கிறாள். என்றவாறே, நம்மை ஆசைப்பட்டு இப்படிப் படப்பெற்றோமே!’ என்று 4அலப்ய லாபத்தால் கையில் திரு ஆழியை விதிர்த்தான ‘சுடர் வட்டம் வாய் நுதி நேமியீர்’ என்கிறாள். அதாவது, ‘சுடரையும் வட்டமான வாயையும் கூர்மையையுமுடைய திரவாழியைக் கையிலே உடையீர்’ என்பதாம் 5இப்போது, பெண் பிள்ளையைக் காட்டிலும் திருத்தாய் கையும் திருவாழியுமான அழகுக்கு ஈடுபட்டு விசேஷணங்கள் இட்டு அனுபவிக்கிறாள் ‘சுடர் வட்டம் வாய் நுதி’ என்று. ஆக, 6‘அடைந்தவர் பகைவர்

என்னும் வேற்றுமை இன்றி அழிக்கைக்குப் பரிகரம் உமக்கு ஒன்றேயோ?’ என்கிறாள் என்றபடி. 1‘ஆழிப்படை அந்தணனை, மறவியை இன்றி மனத்து வைப்பாரே’ என்பதன்றோ இவர்தம்முடைய வார்த்தையும்? கையும் திருவாயுமான அழகைக் கண்டால் நெஞ்சு அழியுமவர்கள் 2இவர்கள். நுமது இட்டம் என் கொல் – 3இரா வணன் இரணியன் முதலியோர்களை முடித்தது போன்று, முடிக்க நினைக்கிறீரோ? நித்தியசூரிகளைப் போன்று, கையும் திருவாழியுமான அழகை அனுபவிப்பிக்கிறீரோ? தன்னையும் மறந்து உம்மையும் மறந்து சம்சாரிகளைப் போன்று உண்டு உடுத்துத் திரிய வைக்கிறீரோ? இவள் பேற்றில் நீர் நினைத்திருக்கிறது என்? இவ்வேழைக்கே – சிறிதும் மனத்திட்பம் இல்லாதவளான 4இவள் விஷயத்தில் நீர் நினைத்திருக்கிறது என்?

இவள் பட்டன என்கைக்கு என்ன பட்டாள் -படுவது எல்லாம் பட்ட பின்பு -பட வேண்டியது ஒன்றும் இல்லையே
பட்ட போதும் ஏழு போதும் -சூர்யன் -இரவு பகல் -அறியாத -
உதித்ததும் அஸ்தமித்ததும் தாயார் -அறிந்த படி
ராத்ரியில் நித்தரை இன்றி வாயில் வார்த்தை இன்றி
விரை மட்டு -தேன்ஒழுகும் –இட்டம் என் கொல்
-இது தேனே -இது -வாசனை மணமே குளிருசியை கொண்டாடுகிறாள்
பெரும் தாரும் ஒன்றை தவற
ஒன்றும் அறியாமல்
அலப்ய லாபத்தால் கையில் திரு ஆழியை காட்டினான் -
தருனவ் -ரூபா சம்மனவ் -போல இவளும் உண்ணப் புக்கு வாயை மறந்தால் போல்
சுடர் வட்ட   வாய் -நேமி அழகில் ஈடு பட்டு -தாயார் வார்த்தை -
விசெஷணம் இட்டு -வர்ணிக்கிறாள்
தருணவ் ரூப சம்மப்பைன்வ் -போலே -
ஆஸ்ரித -விரோதி
நஞ்சீயர் வார்த்தை உகப்பாரை அவ் அழகை காட்டி  அகல நின்று முடிக்கும்
உகதாவாரை கிட்டே நின்று இத்தாலே முடிக்கும் -
உமது இட்டம் என் கொல் -ராவண ஹிரன்யாதி போல் முடிக்க பார்க்கிறீரா
கிட்டே நின்று நித்யர் போல் அனுபவிக்க
தன்னையும் மறந்து உம்மையும் பறந்து -
இவர் பேற்றுக்கு என் நினைவு
ஏழைக்கு -ஞானம் இல்லாத –அத்யந்த சபலை -ஈடுபாடு -மதி எல்லாம் உள் கலங்கி -
தத்துவ அர்த்தம் -அவனையே வாய் புலத்தும் இத்தையும் பேற்றுக்கு சாதனம் இல்லை
அவன் நினைவே உபாயம் -
இவ் -காட்டி -சபலைகள் பலரும் உண்டு -இப்படி ஒரு வ்யக்தி புறம்பு இல்லை என்கிறாள் -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

வஞ்சனே! என்னும்; கைதொழும்; தன
நெஞ்சம்வேவ நெடிதுஉயிர்க் கும்;விறற்
கஞ்சனைவஞ்சனை செய்தீர்! உம்மைத்
தஞ்சம் என்றுஇவள் பட்டனவே!

    பொ – ரை : ‘வலிமையினையுடைய கம்ஸனை அவன் நினைத்த நினைவு அவனோடே போமாறு கொன்றவரே! இவள், ‘குணங்களாலும் செயல்களாலும் என்னை வஞ்சித்தவனே!’ என்கிறாள்; கைகூப்பி வணங்குகிறாள்; தன்னுடைய நெஞ்சமானது வேகும்படி பெருமூச்சு எறிகின்றாள்; ஆதலால், உம்மையே பற்றுக்கோடாக நினைத்து இவள் பட்ட துன்பங்கள் எண்ணில் அடங்கா’ என்றவாறு.

    வி-கு : தன நெஞ்சம்; ஒருமை பன்மை மயக்கம். வஞ்சனை செய்தீர் – பெயர். தஞ்சம் – பற்றக்கோடு. பட்டன -பெயர். ‘ஏ’காரம் இரக்கத்தின் கண் வந்தது.

    ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. ‘உம்மை அனுபவித்துச் சுகித்திருக்க வைத்தீர் அல்லீர்; கம்ஸனைப் போலே முடித்துவிட்டீர் அல்லீர்; உம்மை ‘ரக்ஷகர்’ என்ற இருந்த இவள் படும் பாடே இது,’ என்கிறாள்.

வஞ்சனே என்னும் – தாயார், ‘வஞ்சித்தான்’ என்னப் பொறுத்திலள்; 1தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து ஊன் ஒட்டி நின்று என் உயிரிற்கலந்து’, ‘நான் அல்லேன் என்றாலும் தவிர ஒண்ணாதபடி என்னையும் அறியாதே வஞ்சித்து, உன் திருவடிகளிலே சேர்த்த உபகாரகனே!’ என்கிறாள். கைதொழும் – வஞ்சித்த உபகாரத்துக்குத் தோற்றுக் கைதொழும். தன நெஞ்சும் வேவ நெடிது உயிர்க்கும் – தாயார் சொன்ன குணமின்மைக்கு ஒரு பரிகாரம் செய்தும் ஆற்றாமை போகாமல் தன் நெஞ்சும் வேவ நெடுமூச்சு எறியாநிற்கும். 2‘பின் அழுக்குப் புடைவையை உடுத்தவளும் அரக்கியரால் சூழப்பட்டவளும் பட்டினியால் இளைத்தவளும் எளியவளும் அடிக்கடி பெருமூச்சு எறிகின்றவளுமான பிராட்டி’ என்கிறார். ஸ்ரீவால்மீகியும். 3‘உள்ளம் மலங்க’ என்ற இடம், வெட்டி விழுந்த படி சொல்லிற்று. 4‘உள் உள் ஆவி உலர்ந்து உலர்ந்து’ என்ற இடம், உலர்ந்தபடி சொல்லிற்று; இங்கு, ‘தன நெஞ்சம் வேவ’ என்கையாலே, நெருப்புப் பற்றி எரிகிறபடி சொல்லுகிறது.

விறல் கஞ்சனை வஞ்சனை செய்தீர் – ‘மிடுக்கனான கம்ஸனை அழியச் செய்தீர். உம்மைத் தோற்பிக்க நினைத்தாரை நீர் தோற்பிக்குமவராய் இருந்தீர். 5அடைந்தவர்கள் பகைவர்கள் என்னும் வேற்றுமை இன்றி உமக்கு இரண்டு இடத்திலும் காரியம் ஒன்றேயோ?’ என்கிறாள். உம்மைத் தஞ்சம் என்ற – 6தஞ்சமாகிய தந்தைதாயொடு தானுமாய்’ என்னும் சர்வ ரக்ஷகனைக் காதுகரைச் சொல்லுமாறு போன்று சொல்லுகிறாள். மகள் நிலையைப் பார்த்து.7தஞ்சம் அல்லாதாரைத் ‘தஞ்சம்’ என்று இருந்தால் சொல்லுமாறுபோன்று சொல்லுவதே! இவள் பட்டனவே – 1‘சம்சாரிகளைப் போன்று உண்டு உடுத்துத் திரிய வைத்தீர் அல்லீர்; நித்திய சூரிகளைப் போன்று அனுபவிக்க உம்மைக் கொடுத்தீர் அல்லீர்; 2‘இலங்கையை அழித்து என்னை அழைத்துக்கொண்டு போவராகில் போகும் அச் செயல் அவர்க்குத் தக்கதாம்’ என்னும் எங்களைப்போன்று இருக்கப் பெற்றிலள்; கம்ஸனைப் போன்று முடித்தீர் அல்லீர்; என் வழி வாராதே உம்மைத் தஞ்சமாகப் பற்றின இவளை எத்தனை படுத்த வேண்டும்? இனி, நீர் படுத்துவமவற்றைச் சொல்லில், ஒரு மஹாபாரதத்துக்குப் போரும் போலே’ என்கிறாள் எனலுமாம்.

உம்மை அனுபவித்து சுகிக்க வைக்க வில்லை 
கஞ்சனை முடித்தது போல் முடிக்கவும் இல்லை 
குணா செஷ்டிதன்களாய் வசீகரித்தான் வஞ்சனே என்னும் 
நீண்ட பெரு மூச்சு விடுகிறாள் 
கம்சனை முடிக்க -துக்கம் போனது அவனுக்கும் -
உம்மை தஞ்சம் என்று நினைத்து இவள் -
நான் அல்லேன் என்று விலகினலுமஎன்னை கொண்டானே -தான் ஒட்டி வந்து 
தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து -நானும் அறியாமல் உபகரிதவன் 
இந்த வஞ்சனத்தை கொண்டாடி 
உபகாரத்துக்கு தோற்று கை தொழும்-பிரகிருதி சம்பந்தம் நீக்கி 
துக்கம் -தாயார் சொன்னதுக்கு பரிகாரம் 
நெஞ்சு வேவும் படி பெரு மூச்சு விட 
அசோகா வனம் -உபவாச கிரிசாம் -தேவதைகள் சீதா பிராட்டிக்கு அமர்த்தம் கொடுப்பார்களாம் -
தீனாம் -நிச்வசந்தி உள்ளம் மலங்க -வெட்டி 
அங்கு உலர்ந்து -முந்திய பாசுரம் —இங்கே பற்றி எரிய-
மிடுக்கை உடைய கஞ்சனை -அவன் நினைவு அவன்தன்னிலும் போம் படி –  
வில் பெரும் விழாவுக்கு கூப்பிட்டு -வஞ்சித்தான் -
உள்ளுவார் உள்ளத்தில் உடனிருந்து அறுதி -
ஆணுமாய் மிடுக்கனுமாய் எதிரியாய் -அந்த பாடு -பெண் -பட வைக்கிறீரே 
உம்மை தொர்ப்பிக்க -அவன் நினைக்க உம்மிடம் தோற்றவள் 
ஆஸ்ரித -விரோதி -இடம் காட்டுவது ஆஸ்ரிதர் காட்டுவாரா 
செப்பம் உடையாய் அடியார்வருக்கு திறல் விரோதிகளுக்கு -செற்றார்க்கு வெப்பம் கொடுக்கும் விமலா 
உம்மை தஞ்சம் -தஞ்சம் படக் காடாதவர் -சொல்லுவது போல் உம்மை தஞ்சம் கொண்டாலே -தாயார் 
சர்வ ரஷகன் -தஞ்சமாகிய –காதுகண் ஆட்டு வாணியன் -போல் சொல்லி 
இவள் பட்டனவே ஒரு மகா பாரதம் 
சம்சாரி போல் உண்டு உடுத்து இருக்க ஓட்ட வில்லை 
நித்யர் போல் அனுபவிக்க பண்ண வில்லை 
எங்களை போல் -அவன் வரும் வரை ஆறி -அவன் வில்லை நம்பி சு பிரவ்ருத்தி கூடாதே 
கம்சனை போல் முடித்தீர் அல்லீர் 
ஞானம் கொடுத்து துடிக்க விட்டீர் 

 

தத் தது சத்ருசம் பவதே -சீதை பிராட்டி வார்த்தை -
கதற வைத்தாயே -இவளை -முடித்தாகிலும் செய்யாமல் எத்தை படுத்த வேணும் -
இவள் பட்டனவே -
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம் 
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

உள்உள்ஆவி உலர்ந்து உலர்ந்து, என
வள்ளலே! கண்ணனே! என்னும்;பின்னும்
வெள்ளநீர்க் கிடந்தாய்! என்னும்; என
கள்வி தான்பட்ட வஞ்சனையே?

    பொ – ரை : உள்ளே இருக்கிற உயிரானது சருகாக உலர்ந்து, எனக்கு உதவியைச் செய்தவனே! கண்ணனே!’ என்று கூப்பிடுகின்றாள்.

அதற்குமேல், ‘திருப்பாற்கடலில் கண்வளர்ந்தருளுகிறவனே!’ என்கிறாள்; ஆதலால், என்னுடைய கள்வியானவள் பட்டவைகள் வஞ்சனையேயாகும்.

    வி-கு : ‘உலர்ந்து என்னும்’ என்க. என வள்ளல், என கள்வி என்பன; ஒருமை – பன்மை மயக்கம். என – அகரம் ஆறனுருபு. கள்வி – பெண்பாற்பெயர். ‘எற்பெறத் தவஞ்செய்கின்றார் என்னை நீ இகழ்வது என்னே? நற்பொறை நெஞ்சின் இல்லாக் கள்வியை நச்சி என்றாள்’என்றார் கம்பர். தன் மனத்தின் நிகழ்ச்சிகளைத் தாயும் அறியாதவாறு மறைக்கின்றாளாதலின், ‘கள்வி’ என்கிறாள். பட்ட வினையாலணையும் பெயர். எச்சமெனக் கோடலுமாம்.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘தன் நெஞ்சில் ஓடுகின்றவற்றைப் பிறர் அறியாதபடி அடக்கும் இயல்புடைய இவள், வாய் விட்டுக் கூப்பிடும் படி இவளை வஞ்சித்தான்’ என்கிறாள்.

உள்உள் ஆவி உலர்ந்து – உள்ளே இருக்கும் மனத்திற்குத் தாரகமான ஆத்துமா சருகாய் வருகிறபடி. 2‘இவ்வாத்துமா வெட்ட முடியாதவன், கொளுத்த முடியாதவன், நனைக்க முடியாதவன், உலர்த்த முடியாதவன்’ என்று சொல்லப்படுகிற இத்தன்மையும் போயிற்று என்கிறாள். ‘ஆயின், உடல் உலர்ந்த பின்பு அன்றோ ஆவி உலர்தல் வேண்டும்?’ எனின், 3பாவபந்தம் அடியாக வருகிற நோயாகையாலே அகவாயே பிடித்து வெந்துகொண்டு வருமாயிற்று. என வள்ளலே கண்ணனே என்னும் – விடாயர் கற்பூரத்திரள் வாயில் இடுமாறு போன்று, இவ்வளவான துன்பத்திற்கு இடையில் வந்து உன்னை எனக்குக் கையாளாகத் தருமவனே என்னாநின்றாள். பின்னும் – அதற்குமேலே. வெள்ளம் நீர்க் கிடந்தாய் என்னும் -‘என்விடாய்க்கு உதவத் திருப்பாற்கடலிலே வந்து சாய்ந்தருளிற்றே’ என்னும். 4‘தாபத்தாலே பீடிக்கப்பட்டவன் தண்ணீரில் சயனித்திருக்கிற நாராயணனை நினைக்கக் கடவன்’ என்பது விஷ்ணு தர்மம்.

இக்கிடை, இவளுக்கு ஒரு படுக்கையிலே சாய்ந்தாற்போலே இருக்கிறதுகாணும். என கள்வி – தன் மனத்தில் ஒடுகிறது பிறர் அறியாத படி மறைத்துப் பரிமாறக்கூடிய இவள் படும் பாடே இது! தான் பட்ட – 1‘கருமை பொருந்திய திருக்கண்களையுடைய சீதையைப் பிரிந்து நான் ஒருபோதும் ஒரு நொடிப்பொழுதும் பிழையேன்,’ என்கிற தான், வேறுபாடு இல்லாதவனாய் இருக்க, இவள் வேறுபடுவதே! வஞ்சனையே – பகலை இரவு ஆக்கியும், ‘ஆயுதம் எடேன்’ என்ற கூறிப் பின்னர் எடுத்தும் செய்த செயல் போலே, இவளை வஞ்சித்தீர் இத்தனை.  அளவு படைக்குப் பெரும்படை தோற்பது வஞ்சனையால் அன்றோ?

தன்- நெஞ்சில் ஓடுகிறது பிறர் அறியாமல் -மடப்பம் ச்வாபம் -
வாய் விட்டு கூப்பிடும் படி வஞ்சித்தான்
வள்ளலே –கண்ணனே -வெள்ள நீர் கடந்தாய் –
கல்வி தான் பட்ட வஞ்சனையே
உள்ளுள் ஆவி உலர்ந்து உலர்ந்து -
உள்ளே மனச அதுக்கும் தாரகம் ஆத்மா சருகு போல்
அசொஷ்யம் -உலற்ற முடியாது -அதாக்யோயம் எரிக்க முடியாது
பாவ பந்தம் -அகவாயை வெந்து  -
தாகம் விடையார் -பச்சை கற்பூரம்  வாயில் வைத்து கொண்டது போல் திரு நாமம் -
வள்ளலே -இவ்வளவு ஆர்த்தியில் -தன்னை கொடுக்கிறவன்
கொடுத்த இடம் கண்ணனே -கையாளாக
அதுக்கு மேலே விடாயுக்கு -வெள்ள நீர் -
இருட்டில் பயம் நரசிம்கன் -தாபத்தால் வெந்து போனால் ஜல சாயி
கருட வாகனம் வீர்யம் விஷம் பயம் – ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் ஸ்லோகம் -
மிக அதிகமான எடுத்துக்காட்டு -
இக் கிடை இவளுக்கு ஒரு படுக்கையிலே சாய்ந்தால் போல் -ஒரே படுக்கையில் சேர்ந்து
இருப்பதாக நினைந்து
என கள்வி -தன் ஹிருதயத்தில் ஓடுவது பிறர் அறியாமல் -
ந ஜீவியம் ஷணம் அபி -அவன் பட வேண்டியது -அவள் பட -இப்படி வஞ்சனை படுகிறாள்
அவிக்ருதனாய் -கல் உழி மங்கன் -உழு வைத்து அடித்தாலும் மங்காமல் -விகாரம் இன்றி
வஞ்சனை -கிர்த்ரமம் -அளவு படைக்கு பெரும்படை தோற்றது வஞ்சனையால் தான் -
இவள் பெரும்படை -அழகி -அவன் இடம் அளவு படை -அவனுக்கு தோற்றது வஞ்சனையால்
பகலை இரவாக்கியும் ஆயுதம் எடேன் சொல்லி ஆயுதம் எடுத்ததும் -
சிகண்டி –பீஷ்மர் –அஸ்வத்தாமா -
குறை இல்லை அதர்மம் ஜெயிக்க பண்ணினதால் -
அடியவர் ரஷிக்க– ராமாவதாரத்தில் மெய்யும் கிருஷ்ண அவதாரத்தில் பொய்யும் தஞ்சம்
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

தகவுஉடை யவனே! என்னும் ;பின்னும்
மிகவிரும்பும்; பிரான்!என் னும்;எனது
அகஉயிர்க்கு அமுதே!என் னும்;உள்ளம்
உகஉருகி நின்று உள்உளே.

    பொ-ரை : ‘மனமானது நிலை கெடும்படி நீர்ப்பண்டமாக உருகி நின்று, ‘மேலும் மேலும் மேலும் அருள் உடையவனே!’ என்கிறாள்; அதற்கு மேல், மிகுதியாக விரும்புகிறாள்; ‘எனக்கு உதவியினைச் செய்தவனே! என்கிறாள்; ‘என்னிடத்துள்ள ஆத்துமாவிற்கு அமுதே! என்கிறாள்.’

    வி -கு : உள்உளே -மேலும் மேலும். ‘உள்ளே உள்ளே’ என்று உரைத்தலும் ஒன்று. ‘நின்று என்னும்’ என மாற்றுக.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. இவள் துன்பத்தினைக் கண்ட திருத்தாய் 1‘அருள் அற்றவர்’ என்றாள்; இவள் அது பொறாமல்

‘தகவுடையவனே’ என்று அதனையே நிரூபகமாகச் சொல்லுகிறாள் என்கிறாள்.

தகவுடையவனே என்னும் – ஐயகோ! 1‘ஆகரத்தில் தகவு மறுக்குமோ? நம் குற்றங்காண்,’ என்கிறாள். இனி, ‘தகவு இல்லை என்றவள் வாயைப் புதைத்தாற்போலே, 2வந்து தோன்றுவதே!’ என்று, அவன் வந்தால் செய்யும் விருப்பத்தைச் செய்கிறாள் எனலுமாம். பின்னும் மிக விரும்பும் – உருவெளிப்பாட்டின் தன்மை இருக்கிறபடி. 3பிரான் என்னும் -‘பெற்ற தாய்க்கு இடம் வையாமல் வந்து தோன்றுவதே! இது என்ன உபகாரந்தான்’ என்கிறாள். எனது அக உயிர்க்கு அமுதே என்னும் – ‘என்னுடைய உள்ளே இருக்கிற ஆத்துமாவுக்கு இனியனானவனே!’ என்கிறாள். இறைவன், நித்தியமான ஆத்துமா அழியாமல் நோக்கும் அமுதமாதலின், ‘அக உயிர்க்கு அமுதே’ என்கிறாள். உள்ளம் உக உருகி நின்று – வடிவம் இல்லாத மனமானது வடிவினை அடைந்து உருகி நீர்ப்பண்டமாய் மங்கிப்போகாநின்றது.  உள்ளம் உருகி நின்று தகவுடையவனே என்னும்; பின்னும் மிக விரும்பும்; பிரான் என்னும்; எனது அக உயிர்க்கு அமுதே என்னும்; இவை, இவள் பேசும் பேச்சைக் கொண்டு நாம் அறிந்தவைகள்; உள் ஓடுகிறது, உள் உளே – 4வாசா மகோசரம். இனி, ‘உள் உளே’ என்பதற்கு, மேலும் மேலும் என்று பொருள் கூறுவாருமுளர். அப்பொருளுக்கு, ‘மேலும் மேலும் உருகி நின்று என்னும்’ எனக்கூட்டுக.

மோகித்து இருந்தாலும் -தகவு உடையவனே நிரூபகம் அதுவே கொண்டவனே

அதை வைத்து சம்போதிக்கிறாள் -
கெடுவாய் –அடி பாவி -
ஆகரத்தில் தகவு மறுக்குமோ -ஆகரத்தில் முத்து -கொள்ள கொள்ள சுரை இன்றி இருக்கும் இடம் ஆகரம்
நம் குற்றம் தான் –சங்கே மத் பாக்ய  சம்சையா -சீதா பிராட்டி வார்த்தை போல்
வந்து தோற்றுவதே -அவள் வாயை அடைப்பது போல் -ஈடுபாடு காரணமாக -
வந்தால் பண்ணும் விருப்பத்தை பண்ணா நிற்கும்
நினைவு முதிர்ச்சி -பாவனா பிரகர்ஷம் -
பின்னும் -வராவிடிலும் -பிரான் -உபகாரகன் -அவள் வைய்யிடம் கொடுக்காமல் தோற்றி -
எனது அக உயிர் க்கு அமுது -உள்ளே உள்ள அமர்த்தம்
நித்ய வஸ்து அழியாமல் காட்டும் -பூண்  கட்டி கொடுக்கும் அமுது
போக தசையில் சொல்வதை எல்லாம் சொல்கிறாள்
உள்ளம் மிக உருகி
ஆத்மா அணு -அமிர்தம் உரு கொண்டு உருகி த்ரவ்யம் போல் ஆனா பின்பு இப்படி
பேச்சை கொண்டு அறிந்த உள் நிலை -வாசா மகொசரம்  -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

இவள்இராப் பகல்வாய் வெரீஇத்தன
குவளைஒண் கண்ணநீர் கொண்டாள்; வண்டு
திவளும்தண் அம்துழாய் கொடீர்; எனத்
தவள வண்ணர் தகவுகளே.

    பொ – ரை : இவள் இரவும் பகலும் வாயால் பிதற்றிக்கொண்டு தன்னுடைய கருங்குவளை போன்று கண்களில் நீரினைக் கொண்டாள்; வண்டு படிந்து ஒளி விடுகின்ற குளிர்ந்த அழகிய திருமார்வில்  இருக்கின்ற திருத்துழாய் மாலையினைக் கொடுக்கின்றீர் இலீர்; ஆதலால், தூய்மையான பரிசுத்தத்தையுடையவரே! உம்முடைய தகவுகள்தாம் என்னே!

    வி-கு : ‘வெரீஇ’ என்பது, சொல்லிசையளபெடை. தன – அகரம் ஆறனுருபு. காண்: சாதியொருமை. கண்ண – அகரம் சாரியை. ‘என’ என்பது, ‘என்ன’ என்ற சொல்லின் விகாரம். ‘என்ன போதித்தும்

என்ன?’ என்பது தாயுமானவர் பாடல். தவளம் – வெண்மை; அது ஈண்டுத் தூய்மைக்கு ஆயிற்று. வண்ணம் – தன்மை. இதனை ‘இயற்சொல்’ என்பர் நச்சினார்க்கினியர்.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. இவள் இப்படித் துக்கப்படுகின்ற இடத்திலும் வரக் காணாமையாலே, 1‘அருள் அற்றவர்’ என்கிறாள்.

இவள் இராப்பகல் வாய் வெரீஇ – 2‘ஆடவர் திலகனான ஸ்ரீராம்பிரான் எப்பொழுதும் உறக்கம் இல்லாதவராக இருக்கிறார்; ஒருகால் உறங்கினராயினும், ‘சீதா’ என்கிற மதுரமான வார்த்தையினைச் சொல்லிக் கொண்டு விழித்துக் கொள்ளுகிறார்’ என்கிறபடியே, ‘வாய் வெருவுவான் அவனாக இருக்க, இவள் வாய் வெருவுகின்றாளே!’ என்கிறாள். ‘இவள் இராப்பகல் வாய் வெரீஇ’ என்றதனால் 3‘பொய்ந்நின்ற ஞானம்’ தொடங்கி இத்திருப்பாசுரம் முடிய இவர் பாடிக்கொண்டு வந்தன எல்லாம் வாய் வெருவின இத்தனையே என்பதும், அவதானம் பண்ணி அருளிச்செய்கின்றார் அல்லர் என்பதும் போதரும். ‘அவதானம் பண்ணாமல் அருளிச்செய்தல் கூடுமோ?’ எனின், வாசனையே உபாத்தியாயராகச் சொல்லிக் கொண்டுவரச் சொல்லுகிறார் இத்தனை.

தன குவளை ஒண் கண்ண நீர் கொண்டாள் – தன்னுடைய வாய குவளைப்பூப் போலே இருக்கிற அழகிய கண்களிலே நீரைக் கொண்டாள். ‘ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கு எடுக்கக்கூடிய கண்களில் துக்கக் கண்ணீர் பெருக்கு எடுத்து ஓடுகின்றதே!’ என்பாள், ‘குவளை ஒண்கண்ண நீர் கொண்டாள்’ என்றும், ‘இக்கண்ணுக்குஇலக்கானார் கண்ணிலே காணக்கூடிய கண்ணீரைத் தன் கண்ணிலே கொண்டாள்’ என்பாள், ‘தன் கண் நீர் கொண்டாள்’ என்றும் கூறுகின்றாள். ‘அதற்கு நம்மைச் செய்யச் சொல்லுகிறது என்?’ என்ன, ‘வண்டு திவளும் தண் அம் துழாய் கொடீர்’ என்கிறாள்; அதாவது, ‘விரஹ வெம்மையால் வாடின இவள் மார்வில் மாலையை வாங்கி, உம்முடைய மார்வில் செவ்வி மாறாத மாலையைக் கொடுக்கின்றிலீர்‘ என்றபடி. ‘அவ்வன்டுகளுக்கு என்ன கண்ணீரைக் கண்டு கொடுக்கிறீர்?’ என்பாள், ‘வண்டு திவளும் துழாய்’ என்கிறாள். திவளுகை – படிதல், அசைதல், ஒளி விடுதல். தவள வண்ணர் தகவுகள் என1 ‘சுத்த சுவபாவரான உம்முடைய தகவுகள் எங்கே போயின?’ என்று எம்பார் அருளிச் செய்வர். ‘உம்மைப் போலே நாலு சிஷ்டர்கள் அமையும் அபலைகள் குடிகெட’ என்று பட்டர்அருளிச்செய்வர்.

நிர்தயம் -தயை இல்லை தாயார் சொல்ல

தகவு உடையவன் -மகள் அடுத்து
சேர்த்து -ஸ்ரீ வசன பூஷனத்தில் இந்த இரண்டையும் காட்டுவர்
கிலேசிக்க கிடக்கிலும் -வாராமை -தாயவத்தை இருந்த படி என் -

குவளை மலர் போன்ற கண் -திரு துழாய் கொடுத்தாலே போதுமே
தவள வண்ணர் சுத்தம் -ச்வாபர் -தகவுகளே
இரா பகல் வாய் வஐவி
சீதா மதுரா வாணி வாய் வேறுவி பெருமாள் -அத்தலை இத்தலை
ராமமா சததம் அநித்ரை
நித்தரை உடன் கால ஷேபம் செய்யும் ஐ ச்வர்யம்  உள்ளவர் இப்பொழுது தூங்காமல் – பிராட்டி மட்டுமே நினைவு கொண்டு
அபிமத விச்லேஷத்தில் இங்கனம் இருக்கும் நரோத்தமர் புருஷோத்தமத்வம் இதில்
அந்த துடிப்பு எல்லாம் இவள் இடம்
பொய் நின்ற ஞானம்தொடங்கி இது வரை இரா பகல் வாய் வெருவினது தான் பாசுரங்கள்
வாய் பிதற்றி– -அவதானம் பண்ணி சொன்னது இல்லை –வாசனையே உபாத்யாயராக
அவாவில் அந்தாதி -அவா -ஆசை -உந்த பட்டு அருளிச் seytha -
அவா உபாத்யாயராக நடந்த ஆயிரம் -அது நடத்த இவர் அருளியது -
இவரது மைத்ரேயர் -முன்னுரு சொல்ல பின்னுரு சொன்னார் -பராசரர் -மைத்ரேயர் கேட்க சொன்னது போல்
ஆசை தூண்ட -சிஷ்யர் போல் -இரா பகல் வாய் வெருவி-
தான தன்னுடைய குவளை ஒண் கண் – நீலோத்பலம் -கருமை நிறைந்த விழி –
ஆனந்தாறு பிரவக்கிக்க கடவ -சோக கண்
இக் கண்ணுக்கு இலக்கானவர் பட வேண்டிய அவஸ்தை இவள் பட்டு கொண்டு
நம்மை செய்ய சொல்லுகிறது என்ன
விரக -மாலை வாட -அதை வாங்கி கொண்டு உம் செவ்வி மாறாத பசும் துவளம் மாலை கொடும்
வண்டு துவளும்-தண் அம் துழாய் –சூட்டை தணிக்கும் குணம் உண்டு -
வண்டுக்கு கொடுத்தீர் -என்ன கண்ணா நீரைக் கண்டு கொடுத்தீர்
படிந்து -அசைந்து ஒளி விடுகை -துவளுகை -
என தவள வண்ணர் -சுத்த ச்வாபவம் உள்ள உம் தகவுகள் எங்கே போனது -எம்பார் நிர்வாகம்
பட்டர் -உம்மை போல் நாலு சிஷ்யர் அமைந்தால் போல் -அபலைகள் குடி  கெடுக்க -சுரத்தை வைத்து -அர்த்தம்
சுத்த ச்பாவம் இல்லாதவர் -
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 29, 2012

இலங்கைசெற் றவனே! என்னும்; பின்னும்
வலங்கொள்புள் உயர்த்தாய்: என்னும்; உள்ளம்
மலங்கவெவ் வுயிர்க்கும்; கண்ணீர்மிகக்
கலங்கிக் கைதொழும் நின்றுஇவளே.

    பொ – ரை : இவள், ‘இலங்கையினை அழித்தவனே!’ என்கிறாள்; அதற்குமேல், ‘வெற்றியைக் கொண்ட கருடப்பறவையினைக் கொடியாக உயர்த்தியவனே!’ என்கிறாள்; மனமானது கலங்கும்படி நெருப்பினைப் போன்று பெருமூச்சு எறிகின்றாள்; கண்களில் நீர் மிகும்படி நின்று அறிவு கலங்கிக் கைதொழுகின்றாள்.

    வி-கு : ‘என்னும், என்னும், உயிர்க்கும், தொழும்’ என்பன, ‘செய்யுள்’ என் முற்றுகள். ‘நின்று கைதொழும்’ என மாற்றுக.

    ஈடு : நான்காம் பாட்டு. ‘‘அரக்கன் இலங்கை செற்றீர்’ என்கிற இது எப்பொழுதும் உள்ளது ஒரு செயல் அன்றுகாண், எப்பொழுதாயினும் ஒரு கால விசேடத்திலே நிகழ்வதுகாண்’ என்றாள் திருத்தாய்; அது பொறுக்க மாட்டாமே, அதுதன்னையே சொல்லுகிறாள்.

இலங்கை செற்றவனே என்னும் -எனக்குப் பாண்டே உதவி உபகரித்தவனே!’ என்னாநின்றான். முன்பு தனக்கு உதவினவன் இப்பொழுது தனக்கு உதவாது ஒழித்தாற்போலே கூப்பிடுகிறாள். 1‘மலை எடுத்தல், கடல் அடைத்தல், அம்பு ஏற்றல் செய்ய வேண்டுமோ? என் பக்கல்  வரும்போது என்ன தடை உண்டு?’ என்கிறாள் எனலுமாம். திருத்தாய், இவள் விடுக்கைக்குச் சொன்னது தானே இவளுக்குப் பற்றுகைக்கு உடலாய்விட்டது. பின்னும் – அதற்குமேல். வலம் கொள் புள் உயர்த்தாய் என்னும் – ‘மிடுக்கையடைய புள்ளாலே தாங்கப்பட்டவனே! என்கிறாள். ‘விடாயர் இருந்த இடத்தே 2சாய்கரகம் போலே உயர வைத்துக்கொண்டு வந்து காட்டும் பரிகரத்தையுடையவனே!’ என்கிறாள் என்றபடி. அன்றி, ‘மிடுக்கையுடைய புள்ளைக் கொடியாக உடையவன்’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.உள்ளம் மலங்க வெவ்வுயிர்க்கும் – கொண்டு வருவதற்குப் பரிகரம் இருந்தும் வரக்காணாமையாலே மனமானது வேர்பறியும்படி நெடுமூச்சு எறியாநிற்கும். 1‘கழுத்தளவு நீரில் இருக்கிற தளிர்களை யுடைய மரங்களைத் தனது மூச்சுக் காற்றினால் கொளுத்துகின்றவள் போல இருக்கிற சீதை’ என்றார் ஸ்ரீவால்மீகி பகவான். 2தண்ணீர் மிக – நெடுமூச்சாகப் புறப்பட்டு, புறப்படாதது கண்ணீராய்ப் புறப்படா நின்றது. கலங்கிக் கைதொழும் – 3தெளிந்திருந்து தொழுமது இல்லை அன்றே காதலி? இவளே – 4அவன் தொழும்படியான வேண்டற்பாடுடைய தான் தொழாநின்றாள்.

நியத ஸ்வாபம் இல்லை அரக்கன் இலங்கை செற்றது -
காதா சித்தம் –வார்த்தை கேட்டு பொறுக்க மாட்டாமல் மகள் -வார்த்தை -
வார்த்தை பேச முடியாமல் கை தொழும்-
எனக்கு பண்டே உபகரித்தவன் -முன்பு உதவினவன்
கடலை கடைய வேண்டாம் மலை எடுக்க வேண்டாமே அம்பு ஏற்க வேண்டாமே
பிரபந்தகம் ஒன்றும் இல்லையே
தாயார் விடுகைக்கு சொன்னதே பற்றுக்கைக்கு காரணம் மகளுக்கு
விடாய் இருந்த இடத்தில் சாய் கரகம் போல்
புள் உயர்த்தாய் -உயர வைத்து கொண்டு வந்து காட்டும்
மேல் இருப்பது ஆனந்தம் -திருஷ்டாந்தம் -
புள்ளை கொடியாக -கொண்டவன்
கொண்டு வருக்கைக்கு பீகரம் உண்டே -வரக் காணாமையாலே
மனச தத்வம் வேருடன் பிடிங்கி நெடு மூச்சு
சர்வ வ்ருஷான் பல்லவ  தாரின தகந்தி மிவ நிச்வாசம் –சீதா பிராட்டி
நெடு மூச்ச்சாக புறப்பட்டது – மீதி கண்ணீராக வடிய
கலங்கி கை தொழும்
தெளிவில் தொழுகை
தேறும் கை கூப்பும் கலந்கும்கை கூப்பும்
இவளே -அவன் தொழும்படி இருக்கும் -அவன் பட வேண்டி இருக்க -பெருமாள் பட்ட துக்கம் அதிகம்
உஊர்த்வம் மாசாத்து ஜீவிதம் -சிரஞ்சீவி வைதேகி -ஷணம் அபி நான் -
பெருமாள் இழந்தது பிராட்டி யாகையால் காசை மணி இழவு ஒத்து இல்லையே -

 

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 29, 2012

 இரக்க  மனத்தொடு எரிஅணை
அரக்கும் மெழுகும்ஒக் கும்இவள்;
இரக்கம் எழீர்;இதற்கு என்செய்கேன்,
அரக்கன் இலங்கைசெற் றீருக்கே?

    பொ – ரை : இவள் இரக்கம் பொருந்திய மனத்தால் நெருப்பினைச் சேர்ந்த அரக்கினையும் மெழுகினையும் ஒப்பாள்; நீர் இரக்கம் உடையீர் ஆகின்றிலீர்; இது நிமித்தமாக, இரவாணனுடைய இலங்கையை அழித்த உமக்கு எதனைச் செய்வேன்?

    வி – கு : ‘அரக்கன் இலங்கை செற்றீருக்கு’ என்ற தொடர், ‘உம்மைப் பிரிந்து வருந்தின பிராட்டியின்பொருட்டு இலங்கையை அழித்து அவள் துன்பத்தினை நீக்கினீர்; பிரிந்து வருந்துகிற இவளுடைய துன்பத்தை நீக்குதற்கு இப்பொழுது இரக்கமும் கொள்கின்றிலீர்’ என்ற கருத்தை உட்கொண்டது. மனத்தொடு – ஒடு உருபு, கருவிப் பொருளில் வந்தது. அணை அரக்கு – வினைத்தொகை. எழீர் – எதிர்மறை முற்று. செற்றீர் – பெயர்.

ஈடு :  மூன்றாம்பாட்டு. ‘இன்று இச்செயல் செய்யக்கடவதாக நினைத்த நீர், அன்று, 1‘உண்ணாது உறங்காது ஒலிகடலை ஊடு அறுத்த’ லாகிய அச்செயலை எதற்காகச் செய்தீர்?’ என்கிறாள்.

இரக்க மனத்தொடு இவள் – இரங்கின நெஞ்சையுடைய இவள். இரக்கம் – நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சி. 2அன்றி, ஈடுபாடு என்றும், ஈரிப்பு என்றும் பொருள் கூறலுமாம். எரி அணை அரக்கும் மெழுகும் ஒக்கும் – எரியை அணைந்த அரக்கும் மெழுகும் போலே உருகா நின்றாள். அரக்கும் மெழுகும் என்னும் இவற்றை நெஞ்சுக்கு ஒன்றும், இவள்தனக்கு ஒன்றுமாகக் கொண்டு பொருள் கூறுவர் பிள்ளை திருநறையூர் அரையர். நெஞ்சும் இவள்தனக்குக் 3கையடைப்பு ஆகையாலே இவள்தனக்கே இரண்டையும் அடை ஆக்கி அருளிச் செய்வர் பட்டர். 4‘சக்தியில் விஷ்ணுவைப் போன்றவர்; பார்க்கத் தகும் தன்மையில் சந்திரனைப் போன்றவர்’ என்கிறபடியே, பல பொருள்களையும் இவளுடைய படிக்கித் திருஷ்டாந்தமாகக் கூறக் கூடியவாறு இவள்தன் நிலை இருக்கிறது என்றபடி. 5அரக்கும் மெழுகும், நெருப்பிற்குள் புகில் கரிந்து போம்; கடக்க இருக்கில் வலிக்கும்; அதனைச் சார்ந்து நின்றுழி உருகும்; அது போன்று,4முடிந்து பிழைக்கவும் பெறாமல், தரித்திருக்கவும் பெறாமல், நோவு படும்படி செய்கின்றீரே!’ என்பாள், ‘எரிஅணை அரக்கும் மெழுகும்’ என்கிறாள். இவள் நிலை இது.

இரக்கம் எழீர் -‘நீரும் இவளைப் போன்று உருகவேண்டும் என்று வளைக்கிறோமோ? நொந்தார் பக்கல் செய்யும் அருளும் செய்கிலீர். இரக்க மனத்தையுடையள் ஆகாநின்றாள் இவள்; நீர் இரக்கம் எழுகின்றிலீர்; நீர் இரங்காவிட்டால் உம்முடைய நெஞ்சைப் போன்று இருப்பது ஒரு நெஞ்சை இவளுக்குக் கொடுத்தல் ஆகாதோ!’ என்கிறாள். இதற்கு என்செய்கேன் – உம்முடைய இரக்கம் ஒழிய ஏதேனும் வேறு உபாயத்தால் பெறத்தக்கதோ இப்பேறு? இனி, உம்மை இரங்கும்படி செய்யவோ? அன்றி, இவளை இரங்காமற் செய்யவோ? யாது  செய்வேன்?’ என்பாள், ‘என் செய்கேன்?’என்கிறாள் எனலுமாம். அரக்கன் இலங்கை செற்றீருக்கு -‘ஒரு காதலிக்கு உதவினவன் நமக்கு உதவானோ?’ என்று ஈடுபடாநின்றான். 1புழுக்குறித்தது எழுத்தானாற்போலே ஒன்று வாய்த்ததைக் கொண்டு 2‘அது அந்யார்த்தம்’ என்று இராமல் நோவுபடாநின்றாள்’ என்கிறாள். ‘உமக்கு இரக்கம் இன்றியே ஒழிந்தால், 3இவள் இரங்குவது ஒரு செயலைச் செய்து வைக்க வேண்டுமோ?’ என்பது உட்கோள்.

கடல்வழி விடநிசி சரர்பொடி படிரு கண்சீறி
வடகயி லையில்எழு விடைதழு வியதும றந்தாரோ
அடல்அரவு அமளியில் அறிதுயில் அமரும்அ ரங்கேசர்
இடர்கெட வருகிலர் முருகலர் துளவும்இ ரங்காரே.”

(திருவரங்கக்கலம்பகம)

என்ற அருமைப்பாசுரம் இவ்வியாக்கியானத்தோடு படித்து இன்புறத் தகும்.

அந்யார்த்தம் – வேறொன்றற்காகச் செய்யப்பட்டது; அல்லது, பிறருக்காகச்
செய்யப்பட்டது, இவ்விடத்து,

‘உன்னைமீட் பான்பொருட்டு உவரி தூர்த்துஒளிர்
மின்னைமீட் டுறுபடை யரக்கர் வேரறப்
பின்னைமீட் டுறுபகை கடந்திலேன்; பிழை
என்னைமீட் பான்பொருட்டு இலங்கை எய்தினேன்’

(கம்பரா. மீட். 63)

‘சீதையைக் குறித்த தேயோ தேவரைத் தீமை செய்த
பேதையைக் கொல்வன் என்று பேணிய விரதப் பெற்றி
வேதியர் அபய மென்றார்க்கு அன்றுநான் விரித்துச் சொன்ன
காதையைக் குறித்து நின்ற அவ்வுரை கடக்க லாமோ?’

(கம்பரா. விபீட. 118

அன்று உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை -ஊடருத்து செய்தது எதற்கு
இரக்கம்  மனத்தோடு -எரி அணை -அரக்கும் மெழுகும்  போலே
இரக்கம் -நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சி ஆதல் -ஈடுபாடு /ஈர்க்கப்பட்டு
கார்பண்யம் -அங்கம் -தீன தசை
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் -அரக்கும் மெழுகும் -நெஞ்சு சரீரம் ஓன்று நிர்வாகம்
நெஞ்சு இவளுக்கு அடங்கின வஸ்து இரண்டும் இவளே பட்டர் நிர்வாகம்
அரக்கு கொஞ்சம் தாமசித்து உருகும் வெவ்வேற நிலை இவளுக்கு
விஷ்ணு நா  சதுசோ வீரே ஸ்லோகம் -பார்வைக்கு  சந்தரன் -கால அக்னி நெருப்பு- பொறுமை பூமி போல் -ராமன்
அக்னிக்கு உள்ளே புகில் கருகியும்
முடிந்து பிழைக்கும் பெறாமல் தரித்து நிற்கவும் முடியாமல்
உருக்கிகிரீரே -இரக்கம் இல்லை நீருமுருக வேண்டாம்
நொந்தார் பக்கல்  கிருபை பண்ணா வில்லையே
நீர் இரங்கா விட்டால் உம்மை போல் கடின நெஞ்சையே கொடுத்து இருக்கலாமா
உம் இரக்கம் ஒன்றே சாதனம் -இதற்க்கு யான் என் செய்கேன்
உபாயான்தரம் கொண்டு அடைய முடியாத வஸ்து நீர்
உம்மை இரக்க பண்ணவோ இவளை இறங்காமல் பண்ணவோ
உமக்கு இரக்கம் ஓன்று இல்லை என்றால் இவளுக்கு இரக்கம் செய்ய- இலங்கை அழித்தீர்
திண்ணைக்கு தேள் கொட்ட தீர்த்த நெறி போல்
ஓன்று வாய்த்தது கொண்டு -அது அன்யார்த்தம் -பிறர்க்கு செய்த செயல் நினைக்காமல் நோவு பட
-புழு குறித்தது எழுத்து ஆம் போலே -
உமக்கு இவள் தோற்று உருகுகிறாள் -

 

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 29, 2012

வாணுதல்இம் மடவரல் உம்மைக்
காணும்ஆசையுள் நைகின் றாள்;விறல்
வாணன்ஆயிரம் தோள்துணித் தீர்!உம்மைக்
காண, நீர்இரக் கம்இலீரே.

 

    பொ – ரை : வெற்றி பொருந்திய வாணாசுரனுடைய ஆயிரம் தோள்களையும் துணித்தவரே! ஒளி பொருந்திய நெற்றியினை உடையளாய் மேன்மேலும் வளர்கின்ற மடப்பத்தினை உடையளாய் உள்ள இப்பெண், உம்மைக் காண வேண்டும் என்னுள் ஆசையுள் அகப்பட்டு வருந்துகிறாள்; உம்மைக் காணுமாறு நீர் இரங்குகின்றீர் இலீர்.

    வி-கு : நைதல் – வருந்துதல் ‘வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர்!’ என்ற விளி வாணனுடைய ஆயிரம் தோள்களையும் துணித்து உஷையோடு அநிருத்தனைச் சேர்த்து வைத்தீர்; இப்பொழுது இப்பெண்ணின் திறத்து இரங்காது இருப்பது என்னோ!’ என்ற கருத்தை உட்கொண்டது.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. ‘நம்மைக் காணுதற்குத் தடையாக உள்ள விரோதிகள் பல உங்களிடத்தில் இருந்துகொண்டு இருக்க, நடுவே வாடும் இத்தனையேயோ வேண்டுவது?’ என்ன ‘வாணனுடைய தோள்கள் ஆயிரத்திலும், இவள் விரோதி பிரபலமோ?’ என்கிறாள்.

வாணுதல் இம்மடவரல் நைகின்றாள் நீர் இரக்கம் இலீர் இவ்வவயவ சோபை போகத்திற்குக் காரணமாதல் அன்றி நைகைக்கு உறுப்பாவதே! ஐனக மஹாராஜன் பிராட்டியினுடைய பேரழிகினை நினைந்து, 1‘இச்சீதை’ என்று சுட்டிக் கூறியது போன்று, பெற்ற தாயாகிய இவளும் பெண்ணின் பேரழகினை நினைந்து ‘இம்மடவரல்’ என்கிறாள். ‘பெற்ற எனக்கு 2ஆகர்ஷகத்திற்குக் காரணமான இது, கைப்பிடித்த உமக்கு உபேஷைக்குக் காரணம் ஆவதே!’ என்பாள், ‘நீர் இரக்கம் இலீர்’என்கிறாள். மடவரல் – மடப்பம் வந்திருக்கை; அதாவது, மென்மையையுடையவள் ஆகுகை. பிரிந்து கலக்கப் பொறாத சௌகுமார்யத்தையுடையவள் என்றபடி. ஆக, பிராட்டி நிலையைக் கண்ட திருவடியைப் போலே இருக்கிறது காணும், இப்பெண்பிள்ளை நிலையைக்கண்ட திருத்தாயார்க்கு; 1‘இவளைப் பிரிந்து சமாதானம் பண்ணியிருந்த பெருமாள் சால அரிதாகச் செய்தார், இவளைப் பிரிந்து  தேகத்தைத் தரித்திருந்தார் என்பது யாது ஒன்று, அதனைச் சாலஅரிதாகச் செய்தார்;2யானை ஏறவும் குதிரை ஏறவும் நாடு ஆளவும் கற்றாரித்தனை; பிரணய தாரையில் புதியது உண்டிலர்,’ என்பது திருவடி வார்த்தை. மால்ய வானில் பெருமாள் இருந்த போது கார் காலத்திலே பட்ட பாட்டைக் கண்டு, ‘வசிஷ்ட சிஷ்யன், ஒரு பெண் நிமித்தமாக இப்படிப் படுவதே!’ என்று பழித்துச் சிரித்திருந்தான் விரக்தன் ஆகையாலே; இப்போது ‘இவளைப் பிரிந்து தேகத்தைத் தரித்துக் கொண்டிருப்பதே!’ என்கிறான் விசேஷஜ்ஞன் ஆகையாலே. ‘இது ஏதேனும் 3இரவல் உடம்போ சுமந்து கொண்டு இருக்கைக்கு? இன்பத்திற்கு நிலைக்களம் அன்றோ? துக்கத்துக்கு நிலைக்களமோ இது? பிரிந்தால் கிரமத்திலே கூடுகிறோம் என்று தரித்திருக்க வல்லள் அல்லளே?’ என்கிறாள் என்றபடி.

உம்மை – இவள்படியன்றோ உமக்கு உபதேசிக்க வேண்டுவது; உம்மை நீர் அறியாமை இல்லையே; ‘நம்மைப் பிரிந்தார்கள் பிழையார்கள்’ என்று இருக்க வேண்டாவோ?’ வாணுதல் இம்மடவரல் உம்மை – 4‘சக்கரவர்த்தி திருமகனுக்குத் தகுந்த சீலம், வயது, ஒழுக்கம், ஒத்த குலம், இராஜ இலக்கணம் இவற்றையுடையளாய் இருக்கிற பிராட்டிக்கு, பெருமாள் தகுந்தவர்; கறுத்த கண்களை உடையளான இப்பிராட்டியும் பெருமாளுக்குத் தகுந்தவர்’ என்னும் படி காணும் இருக்கிறது. உம்மைக் காணும் ஆசையுள் நைகின்றாள் – ‘விஷயத்திற்குத் தகுதியாக அன்றோ ஆசையும் இருப்பது? உம்மை அணைய ஆசைப்பட்டாளோ? காட்சியிலேயும் அருமைப்படுத்து வீரோ?’ என்பாள், ‘காணும் ஆசை’ என்கிறாள். 1‘ஆசை என்னும் கடல்’ என்கிறபடியே,’ ஆசையாகிய கடலிலே அழுந்தாநின்றாள்’ என்பாள், ‘ஆசையுள்’ என்கிறாள். நைகின்றாள்’ என்பதில், 4இவளைத் தரிப்பிக்க வேண்டா; அடியில் நிலையிலே நிறுத்த அமையும்’ என்ற தொனிப்பொருள் தோன்றும். இதனால், ‘வாடுகை தான் தேட்டமாம்படி ஆயிற்று என்கிறாள்’ என்றயடி..

விறல் வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர் -‘நையும் இது வேயோ வேண்டுவது, தடைகள் கிடக்க?’ என்றோ நீர் சொல்லுகிறீர்? வாணனுடைய தோள்களாகிய வனத்தைக் காட்டிலும் பரப்பு உண்டோ இவளுடைய விரோதி வர்க்கம்? உஷையோடு அநிருத்தனைச் சேர்த்தவர் அன்றோ நீர்? பேரனுமாய் ஆணுமாகிலோ உதவலாவது? உம்மோடு கலந்த அபலைக்கு உதவல் ஆகாதோ?’ என்பது தொனிப் பொருள். உம்மைக்காண – உம்மை இவள் காண்கைக்கு ஈடாக.2கருமுகை மாலை தேடுவார் சூடுவதற்காகவே தேடுவது; சும்மாட்டைக் கொள்ள அன்று. அது போன்று, உம்மை ஆசைப்படுவார் படுவது, காட்சிக்காக ஆயிற்று; 3‘அழைப்பன் திருவேங்கடத்தானைக் காண’ என்றார் திருமழிசைப்பிரான். 4‘காரார் திருமேனி காணுமளவும் போய்’ என்றார் திருமங்கைமன்னன். 5‘கண்களால் காண வருங்கொல்?’ என்று இவர்தாமே பின்னரும் அருளிச் செய்வர். நீர் இரக்கம் இலீர் -6‘தன் சரீரத்தின்மேல் தங்கி இருந்த காட்டு ஈக்களையும் கொசுக்களையும் பாம்புகளையும் ஓட்டமாட்டார்’ என்கிறபடியே, பிராட்டியைப் பிரிந்த துன்பத்தால், மற்றைப் பிராணி களால் உண்டாகும் துன்பத்தையும் அறியாதிருந்த நீர், இப்பொழுது நோவுபடுகை தவிர்ந்தால், சாமான்யமான இரக்கமும் போகவேண்டுமோ? ‘ஆயின், நீரே இரங்கல் வேண்டும்; நீர் இரங்கும்படி செய்யத் தக்க சாதனம் இவளிடத்து இன்று என்று கூறுவது போன்று, ‘நீர் இரக்கமிலீர்’ என்று கூறுவது எற்றிற்கு? ‘நைகின்றாள்’ என்று திருத்தாயார் கூறியது, இறைவன் இரக்கத்திற்குச் சாதனம் ஆகாதோ?’ எனின், ‘இவள் நைவு பேற்றுக்கு உபாயமன்று; அவன் இரக்கம் பேற்றுக்குச் சாதனம்,’ என்று காணும் திருத்தாயார் இருக்கிறது. ‘ஆயின், இவள் நைவிற்குப் பலன் தான் யாதோ?’ எனின், ‘இவள் நைவு அவன் இரக்கத்துக்ப் பரிகரம், அவன் இரக்கம் பேற்றுக்குச் சாதனம்; 1‘இப்பரம்பொருள், மனத்தாலும் நிதித்தியாசனத்தாலும் மிகுந்த கேள்வியாலும் அடையத்தக்கவன் அல்லன்; இறைவன் எவனை வரிக்கின்றானோ, அவனால் அடையத் தக்கவன்,’ என்கிறபடியே, தானே காட்டாக காணும் இத்தனையே.

விரோதி கடக்க செய்தே -வாணன் பாஹு பலத்திலும் இவள் விரோதி அதிகமோ

உம்மை காணும் ஆசையில் உருகுகிறாள்
விறல் வாணன் -வலிமை மிக்க
இரக்கம் இருந்தால் தான் காண முடியும் -
வாள் நுதல் அவயவ சோபை போக ஹெதுக்கு இன்றி நெய்வதற்கு  காரணம் ஆனதே -
பெற்ற எனக்கு ஆதர ஹேது கை பிடித்த உனக்கு அனாதர ஹேது ஆனதே
கன்யா ரசம் வேத்தி சாமாதா -ந பிதா மாதா -கிரந்தம் ரசம் வ்யாக்யாதா  ந கர்த்த
இயம் சீதா -இவள் ஆதாரத்துடன் காட்ட–மம சுதா –பத்ரம் தே -மங்களா சாசனம்  சக தர்ம சரிதவ
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழும் – மங்கையும் பல்லாண்டு -மிதினச்ய தர்ஷ்டி கழிக்கிறார் -
இம் மட வரல் மடப்பம் -மென்மை -உடையவள்
பிரிந்து கலக்க முடியாத மார்த்வம் -துஷ்கரம் க்ருதவான் -திருவடி வார்த்தை -
மால்யவான் நான்கு மாதம் அநிர்த்த சதர்தம்– ராமர் கடித்ததும் ஊர்ந்ததும் அறியாமல் –
பிராட்டி பார்த்ததும் -தாரயதி ஆத்மனோ தேகம் -சோகத்தால் எரிந்து போய் இருக்க வேண்டாமோ -
அப்படிப் பட்ட மடவரல் வாள் நுதல் -பிரிந்து சமாதானம் சால அரிது பெருமாள் -பிரபு -சப்தம் -
ஆனை குதிரை ஏறவும் கற்றவர் அரசு ஆள அறிந்தவர் அழகை அனுபவிக்க பிரணய தாரை அறியாதவர்
வசிஷ்டர் சிஷ்யன் ஸ்திரீ நிமித்தம் துக்கப் படுகிறான் சிரித்து இருந்தான் திருவடி -விசேஷ ஞானம் இப்பொழுது அப்படி விரக்தி மட்டும்
தாரயதி தேகம் சொல்லாமல் ஆத்மனாக தேகம் தன்னுடைய சரீரம்
இரவல் உடம்போ சுமந்து கொள்ள -சக்ரவர்த்திக்கு அந்த நிபந்தம் இல்லை -அவனுக்கு சொந்தம் தானே
யானே நீ என் உடைமையும் நீ– பரமாத்மா உடைமை தான் -சரீரம்
அறியாத தசை -யானே என்தன் தனதே என்று இருந்தோம் -
மாயும் வகை அறியேன் -பிராட்டி பர தந்த்ர்யா பட்டு -தேக தாரணம் -செய்ய முடியாதே
போகாதயனம் சரீரம் துக்கம் அனுபவிக்க இல்லையே உலக நியதி -பிரிந்தால் க்ரமத்தில் கூடுவோம் என்று தரித்து இருக்காத மென்மை
உம்மை -நீர் அறிவீரே-நீர் எப்படி நீர் அறிவீரே -கண்ணாடி புறத்தில் கண்டது இல்லையா
உம்மை பிரிந்தவர் என்ன பாடு -படுவார் -பிரிந்தால் பிழைக்க மாட்டார் அறிவீரே
உமக்கு பொருத்தமான– துல்ய சீல  வயோ வ்ருத்தம்- துலய அபி ஜன லஷனம் -ராகவா வைதேகி அர்கதி
அஸி தேஷினா -கண் அழகு ஒரு தட்டு -ராமன் எல்லா அழகும் தட்டு -வாள் நுதல் இம் மடவரல் நெற்றி ஒன்றே உமக்கு -
அப்படி பட்டவளை பிரிந்து
உம்மை காணும் ஆசையில் -அணைய ஆசை  இல்லை -காட்சியிலும் அருமை படுத்துவீரோ
நைகின்றாள் தரிப்பிக்க வேண்டா பழைய நிலை அடி யில் நின்ற நிலையில் நிறுத்த கூடாதோ -
கடலில் முழுகி -ஆசையுள் நைகின்றாள்
கீழே வாடி இங்கே நைகின்றாள் -வட்டமே தேவலை -வட்டமே தேட்டம்
நையும் இதுவேயோ வேண்டுவது பிரதி பந்தகம் கிடக்க -அவன்வார்த்தை என்று நினைத்து மேலே
பாணன் பாஹு வனத்தை விட பெரியதா இவள் விரோதி -
உஷா அநிருத்ர கடகர் அன்றோ நீர்

 

பேரனுமாய் ஆணுமானால் தான் உதவுவீரோ
பெண் உம்மை சேர ஆசைப் படுகிறாள்
உம்மை காண -இவ்வச்துவை ஆசைப்படுவது காட்சிக்காக -அழைப்பன் திரு வேங்கடத்தான் காண
காரார் திருவேங்கடம் காண -கண்களால் காண வாரீர்
பார்ப்பதே -இவனை கொண்டு கார்யம் கொள்ளாமல்
கரு முகை மாலை சூடாமல் சும்மாடு போலே
இரக்கமே இல்லையே -நீர் -இரக்க பட வேண்டியவர்
நீர் நோவு பட்டீர் சீதை பிராட்டி பிரிந்து -
நோவு வேண்டாம் சாமான்ய இரக்கம் காட்ட கூடாது
இவள் நைவு பேற்றுக்கு உபாயம் இல்லை அவன் இரக்கமே சாதனம் -தாயார் அறிந்து வார்த்தை -
நைவு எதற்கு இரக்கத்துக்கு பரிகரம்– வ்யாஜோ உபாயம் தேசிகன் -
வனத்திடரை ஏரியாம் பாசுரம்  -தகுதியாக ஆக்கி கொள்ளுவது போல்
ஸுவாம் தரும் -அவன் விரும்பவனுக்கு காட்ஷி பிரயதம ஏவ -பிரிய தமனாக இருக்க வேண்டும்
நாய மாத்மா சுருதி வாக்கியம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

முமுஷுபடி சுருக்கம் -த்வய பிரகரணம் –ஸ்ரீ M.A.V.ஸ்வாமிகள் ….

October 27, 2012

ஸ்ரீய பதி அருளிய ரகஸ்ய த்ரயம் -சாரதமம்

முமுஷுக்கு அறிய வேண்டியவை இம் மூன்றும்
தனி த்வய ரகசியம் -சப்தம் கொண்டே -அனுசன்ர்ஹெயம் சர்வ காலத்திலும்
யாவத்ரு சரீர பாவம் அர்த்தானுசந்தேனம்
ஜப்தவ்யம் குரு பரம்பரையும் த்வயமும் -
அதிகாரி லஷனம் 10 சொலிகிறார் -
புறம்புண்டான பற்றுக்களை வாசனையோடு விடுகையும்
எம்பெருமானையே தஞ்சம் என்று பற்றுகையும்
பேறு தப்பாது  என்று thininthu இருக்கையும்
பேற்றுக்கு த்வரிக்கையும்
இருக்கும் நாள் உகந்து அருளின நிலங்களிலே பிரவனனாய் குணா அனுபவ கைங்கர்யன்களே பொழுது போக்காகையும்
இப்படி இருக்கும் -கீழ் அருளிய ஐந்தையும் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் ஏற்றம் அறிந்து உகந்து இருக்கையும்
உண்டாக அரிதாக இருப்பது இது ஓன்று மா முனிகள் -
திருமந்த்ரத்திலும் த்வயத்திலும் நியதனாகையும்
ஆச்சார்யா ப்ரேமம் கனத்து இருக்கையும்
ஆசார்யன் பக்கலிலும் எம்பெருமான் பக்கலிலும் க்ருதக்ஜனாய்ப் போருகையும்
ஜ்ஞானமும் விரக்தியும் சாந்தியும் உடையனாய் இருக்கும் பரம சாத்விகநோடே சஹாவாசம் பண்ணுகையும்
வைஷ்ணவ அதி காரிக்கு அவசய அபெஷிதம்
இந்த அதிகாரிக்கு ரகஸ்ய திருயமும் அனுசந்தேயம் -
எலா பிரமாண ங்களிலும் தேகத்தாலே பேறு என்கிறது
திரு மந்தரத்தில் ஆத்மாவாலே பேறு என்கிறது
சரம ஸ்லோகத்தில் ஈச்வரனாலே பேறு என்கிறது
த்வயத்தில் பெரிய ப்ராட்டியாறாலே பேறு என்கிறது
இவள் புருஷகாரம் ஆனால் அல்லது ஈஸ்வரன் கார்யம் செய்யான்
த்வயத்துக்கு அதிகாரி -ஆகிஞ்சன்யமும் -அநந்ய கதித்வமும் -கதி -கம்யம் -போய் சேரும் இடம் உபேயம்
சரணாகதி லஷணம் -இவை வேண்டுமே -பலிப்ப -
சக்ரவர்த்தி திருமகனுக்கு இல்லை பலிக்கவில்லை -
மந்திர ரத்னம் -அனுசந்தான -அதரம் மா முனிகள் -சந்தத  ச்ப்ருத அதரம் -
அர்த்தம் ஓட மயிர் கூச்சு எரிந்து -எறும்பி அப்பா -
அத்ர த்வயம் -கத்யத்தில் -அனுசந்தானம் -
மந்திர ராஜா திரு மந்த்ரம் -
ராஜாவும் விரும்புவது ரத்தினம் -
இதில் முற் கூற்றால் பெரிய பிராட்டியாரை முன்னிட்டு ஈஸ்வரன் திருவடிகளை உபாயமாக பற்றுகிறது .
பிற் கூற்றால் அச் சேர்த்தியில் அடிமையை இரக்கிறது
ஸ்ரீ
மது பிரத்யயம் -saffix
நாராயண
சரணவ் -சங்கு சக்கரம்-ஓசையில் வாசயுண்டு -தமிழில் -ச் அப்புறம் வந்தால் சுடும் சேவல் -சப்தம் வேற -பச்சை கச்சை -வேற
சரணம் -சமஸ்க்ருதம் வேற எழுத்து -திருவடிகள்- அடைக்கலம் -உபாயம் -
ப்ரபத்யே -
ஸ்ரீ சப்தார்தம்
ஸ்ரீ  யதே ஸ்ரயதே
ச்ருணோதி ச்ராவயதி கேட்டு கேட்பிக்கும்
ஸ்ருனாதி போக்கி போக்கடிக்க செய்கிறாள்
ஆஸ்ரயிக்க படுகிறாள் -தானும் ஆஸ்ரயிக்கிறாள்
எல்லார்க்கும் இவளைப் பற்றி ஸ்வரூப லாபமாய் இவள் தனக்கும்
அவனைப் பற்றி ஸ்வரூப லாபமாய் இருக்கும்
இப்போது இவளை சொல்கிறது புருஷகாரமாக
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே -குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தால் சீற்றம் பிறந்தால்
பொறுப்பது இவளுக்காக
படவா அக்னி உண்டே நீரிலே கூட
அவன் இடம் சீற்றம் பிறக்க பிரசித்தி இல்லை -
இவள் தாயாய் -இவர்கள் கிலேசம் பொறுக்க மாட்டாதே
அவனுக்கு பத்னயாய் இனிய விஷயமாய் இருக்கையாலே
கண் அளவு அற்ற புருஷகாரம்
இத்ததலையில் வத்சல்யத்தாலும் அத்தலையில் வாலப்யத்தாலும்இவள் புருஷகாரம் ஆகிறாள்  -தேசிகன் -ரகஸ்ய ரத்னாவளி -
கிருபை பாரதந்த்ரம் அனந்யாரகத்வம் மூன்றும் ஸ்ரீ வசன பூஷனத்தில் பார்த்தோம்
திருவடியை பொருப்பிக்குமவள் தன சொல் வழி வருமவனை பொருப்பிக்க சொல்ல  வேண்டா விறே
ராஷசிகள் பொருப்பித்ததுபிரசித்தம் -
மது பின் அர்த்தம்
இருவர் சேர்த்தியும் நித்யம் என்கிறது
நித்ய யோகே மதுப் -
இவளோடு கூடியே வஸ்துவினுடைய உண்மை -
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் இவள் அவனுக்கு
ஞானம் ஆனந்தம் போலே
ஈஸ்வர ஸ்வா தந்த்ர்யத்தையும் சேதனனுடைய அபராதத்தையும் கண்டு அகல மாட்டாள்
இரண்டுமே நித்யம்
சேதனனுக்கு இவை இரண்டையும் நினைத்து அஞ்ச வேண்டாம்
இத்தால் ஆஸ்ரயிக்கைக்கு ருசியே வேண்டுவது -காலம் பார்க்க வேண்டா என்கிறது
விரக்தி கிட்டிய ஷணமே பற்றலாம் -
ஒவ்ஷத சேவை பண்ணினவன் பாம்பின் வாயில் கை வைக்கலாமே
இவள் சந்நிதியாலே காகம் தலை பெற்றது
அது இல்லாமையாலே இராவணன் முடிந்தான்
சன்யாசம் சமாஸ்ரயண்யம்  இரண்டுக்கும் காலம் பார்க்க கூடாது .
ருசி -எண்ணம் ஒன்றே வேண்டுவது -
ராவணன் -அருளாலே திருத்த பிராட்டி கிட்டே இல்லையே -யுத்த களத்தில் -
ஸ்வரூபம் விட்டு பிரிந்த பிரிவு இல்லை -அவதாரத்தில் -நமக்கு காட்ட
நாராயண சப்தார்த்தம்
புருஷகார பலத்தாலே ஸ்வா  தந்த்ர்யம் தலை சாய்ந்தால் தலை எடுக்கும்
குணங்களை சொல்கிறது நாராயண பதம்
தொடக்கம் கைங்கர்யம் தீர்த்த காரர் -காஞ்சி
இரண்டும் வேற
ஆஸ்ரயைக்க சௌகர்யமான  ஆபாதாக குணங்கள் -ஆறு
வாத்சல்யமும் ச்வாமித்வமும் சௌசீல்யம் சௌலப்யம் ஞானம் சக்தி
குற்றம் கண்டு வெருவாமைக்கு வாத்சல்யம்
கார்யம் செய்யும் என்று திநிகைக்கு ஸ்வாமித்வம்
ஸ்வாமித்வம் கண்டு அகலாமைக்கு சௌசீல்யம்
கண்டு பற்றுகைக்கு சௌலப்யம்
விரோதியை போக்கி தன்னை கொடுக்கைக்கு ஞான சக்திகள் -
உறை மார்பா ஸ்ரீ
அகலகில்லீன் இறையும்சரணவ் – மது
நிகரில் புகழாய் வாத்சல்யம்
உலகம் மூன்று உடையாய் ஸ்வாமித்வம்
என்னை ஆள்வானே சௌசீல்யம்
திருவேம்கடத்தான் சௌலப்யம்
அமரர் முனிக் கணங்கள் பற்றும் ஞான சக்தி
அடிக்கீழ் சரணவ்
பிரபத்யே -அமர்ந்து புகுந்தேன்
இல்லாத சப்தம்  புகழ் ஒன்றும் இல்லா அடியேன் பற்றுகிறேன்சொல் அதை குறிக்கும்
இங்கு சொன்ன சௌலப்யம் -எல்லை நிலம் அர்ச்சாவதாரம்
அதிலே தேங்கின மடுக்கள் போலே அர்ச்சாவதாரம்
கண்ணாலே காணலாம் படி இருக்கும் அர்ச்சாவதாரம் .
இவையெல்லாம் நமக்கு நம் பெருமாள் பக்கல் காணலாம்
திருக்கையில் பிடித்த திவ்ய ஆயுதங்கள்
ஞானம்  திரு சங்கு  ஆழ்வான் சக்தி  திரு சக்கரம் ஆழ்வான் -
ஞான சக்தி பிரகாசமாய் எடுத்து பிடித்த திவ்ய ஆயுதங்கள் கட்டியம்
வைத்து அஞ்சல் என்ற கையும்
கவித்த முடியும்
முகமும் முறுவலும்
ஆசன பத்மத்திலே அழுந்தின திருவடிகளும்
ரஷகத்வ போக்யத்வங்கள் இரண்டும் திரு மேனியிலே தோற்றும்
கண்டவாற்றால்
சரணவ் இணைத் தாமரை அடிகள்
சேர்த்தி அழகையும் –உபாய பூர்த்தியையும்–இரண்டையும் சொல்லுகிறது
ஏக வசனமும் இன்றி பகு வசனமும் இன்றி துவி வசனம் இருமை -அத்வதீயம் -
பிராட்டி உபாயம்    கொண்டால் நான்கு திருவடிகள் -ஆகுமே -நாராயண சரணவ் -இதனால் உபாயத்வ பூர்த்தி -
இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை -அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம்
பிரதி நிதியாக இவரே சொல்லி
யாம் -ஒருமை -பெருமையாய பூஜாயாம் பகு வசனம் ஆச்சார்யா பாதாக -பகவத் பாதாள்
பிராட்டியும் அவனும் விடிலும் திருவடிகள் விடாது
திண் கழலாய் இருக்கும்
சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் இழியும் துறை -பிரஜை முலையில் வாய் வைக்குமா போலே
இத்தால் -திவ்ய மங்கள விக்ரகம் முழுவதையும் சொல்லி -
பிராட்டிக்கு இருப்பிடமாய்
குண பிரகாசகமுமாய்
சிசுபாலனையும்
அகப்படத் திருத்திச் சேர்த்து கொள்ளும் திரு மேனியை நினைக்கிறது
திரு நாமம் போலே திருவடி கார்யம் கொள்ளும் -
சரணம்
தப்பாத உபாயமாக
இஷ்ட ப்ராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும்
இத்தால் பிராப்யம் தானே பிராபகம் என்கிறது -
தெருவில் செழு முத்தம் -கொடுத்து அரிசி வாங்கி போவார் -திரு நாங்கூர்
இங்கு இரண்டும்
லோக விபரீதமாகவே இங்கு இருப்பது
புல்லை காட்டி புல்லை இடுவாரைப் போலே
கீழ் சொன்ன மூன்றும் -ஸ்ரீ  மத நாராயண -சரணவ் -பிராப்யம் இறே
போக்யமான பாலையே மருந்தாக கொள்வது போல்
இவன் செயல் அறுதியாலே உபாயம் ஆக்குகிறான் இத்தனை
சரணவ் சரணம் என்கையாலே உபாயம் தான் வ்யாவ்ருத்தமான உபாயம் என்கிறது
பெருமாள் கை காட்டுகிறார் கதை
தங்கத்தால் செய்த பெருமாளால் ஜீவனம்
உபாயாந்தரமான வ்யாவ்ருத்தம்
பிரபத்யே -பற்றுகிறேன்
வாசிகமகவும் காயிகமாகவும் பற்றினாலும் பேற்றுக்கு இழவு இல்லை
ஜ்ஞானான் மோஷம் -என்கையாலே மானசமாகக் கடவது
கத்யர்தா புத்யர்த்தா
உபாயம் அவனாகையாலும் இவை நேரே உபாயம் அல்லாமையாலும்
இம் மூன்றும் வேணும் என்கிற நிர்ப்பந்தம் இல்லை .
கண்டா கர்ணன் தம்பிக்கு மோஷம் -எனக்கு விரோதி -உன்னை அறியாதவன் -
எனக்கு பிரிதி உண்டு தம்பி -மோஷம் கொடுத்தானே அவனுக்கும் -
மோஷத்துக்கு அவன் கிருபை ஒன்றே சாதனம் -
இவை சாதனம் அன்று என்ற நினைவால் சொல்ல வேண்டும்
இனிமைக்காக்க சொல்கிறோம்
வர்த்தமான நிர்த்தேசம் -சத்வம் தலை எடுத்து அஞ்சின பொது அனுசந்திக்கைக்காக
நின் அடி இணை அடைந்தேன் –சொல்லாமல் வர்த்தமானம் -பிரகிருதி -இருந்து கலங்கி -
உபாயாந்தரங்களில் நெஞ்சு செல்லாமைக்கும் கால ஷேபத்துக்கும் இனிமையாலே
விட ஒன்னாமையாலும் நடக்கும்
பேற்றுக்கு பல காலும் வேணும் என்று நினைக்கில் உபாயம்   நழுவும்
முந்திய பிரபத்தியை அனுசந்திக்கை தான் -
இவன் இது அர்திக்க வேணுமோ -
சர்வஜ்ஞ்ஞன் நினைவு அறிவானே
பாசுரம் கேட்டவாறே திரு உள்ளம் உகக்கும்
குழந்தை பசி சொல்லி அன்னை மகிழ்வது போல்
த்வயம் சதா ஏவம்-இப்பொழுது போல் நித்யம் அனுசந்தானம்  -அர்த்தாதுடன் -நியமனம் -

மா முனிகள்- பூர்வ உத்தர தினசரி -எறும்பி அப்பா -முதலி ஆண்டான் திரு வம்சம் -சக்கரவர்த்தி திருமகன்  காட்டு கொடுத்து -
போகினாம் சார்வ பவ்மன் ஆதி சேஷன் தானே -அடைக்கலம் நமக்கு எல்லாம் -
மயி பிரவசி -ஆயாந்தாம் த்ர்ஷடும் -பெரிய பெருமாளை சேவிக்க வர -கோயில் அண்ணன் வான மா மலை ஜீயர் பிடிந்துகொண்டு
அதரம் ஸ்ப்ருக்கி ரதாம் – அர்த்த துடன் -த்வயம் -திரு மேனி புல்லரிக்க-
பிரபத்யே -வர்த்தமானம் -நினைவு கொள்வது -பலன் சொல்லும் மேல் -
பிரபதிக்கு பல நியமம் இல்லை -வச்த்த்ரம் பிராணன் கைங்கர்யம் ராம ப்ராப்தி ராஜ்ஜியம் -
கண்டதுக்கும் பண்ண கூடாது –பகவத் கைங்கர்யம் ஒன்றுக்கே -அடைய வேண்டிய பலம் ஒன்றே -
சேர்த்தியில் எல்லா வித கைங்கர்யம் -
பூர்வ வாக்கியம் சொல்ல கேட்டு சந்தோசம் -ஆனாலும் துணுக  துணுக  அல்ப பலன் கேட்க்க கூடாதே
இவன் சொல்லும் மாசுச வார்த்தை உத்தர வாக்கியம் -பரந்த படியில் இப்படி காட்டுவார் -
மணியே முத்தே மாணிக்கமே -செம்படவன் -வியாபாரி ராஜா மூவரும் -மூன்று வித பலன்
அல்ப விலை உரிய விலை அனுபவம் -
அஷ்ட சித்தி ரிஷிகள் -மோஷம் -கூட வியாபாரி போல் உரிய -சுயம் போக்கியம் ஆழ்வார் போல் -ராஜா
உத்தர கண்டார்த்தம்
உத்தர வாக்யத்தாலே ப்ராப்யம் சொல்லுகிறது
ப்ராப்யாந்தரத்துக்கு அன்று எங்கை -
உபாயாந்தரங்களை விட்டு -சரம உபாயத்தை பற்றினால் போல் -உபேயாந்தரமான ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களை
விட்டு எல்லையான ப்ராப்யத்தை அர்த்திக்கிறது
இவன் தான் ஆர்த்திக்க வேணுமோ -சர்வஜ்ஞ்ஞன் இவன் நினைவு அறியானோ என்னில்
இவன் பாசுரம் கேட்டவாறே திரு உள்ளம் உகக்கும்
ஸ்ரீ மதே -பெரிய பிராட்டி யாரோடு கூடி இருந்து உள்ளவனுக்கு -
அவன் உபாயம் ஆகும் இடத்தில் தான் புருஷகாரமாய் இருக்கும் அதே ஆனந்தம் ஜீவாத்மாவுக்கும் உண்டு
அவனுக்கு செய்வதால் வந்த ஆனந்தமும் இவன் பெறுகிறான்
ஜகத் வியாபார கார்யம் இல்லை -சாம்யம் கொடுத்தாலும் -ஜகத் வியாபார வர்சம் பிரம சூத்திரம் -
நாராயணன் ஒருவனுக்கே -பிராட்டி நித்ய சூரி -போல்
அவன் ப்ராப்யனாகும் இடத்தில் தான் ப்ராப்யையுமாய் கைங்கர்ய வர்த்தகையுமாய் இருக்கும் -
இரண்டு வித -ஆகாரம் பிராட்டிக்கு -இங்கே -ஒன்றை பத்தாக பெருக்கி காட்டும் -கைங்கர வர்த்தகி
மேலும் மேலும் செய்யும் படியும் செய்பவள் -
இதிலே திரு மந்த்ரத்தில் சொன்ன ப்ராப்யத்தை விசதமாக அனுசந்திக்கிறது -
அங்கெ நாராயணனுக்கே அடிமை பிராட்டி  சம்பந்தம் ஸ்பஷ்டம் இல்லை -அங்கெ
சரம ஸ்லோகத்தில் மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ  -என்னை ஒருவனையே பற்று -
மா பிரட்டி -ஏகம் தன்னை -இப்படி இழுத்தும் சொல்லலாம், வலிந்து பொருள் அங்கெ
குறை தீர த்வயம் இரண்டு இடத்தில் பிராட்டி -சம்பந்தம் -த்வயத்தால் பிராட்டி என்கிறது -ஸ்பஷ்டமாக -காட்டும் -
இளைய பெருமாளைப் போலே இருவருமான சேர்த்தியில் அடிமை செய்கையே முறை -
பிரித்து நிலை இல்லை -சூர்பணகை-ராவணன் -பிராட்டி முன் இட்டு எம்பெருமானை பற்ற வேண்டும் விபீஷணன் போல் -
அடிமை தான் சித்திப்பதும் ரசிப்பதும் அச் சேர்த்தியில் -
பிரதி சம்பந்தி -கைங்கர்யம் கொள்பவர் இருவரும்
சரணம் பண்ணும் போது பிரதி சம்பந்தி அவன் ஒருவன் மட்டும்-அங்கே பிராட்டி புருஷகாரம்
நாராயணாய -சர்வ சேஷியாய் உள்ளவனுக்கு
இதிலே திரு மேனியும் குணங்களையும் சொல்லும்
செஷித்வத்திலே நோக்கு
ப்ராப்த விஷயத்தில் கைங்கர்யம் இறே  ரசிப்பது -
விருப்பத்துடன் -அபிமத விஷயத்தில் இருக்கும் இருப்பு சுகமாக இருப்பது நாட்டார் அறிவாரே -
காலில் படும் மலர் போல் நான் இருக்க கூடாதா -நாயகன் -ஆள வந்தார் வார்த்தை நன்றாக இருக்கிறது வகுத்த விஷயத்தில் இல்லையே -
இந்த சதுர்த்தி கைங்கர்யத்தை பிரகாசிப்பிக்கிறது
கைங்கர்யம் தான் நித்யம்
நித்யமாக  பிரார்த்தித்தே பெற வேணும் -சேஷிக்கு அதிசயத்தை விளைக்கை -பெருமை  மகிழ்ச்சி அதிசயம்
சேஷிக்கு அதிசயத்தை விளைக்கை -சேஷ பூதனுக்கு ஸ்வரூப லாபமும் பிராப்யமும்
அதிசயம் முன்பு இல்லாத மகிழ்ச்சி இவன் வர வில்லையே குறை இருக்கும் -
தேர் இழுக்கும் திருஷ்டாந்தம் -ஸ்வரூப லாபம் ஸ்வரூபம் சேஷிக்கு அதிசயம் விளைக்கை
நம -கைங்கர்யத்தில் களை அறுக்கிறது
களை யாவது -தனக்கு என்ன பண்ணுமது
இதிலே அவித்யாதிகளும் கழி உண்ணும் -அவித்யை கர்மம் பிரகிருதி சம்பந்தம் -
படியாய் கிடந்தது பவள வாய் காண்பேனே
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் என்னும்படியே ஆக வேணும் -உனக்காகவே-உன் ஆனந்தம் ஒன்றுக்கு தான்
மற்றை  நம் காமங்கள் மாற்று -பிராப்ய விரோதி -
சௌந்தர்யம் அந்தராயம் -கீழ் சொன்ன கைங்கர்யமும் அப்படியே -தன் ஆனந்தம் என்ற எண்ணம் இடையூறு
அழகே தடை தானே கைங்கர்யம் பார்த்து நம் ஆனந்தம் என்று நினைப்போம் -
சுமித்ரை -இளைய பெருமாள் இடம் -உத்தம மாதா -ஸ்ரஷ்டத்வம் வன வாசா -புத்திர பிராத கச்சதி -
நடந்து செல்லும் பொழுது ஆபத்து விளைககாதே -கண் வைக்காதே -திரு மேனி காவலுக்கு போக -
நடை அழகில் மயங்கி வந்த கார்யம் மறந்து போகாமல் இருக்க வேண்டும் -
கைங்கர்ய பிரார்த்தனை போல் -இப்பதத்தில் பிரார்த்தனையும் என்றும் உண்டு
அந்தராயம் தடை பிரதி பந்தகம் -
மருந்தே நாங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கு -என்னா நின்றாது இறே
பெரும் தேவர் குழாம் கள் பிதற்றும் பிரான் -எங்களுக்கு உண்டாகும் ஆனந்தம் தடுக்க நீ தான் போக்கி கொடுக்க வேண்டும் -
அஹம் அன்னம் -நான் உன்னால் உண்ணப்படுகிற அன்னம் -அவனுக்கு சொத்து -தொலைந்து போன வஸ்து கிடைக்க பெற்ற
ஆனந்தம் அவனுக்கு தான்-அசித் வது பாரதந்த்ர்யம்
போக தசையில் அழிக்கும் பொழுது நோக்க வேண்டும் -இட்ட வழக்கு பாரதந்த்ர்யம்
கட்டி பொன் போல் சேஷத்வம் பணிப் பொன் போல் பாரதந்த்ர்யம்
உருக்கின பொன் பணிப் பொன் -தன்னுடைய பணிக்கு ஏற்ற உருக்கு பதம் -எது வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம்
அறிவு இருக்கிறதே -சைத்யன்யம் -கொடுத்து அந்த கார்யம் செய்ய கூடாது தடுக்கலாமா
எதிர் விழி கொடுக்க -பதில் ஆனந்தம் -பட தான் சைதன்யம் -அவன் ஆனந்தம் மேலும் கூட்டி –வளர்க்க இவனு ஆனந்த பட வேண்டும் -

படியாய் கிடந்தது உன் பவள வாய் காண்பேனே -கண்டு ஆனந்தம் -அதை கண்டு அவன் மேல் ஆனந்தம் -
பதில் ஆனந்தம் -மற்றை நம் காமங்கள் நீக்கு இல்லை மாற்று -
ஆசை வைப்பது தப்பு இல்லை மாற்ற வேண்டும்
கண் அழகு பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் -பிராப்ய விஷயத்துக்கு மாற்றி -
ஆமது கண்ணனுக்கே காமம் -
மருந்து -அடக்கும் கிளப்பும் -பசிக்கு மருந்து -பிரவ்ருத்தி -உண்டாக்க அடக்கவும் உண்டே
உன்னுடைய அனுபவத்தால்-சாத்மிக்கும் மருந்து -
இத்தையே நித்யம் சொல்லிக் கொண்டு நித்ய சூரிகள் -
தனி த்வயம் -ஆசார்யர்கள் -அனுஷ்டானங்கள் காட்டி -
பாதிரி குடி வேடன் வீட்டில் பட்டர்-வார்த்தை -மிருகம் முயல் குட்டி அடித்தேன்
தாய் தொடர்ந்து வர -வாசல் வரை -தண்டன் இட்டு கிடந்தது -இரக்கம் வந்து விட்டேன் -
மாம் ஏகம் சரணம் ஞானம் முயலுக்கு இல்லை -செயல்களே -ஆசார்யம் -
பரம சேதனன் செய்வானே -நாம் சென்று புக்கவாறே -துணுக என்று -கௌ ரவம் கொடுத்தானே

 


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers