திரு-விருத்தம்-70..

November 6, 2012

தலைவி இரவின் நெடுமைக்கு இரங்கல் –

வளைவாய்த்  திருச் சக்கரத்து எங்கள் வானவனார் முடிமேல்
தளைவாய் நறுங்கண்ணித் தண் அம் துழாய்க்கு வண்ணம் பயலை
விளைவான் மிக வந்து நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி நிற்க எம்மை
உளைவான் புகுந்து இதுவோர் கங்குல் ஆயிரம் ஊழிகளே — 70- -
பாசுரம் -70-வளை வாய்த் திருச் சக்கரத்து எங்கள் -தலைவி இரவின் நெடுமைக்கு இரங்குதல் -பிறவித் துயரற -1-7-
அவதாரிகை -
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் சாத்தின மாலையை பெற வேணும் என்னும் அபேஷையால் உண்டான
த்வரையாலே -காலம் செலுத்த உள்ள அருமை -சொல்லுகிறது -
வியாக்யானம் -
வளைவாய் திருச் சக்கரத்து -வளைத்த வாயை உடைய திருச் சக்கரம் -என்னுதல்
அன்றிக்கே -வளை -ஸ்ரீ பாஞ்ச   ஜன்யமாய் -வாயை உடைய திரு ஆழியை உடையவன் என்னுதல்
தமஸ பரமோ தாதா சங்கு சக்ர கதாதர -என்னக் கடவது -இறே
எங்கள் வானவனார் முடிமேல் -த்ரிபாத் விபூதி யடைய திவ்ய ஆயுதங்களும் -சாத்தின மாலைகளும் -
ஆன இவ் அழகே யாம்படி  இருக்கிற ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய -திரு அபிஷேகத்தில்  உண்டான
தொடை வாய்ப்புள்ள -அநந்த வைநதேயாதிகள் தொடுக்கிறது இறே -
தளை என்று தொடையாய் -வாய் -வாய்ப்பை உடைய -தொடை வாய்ப்புள்ள திருத் துழாய்
நறுங்கண்ணி தண் அம் துழாய்க்கு -செவ்வியை உடைய மாலையான திருத் துழாய்க்கு வண்ணம் இத்யாதி -அம் மாலையை ஆசைப்பட்டு -பெறாமையாலே நிறமானது பயலை யாம்படி

விவர்ணமாம் படியாக
மிக வந்து இத்யாதி -முந்துற ஒரு ராத்திரி -ஒரு நாளாய் பெருகிற்று -அது போய் ஒரு மாசமாய் -
அது போய் ஒரு வத்சரமாய் -அது போய் ஒரு கல்பமாய் -பெருகும் படி ஒழிய என்னை நலிகைக்காக
வந்து புகுந்து ஒரு ராத்திரி அநேகம் ஊழிகளாக நின்றது -மிக வந்து -ஒன்றுக்கு ஓன்று மிகும் படி
வந்து என்னுதல் -அநேகம் ராத்திரி எல்லாம் வந்தது இறே -இது ஒரு ராத்திரி இருந்தபடி என்-
ஸ்வாபதேசம் -
இத்தால் பதி சம்மா நிதா சீதா -என்று அவதாரத்தில் பிராட்டி பெற்ற பேற்றை

ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் பக்கலிலே -பெற வேணும் என்று ஆசைப்பட்டு -பெறாமையாலே காலம்
 செல்ல அரிதான படி சொல்லிற்று -
ஒரு கங்குல் -வளைவாய் திருச் சக்கரத்து எங்கள் வானவனார் முடி மேல் தளைவாய்
தண் அம் துழாய்க்கு வண்ணம் பயலை விளைவான் மிக வந்து-நாளாய் திங்களாய் ஆண்டாய்
ஊழியாய் வர்த்திக்கிற மாத்ரம் அன்றிக்கே -எம்மை உளைவான் புகுந்து ஊழி கள் ஆயிரமாகா
நின்றது -என்று அந்வயம் -
தளை –கட்டாய் –வாய் -வாய்ப்பாய் –தொடை வாய்த்து இருக்கை
என்னை உபேஷித்து என் உடம்பை விவர்ணமாம் படி செய்து -தான் தன திருக்கையில்
இற்று இருக்கிற திரு ஆழியினால் தன்னுடைய பரம பதத்தை விளங்கச் செய்து -அவ் விபூதி எங்கும்
தான் சூடிய திருத் துழாய் பரிமளம்  கமலும்படி தூரமாக வீற்று இருந்தான் -என் எளிமை அறிந்து
இந்த இரவானது இப்படி நீண்டு அநந்த கல்பங்களாக பரிணமிக்க தொடங்கிற்று -இதைக் கடந்து
நாம் ஜீவிக்க வழி என் -என்று சோகிக்கிறாள்  -
—————————————————————————————————————————————————————————————–
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு-விருத்தம்-69..

November 6, 2012
மாலைக்கு இரங்கிய தலைவியை தோழி ஆற்றுதல்-
காரேற் றிருள் செகிலேற்றின சுடருக்கு உளைந்து வெல்வான்
போரேற்று எதிர்ந்தது புன் தலைமாலை  புவனி எல்லாம்
நீரேற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளாவிடுமே
வாரேற்றி இள முலையாய் வருந்தேல் உன்வளைத் திறமே – -69 – -
பாசுரம் -69-கார் ஏற்று இருள் செகில்  ஏற்றின் சுடருக்கு
மாலைப் பொழுது கண்டு மயங்கிய தலைவியைத் தோழி ஆற்றுதல் -கற்பார் இராம பிரானை -7-5-
அவதாரிகை -
அதுக்கு மேல் சந்த்யையும் வந்து நலிய -அநந்தரம்-போகயோக்யமான காலமாய் இருக்க -
அவன் வந்து தோன்றாமையால் தலை மகள் ஆற்றாளாக – இது கண்ட தோழி யானவள் -இது சந்த்யை அல்ல
இரண்டு வ்ருஷபங்கள் தங்களிலே பொருகிறன காண் -என்று காலம் மயக்கி அவளை
தரிப்பிக்கிறாளாய்  -இருக்கிறது -
வியாக்யானம் -
காரேற் றிருள்–இருளாகிற கார் ஏறானது-கறுத்த வ்ருஷபம்  ஆனது -
செகிலேற்றின சுடருக்கு உளைந்து-ஆதித்யனாகிற சிவந்த ரிஷபத்தினுடைய கிரணங்களுக்கு தோற்றுப் போய்
சுரமடைன்தது -அது -நாம் முடிய இங்கனே தோற்றுக் கிடக்கும் இத்தனையோ -
நாமும் ஒருகால் மேலிட வேணும் -என்று பார்த்து போரிலே வந்தேன் என்று கொண்டு எதிர் இட்டது -
இருள் தான் வெல்ல வேணும் என்று மாலை இட்டுக் கொண்டு வந்தது போலே காணும் -
புன் தலைமாலை -புல்லிதான தலையை உடைத்தான சந்த்யை யானது -நக நிப ஸூ ஞ்சதி யாந்தமோவல்லய-என்கிறாப் போலே சந்த்யை யினுடைய

உபக்கிரமம் இத்தனை -சந்த்யை யானது அல்ல காண் இது -
புவனி இத்யாதி -

அவன் படியை அறிந்தால் வரும் என்று இருக்க வேண்டாவோ -இந்த்ரன் வ்யாஜ்யமாக எல்லார்
தலையிலும் -நிர்ஹேதுகமாக -அமரர் சென்னிப்பூவாய் இருக்கிற திருவடித்தாமரைகளை
வைக்குமவன் அன்றோ –இப்படி எல்லாருக்கும் உபகாரகனாய் இருக்குமவன் -உன்னை விடுமோ -
தாமஸ பிரகிருதிகள்  ஆனவர் மேலிடப் புக்கால் வந்து உதவுமவன் -தமச்சு தான் வந்து
அனுபவிக்கப் புக்கால் விட்டு இருக்குமோ -தன்னுடைமையை பிறர் -என்னது -என்று இருந்தால் -
தன்னை அரத்தி யாக்கி -அவர்கள் பக்கலிலும் வந்து இரந்து கொள்ளுமவன் -இரக்க வேண்டாதே -
தன் உடைமையான உன்னை -விட்டு இருக்குமோ -காடும் மேடுமான பூமியில் ஒன்றும் விடாதவன்
உன்னை இங்கனே அறிவு அழிய விடுமோ -மண்ணுக்கு பதறி இரந்தவன் பெண் ஒரு தலை யானால் ஆறி
 இருக்குமோ -
வாரேற்றி இள  முலையாய் -என்னும் அளவுக்கு -காடும் மேடுமான பூமியிலே காலை வைத்தவன்
உன்  முலை மேலே காலை வையாது ஒழியுமோ -அருளா விடுமே -சத்வம் உடையாருக்கு தன்னை
அழிய மாறுமவன் சுத்த சத்வமேயான  உன் விஷயத்தில் கை வாங்கி இருக்குமோ
-புவனி இத்யாதி -
பூமிப் பரப்படைய நீரேற்று அளந்து கொண்டு  -எல்லார் தலைகளிலும் திருவடிகளை வைக்கச் செய்தேயும்
பின்னையும் ஒன்றும் செய்யப் பெற்றிலோம் என்று இருக்கும் மகா உபகாரன் ஆனவன் -
அருளா விடுமே -பிரண யித்வம் போனால் ஸ்வரூப அநு பந்தியான  அருளும் -உன் பக்கம்
கார்யகரம் இன்றிக்கே ஒழியுமோ -
வாரேற்று இள முலையாய் -வாராலே தாங்க வேண்டும்படியான
முலையை உடையவளே -வார் தரித்தல்-தான் தரித்தல் செய்ய வேண்டும்படியான முலைகளை
நீ தரிக்க விட்டிட்டு இருக்குமோ -இள முலையாய் -பருவம் நிரம்பாதிருக்கச் செய்தேயும் -வாராலே
தரிக்க வேண்டும்படியாய் காணும் முலைகள் இருப்பது -ஷாம காலத்தில் பிரஜைகள் சோறு சோறு -
என்னுமா போலே -விஷயத்தை காட்டு காட்டு -என்று கிளருகிற இள முலைகள் -
வருந்தேல் உன் வளைத்
திறமே -உன் வளை இடையாட்டமாக நீ வருந்த வேண்டா -வேணுமாகில் அவன் கையில் வளை இடையாட்டமாக
வருந்தில் வருந்து -அப்பாஞ்ச சந்யமும் பல்லாண்டு -என்றது நங்கையிலே அகப்பட்டு இருப்பதொன்று -
அதற்கு மங்களாசாசனம் பண்ணு -
இத்தால் அவனுடைய குண ஞானத்தாலும் -அவன் இத்தலையை அவஹாகித்த படியாலும்
தரிப்பித்த படியை சொல்லிற்றுகீழ் -இதில் அது வேண்டாதே இருவருடையவும் தர்மிஹ்ராக
பிரமாணமேஅமையும் தரிக்கைக்கு என்கிறது -அவனாகில் ரஷகனாய் -இத்தலையாகில் ரஷ்யகமாய் -
இருக்கும் இறே -வருந்தேன் உன் வளைத் திறமே -மாசு ச -என்கிறாள் -அஹம் த்வா -என்று இருவருடையவும்
சொல்லி வைத்து இறே -மாசு ச -என்றது -
இருளாகிற காரேறு செகிலேற்றின் சுடருக்கு உளைந்து செல்வான் போரேற்று எதிர்ந்தது -
பிரத்யஷ்யமான சந்த்யையை- ருஷபங்கள்  என்று சொல்லுகிறது என் என்ன -புன் தலை மாலை ஆகையாலே -
புவனி எல்லாம் நீரேற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளா விடுமே -வாரேற்றின இள முலையாய்
உன் வளைத் திறம் வருந்தேல் -என்று அந்வயம்
-செல்வான்-ஜெயிக்கைக்காக -
நெடிய பிரான் என்கையாலே ரஷகமும் வாரேற்ற இள முலை -என்கையாலே ரஷ்யகமும் -தோற்றுகிறது
—————————————————————————————————————————————————————————-
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் . -

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-6-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 6, 2012

உன்னைச் சிந்தை செய்து செய்து உன் நெடுமா மொழி
இசைபாடி ஆடிஎன்
முன்னைத் தீவினைகள் முழுவேர் அரிந்தனன்யான்
உன்னைச் சிந்தையினால் இகழ்ந்த இரணியன்
அகன்மார்வம் கீண்டஎன்
முன்னைக் கோள் அரியே! முடியாதது என்எனக்கே?

பொ-ரை : உன்னை மனத்தால் இகழ்ந்த இரணியனுடைய அகன்ற மார்வைப்பிளந்த, என்னுடைய முன்னை நரசிங்கமே! உன்னை நினைத்து நினைத்து உன்னுடைய பெருமை பொருந்திய திருவாய்மொழியைப் பெருமை பொருந்திய இசையோடு பாடி, அதற்குத் தக ஆடி, என்னுடைய பழமையான கொடிய பாவங்களை அடியோடு அழித்தேன் யான்; இனி, எனக்கு முடியாத காரியம் யாது உளது?

    வி-கு : ‘சிந்தைசெய்து பாடி ஆடி அரிந்தனன்’ எனக்கூட்டுக. ‘முன்னை’ என்பது, ‘அடியனான பிரஹ்லாதன் நினைவுக்கு முற்கோலினவன்’ என்னும் பொருளது. ‘என்’ என்பது, ‘எவன்’ என்னும் பொருளது. ‘என்’ என்பது, ‘எவன்’ என்னும் வினாப்பெயர் என் என்று ஆய், ஈண்டு இன்மை குறித்து நின்றது.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘அடியவன் சூளுறவு செய்த அக் காலத்திலே தோற்றுவான் ஒருவனான பின்பு எனக்குச் செய்ய வேண்டிய காரியம் ஒன்று உண்டோ?’ என்கிறார்.

    உன்னைச் சிந்தை செய்து செய்து – இனிமையாலே விட ஒண்ணாது இருக்கிற உன்னை மாறாமல் நினைத்து. உன்னை – இனியனுமாய் அடையத் தகுந்தவனுமான உன்னை. சிந்தை செய்து செய்து - 2‘தியானம் செய்யத் தக்கவன்’ என்கிற ஒரு விதியினாலே தூண்டப்பட்டவனாயல்லாமல், இனிமையாலே விடமாட்டாமல் எப்பொழுதும் நினைத்து. உன் நெடு மா மொழி இசை பாடி ஆடி – இயலும் இசையும் கரை காண ஒண்ணாதபடி இருக்கிற மொழியைப் பாடி, அது இருந்த இடத்தில் இருக்க ஒட்டாமையால் ஆடி. ‘நெடு, மா’ என்ற இரண்டும், மொழிக்கும் இசைக்கும் அடைமொழிகள்; இயலின் பெருமையையும் இசையின் பெருமையையும் சொல்ல வந்தன. என் முன்னைத் தீவினைகள் முழுவேர் அரிந்தனன் யான் – என்னுடைய பல காலமாக ஈட்டப்பட்ட கர்மங்களை வாசனையோடே போக்கினேன். முழு வேர்-வேர் முழுக்க. அதாவது, ‘பக்க வேரோடே’ என்றபடி. பாவங்களைப் போக்கினவன் இறைவன் ஆயினும், பலத்தை அடைந்தவர் தாம் ஆகையாலே ‘அரிந்தனன் யான்’ எனத் தம் தொழிலாகக் கூறுகிறார்.

    உன்னைச் சிந்தையினால் இகழ்ந்த – வார்த்தையோடு நில்லாது நெஞ்சினாலும் இகழ்ந்தவன். இத்தால், அவன் விடுவது, மனம் அறிந்தே தீவினைகளைச் செய்தவர்களை; கைக்கொள்ளுகைக்கு நட்புத்தன்மையே அமையும் என்றபடி. இரணியன் அகன் மார்வம் கீண்ட – இரணியனுடைய அகன்ற மார்வைப் பிளந்த. வரபலம் தோள் பலம் 1ஊட்டியாக வளர்ந்த சரீரமானது 2திரு உகிருக்கு 3இரை போராமையாலே, வருத்தம் இன்றிக் கிழித்துப் பொகட்டான் என்பார், ‘அகன் மார்வம் கீண்ட’ என்கிறார். என் முன்னைக் கோள் அரியே- 4நரசிம்ஹமாய் உதவியதும் தமக்கு என்று இருக்கிறார்; அடியார்களில் ஒருவருக்குச் செய்ததும் தமக்குச் செய்ததாக நினைத்து இராத அன்று பகவத் சம்பந்தம் இல்லையாம் இத்தனை. இதனால், ‘எனக்குப் பண்டே உதவி செய்தவனே’ என்கிறார் என்றபடி. கோளரி -‘மஹாவிஷ்ணும்’ என்கிற 5மிடுக்கையுடைய சிங்கம் என்னுதல். 6‘ஜ்வலந்தம்’ என்கிற ஒளியையுடைய சிங்கம் என்னுதல். மூடியாதது என் எனக்கே – நீ சூளுறவு செய்த அக்காலத்திலேயே தோற்றுவாய் ஆயிற்ற பின்பு எனக்கு முடியாதது உண்டோ?    

ஆஸ்ரிதன்-பிரதிக்ஜை படி ஆங்கே அப்பொழுதே தோன்றி
சம காலத்தில் தோற்றுவான் இருக்க கர்த்தவ்யம் ஒன்றும் இல்லையே -
உன்னை சிந்தை செய்து செய்து
உன் நெடு மா மொழி -அளவே இன்றி -பாடி ஆடி
முன்னை தீ வினைகள் நீக்கி
வேர் அறிந்தனன் வேரோடு போட்டேன்
சிந்தையினால் இகழ்ந்த ஹிரனியன் -ஹிருதயத்தால் யுகழ்ந்த
அகல் மார்பம் கீண்டிய கோள் அரி
செய்து செய்து -இனிமையால் -இரட்டித்து சொல்லி -விட ஒண்ணாதே
மாறாதே அனுசந்தித்து
உன்னை இனியன் பிராப்தன்
நிதிதாச்யனம் -தைல தாராவது -த்யானம் – விதித்தால் -செய்கிறோம் -காயத்ரி ஜபம் -
விதி பிரேரிதனாய் அன்றி போக்யதை யால் -அநவரத பாவனை
உன் நெடுமையும் மகத்தையும்-நெடு  மா -மொழிக்கும் இசைக்கும் இசையில் பெருமையும் இயலின் பெருமையும்
பாடி ஆடி -வினைகளை -முன்னை பல வினை -பரம்பரை சொத்து -
வேர் முழுக்க பக்க வேரோடு வாசனையுடன்
அரிந்தனன்  -அரிந்து பொகட்டேன் -பழுதின்றி பார்கடல் வண்ணனை  -வெள்ளை நிறத்தன்  இல்லை -பாரைசூழ்ந்த கடல்
வல்லினம் மெல்லினம் அரிந்து பரிட்ஷை -
பாலால் ஆகிய வண்ணன் -பாற் கடல்
போக்கினவன் அவன் தானே -நமக்கு சக்தி இல்லை யான் சொல்கிறார் -பலம் அனுபவம் இவர் என்பதால் -
தாம் செய்தல் போல் சொல்கிறார்
முன்னை கோள் அரி -எனக்கு பண்டே உபகரித்தவன்
ஹிரண்யனை வதம் பண்ணினது இவருக்காக
சிந்தையால் உக்தி மாதரம் அன்றிக்கே நெஞ்சினாலும் இகழ்ந்து -
பக்தி பார்க்க ஹிருதயம் பார்க்காமல் வேஷம் போட்டால் போதும் -கொடுக்கிறானே
ஈஸ்வரன் -அரங்கனாயா பித்தனை பெற்றும் அன்றே -பேற்றுக்கு -நிச்சயம் -
அவன் விடுவது புத்தி பூர்வம் பாதகம் செய்பவனை தான் -பிராதி கூல்யம் புத்தி பூர்வகம்
அளந்திட்ட தூணை அவன் -உளம் தொட்டு -துளாவி பார்த்தானாம் அங்கும் -
சிந்தையினால் இகழ்ந்த -
மித்ரா பாவமே அமையும் தோல் கன்றுக்கே இரங்குமா போலே
அகல் மார்பம் வர பலம் பூஜை பலம் உணவாக கொண்ட சரீரம்
கீண்ட -திரு உகிர் அனாயேசன கிழித்து பொகட்டான்
என் -இந்த உதவியும் தமக்கு -
ஆஸ்ரிதன் ஒருவனுக்கு செய்ததும் தனக்கு என்று இல்லாமல் இருந்தால் ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம் இல்லையே -
பிறர் மினுக்கம் பொறாமை இல்லா பெருமையும் பெற்றோம் -
யார் சொல் நேரில் அனுஷ்டிப்பார் -ஓர் ஒருவர் உண்டாகில் -
நினைத்தால் தான் பகவத் சம்பந்தம்
கோள் மிடுக்கு தேஜஸ் -இரண்டும்
உக்ரம் வீரம் மகா விஷ்ணும்  -மிடுக்கு ஜுவலந்தம் தேஜஸ் ஆதல் -எங்கும் வியாபித்து இருந்தானாம் எல்லா தூணிலும்
முடியாதது என் எனக்கு   -சொன்ன உடன் வர நீ சித்தமாக இருக்கும் பொழுது -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-6-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 6, 2012

உய்ந்து போந்து என்உலப்பு இலாதவெந் தீவினைகளை
நாசஞ் செய்துஉனது
அந்தம்இல் அடிமை அடைந்தேன் விடுவேனோ?
ஐந்து பைந்தலை ஆடு அரவணை மேவிப் பாற்கடல்
யோக நித்திரை
சிந்தை செய்த எந்தாய்! உன்னைச் சிந்தை செய்துசெய்தே.

    பொ-ரை : ‘திருப்பாற்கடலில் பசிய ஐந்து தலைகளையுடைய ஆடுகின்ற ஆதிசேஷ சயனத்தில் பொருந்தி யோக நித்திரையில் காக்கும் வகையைச் சிந்தை செய்த என் சுவாமியே! உன்னை நினைத்து நினைத்து அதனால் உய்வு பெற்று, உலக மக்களில் வேறுபட்டு, என்னுடைய அளவு இல்லாத கொடிய பாவங்களை அழித்து, உன்னுடைய முடிவு இல்லாத நித்தியமான கைங்காரியத்திலே சேர்ந்துள்ள நான், இனி விடுவேனோ?’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘சிந்தைசெய்து உய்ந்து போந்து நாசஞ்செய்து அடிமை அடைந்தேன்’ எனக் கூட்டுக. அடைந்தேன் – வினையாலணையும் பெயர். ‘சிந்தைசெய்து, நாசஞ்செய்து’ என்பன ஒரு சொல் நீர்மைய. செய்து செய்து -அடுக்கு. மேவிச்சிந்தை செய்த’ எனக் கூட்டுக. அந்தம்இல் அடிமை – நித்தியமான அடிமை.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 2‘ஆத்மாந்த தாஸ்யத்திலே அதிகரித்த நான் உன்னை விடப் பிரசங்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.

    உய்ந்து – நான் உளேனாய்ப் போந்து – சம்சாரிகளில் வேறுபட்டவனாய்ப் போந்து. என் உலப்பு இலாத வெந்தீவினைகளை நாசம் செய்து -என்னுடைய முடிவு இல்லாமல் இருக்கிற கொடிய பாவங்களை வாசனையோடே போக்கி. உன் அந்தம் இல் அடிமை அடைந்தேன் விடுவேனோ-3உன் திருவடிகளிலே ஆத்மாந்த தாஸ்யத்திலே

அதிகரித்த நான் இனி விடக்காரணம் உண்டோ? 1வேறு விஷயங்களை விரும்பினேனோ விடுகைக்கு? சொரூபசித்தி இல்லாமல் ஒழிந்து விடுகிறேனோ? தொண்டின் பரிமளத்தில் சுவடு அறியாமல் விடுகிறேனோ? எனக்குத் தெவிட்டி விடுகிறேனோ? என்றபடி.

 

    2ஐந்து பைந்தலை ஆடு அரவணை மேவிப் பாற்கடல் யோக நித்திரை சிந்தை செய்த எந்தாய் – பெருவெள்ளத்துக்குப் பல 3வாய்த்தலைகள் போலே, பகவானுடைய அனுபவத்தால் வந்த மகிழ்ச்சிக்குப் போக்கு வீடாகப் பல தலைகளை உடையவனாய், கட்குடியரைப் போலே ஆடுகின்றவனாய், 4சைத்திய சௌகுமார்ய சௌகந்தியங்களை உடையனான திருவனந்தாழ்வான்மேலே, திருப்பாற்கடலிலே, ‘எல்லாப்பிராணிகளும் கரைமரம் சேர்ந்தாம் விரகு என்?’ என்று யோகநித்திரையில் திருவுள்ளம் செய்த என் நாயன் ஆனவனே! யோகநித்திரை - 5‘பரமபுருஷன் வாசுதேவன் என்ற தன்னைச் சிந்தித்துக் கொண்டு தனது மாயாரூபமான பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாத யோக நித்திரையை அடைந்தார்’ என்கிறபடியே, தன்னை நினைத்தல். எந்தாய் – நீர்மையைக் காட்டி என்னை உனக்கே உரிமை ஆக்கினவனே! ‘உன்னைச் சிந்தை செய்து செய்து – நான் நினைக்கைக்குக் கிருஷி செய்த உன்னை நினைத்து வைத்து விடக் காரணம் உண்டோ?’ என மேலே கூட்டுக.        

ஆத்மாந்த தாஸ்யத்தில் அதிகரித்த நான்

கைங்கர்யம் தான் அந்தரங்க நிரூபகம்

உன்னை விட பிரசக்தி வாய்ப்பே இல்லை என்கிறார் -

உன்னை சிந்தை செய்து செய்து -

ஆடுகிற அரவணை -ஐந்து பைந்தலை யோக நித்தரை த்யானம் -ஜகத் ரஷனம் சிந்தை செய்யும் எந்தாய்

உலக்கு முடிவு இல்லாத பாபங்கள் நாசம் செய்து

அந்தமில் அடிமை அடைந்தேன் -இனி விடுவேனோ

உய்ந்து போந்து -நான் உளேன் ஆனேன் –சம்சாரிகளில் வ்யாவருத்தனாய்

அசந்நேவ பவதி முன்பு இப்பொழுது வேறுபட்டு

என் உலப்பிலாத -வெம் தீ வினை வாசனையோடு போக்கி

உன் அந்தமில் அடிமை -ஆத்மாந்த தாஸ்யம் அடைந்தேன் -

விஷயாந்தரம்– அல்பம் விடலாம் -அஸ்தரம் -இதில் ஆசை வைத்தோமே -

ஸ்வரூப சித்தி இன்றிக்கே விடுகிறேனோ -அடிமை பட்டு இருத்தல் அறிந்த பின்பு

தாஸ்யத்தின் பரிமளம் சுவடு தெரிந்தவன் விடுவேனோ

எனக்கு திகட்டி போனது என்று விடுவேனோ அந்தமில் அடிமை –

உனது அந்தமில் அடிமை அடைந்தேன் -

திரு பாற்கடலில் -அடிமையில் சுவை அறிந்த திரு அனந்தாழ்வான் விடில் அன்றோ நான் விடுவேன்

ஐந்து –தலை -பெரு வெள்ளத்துக்கு பல வாய் கால் போல்

பகவத் அனுபவத்தால் வந்த ஹர்ஷதுக்கு போக்கு வீடாகா பல வாய் வேண்டுமே

ஆடு அரவணை -மது பானம் அருந்தி

அரவணை சைத்ய சொவ்குமார்யா -குளிர்ச்சி வாசனை மென்மை போன்ற

யோக நித்தரை -சகல பிராணிகளும் கரை மரம் சேர்க்க விரகு என்ன

கரை மரம் – விளக்கு -ஏற்றி வைத்து -திசை தெரியாமல் தத்தளிக்கிறவனுக்கு -

சம்சாரம் பெரும்கடல் எம்பெருமான் தான் கரை மரம் -

என் நாயனே -எந்தாய் -

ஆத்மாநாம் வாசுதேவ்யாக்யம்தன்னை தானே அனுசந்தித்து கொண்டு -

பாற் கடலுள் பைய துயின்ற

எந்தாய் நீர்மை காட்டி அனந்யார்ஹன் ஆக்கினவன்

நான் நினைக்க கிருஷி செய்த உன்னை நினைத்து வாய்த்த பின்பு   விடுவேனோ

            

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-6-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 6, 2012

வள்ளலே! மதுசூதனா! என்மரதக மலையே!
உன்னை நினைந்து
எள்கல் தந்த எந்தாய்! உன்னை எங்ஙனம் விடுகேன்?
வெள்ள மேபுரை நின்புகழ் குடைந்துஆடிப் பாடிக்
களித்து உகந்துகந்து
உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்து உய்ந்துபோந்து இருந்தே.

    பொ-ரை: ‘வள்ளலே! மதுசூதனா! என்னுடைய மரதக மலையே! உன்னை நினைத்தலால், மற்றைப்பொருள்களை இகழும்படியான தன்மையை எனக்குக் கொடுத்த எந்தையே! வெள்ளத்தைப் போன்ற நின் புகழ்களில் மூழ்கி ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்து அம்மகிழ்ச்சியிலே உயர்ந்து என்னிடத்திலுள்ள நோய்களை எல்லாம் நீக்கி அதனால் உயர்வு பெற்று உன்னிடத்திற்போந்திருந்தேன்; ஆதலால். இனி, உன்னை எங்ஙனம் விடுகேன்!’ என்றவாறு.

    வி-கு : நினைந்து -செயவென் எச்சத்திரிபு. ‘நினைத்தலால் எள்கல் தந்த எந்தாய்’ என்க. புரை – உவம உருபு. உகத்தல் – உயர்தல்; ‘உகப்பே உயர்தல் உவப்பே உவகை’ என்றார் ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார். இருந்து – வினைமுற்று. ‘கழிந்தது பொழிந்தென வான் கண் மாறினும், தொல்லது விளைந்தென நிலம்வளம் கரப்பினும்’ ( புறம். 203 ) என்ற இடத்துக் கழிந்து, பொழிந்து என்பன, வினை முற்றுப்பொருளவாதல் காண்க. அன்றி, இதனை எச்சமாகக் கோடலுமாம்.

    ஈடு : நாலாம் பாட்டு. ‘நாம் மருவி நன்கு ஏத்தி உள்ளி வணங்கி நாம் மகிழ்ந்து ஆட’ என்று தம்முடைய தாழ்வினைச் சொன்னவாறே, ‘இவர் நம்மை விடின் செய்வது என்?’ என்று அவன் ஐயம் கொள்ள, ‘நிர்ஹேதுகமாக 1உன் வடிவழகை என்னை அனுபவிப்பிக்க அனுபவித்து அத்தாலே உருக்குலைந்த நான் உன்னை விடக் காரணம் உண்டோ?’ என்கிறார்.

    வள்ளலே - 2நிர்ஹேதுகமாக உன்னை எனக்குத் தந்த பரம உதாரனே! மதுசூதனா – நீ உன்னைத் தருமிடத்தில் நான் ஏற்றுக் கொள்ளாதபடி பண்ணும் விரோதிகளை,’ மதுவாகிற அசுரனை அழித்தது போன்று அழித்தவனே! என் மரதக மலையே -1உன்னை நீ ஆக்கும்படி உன்னிலும் சீரியதாய், சிரமத்தைப் போக்கக் கூடிய தாய், அளவிட முடியாத வடிவழகை அன்றோ எனக்குக் கொடுத்தாய்? உன்னை நினைந்து எள்கல் தந்த எந்தாய் – உன்னை நினைத்தால் மற்றைப் பொருள்களை நான் விடும்படி பண்ணினவனே! இனி, ‘என்கல் தந்த’ என்பதற்கு, ‘உன்னை நினைத்தால், 2‘காலாழும் நெஞ்சழியும் கண்சுழலும்’ என்கிறபடியே, அள்ளி எடுக்க வேண்டும் படி பண்ணித் தந்த என் நாயனே!’ என்று பொருள் கூறலும் ஆம். எள்கல் – ஈடுபாடு. முன்னைய பொருளில், கொடைத்தன்மை விளங்கும். உன்னை எங்ஙனம் விடுகேன் - 3‘உன் விஷயத்திலே இப்படி ஈடுபட்ட யான் உன்னை விடக் காரணம் உண்டோ?’ என்னுதல்; ‘உன்னை நினைத்தால் மற்றைப் பொருள்களில் விரக்தனான யான் விட மரியாதை உண்டோ?’ என்னுதல். 4உதாரன் அல்லை என்று விடவோ? விரோதியை அழிக்கின்றவன் அல்லை என்று விடவோ? உனக்கு வடிவழகு இல்லை என்று விடவோ? எங்ஙனம் விடுவேன்?’ என்றபடி.

    இனி, மேல் எல்லாம் அவனுடைய ஐயத்தினைத் தீர்க்கிறார்; வெள்ளமே புரை நின் புகழ் குடைந்து ஆடிப் பாடிக் களித்து உகந்து உகந்து – கடலோடு ஓத்திருந்துள்ள உன்னுடைய நற்குணங்களை நாலு மூலையும் புக்குப் பரந்து, நான் 5மறுநனைந்து பிரீதியினாலே தூண்டப்பட்டவனாய்க் கொண்டு பாடி, அத்தாலே செருக்கி மிகவும் பிரீதனாய். உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்து – கர்மம் காரணமாக வருமவை, உன்னைப் பிரிந்து படுமவை, ‘தாழ்ந்தவன்’ என்று அகன்று வருமவைமுதலிய நோய்கள் எல்லாவற்றையும் ஓட்டி. உய்ந்து - 1‘கடவுள் உளன் என்று நினைத்தால் இவனும் உள்ளவன் ஆகின்றான்’ என்கிறபடியே உய்வு பெற்று. போந்து -சம்சாரிகளைக்காட்டிலும் வேறுபட்டவனாய். இருந்து – பாரம் இல்லாதவனாய் இருந்து. ‘வள்ளலே! மதுசூதனா! உன்னை எங்ஙனம் விடுகேன்?’ என்க.

நாம் ஆட -நைச்சயம்  அனுசந்தித்தவாறே -விடில் செய்வது என் -அதி சங்கை 
உன் வடிவழகை  அனுபவித்து -நிர்ஹெதுகமாக காட்டி கொடுத்த பின் -விடுவேனோ -
வள்ளலே மது சூதனா -உன்னை நினைந்து உருக வைத்த பின் எங்கனே விடுவேன் -
மாசுச -என்கையாலே சோக ஜனகம் -
விட்டு விடுவாரோ அதி சங்கை பட்டான் -
வள்ளலே – தன்னையே -நிர்ஹெதுகமாக உன்னை தந்த -ஈகை 
மது சூதனே -விரோதி நிரசனம் -கொடுக்கும் இடத்தில் -விரோதி அழித்து -
என் மரகத மலை -கீழே பொன் —மரதகம் மரகதம் 
பவளம் பளவம் போல் -
உன்னை நீ ஆக்கும் படி -உன் வடிவு அழகு தானே -
ஸ்ரமகரம் -அபரிசேதமான வடிவு அழகு மரகத மலை -பரந்து விரிந்த தத்வம் -
உன்னை நினைந்து எள்கல்-எள்ளிநகை ஆட மற்ற    விஷயங்களை அலஷியம் 
எள்கல் ஈடுபாடே -கால் ஆளும் நெஞ்சு அழியும் -வாரி எடுத்து அனுபவிக்க 
உன்னை எங்கனம் 
உதாரன் இன்றி விடவோ 
விரோதி நரசன் இன்றி விடவோ 
வடிவழகு இல்லை என்று விடவோ 
உன் விஷயத்தில் ஈடுபட்ட பின் -இதர விஷயங்களில் எள்கல் வந்த பின் 
இனி மேல் எல்லாம் அவன் அதி சங்கை தீர்க்கிறார் 
கடல் போல்கல்யாண குணங்களை - 
நன்றாக -மறு நைந்து -முதுகு நனையும் படி குடைந்து ஆடி பாடி கழித்து உகந்து 
உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்தேன் 
கர்ம நிபந்தனம் -உன்னை பிரியும்  படும் அவை -அயோக்யன் என்று அகலுகை -எல்லாம் -
ஒட்டி -உய்ந்து -உள்ளபடி அறிந்து -அசந்நேவ பவதி-அசத்-நினைத்தால்நாம் அசத் 
பிரம சத் இத வேததே சந்தநேவ – பிரம ஞானம் உள்ளவன் சத் 
உஜ்ஜீவித்து 
போந்து -சம்சாரிகளை விட்டு வந்து -
இருந்து-நிற்பரனாய் இருந்து 
வள்ளலே உன்னை எங்கனம் விடுவேன் -விடுகை ஒருக்காலும் இல்லை 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-6-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 6, 2012

 தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும்
தலைமகனைத் துழாய்விரைப்
பூமருவு கண்ணி எம்பிரானைப் பொன்மலையை
நாம்மருவி நன்குஏத்தி உள்ளி வணங்கி
நாம்மகிழ்ந்து ஆட நாஅலர்
பாமருவி நிற்கத் தந்த பான்மையே! வள்ளலே!

    பொ-ரை : தாமரைக்கண்ணனாய் விண்ணோர் துதிக்கின்ற தலைமகனாய் வாசனையையுடைய பூக்கள் பொருந்திய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த எம்பிரானாய்ப் பொன்மலையாய் இருக்கின்ற உன்னை, வள்ளன்மை உடையவனே! நான் வந்து கிட்டி நன்கு ஏத்தி நினைத்து வணங்கி நான் மகிழ்ந்தாடும்படியாக நாவிலே அலரும்படியான பாசுரங்களிலே பொருந்தி நிற்கும்படி திருவருள் செய்த தன்மைதான் என்னே!

வி-கு : ‘தாமரைக்கண்ணனை’ என்பது போன்ற இடங்களில் ஐகாரம்: அசைநிலை. அலர்பா : வினைத்தொகை.

ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 2‘நித்தியசூரிகளுக்கும் அவ்வருகானவன் தன்னை நான் தேசிகனாய் அனுபவிக்கும்படி பண்ணின இதுவும் ஓர் ஒளதார்யமேதான்’ என்கிறார். தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை – ஒருகால் திருக்கண்களாலே குளிர நோக்கினால் அதிலே தோற்றுச் சன்னிசுரம் பிடித்தவர்களைப் போன்று 1அடைவு கெட ஏத்தாநிற்பர்கள் ஆயிற்று நித்தியசூரிகள்.2‘ஜமதக்நியின் புதல்வரும் அடைவு கெடப் பேசுகிறவருமான பரசுராமரிடத்தில் இப்பொருள் கேட்கப்பட்டது’ என்பது பாரதம். தலை மகனை – இவர்கள் ஏத்தாநின்றாலும் 3‘குற்றம் இல்லாதவர், அடைவதற்கு முடியாதவர்’ என்கிறபடியே, அவன் பரன் ஆகவே இருப்பான். துழாய் விரை பூமருவு கண்ணி எம்பிரானை – விரையும் பூவும் மருவி இருந்துள்ள துழாய்க்கண்ணி எம்பிரானை. நித்தியசூரிகளைக் கண் அழகாலே தோற்பித்தான்; இவரைக் கண்ணியிலே அகப்படுத்தினான். அதாவது, ‘மார்வில் மாலையைக் காட்டி மால் ஆக்கினான்’ என்றபடி. பொன் மலையை – என்னுடைய கலவியால் எல்லை இல்லாத அழகையுடையவனாய், கால் வாங்க மாட்டாதே இருக்கிறவனை. இனி, ‘தாம் ஏத்தியபடியாலே வளர்ந்தபடியைத் தெரிவிப்பார், 5பொன் மலையை’ என்கிறார்’ எனலுமாம். ஆக, இதனால், இவரைப் பெற்ற பின்பு வளர்ந்து புகர் பெற்றபடியைத் தெரிவித்தபடி. நாம் மருவி - 6‘அருவினையேன்’ என்று அகலக்கூடிய நாம் கிட்டி. நன்கு ஏத்தி – நித்தியசூரிகள் ஏத்தக்கூடிய பொருளை நன்றாக ஏத்தி; 7‘வானவர் சிந்தையுள் வைத்துச் சொல்லும் செல்வனை, எந்தையே என்பன்’ என்று முன்பு அகன்றவர் ஆதலின், இப்பொழுது ‘நாம் நன்கு ஏத்தி’ என்கிறார். இனி 8‘ஆனந்த குணத்தினின்றும் மனத்தோடு வாக்குகள் திரும்புகின்றனவோ?’ என்கிறபடியே, வேதங்களுங்கூட மீண்ட விஷயத்தை மறுபாடுருவ ஏத்துகின்றார் ஆதலின், ‘நன்கு ஏத்தி’ என்கிறார் எனலுமாம்.

    உள்ளி -1‘நினைந்து’ என்று அநுசந்தானத்திற்குப் பிராயச் சித்தம் தேடவேண்டாமல் நினைத்து. வணங்கி – குணங்களின் பலாத்காரத்தால் தூண்டப்பட்டுச் செருக்கு அற்று வணங்கி. இனி, 2‘வணங்கினால், உன் பெருமை மாசு உணாதோ’ என்று நாம் வணங்கி எனலுமாம். நாம் மகிழ்ந்து ஆடபகவானுடைய அனுபவத்தால் வந்த பிரீதியான பொருளைக் கனாக்கண்டு அறியாத நாம் மகிழ்ந்தவராய் அதற்குப் போக்கு விட்டு ஆட. நா அலர் பா மருவி நிற்கத் தந்த பான்மையே வள்ளலே – நாட்பூ அலருமாறு போன்று நாக்கின் நுனியிலே மலர்கின்ற பாவானது என்பக்கலிலே நிற்கும் படியாகத் தந்த இதுதன்னை இயல்பாக உடையையாய் இருக்கிற பரம உதாரனே! 3மனத்தின் துணையும் வேண்டாதபடி இருத்தலின் ‘நா அலர் பா’ என்கிறார்.

    ‘தாமரைக் கண்ணனாய் விண்ணோர் பரவும் தலைமகனாய்த் துழாய் விரைப்பூமருவு கண்ணி எம்பிரானாய்ப் பொன் மலையாய் இருக்கிற தன்னை, நாம் மருவி நன்கேத்தி உள்ளி வணங்கி நாம் மகிழ்ந்து ஆடும்படி, நா அலர் பா மருவி நிற்கத் தந்த பான்மை 4ஏய்ந்த வள்ளலே!’ என்று சொல்லுகிறார் ஆகவுமாம். அன்றி, ‘தாமரைக் கண்ணனை’ என்பது போன்ற இடங்களிலுள்ள ஐகாரத்தை அசைநிலை ஆக்கி, ‘தாமரைக் கண்ணனாய், பொன் மலையாய் இருக்கிற நீ, நாம் மருவி – நா அலர் பா மருவி நிற்கத் தந்த பான்மையே- இதுவும் ஒரு தன்மையே! வள்ளலே – பரமோதாரனே!’ என்கிறார் ஆகவுமாம்.-

நித்ய சூரிகளுக்கும் அவ்வருகு -அடியேனும் அனுபவிக்க பண்ணினானே
இது என்ன ஆச்சர்யம் என்கிறார்–நான் தேசிகனாய் -வல்லவனே -கரை கண்டவனாய் -அனுபவிக்கும் இதுவும் ஔ தார்யம்

தன்னை முற்றூட்டாக கொடுத்த வள்ளல் தன்மை
எனக்கே தன்னை தந்த கற்பகம் அப்புறம் சொல்லுவார் -கேசவன் தமர்
மனுஷ்யர்க்குள் தேவா போல் -தேவர்க்கும் தேவாவோ -
தாமரைகண்ணன் -விண்ணோர் தலைவன்
திரு துழாய் விரை பரிமளம் மிக்க தொடுக்கப் பட்ட மாலை
பொன் மலை -ஒக்கம்
நாம் மருவி -நன்கு ஏத்தி -உள்ளி -வணங்கி மனோ வாக்கு காயம்
மகிழ்ந்து ஆட -குடைந்து பருகும்படி
நா வலர் -கவிகள் பா மருவி -நிற்கத் தந்த பான்மையே -வள்ளலே -கொண்டாடுகிறார் -
ஒரு கால் -குளிர நோக்கினால் அதிலே தோற்று -ஜுர சந்நிதபர் போல் -அடைவு கெட ஏத்த
விண்ணோர்கள் தாமரை கண்ணன் என்று பரவுகிரார்கள் -சேர்த்து அர்த்தம்
மோஷ தர்மம் -விஷ்ணு தர்மம் -ஜாம தக்னாஸ் ஜல்பனம் –அது போல் -பிரமாணம் -
சாந்தோக்ய தஸ்ய யதா கப்யாசம் -அவனே -தாமரை கண்ணன்
தலை மகன் -இவர்கள் ஏத்தா நின்றாலும் பரனாக இருப்பான்
நிரவத்யா பரே பரண் -
துழாய் விரை -நித்ய சூரிகளை கண் அழகால் தோற்ப்பித்தான்
இவரை கண்ணி அழகால் தோற்பித்தான் -
திரு மஞ்சனம் வெள்ளை வஸ்த்ரம்-திரு துழாய் -சர்வ ஸ்தானம் -மறைக்காமல் அனுபவிக்க கொடுக்கிறான் -
ஜெய்ஷ்டாபிஷேகம் -கவசம் கூட இல்லை
முற்றூட்டாக அனுபவம் -
மார்பில் மாலையை காட்டி மால் ஆக்கினான் -பித்து -
விரை பரிமளம்
விரையும் பூவும் மருவி
பொன் மலையை -என் ஓட்டை கலவியால் அபரிச்சித்த மலை போல் -
கால் வாங்காமல் ஸ்திரமாக நிற்கிறான் -
நான் ஏத்த வளருகிறான் -
இவரைப் பெற்ற பின்பு வளர்ந்து புகர் பெற்ற படி பொன் மலை -
நாம் மருவி -அவனோ விண்ணூர் பரவும் தலைமகன்
நான் அருவினையேன் கிட்டிவானோர் இறையை -அங்கே வள எள் உலகில்
நித்ய சூரிகள் -ஸ்தோத்ரம் செய்வது போல் -நன்கு ஏத்தி
வானோர் சிந்தையுள் வைத்து சொல்லும் செல்வனை எந்தையே -சொல்லி அகன்றவர்
இப்பொழுது அகல மாட்டாமல்
வேதம்மீண்ட விஷயத்தை மறு பாடு உருவ -பாட வைத்தான் -பூர்த்தி
விளாக்குலை கொள்ளுதல் -பூரணமான அனுபவம்
ஏத்தி சொல்லி பின்பு உள்ளி
உள்ளி நினைந்து -அனுசந்தானத்துக்கு பிராயச்சித்தம் பண்ண தேடாதே -நினைந்து -
இவரை போய் ஸ்தோத்ரம் பண்ணினோமே என்று இல்லாதபடி நினைந்து -
வாயினால் பாடி சொல்லி மனத்தினால் சிந்திக்க ஆண்டாளும் -
அங்கு அர்த்தம் ஈடுபாட்டால் பதற்றத்தால் கரணங்கள் நான் முந்தி மேல் விழ -
சரியான விஷயம் தான் அனுசந்தித்தோம்
வணங்கி குணத்தால் பலாத்காரம் -இழுத்து குணங்கள் இட்டாய் -உயர் நலம் உடையவன்
உன் புகழ் மாசூணதோ இறாய்த்து சென்றவன் உள்ளி நினைத்து வணங்கி -
கனாக் கண்டு அறியாத நாம் ஹ்ருஷ்டராய்
நா வலர் நாக்கில் அலர பா -நாள் பூ அலறுமா போலே -நாட்பூ
நாள் பூ இல்லை
நாள் கள் நாள்கள் -நாட்கள் தப்பு -
ஜிஹ்வாக்ரகத்தில் நாக்குக்குள் மலரும் -
பான்மையே -வள்ளலே -ஸ்வாபாவம் -ஆக உடையவன்
நாவலர் பா -மனச சக காரமும் வேண்டாது இருக்காய் -
பகவத் அனுக்ரகத்தால் நாவில் வந்த பா -
மகிழ்ந்து ஆடும் படி
பான்மையே -தன்மையாக உடையவன்
பான்மை எய்ந்து இருக்கும் வள்ளல்
தாமரைக் கண்ணன் —நீ இப்படி பான்மை ஏய்-

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு-விருத்தம்-68..

November 6, 2012

கால மயக்கு-

மலர்ந்தே யொழிந்தில   மாலையும் மாலைப் பொன் வாசிகையும்
புலந்தோய் தழைப் பந்தர் தண்டுற நாற்றி பொரு கடல் சூழ்
நிலந்தாவிய வெம்பெருமான் தனது வைகுந்த மன்னாய்
கலந்தார் வர வெதிர்கொண்டு வன் கொன்றைகள் கார்த்தனவே – - 68- -
பாசுரம் -68-மலர்ந்தே ஒழிந்தில மாலையும் -கால மயக்கு காலம் இளையது என்றல் -கொண்ட பெண்டிர் -9-1-
அவதாரிகை -
கலந்து பிரிந்த தலைமகன் -கொன்றை பூக்கும் காலத்திலே வருகிறேன் -என்று காலம் குறித்துப்
போனானாய் -அக்காலம் வந்து அவையும் பூக்கச் செய்தே -அவன் வாராமையாலே தலை மகள்
தளர -அத்தைக் கண்ட தோழியானவள் -அக்காலம் அல்ல என்ன ஒண்ணாதபடி அது முடிகிக் கொடு
 நிற்கையாலே  -இவை பூக்க உத்யோகிக்கிறன  இத்தனை -பூத்துச்சமைந்தன வில்லை காண் -
ஆனபின்பு அவனும் வந்தானத்தனை –நீ அஞ்சாதே கொள் -என்று அவளை யாஸ்வசிப்பிக்கிறாள்-
வியாக்யானம் -
மலர்ந்தே ஒழிந்தில -அக்காலம் அல்ல காண் -என்னாமே தோழி –  கெடுவாய்
இவை இங்கனே மலரா நிற்க அல்ல காண் -என்னும்படி எங்கனே -என்ன -மலர உபக்ரமித்த
இத்தனை காண் -மலர்ந்து சமைந்தது இல்லை காண் -
மாலை இத்யாதி -மாலைகளாகவும் -
அம்மாலைகளாலே சமைந்த பொன் வாசிகை போலே -சுருளவும் இறே யவை தான் பூப்பது -
கண்டாருடைய ஹ்ருதயங்கள் அபஹ்ருததாம்படி -என்னுதல் -தழைப் பந்தல் தண்டுற நாற்றி
மலர்ந்தே ஒழிந்தில -என்னுதல் -தண்டுற நாற்றிக் கார்த்தன -என்னுதல் -
தழைப் பந்தலாக பணைகள் தோறும் -
கண்கள் தோறும் -நாற்றி -
புலந்தோய் -புலம் -இந்திரியங்களாய்-தோய்கை-அபஹரிக்கையாய் -
புலம் -பூமியாய் -தோய்கை-ஸ்பர்சிக்கையாய் -தரையிலே வந்து தோயும்படி -என்னுதல்
பொரு கடல் இத்யாதி -அவனுடைய அழியாத நித்ய விபூதியோடு ஒத்து உள்ளவள் அல்லையோ நீ -
அவன் உன்னை அழிய விட்டு இருக்குமோ -ஆவது அழிவது ஒரு விபூதியும் -அழியக் கூடாததொரு
விபூதியுமாய் இறே இருப்பது -அழிய விட்டு மீட்டிக் கொள்ளும் லீலா விபூதியை -முதலிலே அழிகைக்கு
சம்பாவனை இல்லாதபடி நோக்கும் நித்ய விபூதியை –பொரா நின்றுள்ள கடலாலே சூழப்பட்ட
பூமியை தாவி அளந்து கொண்டு -அச் செய லாலே ஆஸ்ரித வர்க்கத்துக்கு அடங்க நாதனானவன் -
தனது வைகுந்த மன்னாய் -உனக்கு ஸ்வரூப ஞானம் இன்றிக்கே ஒழியுமோ -
அவனதான நித்ய விபூதியோடு  ஒத்து இருந்துள்ளவள் அன்றோ நீ -அவ் விபூதியை விடில்
அன்றோ உன்னை விடுவது -உன்னை தளர விட்டு இருக்குமோ
-கலந்தார் -உன் ஸ்வ ரூபத்தை அழியாது
ஒழிந்தால் -அவன் தன் ஸ்வ ரூபத்தையும் அறியாது ஒழியுமோ -உன்னோடு கலந்து சுவடி அறிந்தவன் -
உன்னை விட்டு இருக்குமோ -கலந்தார் -என்றே காணும் அவனுக்கு நிரூபகம் -
வா வெதிர் கொண்டு -
வாசி யறியாத ச்த்தாவரங்களும் கூட -அகால பலி நோ வ்ருஷா -என்று அவன் வர உத்யோக்கிகிற   படியைக் கண்டு
அலராமல் நிற்க -நீ தளரும் இத்தனையோ -வன் கொன்றைகள் -அவன் வரில்  அலரக் கடவதாய் -இல்லையாகில்
தவிருமதாய் -இப்படி அவன் வரவோடு தப்பாதான கொன்றைகள் -கார்த்தன -சினைத்தன -கருவடைந்தால்
ஒரு நிறம் உண்டு இறே இடுவது -அத்தை சொல்லிற்றாதல் -அன்றியே கார்காலத்தை காட்டி நின்றன -என்றது ஆதல் -
பொருகடல் சூழ் நிலம் தாவிய வெம்பெருமான் தனது வைகுந்த மன்னாய் -வன்கொன்றைகள்
கலந்தார் வர வெதிர் கொண்டு கார்த்தன -மாலையும் மாலைப் பொன் வாசிகையும் புலந்தோய்
தழைப் பந்தல் தண்டுற நாற்றி மலர்ந்தே ஒழிந்தில -அன்றிக்கே கார்த்து மலர்ந்தே ஒழிந்தில  -என்னுதல் -
ஸ்வா பதேசம் -
இத்தால் அவனுடைய குண ஜ்ஞானத்தாலும் -இத்தலையை அவன் அவஹாகித்த படியாலும்
போக யோக்யமான காலத்தில் வாராது ஒழியான் என்று பார்ஸ்வச்தர் ஆஸ்வசிக்கிறபடியை   சொல்லுகிறது -
தழைப் பந்தல் தண்டுற நாற்றி -தழை -செறிந்த  -பந்தல் -பந்தலாக -தண்டு -சாகைகளிலே
 -உற -சிக்கென -நாற்றி -நாலா நின்று கொண்டு -என்று சப்தார்த்தம் -
சினைத்தல் -கர்ப்பமாதல்- மொட்டாதல்
————————————————————————————————————————————————————————————-
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

 

திரு-விருத்தம்-67..

November 6, 2012
தலைவன் பாங்கனுக்குத் தன் வலி யழிவு உரைத்தல்-
காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பலபல வென்று
ஆவியின் தன்மை யளவல்ல பாரிப்பு அசுரைச் செற்ற
மாவியம்புள் வல்ல மாதவன் கோவிந்தன் வேங்கடம் சேர்
தூவியம் பேடை யன்னாள் கண்களாய துணை மலரே – - 67- -
பாசுரம் -67-காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பல பல -தலைவன் தன்  வலி யழிவு  உரைத்தல் -உலகமுண்ட பெரு வாயா -6-10-
அவதாரிகை -
இப்பாட்டும் -கண் அழகு தன்னையே தலைமகன் சொல்லுகிறான் -
வியாக்யானம் -
காவியும் -இத்யாதி -இக் கண்ணுக்கு ஒப்பு தேடப் புக்கால் -விஷ்ணு நா சத்ருசோ வீர்யே -என்கிறபடியே -
ஒரோவாகாரங்களாலே ஒன்றாக பலவற்றையும் பிடித்தால் எல்லாம் கூட ஒப்பாக வற்றோ -மாட்டாதோ -
என்னும்படி இறே இவை தான் இருப்பது - விஷ்ணு நா சத்ருசோ வீர்யே -பரத்வம் வீர்ய குணம்
ஒன்றுக்கே ஒப்பாம் இத்தனை -இப்படி சீலாதி களைக் கண்டு அனுபவிக்க ஒண்ணாது இறே அங்கு -
சிவப்பாலே செங்கழு நீரை வென்று -கருமையாலே நெய்தலை வென்று -ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும்
நேராய் இருக்கும் படியாலே -வேலை வென்று -மௌ க்த்யத்தாலே கயலை வென்று -மற்றும் ஒப்பாக
சொல்லும் அவற்றை அடைய புக்க விடம் புக்கு என்று -ஆவியின் தன்மை அளவல்ல பாரிப்பு -
தன்னடையே அழியும் அவற்றை யழிக்கை வெற்றிக்கு உடலோ -வென்று அழியாதான ஆத்மா
வஸ்துவையும் -அழிப்பதாக கோலா நின்றது -ஆவியின் தன்மை அளவல்ல -இவ் வாத்ம வஸ்துவின்
அளவு அன்றிக்கே -இதனுடைய சத்தா ஹேதுவான பதார்த்தத்து அளவும் செல்லுவன போலே
இரா நின்றது -இவளுடைய அவயவங்கள் அவனையும் கூட மலக்கவல்ல போலே காணும் -
அசுரரை இத்யாதி -அசூர வர்க்கத்தை அடைய அழியச் செய்து -மகானாய் -அவன் தன்னோபாதியும்
பெரியனாய் -விச்மயநீயமான வியாபாரங்களை உடையனாய் இருந்துள்ள பெரிய திருவடியை
கருத்து அறிந்து நடத்த வல்லவன் -மாதவன் -கருட வாஹனன் ஏற்றத்துக்கு மேலே   லஷ்மி பதி
என்னும் ஏற்றத்தை உடையவன் -கோவிந்தன் -அவளோட்டை கலவியாலே ஆஸ்ரித சுலபனாய்
அந்த சௌலப்யம் தான் பரத்வம் என்னும்படி திருமலையிலே வந்து சுலபனானவன் -
கோவிந்தன் உடைய வேங்கடத்தில் சேருமதாய் – புறம்பு ஓர் இடத்திலும் பொருந்தாதான
தூவியம் பேடை உண்டு -அழகிய சிறகை உடைய அன்னப்பேடை -அத்தோடு ஒத்து இருந்தவள் -
அன்றிக்கே -தூவியம்பேடை -என்று பெரிய பிராட்டியை சொல்லிற்றாய் -அவளோடு ஒத்து இருந்துள்ளவள்
என்னவுமாம் -கருட வாஹனன் லஷ்மி பதி -என்கிற இவை இப்போது சொல்லுகிறது என் என்னில் -
சௌலப்யம் சொல்ல நினைத்து -அது குணம் ஆகைக்கு அடியான பரத்வத்தை சொல்லி -பின்பு
அந்த சௌலப்யம் எல்லையில் வந்தார் -
கண்களாகிய துணை மலரே -கண்கள் என்ற வ்யபதேசத்தாலே
ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பாய் இருப்பன -இரண்டு பூக்கள் ஆயிற்றின -கண்களாய  துணை மலரின் பாரிப்பு
காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பல பல வென்றாவியின் தன்மை யளவல்ல -
ஸ்வா பதேசம்
இத்தால் -திருமலையிலே வந்து நிற்கிறவனுடைய சீல குணத்திலே
வித்தராய் இருக்கிற ஆழ்வார் படி போக்தாக்கள் அளவல்ல -என்று ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்
சொல்லுகிற பாசுரத்தை பார்ஸ்வச்த்தர் பாசுரத்தால் தாம் அனுபவிக்கிறார் -
அவன் தன்னோபாதி பெரியனாய் -வியம -விஸ்மயநீயமான – வியாபாரங்களை உடைய -
புள் -பெரிய திருவடியை -அசுரரைச் செற்ற மாவியம் புள் வல்ல மாதவன் கோவிந்தன்
வேங்கடம் சேர் தூவியம் பேடை அன்னாள் கண்களாய துணை மலரினுடைய பாரிப்பு -
காவியும் நீலமும் வேலும் கயலும் பல பல வென்றாவியின் தன்மை யளவல்ல -என்று அந்வயம் -
காவி -என்கிற நிறத்தாலே -ராகத்தை சொல்லி பக்தி நிஷ்டரையும் -
நீலம் -என்ற   அஞ்ஞனத்தாலே -பிரகாசத்தை சொல்லி -ஞான நிஷ்டரையும் -
வேலும் கயலும் -என்ற சகாரத்தாலே -கர்ம நிஷ்டரையும் -
எல்லாரையும் ஜெயித்து இருக்கும் ஆழ்வார் உடைய ஞானம் என்றபடி -
கடைக் கண் சிகப்பினால் செங்கழு நீரையும்
கரு விழியின் கருமையினால் -கரு நெய்தலையும்
நோக்கின் கூர்மையினால் வேலாயுதத்தையும்
ஆகார சௌந்தர்யம் -கெண்டைகளையும் -
இப்படி மற்று உள்ள குணங்களினால் மற்ற வஸ்துக்களையும் -
அதிசயித்து -என் ஆத்மாவையும் அபகரித்து -எனக்கு ரஷகனான ஸ்ரீ ய பதியையும்
வசீகரிப்பதாய் வியாபிக்கத் தொடங்கிற்று -ஆகையால் நான் இதன் நின்றும் மீள சக்தன் ஆகிறிலேன்-
—————————————————————————————————————————————————————————–
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு-விருத்தம்-66..

November 5, 2012
தலைவன் பாங்கனுக்கு கழற்றெதிர் மறுத்தல்-
உண்ணாது உறங்காது உணர்வுறு மெத்தனை யோகியர்க்கும்
எண்ணாய் மிளிரும் இயல்வினவாம் எரி நீர் வளி வான்
மண்ணாகிய வெம்பெருமான் தனது வைகுந்த மன்னாள்
கண்ணாய் அருவினையேன் உயிராயின காவிகளே – -66 – -
பாசுரம் -66-உண்ணாது உறங்காது உணர்வுறும் எத்தனை -தலைவன் தோழன் பேச்சை மறுத்தல் -ஆராவமுதே -5-8-
அவதாரிகை
தலைமகள் கண் அழகில் ஈடுபட்ட தலைமகன் வார்த்தை இதுவும்
வியாக்யானம் -
உண்ணாது இத்யாதி -பிராக்ருத போகங்களால் தரியாதாராய் -பிரக்ருதிப்ராக்ருதங்கள்
த்யாஜ்யம் -என்னும் புத்தியை உடையராய் -அவ் வாத்மா வஸ்து தான் ஸ்வ தந்த்ரம் -என்று
இருக்கை யன்றிக்கே -ஆத்மா யாதாம்ய ஜ்ஞான பூர்வகமாக -ஈஸ்வர ஜ்ஞானத்தை உடையராய் -
இது அவனுக்கு பிரகாரம் -என்று இருக்கும்படி -பரம யோகம் கை வந்துள்ள அவர்களுக்கும் -
எண்ணாய் மிளிரும் இயல்வினவாம் -அவர்களும் இக்கண்ணுக்கு இலக்கானாராகில்
அவர்களுக்கும் ஆஸ்ரயமான பரத்வம் தன்னையும் காற்கடை கொண்டு – இத்தையே
அது அது -என்று எண்ணும்படி பிரகாசிக்கையே ஸ்வ பாவமாய் உள்ளன -
எரி இத்யாதி -காரணமான பூத பஞ்சகங்களும் கார்ய ஜாதத்துக்கு எல்லாம்  உப லஷணம்-
அக்நி-நீர் -காற்று -ஆகாசம் -பூமி -இவை அடைய தனக்கு விபூதியாக உடையவன் -
எம்பெருமான் -அவனுடைய விபூதி யோகம் தமக்கு பேறாய் இருக்கிறபடி –  அவனுடைய
குணங்களோபாதி   விபூதி யோகமும் தமக்கு உத்தேயமாய் இருக்கிறபடி -
தனது வைகுந்த மன்னாள் -மானாதி போல் ஆவது அழிவதாம் விபூதி போல் அன்றிக்கே -
ஒரு நாளும் அழியாததாய் -அவனுக்கு அசாதாரணமாய் -அந்தரங்கமாய் இருக்கும்
நித்ய விபூதி உடன் ஒத்து இருக்கிறவள் -
கண்ணா இத்யாதி -அப்படிப் பட்டவள் பக்கலிலே வந்தவாறே -
பிரதான அவயவகமாய் -என் பக்கலிலே வந்தவாறே -அசேத்யமாய் -அதாஹ்யமாய் -அழியாதாய்
இருந்துள்ள ஆத்மா வஸ்துவாய் -பாதகமாம் இடத்தில் ஸ்வதந்த்ரமாய் -கண்ணுக்கு விஷயமாய் நின்று
பாதகம் ஆகா நின்றன -
அரு வினையேன் -ரஷகம் ஆனவை வே பாதகமாம் படி பாபத்தை பண்ணினேன் -
உயிர் ரான காவிகளே -அவள் பக்கலிலே வந்தவாறே கண்ணாய் -என் பக்கலிலே வந்தவாறே உயிராய் -
இவை தான் நிரூபித்த வாறே வடிவு சில காவிகளாய் இரா நின்றன -உயிரான காவிகளே  -உயிர் தான்
கொண்டு நின்று பாதகம் ஆகுமா -
ஸ்வா பதேசம்
இத்தால் ஆழ்வார் உடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யை கண்டு அனுபவிக்கும்
பாகவதர்களுக்கு -தேவு மற்று அறியேன் -என்னும் படி இறே இருப்பது -அவர்கள் அதை ஆதரிக்கிறது
பகவத் சம்பந்தத்தால் இறே -அதுக்கு அடியான பகவத் விஷயத்தை அநாதரித்து -இவரை ஆதரிக்க
வேண்டும்படி இவருக்கு ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம்  தலை நிரம்பின படியை சொல்கிறது -சரம அவதியை
கண்டு அனுபவித்தவர்கள் பிரதம அவதியில் நில்லார்கள் இறே -
எரி நீர் வளி வான் மண்ணாகிய எம்பெருமான் தனது வைகுந்த மன்னாள் கண்ணா
அருவினையேன் உயிரான காவிகளே -உண்ணாது உறங்காது உணர்வுறும் எத்தனை
யோகியர்க்கும் எண்ணாய் மிளிரும் இயல்வினவாம்-
என்று அந்வயம் –
——————————————————————————————————————————————————————————–
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு-விருத்தம்-65..

November 5, 2012

தலைவி நோக்கின் வாசி கண்டு தலைவன் குறிப்பறிந்து உரைத்தல் -

கற்றுப் பிணை மலர் கண்ணின் குலம் வென்று ஒரோகரும
முற்றுப் பயின்று செவியொடு உசாவி உலகமெல்லாம்
முற்றும் விழுங்கி யுமிழ்ந்த பிரானார் திருவடிக் கீழ்
உற்றமுறாதும் மிளிர்ந்த கண்ணா யெம்மை உண்கின்றவே – - -65 -
பாசுரம் -65-கற்றுப் பிணை மலர்க் கண்ணின் குல -ம் வென்று -தலைவியின் கண்கள் கவர்ந்ததைத் தலைவன் கூறல் -நோற்ற நோன்பு -5-7-
அவதாரிகை -
தலை மகள் நோக்கி வீடுபட்ட தலைமகன் -ஆக்கங்கள் தனக்கு பாதகமானபடியை
பாங்கனுக்கு சொல்லுகிறான் -
வியாக்யானம் -
கற்றுப் பிணை மலர் -கன்றான மான் -முக்தமான மானுடைய கண் -
மலர்க்கண் -மலர் போல் இருக்கிற கண் என்னுதல் -விகசிதமான கண் என்னுதல் -
குலம் வென்று -அஜ்ஜாதியாக வென்று
ஒரோகருமம் இத்யாதி -ஒரோ கார்யத்திலே உற்று -அதிலே நெருங்கி -
அதை செவியொடு உசாவி -சர்வ விஷயமாக ஓர் இடத்திலும் பற்று இன்றிக்கே இராமே -ஒன்றிலே துணிந்து -
அதிலே நெருக்கி அத்தை தேசிகரோடே-போத யந்த பரஸ்பரம் -பண்ணுவாரைப் போலே
இவனையே ச விஷயமாக கடாஷிப்பது -இவன் பார்த்தவாறே கண்ணை மாற வைப்பதா
இருந்தபடி -யான் நோக்கும் காலை நிலை நோக்கு நோக்காக்கால் தான்நோக்கி மெல்ல நகும் -
என்கிறபடியே -
உலகம் எல்லாம் இத்யாதி -சர்வ ரஷகனாவன் திருவடிகளில் இருந்து -அவன் எல்லைக்குள்ளே
இருந்ததாயிற்று பாதகம் ஆகிறது -
உற்றாம் உறாது மிளிர்ந்த -மாறுபாடுருவும்படி இவனை நோக்குவது -
அந் நோக்கிலே பரவசனாய் -இவன் பார்த்தவாறே அந் நோக்கை மாற வைப்பதாக கொண்டு
மிளிரா நின்றுள்ள -
கண்ணா யெம்மை உண்கின்றவே -கண் என்கிற வ்யபதேசத்தாலே -ஒரு பாதக
பதார்த்தம் என்னை நலியா நின்றது -
ஸ்வா பதேசம்
-இத்தால் ஆழ்வார் படியை கண்டவர்கள் இருக்கிற படி இறே இது -
கற்றுப் பிணை மலர்க்கண்ணின்
குலம் வென்று -என்கிற இத்தால் கார்ய புத்தி இல்லாத மௌ க்த்யத்தை -நினைக்கிறது
-ஒரோ கருமம்
உற்ற பயின்று -என்ற இத்தால் பிரபத்தியை சொன்னபடி இறே
-இது பின்னை ஜ்ஞான கார்யம் அன்றோ -
கீழ் சொன்ன மௌ க்த்யத்துக்கு சேர்ந்த படி எங்கனே என்னில் -அதில் கர்த்தவ்யாத புத்தி இன்றிக்கே
இருக்கையை நினைக்கிறது -இது தன்னை செய்யா நிற்கச் செய்தே -சாதனத்தில் அன்வயியாதே
ஸ்வரூபத்தில் அந்தர்பவித்து இருக்கும் இறே
-கண்ணா இத்யாதி -சொன்ன படியை அடையராய் இருக்கிற
இருப்பு தான் கண்டவரை ஈடுபடுத்துகிற படியை சொல்லுகிறது -
கற்றுப் பிணை மலர்க்கண்ணின் குலம் வென்று இருப்பதாய் -ஒரோ கருமமும் உற்றுப் பயின்று -
செவியொடு உசாவினால் போல் இருப்பதாய் -உலகம் எல்லாம் முற்றும் விழுங்கி உமிழ்ந்த
பிரானார் திருவடிக் கீழ் இருந்து -உற்றும் உறாத மிளிர்ந்த கண்ணா யெம்மை உண்கின்ற -
என்று அந்வயம் -

—————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers