அமுத விருந்து -இராமானுஜ நூற்றந்தாதி வியாக்யானம் -அவதாரிகை -

November 1, 2012

பெரிய ஜீயர் அருளி செய்த உரையின் அவதாரிகை -

சகல சாஸ்திர சந்க்ரஹமான திரு மந்த்ரத்தின் உடைய தாத்பர்யமாய் —பகவத் அகஸ்மிக க்ருபா லாபத பரிசுத்த ஜ்ஞானரான ஆழ்வார்களுடைய திவ்ய பிரபந்த சாரார்தமாய் —பரம காருணிகரான நம் ஆழ்வார் உடைய  பரி பூர்ண கடாஷ பாத்ர பூதரான ஸ்ரீ மதுரகவிகள் உடைய–உக்த்யனுஷ்டங்களாலே ப்ரகடிதமாய் –ஆழ்வார் தம்மாலே நாத முனிகளுக்கு அருளி செய்யப் பட்டதாய் –அவர் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்த யோக்ய விஷயங்களுக்கு உபதேசித்து அருள —அவர்கள் தாங்களும் அப்படியே உபதேசிக்கையாலே -உபதேச பரம்பரா ப்ராப்தமாய்–அகில சேதனருக்கும் ஸ்வரூப உபாய புருஷார்த்த -யாதாத்ம்ய ரூபேண அவஸ்ய அபேஷிதமாய்–பரம ரகஸ்யமாய் இருந்துள்ள -சரம பர்வ நிஷ்டா பிரகாரத்தை-

-எம்பெருமானார்–கேவல கிருபையாலே தம்மை ஆழ்வான் திருவடிகளிலே   ஆஸ்ரயிப்பித்து—தந் முகேன உபதேசித்து அருள கேட்டு —அவ்வர்த்தங்களை யதா தர்சனம் பண்ணி —அனவரதம் எம்பெருமானார் திருவடிகளை சேவித்துக் கொண்டு —போரா நின்றுள்ள பிள்ளை அமுதனார்–

அவருடைய திவ்ய குணங்களை தம்முடைய பிரேமதுக்கு போக்கு வீடாக பேசி-அனுபவிக்கும் படியான தசை தமக்கு விளைகையாலும்–இவ்வர்த்த ஞானம் செதனர்க்கு சூக்ரஹமாம் படி பண்ண வேணும் என்கிற பரம கிருபையாலும்–தாம் எம்பெருமானாருடைய திவ்ய குணங்களை பிரேம அநு குணமாக பேசுகிற பாசுரங்களாலே —தத் பிரபாவத்தை எல்லார்க்கும் பிரகாசிப்பியா நின்று கொண்டு

–முன்பு ஆழ்வார் திருவடிகளுக்கு அனந்யார்ஹமான ஸ்ரீ மதுர கவிகள்–ஸ்வ நிஷ்டா கதன ரூபேணவும்  -பர உபதேச ரூபேணவும் உஜ்ஜீவன அர்த்தத்தை–லோகத்துக்கு வெளி இட்டு அருளினால் போலே-

-தாமும் ஸ்வ நிஷ்ட கதன ரூபத்தாலும் -பர உபதேசத்தாலும் அவரைப் போலே சங்கரஹேன பத்துப் பாட்டாக அன்றிக்கே பரக்கக் கொண்டு -ஆசார்ய அபிமான நிஷ்டர்க்கு ஜ்ஞாதவ்யங்களை எல்லாம் இப்ப்ரபந்த முகேன அருளி செய்கிறார் -

எம்பெருமானார் திருவடிகளில் ப்ரேமம் உடையவர்களுக்கு சாவித்திரி போலே இது நித்ய அனுசந்தேயவிஷயமாக வேணும் -என்று ஆயிற்று -பாட்டு தோறும் திரு நாமத்தை வைத்து நூற்று எட்டுபாட்டாக அருளி செய்தது -ஆகையால் இத்தை பிரபன்ன சாவித்திரி என்று ஆயிற்று நம்முதளிகள் அருளி செய்தது

——————————————————————————————————————————————————————————————————–

பிள்ளை லோகம் ஜீயர்  அருளிய உரையின் அவதாரிகை -

ஸ்ரீ ய பதியாய் பரம காருணிகனான  சர்வேஸ்வரன் -
வைகுண்டேது பரே லோகே ஸ்ரீ சஹாயோ ஜனார்த்தனா -உபாப்யா -பூமிநீளாப்யா-
சேவித பரமேஸ்வர -
வைகுண்டேது பரே லோகே ஸ்ரீ யாச்யார்த்த ஜதகத்பதி ஆஸ்தே விஷ்ணு
ரசிந்த்யாத்மா பக்தைர் பாகவத சஹா -
என்கிறபடியே நித்ய விபூதியிலே -போக உபகரணனாய்  இருந்து -லீலா விபூதியில் த்ரி குண
பிரகிருதி ச சர்க்கத்தாலே ஜீவ வர்க்கங்களுக்கு -நித்ய சூரிகளைப் போலே -இந்த ஆநந்த ரசத்தை அனுபவித்து -
வருகைக்கு யோக்யதை உண்டாய் இருக்கச் செய்தே யும் -ஒழிக்க ஒழியாத -நம்மோடு உறவு அறியாத
 ச சரா அசாரகத்தின்  பெருக்கு சுழியிலே -அகப்பட்டு கரை மரம் சேரப் பெறாதே இருந்ததுக்கு -போர நொந்து -
இவர்களுக்கும் அந்த உறவை அறிவித்து -ச சார அசாரகத்தின் நின்றும் உத்தரிப்பிக்க கடவோம் என்று
நினைப்பிட்டு கலி யுக ஆதியிலே -
நம் ஆழ்வாரை அவதரிப்பித்து -அவருக்கு மயர்வற மதி நலம் அருள -
அவரும் -அந்த சம்யஜ்ஞானத்தாலே சர்வேஸ்வரனுடைய-
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை -தாம் அனுபவித்து -அது உள் அடங்காமே  -
எதிர் பொங்கி மீதளிப்ப -அதுக்குப் போக்கு வீடாக திவ்ய பிரபந்தங்களை நிர்மித்தும் -
மதுரகவி ஆழ்வார் தொடக்கமானவர்களுக்கு உபதேசித்து -
அதுக்கு சாரமாய் -தத்வ ஹித புருஷார்த்த -யாதாம்ய அவபோதகமாய் -
சகல வேத சந்க்ரஹமான-திரு மந்த்ரத்தில் குஹ்ய தமமாக பிரதி பாதிக்கப் பட்ட
சரம உபாயத்தை  மதுர கவி ஆழ்வார் ஒருவருக்கும் உபதேசிக்க -

மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட் பொருள் நிற்கப்பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் -என்றும்
தேவு மற்று அறியேன் -என்றும் -உக்தி அனுஷ்டானங்களாலே பூதரான பின்பு -
அந்த அர்த்த விசேஷங்களை யெல்லாம் தமக்கு பிரசாதிக்க வேணும் என்று
ஸ்ரீ மன் நாத முனிகள் பிரார்த்திக்க -அவருக்கு அர்ச்சாவ்ய அவஸ்தையை அதிகிரமித்து
திருவாய் திறந்து உபதேசிக்க -அவரடியாக வாய்த்து இந்த சம்ப்ரதாயம் வந்தது -
இவ் வர்த்த விசேஷங்களை யெல்லாம் -இருள் தரும் மா ஞாலமான பூ லோகத்திலே -
ஜனங்களுக்கு உபதேசித்து சர்வருக்கும் மோஷத்தை கரதலாமலகம் ஆக்க வேணும் -என்று -
பத்யு கமல வாசிந்யா பிரேரணாத் ப்ர்திவீதலே அஹீனாம் ஈச்வராஸ் சோயமாசீத் ராமானுஜோ முனி -
என்கிறபடியே
சர்வேஸ்வரன் திருவனந் தாழ்வானை  ஏவ -அவர் வந்து ஸ்ரீ பெரும் பூதூரிலே அவதரித்து -
சகல சாஸ்திர ப்ரவீணராய்  -திருக் கச்சி நம்பி மூலமாக தேவப் பெருமான் அறிவித்த அறிவாலே
தத்வ ஹிதங்களை யெல்லாம் விசதமாக  தெரிந்தும் -
பெரிய பெருமாள் கிருபையாலே உபய விபூதி சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வஹியும் என்று செங்கோலை
 கொடுக்கப் பெற்றதையும்
நாத யாமுநாதி சம்ப்ராதாய பரம்பரா ப்ராப்தமான தத்வ ஹித புருஷார்த்த
தத் யாதாத்ம்ய ஜ்ஞானம் ஆகிற அர்த்த விசேஷத்தை லபித்தும் -
தமக்கு அந்தரங்கரான ஆழ்வான் முதலான முதலிகளுக்கு அவ் அர்த்த விசேஷத்தை
உபதேசித்துக் கொண்டும் வாழுகிற காலத்தில்  திருவரங்கத் தமுதனார் -சகல சாஸ்திர பரி பூரணராய் இருந்தும் -சத் சம்ப்ரதாயம்

தெரியாதிருக்க -எம்பெருமானார் தம்முடைய நிர்ஹெதுக கிருபையாலே ஆழ்வானை இட்டு
அவரைத் திருத்துவிக்க -அவரும் ஆழ்வானை ஆஸ்ரயித்து-அவர் காட்டிக் கொடுக்க
எம்பெருமானார் திருவடிகளைக் கண்டு -அதிலே அத்யந்த அபிநிவிஷ்ட சித்தராய் -
சர்வதா அனுபவம் பண்ணிக் கொண்டு போந்து -
அவ் அனுபவம் உள் அடங்காதே -பரீவாஹ ரூபேண -
கலித்துறை -என்கிற சந்தச்சிலே
அந்தாதியாக
நூற்று எட்டுப் பாட்டாய்-
பாட்டு தோறும் எம்பெருமானார்  திரு நாமத்தை சேர்த்து -பிரபந்தீ கரித்து
போந்தார் ஆகையாலே -இது பிரபன்ன காயத்ரி என்று  அத்யவசிக்கப் பட்டு -
நம் முதலிகள் எல்லாருக்கும் -குரோர் நாம சதாஜபேத் -என்கிறபடியே
நித்யாபிஜப்யமாய் -இருக்கிற தாய்த்து
—————————————————————————————–

அமுது விருந்து-உரையின் அவதாரிகை -

திருமகள் கேள்வனுக்கு சேதனரை திருத்தி ஆளாக்க தேசிகர் திருமந்த்ரத்தை உபதேசித்து அருளுவர் —அந்த திருமந்தரம் சாஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டது —சாஸ்த்ரங்களை வரியடைவே முற்றும் கற்று தத்துவ ஞானம் பெற்று விளங்குதல் சால அரிது —அரும்பாடு பட்டு பொருள் ஈட்டல் போன்றது அது என்பர் பெரியோர்–தேசிகர் தரும் திருமந்த்ரத்தால் ஏற்படும் தத்துவ ஞானமோ பாடு படாது எளிதில் பெறலாம் படி அமைந்து உள்ளது -இதனை நல்தாதை சொம் -சொத்து -புதல்வர் தம்மதாவது போன்றது என்பர் பெரியோர்    —அத்தகைய திரு மந்த்ரம் மூன்று சொற்கள் கொண்டது—முறையே அம் மூன்று சொற்களும்—எம்பெருமானுக்கே இவ்வான்ம தத்வம் உரியது என்பதையும் —அவ்வெம்பெருமானையே அவ்வன்ம தத்வம் பேறு தரும் உபாயமாக கொண்டது -என்பதையும்அவ்வுபாயத்தினால் பெறப்படும் பேறாக அவ்வன்ம தத்வம் அவ்வெம்பெருமானையே கொண்டது -என்பதனையும்–தந் சொல்லாற்றலால் உணர்த்தும்

இம்மூன்று நிலைகளும் முறையே

அனந்யார்ஹா சேஷத்வம்

அநந்ய சரணத்வம்

அநந்ய போக்யத்வம் -எனப்படும் -

இம்மூன்று நிலைகளும் சேர்த்து ஆகார த்ரயம் -எனபது உண்டு -

எம்பெருமானுக்கு ஆள்படும் நிலையே தன் ஸ்வரூபம் என்றும்

எம்பெருமானே உபாயம் என்றும்

இன்பம் பயக்கும் எம்பெருமானே புருஷார்த்தம் என்றும் உணர்ந்து

அந்நிலையிலே முதிர்ந்து பண்பட்ட மாண்புடையோர் ஆசார்யன் திறத்து அந்நிலையை மேற் கொள்வர் -

அதாவது -

ஆசார்யனுக்கு ஆள்படுகை தன் ஸ்வரூபம் என்றும்

அவனே உபாயம் என்றும்

அவனே புருஷார்த்தம் என்றும் -கருதி ஒழுகுவர்

இந்நிலை சொல்லாற்றலால் தோற்றாவிடினும் கருத்து பொருளாக -தாத்பர்யார்தமாக -கருத படுகிறது

எம்பெருமான் திறத்தில் கொண்ட ஆகார த்ரயம் முதல் பருவத்தின் நிலை -பிரதம பர்வ நிஷ்டை என்றும்

ஆசார்யன்  திறத்தில் கொண்ட ஆகார த்ரயம் கடை பருவத்தின் நிலை -சரம பர்வ நிஷ்டை -என்றும் கூறப்படும்

ரத்னத்தின் சிறப்பை உணர உணர -அதனை கொடுத்த வள்ளல் இடம் மதிப்பு ஏறுவது போலே

எம்பெருமானது வீறுடைமையை உணர உணர அவனுக்கு ஆளாக்கின ஆசார்யன் திறத்து மதிப்பேறி அவனுக்கு

ஆள்படுதல் இயல்பு தானே -

ஏதும் ஏதம் இன்றி மாதவனால் மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற ஆழ்வார்கள் அருளி செய்த

திவ்ய பிரபந்தங்கள் எம்பெருமான் புகழ் மலிந்த பாக்களால் அமைந்து இருப்பினும் அவற்றின்

சாரமாக திரண்ட பொருள் சரம பர்வ நிஷ்டையே ஆகும்

நம் ஆழ்வாருடைய பேரருள் நோக்கிற்கு இலக்கான மதுர கவிகள்

சரம பர்வ நிஷ்டியான வேதத்தின் உள் பொருள் தம் நெஞ்சில் நிலை நிற்கும்படி சடகோபன்

பாடினதாக அருளி செய்து இருப்பது இங்கு நினைவு கூரத் தக்கது

அருளி செய்ததற்கு ஏற்ப -தேவு மற்று அறியாது -நம் ஆழ்வாரையே மதுர கவிகள் பற்றி நின்ற

சிஷ்டாசாரமும் இச் சரம பர்வ நிஷ்டைக்கு பிரபல பிரமாணம் ஆகும்

மதுர கவி தோன்ற காட்டும் தொல் வழியே நல் வழிகள் -என்றார் வேதாந்த தேசிகனார்

பின்னர் இச் சரம பர்வ நிஷ்டை நம் ஆழ்வாரால் யோக முறையில் தம்மை சாஷாத் கரித்த

நாதமுனிகளுக்கு உபதேசிக்கப் பட்டு தகுதி வாய்ந்த அவர் சிஷ்ய பரம்பரையினால்

இன்னும் உபதேசிக்கப் பட்டு  வருகிறது -

-இக் சரம பர்வ நிஷ்டை அறிவுடைய மாந்தர் அனைவருக்கும் உள்ளது உள்ளபடியான ஸ்வரூபத்திலும்

உபாயத்திலும் -புருஷார்த்தத்திலும் நிலை நிற்றலாய் இருத்தலின் மிகவும் தேவைப் படுவதாக உள்ளது -

பரம ரஹச்யமான இந்நிலை எம்பெருமானார் தமது இயல்பான கருணையினால் கூரத் ஆழ்வான்

திருவடிகளில் ஆஸ்ரயிக்கும்படி செய்து அவ் ஆழ்வான் மூலமாக தமக்கு உபதேசித்து அருள கேட்டு -

அந்நிலையை உள்ளபடி கண்டு கொண்ட திருவரங்கத் தமுதனார் எம்பெருமானார் திருவடிகளையே

எப்போதும் சேவித்துக் கொண்டு

-அவருடைய கல்யாண குணங்களை தமது பக்திக்கு ஏற்ப அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தார் -

அவ் அனுபவம் உள் அடங்காது வெளிப்பட்ட சொற்கள் இவ் இராமானுச நூற்று அந்தாதி என்னும்

திவ்ய பிரபந்தமாக அமைந்தன -

எம்பெருமானார் திருவருளால் தமக்கு கிடைத்த இந்தப் பரம ரகஸ்யத்தை எல்லோரும்

எளிதில் அறிந்துஉய்வு  பெற வேணும்  என்னும் கிருபையால் வெளிப்படுத்துகிறார் அமுதனார்

இத் திவ்ய பிரபந்தத்தினால் -

தம்மைப் போலே எம்பெருமானார் குணங்களை நன்கு அனுபவிப்பிக்கும் யாரும் ரஹச்யத்தை

உணருமாறும் செய்து எல்லாரையும் தம்மையே ஒக்க அருள் செய்கிறார் இத் திவ்ய பிரபந்தத்திலே -

நம் ஆழ்வாருக்கு மதுர கவிகள் போலே எம்பெருமானாருக்கு அமுதனார் அமைந்து உள்ளார் -

இருவரும் ஆசார்யன் திறத்து தங்கள் நிலையை விளக்கியும் பிறர்க்கு உபதேசித்தும்

உய்வுறுத்தும் பொருள்களை உலகிற்கு வெளி இட்டு உதவுகின்றனர் -ஆயினும் மதுர கவிகளைப் போல்

சுருங்க கூறாது அமுதனார் பரக்க கூறிச்  சரம பர்வ நிஷ்டருக்கு அறிய வேண்டியவை அனைத்தும் கூறிப்

பரம உபகாரம் புரிவதை நன்கு உணர்ந்து நாம் நன்றி பாராட்டக் கடமை பட்டு உள்ளோம்

எம்பெருமானார் அடியார்கட்கு நிச்சலும் சாவித்திரி போலே இது அனுசந்திதற்கு உரியதாக வேணும் என்னும்

கருத்துடன் இராமானுசன் என்னும் திரு நாமத்தை அமைத்து இத் திவ்ய ப்ரபந்தம் நூற்று எட்டு பாட்டாக

அருளி செய்யப் பட்டு உள்ளது

பிரபன்ன சாவித்திரி என்று நம் ஆசார்யர்கள் இதனை அருளி செய்வர்

——————————————————————————————

அடியேன் கேள்வி ஞானத்தால் ஜல்பித்தல் -

ஸ்ரீ ய பதியாய்  பதியாய் -ஜீவ வர்க்கங்கள் கரை மரம் சேராமல் இருப்பதை கண்டு நொந்து

..வைகுண்டத்தில் நித்ய அனுபவத்தில் இருந்து கொண்டு..

ஆனந்தமாக அடியவர் குழாங்கள்  உடன் இருக்க செய்தேயும்

ஆழ்வாரும்  தாமரை பரணி இரு பக்கமும்  நெல் கதிர்கள் கண்டு

ஒரு பக்கம் வாழ்ந்தும் அடுத்த பக்கம் சோர்ந்தும் இருப்பதை

-ஸ்ரீ சகாயோ ஜனார்த்தனன் -ஜனி ஹிம்சை -பிறப்பை அறுகிறவன்-ஜகத் பதி-

சொத்தை கடை மரம் சேர்க்க- நித்ய விபூதிக்கு வருகைக்கு யோக்யதை பெற

-நம்மை மறந்து திரிகிறான்- என்று அவன் கோர நொந்து

–நல்லோர்கள் ஆழ்வாரையும் ஆச்சா ர்யர்களையும் அனுப்பி-

இரண்டு நிலையம் அறிந்தவர்கள்-ஒழிக்க ஒழியாத உறவு உணர்த்தி..

-சம்சார சாகரத்தில் உஜ்ஜீவிக்க சங்கல்பித்து..

கலியுக ஆதியில் ஆழ்வாரை அவதாரம்  செய்வித்து

அங்கம் – அங்கி-பாவம் நம் ஆழ்வாரும் மற்ற ஆழ்வார்களும்

–மயர்வற மதி நலம் அருளி-திவ்ய ஆபரண  திவ்ய ஆயுதங்களை ஆவேசிப்பித்தும்-

.ஸ்வரூப   ரூப குண விபூதிகளை தாம் அனுபவித்து-

ஒரு நாள் முகத்தில் விளித்தாரை வடி வழகு  படுத்தும்பாடு

-குகன்பரிகரங்கள் குகனை அதி சங்கை பண்ணி பின் செல்ல குகன் இளைய பெருமாளை அதி சங்கை பண்ணி பின் தொடர

-தடாகம் நிரந்து உள் அடங்காமல் எதிர் பொங்கி மீதளிப்பது போல

–அறிய கடவன் என்று ஆசார்யன் சங்கல்பிக்க -

போக்கு வீடாக திவ்ய பிர பந்தங்களை அருளியும்  மதுர கவி ஆழ்வார் தொடக்கமாக உபதேசித்தும் ..

-நால் ஆயிரமும் ஆழ்வாரே அருளியது -அங்கம் அங்கி பாவம் ஆழ்வார்கள் அனைவரும்

மந்த்ரம் வேறே  நாமம் வேறே – மூன்று எழுத்துடைய பேரால்-தொண்டர் அடி பொடி ஆழ்வார்

இங்கு திருநாமம்– துவயத்தில் தான் பிராட்டி  சேர்த்தியை  வெளிப்படையாக சேர்க்கிறோம் -

திரு மந்த்ரத்திலும் சரம ஸ்லோகத்திலும் இல்லை என்பதால் திரு நாமம் என்கிறார் ..

மந்திர-திரு மந்த்ரம் சாஸ்திர ருசி பரிகிரிகீதம்
விதி -சரம ச்லோஹம்-
துவயமே -அனுசந்தான ரஹச்யம்-ஆச்சார்யா  ருசி பரிகிரிகீதம் ..
-எம்பெருமானார் திருநாமத்தால்.சர்வத்ர விநியோகம் போல,,.. அனைவரும் கொள்ளலாமே -
சரம பர்வ நிஷ்ட்டை –ஆறு விசெஷணம்..உபதேசிக்கிறார் இதில்.
 முதல்–.சகல சாஸ்திர சங்கர ஹமான  திரு மந்த்ரத்தின் உடைய தாத் பர்யமாய் .
ஓம் எனபது போல் உள்ளத்துக்கு எல்லாம் சுருக்காய்.
.அ கார சம்பந்தத்தால் பெருமை –இதனால் காட்ட பட்ட சரம பர்வ நிஷ்ட்டை
-நம-உள் உறை பொருள்..இரண்டாவது–பகவதாக ஆகச்மிக  க்ருபா லபத பரி சுத்த ஞானரான ஆழ்வார்
-வெறிதே அருள் செய்தானே மயர்வற  மதி நலன் அளித்தானே
-ஆழ்வார்கள்  உடைய திவ்ய பிரபந்த   சாரார்தமாய்-ஆச்சார்யர் அவன் தானே இவர்களுக்குநிர்ஹெதுகமாக அருளி
 ..வந்தே கோவிந்த தாதவ்-எம்பாரை அருளி கூரத் ஆழ்வானை வணங்கி -பட்டர்.
.பீதக  வாடை பிரானார் பிரம குருவாக வந்து .
.மூன்றாவது- பரம காருணிக்க ரான  நம் ஆழ்வார் உடைய பரி பூர்ண கடாஷ பாத்திர பூதரான   ஸ்ரீ மதுரகவிகள் உடைய
 உக்த்ய அனுஷ்டாங்களாலே பிரகடிதமாய் –பத்து பேரை சிரித்து இருப்பாரே-
 உண்ட போது  ஒரு வார்த்தை உண்ணாத போது  வேறு வார்த்தை இன்றி
..நாலாவது -ஆழ்வார் தம்மாலே நாத முனிகளுக்கு அருளி செய்ய பட்டதாய் -
அவர் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து   யோக்ய விஷயங்களுக்கு உபதேசித்து அருள
–ஐந்தாவது – அவர்கள் தாங்களும் அப்படியே உபதேசிக்கையாலே -உபதேச பரம்பரா ப்ராப்தமாய்
–ஆறாவது – அகில சேதனருக்கும் ஸ்வரூப -அடிமை- உபாய-திருவடிகளே – புருஷார்த்த -திருவடிகளில் கைங்கர்யம்-ஆகிய இவற்றின்
-யாதாத்ம்ய -இவற்றில் ஆழ்ந்த பொருள்-ரூபேண அவச்ய  அபேஷிதமாய்–ராமானுஜ பவிஷ்யகார திருமேனியும் சேர்த்து அருள பட்டு .
–ஆச்சார்யர் பக்கல் ஆழ்ந்த பொருள்-
பிரதமம் பல்லவம் மொட்டு போல..
பின்பு புஷ்பிதம் -பாகவதர்கள் பக்கல் மூன்றும்
ஆச்சார்யர் பக்கல் -கனி போல .
.மூன்று படிகளை யாதாம்ய ரூபேண .அவச்ய அபேஷிதம் கனி கொண்டு தானே வயிறு நிரம்பும்..
ஆச்சார்யர் பகவான் திருவடி தானே இங்கு போனால் மூன்று  படிகளும் தெரிந்தவன்
 இதனால் தன் அடையே  பாகவத பகவான் பக்கல் கிட்டும்–
 பலிதம் தானே சரம பர்வ நிஷ்ட்டை

எம்பெருமானார் கேவல கிருபையாலே தம்மை ஆழ்வான் திருவடிகளிலே ஆச்ரயிப்பித்து

-எல்லோரும் ஸ்வாமி  சிஷ்யன் தானே

-வூமைக்கும் திருவடி நிலைகளை சாத்தி கொக்கு வாயும் படி கண்ணி யுமாக  உய்ய வைத்ததை

-ஆழ்வான் பார்த்து மயங்கி-நாமும் ஊமையாய் போகாமல் இழந்தோமே என்று பணித்தானாம்

பட்டரும் எம்பெருமானார் திருவடி சம்பந்தத்தால்  அனைத்தையும் அறிந்தவர் ஆனார் என்பார் நஞ்சீயர் இடம்

தன் முகேனே -ஆச்சார்யர் -உபதேசித்து அருள கேட்டு ,அவ அர்த்தங்களை யதா தர்சனம் பண்ணி

அநவரதம் எம்பெருமானார் திருவடிகளை சேவித்து கொண்டு போரா நின்று உள்ள பிள்ளை அமுதனார் .

.அவர் உடைய திவ்ய குணங்களை தம் உடைய பிரேமத்துக்கு போக்கு வீடாக பேசி அனுபவிக்க

வேண்டும் படியான தசை தமக்கு விளைக்கை யாலும்

இவ் அர்த்த ஞானம் செதனருக்கு சுக்ரகமாம்  படி பண்ண வேணும் என்கிற தம் உடைய பரம கிருபையாலும்

..தாம் எம்பெருமானார் உடைய திவ்ய குணங்களை பிரேம அனுகூனமாக பேசுகிற பாசுரங்களாலே

தத் பிரபாவத்தை எல்லோருக்கும் பிரகாசிப்பியா நின்று கொண்டு

ஆழ்வார் திருவடிகளுக்கு அனந்யார்ஹரான ஸ்ரீ மதுரகவிகள்

ச்வநிஷ்ட கதன ரூபேணவும் பரோபதேச ரூபேணவும் உஜீவனார்த்தத்தை

லோகத்த்க்கு வெளி இட்டால் போல ,தாமும் சவ நிஷ்ட ஆகதன ரூபத்தாலும்,பரோ உபதேசத்தாலும்,

அவரை போல சங்கர ஹேன  பத்து பாட்டாக அன்றிக்கே பரக்க  கொண்டு ,

ஆச்சர்ய அபிமான நிஷ்டருக்கு ஞாதவ்ய அர்த்தங்களை எல்லாம் இப் பிரபந்த முகேன அருளி செய்கிறார்.

.கண்ணையும் கொடுத்து கடலை காட்டினால் போல ..

தடாகம் நிறைந்து வெளி வருவது போல

-தரிக்க முடியாமல் வெளி வர ..அடியவரும் இன்பம் பெற.

.பால் கன்று குட்டிக்கும் நமக்கும் தருவது போல.

.மதுர கவிசொன்ன சொல் வைகுந்தம் பெறுவரே- துணிவர்

-பகவத அனுபவம் மாறி ஆச்சார்யர் அனுபவம் வர துணிவு வேணும்.

.சாவித்திரி  உரு போல பாட்டு தோறும் திரு நாமத்தை வைத்து அருளி செய்தார் ..

-பிர பன்ன சாவித்திரி என்பர் முதலிகள்.

-பிரதம பர்வ நிஷ்ட்டை–அதுக்கு சாரமாக தத்வம் ஹிதம் புருஷார்த்தம்-

யாதாத்ம்யம் -அவ பாதகமாய்- சொல்லுவதாய்-விபரித்து -சகல வேத சங்கரகமான திரு மந்த்ரம்

-குக்ய தமமமாக பிரதி பாலிக்க பட்ட -சரமோ உபாயத்தை மதுர கவி ஆழ்வார் ஒருத்தருக்கு உபதேசிக்க -

மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உள் பொருள் நிற்க பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் -என்று அவர் அருளிய படி

என்  நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் –அருளினார் – எங்கள்  என்று -அருள வில்லை

-குக்ய தமத்துக்கு அதிகாரிக்கு மட்டும் தான் அருளுவார்-.தேவு மற்று அறியேன் என்றும்

உக்தி அனுஷ்டானங்களால் பூதர் ஆன பின்பு…நாத முனி பிரார்த்தித்து

– கண் நுண் சிறு தாம்பு பிர பந்தத்துக்கு தனியனும் நாத முனி அருளினாரே

-அர்ச்சா சமாதியை குலைத்து கொண்டு..திரு வாய் திறந்து உபதேசிக்க

–இருள் தருமா ஞாலத்தில் அனைவருக்கும் தர தளமாக =உள்ளங்கை நெல்லி கனி  போல

மோஷத்தை தர-ஸ்ரீ ய பதி பத்தி சங்கல்பித்து

-ஆதி சேஷன-ஸ்ரீ பெரும் புதூரில் 1017 மேஷ  ராசி சித்தரை திருவாதிரை சுக்ல பஷம் பஞ்சமி வியாழ கிழமை

கேசவ சோமயாஜுலு காந்திமதி -பிறபித்தான்.

.பலிஷ்டன்-உபய விபூதியும் தான் இட்ட வழக்காய் ஆக்கிக் கொடுக்கவும்

.பெயர் மட்டும் நாதன்..பிர பன்ன அம்ர்தம்–சகல சாஸ்திர  ப்ரவண ராய்

.திரு கச்சி நம்பி மூலம்  தேவ பெருமாள் ஆறு வார்த்தை அருளி

.தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்களை விகசிதமாக தெரிந்தும்

– பெரிய பெருமாள் மூலம் செங்கோலை கொடுக்க பெற்றும்–உடையவர்

–-வஸ்து பெற அரங்கன் ஞானம் பெற தேவ பிரான்-

-மூலவர் இடம் திரி தண்டம் இருக்கும் .புறப் பாடு போது உத்சவர் இடம் இருக்கும்

நாத யாமுனாதிகள் மூலம்ஆதி சப்தம்  -பஞ்ச ஆச்சார்யர்களையும்  குறிக்கும்.

-இவர்கள் மூலம் யாதத்மிக ஞானம் பெற்று தம் .அந்தரங்கர் -ஆண்டான்  ஆழ்வான் எம்பார்  போல்வர் மூலம்

–சாஸ்திரமும் –சத் சம்ப்ரதாயம்  தெரியாமல் இருந்தவரை திருத்தி

சத்துகள் இருக்கிற இடம் சத் சம்ப்ரதாயம் -குரு பரம்பரை -பேசிற்றே பேசுவார்

-ஸ்திரமான புத்தி வேண்டும்–மாயா வாதிகளால் கலக்க முடியாமல் -தோஷம் அற்று -

உள்ளம் உரை செயல் ஒருங்க விட்டு –ஆழ்வான்  எம்பெருமானார் திருவடிகளை காட்டி கொடுக்க

அத்யந்த அபிநிவேசம் பிறந்து -பல்லவமான விரலும்..திரு மேனி கண்டு அனுபவத்தில் இழிந்து

..அவ்    அனுபவம் அடங்காமல் கலி துறை சந்தத்தில் அந்தாதி

கட்டளை -பந்தம் -கலி துறை அந்தாதி 108  ராமனுஷ திரு நாமங்களை வைத்து

-பிர பன்ன காயத்ரி அத்யவசிக்க பெற்று

ஆச்சார்யர்  பெருமை பேசி கொண்டே இருக்க

–பிர பந்தம் வந்த க்ரமம்

இத்தால் அருளி தலை கட்டுகிறார்

——————————————————————————-

திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் திருவடிகளே சரணம் .

பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவரங்கத் தமுதனார் திருவடிகளே சரணம் .

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 1, 2012

பாம்பணைமேற் பாற்கடலுள் பள்ளி அமர்ந்ததுவும்
காம்பணைதோள் பின்னைக்காய் ஏறுடன்ஏழ் செற்றதுவும்
தேம்பணைய சோலை மராமரம்ஏழ் எய்ததுவும்
பூம்பிணைய தண்துழாய்ப் பொன்முடிஅம் போர்ஏறே.

    பொ – ரை : ‘திருப்பாற்கடலில் பாம்பாகிய படுக்கையின்மேல் அறிதுயில் பொருந்தியதும், மூங்கில் போன்ற தோள்களையுடைய நப்பின்னைப்பிராட்டிக்காக இடபங்கள் ஏழனையும் அழித்ததும், தேன் பொருந்திய கிளைகளையுடைய சோலையாகத் தழைத்த மராமரங்கள் ஏழனையும் ஓர் அம்பால் தொளை செய்ததும், அழகினையுடைய கட்டப்பட்ட குளிர்ந்த திருத்துழாயினை அணிந்த பொன்னாற்செய்யப்பட்ட திருமுடியினையுடைய, அழகிய போரைச் செய்கிற இடபமேயாம்’ என்றவாறு.

    வி – கு : அமரந்ததுவும், செற்றதுவும், எய்ததுவும் என்பன உகரம் கெடாது உடம்படுமெய் பெற்று வந்தன. ‘ஆறன் ஒருமைக்கு அதுவும் ஆதுவும்’, ‘தன்முக மாகத் தான்அழைப் பதுவே’ என்றார் நன்னூலார். ‘காம்பு அணை’ என்பதின் ‘அணை’ உவமை உருபு. ‘ஏறு’ என்பது சொல்லால் அஃறிணையாதலின், ‘அமர்ந்தது’ என அஃறிணை முடிபு கொடுத்து ஓதினார்.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. ‘அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்தும், திருப்பாற்கடலிலே திருக்கண் வளர்ந்தருளி, இராமன் கிருஷ்ணன் முதலிய அவதாரங்களைச் செய்தன எல்லாம் எனக்காக அன்றோ?’ என்கிறார்.

    பாற்கடலுள் பாம்பு அணைமேல் பள்ளி அமர்ந்ததுவும் – துன்பப் படுகின்றவர்களைப் பாதுகாத்தற்காகத் திருப்பாற்கடலிலே தண்ணீரானது உறுத்தாமல் இருக்கும்பொருட்டுக் குளிர்த்தி வாசனை மென்மைகளை உடையவனான திருவனந்தாழ்வான் மேலே கண்வளர்ந்தருளியதும், காம்பு அணை தோள் பின்னைக்காய் ஏறு ஏழ் உடன் செற்றதுவும் – சுற்றுடைமைக்கும் செவ்வைக்கும் மூங்கில் போலே இருந்துள்ள தோள் அழகையுடைய நப்பின்னைப்பிராட்டியின் கலவிக்குத் தடையாய் இருந்த இடபங்கள் ஏழையும் ஒரு காலே 1ஊட்டியாக நெரித்துப் போகட்டதும்.

 தேன் பணைய சோலை மராமரம் ஏழ் எய்ததுவும் – மஹாராஜர் ‘நீர் வாலியைக் கொல்லமாட்டீர்’ என்ன, அவரை நம்பும்படி செய்வதற்காக, தேனையுடைத்தாய்ப் பனைத்து அடிகண்டு இலக்குக் குறிக்க ஒண்ணாதபடியாய் இருந்த மராமரங்கள் ஏழையும் எய்ததும், பூம்பிணைய தண் துழாய்ப் பொன் முடி அம் போர் ஏறே – நல்ல தொடையை உடைத்தான திருத்துழாய் மாலையாலே அலங்கரிக்கப் பட்டவனாய், பேரரசு எனக் குறிக்கும் திரு முடியையுடையனாய், இவ்வழகுதன்னை நித்தியசூரிகளை அனுபவிப்பித்து அதனால் வந்த மேன்மை தோன்ற அழகியதாய்ப் போருக்குப் புறப்படுகின்ற இடபம் போலே, 1மேனாணித்திருக்கிற இருப்பு. இனி, ‘பூம்பினைய’ என்பதற்குப் ‘பூக்களோடு கட்டப்பட்ட’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.

    ‘பொன் முடி அம் போர் ஏறு பள்ளி அமர்ந்ததுவும், ஏறு செற்றதுவும், மராமரம் எய்ததுவும் ஆன இவையெல்லாம், எனக்காகவேயாம்,’ என ஒரு சொற்றொடர் கூட்டிப் பொருள் முடிக்க.    

 

இத்தனையும் செய்தது எனக்கு

பரத்வன் வியூகம் விபவன் எல்லாம் எனக்காக கிடீர்

பாம்,பணை -ஆர்த்த ரஷணம் -நீர் உருத்தாமைக்கு -கூப்பீடு கேட்கும் இடம்

பரம பதம் பாட்டு கேட்கும் இடம் -

குதித்த இடம் வளைத்த இடம்

ஸௌ த்யம்   சொவ்கந்த்ய -சொவ்குமார்யம் -குளிர்ச்சி வாசனை மெத்தம் சித்தம் விசாலம்

மூங்கில் -இளைக்க வேண்டாமே -தானாகவே பள பள  சுற்றுடைமை செவ்வாய் -தோளுக்கு

ஒரு காலே ஊட்டியாக -ஒரு கொம்பை பிடிக்க ஏழே கொம்பிலே -கெட்டியாக கட்டி கொண்டான் -நெரித்து போகட்டும்

மரா மரங்கள் ஏழும் -மகா ராஜரை விச்வசிப்பைக்காக -

தேனை உடைத்தாய் பணைத்து அடி கண்டு இலக்கு காணா முடியாமல் -

காஞ்சி நூற்று கால் மண்டபம் சிற்பி அடி கண்டு மலை பாம்பு சுற்றி இருக்குமாம்

பூ உடைத்தாய் -திரு துழாய்

பொன் முடி -

நித்ய சூரிகள் அனுபவிக்க பட்ட -மேனானித்து போர் ஏறு எருது திமிரு கௌரவம்

இவை எல்லாம் எனக்காக கிடீர்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 1, 2012

 பலபலவே ஆபரணம்; பேரும் பலபலவே;
பலபலவே சோதி வடிவு; பண்புஎண்ணில்
பலபல கண்டுஉண்டு கேட்டுஉற்று மோந்துஇன்பம்;
பலபலவே ஞானமும் பாம்பணைமே லாற்கேயோ!

    பொ – ரை : ‘பாம்பணையின்மேல் அறிதுயில் செய்கின்ற இறைவனுடைய பண்புகளை எண்ணுமிடத்து, ஆபரணங்கள் பலபலவாம்; பேரும் பலபலவாம்; ஒளி உருவமான திருமேனியும் பலபலவாம்; கண்டு உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து அனுபவிக்கிற இன்பங்களும் பல பலவாம்; ஞானமும் பலபலவாம்’ என்றவாறு.

    வி-கு : ‘கண்டு உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து’ என்பது உம்மைத் தொகை. ‘கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றறியும் ஐம்புலனும்’ என்றார் திருவள்ளுவர். ‘உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து பார்க்கும் ஐவர்’ என்றார் திவ்வியகவி. ‘பாம்பணை மேலாற்கு’ என்ற தொடர் மொழி, ஒரே காலத்தில் ஐம்பொறிகட்கும் ஒருசேர இன்பத்தை ஊட்ட வல்ல பரிகரத்தை உடையவன் இறைவன் என்ற கருத்தை உட்கொண்டு நிற்கிறது. ஏகாரம். ஈற்றசை. ஓகாரம் – சிறப்புப் பொருளின் கண் வந்தது.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. ‘என்னுடனே கலந்து 1ஆற்றானாய்ப் பல சரீரங்களை மேற்கொண்டு என்ன அனுபவியாநின்றான்’ என்கிறார்.

    பலபலவே ஆபரணம் – சாதி பேதமும் வடிவு பேதமும் இருக்கிற படி. திருக்கைக்குச் சாத்துமவை என்றால், பல; அவைதாம், 2‘இடைச்சரி, கடைச்சரி’ என்பன போல்வன. பேரும் பலபலவே-அனுபவ சமயத்தில் திருப்பெயர்களைச் சொல்லுதற்கு இழிந்த இடமெல்லாம் துறை; அவைதாம் 3‘சீலப்பேர், வீரப்பேர்’ என்பன போல்வன. பலபலவே சோதி வடிவு – 4அத்திருப்பெயர்கள் மூலமாகக் காணும் வடிவுகளும் பல; இறைவன் பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாத தனது திருமேனியை, மற்றைச் சாதிகட்குச் சமமாக்குகிறான் ஆகை3. சீலப்பேர் – கோவிந்தன் என்பது போன்ற திருப்பெயர்கள். வீரப்பேர் – மதுசூதனனன்
என்பது போன்ற திருப்பெயர்கள். 

யாலே எல்லாம் சோதி வடிவாயே இருக்குமாதலின், ‘சோதி வடிவு’ என்கிறார். இனி, 1சௌபரியைப் போலே பல வடிவு கொண்டு இவரை அனுபவிக்கிறான் ஆதலின், ‘பலபலவே வடிவு’ என்கிறார் எனலுமாம். முத்தன் தன்னையனுபவிக்கும்போது படுமாறு போன்று, தான் என்னை அனுபவிக்கப் பல வடிவு கொள்ளாநின்றான் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

    பண்பு எண்ணில் – தன்மைகளை நினைக்குமிடத்து. ‘கண்டு உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டாகக் கூடியவான ஐம்பொறி இன்பங்களும் பலப்பல’ என்றது, காண்பனவும் உண்பனவும், கேட்பனவும், தொடுவனவும், முகர்வனவுமான இவைகள் பலப்பல என்பதாம். பலபலவே ஞானமும் -ஐம்புலன்களைச் சொல்லுதல்; அவற்றை அறிகைக்குக் கருவியான ஞானங்களைச் சொல்லுதல். ஆயின், 2ஞானம் பல உண்டோ?’ எனின், விஷயங்கள் தோறும் ஞானமும் வேறுபடும் அன்றோ? 3ஆக, இவற்றால், தன்னின் வேறு பட்டவற்றை எல்லாம் விஷயமாக உடையனாய், அவற்றை எல்லாம் அறியவும் வல்லவனாய், அவற்றை எல்லாம் அனுபவித்தால் வரும் ஏற்றத்தையும் உடையவனாய் இருக்கும் இருப்பைத் தெரிவித்தபடி. பாம்பணை மேலாற்கேயோ – இவை எல்லாம் ஒரு விஷயத்தில் இருக்க அனுபவிப்பான் என்னுமிடத்திற்கு உதாஹரணம் காட்டுகிறார். பாம்பு தொடுதற்கு மென்மையாய் இருக்கும்; நறுநாற்றத்ததாய் இருக்கும்; கண்ணுக்கு இனியதாய் இருக்கும். இம்மூன்றும், ஏனை இரண்டற்கும் உபலக்ஷணம்.

    ‘பாம்பணை மேலாற்கு, பண்பு எண்ணில், பலபலவே ஆபரணம்; பேரும் பலபலவே; சோதி வடிவு பலபலவே; கண்டு உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து இன்பம் பலபலவே; ஞானமும் பலபலவே; ஓ’ என்று கூட்டி முடிக்க.    

ஒரு சரீரம் கொண்டு அனுபவிக்க முடியாமல் பல திரு மேனி பல ஆபரணம் கொண்டு அனுபவிக்கிறான்
பல பலவே -அனைத்தும்
ஜாதி பேதமும் -வ்யக்தி பேதம் கங்கணம் கடகம் -திரு கைக்கு சாத்தும்
இடை சரி கடை சரி -மோதிரம் -பல உண்டாம்
அனுபவ சமயத்தில் இழிந்த இடம் எல்லாம் துறை ஷீலா பேர் வீர பேர்
3. சீலப்பேர் – கோவிந்தன் என்பது போன்ற திருப்பெயர்கள். வீரப்பேர் – மதுசூதனனன்
என்பது போன்ற திருப்பெயர்கள்.
பல பல சோதி வடிவுகளும் -
அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானம் பஞ்ச சக்தி உபநிஷத் மயம் -இதர சஜாதீயம் ஆக்குகையாலே -
அவதாரம் போதும் அப்ராக்ருதம் -தாழ விட்டுக் கொள்கிறான் -
ஸௌ பரி போல் மாந்தாதா பெண்கள் 50 –முக்தன் தன்னை அனுபவிக்க சகஸ்ரதா பவதி -
அவனை அனுபவிக்க ஆசை தூண்ட -அது போல் தன்னை அனுபவிக்க -தான் கொள்ளா நின்றான்
அவன் பண்பு -கண்டு உற்று -கேட்டு -மோந்து -ஐந்து இந்த்ரியங்கள் சுகமும் பல
ஆழ்வாரை நக்கி பார்க்கிறான் -
பல ஞானம் விஷயங்களை சொல்லுதல் அறியும் ஞானமும் பல
விஷயம் தோறும் பேதிக்குமே -
இவை எல்லாம் ஒரு விஷயம் உதாஹரணம் பாம்பணை கட் செவி கண்ணும் செவியும் ஒன்றே
பல அவயவம் கொண்டு அனுபவிக்க மென்மை -வாசனை -இனிமை கண்ணுக்கும் பஞ்ச அணை சுகம் -
ஒ என்று அன்வயம்-

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 1, 2012

ஆரா அமுதமாய் அல்ஆவி யுள்கலந்த
காரார் கருமுகில்போல் என் அம்மான் கண்ணனுக்கு
நேராவாய் செம்பவளம்; கண்பாதம் கைகமலம்;
பேராரம் நீண்முடிநாண் பின்னும் இழைபலவே.

    பொ-ரை : உண்ணத் தெவிட்டாத அமுதமாய், ஒரு பொருளாக மதிஅத்தற்குத் தகுதி இல்லாத என்னுடைய உயிருள் கலந்த, கார் காலத்தில் எழுகின்ற கரியமேகம் போன்ற என் தலைவனாகிய கண்ணபிரானுடைய திருஅதரத்தினைச் செம்பவளம் ஒப்பாகமாட்டது; திருக்கண்கள் திருவடிகள் திருக்கரங்களாகிய இவற்றைத் தாமரை மலர்கள் ஒப்பாகமாட்டா; பெரிய ஆரமும் நீண்ட திருமுடியும் அரைநாணும் மற்றுமுள்ள ஆபரணங்களும் மேலும் பலபலவேயாய் இருக்கின்றன.

    வி-கு : கார் கருமை; காலத்திற்கு ஆயிற்று; இருமடியாகு பெயர். கண்ணனுக்கு -ஆறாம் வேற்றுமையில் நான்காவது மயங்கிய மயக்கம். ‘நேரா’ என்னும் பன்மைப்பயனிலைக்கு, பவளம் கமலம்என்னும் இரண்டனையும் எழுவாயாகக் கொள்க. இழைக்கப்படுதலின், ஆபரணம் இழையாயிற்று. இழைதல் – செய்தல். ‘அமுதமாய்க் கலந்த என் அம்மான் கண்ணன்’ என்க.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1இத்தனை போதும் தாமரையைச் சிக்ஷித்து உபமானமாகச் சொல்லிப் போந்தார்; விஷயத்திலே இறங்கிப் பார்த்தவாறே நேர்கொடு நேரே உபமானமாய் நின்றது இல்லை; அவற்றைக் கழித்து உபமேயத்தையே சொல்லுகிறார்.

    ஆரா அமுதமாய்-எப்போதும் உண்ணாநின்றாலும் மேன்மேலென விருப்பத்தை விளைக்கும் அமிருதம் போன்று எல்லை இல்லாத இனியனாய். அல் ஆவி – ‘இப்படி, 2போக்யம் குறைவற்றால் போக்தாக்களும் அதற்குத் தகுதியாகப் பெற்றதோ? எனின், ‘ஒரு பொருளாக எண்ணா ஒண்ணாத என்னுடைய உயிரோடே அன்றோ வந்து கலந்தது? தன்னையும் அறிந்திலன், என்னையும் அறிந்திலன்’ என்பதாம். அசித்தைக்காட்டிலும் தம்மைக் குறைய நினைத்தபடியாலே ‘அல் ஆவி’ என்கிறார். அசித்திற்கு 3இழவு இல்லையே’ தன் சொரூபத்தில் கிடந்ததே; அறிவுள்ள பொருளாய் இருந்தும் ஞானபலம் இல்லாமையாலே அசித்தைக்காட்டிலும் தம்மைக் குறைய நினைத்திருக்கிறார். ஆவி உள் கலந்த – ‘பெருமக்கள் உள்ளவரான நித்திசூரிகள் அளவில் கலக்குமாறு போன்று தான் கலந்தானோ? என்னை ஆரா அமுதாக நினைத்து, என் அளவாகத் தன்னை நினைத்து அன்றோ கலந்தது?’ இனி, ‘உள் கலந்த’ என்பதற்கு ‘ஒரே பொருள் என்னலாம்படி கலந்தான்’ எனலுமாம்.

    ‘அவன் இப்படிக் கலந்தமையை நீர் என்கொண்டு அறிந்தது?’ என்னில், ‘வடிவிலே, 4தொடை கொண்டேன்’ என்கிறார் மேல்;

1காரார் கருமுகில் போல் – என்னுடைய கலவி ‘பெறாப்பேறு’ என்னும் இடம் தன் வடிவிலே தோன்ற இராநின்றான். கார்காலத்தில் எழுந்த கருமுகில் போல’ என்னுதல்; கார்  என்று கருமையாய், ‘கருமை மிக்க முகில்’ என்னுதல். இனி, ‘இவ்வடிவையுடையவன் அன்றோ என்னோடே வந்து கலந்தான்?’ என்கிறார் எனலுமாம். என் அம்மான் கண்ணனுக்கு – அவ்வடிவழகாலே என்னை எழுதிக் கொண்ட கிருஷ்ணனுக்கு, செம்பவளம் வாய் நேரா – சிவந்த பவளம் திரு அதரத்துக்கு ஒப்பாகாது. ‘பவளமாயின் சிவந்தன்றோ இருப்பது? ‘செம்பவளம்’ என்றது என் கருதி?’ எனின், 2‘பவளத்தை ஸ்படிகத்தின் தானத்திலேயே வைத்து, அதற்குமேல் சிவந்த பவளத்தை உண்டாக்கினால், அப்படி உண்டாக்கிய சிவந்த பவளமும் 3சாதியாக ஒப்பாகாது’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

    கண் பாதம் கை கமலம் நேரா – குளிர நோக்கின கண், நோக்குக்குத் தோற்று விழும் திருவடிகள், திருவடிகளிலே விழுந்தாரை எடுத்து அணைக்கும் கை; இவற்றுக்குத் தாமரை சாதியாக ஒப்பு ஆகா. பேர் ஆரம் -4‘பெரிய வரை மார்பிற்பேர் ஆரம்’ என்கிறபடியே திருக்கழுத்துக்கு இருமடி இட்டுச் சாத்த வேண்டும்படியான ஆரம். நீள் முடி – ஆதிராஜ்ய சூசகமான திருமுடி. நாண் -5விடு நாண். பின்னும் இழை பலவே -‘ அனுபவித்துப் போம் இத்தனை ஒழிய, என்னாற்சொல்லித் தலைக்கட்டப்போமோ? முடியாது,’ என்றபடி.    

  

தாமரையை சிஷித்து உபமானம் சொல்லிப் போந்தார் -ஒவ்வா -சொல்லி -இனி

நேராக -சொல்லி -உபமானம் கழித்து உபமேயம் -

ஆரா அமுதாமாய் -அல்லாவி உள் கலந்து -

காரார் கரு முகில் -வாய் செம் பவளம் நேரா

கண் பாதம் கை கமலம் நேரா

மென் மேல் த்ரிஷ்னை விளைவிக்கும் அமுதம் -

அல்லாவி -நைச்சயானுசந்தானம் -பகிர் பகிர் எம்பெருமானுக்கு -

வஸ்துவாக என்ன ஒண்ணாத என் ஆவி

தன்னையும் அறிந்திலன் என்னையும் அறிந்திலன்

அவனோ ஆரா அமுதம் நானோ அல்லாவி

காஞ்சி சுவாமி ஆசார்யர் -வித்வத் சதஸ் -சால்வை -எலி கடிக்க

யானை ஒட்டகம் -மேல் போக -காட்டில் நதியில் போடா -பரிசாரகர்

நாங்கள் போட்டுக்க என்றதும் -

கண்டவர் கொடுக்கலாமா -காதி சுவாமி சொல்வாராம்

ஆரா அமுதம் கண்டவனும் அனுபவிக்க -அல்லாவி -

அல்பமான ஆவி அசித் விட குறைவு

அசித் இழவு இல்லையே

தன ஸ்வரூபத்தில் கிடக்குமே

நல்லத்து கெட்டால் நாய்க்கும் ஆகாதே

சைதன்யம் கொண்டு இறாய்க்கிறோம்

ஞான பலம் இல்லை -இட்ட வழக்காக ஆக்கி கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறோமே

உள் கலந்தான் -நித்ய சூரிகள் -பெரிய மக்கள் -போல் கலக்காமல்

என்னை ஆரா அமுதமாக நினைத்து  -ஆவியில் கலந்தான் இல்லை அல் ஆவியுள் -

ஆரா அமுதமாக -என்னை தனக்கு நினைத்து -என் அளவாக தன்னை நினைந்து கலந்தான்

ஏக தத்வம் என்னும் படி கலந்தான் -

அல்லாவி அல்லாவி கலந்தது போல்

கலந்தமை என் கொண்டு அறிந்தீர்

வடிவில் தொடை

காரார் கரு முகில்  போல் பெறா பேறு போல் தோற்ற

இயற்க்கை நிறம் முற்றம் கருமை மிக்க முகில் போல்

என் அம்மான் கிருஷ்ணன் வடிவு அழகால் என்னை எழுதிக் கொண்டவன்

நேரா செம்பவளம் -வாய் -பவளமும் சிகப்பு -திரு அதரம் -பவளம் ஸ்படிகம் போல் இருக்குமா -

அவ்வருகே -ஜாதியாக ஒப்பு ஆகாது -நீ பவளம் சொல்வதை ஸ்படிகம் நினைத்து வேண்டுமானால் சொல்லலாம்

கண் பாத குளிர நோக்கும் கண் -விழும்  திருவடி அணைக்கும் கை -கமலம் நேரா -

பெரிய ஹாரம் இருமடி இட்டுசாத்தும் ஹாரம் -நீண் முடி ஆதி ராஜ்ய சூசகம் -நான் -அரை நாண் விடு நாண்

பின்னும் இழை பல பல -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 1, 2012

 எப்பொருளும் தானாய், மரதகக் குன்றம்ஒக்கும்;
அப்பொழுதைத் தாமரைப்பூக் கண்பாதம்; கைகமலம்;
எப்பொழுதும் நாள்திங்கள் ஆண்டுஊழி ஊழிதொறும்
அப்பொழுதைக்கும் அப்பொழுதுஎன் ஆரா அமுதமே.

    பொ-ரை : எத்துணைச் சிறிய நேரமும் நாளும் மாதமும் வருடமும் ஊழி ஊழிகள்தோறும் அவ்வக்காலங்களில் எனக்குத் தெவிட்டாத அமுதமாய் இருக்கின்ற இறைவன், எல்லாப் பொருள்களும் தனக்குள் அடங்கப் பெற்றவனாய் மரகதமலையினை ஒத்திருக்கிறான்; அவனுடைய திருக்கண்கள் அப்பொழுது மலர்ந்த தாமரைப்பூவினை ஒத்திருக்கின்றன; திருவடிகளும் அப்பொழுது மலர்ந்த தாமரைகள் ஆவனவாம்.

    வி-கு : ‘ஆரா அமுதம் குன்றம் ஒக்கும்’ என்க. அமுதம் சொல்லால் அஃறிணையாதலின், ‘ஒக்கும்’ என்கிறார்.

    ஈடு : நான்காம் பாட்டு. ‘நீர் ஒருகால் கூறியதை ஒன்பதில் கால் கூறி இங்ஙனே கிடந்து படுகிறது என்?’ என்ன, ‘நான் அது தவிர்கிறேன்; நீங்கள் அவ்விஷயத்தை ஒருகால் இருந்தபடியே எப்பொழுதும் இருக்கும்படி செய்ய வல்லீர்களோ?’ என்கிறார்.

எப்பொருளும் தனாய் – தன்னில் வேறாக நின்ற எல்லாப் பொருள்களும் ‘தான்’ என்ற சொல்லுக்குள்ளே1பிரகாரமாம்படி தான் பிரகாரியாய். இதனால், ‘ஸ்வாதீனம் அல்லாதது ஒரு பொருளைப் பெற்றுதான் இப்பாடு படுகிறானோ?’ என்கிறார். மரதகம் குன்றம் ஒக்கும் – 2மேல், உலகமே உருவமாய் நிற்கும் நிலை சொல்லிற்று; இங்கு, அசாதாரண விக்கிஹந்தன்னையே சொல்லுகிறது. 3மேல், ‘மின்னும் சுடர்’ என்று தம்முடைய கலவியால் வந்த புகரைச் சொல்லிற்று; அப்புகருக்கு இருப்பிடமான அசாதாரண விக்கிரஹத்தைச் சொல்லுகிறது இங்கு. கண் -4பந்தத்தை விளைக்கும் கண். பாதம் – பந்தம் அறிந்தால் அனுபவிக்க இழியும் துறை. ஆகிய இவை, அப்பொழுதை தாமரைப்பூ -‘மேல், தாமரையை ஒப்பாகச் சொன்ன இடம் தப்பச் சொன்னோம்’ என்று அழித்துச் சூளுறவு செய்கிறார். கேவலம் தாமரையை ஒப்பாகச் சொல்லில் செவ்வி அழிந்த சமயத்திலும் ஒப்பாகத் தொடங்குமே; ஆதலால்,5அப்போது அலர்ந்த செவ்வியையுடைத்தான தாமரையை ஒப்பனவாம். கை கமலம் – தம்முடைய ஸ்பரிசத்தால் செவ்வி பெற்றபடி. கை அப்போது அலர்ந்த கமலம் போலே இருக்கும். எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழிதொறும் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆரா அமுதம் -1கலை காஷ்டை முதலியவைகளாலும் வேறுபடுத்த ஒண்ணாத மிகச்சிறிய காலம் அனுபவிப்பது, ஒரு நாள் அனுபவிப்பது, ஒரு மாதம் அனுபவிப்பது, ஓர் ஆண்டு  அனுபவிப்பது, கல்பந்தோறும் கல்பந்தோறும் அனுபவிப்பது, இப்படிக் காலமெல்லாம் அனுபவியாநின்றாலும், அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆரா அமுதமேயாம். அதாவது, 2‘முன் கணத்தில் அனுபவம் போல அல்ல ஆயிற்று அடுத்த கணத்தில் அனுபவம் இருப்பது’ என்றபடி. ஒரு பொருளைப் பற்றித் தொடர்ச்சியாக உண்டாகின்ற பல வகை அனுபவங்களில் காலம் தேசம் முதலியவைகளின் கூட்டரவுகளால் வருவது ஒரு பேதம் உண்டுஞானத்திற்கு; இங்கு 3விஷயந்தானே வேறுபடுகின்றது என்பதாம்.

5. ‘இப்பொழுது எம்ம னோரால் இயம்புதற்கு எளிதே? யாரும்
செப்பருங் குணத்து இராமன் திருமுகச் செவ்வி நோக்கில்
ஒப்பதே முன்பு; பின்புஅவ் வாசகம் உரைக்கக் கேட்ட
அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தா மரையினை வென்றது அம்மா!’

  என்ற செய்யுளை இங்கு ஒப்பு நோக்குக. (கம்பரா. கைகேசி சூழ். 168.)

‘கலை. காஷ்டை’ என்பன, மிகச்சிறிய கால அளவுகள்; பதினெட்டு முறை இமை
கொட்டுகிற கால அளவு ஒரு காஷ்டை எனப்படும்; காஷ்டை முப்பது கொண்டது ஒரு
கலை எனப்படும்.

நீர் ஒரு கால் சொன்னது போல் ஒன்பது கால் சொல்கிறீரே -என் படுகிறேன் -
நான் தவிருகிறேன் -உங்களால் முடியுமா –
பகவத் விஷயம் மாறாமல் வைக்க உங்களால் முடியுமா -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆரா அமுதமே
எல்லா பொருளும் தானே -அந்தர்யாமி -
மரகத குன்றம் ஒக்கும் -திண்மை பிரகாசம்
அப்பொழுதே மலர்ந்த தாமரை பூ போல்
ஊழி தோறும் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆரா அமுதம்
தான் என்கிற சொல்லுக்குள் அவன் வரை அனைத்து பொருளும் பரி பூர்ணம் -
அக்னி -இமாம் மே வருணா -வருணன் சரீரம் ஆத்மா அந்தர் ஆத்மா வரை போக வேண்டும் -
பிரகாரம் பிரகாரீ -புதுசாக பெற்ற வஸ்து போல் அவன் படுகிறானே -
இந்த்ரன் கொடுத்தவன் -இவன் -உடமை பரி போக யாசிக்கிறான் -
என்னால் தரப் பட்டது சந்தோசம் -
நான் ஏற்கனவே பிரகாரம் -
முன்பு மலை -ஜகதா காரணம் பொதுவாக மலை
இங்கு அசாதாராண விக்ரகம் பச்சை மா மலை -மரகதம்
கீழ் மின்னும் சுடர் தம்மொட்டை கலவி தேஜஸ்
இங்கு அந்த தேஜஸ் திரு மேனியில்
கீழ் கமலம் -தப்பை சொன்னோம் அளித்து பிரதிக்ஜ்ஜை
கேவலம் தாமரை ஒப்பாக சொன்னால் செவ்வி அழிந்த போதும்
அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தாமரையை வென்றது அம்மா -கம்பர் -வன வாசம் சொல் கேட்டதும்
கண் -பந்தம் விளைக்கும்
பாதம் பந்தம் அறிந்தால் விழும் துறை -பிரஜைக்கு ச்தனம்போல்
கை -அணைத்து கொள்ள
ஸ்பர்சம் செவ்வி பெற்றதாம்
கலா– காஷ்டா -நிமிஷம் -இமைக்கு காலம் -முகூர்த்தம் -பதிக்க ஒண்ணாத அத்யந்த காலம் –கல்பம் வரை -
கலை. காஷ்டை’ என்பன, மிகச்சிறிய கால அளவுகள்; பதினெட்டு முறை இமை
கொட்டுகிற கால அளவு ஒரு காஷ்டை எனப்படும்; காஷ்டை முப்பது கொண்டது ஒரு
கலை எனப்படும்.
காலம் எல்லாம் அனுபவித்தாலும் -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆரா அமுதம்
பூர்வ ஷணம் போல் இல்லை உத்தர ஷன அனுபவம்
தாரா விஞ்ஞானம் -இங்கே விஷயமே பேதம் -அங்கெ காலம் தான் பேதம்
விளக்கு திரி -புத்தன் சொல் வது போல் -பிராபகர் மதம் -தார்க்கிக பாஷம் அவலம்பித்து -
கடகா அயம் -காலம் வேற வேற வஸ்து ஓன்று தான் -நையாயிகன்
இங்கே விஷயம்  மே பெதிக்கிறதே ரசமான அனுபவம் -
நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

November 1, 2012

என்னுள் கலந்தவன் செங்கனிவாய் செங்கமலம்;
மின்னும் சுடர்மலைக்குக் கண்,பாதம், கைகமலம்;
மன்னும் முழுஏழ் உலகும் வயிற்றின்உள;
தன்னுள் கலவாதது எப்பொருளும் தான்இலையே.

 

    பொ – ரை : ‘என்னுள் வந்து கலந்தவனாகி மின்னுகின்ற ஒளி மயமான மலை போன்ற இறைவனுக்கு, சிவந்து கனிந்த திருவதரம் செந் தாமரையைப் போன்றதாகும்; திருக்கண்களும் திருவடிகளும் திருக்கைகளும் தாமரை மலர்களேயாம்; நிலைபெற்ற பதினான்கு உலகங்களும் திருவயிற்றிலே உள்ளன; ஆதலால், இறைவனாகிய தனக்குள் கலவா தனவாகிய எப்பொருள்களும் இல்லை என்றவாறு.

    வி – கு : உலகு -இடவாகுபெயர். மலை என்றது, உருவகம். மூன்றாம் அடியில் ‘வயிற்றின் உள’ என உடன்பாட்டாற்கூறிய அதனை நான்காமடியில் கலவாதது எப்பொருளும் தான் இலையே’ என எதிர் மறை முகத்தால் அருளிச்செய்கிறார். ‘கலவாத அது எப்பொருளும்’ என்பது ஒருமையோடு பன்மை மயங்கி வந்தது.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1’தன்னின் வேறுபட்ட எல்லாப் பொருள்களும் தன்னைப் பற்றி உளவாம்படி இருக்கிற சர்வேஸ்வரன், தான் என்னைப்பற்றி உளனாய் என்னோடே வந்து கலந்தான்’ என்கிறார்.

என்னுள் கலந்தவன் -‘அகஸ்தியர்க்கு உடன்பிறந்தவன்’ என்னுமாறு போன்று, நிரூபகம் இருக்கிறபடி. ‘நாராயணன், வாசுதேவன்’ என்பன போன்று, ‘என்னுள் கலந்தவன்’ என்று  காணும் அவனுக்குத் திருநாமம். செம் கனி வாய் செம் கமலம் – சிவந்து கனிந்த வாய் செங்கமலம் போலே இராநின்றது, மின்னும் சுடர் மலைக்கு -2‘வாட்டம்இல் புகழ் வாமனன்’ இவரோடு கலந்த பின்பு வளர்ந்தபடியும், புகர் பெற்றபடியும், தரையிலே கால் பாவித்தரித்தபடியும், திண்மையை உடையனானபடியும் நோக்கி, ‘மின்னும் சுடர்மலை’ என்கிறார். கண் பாதம் கை கமலம் – முகமறிந்து கோத்தவாறே முத்து விலை பெறுமாறு போன்று, இவரும் திவ்விய அவயவங்களைச் சேர்த்து அனுபவிக்கிறார்.

மன்னும் முழு ஏழ் உலகும் வயிற்றின் உள – 3பிரவாஹ ரூபத்தாலே நித்தியமான எல்லா உலகங்களும் தன் சங்கற்பத்தைப் பற்றிக் கிடக்கின்றன. தன்னுள் கலவாதது எப்பொருளும் தான் இலையே -

தன் திருவுள்ளத்தைப் பற்றுக்கோடாக உடைத்து அன்றிக்கே இருக்கிற பொருள் யாது ஒன்று, அது இல்லை என்ற சொல்லுக்குப் பொருளாகிறது. 1இனி, ‘தன்னுள் கலவாதது எப்பொருளும் தான் இலையே’ என்பதற்கு, ‘இறைவன் உருவமாக இல்லாத பொருள் தான் இல்லை என்று பொருள் கூறலுமாம். 2‘இயங்கியற்பொருளும் நிலையிற்பொருளுமாகக் காணப்படுகின்றவை எவையோ, அவை எல்லாம் என்னை அன்றி இல்லை’ என்பது ஸ்ரீ கீதை. உலகத்துப் பொருள்கள், இறைவனைப் பற்றாத போது சத்தை இன்றியே இருக்கிறது, சொரூபத்தாலே; இறைவன், ஆழ்வாரைக் கலவாத போது சத்தை இன்றியே இருப்பது, காதலாகிய பண்பாலே.

பிரமாதிகள் மட்டும் இன்றி சகல லோகங்களும் அவனை விட்டு சத்தை பெறாதது போல்
என்னை விட்டு அவன் சத்தை பெறாமல் இருந்தான் என்கிறார்
என்னுள் கலந்தவன் -புதிய திரு நாமம் சாத்துக்கிறார்

தன்னை இட்டு அவனை நிரூபிக்கும் படி
திரு வேம்கடமுடையான் -திவ்ய தேசம் நிரூபகம் ஆனது போல்
திரு வல்லி கேணி யான் -நாராயணன் வாசு தேவன் போல் என்னுள் கலந்தவன் –
அகஸ்தச்ய ப்ராதா போல் -
மின்னும் சுடர் மலை -முற்று உவமை -
வாட்டமில் -வாமணன் -பேர்கி -
பாற் கடலில் பையை துயின்ற பரமன்
பனி பட்ட மூங்கில் போல சுருங்கி இருந்தான்
இந்த்ரன் குறை தீர்த்து ஒன்கிஉலகு அளந்தான்
அடியவர் துக்கம் கூனி குறுகி வாமணன்
கலந்த பின்பு -வளர்ந்து படை மலை தேஜஸ் மின்னும் சுடர்
கால் பாவி தரித்து மலை போல் இப்பொழுது -
பிரவாக ரூப ரூபத்தால்மன்னு முழு ஏழு உலகு -மாண்டும் படைக்கிறான் பிரவாகம் போல் நித்யம் -மன்னு
அலை நித்யம் போல் -பிரவாகத்தோ நித்யம்
வயிற்றில் உள -சங்கல்பத்த
அவனை அபாஸ்ரயமாக -நாஸ்தி சப்தம் -அனைத்தும் பற்று கோடு அவனை  -முயல் கொம்பு ஆகாச தாமரை போல் இல்லாத வஸ்து -
அவன் இவனை பற்றாத போது -ஸ்வரூப சத் பாவமில்லை
அவனுக்கு குணத்தாலே பிரணயித்வ குணத்தால் சத்தை இன்றி இருக்கிறான்
உதாரா -சர்வ -ஆத்மா  யேவ தூ -இதி ஞானி மே மதம் –கீதை -ஞானிகளோ என்னில் -ஏன் ஆத்மா -என்கிறான்
வேதாந்த சித்தாந்தம் -அவனுக்கு உள்ளே ஆத்மா தனியாக இல்லை -அவன் ஸ்வரூபம் சொல்கிறோம் -
அது பற்றி விசாரம் வேண்டாம் -இது என் மதம் -அவன் தரிக்க இவர்கள் -அவன் கொள்கிறான் இப்படி
போக தசையில் ஈஸ்வரன் அழிக்கும் பொழுது -நோக்க வேண்டும் என்று அழியாது ஒழிகை -முமுஷுப்படி -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

October 31, 2012

திருஉடம்பு வான்சுடர்; செந் தாமரைகண் கைகமலம்;

        திருஇடமே மார்வம்; அயன்இடமே கொப்பூழ்;

        ஒருவுஇடமும் எந்தை பெருமாற்கு அரனேஓ!

        ஒருவுஇடம் ஒன்றுஇன்றி என்னுள்கலந் தானுக்கே.

    பொ – ரை : வெற்றிடம் சிறிதும் இல்லாதபடி என்னுள் கலந்தவனான எந்தை பெருமானுக்கு அழகிய திருமேனி சூரியனைப் போன்று இருக்கின்றது; திருக்கண்கள் செந்தாமரை போன்று இருக்கின்றன; திருமகளுக்கு இருப்பிடம் திருமார்பாகும்; பிரமனுடைய இடம் திரு உந்தித்தாமரையாகும்; ஒழிந்த மற்றை இடம் சிவன் இருக்கும் இடமாகும்.

    வி-கு : வான் சுடர் -சூரியன்; மிக்க ஒளியுமாம். ஒருவுதல்-நீக்குதல். ‘ஒன்று’ என்பது, ‘சிறிது’ என்னும் பொருட்டாய் நின்றது. ஓகாரம், சிறப்புப் பொருளில் வந்தது. கலந்தான் – வினையாலணையும் பெயர்.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. 1தம்மோடே கலந்த பின்பு அவனுக்குப் பிறந்த புகரைச் சொல்லி, ‘தன் உடம்பைப் பற்றிப் பிரமன் சிவன் முதலியோர்கள் சத்தையாம்படி இருக்கின்றவன்தான், என் உட்ம்பைப் பற்றித் தன் சத்தையாம்படி இராநின்றான்’ என்கிறார்.

திரு உடம்பு வான் சுடர் – அணைத்த போதை ஸ்பரிச சுகங் கொண்டு அருளிச்செய்கிறார். 2’ஈஸ்வரனுக்கு விக்ரஹம் இல்லை; விபூதி இல்லை’ என்கிறவர்கள் முன்பே, ஆப்த தமரான இவர், ‘திரு உடம்பு வான் சுடர்’ என்னப்பெறுவதே! ‘ஈஸ்வரனுக்குவிக்ரஹம் இல்லை, குணம் இல்லை’ என்கிறவர்கள் செய்து வைக்க மாட்டாத பாவம் இல்லை; அவர்களைச் சார்ந்து அதனைக் கேட்க இராதபடி பெருமாள் நமக்குச் செய்த உபகாரம் என்?’ என்று அருளிச்செய்வர் நஞ்சீயர்.‘ஆயின், இவ்வாழ்வார் அருளிச் செய்யின், அது பிரமாணமோ?’ எனின், மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவர் அன்றோ? 1அவர் அன்றே திருமேனியில் துவக்கு உண்கிறார்? 2‘தனது இச்சையால் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல சரீரங்களையுடையவன்’ என்கிறபடியே, தனக்கும் விரும்பத் தக்கதாய் இருப்பது ஆதலானும், 3‘மஹாத்துமாவான திருவடிக்கு என்னால் கொடுக்கப்பட்டது இவ்வாலிங்கனமே; இவ்வாலிங்கனமானது எல்லா வகைச் சொத்தாகவும் உள்ளது’ என்கிறபடியே, தான் மதித்தார்க்குக் கொடுப்பதும் திருமேனியை ஆதலானும் ‘திருஉடம்பு’ என்கிறார். வான்சுடர் – முதலிலே தேஜோ ரூபமான திருமேனி; மிகவும் ஒளி பெற்றது இவருடைய கலவியாலே. புறம்பு ஒளியாய் உள்ளும் மண்பற்றி இருக்கை அன்றி, நெய் திணுங்கினாற்போன்று ஒளிப்பொருளாகவே இருத்தலின்,‘வான் சுடர்’ என்கிறார். 4‘பேரொளியின் கூட்டத்தைப் போன்றவன்’ என்பது விஷ்ணு புராணம். 5இப்படித் திருமேனி பஞ்ச சக்தி மயமாய் இருக்கச் செய்தும், ‘ஆறு குணங்களையுடைய திருமேனி’ என்கிறது குணங்களுக்குப் பிரகாசகம் ஆகையைச் சுட்டியேயாம்.

கண் செம் தாமரை – கடாக்ஷத்தாலே 1வவ்வல் இடப்பெற்றுச் சொல்லுகிற வார்த்தை. கை கமலம் – 2‘மென்மையான திருக்கை’ எனிகிறபடியே, தம்மை அணைத்த கை. ‘இவர், ஒரு கால் சொன்னதைப் பலகால் சொல்லுவான் என்?’ என்னில், முத்துக்கோக்க வல்லவன் முகம்பாறிக் கோத்தவாறே விலை பெறுமாறு போன்று, இவரும் ஒரோமுக பேதத்தாலே மாறிமாறி அனுபவிக்கிறார். திரு இடமே மார்வம் – அக்கையாலே அணைப்பிக்கும் பெரிய பிராட்டி யாருக்கு இருப்பிடம் திருமார்வு. அயன் இடமே கொப்பூழ் பதினான்கு உலகங்களையு படைத்த பிரமன் திருநாபிக்கமலத்தை இருப்பிடமாகக் கொண்டிருப்பான். ஒருவு இடமும் எந்தை பெருமாற்கு அரனே – என் நாயனான சர்வேஸ்வரனுக்கு நீங்கின இடமும் உருத்திரனுக்கு இருப்பிடமாய்  இருக்கும். ‘ஓரிடம்’ என்னாதே, ‘ஒருவிடம்’என்கிறது, ஒருவுதல் – நீங்குதலாய், நீங்கின இடம் என்றபடி. தாமச தேவதை இருப்பிடம் ஆகையாலே ‘நீங்கின இடம்’ என்று விருப்பு அற்ற வார்த்தை இருக்கிறபடி.

ஒருவு இடம் ஒன்று இன்றி என்னுள் கலந்தானுக்கு – என்னோடே வந்து கலக்கிற இடத்தில், நீங்குமிடம் ஒன்றும் இன்றியே வந்து கலந்தான். ‘தனக்கே உரியவரான பெரிய பிராட்டியாரைப் போன்று, பிறர்க்கு உரியவர்களான பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் திருமேனியில் இடங்கொடுத்து வைப்பதே!’ என்று இந்தச் சீல்குணத்தை அனுசந்தித்து,3வித்தராய் இருந்தார் முன்பு; இப்போது தமக்கு உடம்பு கொடுத்தபடி கண்டவாறே ‘அது பரத்துவம்’ என்று தோற்றி, ‘இது என்ன சீலத்தின் மிகுதி! ஓ’ என்பார் ‘ஓ’ என்கிறார்.

5. ‘இப்படித் திருமேனி பேரொளிப் பிழம்பாய் இருப்பத்தற்குக் காரணம் பஞ்ச சக்தி மயமாக
இருத்தல்’ என்பது நம்பிள்ளையின் திருவுள்ளம். ‘அப்படியாயின், ‘ஆறு
குணங்களையுடைய திருமேனி’ என்பது சேரும்படி என்?’ என்னும் வினாவிற்கு
விடையாக, ‘இப்படித் திருமேனி பஞ்ச சக்தி மயமாய்’ என்று தொடங்கும் வாக்கியத்தை
அருளிச்செய்கிறார்.

பஞ்ச சக்திகளாவன : – பரமேஷ்டி, புமான், விஸ்வம், நிவிருத்தி, சர்வம் என்பன.
இவ்வுலகம் ஐம்பெரும்பூதங்களால் ஆக்கப்பட்டது போன்று, அவ்வுலகம் பஞ்ச
சக்திகளாலாயது என்பர்.

ஆழ்வார் உடன் கலந்த பின்பு தனக்கு வந்த புகர் -தன உடம்பை பற்றி பிரமாதிகள்  சத்தை பெற

அவன் என் உடம்பை பற்றி சத்தை பெற்றான் -
திரு உடம்பு வான் துடர் -என்னுள் கலந்தான் -ஓடு இடம் பாக்கி இன்றி -
செந்தாமாரை கண்
பாட்டு தோறும்
திரு இடமே மார்பு அயன் இடமே கொப்புள்
அரனுக்கும் ஒரு இடம் -என்னுள் கலந்த பின்பு தேஜஸ்
அணைத்த போதே ஸ்பர்ச சுகம் ஏற்பட -அதனால் வந்த புகர்
பிராட்டி அணைத்த போதை ஸ்பர்ச சுகம் -
திரு இடமே மார்பம் -பெரிய பிராட்டியார் -
திரு மார்பின் போக்கியம் சொல்ல மாட்டாதே திரு வார்த்தை ஒன்றையே ஸ்ரத்தையா -திரு -உயர்ந்த அர்த்தம்
வான் உயர்ந்த சுடர்
நஞ்சீயர் வார்த்தை -அருளிச் செய்வாராம் -வ்யாக்யானத்தின் சிறப்பு -மற்றவர் வார்த்தை குறிப்பிட்டு கெளரவம்
ஈஸ்வரனுக்கு விக்ரகம் இல்லைவிபூதி இல்லை சொல்வார் முன்பே
ஆப்த தமர் தம் திரு வாக்கல்-காட்டி -
கழுத்தை பிடிப்பது போல் -
அப்படி சொல்பவர் பண்ணாத பாபம் இல்லை
தாங்கள் மொட்டை அடித்தது போல் பிர,மதத்துக்கும் மொட்டை அடித்து
அவர்கள் சொன்னதை கேட்காமல் ஆழ்வார் -
அத்வைதத்தில் இருந்த நஞ்சீயர் சொல்லும் வார்த்தை -
திரு இல்லா தேவரை -திரு மழிசை பாக்யத்தில் செங்கண் மால் அடி சேர்ந்தார் வக்கீல் ஜுட்ஜ் ஆனதும் -நானே பார்த்த விஷயம் -எதிரிகளுக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு கொடுத்தாராம் -

அது போல் நஞ்சீயர் வார்த்தைக்கு ஸ்ரேஷ்டம்
இங்கே சேர்த்தாரே பட்டர் என்ன பாக்கியம் -
ஆழ்வார் தோற்கும் இடம் திரு மேனியில் -இச்சா க்ருகேத அபிமதம் -தன் திரு மேனி தனக்கே ஆனந்தம் -
தான் மதித்தார்க்கு கொடுப்பதும் திரு மேனி தானே
பரிஸ்வங்கோ  ஹனுமதோ -ஆலிங்கனம் உயர்ந்த பரிசு தான் -கொடுப்பான் -
அதை கொண்டாடுகிறார் முதலில் சுடர் இப்பொழுது வான் சுடர்
மிகவும் ஒளி பெற்றது -
புறம்பு ஒளியாய் உள்ளே மண் பற்று இன்றிக்கே
பொம்பை குதிரை சாணியில் முன்பு பண்ணுவாராம்
இங்கு தேஜஸ் தத்வம் நெய் திணின்கினால் போல் இருகி -
தேஜாசாம் ராசி கூட்டம் -பஞ்ச சக்தி மயமாக இருக்க செய்தே -ஷாட் குணிய விக்ரகன்
விக்கிரகங்களுக்கு -குணங்களுக்கு பிரகாசம் -
திரு கண் அதரம் பாரும்
கடாஷத்தால் குளிரப்பட்டு -வவ்வல் இட-வார்த்தை சொல்கிறார் -
அணைத்த கதை -மிதுரனா கரண -ஹரி வம்சம் -கண்டா கர்ண மோஷ பிரதானே
ஒரு கால் சொன்னதை ஒன்பது காலும் சொல்லுவான்
முத்து கோக்குறவன் முகம்  மாற்றி கோத்தவாறே  விலை பெறுமா போல் -
மாற்றி மாற்றி ரசித்து அனுபவிக்கிறார்
கண் கை கமலம் -முக பேதத்தால்
கையாலே அனைப்பிக்கும் பெரிய பிராட்டியார் -புருஷகாரம்
அயனிடமே கொப்பூழ்
திரு நாபி கமலத்தை
ஒருவிடம் -ஓர் இடம் இன்னாதே ஒருவதால் நீங்கின இடம்
நீங்கின இடமும்-ருத்ரன் – தாமச -காட்டுக்கு போய் தீர்த்தம் -நீங்கின இடம்
சர்வேஸ்வரன் நீக்கிய இடமும்   அரனுக்கு
போய் கலவாது என்மே கலந்தான்
ஒரு இடம் இன்றி கலந்தான் ஒ ஆசார்யம்
அநந்ய பரர் அந்ய பரரர் ப்ரமாதிகளுக்கும் கொடுத்தானே என்று வித்தராய் இருந்தார் முன்பு –
எறனை பூவனை பாசுரம்
தமக்கு இடம் கொடுத்த பின்பு பிரமாதிகளுக்கு கொடுத்தது எளிமை எல்லை நிலம் -
மூன்றையும் சேர்த்து இந்த பந்தி அருளுகிறார் -
ஒரு இடம் இன்றி என்னுள் கலந்தான் -ஒ என்று அன்வயம்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-5-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

October 31, 2012

ஐந்தாந்திருவாய்மொழி – ‘அந்தாமத்தன்பு’

முன்னுரை

1‘கேஐந்திரன் என்னும் யானையானது, கரையில் இழுக்கிறது; முதலையானது, தண்ணீருக்குள் இழுக்கிறது,’2என்றதனைப் போன்றது ஒன்றாம், மேல் ‘ஆடிஆடி’ என்ற திருவாய்மொழியில் ஆழ்வார்க்குப் பிறந்த துக்கம்;3அத்துக்கம் எல்லாம் ஆறும்படியாக, 4‘சேனை முதலியாரால் கொடுக்கப்பட்ட கைலாகை ஏற்றுக் கொள்ளாமலும்’ என இவ்வாறாகக் கூறியுள்ளபடியே, மிகுந்த விரைவோடே ஆயுதங்களையும் ஆபரணங்களையும் முறைபிறழத் தரித்துக் கொண்டு, மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்து உள்ளே போய்ப்புக்கு, யானையை ஒரு கையாலும் முதலையை ஒரு கையாலும் அணைத்து எடுத்துக்கொண்டு கரையிலே ஏறி, ‘திருவாழியாலே முதலையைப் பிளந்தார்’ என்கிறபடியே, குழந்தையின் வாயில்  முலையைக் கொடுத்துக் கிரந்தியைச் சிகிச்சை செய்வது போன்று, பெரிய பிராட்டியாரும் தானுமாக, 5இரண்டுக்கும் நலிவு வாராமல் திருஆழியாலே விடுவித்துச் சாத்தியருளின திருப்பரியட்டத்தின் தலையைச் சுருட்டித் தன் வாயிலே வைத்து அவ்யானையின் புண் வாயை வேதுகொண்டு திருக்கையாலே குளிரத் தீண்டிக்கொண்டு நின்றாற்போலே, இவ்வாழ்வாரும் 6’வலங்கொள் புள் உயர்த்தாய்’என்று கூப்பிட்ட துக்க ஒலியானது செவிப்பட, ‘அழகிதாக நாம் உலகத்தைப் பாதுகாத்தோம்! நாம் ஆரானோம்!’ என்று, பிற்பட்டதனால் உண்டாகும் 1நாணத்தாலும் பயத்தாலும் கலங்கினவனாய், தன்னுடைய 2சொரூப ரூப குணங்கள் ஒப்பனை, திவ்ய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி, இவை எல்லாவற்றோடும் வந்து கலந்து அத்தாலே மகிழ்ந்தவனாய், தான் செய்து முடிக்க வேண்டிய காரியங்கள் அனைத்தையும் செய்து முடித்தவனாய் இருக்கிற இருப்பை அனுபவித்து, அவ்வனுபவத்தால் உண்டான மகிழ்ச்சியின் மிகுதியால் தாம் பெற்ற பேற்றைப் பேசி அனுபவிக்கிறார்.

 

 

        அந்தாமத்து அன்புசெய்துஎன் ஆவிசேர் அம்மானுக்கு
அந்தாமம் வாழ்முடிசங்கு ஆழிநூல் ஆரம்உள;
செந்தாம ரைத்தடங்கண்; செங்கனிவாய் செங்கமலம்;
செந்தா மரை3அடிகள்; செம்பொன் திருஉடம்பே..

 

    பொ – ரை : ‘அழகிய பரமபதத்தில் உள்ள நித்தியசூரிகளிடத்தில் செய்யும் அன்பினை என்னிடத்திற்செய்து, என் உயிரோடு கலந்த அம்மானுக்கு, அழகிய மாலையானது வாழ்கிற திருமுடி, சங்கு, சக்கரம், பூணூல், முத்துமாலை முதலிய மாலைகள் ஆகிய இவை எல்லாம் உள்ளன; கண்கள் செந்தாமரைமலர்கள் மலர்ந்திருக்கின்ற தடாகம் போன்று உள்ளன; செந்நிறம் வாய்ந்த திருவாயானது, செங்கமலமாய் இருக்கின்றது; திருவடிகளும் செந்தாமரையாய் இருக்கின்றன; திருமேனி சிறந்த பொன்னாகவே இருக்கிறது’, என்பதாம்.

    வி-கு : தாமம் – இடம்; இங்கே பரமபத்தினைக் குறித்தது. ‘தண் தாமம் செய்து’ என்றார் முன்னும் (1. 8 : 7.) ‘செய்து சேர்ந்த அம்மான்’ என்க, தாமம் – மாலை. சேர் அம்மான், வாழ்முடி – நிகழ்கால வினைத்தொகைகள்.

இத்திருவாய்மொழி, நாற்சீரடி நான்காய் வருதலின் தரவுகொச்சகக்கலிப்பா எனப்படும்.

ஈடு : 1‘அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ!’ என்று இவர் ஆசைப்பட்டபடியே வந்து கலந்தான் என்கிறார்.

அம் தாமத்து அன்பு செய்து – 2அழகிய தாமத்திலே செய்யக் கூடிய சினேகத்தை என் பக்கலிலே செய்து. இனி, இதனை ‘கட்டில் கத்துகிறது’ என்பது போன்று, இடவாகு பெயராகக் கொண்டு, ‘பரம்பதத்திலுள்ளார் பகலிலே செய்யக்கூடிய சினேகத்தை என் பக்கலிலே செய்து’ என்று பொருள் கூறலுமாம். இதனால், 3‘ஒரு  விபூதியில் உள்ளார் பக்கலிலே செய்யக் கூடிய சினேகத்தை என் ஒருவன் பக்கலிலே செய்தான்’ என்கிறார்; 4‘முற்றவும் நின்றனன்’ என்று, முன்னர்த் தாமே அருளிச்செய்தார் அன்றோ? என் – அவன் மேல் விழத் தாம் 5இறாய்த்தமை தோன்றுகிறது. இவர், முன் நிலையினை நினைந்து இறாய்நின்றார்; அதுவே காரணமாக அவன் மேல் விழாநின்றான். கமர் பிளந்து இடத்திலே நீர் பாய்ச்சுவாரைப் போன்று. 6‘உள்உள் ஆவி உலர்ந்து உலர்ந்து’ என்கிற ஆவியிலே வந்து சேர்கின்றான் ஆதலின், ‘என் ஆவி’ என்கிறார். ‘விடாயர் மடுவிலே சேருமாறு போன்று வந்து சேர்கின்றான்’ என்பார், ‘சேர்’ என்கிறார். ‘இப்படி மேல் விழுகைக்குக் காரணம் என்?’ என்னில், ‘அம்மான் ஆகையாலே’ என்கிறார் மேல்: அம்மானுக்கு – நித்திய விபூதியில் உள்ளாரைப் போன்று 7லீலா விபூதியில் உள்ளார்க்கும் வந்து முகங்காட்ட வேண்டும் சம்பந்தத்தை உடையவனுக்கு.வகுத்த ஸ்வாமி ஆகையாலே ‘அம் தாமத்துஅன்பு செய்தான், என் ஆவிசேர்ந்தான்’ என்றபடி, 1இனி, இவரைப் பெற்ற பின்னரே அவன் சர்வேஸ்வரனானான் என்பார், ‘அம் தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவி சேர் அம்மான்’ என்கிறார் எனலுமாம்.

அம் தாமம் வாழ் முடி சங்கு ஆழி நூல் ஆரம் உள – இதற்கு, 1‘அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ!’ என்று இவர் ஆசைபட்டபடியே, நித்தியசூரிகளோடே வந்து கலந்தான்,’ என்று ஆளவந்தார் அருளிச்செய்தாராகத் திருமாலையாண்டான் அருளிச்செய்வர். ‘ஆயின், அவர்களை 2‘ஆழி நூல் ஆரம்’ என்று சொல்லுவது என்?’ என்னில், ஞானவான்களாய் இருக்கச்செய்தே, பாரதந்திரிய சித்திக்காகத் தங்களை இங்ஙனம் அமைத்துக்கொள்கிறார்கள் இத்தனையே. இனி, இதற்கு எம்பெருமானார், இவரோடு கலப்பதற்கு முன்பு இறைவனைப் போன்றே இவையும் ஒளி இழந்தவையாய்ச் சத்தை அற்ற பொருளுக்குச் சமமாய், இவரோடு கலந்த பின்பு ஒளிப்பொருளாகிச் சத்தை பெற்ற படையைச் சொல்லுகிறது’ என்று பொருள் அருளிச்செய்வர். ‘ஆயின், இறைவன் ஒளியிழந்தால் இவையும் ஒளியிழக்க வேண்டுமோ?’ எனின், கற்பகத்தரு  வாடினால் அதில் பூவும் தளிரும் வாடுவன அன்றோ? அம் தாமம் வாழ் முடி – அழகிய மாலையானது முடியிலே சூடப்பட்டதனால் வாழத் தொடங்கிற்று. இனி, ‘வாண்முடி’ என்பது பாடமாயின், ‘எல்லை அற்ற ஒளி உருவமான முடி’ என்று பொருள் கூறுக. அம் தாமம்  சங்கு – ஒளி உருவமான திருஆழி. நூல் – திருப்பூணூல். ஆரம் – திரு ஆரம். உள – உள்ளவைகள் ஆயின. இவற்றைக் கூறியது நித்தியசூரிகட்கு உபலக்ஷணம். இனி, ‘நித்தியரான இவர்கள் 3உளராகையாவது என்?’ என்னில்,4‘அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் தனியராக மகிழ்ச்சி அடைந்திலர்’ என்கிறபடியே,

இவரோடு கலப்பதற்கு முன்னர் அந்த மோக்ஷ உலகமும் இல்லை யாய்த் தோன்றுகையாலே என்க.1

செந்தாமரைத்தடம் கண் – துன்பமெல்லாம் தீர இவரைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிற நிலை. இவரோடே கலந்த பின்பு ஆயிற்றுத் திருக்கண்கள் செவ்வி பெற்றதும், மலர்ச்சி பெற்றதும். 2‘ஒரே தன்மையையுடையனவற்றுக்கு எல்லாம் இப்படி ஒரு விகாரம் பிறக்கின்றதே! ஆயின், இது, 3தன் சொரூபத்துக்கு ஒத்த திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தை உடையவன்’ என்ற புராணவாக்கியத்தோடு முரணாகாதோ?’ எனின், அங்குக் கர்மம் அடியாக வரும் விகாரம் இல்லை என்கிற இத்தனையேயாம். செம் கனி வாய் செம் கமலம் – நூற்றுக் கணக்கான உபசார வார்த்தைகளைச் சொல்லுகிற திரு அதரம் இருக்கிறபடி. சிவந்து கனிந்த அதரமானது, சிவந்த கமலம் போலே இராநின்றது. செந்தாமரை அடிகள் – நோக்குக்கும் புன்முறுவலுக்கும் தோற்று விழும் திருவடிகள். செம்பொன் திரு உடம்பே – திருவடிகளிலே விழுந்து அனுபவிக்கும் திருமேனி; இவரோடு கலந்த பின்பு திருமேனியில் பிறந்த புகர்தான் 4‘ஓட வைத்த பொன்னின் நிறத்தையுடையவன் இறைவன்’ என்னும்படி ஆயிற்று.

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் நிர்வாஹத்தில், ‘அந்தாமம் வாழ்முடி சங்காழி நூல் ஆரமுளவாய்க்
கொண்டு, அந்தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவிசேர் அம்மான்’ என்ற சொற்களைக்
கூட்டியும், எம்பெருமானார் நிர்வாஹத்தில், ‘அந்தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவி
சேர்ந்த பின்னர், அந்தாமம் வாழ்முடி சங்காழி நூலாரமுளவாய், அம்மானும்
ஆனவனுக்குச் செந்தாமரைத்தடம் கண்’ என்று சொற்களைக் கூட்டியும் பொருள் கொள்க.

வாட்டமில்வாமணன்  -என்றதால் கலந்தான் அறிகிறோம்

கல்வியால் வந்த ஆனந்தம் -அடியார்களோடு கலந்தான் -ஆழ்வார் ஆசைப் பட்ட படியே
கஜேந்திரன் –தரையில் பலம் -முதலை ஆகர்ஷதே ஜலம் -போன்ற விசனம் ஆழ்வாருக்க்ம்
ஆறும் படியாக வந்தான் –அவசரமாக -ஆயுதம் ஆபரணம் அகரமாக பெரிய த்வரை உடன் -
சமுபதி -சேனை முதலியார் கைலாகு கொடுக்க -மனிபாதுகை சாதிகக் கொள்ளாமல் -கிமிகுலம் கிம் ஜித
அந்த புரம் துக்க -வாகனம் பர்சிஷ்கரியம் -ஆரோகத -துடிப்பு -பகவத த்வரைக்கு நமஸ்காரம் -பட்டர்  -
வேகம் போக வில்லை -மந்தம் -உம்காரம் -சப்தித்தி ஆச்பாலனம் -அடித்து –  அங்க்ரி பிரக்ரிதி -மூன்றும் செய்து விரட்டி -
காந்தி தசை -அது போல் -ஓடி வந்தான் -அரை குலைய தலை குலைய -ஓடி வந்தான் -அரையில் வஸ்த்ரம் -குடுமி அவிளும்படி -
உள்ளே போய் புக்கு ஆனை யை ஒரு கையாலும் முதலையை ஒரு கையாலும் அணைத்து கொண்டு வந்து -கரையிலே ஏறி -
சென்று நின்று ஆழி தொட்டானை -பிரஜையையின் வாயில் முலை கொடுப்பது போல் -இரண்டுக்கும் நலிவி வாராத படி -
வாய்க்குள் கால் எவ்வளவு அறிந்து பின்பு -கிரந்தியை சிகிசிப்பிக்குமா போலே -குழந்த்தை கட்டி அமுக்குவது போல்
பெரிய பிராட்டியாரும் தானுமாக -இரண்டுக்கும் நலிவு வாராமே –திரு ஆளியாலே விடுவித்து -முதலை வாயில் -சம்சாரத்தில் இருந்து -இரண்டும்
சாத்தி அருளின திரு பரியவட்டம்தலையை சுருட்டி —திரு பவளத்தில் வைத்து  ஊதி –திரு புண் வாயை – வெது கொண்டு
திருக் கையாலே ஸ்பர்சித்து சிகிச்சை -
சமாஸ்ரையான வத்சலன் -ஆழ்வான் அருளி செய்த வசனம் -பாதம் சிசிருசை -
அழகியதான ஜகத் வியாபாரம் பண்ணினோம் -லஜ்ஜை உடன் -யார் ஆனோம் -பிறபாட்டுக்கு லஜ்ஜனாய் -
லஜ்ஜா பயங்களுடன் -கலங்கி -சேர்த்தி உடன் -ஸ்வரூப ரூபா குணங்கள் ஒப்பனை திவ்ய ஆயுதங்கள்
கலந்து கிருத கிருத்யனாய் -அப்படி பட்ட அவனுக்கு வந்த சந்தோஷம் ஹர்ஷா பிரகர்ஷம் கண்டு
தான் பெற்ற பேற்றை பேசி அனுபவிக்கிறார்
அடியார்கள் குழாம் களை –உடன்கூடுவது என்று கொலோ -இவர் ஆசைப் பட்ட படியே -அவன் வந்தான் -
இரண்டு நிர்வாகம் -

அம் தாமத்து அன்பு செய்து -அழகிய இருப்பிடம் -அங்கு காட்டும் பிரிதியை ஆழ்வார் இடம் காட்டி
ஆவி சேர் அம்மான் -அம் தாம வாள் முடி -சங்கு ஆழி நூல் ஹாரம் -உள்ளன -
செந்தாமரை தசம் கண் –வாய் -அடிகள் -செம் பொன் திரு உடம்பு
அழகிய தாமதத்தில் -சிநேகம் ஆழ்வார் இடம்
தாமம் ஸ்தானமாய் -மாலையாய் -மஞ்சா க்ரோசந்தி போல்நித்ய முக்தர் அனைவர் பக்கல் சிநேகம் -இவர் இடம் காட்டி
ஆகு பெயர் -விபூதியில் உள்ளார் பக்கம் காட்டும் சிநேகம் கிடீர் தம் ஒருவர் பக்கல்
பற்றிலன் ஈசன்மும் முற்றவும் நின்றனன் -பட்டர் நிர்வாகம் அங்கெ
என் ஆவி -அதுவும் -என்னுடைய -நீசன்
தான் இறாய்தமை அவன்மேல் விழ -தோற்றுகிறது
பூர்வ வ்ருத்தாந்தம் அனுசந்தித்து இறாயா நின்றார்
அதுவே ஹெதுவாகா -மேல் விழ -
கமர் பிளந்த இடத்தில் நீர் பாய்ச்சுவர் போல்
உள்ளுள் ஆவி உலர்ந்து இருந்ததே
அந்த ஆவி சேர் அம்மான் -
சேர் -சேர்ந்த வான் அவன் -ஆசை போலே அவனுக்கு விடாயர் மடிவில் சேர்ந்தது போல்
ஆழ்வார் கிடைப்பாரா -வெல்ல குளத்திலே இருவரும் ஆனோம் பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் பாசுரம்
அம்மானுக்கு -வகுத்த சுவாமி ஆகையால் மேல் விழுந்தான்
இரண்டு விபூதிக்கும்முகம் காட்ட பிராப்தி உள்ள அம்மான்
சர்வ ஸ்மாத் பரன் -இவரை பெற்ற பின்பு ஆயத்து அவன் சர்வேஸ்வரன் ஆனான் -
கலக்கும் பொழுது -அடியார் குழாம் -ஆசை பட்ட படி நித்ய சூரிகள் உடன் வந்தான்
திரு மாலை ஆண்டான் -நூல் ஹாரம் -சேர்த்து சொல்லலாமா -அடியார்கள் -
சின் மாராக இருந்தாலும் பாரதந்த்ராயம் -ருசியால் மாற்றி கொள்வார்கள்
-சத்வ பிரசுரம் கொண்ட வை தான் கோபுரம் மண்டபம் அனைத்தும் -கைங்கர்யம் செய்ய நூலாக ஹாரமாக அமைத்து கொள்வார்
நாதனை நரசிங்கனை –பருகும் நீரும் உடுக்கும் கூரையும் பாபம் செய்தன -அபிமான ஜீவன் உண்டே அதற்கும் -
எம்பெருமானார் -நிர்வாகம் -வாள் ஒளி-வாழுகிற முடி -வாள் முடி -ஒளி உடைய வாழுகின்ற
அவையும் ஒளி குன்றி இருக்க ஆழ்வார் உடன் சம்ச்லேஷித்த பின்பு
அவனோடு ஒக்க இவையும் ஒவ்ஜ்வலமாய் -வாட்டமாக -ஆசாத் சமம்
இப்பொழுது உஜ்ஜ்வலமாய் சத்தும் பெற்றனவாம் முடி சூடி வாழத தொடங்கிற்றாம்
கல்பகம் வாடினால் தளிரும் பூவும் வாடுமே
தேஜோ ரூபமான -அம் தாம -
நித்ய சூரிகள் அனைவருக்கும் உப லஷணம்
உள -நித்யர் உளராவது    எப்பொழுது – -அவனுக்கு வாட்டம் தீந்த பின்பு தான் உள
ஜனஸ்தானம் -பிராட்டி -பர்த்தாரம் பரிஷ்ஜச்வஜே -பிராட்டி –சத்ரு ஹந்தாரம் ராமம் த்ருஷ்ட்வா -
பபுவா ஹ்ருஷ்டா வைதேஹி -பபுவா ஆனாள் இருந்தாள் -தான் உளள் ஆனாள் -வீர வாசி அறியும் குலம்-விதேக ராஜ புத்ரி -
விபீஷணன் -கிருத கிருத்யா – சதா ராம – முன்பு ராமராக இல்லை சதா ஏவ ராம -இத பூர்வம் அராம -பிரமமோத-
ச ஏகா  ந ரமேத–ஏகாக்கி நாராயண ஆஸீத் ந பரமா -ந நஷத்ரணி  –போல்
துயாஸ ரக நந்தன -பரத சத்ருக்னன் கூட சேர்ந்த பொழுது தான்
குகன் -சேர்ந்த பின்பு தாள் இளைய பெருமாள் சேர்த்தி உளது போல் ஆனதாம்
தேஜஸ் கரமாக அவை வந்தன -ஆள வந்தார் -இந்த அர்த்தம் சொல்லி
ஆர்த்தி தீர கடாஷித்த செம் தாமரை தடம் கண்
செவ்வி பெற்று விகாசம் பெற்றன -
சதா ஏக ரூப ரூபாய  -மாறு பாடு விகாரம் -கர்மமடியாக வருகிற விகாரம் இல்லை -திரு உள்ளம்
செம் கனி வாய் செங்கமலம் -சாடு சதங்கள்சொல்லுகிற திரு அதரம்  -
செந்தாமரை அடிக்கள் -ஓசை இன்பத்துக்காக இரட்டிக்கும் -
அமலன் ஆதிப்பிரான் -திருத்தி காட்டி -சுவாமி
சங்கம் காலம் -சங்கக் காலம் இல்லை சங்க காலம் -சங்கப்பலகை -
பதம் சமஸ்க்ர்தம் ஒரு பதம் தமிழ் இரட்டிப்பு கூடாது -
சிருக்கால் சிறுகால் ஒருமா தெய்வாம் மாத் தெய்வம்
சிறு சோறும் மணலும் -பல காட்டி -நிறைய இடங்கள் -இப்படியும் அப்படியும் வரும்
நோக்கு ஸ்மிதம் -கண் அதரம் சொல்லி -தோற்று விழ திருவடிகள் -
செம் பொன் திரு உடம்பு -ருக்மாபம் -தங்கம் போல் -ஆகர்ஷகம் பிரகாசமாய் -
ஹிரண்ய  மஸ்ரு-மீசை -ஹிரண்ய கேச – -சர்வ ஏக ஸ்வர்ண்ய-

புகார் உண்டாய்த்தாம் -

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

  வாட்டம்இல்புகழ் வாமன னைஇசை
கூட்டி, வண்சட கோபன் சொல்அமை
பாட்டுஓர் ஆயிரத்து இப்பத்தால்அடி
சூட்ட லாகும்அம் தாமமே.

    பொ – ரை : குறைதல் இல்லாத புகழையுடைய வாமனனை, வள்ளலாரான ஸ்ரீ சடகோபர் இசையோடு சேர்த்து அருளிச்செய்த எல்லா இலக்கணங்களும் அமைந்த ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள் இப்பத்துப் பாசுரங்களால், அழகிய செவ்வி மாலையினை அவனுடைய திருவடிகளில் சூட்டுதலாகிய பேற்றினை அடையலாம்.

    வி-கு : வாட்டம் இல் புகழ் வானமனை, வண் சடகோபன் இசை கூட்டிச் சொல் அமை பாட்டு ஓர் ஆயிரத்து இப்பத்தால் அம் தாமம்

அடி சூட்டலாகும்’ என்க. ‘வாட்டம் இல் புகழ் வாமனன்’ என்பதனை, ‘தாவா விழுப்புகழ் மாயோன்’ (தொல். பொ. புறம்.) என்றதனோடு ஒப்பிடுக.

ஈடு : முடிவில், ‘இத்திருவாய்மொழியினைக் கற்க வல்லவர்கள் இவர் பிரார்த்தித்தபடியே நித்தியசூரிகள் திரளிலே போய்ப் புக்குச் சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளிலே, 1‘சூட்டு நன்மாலை’ப்படியே திருமாலை சாத்தி அடிமை செய்யப் பெறுவார்கள்’ என்கிறார்.

வாட்டம் இல் புகழ் வாமனனை – ‘நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன் மினே’ என்றவாறே, ‘புறப்பட்டோம்’ என்று நாணத்தோடே வந்து தோன்றினான்; இவள் வாட, அவன் புகழாயிற்று வாடுவது. இத் துன்ப நிலையிலே வந்து முகம் காட்டுகையாலே பூர்ணமான கல்யாண குணங்ளையுடையவன் ஆனான் என்கிறாள். தன் உடைமை பெறுகைக்கு இரப்பாளனாமவன் ஆகையாலே ‘வாமனன்’ என்கிறாள். இசை கூட்டி – பரிமளத்தோடே பூ அலருமாறு போன்று, இசையோடே புணர்புண்டவைகள். வண்சடகோபன் சொல் -2‘உதாரகுணத்தையுடையவரும் மனனசீலருமான ஸ்ரீவால்மிகி இராகவனுடைய கீர்த்தியினை உண்டு பண்ணுகிற இந்தக் காவியத்தைச் சுலோகங்களாலே செய்தார்’ என்கிறபடியே, மானச அனுபவத்தோடு அல்லாமல் வாசிகம் ஆக்கி நாட்டை வாழ்வித்த வண்மையர் ஆதலின்,‘வண்சடகோபர்’ என்கிறார்.

அமை பாட்டு ஓர் ஆயிரத்து – அமைவு -சமைவாய், சொல்லும் பொருளும் நிறைந்திருத்தல். இப்பத்தால் அம் தாமம் அடி சூட்டலாகும் – இப்பத்தையும் கற்க வல்வர்கட்குச் செவ்வி மாலையைக் கொண்டு அவன் திருவடிகளிலே நித்திய கைங்கரியம் பண்ணப் பெறலாம். ‘ஆயின், நித்திய கைங்கரியத்தைச் செய்வதற்கு இவர்க்குப் பிறந்த ஆற்றாமை இதனைக் கற்குமவர்கட்கும் உண்டாக வேண்டாவோ?’ எனின், வேண்டா; தொண்டினைச் செய்ய வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, அது பெறாமையாலே போலே காணும் இவ்வாற்றாமை எல்லாம் இவர்க்குப் பிறந்தன; 3தமப்பன் செல்வம் புத்திரனுக்குக்கிடைக்கவேண்டியது முறையாமாறு போன்று, இவ்

வாற்றாமையால் வந்த கிலேசம் இது கற்றவர்களுக்கு அனுபவிக்க வேண்டாமல், 1‘அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ!’ என்று இவர் ஆசைப்பட்டபடியே அத்திரளிலே போய்ப் புக்கு அனுபவிக்கப்பெறுவர்.

(11)

முதற்பாட்டில், ‘அடியார்களுடைய ஆபத்தே செப்பேடாக உதவும் தன்மையினை உடையவன், இவளுடைய ஆபத்துக்கு வந்து உதவுகின்றிலன்,’ என்றாள்; இரண்டாம் பாட்டில், ‘‘விரோதி உண்டே’ என்பது இறைவனுக்கு நினைவாக, ‘வாணனுடைய தோள் வலியிலும் வலிதோ இவளுடைய விரோதி?’ என்றாள்; மூன்றாம் பாட்டில், ‘இப்படிச் செய்ய நினைத்த நீர், முன்பு அச்செயலை எதற்காகச் செய்தீர்?’ என்றாள்; நான்காம் பாட்டில், ‘அது பொறுக்க மாட்டாமல் அதுதன்னையே உபகாரமாகச் சொல்லாநின்றாள்,’ என்றாள்; ஐந்தாம் பாட்டில், ‘அவ்வளவிலும் வாராமையாலே, அருள் இல்லாதவன்’ என்றாள் திருத்தாய்; ஆறாம் பாட்டில், அது பொறுக்கமாட்டாமல், ‘கெடுவாய்! ஆகரத்தில் தகவு மறுக்குமோ? அது நம் குறைகாண் என்கிறாள்,’ என்றாள்; ஏழாம் பாட்டில், ‘அவன் குணம் இன்மைதன்னையே குணமாகக் கொள்ளும்படி இவளை வஞ்சித்தான்,’ என்றாள்; எட்டாம் பாட்டில், ‘உம்மைத் தஞ்சமாகப் பற்றின இவள் படும் பாடே இது?’ என்றாள்; ஒன்பதாம் பாட்டில், ‘இவள் பேற்றில் நீர் செய்தருள நினைத்திருக்கிறது என்?’ என்றாள்; பத்தாம் பாட்டில், ‘எஞ்சி நிற்பது நோக்கு ஒன்றுமேயாயிற்று; இஃது ஒன்றையும் நோக்கிக் கொள்ளீர்,’ என்றாள்; முடிவில், இத் திருவாய் மொழியைக் கற்றார்க்குப் பலம் சொல்லித் தலைக்கட்டினார்.

இவர் பிரார்த்தித்த படியே -சூட்டு நன் மாலைகள் படியே அடிமை செய்ய படுவர்
அடி சூட்டம்
வாட்டமில் புகழ் வாமனன்
இவள் வாடினால் அவன் வாடுவான்
கலந்து மகிழ்ந்து
கலந்தபடியை அனுபவித்து வடதமிழ் புகழ் வாமனன்
இடை கூட்டி ஆழ்வார்
அம் தாமம் அடி சூட்டல் ஆகும் முக்தராக
நோக்கு ஒன்றும் விடேல் -புறப்பட்டோம் என்று லஜ்ஜை உடன் வந்தானாம் -
இவள் வாட அவன் புகழ்  ஆயித்து வாடுமே
ஆள வந்தார் சகஜம் துக்கம் கிந்து -உன் திருவடி பராபவகுனக்கு தான் கேடு
ராஜ மகிஷி உஞ்ச விருத்தி செய்தால் ராஜாவுக்கு தான் அவத்யம் இறே
நாயகி வாட்டம் -ஆபத்து வந்தது -மூவருக்கும் இல்லை
கஜேந்த்திரன் த்ரவ்பதி பிரகலாதனும் -மூன்று தப்பிலே பிழைத்தான் -
முகம் காட்டா விடில் பூரணத்வம் போகுமே
வாட்டமில் புகழ் வாமனன் -
தன் உடைமை கொள்ள இறப்பாலானாக வந்தவன்
தன் உடைமை பராங்குச நாயகி
வாசனை புஷ்பம் போல் இசையுடன் பாட்டு -
வண் சடகோபன் -முனி உதாகரகர் –மானச அனுபவம் இன்றி வாசகமாக பாடி நமக்கு அனுபவம்
வள்ளல் தனம் இசை கூட்டின வன்மை
சப்தாதங்கள் அமைந்து
ஆயிரத்தில் இப்பத்து -செவ்வி மாலை கொண்டு நித்ய கைங்கர்யம்
பெறாமல் தான் பிறந்த ஆற்றாமை -ஆழ்வாருக்கு கிடைத்தது போல்
பித்ரு தனம் பிள்ளைக்கு போல்
பத்து பாட்டின் அர்த்தங்களையும் சொல்லி தலைக் கட்டினார்
ஆடி -அடியாரை பெற ஆசை -மகிழ்வான் -அடியார்கள் குழாம் கூடி எய்தா குறையால் வாடி
மிக அன்புற்றார் தன் நிலைமை தாயார் ஆய்ந்து உரைக்கும் படி -பாடி அருளினார் -
கல்வியால் பிறந்த சந்தோஷம் அடுத்து அருளுகிறார் .

 

திருவாய்மொழி நூற்றாந்தாதி

 

        ஆடிமகிழ் வானில் அடியார் குழாங்களுடன்
கூடிஇன்பம் எய்தாக் குறையதனால் – வாடிமிக
அன்புற்றார் தம்நிலைமை ஆய்ந்துரைக்க மோகித்துத்
துன்புற்றான் மாறன்அந் தோ! 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -2-4-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் ..

October 30, 2012

 ஏழைபேதை இராப்ப கல்தன
கேழ்இல்ஒண் கண்ணநீர்கொண் டாள்;கிளர்
வாழ்வை வேவஇலங்கைசெற் றீர்! இவள்
மாழைநோக்குஒன் றும்வாட் டேன்மினே.

    பொ – ரை : ஏழையாய்ப் பேதையாய் இருக்கின்ற இவள், தனது ஒப்பில்லாத ஒள்ளிய கண்களில் எக்காலத்திலும் நீரைக் கொண்டாள்; மேன்மேலும் ஒங்குகிற செல்வமானது அழியும்படி இலங்கையை அழித்தவரே! இவளுடைய இளமை பொருந்திய மான் போன்று நோக்கு ஒன்றும் வாடும்படி செய்யாதீர்.

வி-கு : ’இலங்கை செற்றீர்! இவள் தன கண்ண நீர் கொண்டாள்; இவள் நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மின்’ என்பதாம். கேழ் -ஒப்பு. ‘ஆயிரம் இராமர் நின்கேழ் ஆவரோ தெரியின் அம்மா!’ என்பது கம்பராமாயணம். கிளர்வாழ்வு – வினைத்தொகை. வாழ்வை – ஐகாரம் சாரியை மாழை – இளமை; அழகுமாம் ‘வாட்டேன்மின்’ என்பது எதிர்மறைப் பன்மை வினைமுற்று.

ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1‘இவள், நோக்கு ஒன்றும் ஒழிய, அல்லாதவை எல்லாம் இழந்தாள்; இந்நோக்கு ஒன்றையும் நோக்கிக் கொள்ளீர்’ என்கிறாள்.

ஏழை – ‘கிடைக்காது’ என்று பிரமாணங்களால் பிரசித்தமாகக் கூறப்பட்டுள்ள பொருளில், கிடைக்கக்கூடிய பொருளில் செய்யும் விருப்பத்தினைச் செய்பவள். பேதை -‘கிடைக்காது’ என்று அறிந்து மீளும் பருவம் அன்று; நான் ஹிதம சொன்னாலும் கேளாத பருவம். இராப்பகல் தன கேழ் இல் ஒண் கண்ண நீர் கொண்டாள் – ‘ஆனந்தக் கண்ணீருக்குத் தகுதியாய், ஒப்பு இல்லாதவையாய், கண்ண நீர் இல்லாவிடினும் கண்டவர்க்கு ஆலத்தி வழிக்கவேண்டும் படி ஒள்ளியவாள் உள்ள கண்களில், எல்லாக் காலங்களிலும் கண்ணீர் நிறையப் பெற்றாள். தாமரையிலே முத்துப் பட்டாற் போன்று, இக்கண்ணும் கண்ணீருமாய் இருக்கிற இருப்பை, காட்டில் எறித்த நிலவு ஆக்குவதே!3 இவ்விருப்புக்குக் கிருஷி பண்ணிப் பல வேளையிலே இழப்பதே!பொன்னும் முத்தும் விளையும்படி அன்றோ கிருஷி பண்ணிற்று?’ என்று இப்போது இவள் இழவுக்கு அன்றியே, அவன் இழவுக்காக இவள் கரைகின்றாள்‘நடுவே கண்ணீர் விழ விடும் இத்தனையோ, விரோதி கனத்திருக்க?’ என்ன, ‘இராவணனைக்காட்டிலும் வலிதோ இவளுடைய விரோதிகளின் கூட்டம்?’ என்கிறாள் மேல் : கிளர்வாழ்வை வேவ இலங்கை செற்றீர் – கிளர்ந்த ஐஸ்வர்யமானது வேகும்படி இலங்கையை அழித்தீர். 1‘கொழுத்தவனான இராவணனுடைய அழிவினை விரும்பிய தேவர்களால் பிரார்த்திக்கப்பட்டவரும் நித்தியமான வருமான விஷ்ணு, மனிதலோகத்தில் இராமானாக அவதரித்தார்; இது பிரசித்தம்’ என்கிறபடியே, வந்து அவதரித்த தமப்பனும் தாயும் சேர இருத்தற்குப் பொறாதவனுடைய செல்வம் ஆகையாலே ‘கிளர்வாழ்வை’ என்கிறாள். இவ்விளியால், 2‘ஒன்றை அழிக்க நினைத்தால், முதல் கிடவாமே அழிக்குமவராய் இராநின்றீர்,’ என்ற தொனிப்பொருள் தோன்றும். இவள் மாழை நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மின் – இவளுடைய இளமை பொருந்திய நோக்கு ஒன்றும் கிடக்கும்படி காரியம் பார்த்தருள வேண்டும். ‘இவள் தானே முடிந்து போகிறாள்? நாங்கள் தாமே இழக்கிறோம்? ஜீவிக்க இருக்கிற நீர் வேண்டுமாகில், 3உம்முடைய ஜீவனத்தை நோக்கிக் கொள்ளப்பாரும், என்பாள், ‘வாட்டேன்மின்’ என்று அவன் தொழிலாகக் கூறுகிறாள்.

1. ‘இவள் மாழை நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மினே’ என்றதனை நோக்கி அவதாரிகை
அருளிச்செய்கிறார்.

2. கண்ணை வர்ணிக்கிறவளுடைய மனோபாவம், ‘தாமைரையிலே முத்துபட்டாற்போன்று’
என்று தொடங்கும் வாக்கியம். அதாவது, கலவியாலே உண்டான ரசத்தைப்
பொறுப்பதற்காகவும், மேலும் மேலும் விருப்பம் மிகுவதற்காகவும் அன்றோ நீர் பிரிந்தது?
அவை அப்படியே பலித்த பின்பும், கண்ண நீரையும் மாற்றிக் கலக்கப் பெறாமல்
இழப்பதே!’ என்றபடி.

3. ‘இவ்விருப்புக்குக் கிருஷி பண்ணிப் பல வேளையில் இழப்பதே!’ என்றது, ‘இது
வேண்டும் என்று படைத்தல், அவதரித்தல் முதலியவைகளாலே பாடு பட்டு, இப்பொழுது
இழப்பதே!’ என்றபடி.

4. ‘ஒண்முத்தும் பைம்பொன்னும் ஏந்தி’ (திருவிருத். 11) என்றதனை உட்கொண்டு
ரசோக்தியாக அருளிச்செய்கிறார். ‘பொன்னும் முத்தும்’ என்று தொடங்கி பொன் -
பசலை நிறம். முத்து – கண்ணீர்த்துளி.

இந் நோக்கு ஒன்றையும் நோக்கி கொள்ளும்
ஏழை பேதை அறியாதவள்
மருண்ட பார்வை
கிடைக்காத வஸ்துவை பிரமான பிரசித்தம் -கிடைக்கும் என்று
நாசோ புருஷகாரண -சபலம்
கிடையாது என்று அறியும் பருவம் இல்லை பேதை
சந்தரன் கேட்க்கும் குழந்தை போல்
உம்மை அடைய முடியாது -ஹிதம் சொன்னாலும் கேளாத பருவம்
ஆனந்த
கெழ் ஒப்பாய்ய ஒப்பு இன்றி இருக்கும் கண்
கண்ணா நீர் இல்லா விடிலும் பார்த்தார் ஆலத்தி கழிக்கும் படி
தாமரையில் முத்து பட்டால் போல் கண்ணும் கண்ண நீரும்
இவ் இருப்பை காட்டில் இருக்கும் நிலா ஆக்குவதே
அழகை அனுபவிக்காமல்
சீதா பிராட்டி -யார் குடி வீணாக பார்த்தோம்
கிருஷி பண்ணி பலன் கிடைக்கும் பொழுது இழப்பா
பொன்னும் முத்தும் விளையும் படி ஆக்கிய பின்பு
இவள் இழவுக்கு அன்றி அவன் இழவுக்காகா தாயார் கதறுகிறாள்
இப்போது -தாயார் நிலை
விரோதி கனத்து இருக்க -ராவனணிலும் வலிதோ இவள் விரோதி வர்க்கம் -
தாயாரும் தக்கபனையும் பிரித்த திமிர் வேந்தும் படி -
வேரோடு பிடிங்கி போட்டீரே
இவள் முக்தமான நோக்கு ஒன்றும் கிடைக்கும் படி -இளமையான அழகான திருக் கண்கள்
இவள் தானே முடிந்து
நாங்கள் தானே இழப்போம்
நீர் அப்படி இல்லை நித்யம்
உம்முடைய ஜீவனைத்தை நோக்கி கொள்ளும்
அவன் இழவுக்கு வருந்தி இந்த பாசுரம்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 68 other followers